ზიტიგა, პრედნიზოლონთან კომბინაციაში ნაჩვენებია იმ დაავადებების სამკურნალოდ, როგორიცაა: პროგრესირებამდე მეტასტატუზი პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში, რომელიც მგრძნობიარეა ჰორმონალური თერაპიის მიმართ, მაგრამ შეუფერებელია ქიმიოთერაპიისთვის; …
სრულად- მოქმედი ნივთიერება
- აბირატერონი (abiraterone)
- ფორმა და შეფუთვა
- 250მგ ტაბლეტი №120
- გაცემის წესი
- II ჯგუფი, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით
რეგისტრაციის დეტალები
- ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი
- ენდოკრინული თერაპია, ჰორმონების სხვა ანტაგონისტები და მსგავსი საშუალებები
- ATC კოდი
- L02BX03
- რეგისტრაციის ნომერი
- რ/ა-P-0109
- რეგისტრირებულია
- 1 აპრილი 2022, მოქმედებს 1 აპრილი 2027-მდე
- რეგისტრაციის მფლობელი
- ()
- GMP
- -
ზიტიგა — ინსტრუქცია ქართულად
რისთვის გამოიყენება
ზიტიგა, პრედნიზოლონთან კომბინაციაში ნაჩვენებია იმ დაავადებების სამკურნალოდ, როგორიცაა:
პროგრესირებამდე მეტასტატუზი პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში, რომელიც მგრძნობიარეა ჰორმონალური თერაპიის მიმართ, მაგრამ შეუფერებელია ქიმიოთერაპიისთვის;
პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ პროსტატის მეტასტაზური კიბო, რომელთა პროგრესირება დაფიქსირდა PSA და რენტგენოლოგიური ვიზუალიზაციის მეთოდებით ჰორმონალური თერაპიით და შემდგომ დოცეტაქსელზე დაფუძნებული ქიმიოთერაპიით, ECOG შესრულების ქულა (0-1) და ტესტოსტერონის დონე კასტრაციის დონეზე;
ნაჩვენებია პროგრესირებამდე პროსტატის მეტასტაზური კიბოს მქონე პაციენტებში, რომელთა კასტრაციისადმი რეზისტენტული პროგრესია ნაჩვენებია PSA და/ან ვიზუალიზაციის საშუალებით და რომელთა ტესტოსტერონის დონე კასტრირებულია (<50 ნგ/დლ), რაც არ არის შესაფერისი ქიმიოთერაპიისთვის*.
- ქიმიოთერაპიისთვის შეუფერებელი პაციენტები:
პაციენტები ECOG შესრულების სტატუსით >1,
პაციენტები კრეატინინის კლირენსით <45 მლ/წთ,
პაციენტები ნეიტროფილების რაოდენობა<1500/მმ3 და/ან თრომბოციტების დონე<100.000/მმ3,
ღვიძლის დაბალი რეზერვის მქონე პაციენტები.
მიღების წესი და დოზირება
ეს სამედიცინო პროდუქტი უნდა იქნას დანიშნული სათანადო სამედიცინო პერსონალის მიერ.
ზიტიგა მიიღება როგორც 1.000 მგ (ოთხი 250 მგ-იანი ტაბლეტი) დღეში ერთხელ და მისი მიღება არ შეიძლება საკვებთან ერთად (იხ. ნაწილი მიღების წესი). ზიტიგას საკვებთან ერთად მიღება აძლიერებს მედიკამენტის სისტემურ ზემოქმედებას (იხ. ნაწილი 4.5. და 5.2).
პრედნიზოლონის დოზა
ზიტიგა გამოიყენება 5 მგ პრედნიზოლონთან ერთად დღეში, მეტასტაზური ჰორმონ-მგრძნობიარე პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში.
ზიტიგა გამოიყენება 10 მგ პრედნიზოლონთან ერთად დღეში მეტასტაზური კასტრაციისადმი მდგრადი პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში.
სამედიცინო კასტრაცია ლუტეინირების ჰორმონის გამომყოფი ჰორმონის (LHRH) ანალოგით უნდა გაგრძელდეს მკურნალობის დროს პაციენტებში, რომლებსაც არ გაუვლიათ ქირურგიული კასტრაცია.
რეკომენდებული შემდგომი დაკვირვება
ზიტიგათი მკურნალობის დაწყებამდე უნდა გაიზომოს შრატში ტრანსამინაზების დონე; ეს ტესტები უნდა განმეორდეს ყოველ ორ კვირაში მკურნალობის პირველი სამი თვის განმავლობაში, შემდეგ კი ყოველთვიურად. პაციენტებმა ყოველთვიურად უნდა აკონტროლონ არტერიული წნევა, შრატში კალიუმი და სითხის შეკავება. თუმცა, პაციენტები, რომლებსაც აქვთ გულის შეგუბებითი უკმარისობის მნიშვნელოვანი რისკი, უნდა კონტროლდებოდნენ ყოველ ორ კვირაში ერთხელ მკურნალობის პირველი 3 თვის განმავლობაში და შემდგომ ყოველთვიურად (იხ. ნაწილი 4.4)
პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ადრე არსებული ჰიპოკალიემია ან რომლებსაც განუვითარდათ ჰიპოკალიემია ზიტიგას თერაპიის დროს, გასათვალისწინებელია კალიუმის 4.0 მმ ან მეტი დონის შენარჩუნება.
პაციენტებში, რომლებსაც უვითარდებათ მე-3 ხარისხის ან მეტი ტოქსიკურობა, მათ შორის ჰიპერტენზია, ჰიპოკალიემია, შეშუპება და სხვა არამინერალოკორტიკოიდული ტოქსიკურობა, მკურნალობა უნდა შეწყდეს და დაინიშნოს შესაბამისი სამედიცინო თერაპია. ზიტიგათი მკურნალობა არ უნდა განახლდეს მანამ, სანამ ტოქსიკურობის სიმპტომები არ დაუბრუნდება 1 ხარისხს ან საწყის მდგომარეობას.
თუ ზიტიგას ან პრედნიზოლონის დღიური დოზა გამოტოვებულია, მკურნალობა უნდა განახლდეს მეორე დღეს ჩვეულებრივი დღიური დოზით.
მიღების წესი
ზიტიგა მიიღება პერორალურად.
ტაბლეტები უნდა იქნას მიღებული ერთჯერადი დოზით დღეში ერთხელ ცარიელ კუჭზე. ზიტიგა უნდა იქნას მიღებული ჭამიდან მინიმუმ ორი საათის შემდეგ და არ უნდა მიირთვათ ზიტიგას მიღებიდან მინიმუმ ერთი საათის განმავლობაში. ზიტიგას მთელი ტაბლეტები უნდა გადაიყლაპოს წყალთან ერთად.
დამატებითი ინფორმაცია სპეციალური პოპულაციების შესახებ
ჰეპატოტოქსიზიტები
პაციენტებში, რომლებსაც განუვითარდათ ჰეპატოტოქსიურობა ზიტიგათი თერაპიის დროს (ალანინ ამინტრანსფერაზას [ALT] ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას [AST] ნორმის ზედა ზღვარზე 5-ჯერ მეტით მომატება), მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს (იხ. ნაწილი 4.4). მას შემდეგ, რაც ღვიძლის ფუნქციის ტესტები დაბრუნდება მკურნალობის დაწყებამდე არსებულ საწყის მნიშვნელობებზე, მკურნალობა შეიძლება დაიწყოს შემცირებული 500 მგ (ორი ტაბლეტი) დღეში დოზით. ამ პაციენტებში, რომლებმაც განაახლეს თერაპია, შრატში ტრანსამინაზების დონე უნდა გაიზომოს ყოველ ორ კვირაში ერთხელ თერაპიის პირველი სამი თვის განმავლობაში და შემდგომ ყოველთვიურად. თუ ჰეპატოტოქსიურობა განმეორდება 500 მგ-ის შემცირებული დღიური დოზით, მკურნალობა საერთოდ უნდა შეწყდეს.
თუ მძიმე ჰეპატოტოქსიურობა განვითარდება მკურნალობის ნებისმიერ დროს (ALT ან AST დონის ნორმის ზედა ზღვარზე 20-ჯერ მომატება), მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და ზიტიგათი მკურნალობა არ უნდა განმეორდეს.
