ფუროსემიდი

შეშუპება ქრონიკული შეგუბებითი გულის უკმარისობის დროს (თუ საჭიროა შარდმდენებით მკურნალობა).

შეშუპება მწვავე შეგუბებითი გულის უკმარისობის დროს.

შეშუპება ქრონიკული თირკმლის უკმარისობის დროს.

თირკმლის მწვავე უკმარისობა, მათ შორის ორსულობის ან მშობიარობის პერიოდში.

ღვიძლის დაავადებების დროს შეშუპება (საჭიროების შემთხვევაში, ალდოსტერონის ანტაგონისტებით მკურნალობის დამატებით).

ჰიპერტენზიული კრიზი (როგორც დამხმარე ღონისძიება).

ფორსირებული დიურეზის უზრუნველყოფა.

დოზირების რეჟიმს ექიმი ადგენს ინდივიდუალურად, წყალ-ელექტროლიტური დისბალანსის ხარისხის, გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარისა და პაციენტის ზოგადი მდგომარეობის სიმძიმის გათვალისწინებით. მკურნალობის პროცესში სითხისა და ელექტროლიტური ბალანსის კორექტირება უნდა მოხდეს დიურეზისა და პაციენტის საერთო კლინიკური სურათის შესაბამისად.

ფუროსემიდის ინტრავენური შეყვანა უნდა მოხდეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ პერორალური მიღება შეუძლებელი ან არაეფექტურია (მაგალითად, ნაწლავური აბსორბციის დარღვევის გამო) ან როდესაც საჭიროა სწრაფი თერაპიული ეფექტის მიღწევა. ინტრავენური თერაპიის გამოყენებისას რეკომენდებულია პერორალურ მკურნალობაზე რაც შეიძლება სწრაფად გადასვლა.

ოპტიმალური ეფექტურობის მისაღწევად და კონტრრეგულაციის მექანიზმების დასათრგუნად, ფუროსემიდის უწყვეტ ინფუზიას, როგორც წესი, ენიჭება უპირატესობა განმეორებით ბოლუსურ ინექციებთან შედარებით. იმ შემთხვევებში, როდესაც უწყვეტი ინფუზია არაპრაქტიკულია, ერთი ან მეტი ბოლუსური დოზის შეყვანის შემდეგ მკურნალობის გაგრძელებისას უპირატესობა ენიჭება მცირე დოზების ხშირად (დაახლოებით 4-საათიანი ინტერვალებით) შეყვანას, ვიდრე მაღალი დოზების გამოყენებას ხანგრძლივი ინტერვალებით.

მოზრდილებისთვის: ფუროსემიდის მაქსიმალური რეკომენდებული სადღეღამისო დოზაა 1500 მგ.

ბავშვებისთვის: პარენტერალური შეყვანისას რეკომენდებული დოზა შეადგენს 1 მგ-ს სხეულის მასის ყოველ კილოგრამზე (1 მგ/კგ), თუმცა მაქსიმალური სადღეღამისო დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 20 მგ-ს.

სპეციალური რეკომენდაციები დოზირების შესახებ

მოზრდილებში დოზირება, როგორც წესი, ეყრდნობა ქვემოთ მოცემულ რეკომენდაციებს:

შეშუპება გულის ქრონიკული შეგუბებითი უკმარისობის დროს: პერორალური მედიკამენტის რეკომენდებული საწყისი დოზაა 20 მგ-დან 50 მგ-მდე დღეში. საჭიროების შემთხვევაში, დოზის კორექტირება ხდება პაციენტის თერაპიული პასუხის მიხედვით.

რეკომენდებულია სადღეღამისო დოზის 2 ან 3 მიღებაზე დაყოფა.

შეშუპება მწვავე გულის შეგუბებითი უკმარისობის დროს. საწყისი რეკომენდებული დოზა შეადგენს 20-40 მგ-ს ბოლუსური ინექციის სახით. საჭიროების შემთხვევაში, დოზის კორექტირება შესაძლებელია პაციენტის თერაპიული პასუხის მიხედვით.

შეშუპება თირკმლის ქრონიკული უკმარისობის დროს. ფუროსემიდის ნატრიურეზული ეფექტი დამოკიდებულია რამდენიმე ფაქტორზე, მათ შორის თირკმლის უკმარისობის სიმძიმესა და ნატრიუმის ბალანსზე. ამდენად, დოზის ეფექტურობის ზუსტი პროგნოზირება შეუძლებელია. თირკმლის ქრონიკული უკმარისობის მქონე პაციენტებში დოზის ტიტრირება უნდა მოხდეს სიფრთხილით, რათა უზრუნველყოფილი იყოს სითხის თანდათანობითი საწყისი კარგვა. მოზრდილებისთვის ეს გულისხმობს დოზის შერჩევას, რომელიც უზრუნველყოფს სხეულის მასის კლებას დაახლოებით 2 კგ-ით დღეში (დაახლოებით 280 მმოლ Na+).

ინტრავენური შეყვანის შემთხვევაში, ფუროსემიდის დოზა შეიძლება განისაზღვროს შემდეგნაირად: მკურნალობა იწყება 0.1 მგ-იანი უწყვეტი ინტრავენური ინფუზიით 1 წუთის განმავლობაში, რის შემდეგაც ინფუზიის სიჩქარე იზრდება ყოველ ნახევარ საათში პაციენტის პასუხის შესაბამისად.

თირკმლის მწვავე უკმარისობის დროს, ფუროსემიდის გამოყენებამდე უნდა მოხდეს ჰიპოვოლემიის, ჰიპოტენზიისა და გამოხატული ელექტროლიტური და მჟავა-ტუტოვანი დისბალანსის კორექცია.

რეკომენდებულია ინტრავენურიდან პერორალურ მიღებაზე რაც შეიძლება სწრაფად გადასვლა.

საწყისი რეკომენდებული დოზაა 40 მგ, რომელიც შეიყვანება ინტრავენური ინექციის სახით. თუ ეს დოზა არ იწვევს სასურველ დიურეზულ ეფექტს, ფუროსემიდის შეყვანა შესაძლებელია უწყვეტი ინტრავენური ინფუზიის სახით, დაწყებული 50-100 მგ-ით საათში.

