აბეტილი ნაჩვენებია პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან კომბინაციაში შემდეგი მდგომარეობების სამკურნალოდ: ზრდასრულ მამაკაცებში ანდროგენული აბლაციის თერაპიასთან (ADT) კომბინაციაში, ახლად დიაგნოზირებული მეტასტაზური ჰორმონ-მგრძნობიარე პროსტატის კიბოს (mHSPC) სამკურნალოდ, დაავადების პროგრესირებამდე ან აუტანელი გვერდითი ეფექტების …
სრულად- მოქმედი ნივთიერება
- აბირატერონი (abiraterone)
- ფორმა და შეფუთვა
- 250მგ ტაბლეტი №120
- გაცემის წესი
- II ჯგუფი, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით
რეგისტრაციის დეტალები
- ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი
- ენდოკრინული თერაპია, ჰორმონების სხვა ანტაგონისტები და მსგავსი საშუალებები
- ATC კოდი
- L02BX03
- რეგისტრაციის ნომერი
- რ/ა-P-0379
- რეგისტრირებულია
- 8 ნოემბერი 2022, მოქმედებს 8 ნოემბერი 2027-მდე
- რეგისტრაციის მფლობელი
- ()
აბეტილი — ინსტრუქცია ქართულად
რისთვის გამოიყენება
აბეტილი ნაჩვენებია პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან კომბინაციაში შემდეგი მდგომარეობების სამკურნალოდ:
ზრდასრულ მამაკაცებში ანდროგენული აბლაციის თერაპიასთან (ADT) კომბინაციაში, ახლად დიაგნოზირებული მეტასტაზური ჰორმონ-მგრძნობიარე პროსტატის კიბოს (mHSPC) სამკურნალოდ, დაავადების პროგრესირებამდე ან აუტანელი გვერდითი ეფექტების გამოვლენამდე.
ზრდასრულ მამაკაცებში ანდროგენული აბლაციის თერაპიის წარუმატებლობის შემდეგ, ასიმპტომური ან მსუბუქი სიმპტომების მქონე, ვისცერული მეტასტაზების გარეშე მეტასტაზური კასტრაციარეზისტენტული პროსტატის კიბოს (mCRPC) სამკურნალოდ, როდესაც ქიმიოთერაპია ჯერ კიდევ არ არის კლინიკურად ნაჩვენები, დაავადების პროგრესირებამდე ან აუტანელი გვერდითი ეფექტების გამოვლენამდე.
ის ნაჩვენებია mCRPC-ის სამკურნალოდ ზრდასრულ მამაკაცებში, რომელთა დაავადება პროგრესირდა დოცეტაქსელზე დაფუძნებული ქიმიოთერაპიის დროს ან მის შემდეგ.
ნაჩვენებია ზრდასრული მამაკაცი პაციენტების სამკურნალოდ, რომელთაც აღენიშნებათ მაღალი მოცულობის მეტასტაზური ჰორმონ-მგრძნობიარე პროსტატის კიბო (mHSPC), კომბინაციაში დოცეტაქსელთან და ანდროგენულ აბლაციის თერაპიასთან (ADT). მაღალი მოცულობის დაავადება განისაზღვრება ვისცერული მეტასტაზების არსებობით ან ≥ 4 ძვლის მეტასტაზით, რომელთაგან მინიმუმ ერთი მაინც მდებარეობს ხერხემლისა და მენჯის გარეთ.
აბეტილი ნაჩვენებია 2 წლის ვადით გამოყენებისთვის ანდროგენულ დეპრივაციულ თერაპიასთან (ADT) კომბინაციაში, დეფინიტურ რადიოთერაპიასთან ერთად, იმ არამეტასტაზური, მაღალი რისკის პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში, რომლებიც არ არიან ქირურგიული მკურნალობისთვის შესაფერისი კანდიდატები.
მაღალი რისკ-ფაქტორები;
კლინიკურად კვანძ-დადებითი დაავადება (N1) ან
კვანძ-უარყოფითი სტატუსის შემთხვევაში, ჩამოთვლილი 3 რისკ-ფაქტორიდან მინიმუმ ორის არსებობა:
სიმსივნის კლინიკური სტადია T3 ან T4
გლისონის (Gleason) ქულა 8–10,
ტოტალური PSA ≥ 40 ნგ/მლ
მიღების წესი და დოზირება
ეს სამკურნალო პროდუქტი უნდა დანიშნოს კვალიფიციურმა სამედიცინო პერსონალმა.
აბეტილი მიიღება დღეში ერთხელ 1000 მგ დოზით (ოთხი ცალი 250 მგ ტაბლეტი) გადაყლაპვით და მისი მიღება საკვებთან ერთად არ უნდა მოხდეს (იხილეთ გამოყენების წესის განყოფილება). აბეტილის მიღება საკვებთან ერთად ზრდის ორგანიზმის სისტემურ ექსპოზიციას პრეპარატის მიმართ (იხ. ნაწილი 4.5 და 5.2).
პრედნიზონის ან პრედნიზოლონის დოზა
აბეტილი მეტასტაზური ჰორმონ-მგრძნობიარე პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში გამოიყენება დღეში 5 მგ პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან ერთად.
აბეტილი მეტასტაზური კასტრაცია-რეზისტენტული პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში გამოიყენება დღეში 10 მგ პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან ერთად.
პაციენტებში, რომლებსაც არ ჩატარებიათ ქირურგიული კასტრაცია, მკურნალობის განმავლობაში უნდა გაგრძელდეს სამედიცინო კასტრაცია ლუტეინიზირებადი ჰორმონის გამათავისუფლებელი ჰორმონის (LHRH) ანალოგით.
რეკომენდებული მონიტორინგი
აბეტილით მკურნალობის დაწყებამდე უნდა გაიზომოს შრატის ტრანსამინაზების დონე; მკურნალობის პირველი სამი თვის განმავლობაში ეს ტესტები უნდა განმეორდეს ორ კვირაში ერთხელ, ხოლო შემდეგ თვეში ერთხელ. პაციენტებს ყოველთვიურად უნდა ჩაუტარდეთ მონიტორინგი არტერიული წნევის, შრატის კალიუმის და სითხის შეკავების თვალსაზრისით. თუმცა, პაციენტები, რომლებიც იმყოფებიან გულის შეგუბებითი უკმარისობის მნიშვნელოვანი რისკის ქვეშ, მონიტორინგს უნდა გადიოდნენ ორ კვირაში ერთხელ მკურნალობის პირველი 3 თვის განმავლობაში, ხოლო შემდეგ თვეში ერთხელ (იხ. ნაწილი 4.4).
პაციენტებში, რომლებსაც მანამდე ჰქონდათ ჰიპოკალემია ან განუვითარდათ ჰიპოკალემია აბეტილით მკურნალობის დროს, განხილული უნდა იქნას კალიუმის დონის 4.0 მმოლ/ლ ან უფრო მაღალ ნიშნულზე შენარჩუნება.
პაციენტებში, რომლებსაც განუვითარდებათ მე-3 ან უფრო მაღალი ხარისხის (Grade 3) ტოქსიკურობა, მათ შორის ჰიპერტენზია, ჰიპოკალემია, შეშუპება და სხვა არამინერალოკორტიკოიდული ტოქსიკურობა, მკურნალობა უნდა შეწყდეს და დაიწყოს შესაბამისი სამედიცინო მკურნალობა. აბეტილით მკურნალობა არ უნდა განახლდეს მანამ, სანამ ტოქსიკურობის სიმპტომები პირველ ხარისხამდე (Grade 1) ან საწყის დონემდე არ დაბრუნდება.
აბეტილის, პრედნიზონის ან პრედნიზოლონის დღიური დოზის გამოტოვების შემთხვევაში, მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს მომდევნო დღეს ჩვეულებრივი დღიური დოზით.
გამოყენების წესი
აბეტილი მიიღება პერორალურად.
ტაბლეტები უნდა იქნას მიღებული დღეში ერთხელ, უზმოზე, ერთჯერადი დოზის სახით. აბეტილი მიიღება კვებამდე მინიმუმ 1 საათით ადრე ან საკვების მიღებიდან მინიმუმ ორი საათის შემდეგ. ტაბლეტები უნდა გადაიყლაპოს მთლიანად, წყლის მიყოლებით.
დამატებითი ინფორმაცია განსაკუთრებული პოპულაციების შესახებ.
ჰეპატოტოქსიკურობა
აბეტილით მკურნალობის დროს ჰეპატოტოქსიკურობის განვითარების შემთხვევაში (ალანინამინოტრანსფერაზას [ALT] ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას [AST] დონის მომატება ნორმის ზედა ზღვარზე 5-ჯერ მეტად), მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს (იხილეთ ნაწილი 4.4). ღვიძლის ფუნქციის ტესტების მაჩვენებლების მკურნალობის დაწყებამდე არსებულ საწყის დონემდე დაბრუნების შემდეგ, მკურნალობა შეიძლება განახლდეს შემცირებული დოზით - 500 მგ დღეში (ორი ტაბლეტი). პაციენტებში, რომლებშიც მკურნალობა განახლდება, შრატის ტრანსამინაზების დონე უნდა გაიზომოს მკურნალობის პირველი სამი თვის განმავლობაში ორ კვირაში ერთხელ, ხოლო შემდეგ თვეში ერთხელ. თუ ჰეპატოტოქსიკურობა განმეორდება შემცირებული 500 მგ დღიური დოზის პირობებშიც, მკურნალობა სრულად უნდა შეწყდეს.
მკურნალობის ნებისმიერ პერიოდში მძიმე ჰეპატოტოქსიკურობის განვითარების შემთხვევაში (ALT ან AST დონის მომატება ნორმის ზედა ზღვარზე 20-ჯერ მეტად), მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და აბეტილით ხელახალი მკურნალობა აღარ უნდა ჩატარდეს.
ღვიძლის უკმარისობა
პაციენტებში, რომლებსაც მანამდე აღენიშნებოდათ მსუბუქი ხარისხის ღვიძლის უკმარისობა (Child-Pugh კლასი A), დოზის კორექცია საჭირო არ არის.
ნაჩვენებია, რომ საშუალო ხარისხის ღვიძლის უკმარისობა (Child-Pugh კლასი B), აბირატერონის აცეტატის პერორალურად, ერთჯერადი 1000 მგ დოზით მიღების შემდეგ, აბირატერონის მიმართ სისტემურ ექსპოზიციას დაახლოებით ოთხჯერ ზრდის (იხილეთ ნაწილი 5.2). პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ საშუალო ან მძიმე ხარისხის ღვიძლის უკმარისობა (Child-Pugh კლასი B ან C), აბირატერონის აცეტატის მრავალჯერადი დოზების კლინიკური უსაფრთხოებისა და ეფექტურობის მაჩვენებელი მონაცემები არ მოიპოვება. ასეთ პაციენტებში დოზის კორექციის განსაზღვრა შეუძლებელია. აბეტილის გამოყენება საშუალო ხარისხის ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში სიფრთხილით უნდა შეფასდეს, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც სარგებელი აშკარად აღემატება პოტენციურ რისკს (იხილეთ ნაწილები 4.2 და 5.2). აბეტილი არ უნდა იქნას გამოყენებული ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხილეთ ნაწილები 4.3, 4.4. და 5.2).
თირკმლის უკმარისობა
თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში დოზის კორექცია საჭირო არ არის (იხილეთ ნაწილი 5.2). თუმცა, პროსტატის კიბოსა და თირკმლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში კლინიკური გამოცდილება არ მოიპოვება. ასეთ პაციენტებში რეკომენდებულია სიფრთხილის გამოჩენა (იხილეთ ნაწილი 4.4).
პედიატრიული პოპულაცია
პედიატრიულ პოპულაციაში პროსტატის კიბო არ გვხვდება, რის გამოც აბეტილი ბავშვებსა და მოზარდებში არ გამოიყენება.
გერიატრიული პოპულაცია
ხანდაზმულ პაციენტებში დოზის რაიმე სახის კორექცია საჭირო არ არის
უკუჩვენებები
თუ აღინიშნება ჰიპერმგრძნობელობა აბირატერონის აცეტატის ან 6.1 ნაწილში ჩამოთვლილი რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ,
ორსულ ქალებში ან იმ ქალებში, რომლებიც შესაძლოა დაორსულდნენ (იხ. ნაწილი 4.6),
უკუნაჩვენებია მძიმე ღვიძლის უკმარისობის მქონე პირებში [Child-Pugh კლასი C (იხ. ნაწილი 4.2, 4.4. და 5.2)].
აბეტილის გამოყენება პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან ერთად კომბინაციაში უკუნაჩვენებია Ra-223-თან ერთად მიღებისას.
სიფრთხილის ზომები
მინერალოკორტიკოიდების ჭარბი რაოდენობით გამოწვეული არტერიული ჰიპერტენზია, ჰიპოკალემია, სითხის შეკავება და გულის უკმარისობა
აბეტილმა, CYP17-ის ინჰიბირების შედეგად (იხ. ნაწილი 5.1) მინერალოკორტიკოიდების დონის მომატების გამო, შესაძლოა გამოიწვიოს არტერიული ჰიპერტენზია, ჰიპოკალემია და სითხის შეკავება (იხ. ნაწილი 4.8). აბეტილთან ერთად კორტიკოსტეროიდის მიღება თრგუნავს ადრენოკორტიკოტროპული ჰორმონის (ACTH) სეკრეციას, რაც უზრუნველყოფს ამ გვერდითი მოვლენების სიხშირისა და სიმძიმის შემცირებას. სიფრთხილე უნდა იქნას გამოყენებული იმ პაციენტების მკურნალობისას, რომელთა ძირითადი სამედიცინო მდგომარეობა შეიძლება რისკის ქვეშ იყოს მომატებული არტერიული წნევის, ჰიპოკალიემიის (მაგ., პაციენტები, რომლებიც იყენებენ გულის გლიკოზიდებს) ან სითხის შეკავების (მაგ., პაციენტები გულის უკმარისობით, მძიმე ან არასტაბილური სტენოკარდიით, ბოლო დროს გადატანილი მიოკარდიუმის ინფარქტით ან პარკუჭოვანი არითმიით და თირკმლის მძიმე უკმარისობით) გამო.
აბეტილი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების ისტორიის მქონე პაციენტებში. მე-3 ფაზის კვლევებიდან გამოირიცხნენ პაციენტები, რომლებსაც აღენიშნებოდათ უკონტროლო ჰიპერტენზია, მიოკარდიუმის ინფარქტით გამოწვეული კლინიკურად მნიშვნელოვანი გულის დაავადება, ბოლო 6 თვის განმავლობაში არტერიული თრომბოზული მოვლენა, მძიმე ან არასტაბილური სტენოკარდია, ნიუ-იორკის გულის ასოციაციის (NYHA) III და IV კლასის გულის უკმარისობა (კვლევა 301) ან II-IV კლასის გულის უკმარისობა (კვლევები 3011 და 302) ან გულის განდევნის ფრაქცია 50%-ზე ნაკლები. პაციენტები წინაგულების ფიბრილაციით ან სხვა გულის არითმიებით, რომლებიც მედიკამენტურ თერაპიას საჭიროებენ, გამოირიცხნენ 3011 და 302 კვლევებიდან. უსაფრთხოება არ არის შეფასებული პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მარცხენა პარკუჭის განდევნის ფრაქცია (LVEF) 50%-ზე ნაკლები ან პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ნიუ-იორკის გულის ასოციაციის (NYHA) III და IV კლასის გულის უკმარისობა (კვლევა 301) ან NYHA II-IV კლასის გულის უკმარისობა (კვლევები 3011 და 302) (იხილეთ ნაწილები 4.8 და 5.1).
პაციენტებში, რომლებიც იმყოფებიან შეგუბებითი გულის უკმარისობის მნიშვნელოვანი რისკის ქვეშ (მაგალითად, ანამნეზში გულის უკმარისობის, არაკონტროლირებადი არტერიული ჰიპერტენზიის ან გულის იშემიური დაავადების მსგავსი კარდიოლოგიური შემთხვევების გამო), აბეტილით მკურნალობის დაწყებამდე განხილული უნდა იქნას გულის ფუნქციის შეფასება (მაგალითად, ექოკარდიოგრამა). აბეტილით მკურნალობის დაწყებამდე, გულის უკმარისობა უნდა იქნას ნამკურნალები და გულის ფუნქცია მაქსიმალურად ოპტიმალურ დონემდე უნდა იქნას მიყვანილი. არტერიული ჰიპერტენზია, ჰიპოკალემია და სითხის შეკავება უნდა კორექტირდეს და გაკონტროლდეს. მკურნალობის განმავლობაში, 3 თვის განმავლობაში ყოველ 2 კვირაში ერთხელ, ხოლო შემდგომ თვეში ერთხელ, მონიტორინგი უნდა ჩაუტარდეს არტერიულ წნევას, შრატის კალიუმს, სითხის შეკავებას (წონის მატება, პერიფერიული შეშუპება) და შეგუბებითი გულის უკმარისობის სხვა ნიშნებსა თუ სიმპტომებს, ხოლო დარღვევები უნდა გამოსწორდეს. QT ინტერვალის გახანგრძლივება დაფიქსირდა აბირატერონის აცეტატთან დაკავშირებული ჰიპოკალიემიის მქონე პაციენტებში. გულის ფუნქციის კლინიკურად მნიშვნელოვანი დაქვეითების შემთხვევაში, გულის ფუნქცია უნდა შეფასდეს კლინიკური ჩვენების მიხედვით, დაიწყოს შესაბამისი მკურნალობა და განიხილოს აბეტილით მკურნალობის შეწყვეტის საკითხი (იხ. ნაწილი 4.2).
ჰეპატოტოქსიკურობა და ღვიძლის უკმარისობა
კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირდა ღვიძლის ფერმენტების მნიშვნელოვანი მატება, რამაც გამოიწვია პრეპარატის მიღების შეწყვეტა ან დოზის შეცვლა (იხ. ნაწილი 4.8). აბეტილით მკურნალობის დაწყებამდე უნდა გაიზომოს შრატის ტრანსამინაზების დონე; მკურნალობის პირველი სამი თვის განმავლობაში ეს ტესტები უნდა განმეორდეს ყოველ ორ კვირაში ერთხელ, ხოლო შემდგომ — თვეში ერთხელ. ჰეპატოტოქსიკურობის კლინიკური ნიშნების ან სიმპტომების გამოვლენისთანავე, შრატის ტრანსამინაზების დონე დაუყოვნებლივ უნდა გაიზომოს. მკურნალობის ნებისმიერ ეტაპზე იმ პაციენტებში, რომელთა ALT ან AST-ის დონე ნორმის ზედა ზღვარზე (ULN) 5-ჯერ მეტად მოიმატებს, აბეტილით მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და ღვიძლის ფუნქციები მკაცრი კონტროლის ქვეშ იქნას აყვანილი.
აბეტილით განმეორებითი მკურნალობის დაწყება შესაძლებელია მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ღვიძლის ფუნქციური ტესტების მაჩვენებლები საწყის მნიშვნელობებს დაუბრუნდება, და მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს შემცირებული დოზებით (იხ. ნაწილი 4.2).
მკურნალობის ნებისმიერ ეტაპზე მძიმე ჰეპატოტოქსიკურობის განვითარების შემთხვევაში (ALT ან AST-ის დონის მომატება ნორმის ზედა ზღვარზე 20-ჯერ მეტად), აბეტილით მკურნალობა უნდა შეწყდეს და აღარასოდეს განახლდეს.
კლინიკურ კვლევებში არ ჩართულან პაციენტები აქტიური ან სიმპტომური ვირუსული ჰეპატიტით, რის გამოც არ არსებობს მონაცემები, რომლებიც დაადასტურებდა აბირატერონის აცეტატის გამოყენებას ამ პოპულაციაში.
არ არსებობს მონაცემები, რომლებიც დაადასტურებდა აბირატერონის აცეტატის მრავალჯერადი დოზირების კლინიკურ უსაფრთხოებასა და ეფექტურობას ღვიძლის საშუალო ან მძიმე ხარისხის უკმარისობის (Child-Pugh კლასი B ან C) მქონე პაციენტებში. აბეტილის გამოყენება სიფრთხილით უნდა შეფასდეს ღვიძლის საშუალო ხარისხის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, სადაც მოსალოდნელი სარგებელი აშკარად აღემატება შესაძლო რისკს (იხ. ნაწილი 4.2 და 5.2).
აბეტილი არ უნდა იქნას გამოყენებული ღვიძლის მძიმე ხარისხის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. ნაწილი 4.2, 4.3 და 5.2).
არსებობს პოსტმარკეტინგული კვლევების მცირე რაოდენობის ანგარიშები, რომლებიც აღწერს ღვიძლის მწვავე უკმარისობას და ფულმინანტურ ჰეპატიტს. ზოგიერთი მათგანი ფატალურად დასრულდა (იხ. ნაწილი 4.8).
კორტიკოსტეროიდების მიღების შეწყვეტა და სტრესულ სიტუაციებთან გამკლავება
პრედნიზონით ან პრედნიზოლონით მკურნალობის შეწყვეტის შემთხვევაში რეკომენდებულია სიფრთხილის გამოჩენა და პაციენტებზე დაკვირვება თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის უკმარისობის განვითარების თავიდან ასაცილებლად. თუ კორტიკოსტეროიდების შეწყვეტის შემდეგ აბეტილით მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს, პაციენტებზე უნდა განხორციელდეს მონიტორინგი მინერალოკორტიკოიდების ჭარბი რაოდენობით გამოწვეული სიმპტომების გამოვლენის თვალსაზრისით (იხ. ნაწილი 4.4 „მინერალოკორტიკოიდების ჭარბი რაოდენობით გამოწვეული ჰიპერტენზია, ჰიპოკალიემია, სითხის შეკავება და გულის უკმარისობა“).
პრედნიზონის ან პრედნიზოლონის მომხმარებელ პაციენტებში უჩვეულო სტრესის გამოვლენისას, ამ სტრესულ სიტუაციამდე, მის დროს და მის შემდეგ, შესაძლოა საჭირო გახდეს კორტიკოსტეროიდის დოზის გაზრდა.
ძვლის სიმკვრივე
შორსწასული სტადიის მეტასტაზური პროსტატის კიბოს მქონე მამაკაცებში შესაძლოა გამოვლინდეს ძვლის სიმკვრივის შემცირება. აბეტილის გამოყენებამ გლუკოკორტიკოიდთან კომბინაციაში შესაძლოა გააძლიეროს ეს ეფექტი.
ანამნეზში კეტოკონაზოლის გამოყენება
პაციენტებში, რომლებსაც პროსტატის კიბოს გამო მანამდე გამოყენებული აქვთ კეტოკონაზოლი, მოსალოდნელია პასუხის უფრო დაბალი მაჩვენებლები.
ჰიპერგლიკემია
ვინაიდან გლუკოკორტიკოიდების გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ჰიპერგლიკემია, დიაბეტის მქონე პაციენტებში სისხლში შაქრის დონე ხშირად უნდა გაიზომოს. დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში კორტიკოსტეროიდები, რომლებიც გამოიყენება აბირატერონთან ერთად, სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული, რადგან მათ შეუძლიათ დაარღვიონ სისხლში შაქრის რეგულაცია.
ჰიპოგლიკემია
ჰიპოგლიკემიის შემთხვევები დაფიქსირდა აბირატერონის აცეტატისა და პრედნიზონის/პრედნიზოლონის ერთობლივი მიღებისას იმ პაციენტებში, რომლებსაც მანამდე ჰქონდათ დიაბეტი და მკურნალობდნენ პიოგლიტაზონით ან რეპაგლინიდით (იხ. ნაწილი 4.5); ამიტომ, დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში საჭიროა სისხლში შაქრის მონიტორინგი.
ქიმიოთერაპიასთან ერთად გამოყენება
აბეტილის ციტოტოქსიკურ ქიმიოთერაპიასთან ერთდროული გამოყენების უსაფრთხოება და ეფექტურობა დადგენილი არ არის (იხ. ნაწილი 5.1).
პოტენციური რისკები
პროსტატის კიბოს მქონე მამაკაცებში, მათ შორის მათში, ვინც მკურნალობს აბეტილით, შესაძლოა გამოვლინდეს ანემია და სექსუალური დისფუნქცია.
ეფექტები ჩონჩხ-კუნთოვანი სისტემის მხრივ
აბირატერონის აცეტატით მკურნალობის პროცესში მყოფ პაციენტებში დაფიქსირდა მიოპათიისა და რაბდომიოლიზის შემთხვევები. ამ მოვლენების უმეტესობა განვითარდა მკურნალობის პირველი 6 თვის განმავლობაში და ალაგდა აბირატერონის აცეტატის შეწყვეტის შემდეგ. სიფრთხილის გამოჩენაა რეკომენდებული იმ პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად მკურნალობენ მიოპათიასთან/რაბდომიოლიზთან ასოცირებული მედიკამენტებით.