ღვიძლის უკმარისობა
დოზის კორექცია არ არის საჭირო პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ უკვე არსებული მსუბუქი სიმძიმის ღვიძლის უკმარისობა (ჩაილდ-პიუს კლასი A).
ნაჩვენებია, რომ ღვიძლის ზომიერი უკმარისობა (ჩაილდ-პიუს კლასი B) ზრდის აბირატერონის სისტემურ ექსპოზიციას დაახლოებით ოთხჯერ აბირატერონის აცეტატის 1000 მგ ერთჯერადი პერორალური მიღების შემდეგ (იხ. ნაწილი 5.2). მონაცემები აბირატერონის აცეტატის მრავალჯერადი დოზების კლინიკური უსაფრთხოებისა და ეფექტურობის დემონსტრირების შესახებ პაციენტებში ღვიძლის ზომიერი ან მძიმე უკმარისობით (Child-Pugh კლასი B ან C) არ არსებობს. ასეთ პაციენტებში დოზის კორექტირების პროგნოზირება შეუძლებელია. ზიტიგას გამოყენება სიფრთხილით უნდა იქნას განხილული პაციენტებში ღვიძლის ზომიერი უკმარისობით, სადაც სარგებელი აშკარად უნდა აჭარბებდეს პოტენციურ რისკს (იხ. ნაწილი 4.2 და 5.2). ზიტიგა არ უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში ღვიძლის მწვავე უკმარისობით (იხ. ნაწილი 4.3, 4.4 და 5.2).
თირკმლის უკმარისობა
თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში დოზის კორექცია საჭირო არ არის (იხ. ნაწილი 5.2). თუმცა, კლინიკური გამოცდილება თირკმელების მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში პროსტატის კიბოთი არ არსებობს. ასეთ პაციენტებში რეკომენდებულია სიფრთხილე (იხ. ნაწილი 4.4).
პედიატრიული პოპულაცია
ზიტიგას გამოყენება ბავშვებსა და მოზარდებში არ არის ხელმისაწვდომი, რადგან პროსტატის კიბო პედიატრიული პოპულაციაში არ გვხვდება.
გერიატრიული პოპულაცია
ხანდაზმულ პაციენტებში დოზის კორექცია საჭირო არ არის.
უკუჩვენებები
ჰიპერმგრძნობელობა აბირტერონის აცეტატის ან რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ, რომლებიც ჩამოთვლილია 6.1 ნაწილში.
ქალებში, რომლებიც არიან ან შეიძლება იყვნენ ორსულად (იხ. ნაწილი 4.6),
უკუნაჩვენებია პაციენტებში ღვიძლის მწვავე უკმარისობით [ჩაილდ-პიუს კლასი C (იხ. ნაწილი 4.2, 4.4. და 5.2)] .
ზიტიგა პრედნიზოლონი უკუნაჩვენებია Ra-223-სთან კომბინაციაში.
სიფრთხილის ზომები
ზიტიგამ შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპერტენზია, ჰიპოკალიემია და სითხის შეკავება (იხ. ნაწილი 4.8) მინერალოკორტიკოიდების დონის გაზრდის გამო CYP17 ინჰიბიციის შედეგად (იხ. ნაწილი 5.1). კორტიკოსტეროიდების ერთდროული მიღება ზიტიგასთან თრგუნავს ადრენოკორტიკოტროპინის ჰორმონის (ACTH) სეკრეციას, რაც იწვევს ამ გვერდითი ეფექტების სიხშირის და სიმძიმის შემცირებას. პაციენტების, რომელთა ძირითადი სამედიცინო მდგომარეობა შეიძლება იყოს რისკის ქვეშ ამაღლებული არტერიული წნევის, ჰიპოკალიემიის (მაგ. პაციენტები, რომლებიც იყენებენ საგულე გლიკოზიდებს) ან სითხის შეკავების (მაგ. პაციენტები გულის უკმარისობით, მძიმე ან არასტაბილური სტენოკარდიით, ბოლოდროინდელი მიოკარდიუმის ინფარქტით ან პარკუჭოვანი არითმიით და თირკმლის მძიმე უკმარისობით), მკურნალობისას სიფრთხილეა საჭირო.
ზიტიგა სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების ანამნეზით.ზიტიგას სამივე ფაზის კვლევებში პაციენტები უკონტროლო ჰიპერტენზიით, კლინიკურად მნიშვნელოვანი გულის დაავადებით, რომლებიც დაკავშირებულია მიოკარდიუმის ინფარქტთან, არტერიულ თრომბოზთან ბოლო 6 თვის განმავლობაში, მძიმე ან არასტაბილურ სტენოკარდიასთან, ნიუ-იორკის გულის ასოციაციის (NYHA) III კლასთან და პაციენტები გულის IV უკმარისობით (კვლევები 301) ან II-IV კლასის გულის უკმარისობით (კვლევები 3011 და 302) ან 50%-ზე ნაკლები გულის განდევნის ფრაქციით გამორიცხული იყვნენ კვლევისგან. პაციენტები წინაგულების ფიბრილაციით ან სხვა გულის არითმიით, რომლებიც საჭიროებდნენ სამედიცინო თერაპიას, გამოირიცხნენ 3011 და 302 კვლევებიდან. მარცხენა პარკუჭის განდევნის ფრაქციის (LVEF) 50%-ზე ნაკლები ან ნიუ-იორკის გულის ასოციაციის (NYHA) III და IV კლასის გულის უკმარისობით (301 კვლევაში) ან NYHA კლასის II-IV გულის უკმარისობით (კვლევა 3011 და 302) პაციენტების უსაფრთხოება არ არის შეფასებული (იხ. ნაწილი 4.8. და 5.1).
გულის შეგუბებითი უკმარისობის მნიშვნელოვანი რისკის მქონე პაციენტების მკურნალობამდე (მაგალითად, გულის მოვლენები, როგორიცაა გულის უკმარისობა, უკონტროლო ჰიპერტენზია ან გულის იშემიური დაავადება), უნდა განიხილებოდეს გულის ფუნქციის შეფასება (მაგ., ექოკარდიოგრაფია). ზიტიგათი მკურნალობის დაწყებამდე საჭიროა გულის უკმარისობის მკურნალობა და გულის ფუნქციის მაქსიმალური გაზრდა. ჰიპერტენზია, ჰიპოკალიემია და სითხის შეკავება უნდა გამოსწორდეს და კონტროლდებოდეს. მკურნალობის დროს არტერიული წნევის, შრატის კალიუმის, სითხის შეკავება (წონის მატება, პერიფერიული შეშუპება) და გულის შეგუბებითი უკმარისობის სხვა ნიშნები და სიმპტომები უნდა იყოს დაკვირვების ქვეშ და დარღვევები გამოსწორებული ყოველ 2 კვირაში 3 თვის განმავლობაში და შემდეგ ყოველთვიურად. ზიტიგასთან ასოცირებული QT გახანგრძლივება დაფიქსირდა ჰიპოკალიემიის მქონე პაციენტებში. გულის ფუნქციის კლინიკურად მნიშვნელოვანი დაქვეითების შემთხვევაში, გულის ფუნქცია უნდა შეფასდეს კლინიკური ჩვენების მიხედვით, დაინიშნოს შესაბამისი თერაპია და განიხილოს ზიტიგას თერაპიის შეწყვეტა (იხ. ნაწილი 4.2).
ჰეპატოტოქსიკურობა და ღვიძლის უკმარისობა
კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში მოხსენებული იყო ღვიძლის ფერმენტების მნიშვნელოვანი მატება, რაც იწვევს პრეპარატის შეწყვეტას ან დოზის შეცვლას (იხ. ნაწილი 4.8). ზიტიგათი მკურნალობის დაწყებამდე უნდა გაიზომოს შრატში ტრანსამინაზების დონე; ეს ტესტები უნდა განმეორდეს ყოველ ორ კვირაში მკურნალობის პირველი სამი თვის განმავლობაში, შემდეგ კი ყოველთვიურად. როგორც კი ჰეპატოტოქსიურობის კლინიკური ნიშნები ან სიმპტომები გამოჩნდება, შრატში ტრანსამინაზების დონე დაუყოვნებლივ უნდა გაიზომოს. ზიტიგას თერაპია დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და ღვიძლის ფუნქციის მჭიდრო მონიტორინგი უნდა მოხდეს იმ პაციენტებში, რომელთა ALT ან AST დონეები 5-ჯერ აღემატება ნორმის ზედა ზღვარს (ULN) მკურნალობის ნებისმიერ ეტაპზე. ზიტიგათი განმეორებითი მკურნალობა შეიძლება დაიწყოს მხოლოდ მაშინ, როდესაც ღვიძლის ფუნქციური ტესტები დაბრუნდება საწყის დონეზე და შემცირებული დოზებით (იხ. ნაწილი 4.2).