შეშუპება ღვიძლის დაავადებების დროს. ფუროსემიდი ინიშნება ალდოსტერონის ანტაგონისტებით თერაპიის დამატებით საშუალებად იმ შემთხვევებში, როდესაც მხოლოდ ამ უკანასკნელთა გამოყენება არასაკმარისია. ისეთი გართულებების თავიდან ასაცილებლად, როგორიცაა ორთოსტატული ჰიპოტენზია ან ელექტროლიტური და მჟავა-ტუტოვანი დისბალანსი, დოზის ტიტრირება უნდა მოხდეს სიფრთხილით, რათა უზრუნველყოფილი იყოს სითხის თანდათანობითი კარგვა. მოზრდილებისთვის ეს გულისხმობს ისეთი დოზის შერჩევას, რომელიც უზრუნველყოფს სხეულის მასის კლებას დაახლოებით 0.5 კგ-ით დღეში. თუ ინტრავენური შეყვანა აბსოლუტურად აუცილებელია, საწყისი ერთჯერადი დოზა შეადგენს 20-40 მგ-ს.

ჰიპერტენზიული კრიზი. საწყისი რეკომენდებული დოზაა 20-40 მგ, რომელიც შეიყვანება ინტრავენური ბოლუსური ინექციის სახით. საჭიროების შემთხვევაში, დოზის კორექტირება შესაძლებელია პაციენტის თერაპიული პასუხის მიხედვით.

ფორსირებული დიურეზი მოწამვლის შემთხვევაში. ფუროსემიდი შეიყვანება ინტრავენურად, ელექტროლიტების ინფუზიურ ხსნარებთან ერთად. დოზა დამოკიდებულია ფუროსემიდზე პაციენტის თერაპიულ პასუხზე. სითხისა და ელექტროლიტების დანაკარგის მართვა უნდა მოხდეს მკურნალობის დაწყებამდე და მისი მიმდინარეობისას. მჟავებით ან ტუტეებით მოწამვლის შემთხვევაში, ნივთიერების გამოყოფა შეიძლება დაჩქარდეს შარდის შესაბამისი გატუტოვნებით ან დამჟავებით.

საწყისი რეკომენდებული დოზაა 20-40 მგ და შეიყვანება ინტრავენურად.

გამოყენების სპეციალური ინსტრუქცია.

ინტრავენური ინექცია/ინფუზია: ფუროსემიდის ინტრავენური შეყვანა უნდა მოხდეს ნელი ინექციის ან ინფუზიის სახით, სიჩქარით, რომელიც არ აღემატება 4 მგ-ს წუთში. თირკმლის მძიმე დისფუნქციის მქონე პაციენტებში (შრატის კრეატინინი > 5 მგ/დლ), რეკომენდებულია ინფუზიის სიჩქარე არ აღემატებოდეს 2.5 მგ-ს წუთში.

ინტრამუსკულური ინექცია: პრეპარატის კუნთშიდა ინექცია უნდა შეიზღუდოს მხოლოდ გამონაკლისი შემთხვევებით, როდესაც პერორალური ან ინტრავენური შეყვანა შეუძლებელია. გასათვალისწინებელია, რომ ფუროსემიდის კუნთშიდა შეყვანა არ არის ნაჩვენები ისეთი მწვავე მდგომარეობების სამკურნალოდ, როგორიცაა ფილტვის შეშუპება.

ფუროსემიდის ინფუზიის გამოყენება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ერთად დაუშვებელია! ფუროსემიდი წარმოადგენს ხსნარს, რომლის pH დაახლოებით 9-ს შეადგენს და არ გააჩნია ბუფერული უნარი. ამიტომ, აქტიური ნივთიერება შეიძლება დაილექოს pH-ის 7-ზე დაბალი მნიშვნელობის პირობებში. ხსნარის განზავებისას დარწმუნდით, რომ მიღებული ნაზავის pH მერყეობს ოდნავ ტუტედან ნეიტრალურ რეაქციამდე. გამხსნელად შეიძლება გამოყენებულ იქნას 0.9%-იანი ნატრიუმის ქლორიდის ხსნარი. რეკომენდებულია განზავებული ხსნარის შეყვანა რაც შეიძლება სწრაფად.

ბავშვები. ბავშვებისთვის დოზა უნდა შემცირდეს სხეულის მასის მიხედვით (იხ. ნაწილი 4.2).

ჰიპერმგრძნობელობა ფუროსემიდის ან პრეპარატის სხვა კომპონენტების მიმართ.

პაციენტებს, რომლებსაც აქვთ ალერგია სულფონამიდების მიმართ (მაგალითად, სულფონამიდური ანტიბიოტიკების ან სულფონილშარდოვანას წარმოებულების მიმართ), შეიძლება განუვითარდეთ ჯვარედინი მგრძნობელობა ფუროსემიდის მიმართ.

ჰიპოვოლემია ან დეჰიდრატაცია.

თირკმლის უკმარისობა ანურიის სახით, თუ ფუროსემიდზე თერაპიული პასუხი არ არის.

ჰეპატოტოქსიკური პრეპარატებით გამოწვეული თირკმლის უკმარისობა.

მძიმე ჰიპოკალიემია.

მძიმე ჰიპონატრიემია.

პრეკომატოზური ან კომატოზური მდგომარეობები, რომლებიც დაკავშირებულია ღვიძლის ენცეფალოპათიასთან.

არ არის რეკომენდებული კომბინაციები.

ზოგიერთ შემთხვევაში, ფუროსემიდის ქლორალჰიდრატთან მიღებიდან 24 საათის განმავლობაში გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს ალები, გაძლიერებული ოფლიანობა, აგზნებადობა, გულისრევა, არტერიული წნევის მომატება და ტაქიკარდია. ამიტომ, ფუროსემიდისა და ქლორალჰიდრატის ერთდროული გამოყენება რეკომენდებული არ არის.

ფუროსემიდმა შეიძლება გააძლიეროს ამინოგლიკოზიდების და სხვა ოტოტოქსიური პრეპარატების ოტოტოქსიკურობა. რადგან ამან შეიძლება გამოიწვიოს შეუქცევადი დაზიანება, ეს პრეპარატები არ უნდა იქნას გამოყენებული ფუროსემიდთან ერთად.

კომბინაციები, რომლებიც საჭიროებენ ზომების მიღებას.