ურთიერთქმედება სხვა წამლებთან
აბეტილის შემცირებული ექსპოზიციის რისკის გამო, მკურნალობის პერიოდში თავიდან უნდა იქნას აცილებული CYP3A4-ის ძლიერი ინდუქტორების გამოყენება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც მკურნალობის სხვა ალტერნატივა არ არსებობს (იხ. ნაწილი 4.5).
აბირატერონისა და პრედნიზონის/პრედნიზოლონის კომბინაცია Ra-223-თან
აბირატერონითა და პრედნიზონით/პრედნიზოლონით მკურნალობა Ra-223-თან კომბინაციაში უკუნაჩვენებია ასიმპტომური ან მსუბუქი სიმპტომების მქონე პროსტატის კიბოს პაციენტებში, კლინიკურ კვლევებში გამოვლენილი მოტეხილობების გაზრდილი რისკისა და სიკვდილიანობის (მორტალობის) მომატებული ტენდენციის გამო (იხ. ნაწილი 4.3).
რეკომენდებული არ არის Ra-223-ით შემდგომი მკურნალობის დაწყება აბეტილისა და პრედნიზონის/პრედნიზოლონის კომბინაციის ბოლო დოზის მიღებიდან სულ მცირე 5 დღის განმავლობაში.
დამხმარე ნივთიერებების მიმართ აუტანლობა
ეს სამედიცინო პროდუქტი შეიცავს ლაქტოზას. გალაქტოზას იშვიათი მემკვიდრეობითი აუტანლობის, ლაქტაზას სრული დეფიციტის ან გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბციის პრობლემის მქონე პაციენტებმა ეს წამალი არ უნდა გამოიყენონ.
ეს სამედიცინო პროდუქტი თითოეულ დოზაზე (ოთხი ტაბლეტი) შეიცავს 24.8 მგ ნატრიუმს, რაც შეესაბამება ჯანმოს მიერ ზრდასრულებისთვის რეკომენდებული ნატრიუმის მაქსიმალური დღიური მიღების რაოდენობის 2 გ-ის 1.2%-ს.
ურთიერთქმედება მედიკამენტებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები
საკვების გავლენა აბირატერონის აცეტატზე
აბეტილის მიღება საკვებთან ერთად მნიშვნელოვნად ზრდის აბირატერონის აცეტატის შეწოვას. საკვებთან ერთად მიღებისას აბეტილის ეფექტურობა და უსაფრთხოება დადგენილი არ არის, რის გამოც აბეტილი არ უნდა იქნას მიღებული საკვებთან ერთად (იხ. ნაწილები 4.2 და 5.2).
სხვა სამედიცინო პროდუქტებთან ურთიერთქმედება
სხვა მედიკამენტების პოტენციალი, გავლენა მოახდინონ აბირატერონის ექსპოზიციაზე
ჯანმრთელ მოხალისეებში ჩატარებულ კლინიკურ ფარმაკოკინეტიკურ ურთიერთქმედების კვლევაში, სადაც მონაწილეები თავდაპირველად 6 დღის განმავლობაში მკურნალობდნენ რიფამპიცინით, რომელიც არის CYP3A4-ის ძლიერი ინდუქტორი, დოზით 600 მგ ერთხელ დღეში, რასაც მოჰყვა აბირატერონის აცეტატის ერთჯერადი დოზა 1,000 მგ, აბირატერონის პლაზმური EAA∞ საშუალო მაჩვენებელი შემცირდა 55%-ით.
მკურნალობის პერიოდში თავიდან უნდა იქნას აცილებული CYP3A4-ის ძლიერი ინდუქტორების გამოყენება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც მკურნალობის სხვა ალტერნატივა არ არსებობს (მაგალითად: ფენიტოინი, კარბამაზეპინი, რიფამპიცინი, რიფაბუტინი, რიფაპენტინი, ფენობარბიტალი, კრაზანა (კრაზანას ბალახი / Hypericum perforatum).
ჯანმრთელ მოხალისეებში ჩატარებულ ცალკეულ კლინიკურ ფარმაკოკინეტიკურ ურთიერთქმედების კვლევაში, კეტოკონაზოლის, რომელიც არის CYP3A4-ის ძლიერი ინჰიბიტორი, ერთდროულ მიღებას კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა არ მოუხდენია აბირატერონის ფარმაკოკინეტიკაზე.
აბირატერონის პოტენციალი, გავლენა მოახდინოს სხვა მედიკამენტების ექსპოზიციაზე
აბირატერონი არის ღვიძლის მედიკამენტების მატაბოლიზებელი CYP2D6 და CYP2C8 ფერმენტების ინჰიბიტორი. კვლევაში, რომელიც ჩატარდა აბირატერონის აცეტატის (პლუს პრედნიზონი) გავლენის დასადგენად CYP2D6-ის სუბსტრატ დექსტრომეტორფანზე, რომელიც მიღებულ იქნა ერთჯერადი დოზით, დაფიქსირდა დექსტრომეტორფანის სისტემური ექსპოზიციის (EAA) დაახლოებით 2.9-ჯერ გაზრდა. დექსტრომეტორფანის აქტიური მეტაბოლიტის, დექსტრორფანის EAA24 კი გაიზარდა დაახლოებით 33%-ით.
სიფრთხილის გამოჩენაა საჭირო აბეტილის მიღებისას იმ მედიკამენტებთან ერთად, რომლებიც აქტიურდებიან ან მეტაბოლიზდებიან CYP2D6-ის მიერ, განსაკუთრებით კი ვიწრო თერაპიული ინდექსის მქონე პრეპარატების შემთხვევაში. განხილული უნდა იქნას CYP2D6-ის მიერ მეტაბოლიზებადი ვიწრო თერაპიული ინდექსის მქონე მედიკამენტების დოზის შემცირება. CYP2D6-ის მიერ მეტაბოლიზებადი მედიკამენტების მაგალითებია: მეტოპროლოლი, პროპრანოლოლი, დეზიპრამინი, ვენლაფაქსინი, ჰალოპერიდოლი, რისპერიდონი, პროპაფენონი, ფლეკაინიდი, კოდეინი, ოქსიკოდონი და ტრამადოლი (კოდეინის, ოქსიკოდონისა და ტრამადოლის აქტიური ანალგეზიური მეტაბოლიტების წარმოქმნისთვის საჭიროა CYP2D6).
ჯანმრთელ მოხალისეებში ჩატარებულ CYP2C8 მედიკამენტებს შორის ურთიერთქმედების კვლევაში, პიოგლიტაზონის მიღებისას აბირატერონის აცეტატის ერთჯერად 1,000 მგ დოზასთან ერთად, პიოგლიტაზონის EAA მაჩვენებელი გაიზარდა 46%-ით, ხოლო პიოგლიტაზონის აქტიური მეტაბოლიტების, M-III-ისა და M-IV-ის EAA მაჩვენებლები შემცირდა 10%-ით. აბეტილის გამოყენებისას CYP2C8-ის სუბსტრატის მქონე ვიწრო თერაპიული დიაპაზონის მედიკამენტებთან ერთად, პაციენტებზე უნდა განხორციელდეს მონიტორინგი ტოქსიკურობის სიმპტომების გამოვლენის კუთხით. CYP2C8-ის მიერ მეტაბოლიზებადი სამედიცინო პროდუქტების მაგალითებს შორის არის პიოგლიტაზონი და რეპაგლინიდი (იხ. ნაწილი 4.4).
ინ ვიტრო პირობებში გამოვლინდა, რომ აბირატერონის ძირითადი მეტაბოლიტები – აბირატერონის სულფატი და N-ოქსიდ აბირატერონის სულფატი – აინჰიბირებენ ღვიძლის ტრანსპორტერ OATP1B1-ს და, შედეგად, შესაძლოა გაზარდონ იმ მედიკამენტების კონცენტრაცია, რომლებიც ელიმინირდებიან OATP1B1-ის მიერ. ტრანსპორტერთან დაკავშირებული ურთიერთქმედების დასადასტურებლად კლინიკური მონაცემები არ არსებობს.
გამოყენება QT ინტერვალის გამახანგრძლივებელ მედიკამენტებთან ერთად
ვინაიდან ანდროგენული დეპრივაციის თერაპია ახანგრძლივებს QT ინტერვალს, რეკომენდებულია სიფრთხილის გამოჩენა აბეტილის დანიშვნისას იმ მედიკამენტებთან ერთად, რომლებიც ახანგრძლივებენ QT ინტერვალს, ან ისეთ პრეპარატებთან ერთად, რომლებსაც შეუძლიათ გამოიწვიონ Torsades de Pointes, როგორიცაა IA კლასის (მაგ. ქინიდინი, დიზოპირამიდი) ან III კლასის (მაგ. ამიოდარონი, სოტალოლი, დოფეტილიდი, იბუტილიდი) ანტიარითმიული საშუალებები, მეთადონი, მოქსიფლოქსაცინი, ანტიფსიქოზური საშუალებები და სხვა.
სპირონოლაქტონთან ერთად გამოყენება
სპირონოლაქტონი უკავშირდება ანდროგენულ რეცეპტორებს და შესაძლოა გაზარდოს პროსტატის სპეციფიკური ანტიგენის (PSA) დონე. აბეტილთან ერთად მისი გამოყენება რეკომენდებული არ არის (იხ. ნაწილი 5.1).
დამატებითი ინფორმაცია განსაკუთრებული პოპულაციების შესახებ
ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა.
პედიატრიული პოპულაცია
ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა.
ორსულობა და ძუძუთი კვება
ზოგადი რჩევა
ორსულობის კატეგორია: X
აბეტილი არ არის მედიკამენტი, რომელიც გამოიყენება ქალებში. აბეტილი უკუნაჩვენებია ორსულ ან შესაძლოდ ორსულ ქალებში (იხ. ნაწილები 4.3 და 5.3).
რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ქალები
ორსულობის დროს აბეტილის გამოყენების შესახებ კლინიკური მონაცემები არ არსებობს და აბეტილი არ არის მედიკამენტი, რომელიც განკუთვნილია რეპროდუქციული ასაკის ქალებში გამოყენებისთვის.
არსებობს ეჭვი, რომ ორსულობის პერიოდში მიღებისას აბეტილი იწვევს სერიოზულ თანდაყოლილ დეფექტებს.
აბეტილი უკუნაჩვენებია ორსულობის პერიოდში (იხ. ნაწილი 4.3).
ჩასახვის საწინააღმდეგო ქმედება/კონტრაცეფცია
უცნობია, გადადის თუ არა აბეტილი ან მისი მეტაბოლიტები სათესლე სითხეში (სპერმაში). თუ პაციენტს აქვს სქესობრივი კავშირი ორსულ ქალთან, მან უნდა გამოიყენოს პრეზერვატივი. თუ პაციენტს აქვს სქესობრივი კავშირი რეპროდუქციული ასაკის ქალთან, კონტრაცეფციის ეფექტურ მეთოდთან ერთად მან დამატებით უნდა გამოიყენოს პრეზერვატივი. ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა (იხ. ნაწილი 5.3).
ორსულობის პერიოდი
აბეტილი არ არის მედიკამენტი, რომელიც გამოიყენება ქალებში და უკუნაჩვენებია ორსულობის პერიოდში ან რეპროდუქციული ასაკის მქონე ქალებში (იხ. ნაწილები 4.3 და 5.3).
ლაქტაციის პერიოდი
აბეტილი არ არის მედიკამენტი, რომელიც გამოიყენება ქალებში.
რეპროდუქციული უნარი/ფერტილობა
მიუხედავად იმისა, რომ აბირატერონის აცეტატმა გავლენა მოახდინა მამალი და დედალი ვირთხების ფერტილობაზე, ეს ეფექტები სრულიად შექცევადი აღმოჩნდა (იხ. ნაწილი 5.3).
გავლენა ავტომობილის მართვაზე
აბეტილს არ აქვს ან აქვს უმნიშვნელო გავლენა სატრანსპორტო საშუალებების მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე.
გვერდითი მოვლენები
უსაფრთხოების პროფილის შეჯამება
მე-3 ფაზის გაერთიანებული კვლევების გვერდით მოვლენებზე ჩატარებულ ანალიზში, აბირატერონის აცეტატის მიღებისას პაციენტთა 10%-ში ან მეტში გამოვლენილი გვერდითი ეფექტებია: პერიფერიული შეშუპება, ჰიპოკალემია, ჰიპერტენზია, შარდგამომყოფი გზების ინფექცია და ალანინამინოტრანსფერაზას და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას დონის მომატება.
სხვა მნიშვნელოვან გვერდით ეფექტებს შორის არის გულის დაავადებები, ჰეპატოტოქსიკურობა, მოტეხილობები და ალერგიული ალვეოლიტი.
სხვა მნიშვნელოვან გვერდით ეფექტებს შორის არის გულის დაავადებები, ჰეპატოტოქსიკურობა, მოტეხილობები და ალერგიული ალვეოლიტი.
აბეტილმა, მისი მოქმედების მექანიზმის ფარმაკოდინამიკური შედეგის სახით, შესაძლოა გამოიწვიოს ჰიპერტენზია, ჰიპოკალემია და სითხის შეკავება. მე-3 ფაზის კვლევებში, აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტებში მოსალოდნელი მინერალოკორტიკოიდული გვერდითი ეფექტები უფრო ხშირად დაფიქსირდა, ვიდრე პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებში. კვლევაში ჰიპოკალემია გამოვლინდა აბირატერონის აცეტატის მიმღებთა 18%-ში, ხოლო პლაცებოს ჯგუფის 8%-ში; ჰიპერტენზია — აბირატერონის აცეტატის მიმღებთა 22%-ში, ხოლო პლაცებოს ჯგუფის 16%-ში; ხოლო სითხის შეკავება (პერიფერიული შეშუპება) — აბირატერონის აცეტატის მიმღებთა 23%-ში, პლაცებოს ჯგუფის 17%-თან შედარებით. აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტებში მე-3 და მე-4 ხარისხის ჰიპოკალემია (CTCAE, ვერსია 4.0 კლასიფიკაციით) დაფიქსირდა 6%-ში, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში — 1%-ში; აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტებში მე-3 და მე-4 ხარისხის ჰიპერტენზია (CTCAE, ვერსია 4.0 კლასიფიკაციით) შეადგენდა 7%-ს, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში — 5%-ს; აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტებში მე-3 და მე-4 ხარისხის სითხის შეკავება (პერიფერიული შეშუპება) გამოვლინდა 1%-ში, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში — 1%-ში. მინერალოკორტიკოიდული რეაქციების მართვა, როგორც წესი, წარმატებით ხერხდებოდა მედიკამენტური მკურნალობით. კორტიკოსტეროიდების ერთდროული გამოყენება ამცირებს ამ გვერდითი რეაქციების სიხშირესა და სიმძიმეს (იხ. ნაწილი 4.4).
გვერდითი მოვლენების შეჯამება
კვლევებში, სადაც მონაწილეობდნენ შორსწასული მეტასტაზური პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ ლუტეინიზირებელი ჰორმონის გამათავისუფლებელი ჰორმონის (LHRH) ანალოგს ან მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია, აბირატერონის აცეტატი გამოიყენებოდა დოზით 1,000 მგ დღეში, დაბალი დოზის პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან კომბინაციაში (ჩვენებიდან გამომდინარე, 5 ან 10 მგ დღეში).
კლინიკურ კვლევებში და პოსტმარკეტინგულ პერიოდში გამოვლენილი გვერდითი მოვლენები მოცემულია სიხშირის შემდეგი კლასიფიკაციის მიხედვით:
ძალიან ხშირი (≥1/10); ხშირი (≥1/100-დან <1/10-მდე); არახშირი (≥1/1,000-დან <1/100-მდე); იშვიათი (≥1/10,000-დან <1/1,000-მდე); ძალიან იშვიათი (<1/10,000), უცნობია (არსებული მონაცემებით შეფასება შეუძლებელია).
სიხშირის თითოეულ ჯგუფში გვერდითი მოვლენები წარმოდგენილია სიმძიმის კლების მიხედვით.
ინფექციები და ინვაზიები
ძალიან ხშირი: შარდგამომყოფი გზების ინფექცია
ხშირი: სეფსისი
იმუნური სისტემის დარღვევები
უცნობი: ანაფილაქსიური რეაქციები
ენდოკრინული დარღვევები
არახშირი: თირკმელზედა ჯირკვლის უკმარისობა
ნივთიერებათა ცვლისა და კვებითი დარღვევები
ძალიან ხშირი: ჰიპოკალემია
ხშირი: ჰიპერტრიგლიცერიდემია
დარღვევები გულის მხრივ
ხშირი: გულის უკმარისობა*, სტენოკარდია, წინაგულების ფიბრილაცია, ტაქიკარდია არახშირი: სხვა არითმიები
უცნობი: მიოკარდიუმის ინფარქტი, QT ინტერვალის გახანგრძლივება (იხ. ნაწილები 4.4 და 4.5)
სისხლძარღვოვანი დარღვევები
ძალიან ხშირი: ჰიპერტენზია
რესპირატორული, გულმკერდის და შუასაყრის დარღვევები
იშვიათი: ალერგიული ალვეოლიტიa
კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დარღვევები
ძალიან ხშირი: დიარეა
ხშირი: დისპეპსია
ჰეპატობილიარული დარღვევები
ძალიან ხშირი: ალანინამინოტრანსფერაზას დონის მომატება და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას დონის მომატებაb
იშვიათი: ფულმინანტური (ელვისებური) ჰეპატიტი, ღვიძლის მწვავე უკმარისობა
კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები
ხშირი: გამონაყარი
ჩონჩხ-კუნთოვანი, შემაერთებელი ქსოვილისა და ძვლის დარღვევები
არახშირი: მიოპათია, რაბდომიოლიზი
თირკმელებისა და შარდგამომყოფი გზების დარღვევები
ხშირი: ჰემატურია
ზოგადი დარღვევები და რეაქციები შეყვანის ადგილას
ძალიან ხშირი: პერიფერიული შეშუპება
ტრავმები და მოწამვლა
ხშირი: მოტეხილობები**
- გულის უკმარისობა ასევე მოიცავს შეგუბებით გულის უკმარისობას, მარცხენა პარკუჭის დისფუნქციას და განდევნის ფრაქციის შემცირებას.
- * მოტეხილობები მოიცავს ოსტეოპოროზს და ყველა მოტეხილობას, პათოლოგიური მოტეხილობის გარდა.
a პოსტმარკეტინგული პერიოდის სპონტანური შეტყობინებები
b ლანინამინოტრანსფერაზას დონის მომატება და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას დონის მომატება მოიცავს ALT-ის დონის მომატებას, AST-ის დონის მომატებას და ღვიძლის ფუნქციის დარღვევას.
აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტებში დაფიქსირდა შემდეგი მე-3 ხარისხის გვერდითი რეაქციები (CTCAE, ვერსია 4.0 კლასიფიკაციით): ჰიპოკალემია — 5%; შარდგამომყოფი გზების ინფექცია — 2%; ალანინამინოტრანსფერაზას დონის მომატება და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას დონის მომატება — 4%; ჰიპერტენზია — 6%; მოტეხილობა — 2%; პერიფერიული შეშუპება, გულის უკმარისობა და წინაგულების ფიბრილაცია — 1%. CTCAE (ვერსია 4.0) მე-3 ხარისხის ჰიპერტრიგლიცერიდემია და სტენოკარდია გამოვლინდა პაციენტთა 1%-ზე ნაკლებში. პაციენტთა 1%-ზე ნაკლებში დაფიქსირდა მე-4 ხარისხის შარდგამომყოფი გზების ინფექცია, ალანინამინოტრანსფერაზას დონის მომატება და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას დონის მომატება, ჰიპოკალემია, გულის უკმარისობა, წინაგულების ფიბრილაცია და მოტეხილობები.
ჰორმონმგრძნობიარე პოპულაციაში (კვლევა 3011) ჰიპერტენზია დაფიქსირდა უფრო მაღალი სიხშირით. ჰორმონმგრძნობიარე პოპულაციაში (კვლევა 3011) ჰიპერტენზია აღენიშნებოდა პაციენტთა 36.7%-ს, მაშინ როდესაც 301 და 302 კვლევებში ეს მაჩვენებელი იყო შესაბამისად 11.8% და 20.2%. ჰორმონმგრძნობიარე პოპულაციაში პაციენტთა 20.4%-ში გამოვლინდა ჰიპოკალემია (კვლევა 3011), ხოლო 301 და 302 კვლევებში — შესაბამისად 19.2% და 14.9%.
პაციენტთა იმ ქვეჯგუფში, რომელთა საწყისი ECOG2 პერფორმანს-სტატუსის ქულა იყო მაღალი, და ასევე ხანდაზმულ პაციენტებში (≥75 წელი), გვერდითი ეფექტების გამოვლენის სიხშირე და სიმძიმე უფრო მაღალი იყო.
შერჩეული გვერდითი რეაქციების აღწერა
ეფექტები გულ-სისხლძარღვთა მხრივ
აბირატერონის აცეტატით ჩატარებულ სამივე მე-3 ფაზის კვლევაში, პაციენტები უკონტროლო ჰიპერტენზიით, კლინიკურად მნიშვნელოვანი გულის დაავადებით, რომელიც გამოვლინდა მიოკარდიუმის ინფარქტით, რომლებსაც ბოლო 6 თვის განმავლობაში გადატანილი ჰქონდათ არტერიული თრომბოზული მოვლენა, მძიმე ან არასტაბილური სტენოკარდიით, ნიუ-იორკის გულის ასოციაციის (NYHA) III და IV კლასის გულის უკმარისობით (კვლევა 301) ან II-დან IV კლასის ჩათვლით გულის უკმარისობით (კვლევები 3011 და 302), ან გულის განდევნის ფრაქციის 50%-ზე ნაკლები მაჩვენებლით, არ ჩაერთნენ კვლევაში. კვლევაში ჩართულ ყველა პაციენტს, რომლებსაც ჰქონდათ დიაბეტი, მიოკარდიუმის ინფარქტი, ცერებროვასკულური დარღვევები და უეცარი კარდიული სიკვდილის რისკი (როგორც აქტიური მედიკამენტის, ისე პლაცებოს მიმღებებს), ამავდროულად უტარდებოდათ ანდროგენული დეპრივაციის თერაპია, პირველ რიგში, LHRH ანალოგების გამოყენებით. მე-3 ფაზის კვლევაში გულ-სისხლძარღვთა მხრივი გვერდითი რეაქციების სიხშირე აბირატერონის აცეტატის მიმღებთა და პლაცებოს ჯგუფში შემდეგნაირად გადანაწილდა: წინაგულების ფიბრილაცია — 2.6% და 2.0%; ტაქიკარდია — 1.9% და 1.0%; სტენოკარდია — 1.7% და 0.8%; გულის უკმარისობა — 0.7% და 0.2%; და არითმია — 0.7% და 0.5%.
ჰეპატოტოქსიკურობა
აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტებში დაფიქსირდა ჰეპატოტოქსიკურობა, რომელიც მიმდინარეობდა ALT-ის, AST-ისა და საერთო ბილირუბინის დონის მომატებით. მე-3 ფაზის კლინიკურ კვლევებში, აბირატერონის აცეტატის მიმღებ პაციენტთა დაახლოებით 6%-ში გამოვლინდა მე-3 და მე-4 ხარისხის ღვიძლის ტოქსიკურობა (მაგალითად, ALT-ისა და AST-ის დონის მომატება ნორმის ზედა ზღვარზე 5-ჯერ მეტად, ან ბილირუბინის დონის მომატება ნორმის ზედა ზღვარზე 1.5-ჯერ მეტად), როგორც წესი, მკურნალობის დაწყებიდან პირველი 3 თვის განმავლობაში. 3011 კვლევაში, აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტთა 8.4%-ში დაფიქსირდა მე-3 და მე-4 ხარისხის ჰეპატოტოქსიკურობა. აბირატერონის აცეტატის მიმღები პაციენტებიდან 10-ში მკურნალობა შეწყდა ჰეპატოტოქსიკურობის გამო; მათგან ორს აღენიშნებოდა მე-2 ხარისხის ჰეპატოტოქსიკურობა, ექვსს — მე-3 ხარისხის, ხოლო 2-ს — მე-4 ხარისხის ჰეპატოტოქსიკურობა. 3011 კვლევაში ჰეპატოტოქსიკურობის გამო გარდაცვალების შემთხვევა არ დაფიქსირებულა. მე-3 ფაზის კლინიკურ კვლევებში, პაციენტებში, რომლებსაც საწყის ეტაპზე ჰქონდათ ALT-ის ან AST-ის მომატებული დონე, ღვიძლის ფუნქციური ტესტების მაჩვენებლების შემდგომი მატების ალბათობა უფრო მაღალი იყო, ვიდრე მათში, ვისაც საწყისი მაჩვენებლები ნორმაში ჰქონდა.