თუ მძიმე ჰეპატოტოქსიკურობა განვითარდება მკურნალობის პროცესში ნებისმიერ დროს (ALT ან AST ნორმის ზედა ზღვარზე 20-ჯერ მეტი), ზიტიგას თერაპია უნდა შეწყდეს და მისი ხელახლა დაწყება არ შეიძლება.
კლინიკური კვლევები არ მოიცავდა პაციენტებს აქტიური ან სიმპტომური ვირუსული ჰეპატიტით; შესაბამისად, არ არსებობს მონაცემები ამ პოპულაციაში ზიტიგას გამოყენების მხარდასაჭერად.
არ არსებობს მონაცემები აბირატერონის აცეტატის მრავალჯერადი დოზების კლინიკური უსაფრთხოების და ეფექტურობის დემონსტრირებისა პაციენტებში ღვიძლის ზომიერი ან მძიმე უკმარისობით (Child-Pugh კლასი B ან C). ზიტიგას გამოყენება სიფრთხილით უნდა იქნას განხილული პაციენტებში ღვიძლის ზომიერი უკმარისობით, სადაც სარგებელი აშკარად უნდა აჭარბებდეს პოტენციურ რისკს (იხ. ნაწილი 4.2. და 5.2). ზიტიგა არ უნდა იქნას გამოყენებული ღვიძლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში. (იხ. ნაწილი 4.2, 4.3. და 5.2).
არსებობს რამდენიმე პოსტმარკეტინგული მოხსენება, რომელიც აღწერს ღვიძლის მწვავე უკმარისობას და ფულმინანტურ ჰეპატიტს. ზოგიერთ მათგანს მოყვა ლეტალური შედეგი (იხ. ნაწილი 4.8)
კორტიკოსტეროიდების მოხსნა და სტრესულ სიტუაციებთან გამკლავება
პრედნიზოლონით მკურნალობის შეწყვეტის შემთხვევაში რეკომენდებულია სიფრთხილე და პაციენტების მონიტორინგი თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის უკმარისობის განვითარების თავიდან ასაცილებლად. თუ ზიტიგას მიღება უნდა გაგრძელდეს კორტიკოსტეროიდების შეწყვეტის შემდეგ, პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ მინერალოკორტიკოიდების სიჭარბესთან დაკავშირებულ სიმპტომებზე დაკვირვების ქვეშ (იხ. ნაწილი 4.4 ჰიპერტენზია, ჰიპოკალიემია, სითხის შეკავება და გულის უკმარისობა მინერალოკორტიკოიდების სიჭარბით).
როდესაც უჩვეულო სტრესი ხდება პაციენტებში, რომლებიც იყენებენ პრედნიზოლონს, შესაძლოა საჭირო გახდეს კორტიკოსტეროიდების დოზის გაზრდა ამ სტრესული სიტუაციის წინ, დროს და მის შემდეგ.
ძვლის სიმკვრივე
პროგრესული მეტასტაზური პროსტატის კიბოს მქონე მამაკაცებს შესაძლოა ჰქონდეთ დაქვეითებული ძვლის სიმკვრივე. ზიტიგას ერთდროულმა გამოყენებამ გლუკოკორტიკოიდთან შეიძლება გაზარდოს ეს ეფექტი.
კეტოკონაზოლის წინამდებარე გამოყენება
უფრო დაბალი პასუხის მაჩვენებელი შეიძლება მოსალოდნელი იყოს პაციენტებში, რომლებიც ადრე იყენებდნენ კეტოკონაზოლს პროსტატის კიბოსთვის.
ჰიპერგლიკემია
ვინაიდან გლუკოკორტიკოიდების გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ჰიპერგლიკემია, შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში სისხლში გლუკოზის დონე ხშირად უნდა გაიზომოს. კორტიკოსტეროიდები, რომლებიც გამოიყენება აბირატერონთან ერთად დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში, სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული, რადგან მათ შეიძლება დაარღვიონ სისხლში შაქრის რეგულირება.
ჰიპოგლიკემია
დაფიქსირდა ჰიპოგლიკემიის შემთხვევები, როდესაც ზიტიგა და პრედნიზოლონი მიიღეს დიაბეტის ანამნეზის მქონე პაციენტებმა, რომლებიც იღებდნენ პიოგლიტაზონს ან რეპაგლინიდს (იხ. ნაწილი 4.5); ამიტომ, შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში უნდა მოხდეს სისხლში გლუკოზის მონიტორინგი.
გამოყენება ქიმიოთერაპიასთან ერთად
ციტოტოქსიკურ ქიმიოთერაპიასთან ზიტიგას ერთდროული გამოყენების უსაფრთხოება და ეფექტურობა დადგენილი არ არის. (იხ. ნაწილი
- 1).
პოტენციური რისკები
ანემია და სექსუალური დისფუნქცია შეიძლება განვითარდეს პროსტატის კიბოს მქონე მამაკაცებში, მათ შორის, ვინც მკურნალობს ზიტიგათი.
ჩონჩხის კუნთების ეფექტები
მიოპათიის და რაბდომიოლიზის შემთხვევები დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი. ამ მოვლენების უმეტესობა განვითარდა მკურნალობის პირველი 6 თვის განმავლობაში და გაქრა ზიტიგას შეწყვეტის შემდეგ. სიფრთხილეა რეკომენდებული პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ერთდროულ თერაპიას მიოპათიასთან/რაბდომიოლიზთან დაკავშირებულ წამლებთან.
ურთიერთქმედება სხვა წამლებთან
ზიტიგას შემცირებული ზემოქმედების რისკის გამო, CYP3A4-ის ძლიერი ინდუქტორები თავიდან უნდა იქნას აცილებული მკურნალობის დროს, თუ მკურნალობის სხვა ვარიანტი არ არსებობს. (იხ. ნაწილი 4.5).
აბირატერონის და პრედნიზოლონის კომბინაცია Ra-223-სთან
აბირატერონით და პრედნიზოლონით მკურნალობა Ra-223-სთან ერთად უკუნაჩვენებია მოტეხილობის გაზრდილი რისკის და სიკვდილიანობის გაზრდილი ტენდენციის გამო, როგორც ეს დაფიქსირდა კლინიკურ კვლევებში უსიმპტომო ან მსუბუქად სიმპტომატურ პროსტატის კიბოს პაციენტებში (იხ. ნაწილი 4.3).
არ არის რეკომენდებული Ra-223 თანმიმდევრული თერაპიის დაწყება მინიმუმ 5 დღის განმავლობაში ზიტიგას ბოლო დოზის მიღებიდან პრედნიზოლონთან ერთად.
ამტანობა დამხმარე ნივთიერებების მიმართ
ეს სამკურნალო პროდუქტი შეიცავს ლაქტოზას. პაციენტებმა იშვიათი მემკვიდრული პრობლემებით - გალაქტოზას აუტანლობა, ლაქტაზას სრული დეფიციტი ან გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბცია არ უნდა მიიღონ ეს წამალი. ამ სამკურნალო პროდუქტის ოთხი ტაბლეტის თითოეული დოზა შეიცავს 27,2 მგ (1,18 მმოლ) ნატრიუმს. ეს ექვივალენტურია ჯანმო-ს მიერ რეკომენდებული მაქსიმალური დღიური ნატრიუმის 2 გ მოხმარების 1,36%-ის ზრდასრული ადამიანისთვის..
- 5. ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები
საკვების გავლენა აბირატერონზე
ზიტიგას საკვებთან ერთად მიღება მნიშვნელოვნად ზრდის აბირტერონის შეწოვას. ზიტიგას ეფექტურობა და უსაფრთხოება საკვებთან ერთად მიღებისას დადგენილი არ არის, ამიტომ ზიტიგა არ უნდა იქნას მიღებული საკვებთან ერთად(იხ. ნაწილი 4.2. და 5.2).
ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან
სხვა პრეპარატების ზემოქმედების პოტენციალი აბირატერონის ექსპოზიციაზე
კლინიკურ ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედების კვლევაში ჯანმრთელ მოხალისეებში, რომლებიც მკურნალობდნენ რიფამპიცინთან, CYP3A4 ძლიერი ინდუქტორით, ჯერ 600 მგ დღეში ერთხელ 6 დღის განმავლობაში, შემდეგ აბირტერონის აცეტატის 1000 მგ ერთჯერადი დოზით, საშუალო აბირტერონის AUC პლაზმაში შემცირდა 55%-ით.
მკურნალობის დროს თავიდან უნდა იქნას აცილებული CYP3A4 ძლიერი ინდუქტორები, თუ არ არსებობს მკურნალობის სხვა ვარიანტი (მაგ. ფენიტოინი, კარბამაზეპინი, რიფამპიცინი, რიფაბუტინი, რიფაპენტინი, ფენობარბიტალი, წმინდა იოანეს ვორტი (მცენარე კრაზანა-Hypericum perforatum).
ცალკე კლინიკურ ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედების კვლევაში ჯანმრთელ მოხალისეებში, კეტოკონაზოლის, CYP3A4 ძლიერი ინჰიბიტორის ერთდროულმა გამოყენებამ არ მოახდინა კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა აბირატერონის ფარმაკოკინეტიკაზე.
აბირატერონის პოტენციალი ზემოქმედება მოახდინოს სხვა მედიკამენტების ექსპოზიციაზე
აბირატერონი არის ღვიძლისმიერი წამლების მეტაბოლური ფერმენტების CYP2D6 და CYP2C8 ინჰიბიტორი. აბირატერონის აცეტატის (პლუს პრედნიზოლონის) ეფექტის დასადგენად კვლევაში CYP2D6 სუბსტრატის დექსტრომეტორფანის ერთჯერად დოზაზე დაფიქსირებულია დექსტრომეტორფანის სისტემური ექსპოზიციის (AUC) დაახლოებით 2,9-ჯერ ზრდა. დექსტრომეტორფანის, დექსტრომეტორფანის აქტიური მეტაბოლიტის AUC24, გაიზარდა დაახლოებით 33%-ით.
სიფრთხილე უნდა გამოიჩინოთ ზიტიგას გამოყენებისას მედიკამენტებთან ერთად, რომლებიც აქტიურდებიან ან მეტაბოლიზდებიან CYP2D6-ით, განსაკუთრებით ვიწრო თერაპიული ინდექსის მქონე პრეპარატებთან. გასათვალისწინებელია CYP2D6-ით მეტაბოლიზებული ვიწრო თერაპიული ინდექსის მქონე პრეპარატების დოზის შემცირება. CYP2D6-ით მეტაბოლიზებული წამლების მაგალითებია მეტოპროლოლი, პროპრანოლოლი, დესიპრამინი, ვენლაფაქსინი, ჰალოპერიდოლი, რისპერიდონი, პროპაფენონი, ფლეკაინიდი, კოდეინი, ოქსიკოდონი და ტრამადოლი (აუცილებელია აქტიური ტკივილგამაყუჩებელი მეტაბოლიტების კოდეინის, ტრადოლისა და CYP2D6-ის ფორმირებისთვის).
CYP2C8 წამლებს შორის ურთიერთქმედების კვლევაში ჯანმრთელ მოხალისეებში, პიოგლიტაზონის AUC გაიზარდა 46%-ით, ხოლო პიოგლიტაზონის აქტიური მეტაბოლიტების M-III და M-IV შემცირდა 10%-ით, როდესაც პიოგლიტაზონი ერთდროულად იყო მიღებული ერთიანი 1000 მგ აბირატერონის აცეტატის დოზასთან. როდესაც ზიტიგა გამოიყენება ვიწრო თერაპიული დიაპაზონის მქონე პრეპარატებთან ერთად, რომლებიც წარმოადგენენ CYP2C8 სუბსტრატებს, პაციენტები ტოქსიკურობის სიმპტომებზე დაკვირების ქვეშ უნდა იყვნენ. CYP2C8-ით მეტაბოლიზებული სამკურნალო საშუალებების მაგალითებია პიოგლიტაზონი და რეპაგლინიდი. (იხ. ნაწილი 4.4).
ინ ვიტრო, ნაჩვენებია, რომ აბირატერონის ძირითადი მეტაბოლიტები, აბირატერონის სულფატი და N-ოქსიდი აბირატერონის სულფატი აინჰიბირებენ ღვიძლის ათვისების გადამტანს OATP1B1 და შეუძლიათ გაზარდონ წამლების კონცენტრაციები, რომლებიც, შესაბამისად, გამოიყოფა OATP1B1-ით. არ არსებობს კლინიკური მონაცემები მატარებელის მიერ გამოწვეული ურთიერთქმედების დასადასტურებლად.
QT ინტერვალის გამახანგრძლივებელ მედიკამენტებთან ერთად გამოყენება
იმის გამო, რომ ანდროგენების შემცირების თერაპია ახანგრძლივებს QT ინტერვალს, ზიტიგას QT ინტერვალის გამახანგრძლივებელ ან ანტიარითმიულ, როგორიცაა IA კლასის (მაგ, ქინიდინი, დიზოპირამიდი) საშუალებებთან ერთად მიღებამ შესაძლოა გამოიწვიოს მოციმციმე არითმია ან III კლასის (მაგ. ამიდორონი, სოტალოლი, დოფეტილიდი, იბუტილიდი) სიფრთხილეა რეკომენდებული ისეთი პრეპარატების დანიშვნისას, როგორიცაა მეთადონი, მოქსიფლოქსაცინი და ანტიფსიქოტიკა.
სპირონოლაქტონთან ერთად გამოყენება
სპირონოლაქტონი აკავშირებს ანდროგენულ რეცეპტორებს და შეუძლია გაზარდოს პროსტატის სპეციფიკური ანტიგენის (PSA) დონე. არ არის რეკომენდებული ზიტიგასთან ერთად გამოყენება (იხ. ნაწილი 5.1).
დამატებითი ინფორმაცია სპეციალური პოპულაციების შესახებ
ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა.
პედიატრიული პოპულაცია
ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა
ორსულობა და ძუძუთი კვება
ზოგადი რჩევა
ორსულობის კატეგორია: X
ზიტიგა არ არის ქალებისთვის განკუთვნილი მედიკამენტი. ზიტიგა უკუნაჩვენებია ქალებში რომლების არიან, ან შეიძლება იყვნენ ორსულად (იხ. ნაწილი 4.3. და 5.3).
რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ქალები
ზიტიგას ორსულობის პერიოდში გამოყენების შესახებ მონაცემები არ არის ხელმისავწდომი და ზიტიგა არ არის რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ქალებისთვის გამოსაყენებლად განკუთვნილი.
დაორსულების კონტროლი (კონტრაცეფცია)
უცნობია არის თუ არა ზიტიგა ან მისი მეტაბოლიტები აღმოჩენილი სპერმაში. თუ პაციენტს აქვს სქესობრივი კავშირი ორსულთან, მან უნდა გამოიყენოს პრეზერვატივი. თუ პაციენტს აქვს სქესობრივი კავშირი რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ქალთან, კონტრაცეფციის ეფექტური მეთოდის გარდა მან უნდა გამოიყენოს პრეზერვატივი. ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა (იხ. ნაწილი 5.3).
ორსულობის პერიოდი
ზიტიგა არ არის ქალებისთვის განკუთვნილი მედიკამენტი და უკუნაჩვენებია ორსულობის დროს და რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ასაკის ქალებში (იხ. ნაწილი 4.3. და 5.3).
ლაქტაციის პერიოდი
ზიტიგა არ არის ქალებისთვის განკუთვნილი მედიკამენტი.
რეპროდუქციის უნარი/ფერტილობა
აბირატერონის აცეტატი გავლენას ახდენდა მამრ და მდედრ ვირთხებში ნაყოფიერებაზე, მაგრამ ეს ეფექტები სრულიად შექცევადი იყო (იხ. ნაწილი 5.3).