ცისპლატინისა და ფუროსემიდის ერთდროული გამოყენება ზრდის ოტოტოქსიური ეფექტების რისკს. გარდა ამისა, ცისპლატინის ნეფროტოქსიკურობა შეიძლება გაძლიერდეს, თუ ფუროსემიდი არ გამოიყენება დაბალი დოზებით (მაგ., 40 მგ ნორმალური თირკმლის ფუნქციის მქონე პაციენტებში) და დადებითი სითხის ბალანსის ფონზე, როდესაც იგი გამოიყენება ფორსირებული დიურეზის მისაღწევად ცისპლატინით თერაპიის დროს.

ფუროსემიდი ამცირებს ლითიუმის მარილების ელიმინაციას და შეიძლება გამოიწვიოს შრატში ლითიუმის დონის მატება, რაც ზრდის ლითიუმის ტოქსიკურობის, მათ შორის კარდიოტოქსიკურობისა და ნეიროტოქსიკურობის განვითარების რისკს. ამიტომ, პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ამ კომბინაციას, რეკომენდებულია ლითიუმის დონის სათანადო მონიტორინგი.

შარდმდენების მიმღებ პაციენტებში შეიძლება განვითარდეს მძიმე ჰიპოტენზია და თირკმლის ფუნქციის გაუარესება, მათ შორის თირკმლის უკმარისობის შემთხვევები, განსაკუთრებით ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორის (აგფ ინჰიბიტორი) ან ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტის პირველად გამოყენებისას ან ამ პრეპარატების დოზის პირველად გაზრდისას. ამიტომ, აგფ ინჰიბიტორით ან ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტით მკურნალობის დაწყებამდე ან მათი დოზის გაზრდამდე, უნდა იქნას მიღებული გადაწყვეტილება ფუროსემიდის დროებით შეწყვეტის ან დოზის შემცირების შესახებ 3 დღით ადრე.

რისპერიდონი: კომბინირებული თერაპიის ან თანმხლები გამოყენების შესახებ გადაწყვეტილების მიღებამდე საჭიროა სიფრთხილის გამოჩენა და რისკისა და სარგებლის ყურადღებით შეფასება ფუროსემიდთან ან სხვა ძლიერ შარდმდენებთან ერთად გამოყენებისას.

კომბინაციები, რომლებიც საჭიროებენ სიფრთხილეს.

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების, მათ შორის აცეტილსალიცილის მჟავის (ასპირინი), ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება შეამციროს ფუროსემიდის ეფექტი. დეჰიდრატაციის ან ჰიპოვოლემიის მქონე პაციენტებში არასტეროიდულმა ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებმა შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის მწვავე უკმარისობა. ფუროსემიდმა შეიძლება გაზარდოს სალიცილატების ტოქსიკურობა.

ფენიტოინთან ერთდროული გამოყენებისას შეიძლება შემცირდეს ფუროსემიდის ეფექტურობა.

კორტიკოსტეროიდების, კარბენოქსოლონის, ძირტკბილას ფესვის მაღალი დოზებით გამოყენებამ და საფაღარათო საშუალებების ხანგრძლივმა გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ჰიპოკალიემიის განვითარების რისკი.

გარკვეული ელექტროლიტური დისბალანსი (მაგალითად, ჰიპოკალიემია, ჰიპომაგნიემია).

პრობენეციდი, მეტოტრექსატი და სხვა პრეპარატები, რომლებიც ფუროსემიდის მსგავსად განიცდიან თირკმლის მილაკოვან სეკრეციას, შეიძლება ამცირებდნენ ფუროსემიდის ეფექტურობას. პირიქით, ფუროსემიდმა შეიძლება შეამციროს ამ პრეპარატების თირკმლისმიერი გამოყოფა. მაღალი დოზებით მკურნალობისას (როგორც ფუროსემიდით, ასევე სხვა პრეპარატებით) შესაძლებელია მათი შრატში დონის მომატება და ფუროსემიდით ან თანმხლები თერაპიით გამოწვეული გვერდითი ეფექტების რისკის ზრდა.

შესაძლოა შემცირდეს არტერიული წნევის მატებისკენ მიდრეკილი ანტიდიაბეტური მედიკამენტებისა და სიმპათომიმეტიკების (მაგ., ეპინეფრინი, ნორეპინეფრინი) ეფექტურობა. შესაძლოა გაძლიერდეს კურარეს მსგავსი კუნთების რელაქსანტების ან თეოფილინის ეფექტი.

შესაძლოა გაძლიერდეს ნეფროტოქსიური პრეპარატების მავნე ზემოქმედება თირკმელებზე.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა შეიძლება განვითარდეს პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ ფუროსემიდს და გარკვეული ცეფალოსპორინების მაღალ დოზებს.

ციკლოსპორინ A-სა და ფუროსემიდის ერთდროული გამოყენება დაკავშირებულია ფუროსემიდით გამოწვეული ჰიპერურიკემიის და ციკლოსპორინით გამოწვეული თირკმლის ურატების ექსკრეციის დარღვევის შედეგად განვითარებული პოდაგრული ართრიტის განვითარების გაზრდილ რისკთან.

რადიოკონტრასტული ნივთიერებით გამოწვეული ნეფროპათიის განვითარების მაღალი რისკის მქონე პაციენტებში, ფუროსემიდით ნამკურნალებ პაციენტებში, მაღალი რისკის მქონე პაციენტებთან შედარებით, რომლებიც რადიოკონტრასტული ნივთიერების მიღებამდე მხოლოდ ინტრავენურად იღებდნენ ჰიდრატაციას, რადიოკონტრასტული ნივთიერების მიღების შემდეგ თირკმლის ფუნქციის გაუარესების უფრო მაღალი მაჩვენებელი დაფიქსირდა.

გამოყენების სპეციალური ინსტრუქცია. ამ მედიკამენტით მკურნალობის დროს უნდა შენარჩუნდეს შარდის მუდმივი ნაკადი. პაციენტებს, რომლებსაც აქვთ შარდის ნაწილობრივი ობსტრუქცია, სჭირდებათ მკაცრი მონიტორინგი, განსაკუთრებით მკურნალობის საწყის ეტაპებზე.

ფუროსემიდით მკურნალობა მოითხოვს პაციენტის მუდმივ სამედიცინო ზედამხედველობას.