აბირატერონის აცეტატით მკურნალობა დროებით შეწყდა ან საერთოდ შეწყდა, როდესაც ALT-ის ან AST-ის დონე ნორმის ზედა ზღვარზე 5-ჯერ მეტად გაიზარდა, ან როდესაც ბილირუბინის დონე ნორმის ზედა ზღვარზე 3-ჯერ მეტად გაიზარდა. ორ შემთხვევაში დაფიქსირდა ღვიძლის ფუნქციური ტესტების მკვეთრი მომატება (იხ. ნაწილი 4.4). ამ ორ პაციენტში, რომლებსაც საწყისი მაჩვენებლები ნორმაში ჰქონდათ, ALT-ის ან AST-ის დონე ნორმის ზედა ზღვარზე 15-დან 40-ჯერ მეტად გაიზარდა, ხოლო ბილირუბინის დონე — ნორმის ზედა ზღვარზე 2-დან 6-ჯერ მეტად. აბირატერონის აცეტატით მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ, ორივე პაციენტში ღვიძლის ფუნქციური ტესტები დაუბრუნდა ნორმას და ერთ-ერთ პაციენტში შესაძლებელი გახდა აბირატერონის აცეტატით განმეორებითი მკურნალობის ჩატარება მაჩვენებლების ხელახალი მატების გარეშე. 302 კვლევაში აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ 35 (6.5%) პაციენტში გამოვლინდა მე-3 ან მე-4 ხარისხის ALT-ის ან AST-ის მომატება. ამინოტრანსფერაზების დონის მატება ნორმას დაუბრუნდა ყველა პაციენტში, 3 პაციენტის გარდა (2 პაციენტი ახალი მრავლობითი ღვიძლის მეტასტაზებით აბირატერონის აცეტატის ბოლო დოზის მიღებიდან დაახლოებით 3 კვირის შემდეგ და 1 პაციენტი AST-ის მომატებით). მე-3 ფაზის კლინიკურ კვლევებში, ALT-ისა და AST-ის მომატების ან ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის გამო მკურნალობის შეწყვეტის მაჩვენებელი დაფიქსირდა 1.1%-ის დონეზე აბირატერონის აცეტატის მიმღები პაციენტებისთვის და 0.6%-ის დონეზე პლაცებოს მიმღები პაციენტებისთვის; ჰეპატოტოქსიკურობის გამო გარდაცვალების არცერთი შემთხვევა არ დაფიქსირებულა.
კლინიკურ კვლევებში ჰეპატოტოქსიკურობის რისკი შემცირდა იმ პაციენტების გამორიცხვით, რომლებსაც საწყის ეტაპზე აღენიშნებოდათ ჰეპატიტი ან ღვიძლის ფუნქციური ტესტების მნიშვნელოვანი დარღვევები. 3011 კვლევაში არ ჩაერთნენ პაციენტები, რომელთა საწყისი ALT და AST მაჩვენებლები ნორმის ზედა ზღვარზე 2.5-ჯერ მეტი იყო, ბილირუბინის მაჩვენებლები ნორმის ზედა ზღვარზე 1.5-ჯერ მეტი იყო, აგრეთვე აქტიური ან სიმპტომური ვირუსული ჰეპატიტის ან ღვიძლის ქრონიკული დაავადების მქონე პაციენტები; პაციენტები ღვიძლის ფუნქციის დარღვევით გამოწვეული ასციტით ან სისხლდენით მიმდინარე დარღვევებით. 301 კვლევაში არ ჩაერთნენ პაციენტები, რომელთა საწყისი ALT და AST დონეები ღვიძლის მეტასტაზების არარსებობის შემთხვევაში იყო ნორმის ზედა ზღვარზე ≥2.5-ჯერ მეტი, ხოლო მეტასტაზების არსებობისას — ნორმის ზედა ზღვარზე >5-ჯერ მეტი. 302 კვლევაში არ ჩაერთნენ პაციენტები ღვიძლის მეტასტაზებით და პაციენტები, რომელთა საწყისი ALT და AST დონეები იყო ≥ 2.5 x ULN. კლინიკურ კვლევაში ჩართულ პაციენტებში ღვიძლის ფუნქციური ტესტების დარღვევის გამოვლინებისას მკურნალობა შეწყდა და მათი განმეორებითი მკურნალობის უფლება გაიცა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ღვიძლის ფუნქციური ტესტები დაუბრუნდა მკურნალობის დაწყებამდე არსებულ დონეებს (იხ. ნაწილი 4.2). პაციენტებში, რომელთა ALT და AST დონეები ნორმის ზედა ზღვარზე 20-ჯერ მეტად გაიზარდა, განმეორებითი მკურნალობა არ ჩატარებულა. ასეთ პაციენტებში მკურნალობის განახლების უსაფრთხოება უცნობია. აბირატერონის აცეტატით მკურნალობის დროს განვითარებული ჰეპატოტოქსიკურობის მექანიზმი უცნობია.
შეტყობინება საეჭვო გვერდით მოვლენების შესახებ
ლიცენზირების შემდეგ პრეპარატის სავარაუდო გვერდითი მოვლენების შესახებ ინფორმაციის მიწოდებას დიდი მნიშვნელობა აქვს. ის პრეპარატის სარგებლისა და რისკის ბალანსის უწყვეტი მონიტორინგის საშუალებას იძლევა. სამედიცინო პერსონალი ვალდებულია, ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი მოვლენის შესახებ შეატყობინოს თურქეთის ფარმაკოზედამხედველობის ცენტრს (TÜFAM) (HYPERLINK "http://www.titck.gov.tr/" \hwww.titck.gov.tr; ელ-ფოსტა: [email protected]; ტელ: 0 800 314 00 08; ფაქსი: 0 312 218 35 99).
ჭარბი დოზა
ადამიანებში აბირატერონის აცეტატის დოზის გადაჭარბების შესახებ გამოცდილება შეზღუდულია.
სპეციფიკური ანტიდოტი არ არსებობს. დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში აბეტილის მიღება უნდა შეწყდეს და გატარდეს ზოგადი დამხმარე ღონისძიებები, მათ შორის არითმიების, ჰიპოკალემიისა და სითხის შეკავების ნიშნებისა და სიმპტომების მონიტორინგი. ასევე უნდა შეფასდეს ღვიძლის ფუნქციები.
ფარმაკოლოგიური მახასიათებლები
შემადგენლობა
მოქმედი ნივთიერება: თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 250 მგ აბირატერონის აცეტატს.
დამხმარე ნივთიერებები: თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 198,65 მგ ლაქტოზის მონოჰიდრატს (მიღებულს საქონლის რძისგან), 42,9 მგ კროსკარმელოზის ნატრიუმს და 28,6 მგ ნატრიუმის ლაურილსულფატს.
დამხმარე ნივთიერებების სრული სიისთვის იხილეთ ნაწილი 6.1.
შენახვის პირობები
ინახება ოთახის ტემპერატურაზე, 25°C-ზე დაბალ პირობებში.
შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ და შეუმჩნეველ ადგილას, თავდაპირველ შეფუთვაში.
შეფუთვის ბუნება და შემცველობა
აბეტილი 250 მგ ტაბლეტი, 120 ტაბლეტის შემცველი ალუმინი-ალუმინის ბლისტერულ შეფუთვაში, გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად, ბაზარზე გამოდის მუყაოს კოლოფით.
ნარჩენი სამკურნალო პროდუქტის განადგურება და სხვა განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები
მოქმედების მექანიზმიდან გამომდინარე, ამ სამედიცინო პროდუქტმა შესაძლოა ზიანი მიაყენოს განვითარებად ნაყოფს, რის გამოც ორსული ან შესაძლო ორსულობის მქონე ქალები უნდა მოერიდონ აბეტილთან დაუცველ კონტაქტს; მაგალითად, უნდა გამოიყენონ ხელთათმანები (იხ. ნაწილი 4.6).
გამოუყენებელი პროდუქტები ან ნარჩენი მასალები უნდა განადგურდეს „სამედიცინო ნარჩენების კონტროლის შესახებ რეგულაციის“ და „შეფუთვის ნარჩენების კონტროლის შესახებ რეგულაციების“ შესაბამისად.
ამ სამედიცინო პროდუქტმა შესაძლოა შექმნას რისკი წყლის გარემოსთვის (იხ. ნაწილი 5.3).
ფარმაკოლოგიური თვისებები
ენდოკრინული თერაპია, სხვა ჰორმონების ანტაგონისტები და მასთან დაკავშირებული საშუალებები
ათქ კოდი: L02BX03
მოქმედების მექანიზმი
აბირატერონის აცეტატი (აბეტილი) in vivo გარდაიქმნება აბირატერონად, რომელიც წარმოადგენს ანდროგენების ბიოსინთეზის ინჰიბიტორს. სპეციფიკურად, აბირატერონი სელექციურად აინჰიბირებს ფერმენტ 17α-ჰიდროქსილაზა/C17,20-ლიაზას (CYP17). ეს ფერმენტი ექსპრესირდება სათესლე ჯირკვლების, თირკმელზედა ჯირკვლისა და პროსტატის სიმსივნურ ქსოვილებში და აუცილებელია ანდროგენების ბიოსინთეზისთვის. CYP17 ფერმენტი, შესაბამისად, 17a-ჰიდროქსილირებისა და C17,20 ბმის გაწყვეტის გზით, კატალიზირებს პრეგნენოლონისა და პროგესტერონის გარდაქმნას ტესტოსტერონის პრეკურსორებად — DHEA-დ და ანდროსტენდიონად. CYP17-ის ინჰიბირება ამავდროულად იწვევს თირკმელზედა ჯირკვლების მიერ მინერალოკორტიკოიდების წარმოების გაზრდას (იხ. ნაწილი 4.4).
ანდროგენმგრძნობიარე პროსტატის კარცინომა პასუხობს თერაპიას, რომელიც ამცირებს ანდროგენების დონეს. ანდროგენული დეპრივაციის თერაპიები, როგორიცაა LHRH აგონისტები ან ორქიექტომია, მიუხედავად იმისა, რომ ამცირებენ ანდროგენების წარმოებას სათესლე ჯირკვლებში, გავლენას არ ახდენენ თირკმელზედა ჯირკვლებში ან სიმსივნურ ქსოვილში ანდროგენების წარმოებაზე. LHRH აგონისტებთან (ან ორქიექტომიასთან) ერთად აბეტილით მკურნალობისას შრატში ტესტოსტერონის დონე (კომერციული ტესტებით გაზომვისას) განისაზღვრებელ ზღვარზე დაბლა ეცემა.
ფარმაკოდინამიკური ეფექტები
აბეტილი ამცირებს შრატში ტესტოსტერონისა და სხვა ანდროგენების დონეს იმ მაჩვენებლებზე დაბლა, რომლებიც მიიღწევა მხოლოდ LHRH ანალოგების ან ორქიექტომიის გამოყენებით. ეს წარმოადგენს ანდროგენების ბიოსინთეზისთვის აუცილებელი ფერმენტის, CYP17-ის სელექციური ინჰიბირების შედეგს. პროსტატსპეციფიკური ანტიგენი (PSA) გამოიყენება როგორც ბიომარკერი პროსტატის კიბოთი დაავადებულ პაციენტებში. მე-3 ფაზის კლინიკურ კვლევაში, რომელიც ჩატარდა პაციენტებში, რომლებმაც მანამდე ვერ მიიღეს სარგებელი ტაქსანებით ჩატარებული ქიმიოთერაპიიდან, აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტთა 38%-ში მიღწეულ იქნა PSA-ს საწყისი მაჩვენებლების სულ მცირე 50%-იანი შემცირება, მაშინ როდესაც პლაცებოთი ნამკურნალებ ჯგუფში ეს მაჩვენებელი მხოლოდ 10%-ს შეადგენდა.
კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება
აბირატერონის აცეტატის ეფექტურობა ნაჩვენები იქნა სამი პლაცებო-კონტროლირებადი მულტიცენტრული რანდომიზებული მე-3 ფაზის კვლევით (კვლევა 3011, 302 და 301), რომლებიც ჩატარდა მეტასტაზური ჰორმონმგრძნობიარე პროსტატის კიბოს (mHSPC) და მეტასტაზური კასტრაციარეზისტენტული პროსტატის კიბოს (mCRPC) მქონე პაციენტებში. 3011 კვლევაში ჩაერთნენ ახლად დიაგნოსტირებული (რანდომიზაციამდე ბოლო 3 თვის განმავლობაში) mHSPC-ის მქონე პაციენტები მაღალი რისკის პროგნოზული ფაქტორებით. მაღალი რისკის პროგნოზი განისაზღვრა, როგორც შემდეგი 3 რისკ-ფაქტორიდან სულ მცირე 2-ის არსებობა: (1) Gleason-ის ქულა ≥8; (2) ძვლის სკანირებაზე 3 ან მეტი დაზიანების არსებობა; (3) გაზომვადი ვისცერული (ლიმფური კვანძების დაავადების გარდა) მეტასტაზების არსებობა. აქტიური მკურნალობის ჯგუფში, სტანდარტულ მკურნალობასთან — ADT-სთან (LHRH ანალოგი ან ორქიექტომია) კომბინაციაში, აბირატერონის აცეტატი ინიშნებოდა დოზით 1000 მგ დღეში ერთხელ, დაბალი დოზის პრედნიზონთან (5 მგ დღეში) ერთად. საკონტროლო ჯგუფის პაციენტებს აბირატერონის აცეტატისა და პრედნიზონის ნაცვლად მიეცათ ADT და პლაცებო. 301 კვლევაში ჩაერთნენ პაციენტები, რომლებსაც მანამდე გამოყენებული ჰქონდათ დოცეტაქსელი, ხოლო 302 კვლევაში — პაციენტები, რომლებსაც მანამდე არ ჰქონდათ გამოყენებული დოცეტაქსელი. პაციენტები იყენებდნენ LHRH აგონისტს ან მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია. აქტიური მკურნალობის ჯგუფში აბირატერონის აცეტატი გამოიყენებოდა დოზით 1000 მგ დღეში, დაბალი დოზის პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან (5 მგ ორჯერ დღეში) კომბინაციაში. საკონტროლო ჯგუფში კი პლაცებოსთან ერთად გამოიყენებოდა დაბალი დოზის პრედნიზონი ან პრედნიზოლონი 5 მგ ორჯერ დღეში.
შრატში PSA-ს კონცენტრაციის ცვლილებები ყოველთვის დამოუკიდებლად შეიძლება არ მიუთითებდეს კლინიკურ სარგებელზე. ამ მიზეზით, ყველა კვლევაში პაციენტებს ეძლევათ რეკომენდაცია გააგრძელონ მკურნალობა მანამ, სანამ არ დაკმაყოფილდება ქვემოთ მოცემული მკურნალობის შეწყვეტის კრიტერიუმები.
ვინაიდან სპირონოლაქტონი უკავშირდება ანდროგენულ რეცეპტორებს და შეუძლია გაზარდოს PSA-ს დონეები, ყველა კვლევაში სპირონოლაქტონის გამოყენება აკრძალული იყო.
კვლევა 3011 (ახლად დიაგნოსტირებული მაღალი რისკის mHSPC პაციენტები)
3011 კვლევაში (n=1199) ჩართული პაციენტების მედიანური ასაკი იყო 67 წელი. აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალები პაციენტებიდან 832 (69.4%) იყო თეთრკანიანი, 246 (20.5%) აზიელი, 25 (2.1%) შავკანიანი ან აფროამერიკელი, 80 (6.7%) სხვა, 13 (1.1%) უცნობი/არ არის შეტყობინებული და 3 (0.3%) ამერიკელი ინდიელი ან ალასკელი მკვიდრი. პაციენტების 97%-ისთვის ECOG პერფორმანს სტატუსი იყო 0 ან 1. კვლევაში არ ჩაერთნენ პაციენტები ცნობილი ტვინის მეტასტაზებით, არაკონტროლირებადი ჰიპერტენზიით, მნიშვნელოვანი გულის დაავადებით ან NYHA II-IV კლასის გულის უკმარისობით. კვლევაში არ ჩაერთნენ პაციენტები, რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ფარმაკოთერაპია, რადიაციული თერაპია ან ოპერაცია მეტასტაზური პროსტატის კიბოს გამო, გარდა იმ პაციენტებისა, რომლებმაც მეტასტაზური დაავადებით გამოწვეული სიმპტომების სამკურნალოდ მიიღეს ADT 3 თვემდე ვადით ან პალიატიური რადიაციის 1 კურსი ან ოპერაციული მკურნალობა. ერთობლივი პირველადი ეფექტურობის საბოლოო წერტილები იყო საერთო გადარჩენადობა (OS) და რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა (rPFS). ტკივილის მოკლე ინვენტარის მოკლე ფორმით (BPI-SF) გაზომილი ტკივილის მედიანური საწყისი ქულა როგორც მკურნალობის, ისე პლაცებოს ჯგუფში იყო 2.0. ერთობლივი პირველადი საბოლოო წერტილების შეფასების გარდა, მკურნალობის სარგებელი ასევე შეფასდა ჩონჩხთან დაკავშირებულ მოვლენამდე (SRE) გასული დროის, პროსტატის კიბოს შემდგომ მკურნალობამდე გასული დროის, ქიმიოთერაპიის დაწყებამდე გასული დროის, ტკივილის პროგრესირებამდე გასული დროისა და PSA-ს პროგრესირებამდე გასული დროის გამოყენებით. მკურნალობა გრძელდებოდა დაავადების პროგრესირებამდე, თანხმობის გაწვევამდე, მიუღებელ ტოქსიკურობამდე ან სიკვდილამდე.
რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა განისაზღვრა, როგორც დრო რანდომიზაციიდან რადიოგრაფიული პროგრესირების გამოვლენამდე ან ნებისმიერი მიზეზით გამოწვეულ სიკვდილამდე. რადიოგრაფიული პროგრესირება მოიცავდა ძვლის სკანირებით გამოვლენილ პროგრესირებას (მოდიფიცირებული PCWG2 კრიტერიუმების მიხედვით) ან კომპიუტერული ტომოგრაფიით (CT) ან მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფიით (MRI) რბილი ქსოვილების დაზიანებების პროგრესირებას (RECIST 1.1 კრიტერიუმების მიხედვით).
მკურნალობის ჯგუფებს შორის გამოვლინდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავება rPFS-ის თვალსაზრისით (იხ. ცხრილი 1 და სურათი 1).
ცხრილი 1: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა — სტრიტიფიცირებული ანალიზი; Intent-to-treat პოპულაცია (კვლევა PCR3011)
AA-P
პლაცებო
რანდომიზებული პაციენტები
597
602
მოვლენა
239 (40,0%)
354 (58,8%)
ცენზურირებული
358 (60,0%)
248 (41,2%)
მოვლენამდე გასული დრო (თვე)
მედიანა (95% CI)
33,02 (29,57, NE)
14,78 (14,69, 18,27)
დიაპაზონი
(0,0+, 41.0+)
(0,0+, 40,6+)
p მნიშვნელობაa
<0,0001
რისკის შეფარდება (95% CI)b
0,466 (0,394, 0,550)
შენიშვნა: + = ცენზურირებული დაკვირვება, NE = ვერ შეფასდა. rPFS-ის მოვლენის განსაზღვრისას მხედველობაში მიღებულ იქნა რადიოგრაფიული პროგრესირება და სიკვდილი. AA-P = პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს და პრედნიზოლონს.
a p-მნიშვნელობა გამოითვალა ლოგ-რანკული (log-rank) ტესტით, რომელიც სტრატიფიცირებული იყო ECOG PS-ის ქულის (0/1 ან 2) და ვისცერული მეტასტაზების არსებობის (არ არსებობს ან არსებობს) მიხედვით.
b რისკის შეფარდება გამოითვალა სტრატიფიცირებული პროპორციული რისკების მოდელიდან. რისკის შეფარდება <1 არის AA-P-ის სასარგებლოდ.
პლაცებო პლუს ADT-სთან შედარებით, გამოვლინდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება OS-ის (საერთო გადარჩენადობის) მხრივ AA-P პლუს ADT-ის სასარგებლოდ, სიკვდილის რისკის 34%-იანი შემცირებით (HR=0.66; 95% CI: 0.56, 0.78; p ნაკლებია 0.0001-ზე) (იხ. ცხრილი 2 და სურათი 2).
89154054102000ცხრილი 2: საერთო გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ AA-P-ით (პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს და პრედნიზონს ან პრედნიზოლონს) ან პლაცებოთი PCR3011 კვლევაში (მკურნალობის განზრახვის მქონე [Intent-to-Treat] ანალიზი).
საერთო გადარჩენადობა
AA-P (N=597)
პლაცებო (N=602)
სიკვდილიანობა (%)
275 (46%)
343 (57%)
მედიანური გადარჩენადობა (თვეები)
53,3
36,5
(95% CI)
(48,2, NE)
(33,5, 40)
რისკის შეფარდება(95% CI)1
0,66 (0,56, 0,78)
NE = ვერ შეფასდა
1 რისკის შეფარდება გამოითვალა სტრატიფიცირებული პროპორციული რისკების მოდელიდან.
რისკის შეფარდება <1 არის AA-P-ის (პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს და პრედნიზოლონს) სასარგებლოდ.
ქვეჯგუფების ანალიზი თანმიმდევრულად უჭერს მხარს AA-P-ით მკურნალობას. წინასწარ განსაზღვრულ ქვეჯგუფებში AA-P-ის მკურნალობის ეფექტი rPFS-სა და OS-ზე იყო უფრო მაღალი და სტაბილური კვლევის მთლიან პოპულაციასთან შედარებით, მაშინ როდესაც ECOG-ის 2 ქულის მქონე ქვეჯგუფში დადებითი სარგებელი არ გამოვლენილა, თუმცა შერჩევის მცირე მოცულობამ (n=40) შეზღუდა მნიშვნელოვანი დასკვნის გამოტანა.
საერთო გადარჩენადობასა და rPFS-ში გამოვლენილ მატებასთან ერთად, პროსპექტულად განსაზღვრული ყველა მეორადი საბოლოო წერტილისთვის ნაჩვენები იქნა სარგებელი აბირატერონის აცეტატის სასარგებლოდ პლაცებოსთან შედარებით.
კვლევა 302 (პაციენტები, რომლებსაც მანამდე არ ჩატარებიათ ქიმიოთერაპია)
ამ კვლევაში ჩართულნი იყვნენ პაციენტები, რომლებსაც მანამდე არ ჩატარებიათ ქიმიოთერაპია, იყვნენ ასიმპტომურნი ან მსუბუქი სიმპტომებით და ჯერ არ ჰქონდათ ქიმიოთერაპიის ჩვენება. ტკივილის მოკლე ინვენტარის მოკლე ფორმის (BPI-SF) პუნქტი „ყველაზე ძლიერი ტკივილი ბოლო 24 საათის განმავლობაში“, ქულით 0-1 შეფასდა როგორც ასიმპტომური, ხოლო ქულით 2-3 — როგორც მსუბუქი სიმპტომების მქონე.
302 კვლევაში (n = 1088) ჩართული პაციენტების მედიანური ასაკი იყო 71 წელი მათთვის, ვინც იღებდა აბირატერონის აცეტატს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან ერთად, ხოლო 70 წელი მათთვის, ვინც იღებდა პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან ერთად. აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალები პაციენტების განაწილება რასის მიხედვით ასეთი იყო: 520 (95.4%) თეთრკანიანი, 15 (2.8%) შავკანიანი, 4 (0.7%) აზიური რასის და 6 (1.1%) სხვა რასის წარმომადგენელი. აღმოსავლეთის კოოპერაციული ონკოლოგიური ჯგუფის (ECOG) ფუნქციური მდგომარეობა ორივე ჯგუფის პაციენტთა 76%-ისთვის იყო 0, ხოლო 24%-ისთვის — 1. პაციენტთა 50%-ს ჰქონდა მხოლოდ ძვლის მეტასტაზები, 31%-ს — ძვლისა და რბილი ქსოვილების ან ლიმფური კვანძების მეტასტაზები, ხოლო 19%-ს — მხოლოდ რბილი ქსოვილების ან ლიმფური კვანძების მეტასტაზები. ვისცერული მეტასტაზების მქონე პაციენტები კვლევაში არ ჩართულან. ერთობლივი პირველადი ეფექტურობის საბოლოო წერტილები იყო საერთო გადარჩენადობა და რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა (rPFS). ერთობლივი პირველადი საბოლოო წერტილების შეფასების გარდა, მკურნალობის სარგებელი ასევე შეფასდა ონკოლოგიური ტკივილის გამო ოპიატების გამოყენებამდე გასული დროის, ციტოტოქსიკური ქიმიოთერაპიის დაწყებამდე გასული დროის, ECOG ფუნქციური მდგომარეობის 1 ან მეტი ქულით გაუარესებამდე გასული დროისა და პროსტატის კიბოს სამუშაო ჯგუფის 2 (PCWG2) კრიტერიუმების მიხედვით PSA-ს პროგრესირებამდე გასული დროის გამოყენებით. აშკარა კლინიკური პროგრესირების შემთხვევაში, კვლევის ფარგლებში მიმდინარე მკურნალობა წყდებოდა. მკვლევრის გადაწყვეტილებით, მკურნალობის შეწყვეტა ასევე შესაძლებელი იყო დადასტურებული რადიოგრაფიული პროგრესირების საფუძველზეც.
რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა (rPFS) შეფასდა სერიული ვიზუალიზაციური კვლევებით, როგორც ეს განსაზღვრულია PCWG2 კრიტერიუმებში (ძვლის დაზიანებებისთვის) და სოლიდური სიმსივნეების საპასუხო რეაქციის შეფასების კრიტერიუმების (RECIST) მიხედვით (რბილი ქსოვილების დაზიანებებისთვის). rPFS-ის ანალიზისას, რადიოგრაფიული პროგრესირების შეფასება განხორციელდა ცენტრალური ექსპერტიზის გზით.
rPFS-ის გეგმური ანალიზი მოიცავდა 401 შემთხვევას; აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალები პაციენტებიდან 150-ს (28%) და პლაცებოთი ნამკურნალები პაციენტებიდან 251-ს (46%) ან გამოუვლინდა რადიოგრაფიული პროგრესირების ნიშნები, ან გარდაიცვალა. მკურნალობის ჯგუფებს შორის დაფიქსირდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავება rPFS-ის თვალსაზრისით (იხ. ცხრილი 3 და სურათი 3).
ცხრილი 3: კვლევა 302: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს ან პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან და LHRH აგონისტებთან ერთად, ან რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია
აბირატერონის აცეტატი
(N = 546)
პლაცებო (N = 542)
რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა (rPFS)
პროგრესირება ან სიკვდილი
150 (28%)
251 (46%)
მედიანური rPFS (თვეები)
არ მიღწეულა
8,3
(95% CI)
(11,66; NE)
(8,12; 8,54)
p-მნიშვნელობა*
<0,0001
რისკის შეფარდება** (95% CI)
0,425 (0,347; 0,522)
NE = ვერ შეფასდა
- p-მნიშვნელობა გამოითვალა ლოგ-რანკული (log-rank) ტესტით, რომელიც სტრატიფიცირებული იყო საწყისი ECOG-ის ქულის (0 ან 1) მიხედვით.
- * რისკის შეფარდება <1 არის აბირატერონის აცეტატის სასარგებლოდ.
სურათი 3: კაპლან-მაიერის (Kaplan-Meier) გრაფიკი: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს ან პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან ერთად, ან რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია
093472000თუმცა, პაციენტთა მონაცემების შეგროვება გაგრძელდა საერთო გადარჩენადობის (OS) შესახებ მეორე შუალედური ანალიზის თარიღამდე. მკვლევრის მიერ ჩატარებული რადიოგრაფიული შეფასება, რომელიც წარმოადგენს rPFS-ის შემდგომი დაკვირვების სენსიტიურობის ანალიზს, მოცემულია მე-4 ცხრილსა და მე-4 სურათზე.
სულ 607 პაციენტს გამოუვლინდა რადიოგრაფიული პროგრესირება ან გარდაიცვალა, მათ შორის 271 (50%) აბირატერონის აცეტატის ჯგუფიდან და 336 (62%) პლაცებოს ჯგუფიდან. აბირატერონის აცეტატით მკურნალობამ, პლაცებოსთან შედარებით, რადიოგრაფიული პროგრესირების რისკი 47%-მდე შეამცირა (HR = 0.530; 95% CI: [0.451; 0.623], p<0.0001). მედიანური rPFS აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში იყო 16.5 თვე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში — 8.3 თვე.
ცხრილი 4: კვლევა 302: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს ან პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან და LHRH აგონისტებთან ერთად, ან რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია (საერთო გადარჩენადობის [OS] მეორე შუალედური ანალიზი – მკვლევრის შეფასება)
აბირატერონის აცეტატი
(N = 546)
პლაცებო (N = 542)
რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა (rPFS)
პროგრესირება ან სიკვდილი
271 (50%)
336 (62%)
მედიანური rPFS (თვეები)
16,5
8,3
(95% CI)
(13,80; 16,79)
(8,05; 9,43)
p-მნიშვნელობა*
<0,0001
რისკის კოეფიციენტი** (95% CI)
0,530 (0,451; 0,623)
- p-მნიშვნელობა გამოითვალა ლოგ-რანკული (log-rank) ტესტით, რომელიც სტრატიფიცირებული იყო საწყისი ECOG-ის ქულის (0 ან 1) მიხედვით.
- * რისკის შეფარდება <1 არის აბირატერონის აცეტატის სასარგებლოდ.
სურათი 4: კაპლან-მაიერის (Kaplan-Meier) გრაფიკი: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს ან პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან ერთად, ან რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია (საერთო გადარჩენადობის [OS] მეორე შუალედური ანალიზი – მკვლევრის შეფასება)
068326000333 გარდაცვალების შემთხვევის დაფიქსირების შემდეგ, ჩატარდა საერთო გადარჩენადობის (OS) გეგმური შუალედური ანალიზი (IA). გამოვლენილი კლინიკური სარგებლის მასშტაბის გათვალისწინებით, კვლევა გახდა ღია (კვლევის ბრმა მეთოდი გაუქმდა) და პლაცებოს ჯგუფის პაციენტებს შეეთავაზათ აბირატერონის აცეტატით მკურნალობა. აბირატერონის აცეტატმა სიკვდილის რისკი 25%-ით შეამცირა და პლაცებოსთან შედარებით უფრო ხანგრძლივი საერთო გადარჩენადობა უზრუნველყო (HR = 0.752; 95% CI: [0.606; 0.934], p = 0.0097), თუმცა OS-ის მონაცემები ჯერ კიდევ არ იყო სრულად მომწიფებული და შუალედური ანალიზის შედეგები არ აკმაყოფილებდა სტატისტიკური მნიშვნელოვნებისთვის წინასწარ განსაზღვრულ შეწყვეტის ზღვარს (იხ. ცხრილი 3). ამ შუალედური ანალიზის შემდეგ, გადარჩენადობაზე დაკვირვება გაგრძელდა.
საერთო გადარჩენადობისთვის (OS) დაგეგმილი საბოლოო ანალიზი ჩატარდა 741 გარდაცვალების შემთხვევის დაფიქსირების შემდეგ (მედიანური დაკვირვების პერიოდი 49 თვე). დადგინდა, რომ აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტების 65% (354/546) და პლაცებოს ჯგუფის პაციენტების 71% (387/542) გარდაიცვალა. სიკვდილის რისკის 19.4%-ით შემცირებით, OS-ის თვალსაზრისით დაფიქსირდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი სარგებელი აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალები ჯგუფის სასარგებლოდ (HR = 0.806; 95% CI: [0.697; 0.931], p = 0.0033) და მედიანური OS-ის 4.4-თვიანი მატება (34.7 თვე აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში, 30.3 თვე პლაცებოს ჯგუფში) (იხ. ცხრილი 5 და სურათი 5). ეს გაუმჯობესება გამოვლინდა მიუხედავად იმისა, რომ პლაცებოს ჯგუფის პაციენტების 44%-მა შემდგომი მკურნალობის სახით მიიღო აბირატერონის აცეტატი.
ცხრილი 5: კვლევა 302: საერთო გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს ან პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან და LHRH აგონისტებთან ერთად, ან რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია
აბირატერონის აცეტატი
(N = 546)
პლაცებო
(N = 542)
გადარჩენადობის შუალედური ანალიზი
სიკვდილის შემთხვევები (%)
147 (27%)
186 (34%)
გადარჩენადობის საშუალო მაჩვენებელი (თვეები)
(95% CI)
ვერ მიიღწია (NE; NE)
- 2
(25,95; NE)
p-მნიშვნელობა*
0,0097
რისკის შეფარდება** (95% CI)
0,752 (0,606; 0,934)
ადარჩენადობის საბოლოო ანალიზი
სიკვდილის შემთხვევები
354 (65%)
387 (71%)
ედიანური საერთო გადარჩენადობა (თვეები, 95% CI)
34,7 (32,7; 36,8)
30,3 (28,7; 33,3)
p-მნიშვნელობა*
0,0033
რისკის შეფარდება** (95% CI)
0,806 (0,697; 0,931)
NE = ვერ შეფასდა
- p-მნიშვნელობა გამოითვალა ლოგ-რანკული (log-rank) ტესტით, რომელიც სტრატიფიცირებული იყო საწყისი ECOG-ის ქულის (0 ან 1) მიხედვით.
- * რისკის შეფარდება <1 არის აბირატერონის აცეტატის სასარგებლოდ.
სურათი 5: კაპლან-მაიერის (Kaplan-Meier) გრაფიკი: საერთო გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს ან პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან და LHRH აგონისტებთან ერთად, ან რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია – საბოლოო ანალიზი
საერთო გადარჩენადობასა (OS) და რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობაში (rPFS) დაფიქსირებული მატების გარდა, ყველა მეორადი საბოლოო წერტილისთვის გამოვლინდა შემდეგი სარგებელი აბირატერონის აცეტატის სასარგებლოდ პლაცებოსთან შედარებით:
068834000PCWG2-ის კრიტერიუმების მიხედვით PSA-ს პროგრესირებამდე გასული დრო: PSA-ს პროგრესირებამდე გასული მედიანური დრო აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტებისთვის იყო 11.1 თვე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფისთვის — 5.6 თვე (HR = 0.488; 95% CI: [0.420; 0.568], p<0.0001). აბირატერონის აცეტატით მკურნალობისას PSA-ს პროგრესირებამდე გასული დრო დაახლოებით ორჯერ გაიზარდა (HR = 0.488). დადასტურებული PSA-პასუხის მქონე პაციენტების წილი აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში უფრო მაღალი იყო, პლაცებოს ჯგუფთან შედარებით (62% 24%-ის წინააღმდეგ, p=0.0001). პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებოდათ რბილი ქსოვილების გაზომვადი დაავადება, აბირატერონის აცეტატის გამოყენებისას დაფიქსირდა სრული და ნაწილობრივი პასუხის მნიშვნელოვნად მომატებული მაჩვენებლები.
კიბოს მიერ გამოწვეული ტკივილის გამო ოპიატების გამოყენებამდე გასული დრო: საბოლოო ანალიზის დროს, პროსტატის კიბოს ტკივილის გამო ოპიატების გამოყენებამდე გასული მედიანური დრო აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტებისთვის იყო 33.4 თვე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფისთვის — 23.4 თვე; (HR = 0.721; 95% CI: [0.614; 0.846], p<0.0001).
იტოტოქსიკური ქიმიოთერაპიის დაწყებამდე გასული დრო: ციტოტოქსიკური ქიმიოთერაპიის დაწყებამდე გასული მედიანური დრო აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტებისთვის იყო 25.2 თვე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფისთვის — 16.8 თვე (HR = 0.580; 95% CI: [0.487; 0.691], p<0.0001).
ECOG-ის ფუნქციური სტატუსის (პერფორმანს-სტატუსის) სკალაზე ქულის ≥ 1 ბალით გაუარესებამდე გასული დრო: ECOG-ის ფუნქციური სტატუსის სკალაზე ქულის ≥ 1 ბალით გაუარესებამდე გასული მედიანური დრო აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტებისთვის იყო 12.3 თვე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფისთვის — 10.9 თვე (HR = 0.821; 95% CI: [0.714; 0.943], p = 0.0053).
კვლევის შემდეგმა საბოლოო წერტილებმა აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უპირატესობა აბირატერონის აცეტატით მკურნალობის სასარგებლოდ:
ობიექტური პასუხი: ობიექტური პასუხი განისაზღვრა, როგორც RECIST-ის კრიტერიუმების მიხედვით გაზომვადი დაავადების მქონე იმ პაციენტების წილი, რომლებმაც მიაღწიეს სრულ ან ნაწილობრივ პასუხს (სამიზნე კერად შეფასებისთვის ლიმფური კვანძის საწყისი ზომა უნდა ყოფილიყო ≥ 2 სმ). პაციენტების წილი, რომლებსაც საწყის ეტაპზე აღენიშნებოდათ გაზომვადი დაავადება და მიაღწიეს ობიექტურ პასუხს, აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში იყო 36%, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში — 16% (p<0.0001).
ტკივილი: აბირატერონის აცეტატით მკურნალობამ, პლაცებოსთან შედარებით, მნიშვნელოვნად — 18%-მდე შეამცირა ტკივილის საშუალო ინტენსივობის პროგრესირება (p = 0.0490). პროგრესირებამდე გასული მედიანური დრო აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში იყო 26.7 თვე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში — 18.4 თვე.
FACT-P (საერთო ქულა) კითხვარში მდგომარეობის გაუარესებამდე გასული დრო: აბირატერონის აცეტატით მკურნალობამ, პლაცებოსთან შედარებით, მნიშვნელოვნად — 22%-მდე შეამცირა FACT-P (საერთო ქულა) კითხვარით …
ინსტრუქციის სრული ტექსტი · სამედიცინო ინსტრუქცია
აბეტილი ტაბლეტი 250 მგ
ABDİ İBRAHİM
პროდუქტის მახასიათებლების შეჯამება
▼ეს მედიკამენტი ექვემდებარება დამატებით მონიტორინგს. ეს სამკუთხედი უზრუნველყოფს უსაფრთხოების ახალი ინფორმაციის სწრაფ იდენტიფიცირებას. სამედიცინო პერსონალისგან მოსალოდნელია, საეჭვო გვერდითი მოვლენების TÜFAM-ისთვის შეტყობინება. იხილეთ ნაწილი 4.8. როგორ ხდება გვერდითი მოვლენების შეტყობინება?
სამედიცინო პროდუქტის დასახელება
აბეტილი 250 მგ ტაბლეტი
თვისობრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა
მოქმედი ნივთიერება: თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 250 მგ აბირატერონის აცეტატს.
დამხმარე ნივთიერებები: თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 198,65 მგ ლაქტოზის მონოჰიდრატს (მიღებულს საქონლის რძისგან), 42,9 მგ კროსკარმელოზის ნატრიუმს და 28,6 მგ ნატრიუმის ლაურილსულფატს.
დამხმარე ნივთიერებების სრული სიისთვის იხილეთ ნაწილი 6.1.
ფარმაცევტული ფორმა
ტაბლეტი
თეთრიდან მოთეთრო ფერამდე, ოვალური, ორმხრივამოზნექილი ტაბლეტები, ერთ მხარეს ნაბეჭდი "A 250", ხოლო მეორე მხარეს - გლუვი.
კლინიკური მახასიათებლები
თერაპიული ჩვენებები
აბეტილი ნაჩვენებია პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან კომბინაციაში შემდეგი მდგომარეობების სამკურნალოდ:
ზრდასრულ მამაკაცებში ანდროგენული აბლაციის თერაპიასთან (ADT) კომბინაციაში, ახლად დიაგნოზირებული მეტასტაზური ჰორმონ-მგრძნობიარე პროსტატის კიბოს (mHSPC) სამკურნალოდ, დაავადების პროგრესირებამდე ან აუტანელი გვერდითი ეფექტების გამოვლენამდე.
ზრდასრულ მამაკაცებში ანდროგენული აბლაციის თერაპიის წარუმატებლობის შემდეგ, ასიმპტომური ან მსუბუქი სიმპტომების მქონე, ვისცერული მეტასტაზების გარეშე მეტასტაზური კასტრაციარეზისტენტული პროსტატის კიბოს (mCRPC) სამკურნალოდ, როდესაც ქიმიოთერაპია ჯერ კიდევ არ არის კლინიკურად ნაჩვენები, დაავადების პროგრესირებამდე ან აუტანელი გვერდითი ეფექტების გამოვლენამდე.
ის ნაჩვენებია mCRPC-ის სამკურნალოდ ზრდასრულ მამაკაცებში, რომელთა დაავადება პროგრესირდა დოცეტაქსელზე დაფუძნებული ქიმიოთერაპიის დროს ან მის შემდეგ.
ნაჩვენებია ზრდასრული მამაკაცი პაციენტების სამკურნალოდ, რომელთაც აღენიშნებათ მაღალი მოცულობის მეტასტაზური ჰორმონ-მგრძნობიარე პროსტატის კიბო (mHSPC), კომბინაციაში დოცეტაქსელთან და ანდროგენულ აბლაციის თერაპიასთან (ADT). მაღალი მოცულობის დაავადება განისაზღვრება ვისცერული მეტასტაზების არსებობით ან ≥ 4 ძვლის მეტასტაზით, რომელთაგან მინიმუმ ერთი მაინც მდებარეობს ხერხემლისა და მენჯის გარეთ.
აბეტილი ნაჩვენებია 2 წლის ვადით გამოყენებისთვის ანდროგენულ დეპრივაციულ თერაპიასთან (ADT) კომბინაციაში, დეფინიტურ რადიოთერაპიასთან ერთად, იმ არამეტასტაზური, მაღალი რისკის პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში, რომლებიც არ არიან ქირურგიული მკურნალობისთვის შესაფერისი კანდიდატები.
მაღალი რისკ-ფაქტორები;
კლინიკურად კვანძ-დადებითი დაავადება (N1) ან
კვანძ-უარყოფითი სტატუსის შემთხვევაში, ჩამოთვლილი 3 რისკ-ფაქტორიდან მინიმუმ ორის არსებობა:
სიმსივნის კლინიკური სტადია T3 ან T4
გლისონის (Gleason) ქულა 8–10,
ტოტალური PSA ≥ 40 ნგ/მლ
დოზირება და გამოყენების წესი
დოზირება/სიხშირე და გამოყენების ხანგრძლივობა
ეს სამკურნალო პროდუქტი უნდა დანიშნოს კვალიფიციურმა სამედიცინო პერსონალმა.
აბეტილი მიიღება დღეში ერთხელ 1000 მგ დოზით (ოთხი ცალი 250 მგ ტაბლეტი) გადაყლაპვით და მისი მიღება საკვებთან ერთად არ უნდა მოხდეს (იხილეთ გამოყენების წესის განყოფილება). აბეტილის მიღება საკვებთან ერთად ზრდის ორგანიზმის სისტემურ ექსპოზიციას პრეპარატის მიმართ (იხ. ნაწილი 4.5 და 5.2).
პრედნიზონის ან პრედნიზოლონის დოზა
აბეტილი მეტასტაზური ჰორმონ-მგრძნობიარე პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში გამოიყენება დღეში 5 მგ პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან ერთად.
აბეტილი მეტასტაზური კასტრაცია-რეზისტენტული პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში გამოიყენება დღეში 10 მგ პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან ერთად.
პაციენტებში, რომლებსაც არ ჩატარებიათ ქირურგიული კასტრაცია, მკურნალობის განმავლობაში უნდა გაგრძელდეს სამედიცინო კასტრაცია ლუტეინიზირებადი ჰორმონის გამათავისუფლებელი ჰორმონის (LHRH) ანალოგით.
რეკომენდებული მონიტორინგი
აბეტილით მკურნალობის დაწყებამდე უნდა გაიზომოს შრატის ტრანსამინაზების დონე; მკურნალობის პირველი სამი თვის განმავლობაში ეს ტესტები უნდა განმეორდეს ორ კვირაში ერთხელ, ხოლო შემდეგ თვეში ერთხელ. პაციენტებს ყოველთვიურად უნდა ჩაუტარდეთ მონიტორინგი არტერიული წნევის, შრატის კალიუმის და სითხის შეკავების თვალსაზრისით. თუმცა, პაციენტები, რომლებიც იმყოფებიან გულის შეგუბებითი უკმარისობის მნიშვნელოვანი რისკის ქვეშ, მონიტორინგს უნდა გადიოდნენ ორ კვირაში ერთხელ მკურნალობის პირველი 3 თვის განმავლობაში, ხოლო შემდეგ თვეში ერთხელ (იხ. ნაწილი 4.4).
პაციენტებში, რომლებსაც მანამდე ჰქონდათ ჰიპოკალემია ან განუვითარდათ ჰიპოკალემია აბეტილით მკურნალობის დროს, განხილული უნდა იქნას კალიუმის დონის 4.0 მმოლ/ლ ან უფრო მაღალ ნიშნულზე შენარჩუნება.
პაციენტებში, რომლებსაც განუვითარდებათ მე-3 ან უფრო მაღალი ხარისხის (Grade 3) ტოქსიკურობა, მათ შორის ჰიპერტენზია, ჰიპოკალემია, შეშუპება და სხვა არამინერალოკორტიკოიდული ტოქსიკურობა, მკურნალობა უნდა შეწყდეს და დაიწყოს შესაბამისი სამედიცინო მკურნალობა. აბეტილით მკურნალობა არ უნდა განახლდეს მანამ, სანამ ტოქსიკურობის სიმპტომები პირველ ხარისხამდე (Grade 1) ან საწყის დონემდე არ დაბრუნდება.
აბეტილის, პრედნიზონის ან პრედნიზოლონის დღიური დოზის გამოტოვების შემთხვევაში, მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს მომდევნო დღეს ჩვეულებრივი დღიური დოზით.
გამოყენების წესი
აბეტილი მიიღება პერორალურად.
ტაბლეტები უნდა იქნას მიღებული დღეში ერთხელ, უზმოზე, ერთჯერადი დოზის სახით. აბეტილი მიიღება კვებამდე მინიმუმ 1 საათით ადრე ან საკვების მიღებიდან მინიმუმ ორი საათის შემდეგ. ტაბლეტები უნდა გადაიყლაპოს მთლიანად, წყლის მიყოლებით.
დამატებითი ინფორმაცია განსაკუთრებული პოპულაციების შესახებ.
ჰეპატოტოქსიკურობა
აბეტილით მკურნალობის დროს ჰეპატოტოქსიკურობის განვითარების შემთხვევაში (ალანინამინოტრანსფერაზას [ALT] ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას [AST] დონის მომატება ნორმის ზედა ზღვარზე 5-ჯერ მეტად), მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს (იხილეთ ნაწილი 4.4). ღვიძლის ფუნქციის ტესტების მაჩვენებლების მკურნალობის დაწყებამდე არსებულ საწყის დონემდე დაბრუნების შემდეგ, მკურნალობა შეიძლება განახლდეს შემცირებული დოზით - 500 მგ დღეში (ორი ტაბლეტი). პაციენტებში, რომლებშიც მკურნალობა განახლდება, შრატის ტრანსამინაზების დონე უნდა გაიზომოს მკურნალობის პირველი სამი თვის განმავლობაში ორ კვირაში ერთხელ, ხოლო შემდეგ თვეში ერთხელ. თუ ჰეპატოტოქსიკურობა განმეორდება შემცირებული 500 მგ დღიური დოზის პირობებშიც, მკურნალობა სრულად უნდა შეწყდეს.
მკურნალობის ნებისმიერ პერიოდში მძიმე ჰეპატოტოქსიკურობის განვითარების შემთხვევაში (ALT ან AST დონის მომატება ნორმის ზედა ზღვარზე 20-ჯერ მეტად), მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და აბეტილით ხელახალი მკურნალობა აღარ უნდა ჩატარდეს.
ღვიძლის უკმარისობა
პაციენტებში, რომლებსაც მანამდე აღენიშნებოდათ მსუბუქი ხარისხის ღვიძლის უკმარისობა (Child-Pugh კლასი A), დოზის კორექცია საჭირო არ არის.
ნაჩვენებია, რომ საშუალო ხარისხის ღვიძლის უკმარისობა (Child-Pugh კლასი B), აბირატერონის აცეტატის პერორალურად, ერთჯერადი 1000 მგ დოზით მიღების შემდეგ, აბირატერონის მიმართ სისტემურ ექსპოზიციას დაახლოებით ოთხჯერ ზრდის (იხილეთ ნაწილი 5.2). პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ საშუალო ან მძიმე ხარისხის ღვიძლის უკმარისობა (Child-Pugh კლასი B ან C), აბირატერონის აცეტატის მრავალჯერადი დოზების კლინიკური უსაფრთხოებისა და ეფექტურობის მაჩვენებელი მონაცემები არ მოიპოვება. ასეთ პაციენტებში დოზის კორექციის განსაზღვრა შეუძლებელია. აბეტილის გამოყენება საშუალო ხარისხის ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში სიფრთხილით უნდა შეფასდეს, მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც სარგებელი აშკარად აღემატება პოტენციურ რისკს (იხილეთ ნაწილები 4.2 და 5.2). აბეტილი არ უნდა იქნას გამოყენებული ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხილეთ ნაწილები 4.3, 4.4. და 5.2).
თირკმლის უკმარისობა
თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში დოზის კორექცია საჭირო არ არის (იხილეთ ნაწილი 5.2). თუმცა, პროსტატის კიბოსა და თირკმლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში კლინიკური გამოცდილება არ მოიპოვება. ასეთ პაციენტებში რეკომენდებულია სიფრთხილის გამოჩენა (იხილეთ ნაწილი 4.4).
პედიატრიული პოპულაცია
პედიატრიულ პოპულაციაში პროსტატის კიბო არ გვხვდება, რის გამოც აბეტილი ბავშვებსა და მოზარდებში არ გამოიყენება.