გავლენა ავტომობილის მართვაზე
ზიტიგას არ აქვს ან უმნიშვნელო ზემოქმედება აქვს ავტომობილის მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე.
გვერდითი მოვლენები
უსაფრთხოების პროფილის შეჯამება
3 ფაზის კომბინირებული კვლევების არასასურველი ეფექტების ანალიზისას, არასასურველი ეფექტები დაფიქსირდა ზიტიგას 10% ან მეტ პაციენტში; პერიფერიული შეშუპება, ჰიპოკალიემია, ჰიპერტენზია, საშარდე გზების ინფექცია და ალანინის ამინოტრანსფერაზას დონის და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას დონის მომატება.
სხვა მნიშვნელოვანი გვერდითი ეფექტებია დარღვევები გულის მხრივ, ჰეპატოტოქსიურობა, მოტეხილობები და ალერგიული ალვეოლიტი.
ზიტიგამ შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპერტენზია, ჰიპოკალიემია და სითხის შეკავება, როგორც მისი მოქმედების მექანიზმის ფარმაკოდინამიკური შედეგი. 3 ფაზის კვლევებში, მინერალოკორტიკოიდების მოსალოდნელი გვერდითი მოვლენები უფრო ხშირი იყო პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ აბირატერონის აცეტატით, ვიდრე პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი. კვლევაში, ჰიპოკალიემია დაფიქსირდა აბირატერონის აცეტატის მიმღებთა 18%-ში,პლაცებოს მიმღებთა 8%-ში, ჰიპერტენზია დაფიქსირდა აბირატერონის აცეტატის მიმღებთა 22%-ში, პლაცებოს მიმღებთა 16%-ში და სითხის შეკავება (პერიფერიული შეშუპება) დაფიქსირდა აბირატერონის აცეტატის მიმღებთა 23%-ში და მათ 17%-ში , ვინც იღებდა პლაცებოს. მე-3 და მე-4 ხარისხის ჰიპოკალიემია (CTCAE კლასიფიკაციის საფუძველზე, ვერსია 4.0) დაფიქსირდა პაციენტების 6%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ აბირატერონის აცეტატით, პაციენტების 1%-თან შედარებით, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი; მე-3 და მე-4 ხარისხის ჰიპერტენზია (CTCAE კლასიფიკაციის მიხედვით, ვერსია 4.0) იყო იმ პაციენტების 7%-ში , რომლებიც მკურნალობდნენ აბირატერონის აცეტატით, შედარებით იმ პაციენტების 5%-ისა, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი; მე-3 და მე-4 ხარისხის სითხის შეკავება (პერიფერიული შეშუპება) დაფიქსირდა იმ პაციენტების 1%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ აბირატერონის აცეტატით, შედარებით მათი 1%-ისა, ვინც მკურნალობდა პლაცებოთი. მინერალოკორტიკოიდული რეაქციები, როგორც წესი, წარმატებით ჩერდება წამლის მკურნალობით. კორტიკოსტეროიდების ერთდროული გამოყენება ამცირებს ამ გვერდითი რეაქციების სიხშირეს და სიმძიმეს. (იხ. ნაწილი 4.4).
გვერდითი მოვლენების შეჯამება
გვერდითი რეაქციების შეჯამება
პაციენტების, რომლებსაც აქვთ პროსტატის შორსწასული მეტასტაზური კიბო, ლუტეინირების ჰორმონის გამომყოფი ჰორმონის (LHRH) ანალოგის გამოყენებით ან ადრე ნამკურნალები ორქიექტომიით, კვლევებში ზიტიგა გამოიყენებოდა დოზით 1.000 მგ დღეში, პრედნიზოლონის დაბალ დოზასთან ერთად (5 ან 10 მგ დღეში ჩვენების მიხედვით).
კლინიკურ კვლევებში და პოსტმარკეტინგულ გამოცდილებაში გამოვლენილი გვერდითი მოვლენები ჩამოთვლილია სიხშირის მიხედვით ქვემოთ. ძალიან ხშირი (≥1/10); ხშირი (≥ 1/100-დან <1/10-მდე); არახშირი (≥1/1000-დან <1/100-მდე); იშვიათი (≥1/10000-დან <1/1000-მდე); ძალიან იშვიათი (<1/10,000), არ არის ცნობილი (ხელმისაწვდომი მონაცემებით შეფასება შეუძლებელია).
სიხშირის თითოეული ჯგუფის ფარგლებში გვერდითი მოვლენები წარმოდგენილია სიმძიმის კლების მიხედვით.
ინფეექციები და ინვაზიები
ძალიან ხშირი: საშარდე გზების ინფექცია
ხშირი: სეფსისი
იმუნური სისტემის დარღვევები
არ არის ცნობილი: ანაფილაქსიური რეაქციები
ენდოკრინული სისტემის დარღვევები
არახშირი: თირკმელზედა ჯირკვლის უკმარისობა.
მეტაბოლიზმისა და კვების დარღვევები
ძალიან ხშირი: ჰიპოკალიემია
ხშირი: ჰიპერტრიგლიცერიდემია
დარღვევები გულის მხრივ
ხშირი: გულის უკმარისობა*, სტენოკარდია, წინაგულების ფიბრილაცია, ტაქიკარდია
არახშირი: სხვა არითმიები
არ არის ცნობილი: მიოკარდიუმის ინფარქტი, QT გახანგრძლივება (იხ. ნაწილი 4.4. და 4.5)
ვასკულარული დარღვევები
ძალიან ხშირი: ჰიპერტენზია
რესპირატორული, გულმკერდის და შუასაყარის დარღვევები
იშვიათი: ალერგიული ალვეოლიტიa
კუჭ-ნაწლავის სისტემის დარღვევები
ძალიან ხშირი: დიარეა
ხშირი: დისპეფსია
ჰეპატო-ბილიარული დარღვევები
ძალიან ხშირი: ალანინ ამინოტრანსფერაზას და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას მომატება
იშვიათი: ფულმინანტური ჰეპატიტი, ღვიძლის მწვავე უკმარისობა
კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები
ხშირი: გამონაყარი
ჩონჩ-კუნთოვანი, შემაერთებელი ქსოვილისა და ძვლის დარღვევები
არახშირი: მიოპათია, რაბდომიოლიზი
თირკმელებისა და საშარდე გზების დარღვევები
ხშირი: ჰემატურია
ზოგადი დარღვევები და მიღების ადგილის მდგომარეობა
ძალიან ხშირი: პერიფერიული შეშუპება
ტრავმა და მოწამვლა
ხშირი: მოტეხილობები **
- გულის უკმარისობა ასევე მოიცავს გულის შეგუბებით უკმარისობას, მარცხენა პარკუჭის დისფუნქციას და განდევნის ფრაქციის დაქვეითებას.
- * მოტეხილობები მოიცავს ოსტეოპოროზს და ყველა მოტეხილობას პათოლოგიური მოტეხილობის გარდა
a
სპონტანური შეტყობინებები პოსტმარკეტინგული გამოცდილებიდან
b
ალანინ ამინოტრანსფერაზას და/ან ასპარტატ ამინოტრანსფერაზას მატება მოიცავს ALT-ს, AST-ის მომატებას და ღვიძლის პათოლოგიურ ფუნქციას.
შემდეგი 3 ხარისხის წამლის გვერდითი რეაქციები (CTCAE კლასიფიკაციის მიხედვით, ვერსია 4.0) დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ აბირატერონის აცეტატით: 5% ჰიპოკალიემია; 2% საშარდე გზების ინფექციები; 4% ალანინ ამინოტრანსფერაზას და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას მომატება, 6% ჰიპერტენზია, 2% მოტეხილობა; 1% პერიფერიული შეშუპება, გულის უკმარისობა და წინაგულების ფიბრილაცია. CTCAE (ვერსია 4.0) მე-3 ხარისხის ჰიპერტრიგლიცერიდემია და სტენოკარდია აღინიშნა პაციენტების 1%-ზე ნაკლებში. პაციენტთა 1%-ზე ნაკლებს ჰქონდა მე-4 ხარისხის საშარდე გზების ინფექცია, მომატებული ალანინ ამინოტრანსფერაზა და/ან მომატებული ასპარტატამინოტრანსფერაზა, ჰიპოკალიემია, გულის უკმარისობა, წინაგულების ფიბრილაცია და მოტეხილობები..