განსაკუთრებით აუცილებელია მდგომარეობის სათანადო მონიტორინგი:

არტერიული ჰიპოტენზიის მქონე პაციენტები;

პაციენტები, რომლებიც განსაკუთრებული რისკის ქვეშ არიან არტერიული წნევის მკვეთრი ვარდნის მიმართ, მაგალითად, პაციენტები კორონარული არტერიის მძიმე სტენოზის დროს

ან თავის ტვინის სისხლძარღვების სტენოზის დროს.

• შაქრიანი დიაბეტის ლატენტური ან მძიმე ფორმების მქონე პაციენტები;
• პოდაგრით დაავადებული პაციენტები;
• ჰეპატორენული სინდრომის მქონე პაციენტები, ანუ ღვიძლის მძიმე დაავადებასთან დაკავშირებული ფუნქციური თირკმლის უკმარისობით;
• ჰიპოპროტეინემიის მქონე პაციენტები, რაც განსაკუთრებით ნეფროზულ სინდრომთან ასოცირდება (ფუროსემიდის ეფექტი შეიძლება შესუსტდეს, ოტოტოქსიკურობის პოტენციაციის პარალელურად). აუცილებელია დოზის სათანადო ტიტრაცია;
• დღენაკლული ჩვილები (შეიძლება განვითარდეს ნეფროკალცინოზი/ნეფროლითიაზი); საჭიროა თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი და თირკმლის ულტრაბგერითი გამოკვლევა.

ფუროსემიდით თერაპიის დროს, როგორც წესი, რეკომენდებულია შრატში ნატრიუმის, კალიუმის და კრეატინინის მონიტორინგი. განსაკუთრებით მკაცრი მონიტორინგი საჭიროა იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ელექტროლიტური დისბალანსის მაღალი რისკი ან მნიშვნელოვანი დამატებითი სითხის დაკარგვის შემთხვევაში (მაგ., ღებინება, დიარეა ან ჭარბი ოფლიანობა). საჭიროა ჰიპოვოლემიის ან დეჰიდრატაციის, ასევე მჟავა-ტუტოვანი და ელექტროლიტური დისბალანსის კორექცია. ამან შეიძლება მოითხოვოს ფუროსემიდით თერაპიის დროებით შეწყვეტა.

ელექტროლიტური დისბალანსის განვითარებაზე მოქმედ ფაქტორებს შორისაა უკვე არსებული მდგომარეობები (მაგ., ღვიძლის ციროზი, გულის უკმარისობა), თანმხლები მედიკამენტები და კვების რაციონი. მაგალითად, ღებინებამ ან დიარეამ შეიძლება გამოიწვიოს კალიუმის დეფიციტი.

ამ პრეპარატის გამოყენებისას რეკომენდებულია პაციენტის წახალისება კალიუმით მდიდარი საკვების მიღებისკენ (გამომცხვარი კარტოფილი, ბანანი, პომიდორი, ისპანახი, ჩირი). უნდა გვახსოვდეს, რომ ფუროსემიდის გამოყენებისას შესაძლოა საჭირო გახდეს კალიუმის დეფიციტის მედიკამენტური კორექცია.

დემენციის მქონე ხანდაზმულ პაციენტებში სიკვდილიანობის უფრო მაღალი მაჩვენებელი დაფიქსირდა იმ პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ფუროსემიდს რისპერიდონთან ერთად, იმ პაციენტებთან შედარებით, რომლებიც იღებდნენ მხოლოდ რისპერიდონს ან მხოლოდ ფუროსემიდს.

ამ კომბინაციის ან სხვა ძლიერ შარდმდენ საშუალებებთან ერთად მკურნალობის გამოყენების შესახებ გადაწყვეტილების მიღებამდე საჭიროა სიფრთხილის გამოჩენა და რისკისა და სარგებლის გულდასმით შეფასება. თავიდან უნდა იქნას აცილებული დეჰიდრატაცია.

თავიდან უნდა იქნას აცილებული ალკოჰოლისა და ფუროსემიდის ერთდროული გამოყენება.

ეს სამკურნალო პროდუქტი შეიცავს 1 მმოლზე (23 მგ) ნაკლებ ნატრიუმს დოზაზე, ანუ ის პრაქტიკულად არ შეიცავს ნატრიუმს.

გამოყენება ორსულობის ან ძუძუთი კვების დროს.

ორსულობა. ფუროსემიდი კვეთს პლაცენტარულ ბარიერს. ის არ უნდა დაინიშნოს ორსულობის დროს, გარდა სიცოცხლის გადარჩენის შემთხვევებისა. ორსულობის დროს ამ პრეპარატით მკურნალობა მოითხოვს ნაყოფის ზრდა-განვითარების მონიტორინგს.

ძუძუთი კვება. ფუროსემიდი გამოიყოფა დედის რძეში და შეიძლება თრგუნავდეს ლაქტაციას. ქალებმა უნდა შეწყვიტონ ძუძუთი კვება ფუროსემიდის მიღების პერიოდში.

რეაქციის სიჩქარეზე გავლენა სატრანსპორტო საშუალებების მართვისას ან სხვა მექანიზმებთან მუშაობისას.

პრეპარატის გამოყენებისას ზოგიერთმა გვერდითმა ეფექტმა (მაგალითად, არტერიული წნევის მოულოდნელმა მნიშვნელოვანი დაქვეითებამ) შეიძლება შეაფერხოს პაციენტის კონცენტრაციისა და სწრაფი რეაგირების უნარი.

ამიტომ, პრეპარატით მკურნალობის პერიოდში რეკომენდებულია სატრანსპორტო საშუალებების მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობისგან თავის შეკავება.

მიღების წესი და დოზირება. დოზირების რეჟიმს ექიმი ინდივიდუალურად განსაზღვრავს.

დოზა დამოკიდებულია წყალ-ელექტროლიტური დისბალანსის სიმძიმეზე, გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარეზე და პაციენტის საერთო მდგომარეობაზე. პრეპარატის მიღებისას წყალ-ელექტროლიტური ბალანსის პარამეტრები უნდა დაკორექტირდეს დიურეზისა და პაციენტის ზოგადი მდგომარეობის შესაბამისად.

ფუროსემიდი ინტრავენურად უნდა გამოიყენოთ მხოლოდ მაშინ, როდესაც პერორალური მიღება შეუსაბამო ან არაეფექტურია (მაგალითად, ნაწლავებში შეწოვის დარღვევის გამო) ან როდესაც საჭიროა სწრაფი ეფექტი. ინტრავენური თერაპიის შემთხვევაში რეკომენდებულია რაც შეიძლება სწრაფად პერორალურ ფუროსემიდზე გადასვლა.

