ლაშა წიკლაური: და რა მოხდა ამის შემდეგ? დაიწყო ქართველი ფეხბურთელების რეიტინგზე ხელისუფლების პარაზიტობა, მათი წარმატების თავისად გამოცხადება...
ლაშა წიკლაური: დაიწყო ქართველი ფეხბურთელების რეიტინგზე ხელისუფლების პარაზიტობა, მათი წარმატების თავისად გამოცხადება და სამწუხაროდ, ამ წნეხს ჩვენმა ფეხბურთელებმა ვერ გაუძლეს. 30 მილიონი საჩუქრად. საარჩევო კლიპი. გიორგი გველესიანის ბჟუტური.

სპორტული ჟურნალისტი ლაშა წიკლაური:
ცოტა ვრცელი პოსტი იქნება და წინასწარ ბოდიში . . .
რამაზ სვანაძის სიტყვები:
“ყველა ვხედავდით როგორ იკლებდა გულშემატკივარი სტადიონზე თამაშიდან თამაშამდე. ჩვენი მენტალური მხარე დღევანდელ ფეხბურთს არ უხდება... კონკრეტულ ინდივიდებზე არ მაქვს საუბარი, ეს ყველას გვეხება. ეს უნდა გამოვასწოროთ და დავიბრუნოთ კავშირი, ერთიანობა გულშემატკივართან.“
საქართველოს ნაკრების მწვრთნელი გულშემატკივართან დაკარგულ კავშირზე და ერთიანობის დაბრუნების აუცილებლობაზე აკეთებს აქცენტს.
ნამდვილად სწორი აქცენტებია, მაგრამ რამ განაპირობა ამ ერთიანობის მორღვევა და გულშემატკივართან კავშირის დაკარგვა, აი აქ უნდა ითქვას სიმართლე, თამამად:
საქართველოს ნაკრებს არასდროს დაუკარგავს გულშემატკივართან ემოციური კავშირი ცუდი შედეგების გამო - ეგრე რომ იყოს, ჩვენ ნაკრებს მატჩების 90% ცარიელი ტრიბუნების ფონზე უნდა ჩაეტარებინა.
თამაშები ვერ მოვიგეთ და ხალხის სიყვარული საქართველოს ნაკრების მიმართ განელდა, ეს არ შეესაბამება სიმართლეს !
პირიქით, დიდი წარმატების შემდეგ, ჩავარდნამ შეიძლება კიდევ უფრო მეტადაც შეკრას გულშემატკივრის დ��� გუნდის ერთიანობა რომ არაუშავს, შენს გვერდით ვართ მაშინაც, როცა აგებ - ეს ხშირად ხდება ესე ფეხბურთში როცა გარშემო ჯანსაღი რეალობაა და მხოლოდ სპორტულ მხარეზე გვიწევს ლაპარაკი, მაგრამ დღეს ესეთი ჯანსაღი რეალობა სამწუხაროდ არ გვაქვს…
მაშინ რამ განაპირობა ამ ერთიანობის დარღვევა, როცა გარედანაც ჩანს რომ გუნდი აღარ არის ერთ მუშტად შეკრული და ასევე, რამ განაპირობა გულშემატკივრის შემცირება ტრიბუნებზე და ზოგადად, ეს გაუცხოვება და ნიჰილიზმი?
მოდი დავარქვათ ყველაფერს თავისი სახელი:
ქართველმა ხალხმა უდიდესი სიყვარული გასცა ქართველი ფეხბურთელების მიმართ: სიგიჟეები ხდებოდა ევრო 2024-ის დროს, მანამდეც და იმის მერეც: 50 000 ქართველი ჩავიდა გერმანიაში მათ საგულშემატკივროდ და შემდეგ, როცა თბილისში დაბრუნდა გუნდი, 100 000-ობით ადამიანი დახვდა მათ რუსთაველზე და თავისუფლების მოედანზე. ვერც ერთი პოლიტიკური პარტია და ძალა რომ ვერც კი ინატრებს, იმდენი ადამიანი გამოვიდა გარეთ მათ დასახვედრად და კიდევ ერთხელ მადლობის სათქმელად.
და რა მოხდა ამის შემდეგ?
დაიწყო ქართველი ფეხბურთელების რეიტინგზე ხელისუფლების პარაზიტობა, მათი წარმატების თავისად გამოცხადება და სამწუხაროდ, ამ წნეხს ჩვენმა ფეხბურთელებმა ვერ გაუძლეს.
- 30 მილიონი საჩუქრად.
ვინც ფეხბურთში ერკვევა, იცის რომ ესეთი ფინანსური წახალისება დიდი ტურნირების დროს სხვა ქვეყნებშიც ხდება. კიბატონო, შეიძლება რომ ხელისუფლებამ, ან ფედერაციამ გუნდს წარმატებისთვის ბონუსი გამოუყოს, მაგრამ მე არ ვიცი სხვა ქვეყანა, სადაც შემდეგ ფეხბურთელები გამოდიან და ამის გამო საჯარო მადლობებს იხდიან. ჯერ ხომ მთელი კამპანია ააგორეს რომ აი, 30 მილიონი საჩუქრად და შემდეგ, რამდენიმე ფეხბურთელის მადლობებად დაღვრა იყო ერთ-ერთი დიდი იმედგაცრუება;
- საარჩევო კლიპი
კატასტროფული, გამოუსწორებელი შეცდომა.