გერიატრიული პოპულაცია
ხანდაზმულ პაციენტებში დოზის რაიმე სახის კორექცია საჭირო არ არის
უკუჩვენებები
თუ აღინიშნება ჰიპერმგრძნობელობა აბირატერონის აცეტატის ან 6.1 ნაწილში ჩამოთვლილი რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ,
ორსულ ქალებში ან იმ ქალებში, რომლებიც შესაძლოა დაორსულდნენ (იხ. ნაწილი 4.6),
უკუნაჩვენებია მძიმე ღვიძლის უკმარისობის მქონე პირებში [Child-Pugh კლასი C (იხ. ნაწილი 4.2, 4.4. და 5.2)].
აბეტილის გამოყენება პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან ერთად კომბინაციაში უკუნაჩვენებია Ra-223-თან ერთად მიღებისას.
განსაკუთრებული გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები გამოყენებისას
მინერალოკორტიკოიდების ჭარბი რაოდენობით გამოწვეული არტერიული ჰიპერტენზია, ჰიპოკალემია, სითხის შეკავება და გულის უკმარისობა
აბეტილმა, CYP17-ის ინჰიბირების შედეგად (იხ. ნაწილი 5.1) მინერალოკორტიკოიდების დონის მომატების გამო, შესაძლოა გამოიწვიოს არტერიული ჰიპერტენზია, ჰიპოკალემია და სითხის შეკავება (იხ. ნაწილი 4.8). აბეტილთან ერთად კორტიკოსტეროიდის მიღება თრგუნავს ადრენოკორტიკოტროპული ჰორმონის (ACTH) სეკრეციას, რაც უზრუნველყოფს ამ გვერდითი მოვლენების სიხშირისა და სიმძიმის შემცირებას. სიფრთხილე უნდა იქნას გამოყენებული იმ პაციენტების მკურნალობისას, რომელთა ძირითადი სამედიცინო მდგომარეობა შეიძლება რისკის ქვეშ იყოს მომატებული არტერიული წნევის, ჰიპოკალიემიის (მაგ., პაციენტები, რომლებიც იყენებენ გულის გლიკოზიდებს) ან სითხის შეკავების (მაგ., პაციენტები გულის უკმარისობით, მძიმე ან არასტაბილური სტენოკარდიით, ბოლო დროს გადატანილი მიოკარდიუმის ინფარქტით ან პარკუჭოვანი არითმიით და თირკმლის მძიმე უკმარისობით) გამო.
აბეტილი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების ისტორიის მქონე პაციენტებში. მე-3 ფაზის კვლევებიდან გამოირიცხნენ პაციენტები, რომლებსაც აღენიშნებოდათ უკონტროლო ჰიპერტენზია, მიოკარდიუმის ინფარქტით გამოწვეული კლინიკურად მნიშვნელოვანი გულის დაავადება, ბოლო 6 თვის განმავლობაში არტერიული თრომბოზული მოვლენა, მძიმე ან არასტაბილური სტენოკარდია, ნიუ-იორკის გულის ასოციაციის (NYHA) III და IV კლასის გულის უკმარისობა (კვლევა 301) ან II-IV კლასის გულის უკმარისობა (კვლევები 3011 და 302) ან გულის განდევნის ფრაქცია 50%-ზე ნაკლები. პაციენტები წინაგულების ფიბრილაციით ან სხვა გულის არითმიებით, რომლებიც მედიკამენტურ თერაპიას საჭიროებენ, გამოირიცხნენ 3011 და 302 კვლევებიდან. უსაფრთხოება არ არის შეფასებული პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მარცხენა პარკუჭის განდევნის ფრაქცია (LVEF) 50%-ზე ნაკლები ან პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ნიუ-იორკის გულის ასოციაციის (NYHA) III და IV კლასის გულის უკმარისობა (კვლევა 301) ან NYHA II-IV კლასის გულის უკმარისობა (კვლევები 3011 და 302) (იხილეთ ნაწილები 4.8 და 5.1).
პაციენტებში, რომლებიც იმყოფებიან შეგუბებითი გულის უკმარისობის მნიშვნელოვანი რისკის ქვეშ (მაგალითად, ანამნეზში გულის უკმარისობის, არაკონტროლირებადი არტერიული ჰიპერტენზიის ან გულის იშემიური დაავადების მსგავსი კარდიოლოგიური შემთხვევების გამო), აბეტილით მკურნალობის დაწყებამდე განხილული უნდა იქნას გულის ფუნქციის შეფასება (მაგალითად, ექოკარდიოგრამა). აბეტილით მკურნალობის დაწყებამდე, გულის უკმარისობა უნდა იქნას ნამკურნალები და გულის ფუნქცია მაქსიმალურად ოპტიმალურ დონემდე უნდა იქნას მიყვანილი. არტერიული ჰიპერტენზია, ჰიპოკალემია და სითხის შეკავება უნდა კორექტირდეს და გაკონტროლდეს. მკურნალობის განმავლობაში, 3 თვის განმავლობაში ყოველ 2 კვირაში ერთხელ, ხოლო შემდგომ თვეში ერთხელ, მონიტორინგი უნდა ჩაუტარდეს არტერიულ წნევას, შრატის კალიუმს, სითხის შეკავებას (წონის მატება, პერიფერიული შეშუპება) და შეგუბებითი გულის უკმარისობის სხვა ნიშნებსა თუ სიმპტომებს, ხოლო დარღვევები უნდა გამოსწორდეს. QT ინტერვალის გახანგრძლივება დაფიქსირდა აბირატერონის აცეტატთან დაკავშირებული ჰიპოკალიემიის მქონე პაციენტებში. გულის ფუნქციის კლინიკურად მნიშვნელოვანი დაქვეითების შემთხვევაში, გულის ფუნქცია უნდა შეფასდეს კლინიკური ჩვენების მიხედვით, დაიწყოს შესაბამისი მკურნალობა და განიხილოს აბეტილით მკურნალობის შეწყვეტის საკითხი (იხ. ნაწილი 4.2).
ჰეპატოტოქსიკურობა და ღვიძლის უკმარისობა
კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირდა ღვიძლის ფერმენტების მნიშვნელოვანი მატება, რამაც გამოიწვია პრეპარატის მიღების შეწყვეტა ან დოზის შეცვლა (იხ. ნაწილი 4.8). აბეტილით მკურნალობის დაწყებამდე უნდა გაიზომოს შრატის ტრანსამინაზების დონე; მკურნალობის პირველი სამი თვის განმავლობაში ეს ტესტები უნდა განმეორდეს ყოველ ორ კვირაში ერთხელ, ხოლო შემდგომ — თვეში ერთხელ. ჰეპატოტოქსიკურობის კლინიკური ნიშნების ან სიმპტომების გამოვლენისთანავე, შრატის ტრანსამინაზების დონე დაუყოვნებლივ უნდა გაიზომოს. მკურნალობის ნებისმიერ ეტაპზე იმ პაციენტებში, რომელთა ALT ან AST-ის დონე ნორმის ზედა ზღვარზე (ULN) 5-ჯერ მეტად მოიმატებს, აბეტილით მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და ღვიძლის ფუნქციები მკაცრი კონტროლის ქვეშ იქნას აყვანილი.
აბეტილით განმეორებითი მკურნალობის დაწყება შესაძლებელია მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ღვიძლის ფუნქციური ტესტების მაჩვენებლები საწყის მნიშვნელობებს დაუბრუნდება, და მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს შემცირებული დოზებით (იხ. ნაწილი 4.2).
მკურნალობის ნებისმიერ ეტაპზე მძიმე ჰეპატოტოქსიკურობის განვითარების შემთხვევაში (ALT ან AST-ის დონის მომატება ნორმის ზედა ზღვარზე 20-ჯერ მეტად), აბეტილით მკურნალობა უნდა შეწყდეს და აღარასოდეს განახლდეს.
კლინიკურ კვლევებში არ ჩართულან პაციენტები აქტიური ან სიმპტომური ვირუსული ჰეპატიტით, რის გამოც არ არსებობს მონაცემები, რომლებიც დაადასტურებდა აბირატერონის აცეტატის გამოყენებას ამ პოპულაციაში.
არ არსებობს მონაცემები, რომლებიც დაადასტურებდა აბირატერონის აცეტატის მრავალჯერადი დოზირების კლინიკურ უსაფრთხოებასა და ეფექტურობას ღვიძლის საშუალო ან მძიმე ხარისხის უკმარისობის (Child-Pugh კლასი B ან C) მქონე პაციენტებში. აბეტილის გამოყენება სიფრთხილით უნდა შეფასდეს ღვიძლის საშუალო ხარისხის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, სადაც მოსალოდნელი სარგებელი აშკარად აღემატება შესაძლო რისკს (იხ. ნაწილი 4.2 და 5.2).
აბეტილი არ უნდა იქნას გამოყენებული ღვიძლის მძიმე ხარისხის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. ნაწილი 4.2, 4.3 და 5.2).
არსებობს პოსტმარკეტინგული კვლევების მცირე რაოდენობის ანგარიშები, რომლებიც აღწერს ღვიძლის მწვავე უკმარისობას და ფულმინანტურ ჰეპატიტს. ზოგიერთი მათგანი ფატალურად დასრულდა (იხ. ნაწილი 4.8).
კორტიკოსტეროიდების მიღების შეწყვეტა და სტრესულ სიტუაციებთან გამკლავება
პრედნიზონით ან პრედნიზოლონით მკურნალობის შეწყვეტის შემთხვევაში რეკომენდებულია სიფრთხილის გამოჩენა და პაციენტებზე დაკვირვება თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის უკმარისობის განვითარების თავიდან ასაცილებლად. თუ კორტიკოსტეროიდების შეწყვეტის შემდეგ აბეტილით მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს, პაციენტებზე უნდა განხორციელდეს მონიტორინგი მინერალოკორტიკოიდების ჭარბი რაოდენობით გამოწვეული სიმპტომების გამოვლენის თვალსაზრისით (იხ. ნაწილი 4.4 „მინერალოკორტიკოიდების ჭარბი რაოდენობით გამოწვეული ჰიპერტენზია, ჰიპოკალიემია, სითხის შეკავება და გულის უკმარისობა“).
პრედნიზონის ან პრედნიზოლონის მომხმარებელ პაციენტებში უჩვეულო სტრესის გამოვლენისას, ამ სტრესულ სიტუაციამდე, მის დროს და მის შემდეგ, შესაძლოა საჭირო გახდეს კორტიკოსტეროიდის დოზის გაზრდა.
ძვლის სიმკვრივე
შორსწასული სტადიის მეტასტაზური პროსტატის კიბოს მქონე მამაკაცებში შესაძლოა გამოვლინდეს ძვლის სიმკვრივის შემცირება. აბეტილის გამოყენებამ გლუკოკორტიკოიდთან კომბინაციაში შესაძლოა გააძლიეროს ეს ეფექტი.
ანამნეზში კეტოკონაზოლის გამოყენება
პაციენტებში, რომლებსაც პროსტატის კიბოს გამო მანამდე გამოყენებული აქვთ კეტოკონაზოლი, მოსალოდნელია პასუხის უფრო დაბალი მაჩვენებლები.
ჰიპერგლიკემია
ვინაიდან გლუკოკორტიკოიდების გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ჰიპერგლიკემია, დიაბეტის მქონე პაციენტებში სისხლში შაქრის დონე ხშირად უნდა გაიზომოს. დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში კორტიკოსტეროიდები, რომლებიც გამოიყენება აბირატერონთან ერთად, სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული, რადგან მათ შეუძლიათ დაარღვიონ სისხლში შაქრის რეგულაცია.
ჰიპოგლიკემია
ჰიპოგლიკემიის შემთხვევები დაფიქსირდა აბირატერონის აცეტატისა და პრედნიზონის/პრედნიზოლონის ერთობლივი მიღებისას იმ პაციენტებში, რომლებსაც მანამდე ჰქონდათ დიაბეტი და მკურნალობდნენ პიოგლიტაზონით ან რეპაგლინიდით (იხ. ნაწილი 4.5); ამიტომ, დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში საჭიროა სისხლში შაქრის მონიტორინგი.
ქიმიოთერაპიასთან ერთად გამოყენება
აბეტილის ციტოტოქსიკურ ქიმიოთერაპიასთან ერთდროული გამოყენების უსაფრთხოება და ეფექტურობა დადგენილი არ არის (იხ. ნაწილი 5.1).
პოტენციური რისკები
პროსტატის კიბოს მქონე მამაკაცებში, მათ შორის მათში, ვინც მკურნალობს აბეტილით, შესაძლოა გამოვლინდეს ანემია და სექსუალური დისფუნქცია.
ეფექტები ჩონჩხ-კუნთოვანი სისტემის მხრივ
აბირატერონის აცეტატით მკურნალობის პროცესში მყოფ პაციენტებში დაფიქსირდა მიოპათიისა და რაბდომიოლიზის შემთხვევები. ამ მოვლენების უმეტესობა განვითარდა მკურნალობის პირველი 6 თვის განმავლობაში და ალაგდა აბირატერონის აცეტატის შეწყვეტის შემდეგ. სიფრთხილის გამოჩენაა რეკომენდებული იმ პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად მკურნალობენ მიოპათიასთან/რაბდომიოლიზთან ასოცირებული მედიკამენტებით.
ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო პროდუქტებთან
აბეტილის შემცირებული ექსპოზიციის რისკის გამო, მკურნალობის პერიოდში თავიდან უნდა იქნას აცილებული CYP3A4-ის ძლიერი ინდუქტორების გამოყენება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც მკურნალობის სხვა ალტერნატივა არ არსებობს (იხ. ნაწილი 4.5).
აბირატერონისა და პრედნიზონის/პრედნიზოლონის კომბინაცია Ra-223-თან
აბირატერონითა და პრედნიზონით/პრედნიზოლონით მკურნალობა Ra-223-თან კომბინაციაში უკუნაჩვენებია ასიმპტომური ან მსუბუქი სიმპტომების მქონე პროსტატის კიბოს პაციენტებში, კლინიკურ კვლევებში გამოვლენილი მოტეხილობების გაზრდილი რისკისა და სიკვდილიანობის (მორტალობის) მომატებული ტენდენციის გამო (იხ. ნაწილი 4.3).
რეკომენდებული არ არის Ra-223-ით შემდგომი მკურნალობის დაწყება აბეტილისა და პრედნიზონის/პრედნიზოლონის კომბინაციის ბოლო დოზის მიღებიდან სულ მცირე 5 დღის განმავლობაში.
დამხმარე ნივთიერებების მიმართ აუტანლობა
ეს სამედიცინო პროდუქტი შეიცავს ლაქტოზას. გალაქტოზას იშვიათი მემკვიდრეობითი აუტანლობის, ლაქტაზას სრული დეფიციტის ან გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბციის პრობლემის მქონე პაციენტებმა ეს წამალი არ უნდა გამოიყენონ.
ეს სამედიცინო პროდუქტი თითოეულ დოზაზე (ოთხი ტაბლეტი) შეიცავს 24.8 მგ ნატრიუმს, რაც შეესაბამება ჯანმოს მიერ ზრდასრულებისთვის რეკომენდებული ნატრიუმის მაქსიმალური დღიური მიღების რაოდენობის 2 გ-ის 1.2%-ს.
ურთიერთქმედება მედიკამენტებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები
საკვების გავლენა აბირატერონის აცეტატზე
აბეტილის მიღება საკვებთან ერთად მნიშვნელოვნად ზრდის აბირატერონის აცეტატის შეწოვას. საკვებთან ერთად მიღებისას აბეტილის ეფექტურობა და უსაფრთხოება დადგენილი არ არის, რის გამოც აბეტილი არ უნდა იქნას მიღებული საკვებთან ერთად (იხ. ნაწილები 4.2 და 5.2).
სხვა სამედიცინო პროდუქტებთან ურთიერთქმედება
სხვა მედიკამენტების პოტენციალი, გავლენა მოახდინონ აბირატერონის ექსპოზიციაზე
ჯანმრთელ მოხალისეებში ჩატარებულ კლინიკურ ფარმაკოკინეტიკურ ურთიერთქმედების კვლევაში, სადაც მონაწილეები თავდაპირველად 6 დღის განმავლობაში მკურნალობდნენ რიფამპიცინით, რომელიც არის CYP3A4-ის ძლიერი ინდუქტორი, დოზით 600 მგ ერთხელ დღეში, რასაც მოჰყვა აბირატერონის აცეტატის ერთჯერადი დოზა 1,000 მგ, აბირატერონის პლაზმური EAA∞ საშუალო მაჩვენებელი შემცირდა 55%-ით.
მკურნალობის პერიოდში თავიდან უნდა იქნას აცილებული CYP3A4-ის ძლიერი ინდუქტორების გამოყენება, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც მკურნალობის სხვა ალტერნატივა არ არსებობს (მაგალითად: ფენიტოინი, კარბამაზეპინი, რიფამპიცინი, რიფაბუტინი, რიფაპენტინი, ფენობარბიტალი, კრაზანა (კრაზანას ბალახი / Hypericum perforatum).
ჯანმრთელ მოხალისეებში ჩატარებულ ცალკეულ კლინიკურ ფარმაკოკინეტიკურ ურთიერთქმედების კვლევაში, კეტოკონაზოლის, რომელიც არის CYP3A4-ის ძლიერი ინჰიბიტორი, ერთდროულ მიღებას კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა არ მოუხდენია აბირატერონის ფარმაკოკინეტიკაზე.
აბირატერონის პოტენციალი, გავლენა მოახდინოს სხვა მედიკამენტების ექსპოზიციაზე
აბირატერონი არის ღვიძლის მედიკამენტების მატაბოლიზებელი CYP2D6 და CYP2C8 ფერმენტების ინჰიბიტორი. კვლევაში, რომელიც ჩატარდა აბირატერონის აცეტატის (პლუს პრედნიზონი) გავლენის დასადგენად CYP2D6-ის სუბსტრატ დექსტრომეტორფანზე, რომელიც მიღებულ იქნა ერთჯერადი დოზით, დაფიქსირდა დექსტრომეტორფანის სისტემური ექსპოზიციის (EAA) დაახლოებით 2.9-ჯერ გაზრდა. დექსტრომეტორფანის აქტიური მეტაბოლიტის, დექსტრორფანის EAA24 კი გაიზარდა დაახლოებით 33%-ით.
სიფრთხილის გამოჩენაა საჭირო აბეტილის მიღებისას იმ მედიკამენტებთან ერთად, რომლებიც აქტიურდებიან ან მეტაბოლიზდებიან CYP2D6-ის მიერ, განსაკუთრებით კი ვიწრო თერაპიული ინდექსის მქონე პრეპარატების შემთხვევაში. განხილული უნდა იქნას CYP2D6-ის მიერ მეტაბოლიზებადი ვიწრო თერაპიული ინდექსის მქონე მედიკამენტების დოზის შემცირება. CYP2D6-ის მიერ მეტაბოლიზებადი მედიკამენტების მაგალითებია: მეტოპროლოლი, პროპრანოლოლი, დეზიპრამინი, ვენლაფაქსინი, ჰალოპერიდოლი, რისპერიდონი, პროპაფენონი, ფლეკაინიდი, კოდეინი, ოქსიკოდონი და ტრამადოლი (კოდეინის, ოქსიკოდონისა და ტრამადოლის აქტიური ანალგეზიური მეტაბოლიტების წარმოქმნისთვის საჭიროა CYP2D6).
ჯანმრთელ მოხალისეებში ჩატარებულ CYP2C8 მედიკამენტებს შორის ურთიერთქმედების კვლევაში, პიოგლიტაზონის მიღებისას აბირატერონის აცეტატის ერთჯერად 1,000 მგ დოზასთან ერთად, პიოგლიტაზონის EAA მაჩვენებელი გაიზარდა 46%-ით, ხოლო პიოგლიტაზონის აქტიური მეტაბოლიტების, M-III-ისა და M-IV-ის EAA მაჩვენებლები შემცირდა 10%-ით. აბეტილის გამოყენებისას CYP2C8-ის სუბსტრატის მქონე ვიწრო თერაპიული დიაპაზონის მედიკამენტებთან ერთად, პაციენტებზე უნდა განხორციელდეს მონიტორინგი ტოქსიკურობის სიმპტომების გამოვლენის კუთხით. CYP2C8-ის მიერ მეტაბოლიზებადი სამედიცინო პროდუქტების მაგალითებს შორის არის პიოგლიტაზონი და რეპაგლინიდი (იხ. ნაწილი 4.4).
ინ ვიტრო პირობებში გამოვლინდა, რომ აბირატერონის ძირითადი მეტაბოლიტები – აბირატერონის სულფატი და N-ოქსიდ აბირატერონის სულფატი – აინჰიბირებენ ღვიძლის ტრანსპორტერ OATP1B1-ს და, შედეგად, შესაძლოა გაზარდონ იმ მედიკამენტების კონცენტრაცია, რომლებიც ელიმინირდებიან OATP1B1-ის მიერ. ტრანსპორტერთან დაკავშირებული ურთიერთქმედების დასადასტურებლად კლინიკური მონაცემები არ არსებობს.
გამოყენება QT ინტერვალის გამახანგრძლივებელ მედიკამენტებთან ერთად
ვინაიდან ანდროგენული დეპრივაციის თერაპია ახანგრძლივებს QT ინტერვალს, რეკომენდებულია სიფრთხილის გამოჩენა აბეტილის დანიშვნისას იმ მედიკამენტებთან ერთად, რომლებიც ახანგრძლივებენ QT ინტერვალს, ან ისეთ პრეპარატებთან ერთად, რომლებსაც შეუძლიათ გამოიწვიონ Torsades de Pointes, როგორიცაა IA კლასის (მაგ. ქინიდინი, დიზოპირამიდი) ან III კლასის (მაგ. ამიოდარონი, სოტალოლი, დოფეტილიდი, იბუტილიდი) ანტიარითმიული საშუალებები, მეთადონი, მოქსიფლოქსაცინი, ანტიფსიქოზური საშუალებები და სხვა.
სპირონოლაქტონთან ერთად გამოყენება
სპირონოლაქტონი უკავშირდება ანდროგენულ რეცეპტორებს და შესაძლოა გაზარდოს პროსტატის სპეციფიკური ანტიგენის (PSA) დონე. აბეტილთან ერთად მისი გამოყენება რეკომენდებული არ არის (იხ. ნაწილი 5.1).
დამატებითი ინფორმაცია განსაკუთრებული პოპულაციების შესახებ
ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა.
პედიატრიული პოპულაცია
ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა.
ორსულობა და ლაქტაცია
ზოგადი რჩევა
ორსულობის კატეგორია: X
აბეტილი არ არის მედიკამენტი, რომელიც გამოიყენება ქალებში. აბეტილი უკუნაჩვენებია ორსულ ან შესაძლოდ ორსულ ქალებში (იხ. ნაწილები 4.3 და 5.3).
რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ქალები
ორსულობის დროს აბეტილის გამოყენების შესახებ კლინიკური მონაცემები არ არსებობს და აბეტილი არ არის მედიკამენტი, რომელიც განკუთვნილია რეპროდუქციული ასაკის ქალებში გამოყენებისთვის.
არსებობს ეჭვი, რომ ორსულობის პერიოდში მიღებისას აბეტილი იწვევს სერიოზულ თანდაყოლილ დეფექტებს.
აბეტილი უკუნაჩვენებია ორსულობის პერიოდში (იხ. ნაწილი 4.3).
ჩასახვის საწინააღმდეგო ქმედება/კონტრაცეფცია
უცნობია, გადადის თუ არა აბეტილი ან მისი მეტაბოლიტები სათესლე სითხეში (სპერმაში). თუ პაციენტს აქვს სქესობრივი კავშირი ორსულ ქალთან, მან უნდა გამოიყენოს პრეზერვატივი. თუ პაციენტს აქვს სქესობრივი კავშირი რეპროდუქციული ასაკის ქალთან, კონტრაცეფციის ეფექტურ მეთოდთან ერთად მან დამატებით უნდა გამოიყენოს პრეზერვატივი. ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა (იხ. ნაწილი 5.3).
ორსულობის პერიოდი
აბეტილი არ არის მედიკამენტი, რომელიც გამოიყენება ქალებში და უკუნაჩვენებია ორსულობის პერიოდში ან რეპროდუქციული ასაკის მქონე ქალებში (იხ. ნაწილები 4.3 და 5.3).
ლაქტაციის პერიოდი
აბეტილი არ არის მედიკამენტი, რომელიც გამოიყენება ქალებში.
რეპროდუქციული უნარი/ფერტილობა
მიუხედავად იმისა, რომ აბირატერონის აცეტატმა გავლენა მოახდინა მამალი და დედალი ვირთხების ფერტილობაზე, ეს ეფექტები სრულიად შექცევადი აღმოჩნდა (იხ. ნაწილი 5.3).
ზემოქმედება ავტომობილის მართვასა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე
აბეტილს არ აქვს ან აქვს უმნიშვნელო გავლენა სატრანსპორტო საშუალებების მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე.
გვერდითი მოვლენები
უსაფრთხოების პროფილის შეჯამება
მე-3 ფაზის გაერთიანებული კვლევების გვერდით მოვლენებზე ჩატარებულ ანალიზში, აბირატერონის აცეტატის მიღებისას პაციენტთა 10%-ში ან მეტში გამოვლენილი გვერდითი ეფექტებია: პერიფერიული შეშუპება, ჰიპოკალემია, ჰიპერტენზია, შარდგამომყოფი გზების ინფექცია და ალანინამინოტრანსფერაზას და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას დონის მომატება.