ოპტიმალური ეფექტურობის მისაღწევად და კონტრრეგულაციის დათრგუნვის მიზნით, ფუროსემიდის უწყვეტი ინფუზია, როგორც წესი, უპირატესობას ანიჭებს განმეორებით ბოლუსურ ინექციებს.

იმ შემთხვევებში, როდესაც ფუროსემიდის უწყვეტი ინფუზია შეუძლებელია მკურნალობის გაგრძელებისთვის ერთი ან მეტი ბოლუსური დოზის მიღების შემდეგ, უფრო ხანგრძლივი ინტერვალებით შეყვანილ დიდ ბოლუსურ დოზებთან შედარებით უპირატესობა ენიჭება შემდგომი მკურნალობის რეჟიმს დაბალი დოზებით, რომლებიც მიიღება მოკლე ინტერვალებით (დაახლოებით 4 საათი).

მოზრდილებისთვის ფუროსემიდის რეკომენდებული მაქსიმალური დღიური დოზაა 1500 მგ.

ბავშვებისთვის, პარენტერალური მიღებისთვის ფუროსემიდის რეკომენდებული დოზაა 1 მგ/კგ სხეულის წონაზე, მაგრამ მაქსიმალური დღიური დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 20 მგ-ს.

სპეციალური დოზირების რეკომენდაციები

ზრდასრულებისთვის დოზირება, როგორც წესი, ეფუძნება შემდეგ მითითებებს.

შეშუპება ქრონიკული შეგუბებითი გულის უკმარისობის დროს. პერორალური პრეპარატის რეკომენდებული საწყისი დოზაა 20 მგ-დან 50 მგ-მდე დღეში. საჭიროების შემთხვევაში დოზა კორექტირდება პაციენტის თერაპიული პასუხის მიხედვით.

რეკომენდებულია დღიური დოზის 2 ან 3 მიღებად გაყოფა.

შეშუპება მწვავე გულის შეგუბებითი უკმარისობის დროს. რეკომენდებული საწყისი დოზაა 20 მგ-დან 40 მგ-მდე ბოლუსური ინექციის სახით. საჭიროების შემთხვევაში დოზა კორექტირდება პაციენტის თერაპიული პასუხის მიხედვით.

შეშუპება ქრონიკული თირკმლის უკმარისობის დროს. ფუროსემიდის ნატრიურეზული ეფექტი დამოკიდებულია რიგ ფაქტორებზე, მათ შორის თირკმლის უკმარისობის სიმძიმესა და ნატრიუმის ბალანსზე. ამიტომ დოზის ეფექტურობის ზუსტად პროგნოზირება შეუძლებელია. ქრონიკული თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში საჭიროა დოზის სათანადო ტიტრაცია სითხის თანდათანობითი დაკარგვის უზრუნველსაყოფად. ზრდასრული პაციენტებისთვის ეს გულისხმობს ისეთი დოზის შერჩევას, რომელიც იწვევს სხეულის წონის დაახლოებით 2 კგ-ით (დაახლოებით 280 მმოლ Na⁺) შემცირებას დღეში.

ინტრავენური შეყვანის შემთხვევაში, ფუროსემიდის დოზის განსაზღვრა შესაძლებელია შემდეგნაირად: მკურნალობა იწყება 0.1 მგ/წთ სიჩქარით უწყვეტი ინტრავენური ინფუზიით, შემდეგ ინფუზიის სიჩქარე იზრდება ყოველ ნახევარ საათში პაციენტის რეაქციის მიხედვით.

თირკმლის მწვავე უკმარისობის დროს, ფუროსემიდით თერაპიის დაწყებამდე უნდა გამოსწორდეს ჰიპოვოლემია, არტერიული ჰიპოტენზია და მნიშვნელოვანი ელექტროლიტური და მჟავა-ტუტოვანი დისბალანსი.

რეკომენდებულია ინტრავენური შეყვანიდან პერორალურ მიღებაზე გადასვლა რაც შეიძლება სწრაფად.

რეკომენდებული საწყისი დოზაა 40 მგ და შეჰყავთ ინტრავენური ინექციის სახით. თუ ეს დოზა არ იწვევს სითხის გამოყოფის სასურველ ზრდას, ფუროსემიდის შეყვანა შესაძლებელია უწყვეტი ინტრავენური ინფუზიის სახით, დაწყებული პრეპარატის 50 მგ-დან 100 მგ-მდე ყოველ 1 საათში.

შეშუპება ღვიძლის დაავადების დროს. ფუროსემიდი ინიშნება ალდოსტერონის ანტაგონისტური თერაპიის დამხმარე საშუალებად იმ შემთხვევებში, როდესაც მხოლოდ ალდოსტერონის ანტაგონისტები არასაკმარისია. ისეთი გართულებების თავიდან ასაცილებლად, როგორიცაა ორთოსტატული ჰიპოტენზია ან ელექტროლიტური და მჟავა-ტუტოვანი დისბალანსი საჭიროა დოზის ფრთხილი ტიტრაცია, რათა უზრუნველყოფილი იყოს სითხის თანდათანობითი საწყისი დაკარგვა. ზრდასრული პაციენტებისთვის ეს ნიშნავს დოზის შეყვანას, რომელიც იწვევს დაახლოებით 0,5 კგ დღიური წონის დაკლებას. თუ ინტრავენური შეყვანა აბსოლუტურად აუცილებელია, საწყისი ერთჯერადი დოზაა 20–40 მგ.

ჰიპერტენზიული კრიზისი. რეკომენდებული საწყისი დოზაა 20 მგ-დან 40 მგ-მდე, რომელიც შეჰყავთ ინტრავენური ბოლუსური ინექციის სახით. საჭიროების შემთხვევაში დოზა კორექტირდება პაციენტის თერაპიული პასუხის მიხედვით.

ფორსირებული დიურეზის მხარდაჭერა მოწამვლის შემთხვევაში. ფუროსემიდი უნდა შეიყვანოთ ინტრავენურად ელექტროლიტური ინფუზიების ფონზე. დოზირება დამოკიდებულია ფუროსემიდზე თერაპიულ რეაქციაზე. სითხისა და ელექტროლიტების კარგვის მართვა უნდა მოხდეს მკურნალობის დაწყებამდე და მკურნალობის დროს. მჟავა ან ტუტე მოწამვლის შემთხვევაში სითხის გამოყოფის დაჩქარება შესაძლებელია შარდის ტუტე ან მჟავე რეაქციის კორექციით.