ჰიპერტენზიის და ჰიპოკალიემიის უფრო მაღალი სიხშირე დაფიქსირდა ჰორმონებისადმი მგრძნობიარე პოპულაციაში (კვლევა 3011). ჰიპერტენზია დაფიქსირდა პაციენტების 36.7%-ში ჰორმონებისადმი მგრძნობიარე პოპულაციაში (კვლევა 3011), შედარებით 11.8% და 20.2% 301 და 302 კვლევებში, შესაბამისად. ჰორმონებისადმი მგრძნობიარე პოპულაციაში ჰიპოკალიემია დაფიქსირდა პაციენტების 20.4%-ში (კვლევა 3011), 19.2% და 14.9% 301 და 302 კვლევებში შესაბამისად.
გვერდითი მოვლენების სიხშირე და სიმძიმე უფრო მაღალი იყო პაციენტებში პაციენტთა ქვეჯგუფში საწყის ECOG2 შესრულების სტატუსის ქულით, ასევე ხანდაზმულ პაციენტებში (≥75 წელი).
შერჩეული გვერდითი მოვლენების აღწერა
გულ-სისხლძარღვთა ეფექტები
ზიტიგას სამივე ფაზის კვლევებში პაციენტები უკონტროლო ჰიპერტენზიით, კლინიკურად მნიშვნელოვანი გულის დაავადებით, რომლებიც დაკავშირებულია მიოკარდიუმის ინფარქტთან, არტერიულ თრომბოზთან ბოლო 6 თვის განმავლობაში, მძიმე ან არასტაბილურ სტენოკარდიასთან, ნიუ-იორკის გულის ასოციაციის (NYHA) III კლასთან და პაციენტები გულის IV უკმარისობით (კვლევები 301) ან II-IV კლასის გულის უკმარისობით (კვლევები 3011 და 302) ან 50%-ზე ნაკლები გულის განდევნის ფრაქციით გამორიცხული იყვნენ კვლევისგან. კვლევაში ჩართული დიაბეტის, მიოკარდიუმის ინფარქტის, ცერებროვასკულური შემთხვევისა და უეცარი გულის სიკვდილის რისკის ქვეშ მყოფი ყველა პაციენტი (როგორც პაციენტები აქტიური მედიკამენტის, ასევე პლაცებოს ზემოქმედების ქვეშ) ასევე იღებდნენ ანდროგენის შემამცირებელ თერაპიას, ძირითადად LHRH ანალოგების გამოყენებით. გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ გვერდითი რეაქციების სიხშირე მე-3 ფაზის კვლევაში პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას და მათ, ვინც იღებდა პლაცებოს იყო შემდეგი: წინაგულების ფიბრილაცია 2.6% და 2.0%; ტაქიკარდია 1,9% და 1,0%; სტენოკარდია 1,7% და 0,8%; გულის უკმარისობა 0.7% და 0.2% და არითმია 0.7% და 0.5%
ჰეპატოტოქსიკურობა
ჰეპატოტოქსიურობა ALT, AST და მთლიანი ბილირუბინის დონის მატებასთან ერთად დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ აბირატერონის აცეტატით. მე-3 ფაზის კლინიკურ კვლევებში, პაციენტების დაახლოებით 6%-ს, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას, აღენიშნა 3 და 4 ხარისხის ღვიძლის ტოქსიკურობა (მაგალითად, ALT-ისა და AST 5-ჯერ აღემატება ნორმის ზღურბლის ზედა ზღვარს, ან ბილირუბინის დონის მატება 1,5-ჯერ აღემატება ნორმის ზღურბლის ზედა ზღვარს) როგორც წესი, მკურნალობის დაწყებიდან პირველი 3 თვის განმავლობაში. 3011 კვლევაში მე-3 და მე-4 ხარისხის ჰეპატოტოქსიურობა დაფიქსირდა პაციენტების 8.4%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი. პაციენტებიდან, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას, 10-მა შეწყვიტა მკურნალობა ჰეპატოტოქსიურობის გამო; მათგან ორს აღენიშნებპდა მე-2 ხარისხის ჰეპატოტოქსიურობა, ექვსს მე-3 ხარისხის ჰეპატოტოქსიურობა და 2 მათგანს მე-4 ხარისხის ჰეპატოტოქსიურობა. კვლევაში 3011 არცერთი პაციენტი არ გარდაცვლილა ჰეპატოტოქსიკურობით. 3 ფაზის კლინიკურ კვლევებში, პაციენტებს, რომლებსაც აქვთ საბაზისო ALT ან AST მომატებული ალბათობა, ჰქონდათ ღვიძლის ფუნქციის ტესტების გაზრდილი ალბათობა, ვიდრე ნორმალური საწყისი მაჩვენებლების მქონე პაციენტებს.
ზიტიგათი მკურნალობა წყდებოდა ან ჩერდებოდა, როდესაც ALT ან AST მატება აღწევდა ნორმის ზედა ზღვარზე 5-ჯერ მეტს, ან ბილირუბინის დონის მატება 3-ჯერ აღემატებოდა ნორმის ზედა ზღვარს. ღვიძლის ფუნქციური ტესტების მნიშვნელოვანი მატება დაფიქსირდა ორ შემთხვევაში. (იხ. ნაწილი 4.4). ამ ორ პაციენტში ნორმალური საბაზისო მნიშვნელობებით, ALT ან AST-ის დონეები გაიზარდა 15-დან 40-ჯერ ნორმალური მნიშვნელობების ზედა ზღვართან შედარებით და ბილირუბინის დონეები გაიზარდა 2-დან 6-ჯერ ნორმალური მნიშვნელობების ზედა ზღვართან შედარებით. ზიტიგას თერაპიის შეწყვეტის შემდეგ, ღვიძლის ფუნქციური ტესტები ნორმალურს დაუბრუნდა ორივე პაციენტში და ერთმა პაციენტმა შეძლო ზიტიგათი განმეორებითი მკურნალობა, ამჯერად მომატების გარეშე. 3 ან 4 ხარისხის ALT ან AST მატება დაფიქსირდა 35 (6.5%) პაციენტში, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი 302 კვლევაში. ამინოტრანსფერაზას მატება ნორმალურ დონეს დაუბრუნდა ყველა პაციენტში 3 პაციენტის გარდა (2 -ს ღვიძლში ახალი მრავალჯერადი მეტასტაზებით და 1 პაციენტს AST მომატებით დაახლოებით 3 კვირის შემდეგ აბირატერონის აცეტატის ბოლო დოზიდან). 3 ფაზის კლინიკურ კვლევებში, ALT და AST მატების ან ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის გამო შეწყვეტის სიხშირე დაფიქსირდა პაციენტების 1.1%-ისთვის, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს და პაციენტების 0.6%-ისთვის, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს; ჰეპატოტოქსიურობის გამო სიკვდილიანობა არ დაფიქსირებულა.
კლინიკურ კვლევებში ჰეპატოტოქსიურობის რისკი შემცირდა ჰეპატიტის ან ღვიძლის მნიშვნელოვანი პათოლოგიური ტესტების მქონე პაციენტების გამორიცხვით საწყის ეტაპზე. კვლევაში 3011, პაციენტები საწყის ALT და AST დონეებით იყო 2.5-ჯერ მეტი ULN-ზე, პაციენტებში ბილირუბინის დონეები 1.5-ჯერ აღემატება ნორმის ზედა ზღვარს და პაციენტები აქტიური ან სიმპტომატური ვირუსული ჰეპატიტით ან ღვიძლის ქრონიკული დაავადებით; კვლევა არ მოიცავდა პაციენტებს ასციტით ან სისხლდენის დარღვევებით ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის გამო. კვლევაში 301, საწყის დონეზე პაციენტები ALT და AST ≥2.5-ჯერ ნორმის ზედა ზღვარზე მეტი ღვიძლში მეტასტაზების არარსებობის შემთხვევაში და 5-ჯერ ნორმის ზედა ზღვარზე მეტი ღვიძლის მეტასტაზების არსებობისას გამოირიცხნენ კვლევიდან. კვლევა 302 გამორიცხავდა პაციენტებს ღვიძლის მეტასტაზებით და ALT და AST საწყისი დონეებით ≥2.5 x ULN. სადაც კლინიკურ კვლევაში ჩართულ პაციენტებში გამოვლინდა ღვიძლის ფუნქციის არანორმალური მაჩვენებლები, ამ პაციენტებმა შეწყვიტეს მკურნალობა და მიეცათ მკურნალობის განახლების უფლება მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ღვიძლის ფუნქციის მაჩვენებლები დაბრუნდა საწყის დონეზე (იხ. ნაწილი 4.2). პაციენტებმა, რომელთა ALT და AST დონეები 20-ჯერ აღემატებოდა ნორმის ზედა ზღვარს, არ გაიარეს მკურნალობა. ამ პაციენტებში თერაპიის ხელახალი დაწყების უსაფრთხოება უცნობია. ჰეპატოტოქსიურობის მექანიზმი ზიტიგა თერაპიით უცნობია.