სხვა მნიშვნელოვან გვერდით ეფექტებს შორის არის გულის დაავადებები, ჰეპატოტოქსიკურობა, მოტეხილობები და ალერგიული ალვეოლიტი.
სხვა მნიშვნელოვან გვერდით ეფექტებს შორის არის გულის დაავადებები, ჰეპატოტოქსიკურობა, მოტეხილობები და ალერგიული ალვეოლიტი.
აბეტილმა, მისი მოქმედების მექანიზმის ფარმაკოდინამიკური შედეგის სახით, შესაძლოა გამოიწვიოს ჰიპერტენზია, ჰიპოკალემია და სითხის შეკავება. მე-3 ფაზის კვლევებში, აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტებში მოსალოდნელი მინერალოკორტიკოიდული გვერდითი ეფექტები უფრო ხშირად დაფიქსირდა, ვიდრე პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებში. კვლევაში ჰიპოკალემია გამოვლინდა აბირატერონის აცეტატის მიმღებთა 18%-ში, ხოლო პლაცებოს ჯგუფის 8%-ში; ჰიპერტენზია — აბირატერონის აცეტატის მიმღებთა 22%-ში, ხოლო პლაცებოს ჯგუფის 16%-ში; ხოლო სითხის შეკავება (პერიფერიული შეშუპება) — აბირატერონის აცეტატის მიმღებთა 23%-ში, პლაცებოს ჯგუფის 17%-თან შედარებით. აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტებში მე-3 და მე-4 ხარისხის ჰიპოკალემია (CTCAE, ვერსია 4.0 კლასიფიკაციით) დაფიქსირდა 6%-ში, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში — 1%-ში; აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტებში მე-3 და მე-4 ხარისხის ჰიპერტენზია (CTCAE, ვერსია 4.0 კლასიფიკაციით) შეადგენდა 7%-ს, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში — 5%-ს; აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტებში მე-3 და მე-4 ხარისხის სითხის შეკავება (პერიფერიული შეშუპება) გამოვლინდა 1%-ში, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში — 1%-ში. მინერალოკორტიკოიდული რეაქციების მართვა, როგორც წესი, წარმატებით ხერხდებოდა მედიკამენტური მკურნალობით. კორტიკოსტეროიდების ერთდროული გამოყენება ამცირებს ამ გვერდითი რეაქციების სიხშირესა და სიმძიმეს (იხ. ნაწილი 4.4).
გვერდითი მოვლენების შეჯამება
კვლევებში, სადაც მონაწილეობდნენ შორსწასული მეტასტაზური პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ ლუტეინიზირებელი ჰორმონის გამათავისუფლებელი ჰორმონის (LHRH) ანალოგს ან მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია, აბირატერონის აცეტატი გამოიყენებოდა დოზით 1,000 მგ დღეში, დაბალი დოზის პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან კომბინაციაში (ჩვენებიდან გამომდინარე, 5 ან 10 მგ დღეში).
კლინიკურ კვლევებში და პოსტმარკეტინგულ პერიოდში გამოვლენილი გვერდითი მოვლენები მოცემულია სიხშირის შემდეგი კლასიფიკაციის მიხედვით:
ძალიან ხშირი (≥1/10); ხშირი (≥1/100-დან <1/10-მდე); არახშირი (≥1/1,000-დან <1/100-მდე); იშვიათი (≥1/10,000-დან <1/1,000-მდე); ძალიან იშვიათი (<1/10,000), უცნობია (არსებული მონაცემებით შეფასება შეუძლებელია).
სიხშირის თითოეულ ჯგუფში გვერდითი მოვლენები წარმოდგენილია სიმძიმის კლების მიხედვით.
ინფექციები და ინვაზიები
ძალიან ხშირი: შარდგამომყოფი გზების ინფექცია
ხშირი: სეფსისი
იმუნური სისტემის დარღვევები
უცნობი: ანაფილაქსიური რეაქციები
ენდოკრინული დარღვევები
არახშირი: თირკმელზედა ჯირკვლის უკმარისობა
ნივთიერებათა ცვლისა და კვებითი დარღვევები
ძალიან ხშირი: ჰიპოკალემია
ხშირი: ჰიპერტრიგლიცერიდემია
დარღვევები გულის მხრივ
ხშირი: გულის უკმარისობა*, სტენოკარდია, წინაგულების ფიბრილაცია, ტაქიკარდია არახშირი: სხვა არითმიები
უცნობი: მიოკარდიუმის ინფარქტი, QT ინტერვალის გახანგრძლივება (იხ. ნაწილები 4.4 და 4.5)
სისხლძარღვოვანი დარღვევები
ძალიან ხშირი: ჰიპერტენზია
რესპირატორული, გულმკერდის და შუასაყრის დარღვევები
იშვიათი: ალერგიული ალვეოლიტიa
კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დარღვევები
ძალიან ხშირი: დიარეა
ხშირი: დისპეპსია
ჰეპატობილიარული დარღვევები
ძალიან ხშირი: ალანინამინოტრანსფერაზას დონის მომატება და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას დონის მომატებაb
იშვიათი: ფულმინანტური (ელვისებური) ჰეპატიტი, ღვიძლის მწვავე უკმარისობა
კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები
ხშირი: გამონაყარი
ჩონჩხ-კუნთოვანი, შემაერთებელი ქსოვილისა და ძვლის დარღვევები
არახშირი: მიოპათია, რაბდომიოლიზი
თირკმელებისა და შარდგამომყოფი გზების დარღვევები
ხშირი: ჰემატურია
ზოგადი დარღვევები და რეაქციები შეყვანის ადგილას
ძალიან ხშირი: პერიფერიული შეშუპება
ტრავმები და მოწამვლა
ხშირი: მოტეხილობები**
- გულის უკმარისობა ასევე მოიცავს შეგუბებით გულის უკმარისობას, მარცხენა პარკუჭის დისფუნქციას და განდევნის ფრაქციის შემცირებას.
- * მოტეხილობები მოიცავს ოსტეოპოროზს და ყველა მოტეხილობას, პათოლოგიური მოტეხილობის გარდა.
a პოსტმარკეტინგული პერიოდის სპონტანური შეტყობინებები
b ლანინამინოტრანსფერაზას დონის მომატება და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას დონის მომატება მოიცავს ALT-ის დონის მომატებას, AST-ის დონის მომატებას და ღვიძლის ფუნქციის დარღვევას.
აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტებში დაფიქსირდა შემდეგი მე-3 ხარისხის გვერდითი რეაქციები (CTCAE, ვერსია 4.0 კლასიფიკაციით): ჰიპოკალემია — 5%; შარდგამომყოფი გზების ინფექცია — 2%; ალანინამინოტრანსფერაზას დონის მომატება და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას დონის მომატება — 4%; ჰიპერტენზია — 6%; მოტეხილობა — 2%; პერიფერიული შეშუპება, გულის უკმარისობა და წინაგულების ფიბრილაცია — 1%. CTCAE (ვერსია 4.0) მე-3 ხარისხის ჰიპერტრიგლიცერიდემია და სტენოკარდია გამოვლინდა პაციენტთა 1%-ზე ნაკლებში. პაციენტთა 1%-ზე ნაკლებში დაფიქსირდა მე-4 ხარისხის შარდგამომყოფი გზების ინფექცია, ალანინამინოტრანსფერაზას დონის მომატება და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას დონის მომატება, ჰიპოკალემია, გულის უკმარისობა, წინაგულების ფიბრილაცია და მოტეხილობები.
ჰორმონმგრძნობიარე პოპულაციაში (კვლევა 3011) ჰიპერტენზია დაფიქსირდა უფრო მაღალი სიხშირით. ჰორმონმგრძნობიარე პოპულაციაში (კვლევა 3011) ჰიპერტენზია აღენიშნებოდა პაციენტთა 36.7%-ს, მაშინ როდესაც 301 და 302 კვლევებში ეს მაჩვენებელი იყო შესაბამისად 11.8% და 20.2%. ჰორმონმგრძნობიარე პოპულაციაში პაციენტთა 20.4%-ში გამოვლინდა ჰიპოკალემია (კვლევა 3011), ხოლო 301 და 302 კვლევებში — შესაბამისად 19.2% და 14.9%.
პაციენტთა იმ ქვეჯგუფში, რომელთა საწყისი ECOG2 პერფორმანს-სტატუსის ქულა იყო მაღალი, და ასევე ხანდაზმულ პაციენტებში (≥75 წელი), გვერდითი ეფექტების გამოვლენის სიხშირე და სიმძიმე უფრო მაღალი იყო.
შერჩეული გვერდითი რეაქციების აღწერა
ეფექტები გულ-სისხლძარღვთა მხრივ
აბირატერონის აცეტატით ჩატარებულ სამივე მე-3 ფაზის კვლევაში, პაციენტები უკონტროლო ჰიპერტენზიით, კლინიკურად მნიშვნელოვანი გულის დაავადებით, რომელიც გამოვლინდა მიოკარდიუმის ინფარქტით, რომლებსაც ბოლო 6 თვის განმავლობაში გადატანილი ჰქონდათ არტერიული თრომბოზული მოვლენა, მძიმე ან არასტაბილური სტენოკარდიით, ნიუ-იორკის გულის ასოციაციის (NYHA) III და IV კლასის გულის უკმარისობით (კვლევა 301) ან II-დან IV კლასის ჩათვლით გულის უკმარისობით (კვლევები 3011 და 302), ან გულის განდევნის ფრაქციის 50%-ზე ნაკლები მაჩვენებლით, არ ჩაერთნენ კვლევაში. კვლევაში ჩართულ ყველა პაციენტს, რომლებსაც ჰქონდათ დიაბეტი, მიოკარდიუმის ინფარქტი, ცერებროვასკულური დარღვევები და უეცარი კარდიული სიკვდილის რისკი (როგორც აქტიური მედიკამენტის, ისე პლაცებოს მიმღებებს), ამავდროულად უტარდებოდათ ანდროგენული დეპრივაციის თერაპია, პირველ რიგში, LHRH ანალოგების გამოყენებით. მე-3 ფაზის კვლევაში გულ-სისხლძარღვთა მხრივი გვერდითი რეაქციების სიხშირე აბირატერონის აცეტატის მიმღებთა და პლაცებოს ჯგუფში შემდეგნაირად გადანაწილდა: წინაგულების ფიბრილაცია — 2.6% და 2.0%; ტაქიკარდია — 1.9% და 1.0%; სტენოკარდია — 1.7% და 0.8%; გულის უკმარისობა — 0.7% და 0.2%; და არითმია — 0.7% და 0.5%.
ჰეპატოტოქსიკურობა
აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტებში დაფიქსირდა ჰეპატოტოქსიკურობა, რომელიც მიმდინარეობდა ALT-ის, AST-ისა და საერთო ბილირუბინის დონის მომატებით. მე-3 ფაზის კლინიკურ კვლევებში, აბირატერონის აცეტატის მიმღებ პაციენტთა დაახლოებით 6%-ში გამოვლინდა მე-3 და მე-4 ხარისხის ღვიძლის ტოქსიკურობა (მაგალითად, ALT-ისა და AST-ის დონის მომატება ნორმის ზედა ზღვარზე 5-ჯერ მეტად, ან ბილირუბინის დონის მომატება ნორმის ზედა ზღვარზე 1.5-ჯერ მეტად), როგორც წესი, მკურნალობის დაწყებიდან პირველი 3 თვის განმავლობაში. 3011 კვლევაში, აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტთა 8.4%-ში დაფიქსირდა მე-3 და მე-4 ხარისხის ჰეპატოტოქსიკურობა. აბირატერონის აცეტატის მიმღები პაციენტებიდან 10-ში მკურნალობა შეწყდა ჰეპატოტოქსიკურობის გამო; მათგან ორს აღენიშნებოდა მე-2 ხარისხის ჰეპატოტოქსიკურობა, ექვსს — მე-3 ხარისხის, ხოლო 2-ს — მე-4 ხარისხის ჰეპატოტოქსიკურობა. 3011 კვლევაში ჰეპატოტოქსიკურობის გამო გარდაცვალების შემთხვევა არ დაფიქსირებულა. მე-3 ფაზის კლინიკურ კვლევებში, პაციენტებში, რომლებსაც საწყის ეტაპზე ჰქონდათ ALT-ის ან AST-ის მომატებული დონე, ღვიძლის ფუნქციური ტესტების მაჩვენებლების შემდგომი მატების ალბათობა უფრო მაღალი იყო, ვიდრე მათში, ვისაც საწყისი მაჩვენებლები ნორმაში ჰქონდა.
აბირატერონის აცეტატით მკურნალობა დროებით შეწყდა ან საერთოდ შეწყდა, როდესაც ALT-ის ან AST-ის დონე ნორმის ზედა ზღვარზე 5-ჯერ მეტად გაიზარდა, ან როდესაც ბილირუბინის დონე ნორმის ზედა ზღვარზე 3-ჯერ მეტად გაიზარდა. ორ შემთხვევაში დაფიქსირდა ღვიძლის ფუნქციური ტესტების მკვეთრი მომატება (იხ. ნაწილი 4.4). ამ ორ პაციენტში, რომლებსაც საწყისი მაჩვენებლები ნორმაში ჰქონდათ, ALT-ის ან AST-ის დონე ნორმის ზედა ზღვარზე 15-დან 40-ჯერ მეტად გაიზარდა, ხოლო ბილირუბინის დონე — ნორმის ზედა ზღვარზე 2-დან 6-ჯერ მეტად. აბირატერონის აცეტატით მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ, ორივე პაციენტში ღვიძლის ფუნქციური ტესტები დაუბრუნდა ნორმას და ერთ-ერთ პაციენტში შესაძლებელი გახდა აბირატერონის აცეტატით განმეორებითი მკურნალობის ჩატარება მაჩვენებლების ხელახალი მატების გარეშე. 302 კვლევაში აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ 35 (6.5%) პაციენტში გამოვლინდა მე-3 ან მე-4 ხარისხის ALT-ის ან AST-ის მომატება. ამინოტრანსფერაზების დონის მატება ნორმას დაუბრუნდა ყველა პაციენტში, 3 პაციენტის გარდა (2 პაციენტი ახალი მრავლობითი ღვიძლის მეტასტაზებით აბირატერონის აცეტატის ბოლო დოზის მიღებიდან დაახლოებით 3 კვირის შემდეგ და 1 პაციენტი AST-ის მომატებით). მე-3 ფაზის კლინიკურ კვლევებში, ALT-ისა და AST-ის მომატების ან ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის გამო მკურნალობის შეწყვეტის მაჩვენებელი დაფიქსირდა 1.1%-ის დონეზე აბირატერონის აცეტატის მიმღები პაციენტებისთვის და 0.6%-ის დონეზე პლაცებოს მიმღები პაციენტებისთვის; ჰეპატოტოქსიკურობის გამო გარდაცვალების არცერთი შემთხვევა არ დაფიქსირებულა.
კლინიკურ კვლევებში ჰეპატოტოქსიკურობის რისკი შემცირდა იმ პაციენტების გამორიცხვით, რომლებსაც საწყის ეტაპზე აღენიშნებოდათ ჰეპატიტი ან ღვიძლის ფუნქციური ტესტების მნიშვნელოვანი დარღვევები. 3011 კვლევაში არ ჩაერთნენ პაციენტები, რომელთა საწყისი ALT და AST მაჩვენებლები ნორმის ზედა ზღვარზე 2.5-ჯერ მეტი იყო, ბილირუბინის მაჩვენებლები ნორმის ზედა ზღვარზე 1.5-ჯერ მეტი იყო, აგრეთვე აქტიური ან სიმპტომური ვირუსული ჰეპატიტის ან ღვიძლის ქრონიკული დაავადების მქონე პაციენტები; პაციენტები ღვიძლის ფუნქციის დარღვევით გამოწვეული ასციტით ან სისხლდენით მიმდინარე დარღვევებით. 301 კვლევაში არ ჩაერთნენ პაციენტები, რომელთა საწყისი ALT და AST დონეები ღვიძლის მეტასტაზების არარსებობის შემთხვევაში იყო ნორმის ზედა ზღვარზე ≥2.5-ჯერ მეტი, ხოლო მეტასტაზების არსებობისას — ნორმის ზედა ზღვარზე >5-ჯერ მეტი. 302 კვლევაში არ ჩაერთნენ პაციენტები ღვიძლის მეტასტაზებით და პაციენტები, რომელთა საწყისი ALT და AST დონეები იყო ≥ 2.5 x ULN. კლინიკურ კვლევაში ჩართულ პაციენტებში ღვიძლის ფუნქციური ტესტების დარღვევის გამოვლინებისას მკურნალობა შეწყდა და მათი განმეორებითი მკურნალობის უფლება გაიცა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ღვიძლის ფუნქციური ტესტები დაუბრუნდა მკურნალობის დაწყებამდე არსებულ დონეებს (იხ. ნაწილი 4.2). პაციენტებში, რომელთა ALT და AST დონეები ნორმის ზედა ზღვარზე 20-ჯერ მეტად გაიზარდა, განმეორებითი მკურნალობა არ ჩატარებულა. ასეთ პაციენტებში მკურნალობის განახლების უსაფრთხოება უცნობია. აბირატერონის აცეტატით მკურნალობის დროს განვითარებული ჰეპატოტოქსიკურობის მექანიზმი უცნობია.
შეტყობინება საეჭვო გვერდით მოვლენების შესახებ
ლიცენზირების შემდეგ პრეპარატის სავარაუდო გვერდითი მოვლენების შესახებ ინფორმაციის მიწოდებას დიდი მნიშვნელობა აქვს. ის პრეპარატის სარგებლისა და რისკის ბალანსის უწყვეტი მონიტორინგის საშუალებას იძლევა. სამედიცინო პერსონალი ვალდებულია, ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი მოვლენის შესახებ შეატყობინოს თურქეთის ფარმაკოზედამხედველობის ცენტრს (TÜFAM) (HYPERLINK "http://www.titck.gov.tr/" \hwww.titck.gov.tr; ელ-ფოსტა: [email protected]; ტელ: 0 800 314 00 08; ფაქსი: 0 312 218 35 99).
ჭარბი დოზირება და მკურნალობა
ადამიანებში აბირატერონის აცეტატის დოზის გადაჭარბების შესახებ გამოცდილება შეზღუდულია.
სპეციფიკური ანტიდოტი არ არსებობს. დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში აბეტილის მიღება უნდა შეწყდეს და გატარდეს ზოგადი დამხმარე ღონისძიებები, მათ შორის არითმიების, ჰიპოკალემიისა და სითხის შეკავების ნიშნებისა და სიმპტომების მონიტორინგი. ასევე უნდა შეფასდეს ღვიძლის ფუნქციები.
ფარმაკოლოგიური მახასიათებლები
ფარმაკოდინამიკური მახასიათებლები
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: ენდოკრინული თერაპია, სხვა ჰორმონების ანტაგონისტები და მასთან დაკავშირებული საშუალებები
ათქ კოდი: L02BX03
მოქმედების მექანიზმი
აბირატერონის აცეტატი (აბეტილი) in vivo გარდაიქმნება აბირატერონად, რომელიც წარმოადგენს ანდროგენების ბიოსინთეზის ინჰიბიტორს. სპეციფიკურად, აბირატერონი სელექციურად აინჰიბირებს ფერმენტ 17α-ჰიდროქსილაზა/C17,20-ლიაზას (CYP17). ეს ფერმენტი ექსპრესირდება სათესლე ჯირკვლების, თირკმელზედა ჯირკვლისა და პროსტატის სიმსივნურ ქსოვილებში და აუცილებელია ანდროგენების ბიოსინთეზისთვის. CYP17 ფერმენტი, შესაბამისად, 17a-ჰიდროქსილირებისა და C17,20 ბმის გაწყვეტის გზით, კატალიზირებს პრეგნენოლონისა და პროგესტერონის გარდაქმნას ტესტოსტერონის პრეკურსორებად — DHEA-დ და ანდროსტენდიონად. CYP17-ის ინჰიბირება ამავდროულად იწვევს თირკმელზედა ჯირკვლების მიერ მინერალოკორტიკოიდების წარმოების გაზრდას (იხ. ნაწილი 4.4).
ანდროგენმგრძნობიარე პროსტატის კარცინომა პასუხობს თერაპიას, რომელიც ამცირებს ანდროგენების დონეს. ანდროგენული დეპრივაციის თერაპიები, როგორიცაა LHRH აგონისტები ან ორქიექტომია, მიუხედავად იმისა, რომ ამცირებენ ანდროგენების წარმოებას სათესლე ჯირკვლებში, გავლენას არ ახდენენ თირკმელზედა ჯირკვლებში ან სიმსივნურ ქსოვილში ანდროგენების წარმოებაზე. LHRH აგონისტებთან (ან ორქიექტომიასთან) ერთად აბეტილით მკურნალობისას შრატში ტესტოსტერონის დონე (კომერციული ტესტებით გაზომვისას) განისაზღვრებელ ზღვარზე დაბლა ეცემა.
ფარმაკოდინამიკური ეფექტები
აბეტილი ამცირებს შრატში ტესტოსტერონისა და სხვა ანდროგენების დონეს იმ მაჩვენებლებზე დაბლა, რომლებიც მიიღწევა მხოლოდ LHRH ანალოგების ან ორქიექტომიის გამოყენებით. ეს წარმოადგენს ანდროგენების ბიოსინთეზისთვის აუცილებელი ფერმენტის, CYP17-ის სელექციური ინჰიბირების შედეგს. პროსტატსპეციფიკური ანტიგენი (PSA) გამოიყენება როგორც ბიომარკერი პროსტატის კიბოთი დაავადებულ პაციენტებში. მე-3 ფაზის კლინიკურ კვლევაში, რომელიც ჩატარდა პაციენტებში, რომლებმაც მანამდე ვერ მიიღეს სარგებელი ტაქსანებით ჩატარებული ქიმიოთერაპიიდან, აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალებ პაციენტთა 38%-ში მიღწეულ იქნა PSA-ს საწყისი მაჩვენებლების სულ მცირე 50%-იანი შემცირება, მაშინ როდესაც პლაცებოთი ნამკურნალებ ჯგუფში ეს მაჩვენებელი მხოლოდ 10%-ს შეადგენდა.
კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება
აბირატერონის აცეტატის ეფექტურობა ნაჩვენები იქნა სამი პლაცებო-კონტროლირებადი მულტიცენტრული რანდომიზებული მე-3 ფაზის კვლევით (კვლევა 3011, 302 და 301), რომლებიც ჩატარდა მეტასტაზური ჰორმონმგრძნობიარე პროსტატის კიბოს (mHSPC) და მეტასტაზური კასტრაციარეზისტენტული პროსტატის კიბოს (mCRPC) მქონე პაციენტებში. 3011 კვლევაში ჩაერთნენ ახლად დიაგნოსტირებული (რანდომიზაციამდე ბოლო 3 თვის განმავლობაში) mHSPC-ის მქონე პაციენტები მაღალი რისკის პროგნოზული ფაქტორებით. მაღალი რისკის პროგნოზი განისაზღვრა, როგორც შემდეგი 3 რისკ-ფაქტორიდან სულ მცირე 2-ის არსებობა: (1) Gleason-ის ქულა ≥8; (2) ძვლის სკანირებაზე 3 ან მეტი დაზიანების არსებობა; (3) გაზომვადი ვისცერული (ლიმფური კვანძების დაავადების გარდა) მეტასტაზების არსებობა. აქტიური მკურნალობის ჯგუფში, სტანდარტულ მკურნალობასთან — ADT-სთან (LHRH ანალოგი ან ორქიექტომია) კომბინაციაში, აბირატერონის აცეტატი ინიშნებოდა დოზით 1000 მგ დღეში ერთხელ, დაბალი დოზის პრედნიზონთან (5 მგ დღეში) ერთად. საკონტროლო ჯგუფის პაციენტებს აბირატერონის აცეტატისა და პრედნიზონის ნაცვლად მიეცათ ADT და პლაცებო. 301 კვლევაში ჩაერთნენ პაციენტები, რომლებსაც მანამდე გამოყენებული ჰქონდათ დოცეტაქსელი, ხოლო 302 კვლევაში — პაციენტები, რომლებსაც მანამდე არ ჰქონდათ გამოყენებული დოცეტაქსელი. პაციენტები იყენებდნენ LHRH აგონისტს ან მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია. აქტიური მკურნალობის ჯგუფში აბირატერონის აცეტატი გამოიყენებოდა დოზით 1000 მგ დღეში, დაბალი დოზის პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან (5 მგ ორჯერ დღეში) კომბინაციაში. საკონტროლო ჯგუფში კი პლაცებოსთან ერთად გამოიყენებოდა დაბალი დოზის პრედნიზონი ან პრედნიზოლონი 5 მგ ორჯერ დღეში.