რეკომენდებული საწყისი დოზაა 20 მგ-დან 40 მგ-მდე და შეჰყავთ ინტრავენურად.

სპეციალური რეკომენდაციები გამოყენებისთვის.

ინტრავენური ინექცია/ინფუზია: ინტრავენური შეყვანის შემთხვევაში, ფუროსემიდი უნდა შეყვანილ იქნას ნელი ინექციის ან ინფუზიის სახით, არაუმეტეს 4 მგ/წუთში სიჩქარით. ღვიძლის მძიმე დისფუნქციის მქონე პაციენტებში (შრატის კრეატინინი > 5 მგ/დლ) რეკომენდებულია ინფუზიის სიჩქარე არაუმეტეს 2.5 მგ/წუთში.

ინტრამუსკულური ინექცია: პრეპარატის ინტრამუსკულური შეყვანა უნდა შემოიფარგლოს გამონაკლის შემთხვევებით, როდესაც პერორალური ან ინტრავენური მიღება შეუსაბამოა. უნდა აღინიშნოს, რომ ფუროსემიდის ინტრამუსკულური შეყვანა არ არის ნაჩვენები ისეთი მწვავე მდგომარეობების სამკურნალოდ, როგორიცაა ფილტვის შეშუპება.

ფუროსემიდის ინფუზია არ უნდა იქნას შერეული სხვა პრეპარატებთან!

ფუროსემიდი არის ხსნარი, რომლის pH დაახლოებით 9-ია და არ გააჩნია ბუფერული უნარი. ამიტომ აქტიური ნივთიერება შეიძლება დაილექოს pH-ის 7-ზე დაბალ მნიშვნელობებზე. ხსნარის განზავებისას საჭიროა სიფრთხილის დაცვა, რათა განზავებული ხსნარის pH დარჩეს ოდნავ ტუტე ან ნეიტრალური. გამხსნელად შეიძლება გამოყენებულ იქნას 0.9%-იანი ნატრიუმის ქლორიდის ხსნარი. რეკომენდებულია განზავებული ხსნარების რაც შეიძლება სწრაფად გამოყენება.

ბავშვები. ბავშვებისთვის დოზა უნდა შემცირდეს სხეულის წონის მიხედვით (იხილეთ განყოფილება „დოზირება და მიღების წესი“).

სიმპტომები: მწვავე ან ქრონიკული დოზის გადაჭარბების კლინიკური სურათი ძირითადად დამოკიდებულია ელექტროლიტებისა და სითხის დაკარგვის ხარისხსა და შედეგებზე და მოიცავს ისეთ ნიშნებს, როგორიცაა ჰიპოვოლემია, დეჰიდრატაცია, ჰემოკონცენტრაცია და გულის არითმიები (მათ შორის ატრიოვენტრიკულური ბლოკადა და პარკუჭოვანი ფიბრილაცია). ამ დარღვევების სიმპტომებია მძიმე ჰიპოტენზია (პროგრესირებს შოკში), თირკმლის მწვავე უკმარისობა, თრომბოზი, დელირიუმი, დუნე დამბლა, აპათია და დაბნეულობა.

მკურნალობა: ფუროსემიდის სპეციფიკური ანტიდოტი არ არსებობს. მკურნალობა სიმპტომურია.

გვერდითი რეაქციები.

მეტაბოლური და კვებითი დარღვევები: ელექტროლიტური დისბალანსი კლინიკური გამოვლინებებით, დეჰიდრატაცია და ჰიპოვოლემია, განსაკუთრებით ხანდაზმულ პაციენტებში. ასევე შესაძლებელია სისხლში კრეატინინის მომატება, ტრიგლიცერიდების დონის მატება, ჰიპონატრიემია, ჰიპოქლორემია, ჰიპოკალიემია, ქოლესტერინის დონის მომატება, შარდმჟავას დონის მომატება და პოდაგრის შეტევები.

გარდა ამისა, შეიძლება განვითარდეს გლუკოზისადმი ტოლერანტობის დაქვეითება (შაქრიანი დიაბეტის მიმდინარეობა შეიძლება შეიცვალოს ლატენტურიდან მანიფესტურ ფორმაში გადასვლით), ჰიპოკალციემია, ჰიპომაგნიემია, შარდოვანას დონის მომატება სისხლში, მეტაბოლური ალკალოზი და ფსევდო-ბარტერის სინდრომი ფუროსემიდის არასწორი და/ან ხანგრძლივი გამოყენებისას.

სიმპტომური ელექტროლიტური დისბალანსი და მეტაბოლური ალკალოზი შეიძლება გადაიზარდოს ელექტროლიტების თანდათანობით მზარდ დეფიციტში. თუ ფუროსემიდის მაღალი დოზები შეჰყავთ ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში, შესაძლოა პაციენტის მდგომარეობის მწვავე გაუარესება მოხდეს ელექტროლიტების ძლიერი დაკარგვის გამო.

ელექტროლიტური დისბალანსის გამაფრთხილებელი სიმპტომები

ამ მდგომარეობამ შეიძლება გამოიწვიოს ისეთი სიმპტომების განვითარება, როგორიცაა კონცენტრაციისა და რეაქციის დარღვევა, დელირიუმი, თავში ზეწოლის შეგრძნება, თავის ტკივილი, თავბრუსხვევა, ძილიანობა, სისუსტე, მხედველობის დარღვევები, პირის სიმშრალე და ორთოსტატული ჰიპოტენზია.

თირკმელებისა და საშარდე გზების მხრივ: შარდის მოცულობის მომატება, ტუბულოინტერსტიციული ნეფრიტი, შარდში ნატრიუმის დონის მომატება, შარდში ქლორიდის დონის მომატება, შარდის შეკავება (ნეფროკალცინოზის/ნეფროლითიაზის მქონე პაციენტებში, დღენაკლულ ბავშვებში, თირკმლის უკმარისობისას, შარდის გამოყოფის ნაწილობრივი ობსტრუქციის დროს).

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: გულისრევა, ღებინება, დიარეა, მწვავე პანკრეატიტი.