4 ფეხბურთელის საარჩევნო კლიპში მონაწილეობა ეს იყო უდიდესი შეცდომა, რომელიც ამ ფეხბურთელებმა დაუშვეს არა მარტო გულშემატკივრის წინაშე, არამედ საკუთარი გუნდელების წინაშე. მაშინ, როცა მთელი ერის სიყვარულით სარგებლობ და ქვეყანაში უმძიმესი პოლიტიკური კრიზისი და პოლარიზებაა, საარჩევნო კლიპებში არ უნდა გამოხვიდე და ეს ნომერი მოხაზეთო, არ უნდა მითხრა - უბრალოდ, სირცხვილია! მაშინ, როცა ბუდუ ზივზივაძეს ადამიანების ქუჩაში ცემის და ჩაგვრის გამპროტესტებელი პოსტები ააღებინეს იმ მოტივით რომ ნუ გავერევით პოლიტიკაშიო და შენ ცოტა ხანში საარჩევნო კლიპში მონაწილეობ, არასწორი ხარ, ჩაჭრილი ხარ ყველა გაგებით! ეს იყო შემდეგი დიდი, ძალიან დიდი იმედგაცრუება!
- გიორგი გველესიანის ბჟუტური
მე ვერავის დავუშლი ლაპარაკს და პირიქით, სიტყვის თავისუფლებას ვითხოვ ყველგან და ყოველთვის, მაგრამ აქ იმაზე არ მაქვს ლაპარაკი რომ გველესიანი ჩუმად უნდა ყოფილიყო - უბრალოდ, ფაქტს აღვნიშნავ რომ თავისი ბჟუტურით ასევე დიდი ზიანი მიაყენა საქართველოს ნაკრების იმიჯს და ასევე, იმედი გაუცრუა გულშემატკივარს. თანაგუნდელებზე რაც ილაპარაკა, ცალკე თემაა: თურმე კვარამ და ბუდუმ რომ დაწერეს საქართველოს გზა ევროპაშიაო, ამას დიფსტეიტის ზეწოლის გარეშე ვერ გააკეთებდნენ ევროპაში მოთამაშე ფეხბურთელები - გატეხეს ბიჭებიო )...
- არქის ამბები
მე არ ვიცი რამდენი აქვს ხელფასი ხვიჩა კვარაცხელიას და გიორგი მამარდაშვილს - ხელფასები ბოლო თემაა, რაც ფეხბურთში მაინტერესებს, მაგრამ ერთი ნამდვილად ვიცი: ძალიან დიდი ხელფასები აქვთ, ძალიან დიდი ! აი მე ვერ ვხვდები და ვერასდროს მივხვდები რატომ უნდა გახდე რაღაც ქოცებთან ასოცირებული ბიზნესის 1%-ის თუ რაღაცის მეწილე და რატომ უნდა მისცე მათ საშუალება რომ შენი სახელი ესე ბანერებზე აფრიალონ. თავიანთი გადასაწყვეტია და მე არავინ შემეკითხება, მაგრამ მერე ნუ გაგვიკვირდება რომ ესეც იწვევს იმ დიდი სიყვარულის განელებას და ნაკრების მიმართ გულშემატკივრის გაუცხოვებას…
- ზოგადად სპორტსმენების მიმართ იმედგაცრუება
სპორტის სხვა სახეობების წარმომადგენლებმაც შეირცხვინეს თავი და ესეც ნაწილობრივ რა თქმა უნდა გადადის ფეხბურთზე და ფეხბურთელებზე. ლაშა ტალახაძეზე და გენო პეტრიაშვილზე აღარ ვლაპარაკობ, მაგრამ ბევრი სხვაც მოექცა ყურადღების ცენტრში ნეგატიურ კონტექსტში: აი რათ უნდოდა გიორგი შერმადინს გამოსამშვიდობებელ მატჩში მიკროფონით ხელში ირაკლი კობახიძისთვის მადლობების ხდა?! აი, რა წვლილი შეიტანა კობახიძემ შერმადინის წარმატებებში ?! რატომ იბანძებ თავს და რატომ აიძულებ ტაშის დასაკვრელად მოსულ გულშემატკივარს რომ დაუსტვინოს და იმედგაცრუებული წავიდეს?!
გავაგრძელო? კიდევ ძალიან ბევრი მაგალითის მოყვანა შეიძლება, მაგრამ მგონი ესეც საკმარისია . . .
ყველაფერს თავისი სახელი უნდა დაერქვას !
მხილების დროაო რა კარგად უთქვია ჩვენ ერთ-ერთ სასულიერო პირს - კიბატონო, მხილების და სიმართლის დროა და არა სირაქლემას პოზაში ყოფნის . . .
მასალა მომზადებულია NEWS.GE-ის რედაქციის მიერ. news.ge-ის მუშაობის პრინციპებს გაეცანი პროექტის შესახებ გვერდზე.
კომენტარები
კომენტარები იტვირთება…