შრატში PSA-ს კონცენტრაციის ცვლილებები ყოველთვის დამოუკიდებლად შეიძლება არ მიუთითებდეს კლინიკურ სარგებელზე. ამ მიზეზით, ყველა კვლევაში პაციენტებს ეძლევათ რეკომენდაცია გააგრძელონ მკურნალობა მანამ, სანამ არ დაკმაყოფილდება ქვემოთ მოცემული მკურნალობის შეწყვეტის კრიტერიუმები.
ვინაიდან სპირონოლაქტონი უკავშირდება ანდროგენულ რეცეპტორებს და შეუძლია გაზარდოს PSA-ს დონეები, ყველა კვლევაში სპირონოლაქტონის გამოყენება აკრძალული იყო.
კვლევა 3011 (ახლად დიაგნოსტირებული მაღალი რისკის mHSPC პაციენტები)
3011 კვლევაში (n=1199) ჩართული პაციენტების მედიანური ასაკი იყო 67 წელი. აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალები პაციენტებიდან 832 (69.4%) იყო თეთრკანიანი, 246 (20.5%) აზიელი, 25 (2.1%) შავკანიანი ან აფროამერიკელი, 80 (6.7%) სხვა, 13 (1.1%) უცნობი/არ არის შეტყობინებული და 3 (0.3%) ამერიკელი ინდიელი ან ალასკელი მკვიდრი. პაციენტების 97%-ისთვის ECOG პერფორმანს სტატუსი იყო 0 ან 1. კვლევაში არ ჩაერთნენ პაციენტები ცნობილი ტვინის მეტასტაზებით, არაკონტროლირებადი ჰიპერტენზიით, მნიშვნელოვანი გულის დაავადებით ან NYHA II-IV კლასის გულის უკმარისობით. კვლევაში არ ჩაერთნენ პაციენტები, რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ფარმაკოთერაპია, რადიაციული თერაპია ან ოპერაცია მეტასტაზური პროსტატის კიბოს გამო, გარდა იმ პაციენტებისა, რომლებმაც მეტასტაზური დაავადებით გამოწვეული სიმპტომების სამკურნალოდ მიიღეს ADT 3 თვემდე ვადით ან პალიატიური რადიაციის 1 კურსი ან ოპერაციული მკურნალობა. ერთობლივი პირველადი ეფექტურობის საბოლოო წერტილები იყო საერთო გადარჩენადობა (OS) და რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა (rPFS). ტკივილის მოკლე ინვენტარის მოკლე ფორმით (BPI-SF) გაზომილი ტკივილის მედიანური საწყისი ქულა როგორც მკურნალობის, ისე პლაცებოს ჯგუფში იყო 2.0. ერთობლივი პირველადი საბოლოო წერტილების შეფასების გარდა, მკურნალობის სარგებელი ასევე შეფასდა ჩონჩხთან დაკავშირებულ მოვლენამდე (SRE) გასული დროის, პროსტატის კიბოს შემდგომ მკურნალობამდე გასული დროის, ქიმიოთერაპიის დაწყებამდე გასული დროის, ტკივილის პროგრესირებამდე გასული დროისა და PSA-ს პროგრესირებამდე გასული დროის გამოყენებით. მკურნალობა გრძელდებოდა დაავადების პროგრესირებამდე, თანხმობის გაწვევამდე, მიუღებელ ტოქსიკურობამდე ან სიკვდილამდე.
რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა განისაზღვრა, როგორც დრო რანდომიზაციიდან რადიოგრაფიული პროგრესირების გამოვლენამდე ან ნებისმიერი მიზეზით გამოწვეულ სიკვდილამდე. რადიოგრაფიული პროგრესირება მოიცავდა ძვლის სკანირებით გამოვლენილ პროგრესირებას (მოდიფიცირებული PCWG2 კრიტერიუმების მიხედვით) ან კომპიუტერული ტომოგრაფიით (CT) ან მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფიით (MRI) რბილი ქსოვილების დაზიანებების პროგრესირებას (RECIST 1.1 კრიტერიუმების მიხედვით).
მკურნალობის ჯგუფებს შორის გამოვლინდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავება rPFS-ის თვალსაზრისით (იხ. ცხრილი 1 და სურათი 1).
ცხრილი 1: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა — სტრიტიფიცირებული ანალიზი; Intent-to-treat პოპულაცია (კვლევა PCR3011)
AA-P
პლაცებო
რანდომიზებული პაციენტები
597
602
მოვლენა
239 (40,0%)
354 (58,8%)
ცენზურირებული
358 (60,0%)
248 (41,2%)
მოვლენამდე გასული დრო (თვე)
მედიანა (95% CI)
33,02 (29,57, NE)
14,78 (14,69, 18,27)
დიაპაზონი
(0,0+, 41.0+)
(0,0+, 40,6+)
p მნიშვნელობაa
<0,0001
რისკის შეფარდება (95% CI)b
0,466 (0,394, 0,550)
შენიშვნა: + = ცენზურირებული დაკვირვება, NE = ვერ შეფასდა. rPFS-ის მოვლენის განსაზღვრისას მხედველობაში მიღებულ იქნა რადიოგრაფიული პროგრესირება და სიკვდილი. AA-P = პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს და პრედნიზოლონს.
a p-მნიშვნელობა გამოითვალა ლოგ-რანკული (log-rank) ტესტით, რომელიც სტრატიფიცირებული იყო ECOG PS-ის ქულის (0/1 ან 2) და ვისცერული მეტასტაზების არსებობის (არ არსებობს ან არსებობს) მიხედვით.
b რისკის შეფარდება გამოითვალა სტრატიფიცირებული პროპორციული რისკების მოდელიდან. რისკის შეფარდება <1 არის AA-P-ის სასარგებლოდ.
პლაცებო პლუს ADT-სთან შედარებით, გამოვლინდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება OS-ის (საერთო გადარჩენადობის) მხრივ AA-P პლუს ADT-ის სასარგებლოდ, სიკვდილის რისკის 34%-იანი შემცირებით (HR=0.66; 95% CI: 0.56, 0.78; p ნაკლებია 0.0001-ზე) (იხ. ცხრილი 2 და სურათი 2).
89154054102000ცხრილი 2: საერთო გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ AA-P-ით (პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს და პრედნიზონს ან პრედნიზოლონს) ან პლაცებოთი PCR3011 კვლევაში (მკურნალობის განზრახვის მქონე [Intent-to-Treat] ანალიზი).
საერთო გადარჩენადობა
AA-P (N=597)
პლაცებო (N=602)
სიკვდილიანობა (%)
275 (46%)
343 (57%)
მედიანური გადარჩენადობა (თვეები)
53,3
36,5
(95% CI)
(48,2, NE)
(33,5, 40)
რისკის შეფარდება(95% CI)1
0,66 (0,56, 0,78)
NE = ვერ შეფასდა
1 რისკის შეფარდება გამოითვალა სტრატიფიცირებული პროპორციული რისკების მოდელიდან.
რისკის შეფარდება <1 არის AA-P-ის (პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს და პრედნიზოლონს) სასარგებლოდ.
ქვეჯგუფების ანალიზი თანმიმდევრულად უჭერს მხარს AA-P-ით მკურნალობას. წინასწარ განსაზღვრულ ქვეჯგუფებში AA-P-ის მკურნალობის ეფექტი rPFS-სა და OS-ზე იყო უფრო მაღალი და სტაბილური კვლევის მთლიან პოპულაციასთან შედარებით, მაშინ როდესაც ECOG-ის 2 ქულის მქონე ქვეჯგუფში დადებითი სარგებელი არ გამოვლენილა, თუმცა შერჩევის მცირე მოცულობამ (n=40) შეზღუდა მნიშვნელოვანი დასკვნის გამოტანა.
საერთო გადარჩენადობასა და rPFS-ში გამოვლენილ მატებასთან ერთად, პროსპექტულად განსაზღვრული ყველა მეორადი საბოლოო წერტილისთვის ნაჩვენები იქნა სარგებელი აბირატერონის აცეტატის სასარგებლოდ პლაცებოსთან შედარებით.
კვლევა 302 (პაციენტები, რომლებსაც მანამდე არ ჩატარებიათ ქიმიოთერაპია)
ამ კვლევაში ჩართულნი იყვნენ პაციენტები, რომლებსაც მანამდე არ ჩატარებიათ ქიმიოთერაპია, იყვნენ ასიმპტომურნი ან მსუბუქი სიმპტომებით და ჯერ არ ჰქონდათ ქიმიოთერაპიის ჩვენება. ტკივილის მოკლე ინვენტარის მოკლე ფორმის (BPI-SF) პუნქტი „ყველაზე ძლიერი ტკივილი ბოლო 24 საათის განმავლობაში“, ქულით 0-1 შეფასდა როგორც ასიმპტომური, ხოლო ქულით 2-3 — როგორც მსუბუქი სიმპტომების მქონე.
302 კვლევაში (n = 1088) ჩართული პაციენტების მედიანური ასაკი იყო 71 წელი მათთვის, ვინც იღებდა აბირატერონის აცეტატს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან ერთად, ხოლო 70 წელი მათთვის, ვინც იღებდა პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან ერთად. აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალები პაციენტების განაწილება რასის მიხედვით ასეთი იყო: 520 (95.4%) თეთრკანიანი, 15 (2.8%) შავკანიანი, 4 (0.7%) აზიური რასის და 6 (1.1%) სხვა რასის წარმომადგენელი. აღმოსავლეთის კოოპერაციული ონკოლოგიური ჯგუფის (ECOG) ფუნქციური მდგომარეობა ორივე ჯგუფის პაციენტთა 76%-ისთვის იყო 0, ხოლო 24%-ისთვის — 1. პაციენტთა 50%-ს ჰქონდა მხოლოდ ძვლის მეტასტაზები, 31%-ს — ძვლისა და რბილი ქსოვილების ან ლიმფური კვანძების მეტასტაზები, ხოლო 19%-ს — მხოლოდ რბილი ქსოვილების ან ლიმფური კვანძების მეტასტაზები. ვისცერული მეტასტაზების მქონე პაციენტები კვლევაში არ ჩართულან. ერთობლივი პირველადი ეფექტურობის საბოლოო წერტილები იყო საერთო გადარჩენადობა და რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა (rPFS). ერთობლივი პირველადი საბოლოო წერტილების შეფასების გარდა, მკურნალობის სარგებელი ასევე შეფასდა ონკოლოგიური ტკივილის გამო ოპიატების გამოყენებამდე გასული დროის, ციტოტოქსიკური ქიმიოთერაპიის დაწყებამდე გასული დროის, ECOG ფუნქციური მდგომარეობის 1 ან მეტი ქულით გაუარესებამდე გასული დროისა და პროსტატის კიბოს სამუშაო ჯგუფის 2 (PCWG2) კრიტერიუმების მიხედვით PSA-ს პროგრესირებამდე გასული დროის გამოყენებით. აშკარა კლინიკური პროგრესირების შემთხვევაში, კვლევის ფარგლებში მიმდინარე მკურნალობა წყდებოდა. მკვლევრის გადაწყვეტილებით, მკურნალობის შეწყვეტა ასევე შესაძლებელი იყო დადასტურებული რადიოგრაფიული პროგრესირების საფუძველზეც.
რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა (rPFS) შეფასდა სერიული ვიზუალიზაციური კვლევებით, როგორც ეს განსაზღვრულია PCWG2 კრიტერიუმებში (ძვლის დაზიანებებისთვის) და სოლიდური სიმსივნეების საპასუხო რეაქციის შეფასების კრიტერიუმების (RECIST) მიხედვით (რბილი ქსოვილების დაზიანებებისთვის). rPFS-ის ანალიზისას, რადიოგრაფიული პროგრესირების შეფასება განხორციელდა ცენტრალური ექსპერტიზის გზით.
rPFS-ის გეგმური ანალიზი მოიცავდა 401 შემთხვევას; აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალები პაციენტებიდან 150-ს (28%) და პლაცებოთი ნამკურნალები პაციენტებიდან 251-ს (46%) ან გამოუვლინდა რადიოგრაფიული პროგრესირების ნიშნები, ან გარდაიცვალა. მკურნალობის ჯგუფებს შორის დაფიქსირდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავება rPFS-ის თვალსაზრისით (იხ. ცხრილი 3 და სურათი 3).
ცხრილი 3: კვლევა 302: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს ან პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან და LHRH აგონისტებთან ერთად, ან რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია
აბირატერონის აცეტატი
(N = 546)
პლაცებო (N = 542)
რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა (rPFS)
პროგრესირება ან სიკვდილი
150 (28%)
251 (46%)
მედიანური rPFS (თვეები)
არ მიღწეულა
8,3
(95% CI)
(11,66; NE)
(8,12; 8,54)
p-მნიშვნელობა*
<0,0001
რისკის შეფარდება** (95% CI)
0,425 (0,347; 0,522)
NE = ვერ შეფასდა
- p-მნიშვნელობა გამოითვალა ლოგ-რანკული (log-rank) ტესტით, რომელიც სტრატიფიცირებული იყო საწყისი ECOG-ის ქულის (0 ან 1) მიხედვით.
- * რისკის შეფარდება <1 არის აბირატერონის აცეტატის სასარგებლოდ.
სურათი 3: კაპლან-მაიერის (Kaplan-Meier) გრაფიკი: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს ან პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან ერთად, ან რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია
093472000თუმცა, პაციენტთა მონაცემების შეგროვება გაგრძელდა საერთო გადარჩენადობის (OS) შესახებ მეორე შუალედური ანალიზის თარიღამდე. მკვლევრის მიერ ჩატარებული რადიოგრაფიული შეფასება, რომელიც წარმოადგენს rPFS-ის შემდგომი დაკვირვების სენსიტიურობის ანალიზს, მოცემულია მე-4 ცხრილსა და მე-4 სურათზე.
სულ 607 პაციენტს გამოუვლინდა რადიოგრაფიული პროგრესირება ან გარდაიცვალა, მათ შორის 271 (50%) აბირატერონის აცეტატის ჯგუფიდან და 336 (62%) პლაცებოს ჯგუფიდან. აბირატერონის აცეტატით მკურნალობამ, პლაცებოსთან შედარებით, რადიოგრაფიული პროგრესირების რისკი 47%-მდე შეამცირა (HR = 0.530; 95% CI: [0.451; 0.623], p<0.0001). მედიანური rPFS აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში იყო 16.5 თვე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში — 8.3 თვე.
ცხრილი 4: კვლევა 302: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს ან პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან და LHRH აგონისტებთან ერთად, ან რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია (საერთო გადარჩენადობის [OS] მეორე შუალედური ანალიზი – მკვლევრის შეფასება)
აბირატერონის აცეტატი
(N = 546)
პლაცებო (N = 542)
რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა (rPFS)
პროგრესირება ან სიკვდილი
271 (50%)
336 (62%)
მედიანური rPFS (თვეები)
16,5
8,3
(95% CI)
(13,80; 16,79)
(8,05; 9,43)
p-მნიშვნელობა*
<0,0001
რისკის კოეფიციენტი** (95% CI)
0,530 (0,451; 0,623)
- p-მნიშვნელობა გამოითვალა ლოგ-რანკული (log-rank) ტესტით, რომელიც სტრატიფიცირებული იყო საწყისი ECOG-ის ქულის (0 ან 1) მიხედვით.
- * რისკის შეფარდება <1 არის აბირატერონის აცეტატის სასარგებლოდ.
სურათი 4: კაპლან-მაიერის (Kaplan-Meier) გრაფიკი: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს ან პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან ერთად, ან რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია (საერთო გადარჩენადობის [OS] მეორე შუალედური ანალიზი – მკვლევრის შეფასება)
068326000333 გარდაცვალების შემთხვევის დაფიქსირების შემდეგ, ჩატარდა საერთო გადარჩენადობის (OS) გეგმური შუალედური ანალიზი (IA). გამოვლენილი კლინიკური სარგებლის მასშტაბის გათვალისწინებით, კვლევა გახდა ღია (კვლევის ბრმა მეთოდი გაუქმდა) და პლაცებოს ჯგუფის პაციენტებს შეეთავაზათ აბირატერონის აცეტატით მკურნალობა. აბირატერონის აცეტატმა სიკვდილის რისკი 25%-ით შეამცირა და პლაცებოსთან შედარებით უფრო ხანგრძლივი საერთო გადარჩენადობა უზრუნველყო (HR = 0.752; 95% CI: [0.606; 0.934], p = 0.0097), თუმცა OS-ის მონაცემები ჯერ კიდევ არ იყო სრულად მომწიფებული და შუალედური ანალიზის შედეგები არ აკმაყოფილებდა სტატისტიკური მნიშვნელოვნებისთვის წინასწარ განსაზღვრულ შეწყვეტის ზღვარს (იხ. ცხრილი 3). ამ შუალედური ანალიზის შემდეგ, გადარჩენადობაზე დაკვირვება გაგრძელდა.
საერთო გადარჩენადობისთვის (OS) დაგეგმილი საბოლოო ანალიზი ჩატარდა 741 გარდაცვალების შემთხვევის დაფიქსირების შემდეგ (მედიანური დაკვირვების პერიოდი 49 თვე). დადგინდა, რომ აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტების 65% (354/546) და პლაცებოს ჯგუფის პაციენტების 71% (387/542) გარდაიცვალა. სიკვდილის რისკის 19.4%-ით შემცირებით, OS-ის თვალსაზრისით დაფიქსირდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი სარგებელი აბირატერონის აცეტატით ნამკურნალები ჯგუფის სასარგებლოდ (HR = 0.806; 95% CI: [0.697; 0.931], p = 0.0033) და მედიანური OS-ის 4.4-თვიანი მატება (34.7 თვე აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში, 30.3 თვე პლაცებოს ჯგუფში) (იხ. ცხრილი 5 და სურათი 5). ეს გაუმჯობესება გამოვლინდა მიუხედავად იმისა, რომ პლაცებოს ჯგუფის პაციენტების 44%-მა შემდგომი მკურნალობის სახით მიიღო აბირატერონის აცეტატი.
ცხრილი 5: კვლევა 302: საერთო გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს ან პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან და LHRH აგონისტებთან ერთად, ან რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია
აბირატერონის აცეტატი
(N = 546)
პლაცებო
(N = 542)
გადარჩენადობის შუალედური ანალიზი
სიკვდილის შემთხვევები (%)
147 (27%)
186 (34%)
გადარჩენადობის საშუალო მაჩვენებელი (თვეები)
(95% CI)
ვერ მიიღწია (NE; NE)
- 2
(25,95; NE)
p-მნიშვნელობა*
0,0097
რისკის შეფარდება** (95% CI)
0,752 (0,606; 0,934)
ადარჩენადობის საბოლოო ანალიზი
სიკვდილის შემთხვევები
354 (65%)
387 (71%)
ედიანური საერთო გადარჩენადობა (თვეები, 95% CI)
34,7 (32,7; 36,8)
30,3 (28,7; 33,3)
p-მნიშვნელობა*
0,0033
რისკის შეფარდება** (95% CI)
0,806 (0,697; 0,931)
NE = ვერ შეფასდა
- p-მნიშვნელობა გამოითვალა ლოგ-რანკული (log-rank) ტესტით, რომელიც სტრატიფიცირებული იყო საწყისი ECOG-ის ქულის (0 ან 1) მიხედვით.
- * რისკის შეფარდება <1 არის აბირატერონის აცეტატის სასარგებლოდ.
სურათი 5: კაპლან-მაიერის (Kaplan-Meier) გრაფიკი: საერთო გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს ან პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან და LHRH აგონისტებთან ერთად, ან რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია – საბოლოო ანალიზი
საერთო გადარჩენადობასა (OS) და რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენადობაში (rPFS) დაფიქსირებული მატების გარდა, ყველა მეორადი საბოლოო წერტილისთვის გამოვლინდა შემდეგი სარგებელი აბირატერონის აცეტატის სასარგებლოდ პლაცებოსთან შედარებით:
068834000PCWG2-ის კრიტერიუმების მიხედვით PSA-ს პროგრესირებამდე გასული დრო: PSA-ს პროგრესირებამდე გასული მედიანური დრო აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტებისთვის იყო 11.1 თვე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფისთვის — 5.6 თვე (HR = 0.488; 95% CI: [0.420; 0.568], p<0.0001). აბირატერონის აცეტატით მკურნალობისას PSA-ს პროგრესირებამდე გასული დრო დაახლოებით ორჯერ გაიზარდა (HR = 0.488). დადასტურებული PSA-პასუხის მქონე პაციენტების წილი აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში უფრო მაღალი იყო, პლაცებოს ჯგუფთან შედარებით (62% 24%-ის წინააღმდეგ, p=0.0001). პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებოდათ რბილი ქსოვილების გაზომვადი დაავადება, აბირატერონის აცეტატის გამოყენებისას დაფიქსირდა სრული და ნაწილობრივი პასუხის მნიშვნელოვნად მომატებული მაჩვენებლები.
კიბოს მიერ გამოწვეული ტკივილის გამო ოპიატების გამოყენებამდე გასული დრო: საბოლოო ანალიზის დროს, პროსტატის კიბოს ტკივილის გამო ოპიატების გამოყენებამდე გასული მედიანური დრო აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტებისთვის იყო 33.4 თვე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფისთვის — 23.4 თვე; (HR = 0.721; 95% CI: [0.614; 0.846], p<0.0001).
იტოტოქსიკური ქიმიოთერაპიის დაწყებამდე გასული დრო: ციტოტოქსიკური ქიმიოთერაპიის დაწყებამდე გასული მედიანური დრო აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტებისთვის იყო 25.2 თვე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფისთვის — 16.8 თვე (HR = 0.580; 95% CI: [0.487; 0.691], p<0.0001).
ECOG-ის ფუნქციური სტატუსის (პერფორმანს-სტატუსის) სკალაზე ქულის ≥ 1 ბალით გაუარესებამდე გასული დრო: ECOG-ის ფუნქციური სტატუსის სკალაზე ქულის ≥ 1 ბალით გაუარესებამდე გასული მედიანური დრო აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტებისთვის იყო 12.3 თვე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფისთვის — 10.9 თვე (HR = 0.821; 95% CI: [0.714; 0.943], p = 0.0053).
კვლევის შემდეგმა საბოლოო წერტილებმა აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უპირატესობა აბირატერონის აცეტატით მკურნალობის სასარგებლოდ:
ობიექტური პასუხი: ობიექტური პასუხი განისაზღვრა, როგორც RECIST-ის კრიტერიუმების მიხედვით გაზომვადი დაავადების მქონე იმ პაციენტების წილი, რომლებმაც მიაღწიეს სრულ ან ნაწილობრივ პასუხს (სამიზნე კერად შეფასებისთვის ლიმფური კვანძის საწყისი ზომა უნდა ყოფილიყო ≥ 2 სმ). პაციენტების წილი, რომლებსაც საწყის ეტაპზე აღენიშნებოდათ გაზომვადი დაავადება და მიაღწიეს ობიექტურ პასუხს, აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში იყო 36%, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში — 16% (p<0.0001).
ტკივილი: აბირატერონის აცეტატით მკურნალობამ, პლაცებოსთან შედარებით, მნიშვნელოვნად — 18%-მდე შეამცირა ტკივილის საშუალო ინტენსივობის პროგრესირება (p = 0.0490). პროგრესირებამდე გასული მედიანური დრო აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში იყო 26.7 თვე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში — 18.4 თვე.
FACT-P (საერთო ქულა) კითხვარში მდგომარეობის გაუარესებამდე გასული დრო: აბირატერონის აცეტატით მკურნალობამ, პლაცებოსთან შედარებით, მნიშვნელოვნად — 22%-მდე შეამცირა FACT-P (საერთო ქულა) კითხვარით შეფასებული გაუარესების რისკი (p = 0.0028). FACT-P (საერთო ქულა) კითხვარში მდგომარეობის გაუარესებამდე გასული დრო აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში იყო 12.7 თვე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში — 8.3 თვე.
კვლევა 301 (პაციენტები, რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ქიმიოთერაპია)
კვლევაში 301 ჩართულები იყვნენ პაციენტები, რომლებსაც მანამდე გამოყენებული ჰქონდათ დოცეტაქსელი. ვინაიდან ამ ქიმიოთერაპიით გამოწვეულ ტოქსიკურობას შესაძლოა მკურნალობის შეწყვეტა გამოეწვია, აუცილებელი არ იყო პაციენტებს დოცეტაქსელით მკურნალობის დროს დაავადების პროგრესირება ჰქონოდათ. პაციენტები კვლევით მკურნალობას აგრძელებდნენ პროტოკოლით განსაზღვრულ რადიოგრაფიულ პროგრესირებამდე და PSA-ს პროგრესირებასთან ერთად სიმპტომურ ან კლინიკურ პროგრესირებამდე (საწყის/ყველაზე დაბალ მაჩვენებელთან შედარებით დადასტურებული 25%-იანი მატება). პაციენტები, რომლებსაც მანამდე პროსტატის კიბოს გამო ჩატარებული ჰქონდათ მკურნალობა კეტოკონაზოლით, ამ კვლევაში არ ჩართულან. ეფექტურობის პირველად საბოლოო წერტილს საერთო გადარჩენადობა წარმოადგენდა.