ჰეპატობილიარული დარღვევები: ქოლესტაზი, ტრანსამინაზების დონის მომატება.

სმენისა და წონასწორობის ორგანოების მხრივ: სმენის დაქვეითება, რომელიც ჩვეულებრივ გარდამავალია (განსაკუთრებით თირკმლის უკმარისობის, ჰიპოპროტეინემიის ან ფუროსემიდის სწრაფი ინტრავენური შეყვანის შემთხვევაში), ტინიტუსი. აღწერილია სიყრუის შემთხვევებიც, ზოგჯერ შეუქცევადი, ფუროსემიდის პერორალური ან ინტრავენური გამოყენების შემდეგ.

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის მხრივ: ქავილი, ჭინჭრის ციება, გამონაყარი, ბულოზური დერმატიტი, მულტიფორმული ერითემა, პემფიგოიდი, ექსფოლიატიური დერმატიტი, პურპურა, ფოტომგრძნობელობის რეაქციები, სტივენს–ჯონსონის სინდრომი, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი, მწვავე გენერალიზებული ეგზანთემატოზური პუსტულოზი (AGEP) და DRESS სინდრომი.

იმუნური სისტემის მხრივ: მძიმე ანაფილაქსიური ან ანაფილაქტოიდური რეაქციები (მათ შორის შოკით).

ნერვული სისტემის მხრივ: პარესთეზია, ღვიძლისმიერი ენცეფალოპათია ჰეპატოცელულარული უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

სისხლისა და ლიმფური სისტემის დარღვევები: ჰემოკონცენტრაცია, თრომბოციტოპენია, ლეიკოპენია, ეოზინოფილია, აგრანულოციტოზი, აპლასტიური ანემია ან ჰემოლიზური ანემია.

თანდაყოლილი და მემკვიდრეობითი/გენეტიკური დარღვევები: ღია არტერიული სადინრის რისკი იზრდება, თუ ფუროსემიდი ინიშნება დღენაკლულ ჩვილებში სიცოცხლის პირველი კვირების განმავლობაში.

ინექციის ადგილას ზოგადი დარღვევები და რეაქციები: სხეულის ტემპერატურის მომატება, ადგილობრივი რეაქციები, როგორიცაა ტკივილი კუნთშიდა ინექციის შემდეგ.

ვარგისიანობის ვადა: 3 წელი.

აქტიური ნივთიერება: ფუროსემიდი; 1 მლ ხსნარი შეიცავს 10 მგ ფუროსემიდს;

დამხმარე ნივთიერებები: ნატრიუმის ქლორიდი, 1 M ნატრიუმის ჰიდროქსიდის ხსნარი, საინექციო წყალი.

დოზირების ფორმა: საინექციო ხსნარი.

ძირითადი ფიზიკურ-ქიმიური თვისებები: გამჭვირვალე, უფერო ან ოდნავ მოყვითალო ფერის ხსნარი.

შეინახეთ არაუმეტეს 25°C ტემპერატურაზე, ორიგინალ შეფუთვაში.

შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას.

შეუთავსებლობა. ფუროსემიდის ხსნარი არ უნდა შეერიოს სხვა ხსნარებს ერთსა და იმავე კონტეინერში.

წამლები.

ფუროსემიდი არ უნდა იქნას მიღებული სხვა პრეპარატებთან ერთად.

შეფუთვა: 2 მლ ამპულები №10 ბლისტერულ შეფუთვაში.

გაცემის რეჟიმი:

ფარმაცევტული პროდუქტის II ჯგუფი, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით (გადაუდებელი დახმარებისას გაიცემა ურეცეპტოდ)

მწარმოებელი.

შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება „ჯანმრთელობის კორპორაცია“.

მწარმოებლის ადგილმდებარეობა და მისი საქმიანობის ადგილის მისამართი.

უკრაინა, 61013, ხარკოვის რაიონი, ქალაქი ხარკოვი, შევჩენკოს ქუჩა, სახლი 22.

ბოლო განხილვის თარიღი: 2023 წლის 8 ივნისი

Top of Form

მაღალაქტიური შარდმდენები; სულფონამიდური პრეპარატები.

ATX კოდი: C03CA01.

ფარმაკოლოგიური თვისებები.

ფარმაკოდინამიკა.

ფუროსემიდი არის სწრაფი მოქმედების მარყუჟოვანი შარდმდენი საშუალება შედარებით ძლიერი და ხანმოკლე დიურეზული ეფექტით. ფუროსემიდი ბლოკავს Na⁺/K⁺/2Cl⁻ კოტრანსპორტერს, რომელიც მდებარეობს ჰენლეს მარყუჟის სქელი აღმავალი კიდურის უჯრედების ბაზოლატერალურ მემბრანაზე. ამრიგად, ფუროსემიდის სალურეზული ეფექტის ეფექტურობა დამოკიდებულია იმაზე, აღწევს თუ არა პრეპარატი მილაკების სანათურში ანიონური ტრანსპორტის მექანიზმის მეშვეობით. შარდმდენი ეფექტი გამოწვეულია ჰენლეს მარყუჟის ამ სეგმენტში ნატრიუმის ქლორიდის რეაბსორბციის ინჰიბირებით. შედეგად, ნატრიუმის ფრაქციულმა ექსკრეციამ შეიძლება მიაღწიოს გორგლოვანი ფილტრაციის ნატრიუმის 35%-ს. ნატრიუმის გამოყოფის გაზრდის მეორადი ეფექტებია შარდის გამოყოფის გაზრდა (ოსმოტურად შეკავშირებული წყლის გამო) და კალიუმის სეკრეციის გაზრდა დისტალური მილაკებიდან. ასევე იზრდება კალციუმისა და მაგნიუმის იონების გამოყოფა. ფუროსემიდი იწვევს რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის სისტემის დოზადამოკიდებულ სტიმულაციას. გულის უკმარისობის დროს ფუროსემიდი იწვევს გულის პრედატვირთვის მკვეთრ შემცირებას (ვენური ტევადობის შემცირების გზით). ეს ადრეული ჰემოდინამიკური ეფექტი განპირობებულია პროსტაგლანდინებით და გულისხმობს თირკმლის ფუნქციის შენარჩუნებას, რენინ-ანგიოტენზინის სისტემის აქტივაციას და პროსტაგლანდინების შეუფერხებელ სინთეზს. გარდა ამისა, მისი თანდაყოლილი ნატრიურეზული ეფექტის გამო, ფუროსემიდი ამცირებს სისხლძარღვთა რეაქტიულობას კატექოლამინების მიმართ, რომელიც მომატებულია არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში.

ფუროსემიდის ანტიჰიპერტენზიული ეფექტურობა აიხსნება ნატრიუმის ექსკრეციის გაზრდით, სისხლის მოცულობის შემცირებით და სისხლძარღვების გლუვი კუნთების რეაქტიულობის დაქვეითებით ვაზოკონსტრიქტორების მიმართ.

დიურეზული ეფექტის დაწყება აღინიშნება ფუროსემიდის ინტრავენური შეყვანიდან დაახლოებით 15 წუთში.

ჯანმრთელ მოხალისეებში, რომლებიც იღებდნენ ფუროსემიდს 10–100 მგ დოზით, დაფიქსირდა დიურეზისა და ნატრიურეზის დოზადამოკიდებული მატება. ჯანმრთელ მოხალისეებში მოქმედების ხანგრძლივობა 20 მგ ფუროსემიდის ინტრავენური შეყვანიდან დაახლოებით 3 საათს შეადგენს. პაციენტებში, მილაკებში შეუკავშირებელი (თავისუფალი) ფუროსემიდის კონცენტრაციებს შორის კავშირი (განისაზღვრება შარდში ფუროსემიდის გამოყოფის სიჩქარის მიხედვით) და ნატრიურეზული ეფექტი გამოიხატება სიგმოიდური მრუდით, ფუროსემიდის მინიმალური ეფექტური გამოყოფის სიჩქარით დაახლოებით 10 მიკროგრამი/წუთში. ამრიგად, ფუროსემიდის უწყვეტი ინფუზია უფრო ეფექტურია, ვიდრე განმეორებითი ბოლუსური ინექციები. უფრო მეტიც, გარკვეული ბოლუსური დოზის გადაჭარბებისას ეფექტის მნიშვნელოვანი ზრდა არ აღინიშნება. ფუროსემიდის ეფექტი მცირდება მილაკოვანი სეკრეციის შემცირებისას ან პრეპარატის მილაკებში ალბუმინთან შეკავშირებისას.

ფარმაკოკინეტიკა.

ფუროსემიდის განაწილების მოცულობა მერყეობს 0.1-დან 0.2 ლიტრამდე სხეულის წონის 1 კგ-ზე. განაწილების მოცულობა შეიძლება გაიზარდოს თანმხლები დაავადებების მიხედვით.

ფუროსემიდი (98%-ზე მეტი) ძლიერად უკავშირდება სისხლის პლაზმის ცილებს, ძირითადად ალბუმინს.

ფუროსემიდი ძირითადად უცვლელი სახით გამოიყოფა პროქსიმალურ მილაკში სეკრეციის გზით. ინტრავენური შეყვანის შემდეგ მიღებული დოზის 60–70% გამოიყოფა ამ გზით. ფუროსემიდის გლუკურონიდის მეტაბოლიტი შარდში გამოყოფილი პრეპარატის 10–20%-ს შეადგენს. დანარჩენი ნაწილი გამოიყოფა განავლით, სავარაუდოდ ნაღვლის სეკრეციის გზით.

ინტრავენური შეყვანის შემდეგ ფუროსემიდის ნახევარგამოყოფის პერიოდი დაახლოებით 1–1,5 საათს შეადგენს.

ფუროსემიდი აღწევს დედის რძეში, კვეთს პლაცენტარულ ბარიერს და ნელა გადადის ნაყოფში. ნაყოფსა და ახალშობილში მისი კონცენტრაციები მსგავსია დედის ორგანიზმში არსებული კონცენტრაციების.

თირკმლის დაავადება. თირკმლის უკმარისობის დროს ფუროსემიდის ელიმინაცია შენელებულია და ნახევარგამოყოფის პერიოდი ხანგრძლივდება; მძიმე თირკმლის უკმარისობის შემთხვევაში ტერმინალური ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეიძლება გაიზარდოს 24 საათამდე.

ნეფროზული სინდრომი. პლაზმაში ცილის კონცენტრაციის შემცირება იწვევს შეუკავშირებელი (თავისუფალი) ფუროსემიდის კონცენტრაციის ზრდას. ამავე დროს, ასეთ პაციენტებში ფუროსემიდის ეფექტურობა მცირდება ინტრატუბულურ ალბუმინთან შეკავშირებისა და მილაკოვანი სეკრეციის შემცირების გამო.

ფუროსემიდი ცუდად ექვემდებარება დიალიზს პაციენტებში, რომლებიც ამბულატორიულ პირობებში იტარებენ ჰემოდიალიზს, პერიტონეალურ დიალიზს ან ქრონიკულ პერიტონეალურ დიალიზს.

ღვიძლის უკმარისობა. ღვიძლის უკმარისობის დროს ფუროსემიდის ნახევარგამოყოფის პერიოდი იზრდება 30–90%-ით, ძირითადად განაწილების მოცულობის ზრდის გამო. ასევე უნდა აღინიშნოს, რომ პაციენტთა ამ ჯგუფში ფარმაკოკინეტიკური პარამეტრები მნიშვნელოვნად ვარირებს.

გულის შეგუბებითი უკმარისობა, მძიმე ჰიპერტენზია და ხანდაზმული პაციენტები. ფუროსემიდის ელიმინაცია შენელებულია თირკმლის ფუნქციის დაქვეითების გამო გულის შეგუბებითი უკმარისობის, მძიმე ჰიპერტენზიის და ხანდაზმულ პაციენტებში.

დღენაკლული და დროულად დაბადებული ჩვილები. თირკმლის განვითარების ხარისხის მიხედვით, ფუროსემიდის ელიმინაცია შეიძლება შეფერხდეს. მეტაბოლიზმი ასევე შემცირებულია გლუკურონიდაციის არასრულყოფის შემთხვევაში. ტერმინალური ნახევარგამოყოფის პერიოდი ნაყოფებში (გესტაციური ასაკი ≥33 კვირა) 12 საათზე ნაკლებია. 2 თვის და უფროსი ასაკის ჩვილებში ტერმინალური კლირენსი მსგავსია მოზრდილებში არსებული კლირენსისა.

კლინიკური მახასიათებლები.