კვლევაში ჩართული პაციენტების მედიანური ასაკი იყო 69 წელი (ასაკობრივი დიაპაზონი 39–95 წელი). აბირატერონის აცეტატით მკურნალობის ჯგუფში პაციენტების რასობრივი განაწილება შემდეგი იყო: 737 (93.2%) იყო თეთრკანიანი, 28 (3.5%) შავკანიანი, 11 (1.4%) აზიური რასის, ხოლო დარჩენილი 14 (1.8%) სხვა რასის წარმომადგენელი. კვლევაში ჩართული პაციენტების 11%-ს აღენიშნებოდა ECOG-ის ფუნქციური სტატუსის ქულა 2; 70%-ს ჰქონდა დაავადების პროგრესირების რადიოგრაფიული მტკიცებულება (PSA-ს პროგრესირების არსებობის ან არარსებობის მიუხედავად); 70%-ს მანამდე ჩატარებული ჰქონდა ერთი ციტოტოქსიკური ქიმიოთერაპია, ხოლო 30%-ს — ორი ციტოტოქსიკური ქიმიოთერაპია. აბირატერონის აცეტატით მკურნალობის ჯგუფის პაციენტების 11%-ს აღენიშნებოდა მეტასტაზები ღვიძლში.
552 გარდაცვალების შემთხვევის დაფიქსირების შემდეგ ჩატარებულ გეგმურ ანალიზში გამოვლინდა, რომ აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტების 42% (797 პაციენტიდან 333), ხოლო პლაცებოს ჯგუფის პაციენტების 55% (398 პაციენტიდან 219) გარდაიცვალა. აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში დაფიქსირდა მედიანური საერთო გადარჩენადობის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი მატება (იხ. ცხრილი 6).
აბირატერონის აცეტატი
(N = 797)
პლაცებო (N = 398)
გადარჩენადობის პირველადი ანალიზი
გარდაცვალება (%)
333 (42%)
219 (55%)
მედიანური საერთო გადარჩენადობა (თვე)
(95% CI)
14,8 (14,1; 15,4)
10,9 (10,2; 12,0)
p-მნიშვნელობაª
<0,0001
რისკის შეფარდება (95% CI)ᵇ
0,646 (0,543; 0,768)
გადარჩენადობის განახლებული ანალიზი
გარდაცვალება (%)
501 (63%)
274 (69%)
მედიანური საერთო გადარჩენადობა (თვე) (95% CI)
15,8 (14,8; 17,0)
11,2 (10,4; 13,1)
რისკის შეფარდება (95% CI)ᵇ
0,740 (0,638; 0,859)
ª p-მნიშვნელობა მიღებულია ლოგ-რანგული (log-rank) ტესტიდან, რომელიც სტრატიფიცირებულია ECOG-ის ფუნქციური სტატუსის ქულის (0-1 ან 2), ტკივილის ქულის (არ აღენიშნება ან აღენიშნება), მანამდე ჩატარებული ქიმიოთერაპიის რეჟიმების რაოდენობისა (1 ან 2) და დაავადების პროგრესირების ტიპის (მხოლოდ PSA ან რადიოგრაფიული) მიხედვით.
ᵇ რისკის შეფარდება გამოთვლილია სტრატიფიცირებული პროპორციული რისკების მოდელის (Cox regression) მიხედვით. რისკის შეფარდება < 1 არის აბირატერონის აცეტატის სასარგებლოდ.
მკურნალობის დაწყებიდან პირველი რამდენიმე თვის შემდეგ, შეფასების ყოველ წერტილში გამოვლინდა, რომ აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტებს გადარჩენადობის უფრო მაღალი მაჩვენებელი ჰქონდათ პლაცებოს ჯგუფის ცოცხლად გადარჩენილ პაციენტებთან შედარებით (იხ. სურათი 6).
სურათი 6: კაპლან-მაიერის (Kaplan-Meier) მრუდი: საერთო გადარჩენადობა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს ან პლაცებოს პრედნიზონთან ან პრედნიზოლონთან და LHRH აგონისტებთან ერთად, ან რომლებსაც მანამდე ჩატარებული ჰქონდათ ორქიექტომია
ქვეჯგუფების გადარჩენადობის ანალიზმა აჩვენა გადარჩენადობის მხრივ თანმიმდევრული სარგებელი აბირატერონის აცეტატით მკურნალობისას (იხ. სურათი 7).
4572053721000სურათი 7: საერთო გადარჩენადობა ქვეჯგუფების მიხედვით: რისკის შეფარდება და 95%-იანი ნდობის ინტერვალი
AA = აბირატერონის აცეტატი; BPI = ტკივილის მოკლე ინვენტარი (Brief Pain Inventory); GA (CI) = ნდობის ინტერვალი; ECOG = აღმოსავლეთის კოოპერაციული ონკოლოგიური ჯგუფის (Eastern Cooperative Oncology Group) ფუნქციური სტატუსის ქულა; HR = რისკის შეფარდება; NE = არ არის შეფასებადი
საერთო გადარჩენადობის მაჩვენებლის ზრდასთან ერთად, ყველა მეორადი საბოლოო წერტილი იყო აბირატერონის აცეტატის სასარგებლოდ და ეს განსხვავებები სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი აღმოჩნდა მრავლობითი ტესტირების კორექტირების შემდეგაც, როგორც ეს ქვემოთ არის ნაჩვენები:
აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტებში, პლაცებოს ჯგუფთან შედარებით, დაფიქსირდა სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად უფრო მაღალი PSA-პასუხის მაჩვენებელი (განისაზღვრება როგორც საწყისი მაჩვენებლის 50% ან მეტი კლება) — 38% აბირატერონის აცეტატის შემთხვევაში, ხოლო 10% პლაცებოს შემთხვევაში, p < 0.0001.
აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტებში PSA-ს პროგრესირებამდე გასული მედიანური დრო შეადგენდა 10.2 თვეს, ხოლო პლაცებოს ჯგუფის პაციენტებში ეს მაჩვენებელი იყო 6.6 თვე (HR = 0.58; 95% CI: [0.462; 0.728], p < 0.0001).
აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტებში რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე მედიანური გადარჩენადობა შეადგენდა 5.6 თვეს, ხოლო პლაცებოს ჯგუფის პაციენტებში ეს მაჩვენებელი იყო 3.6 თვე (HR = 0.673; 95% CI: [0.585; 0.776], p < 0.0001).
ტკივილი
პაციენტების წილი, რომლებსაც ტკივილი შეუმსუბუქდათ, აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად მაღალი იყო პლაცებოს ჯგუფთან შედარებით (44% 27%-ის წინააღმდეგ, p = 0.0002). პაციენტში ტკივილის შემსუბუქებაზე პასუხი განიმარტებოდა, როგორც ოთხკვირიანი ინტერვალით ჩატარებულ ორ თანმიმდევრულ შეფასებაში, 24-საათიანი პერიოდის განმავლობაში ანალგეტიკების მოხმარების ქულის ყოველგვარი მატების გარეშე, BPI-SF-ის ყველაზე ძლიერი ტკივილის ინტენსივობის ქულის საწყის მაჩვენებელთან შედარებით მინიმუმ 30%-იანი შემცირება. ტკივილის პალიაციური ეფექტის შესაფასებლად განიხილებოდნენ მხოლოდ ის პაციენტები, რომელთა ტკივილის საწყისი ქულა იყო 4 ან მეტი, და გაანალიზდა საწყისი ეტაპის შემდგომი მინიმუმ ერთი ტკივილის ქულა (N = 512).
აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტებში ტკივილის პროგრესირების უფრო დაბალი მაჩვენებელი დაფიქსირდა პლაცებოს ჯგუფთან შედარებით: მე-6 თვეზე ტკივილის პროგრესირება აღენიშნებოდა აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტების 22%-ს პლაცებოს ჯგუფის 28%-ის წინააღმდეგ; მე-12 თვეზე — აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტების 30%-ს პლაცებოს ჯგუფის 38%-ის წინააღმდეგ, ხოლო მე-18 თვეზე — აბირატერონის აცეტატის ჯგუფის პაციენტების 35%-ს პლაცებოს ჯგუფის 46%-ის წინააღმდეგ.
ტკივილის პროგრესირება განისაზღვრებოდა, როგორც ოთხკვირიანი ინტერვალით ჩატარებულ ორ თანმიმდევრულ შეფასებაში, ბოლო 24-საათიანი პერიოდის განმავლობაში ანალგეტიკების მოხმარების ქულის ყოველგვარი შემცირების გარეშე BPI-SF-ის ყველაზე ძლიერი ტკივილის ინტენსივობის ქულის საწყის მაჩვენებელთან შედარებით მინიმუმ 30%-იანი ან მეტი მატება, ან ორ თანმიმდევრულ შეფასებაში ანალგეტიკების მოხმარების ქულის 30%-იანი ან მეტი მატება. 25-ე პერსენტილში ტკივილის პროგრესირებამდე გასული დრო აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში შეადგენდა 7.4 თვეს, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში — 4.7 თვეს.
ჩონჩხის სისტემასთან დაკავშირებული მოვლენები
მე-6, მე-12 და მე-18 თვეებზე ჩონჩხის სისტემასთან დაკავშირებული მოვლენების (SRE) მქონე პაციენტების წილი აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში უფრო დაბალი იყო პლაცებოსთან შედარებით (შესაბამისად: მე-6 თვეზე 18% 28%-ის წინააღმდეგ, მე-12 თვეზე 30% 40%-ის წინააღმდეგ და მე-18 თვეზე 35% 40%-ის წინააღმდეგ). 25-ე პერსენტილში ჩონჩხის სისტემასთან დაკავშირებული პირველი მოვლენის განვითარებამდე გასული დრო აბირატერონის აცეტატის ჯგუფში შეადგენდა 9.9 თვეს, რაც ორჯერ უფრო ხანგრძლივი იყო საკონტროლო ჯგუფთან შედარებით, სადაც ეს მაჩვენებელი 4.9 თვეს შეადგენდა. ჩონჩხის სისტემასთან დაკავშირებულ მოვლენად განისაზღვრა პათოლოგიური მოტეხილობა, ზურგის ტვინის კომპრესია (სპინალური კორდის ბასისი), ძვლის პალიაციური რადიოთერაპია ან ძვალზე ჩატარებული ქირურგიული ჩარევა.
პედიატრიული პოპულაცია
ვინაიდან პედიატრიულ პოპულაციაში პროსტატის კიბო არ გვხვდება, „აბეტილი“ პედიატრიულ პაციენტებში არ გამოიყენება. პედიატრიულ პოპულაციაში აბეტილის კლინიკური ეფექტურობისა და უსაფრთხოების მონაცემები არ არსებობს (იხ. ნაწილი 4.2).
ფარმაკოკინეტიკური მახასიათებლები
ზოგადი მახასიათებლები
აბირატერონის აცეტატის მიღების შემდეგ, აბირატერონისა და აბირატერონის აცეტატის ფარმაკოკინეტიკა შესწავლილ იქნა ჯანმრთელ მოხალისეებში, შორსწასული მეტასტაზური პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებსა და მოხალისეებში, რომლებსაც არ ჰქონდათ კიბო, თუმცა აღენიშნებოდათ ღვიძლის ან თირკმლის უკმარისობა. აბირატერონის აცეტატი in vivo სწრაფად გარდაიქმნება აბირატერონად — ანდროგენების ბიოსინთეზის ინჰიბიტორად (იხ. ნაწილი 5.1)
შეწოვა
აბირატერონის აცეტატის უზმოზე პერორალურად მიღების შემდეგ, პლაზმაში აბირატერონის მაქსიმალური კონცენტრაცია მიიღწევა დაახლოებით 2 საათში.
აბირატერონის აცეტატის მიღება საკვებთან ერთად, საკვების ცხიმიანობის მიხედვით, იწვევს აბირატერონის საშუალო სისტემური ექსპოზიციის მატებას უზმოზე მიღებასთან შედარებით: AUC-ის (მრუდქვეშა ფართობი) მიხედვით 10-ჯერ მეტად, ხოლო Cmax-ის (მაქსიმალური კონცენტრაცია) მიხედვით 17-ჯერ მეტად.
საკვების შემადგენლობასა და კომპოზიციაში არსებული ნორმალური განსხვავებების გათვალისწინებით, აბეტილის საკვებთან ერთად მიღებამ შესაძლოა გამოიწვიოს ექსპოზიციის მკვეთრი ცვალებადობა. ამიტომ, აბეტილის მიღება საკვებთან ერთად დაშვებული არ არის. აბეტილი მიღებულ უნდა იქნას საკვების მიღებამდე მინიმუმ 1 საათით ადრე ან საკვების მიღებიდან მინიმუმ ორი საათის შემდეგ. ტაბლეტები უნდა გადაიყლაპოს მთლიანად, წყლის მიყოლებით (იხ. ნაწილი 4.2).
განაწილება
ადამიანის პლაზმაში 14C-აბირატერონის პროტეინებთან ბმული წილი შეადგენს 99.8%-ს. განაწილების ხაზოვანი მოცულობა შეადგენს დაახლოებით 5630 ლიტრს, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ აბირატერონი ინტენსიურად ნაწილდება პერიფერიულ ქსოვილებში.
ბიოტრანსფორმაცია
14C-აბირატერონის აცეტატის კაფსულის ფორმით პერორალურად მიღების შემდეგ, აბირატერონის აცეტატი ჰიდროლიზდება აბირატერონად, რის შემდეგაც იგი განიცდის სულფაციას, ჰიდროქსილაციას და ოქსიდაციას, პირველ რიგში ღვიძლში. ცირკულაციაში არსებული რადიოაქტიურობის უდიდესი ნაწილი (დაახლოებით 92%) წარმოდგენილია აბირატერონის მეტაბოლიტების სახით. იდენტიფიცირებული 15 მეტაბოლიტიდან ორი ძირითადი მეტაბოლიტია აბირატერონის სულფატი და N-ოქსიდ აბირატერონის სულფატი, რომელთაგან თითოეული მთლიანი რადიოაქტიურობის დაახლოებით 43%-ს შეადგენს.
გამოყოფა
ჯანმრთელი მოხალისეებისგან მიღებული მონაცემების მიხედვით, პლაზმაში აბირატერონის ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს დაახლოებით 15 საათს. 1000 მგ 14C-აბირატერონის აცეტატის პერორალურად მიღების შემდეგ, რადიოაქტიური დოზის დაახლოებით 88% ვლინდება განავალში (ფეცესში), ხოლო დაახლოებით 5% — შარდში. განავალში აღმოჩენილი ძირითადი ნაერთებია შეუცვლელი აბირატერონის აცეტატი და აბირატერონი (შესაბამისად, მიღებული დოზის დაახლოებით 55% და 22%).
ხაზოვნება/არახაზოვნება
მონაცემები არ არის ხელმისაწვდომი
პაციენტების მახასიათებლები
ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტები
აბირატერონის აცეტატის ფარმაკოკინეტიკა შესწავლილ იქნა მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (შესაბამისად, ჩაილდ-პიუს კლასი A და B) და ჯანმრთელ საკონტროლო ჯგუფებში. 1000 მგ-იანი ერთჯერადი პერორალური დოზის მიღების შემდეგ, აბირატერონისადმი სისტემური ექსპოზიცია მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში იზრდება შესაბამისად 11%-ით და 260%-ით. აბირატერონის ნახევარგამოყოფის საშუალო პერიოდი იზრდება დაახლოებით 18 საათამდე მსუბუქი ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში და საშუალოდ 19 საათამდე საშუალო სიმძიმის ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში.
სხვა კვლევაში აბირატერონის ფარმაკოკინეტიკა შესწავლილ იქნა 8 პაციენტში, რომლებსაც მანამდე აღენიშნებოდათ ღვიძლის მძიმე უკმარისობა (ჩაილდ-პიუს კლასი C) და ნორმალური ჰეპატური ფუნქციის მქონე 8 ჯანმრთელ პირში. აბირატერონის სისტემური ეფექტი (AUC) დაახლოებით 600%-ით გაიზარდა, ხოლო აქტიური პრეპარატის ეფექტი ღვიძლის მძიმე დარღვევების მქონე პირებში 80%-ით მეტი იყო ნორმალური ღვიძლის ფუნქციის მქონე პირებთან შედარებით.
პაციენტებში, რომლებსაც მანამდე აღენიშნებოდათ მსუბუქი ღვიძლის უკმარისობა, დოზის კორექცია საჭირო არ არის. აბეტილის გამოყენება სიფრთხილით უნდა შეფასდეს საშუალო სიმძიმის ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, სადაც სარგებელი აშკარად აღემატება შესაძლო რისკს (იხ. ნაწილი 4.2 და 4.4). აბეტილის გამოყენება ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში დაშვებული არ არის (იხ. ნაწილი 4.2, 4.3 და 4.4).
აბეტილით მკურნალობის დროს ჰეპატოტოქსიურობის განვითარების შემთხვევაში, შესაძლოა საჭირო გახდეს მკურნალობის შეწყვეტა და დოზის კორექცია (იხ. ნაწილი 4.2 და 4.4).
თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტები
აბირატერონის აცეტატის ფარმაკოკინეტიკა შედარებულ იქნა ტერმინალური თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, რომლებიც იმყოფებიან სტაბილური ჰემოდიალიზის პროგრამაზე, თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე შესაბამის საკონტროლო პაციენტებთან. დიალიზის პროგრამაზე მყოფ ტერმინალური თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში 1000 მგ-იანი ერთჯერადი პერორალური დოზის მიღების შემდეგ, აბირატერონისადმი სისტემური ექსპოზიცია არ გაზრდილა. თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში, თირკმლის მძიმე უკმარისობის ჩათვლით, აბეტილის გამოყენებისას დოზის შემცირება საჭირო არ არის (იხ. ნაწილი 4.2). თუმცა, პროსტატის კიბოსა და თირკმლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტების მკურნალობის კლინიკური გამოცდილება არ არსებობს. ამ კატეგორიის პაციენტებში რეკომენდებულია სიფრთხილის გამოჩენა.
პრეკლინიკური უსაფრთხოების მონაცემები
ცხოველებზე ჩატარებულ ყველა ტოქსიკურობის კვლევაში, ცირკულაციაში ტესტოსტერონის დონე მნიშვნელოვნად შემცირდა. აქედან გამომდინარე, დაფიქსირდა რეპროდუქციული ორგანოების, თირკმელზედა ჯირკვლის, ჰიპოფიზისა და სარძევე ჯირკვლების წონის კლება, აგრეთვე მორფოლოგიური და/ან ჰისტოპათოლოგიური ცვლილებები. ყველა ცვლილება სრულად ან ნაწილობრივ შექცევადი ხასიათისა იყო. რეპროდუქციულ ორგანოებსა და ანდროგენების მიმართ მგრძნობიარე ორგანოებში გამოვლენილი ცვლილებები თავსებადია აბირატერონის ფარმაკოლოგიურ თვისებებთან. მკურნალობასთან დაკავშირებული ყველა ჰორმონალური ცვლილება დაუბრუნდა საწყის მდგომარეობას ან აჩვენა აღდგენის ტენდენცია 4-კვირიანი გამოჯანმრთელების პერიოდის ბოლოს.
როგორც მამრ, ისე მდედრ ვირთხებში ჩატარებულ ფერტილობის კვლევებში, აბირატერონის აცეტატმა შეამცირა ფერტილობა, თუმცა აბირატერონის აცეტატის შეწყვეტიდან 4-დან 16 კვირამდე პერიოდში ფერტილობა სრულად დაუბრუნდა საწყის მდგომარეობას.
ვირთხებში ჩატარებულ განვითარების ტოქსიკურობის კვლევაში, აბირატერონის აცეტატმა გავლენა მოახდინა ორსულობაზე, მათ შორის ნაყოფის წონის კლებასა და გადარჩენადობის მაჩვენებლის შემცირებაზე. მიუხედავად იმისა, რომ აბირატერონის აცეტატი არ იყო ტერატოგენული, გარეგან სასქესო ორგანოებზე ზეგავლენა მაინც დაფიქსირდა.
ვირთხებში ჩატარებულ ამ ფერტილობისა და განვითარების ტოქსიკურობის კვლევებში, ყველა ეფექტი განპირობებული იყო აბირატერონის ფარმაკოლოგიური აქტივობით.
ცხოველებზე ჩატარებულ ყველა ტოქსიკოლოგიურ კვლევაში გამოვლენილი რეპროდუქციული ორგანოების ცვლილებების გარდა, უსაფრთხოების კლასიკური ფარმაკოლოგიის, განმეორებითი დოზირების ტოქსიკურობის, გენოტოქსიკურობისა და კარცეროგენული პოტენციალის კვლევებიდან მიღებული არაკლინიკური მონაცემები ადამიანებისთვის განსაკუთრებულ საფრთხეს არ მიუთითებს. ტრანსგენურ თაგვებზე (Tg.rasH2) ჩატარებულ 6-თვიან კვლევაში აბირატერონის აცეტატი არ აღმოჩნდა კარცეროგენული. ვირთხებში ჩატარებულ 24-თვიან კარცეროგენობის კვლევაში, აბირატერონის აცეტატმა გაზარდა სათესლე ჯირკვლების ინტერსტიციული უჯრედების ნეოპლაზმების სიხშირე. ეს მიგნება შეფასდა, როგორც აბირატერონის ფარმაკოლოგიურ ეფექტთან დაკავშირებული და ვირთხებისთვის სპეციფიკური მოვლენა. მდედრ ვირთხებში აბირატერონის აცეტატი კარცეროგენული არ აღმოჩნდა.
გარემოსდაცვითი რისკის შეფასება
აბირატერონის აქტიური ნივთიერება წარმოადგენს გარემოსდაცვით რისკს წყლის გარემოსთვის (განსაკუთრებით თევზებისთვის).
ფარმაცევტული მახასიათებლები
დამხმარე ნივთიერებების ჩამონათვალი
ლაქტოზის მონოჰიდრატი (მიღებული მსხვილფეხა რქოსანი პირუტყვის რძისგან)
მიკროკრისტალური ცელულოზა
ნატრიუმის ლაურილსულფატი
კროსკარმელოზის ნატრიუმი
პოვიდონი K30
კოლოიდური სილიციუმის დიოქსიდი
მაგნიუმის სტეარატი
შეუთავსებლობები
ცნობილი შეუთავსებლობა არ გააჩნია.
შენახვის ვადა - 36 თვე
შენახვის განსაკუთრებული პირობები
ინახება ოთახის ტემპერატურაზე, 25°C-ზე დაბალ პირობებში.
შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ და შეუმჩნეველ ადგილას, თავდაპირველ შეფუთვაში.
შეფუთვის ბუნება და შემცველობა
აბეტილი 250 მგ ტაბლეტი, 120 ტაბლეტის შემცველი ალუმინი-ალუმინის ბლისტერულ შეფუთვაში, გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად, ბაზარზე გამოდის მუყაოს კოლოფით.
ნარჩენი სამკურნალო პროდუქტის განადგურება და სხვა განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები
მოქმედების მექანიზმიდან გამომდინარე, ამ სამედიცინო პროდუქტმა შესაძლოა ზიანი მიაყენოს განვითარებად ნაყოფს, რის გამოც ორსული ან შესაძლო ორსულობის მქონე ქალები უნდა მოერიდონ აბეტილთან დაუცველ კონტაქტს; მაგალითად, უნდა გამოიყენონ ხელთათმანები (იხ. ნაწილი 4.6).
გამოუყენებელი პროდუქტები ან ნარჩენი მასალები უნდა განადგურდეს „სამედიცინო ნარჩენების კონტროლის შესახებ რეგულაციის“ და „შეფუთვის ნარჩენების კონტროლის შესახებ რეგულაციების“ შესაბამისად.
ამ სამედიცინო პროდუქტმა შესაძლოა შექმნას რისკი წყლის გარემოსთვის (იხ. ნაწილი 5.3).
სავაჭრო ნებართვის მფლობელი
Abdi İbrahim İlaç San. ve Tic. A.Ş. Reşitpaşa Mahallesi, Eski Büyükdere Caddesi
No: 4 34467 Maslak/Sarıyer/სტამბული
ტელ: 0212 366 84 00
ფაქსი: 0212 276 20 20
სავაჭრო ნებართვის ნომერი
2020/1
პირველი ავტორიზაციის/ ავტორიზაციის განახლების თარიღი
პირველი ავტორიზაციის თარიღი: 15.01.2020
ავტორიზაციის განახლების თარიღი:
ტექსტის გადახედვის თარიღი
- 09.2025
წყარო: ფარმაცევტული პროდუქტების სახელმწიფო რეესტრი (ჯანდაცვის სამინისტრო). ინსტრუქცია რეესტრში ატვირთული ოფიციალური დოკუმენტია; ნაწილებად ავტომატურად დავყავით, ტექსტი არ შეგვიცვლია. თუ რამე გაუგებარია, ნახე ორიგინალი ან ჰკითხე ფარმაცევტს.