საეჭვო გვერდითი მოვლენების შესახებ შეტყობინება
პრეპარატის ავტორიზაციის შემდეგ სავარაუდო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინებას დიდი მნიშვნელობა აქვს. შეტყობინება წამლის სარგებლის/რისკის ბალანსის მუდმივი მონიტორინგის საშუალებას იძლევა. სამედიცინო პერსონალი ვალდებულნი არიან შეატყობინონ ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი რეაქციის შესახებ თურქეთის ფარმაკოვიგილანციის ცენტრს (TÜFAM) (www.titck.gov.tr; ელ-ფოსტა: [email protected]; ტელ: 0 800 314 00 08; ფაქსი: 0 312 218 35 99).
ჭარბი დოზა
ზიტიგათი ადამიანებში ჭარბი დოზირების შესახებ არსებობს მცირე გამოცდილება.
სპეციფიური ანტიდოტი არ არსებობს. დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში, ზიტიგას მიღება უნდა შეწყდეს და მიღებულ იქნას ზოგადი დამხმარე ზომები, მათ შორის არითმიის, ჰიპოკალიემიის და სითხის შეკავების ნიშნებისა და სიმპტომების კონტროლი. ასევე უნდა შეფასდეს ღვიძლის ფუნქციონირება.
- ფარმაკოლოგიური მახასიათებლბეი
შემადგენლობა
აქტიური ნივთიერება: თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 250 მგ აბირატერონის აცეტატს.
დამხმარე ნივთიერებები: თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 198,65 მგ ლაქტოზას მონოჰიდრატს (ცხოველური წარმოშობის) და 6,8 მგ ნატრიუმს.
დამხმარე ნივთიერებების ჩამონათვალისთვის იხ. ნაწილი 6.1.
შენახვის პირობები
24 თვე
- 4. განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები შენახვისას
ინახება 25°C-ზე დაბალ ოთახის ტემპერატურაზე.
შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას თავდაპირველ შეფუთვაში.
- 5. შეფუთვის ბუნება და შემცველობა
ზიტიგა ხელმისაწვდომია თეთრი და მრგვალი მაღალი სიმკვრივის პოლიეთილენის ბოთლებში, პოლიპროპილენის თავსახურით, ბავშვებისგან დაცული.
თითოეული ბოთლი შეიცავს 120 ტაბლეტს.
- 6. სპეციალური სიფრთხილის ზომები უტილიზაციისას და სხვა მოპყრობის წესები
მოქმედების მექანიზმიდან გამომდინარე, ამ სამკურნალო პროდუქტმა შეიძლება ზიანი მიაყენოს განვითარების პროცესში მყოფ ნაყოფს, ამიტომ ქალები, რომლებიც არიან ან შეიძლება იყვნენ ორსულად, უნდა მოერიდონ უშუალო კონტაქტს ზიტიგასთან; მაგალითად, ისარგებლონ ხელთათმანებით (იხ. ნაწილი 4.6).
გამოუყენებელი პროდუქტები ან ნარჩენები უნდა განადგურდეს "სამედიცინო ნარჩენების კონტროლის დებულების" და "შეფუთვის ნარჩენების კონტროლის დებულების" შესაბამისად. ამ სამკურნალო პროდუქტმა შეიძლება საფრთხე შეუქმნას წყლიან გარემოს (იხ. ნაწილი 5.3).
ფარმაკოლოგიური თვისებები
ენდოკრინული თერაპია, სხვა ჰორმონების ანტაგონისტები და მასთან დაკავშირებული აგენტები
ათქ კოდი: L02BX03
მოქმედების მექანიზმი
აბირატერონის აცეტატი (ზიტიგა) in vivo გარდაიქმნება აბირატერონად, ანდროგენების ბიოსინთეზის ინჰიბიტორად. კერძოდ, აბირატერონი შერჩევით აინჰიბირებს 17α-ჰიდროქსილაზა/C17,20-ლიაზას (CYP17) ფერმენტს. ეს ფერმენტი გამოხატულია სათესლე ჯირკვლის, თირკმელზედა ჯირკვლის და პროსტატის სიმსივნურ ქსოვილებში და საჭიროა ანდროგენების ბიოსინთეზისთვის. CYP17 ფერმენტი კატალიზებს პრეგნენოლონისა და პროგესტერონის გარდაქმნას ტესტოსტერონის წინამორბედებად DHEA და ანდროსტენდიონად 17αჰიდროქსილაციით და C17,20 ბმის რღვევით, შესაბამისად. CYP17 ინჰიბირება ასევე იწვევს თირკმელზედა ჯირკვლების მიერ მინერალოკორტიკოიდების წარმოების გაზრდას. (იხ. ნაწილი 4.4).
ანდროგენზე მგრძნობიარე პროსტატის კარცინომა პასუხობს მკურნალობას, რომელიც ამცირებს ანდროგენების დონეს. ანდროგენის გამანადგურებელი მკურნალობა, როგორიცაა LHRH ანალოგები ან ორქიექტომია, არ ახდენს გავლენას ანდროგენის წარმოებაზე თირკმელზედა ჯირკვალში ან სიმსივნურ ქსოვილში, თუმცა ამცირებს ანდროგენის გამომუშავებას სათესლე ჯირკვლებში. როდესაც ზიტიგას თერაპია ერთდროულად ინიშნება LHRH ანალოგებთან (ან ორქიექტომია), შრატში ტესტოსტერონის დონე (როგორც გაზომილია კომერციული გამოკვლევებით) მცირდება აღმოჩენის დონემდე.
ფარმაკოდინამიკური ეფექტები
ზიტიგა ამცირებს შრატში ტესტოსტერონის და სხვა ანდროგენების დონეს, ვიდრე მიღწეულია მხოლოდ LHRH ანალოგებით ან ორქიექტომიით. ეს არის ანდროგენის ბიოსინთეზისთვის საჭირო CYP17 ფერმენტის შერჩევითი ინჰიბირების შედეგი. პროსტატის სპეციფიკური ანტიგენი (PSA) გამოიყენება როგორც ბიომარკერი პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში. მე-3 ფაზის კლინიკურ კვლევაში პაციენტებში, რომლებსაც არ ჰქონდათ სარგებელი მანამდე ტაქსანებით ქიმიოთერაპიისგან, ზიტიგათი ნამკურნალები პაციენტების 38%-მა მიაღწია მინიმუმ 50%-ით შემცირებას საწყისი PSA-დან, პლაცებოთი ნამკურნალები პაციენტების მხოლოდ 10%-თან შედარებით.
კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება
ზიტიგა-ს ეფექტურობა გამოვლინდა სამ პლაცებოზე კონტროლირებად მულტიცენტრულ რანდომიზებულ მე-3 ფაზის კვლევაში (კვლევები 3011, 302 და 301) პაციენტებში მეტასტაზური ჰორმონ-მგრძნობიარე პროსტატის კიბოთი (mHDPK) და მეტასტაზური კასტრაციისადმი მდგრადი პროსტატის კიბოთი (mCRPC). კვლევა 3011 მოიცავდა პაციენტებს ახლად დიაგნოზირებული (რანდომიზაციამდე 3 თვის განმავლობაში) mHDPK მაღალი რისკის პროგნოზული ფაქტორებით. მაღალი რისკის პროგნოზი განისაზღვრა, როგორც მინიმუმ 2 შემდეგი 3 რისკის ფაქტორიდან: (1) გლისონის ქულა ≥8; (2) 3 ან მეტი დაზიანება ძვლის სკანირებაზე; (3) გაზომვადი ვისცერული (ლიმფური კვანძების დაავადების გამოკლებით) მეტასტაზები. აქტიური მკურნალობის ჯგუფში, ზიტიგა შეყვანილი იყო დოზით 1,000 მგ დღეში ერთხელ, დაბალი დოზით პრედნიზონთან ერთად 5 მგ დღეში ერთხელ, გარდა სტანდარტული მკურნალობის ADT-ისა (LHRH ანალოგი ან ორქიექტომია). საკონტროლო ჯგუფის პაციენტებმა მიიღეს ADT და პლაცებო ზიტიგასა და პრედნიზონის ნაცვლად. კვლევა 301 მოიცავდა პაციენტებს, რომლებიც ადრე იყენებდნენ დოცეტაქსელს, ხოლო კვლევა 302 მოიცავდა პაციენტებს, რომლებიც ადრე არ იყენებდნენ დოცეტაქსელს. პაციენტები იყენებდნენ LHRH ანალოგს ან ჰქონდათ წინა ორქიექტომია. აქტიური მკურნალობით ჯგუფში, ზიტიგა გამოიყენებოდა დოზით 5 მგ ორჯერ დღეში პრედნიზონის დაბალი დოზით ან 1000 მგ დღეში პრედნიზოლონთან ერთად. საკონტროლო ჯგუფში პლაცებოს გარდა, 5 მგ დაბალი დოზით პრედნიზონი ან პრედნიზოლონი გამოიყენებოდა დღეში ორჯერ.
შრატში PSA-ს კონცენტრაციის ცვლილება შეიძლება ყოველთვის არ წარმოადგენდეს კლინიკურ სარგებელს დამოუკიდებლად. ამიტომ, ყველა კვლევაში რეკომენდირებულია პაციენტებმა გააგრძელონ მკურნალობა მანამ, სანამ არ დააკმაყოფილებენ ქვემოთ მოცემულ შეწყვეტის კრიტერიუმებს.
სპირონოლაქტონის გამოყენება არ იყო ნებადართული ყველა კვლევაში, რადგან სპირონოლაქტონი უკავშირდება ანდროგენულ რეცეპტორებს და შეიძლება გაზარდოს PSA-ს დონე.
კვლევა 3011 (ახლად დიაგნოზირებული მაღალი რისკის mHDPK პაციენტები)
3011 კვლევაში ჩართული პაციენტების მედიანური ასაკი (n=1.199) იყო 67 წელი. პაციენტებიდან, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი, 832 (69.4%) იყო კავკასიელი, 246 (20.5%) აზიელი, 25 (2.1%) შავკანიანი ან აფროამერიკელი, 80 (6%) 7 სხვა, 13 (1.1%) უცნობი/განუცხადებელი, და 3 (0.3%) მშობლიური ამერიკელი ან ალასკის მკვიდრი. ECOG შესრულების სტატუსი იყო 0 ან 1 პაციენტების 97%-ისთვის. პაციენტები ტვინში ცნობილი მეტასტაზებით, უკონტროლო ჰიპერტენზიით, გულის მნიშვნელოვანი დაავადებით ან NYHA II-IV კლასის გულის უკმარისობით გამოირიცხნენ კვლევიდან. პაციენტები, რომლებიც ადრე მკურნალობდნენ ფარმაკოთერაპიით, რადიაციული თერაპიით ან პროსტატის კიბოს მეტასტაზური ქირურგიით, გამორიცხულნი იყვნენ, გარდა იმ პაციენტებისა, რომლებმაც მიიღეს ADT 3 თვემდე ან პალიატიური გამოსხივების 1 კურსი ან ოპერაციული თერაპია მეტასტაზური დაავადებისგან წარმოქმნილი სიმპტომების სამკურნალოდ. საერთო პირველადი ეფექტურობის საბოლოო წერტილები იყო საერთო გადარჩენა (OS) და რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა (rPFS). ტკივილის მედიანური საბაზისო ქულა, რომელიც გაზომილია ტკივილის მოკლე ინვენტარის მოკლე ფორმით (BPI-SF) იყო 2.0 როგორც მკურნალობის ჯგუფში, ასევე პლაცებოს ჯგუფში. საერთო პირველადი საბოლოო წერტილის გაზომვების გარდა; მკურნალობის სარგებელი ასევე შეფასდა ჩონჩხთან დაკავშირებულ მოვლენამდე (SRE), პროსტატის მკურნალობის შემდეგი მკურნალობის დრო, ქიმიოთერაპიის დაწყების დრო, ტკივილის პროგრესირებამდე დრო და PSA პროგრესირებამდე დრო. მკურნალობა გაგრძელდა დაავადების პროგრესირებამდე, თანხმობის გაუქმებამდე, მიუღებელ ტოქსიკურობამდე ან სიკვდილამდე.
რენტგენოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა განისაზღვრა, როგორც დრო რანდომიზაციიდან რენტგენოგრაფიულ პროგრესამდე ან სიკვდილამდე ნებისმიერი მიზეზით. რენტგენოგრაფიული პროგრესი მოიცავდა პროგრესირებას ძვლის სკანირებით (მოდიფიცირებული PCWG2-ზე დაყრდნობით) ან რბილი ქსოვილების დაზიანებებს CT ან MRI-ით (RECIST 1.1-ზე დაყრდნობით).
მნიშვნელოვანი განსხვავება rPFS-ში დაფიქსირდა მკურნალობის ჯგუფებს შორის (იხ. ცხრილი 1 და სურათი 1).
ცხრილი 1: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენის ფენობრივი ანალიზი; მკურნალობის intent -to-treat პოპულაცია (კვლევა PCR3011)
AA-P
პლაცებო
რანდომიზირებული პაციენტები
597
602
ინციდენტი (event)
239 (40,0%)
354 (58,8%)
ცენზურა (censor)
358 (60,0%)
248 (41,2%)
ინციდენტის ხანგრძლივობა (თვეები)
მედიანა (95% CI)
33,02 (29,57, NE)
14,78 (14,69, 18,27)
დეკემბერი
(0,0+, 41.0+)
(0,0+, 40,6+)
p მნიშვნელობაa
<0,0001
საფრთხის კოეფიციენტი(hazard ratio) (95% CI)b
0,466 (0,394, 0,550)
შენიშვნა: += ცენზურირებული დაკვირვება, NE=გამოთვლა შეუძლებელია. rPFS მოვლენის განსაზღვრისას გათვალისწინებული იყო რენტგენოგრაფიული პროგრესირება და სიკვდილი. AA-P= პაციენტები, რომლებიც იღებენ აბირატერონის აცეტატს და პრედნიზოლონს.
a p მნიშვნელობა არის ლოგიკური რანგი, რომელიც სტრატიფიცირებულია ECOG PS ქულით (0/1 ან 2) და ვისცერული ყოფნის (არყოფნის ან არსებული) მიხედვით. გამოითვლება ტესტიდან.
b
საფრთხის კოეფიციენტი გამოთვლილია სტრატიფიცირებული პროპორციული რისკების მოდელიდან. საფრთხის კოეფიციენტი<1 AA-P-ის სასარგებლოდ
2253430456251სურათი 1: კაპლან-მეიერის დიაგრამა რადიოგრაფიული პროგრესიისგან თავისუფალ გადარჩენაზე; intent-to-treat პოპულაცია (კვლევა PCR3011)
სტატისტიკურად უპირატესობას ანიჭებს AA-P-ს პლუს ADT-ს სიკვდილის რისკის 34%-ით შემცირებით პლაცებოს პლუს ADT-თან შედარებით (TO=0.66; 95% CI: 0.56, 0.78; p<0.0001) OS-სთვის მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება დაფიქსირდა (იხ. ცხრილი 2 და სურათი 2).
ცხრილი 2: პაციენტების საერთო გადარჩენა, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი ან პლაცებოთი კვლევაში PCR3011 (intent-to-treat ანალიზი)
საერთო გადარჩენა
ზიტიგა და პრედნიზონი
(N=597)
პლაცებო
(N=602)
სიკვდილი (%)
275 (46%)
343 (57%)
გადარჩენის მედიანა (თვეები)
53,3
36,5
(95% CI)
48,2, NE
33,5, 40,0
საფრთხის კოეფიციენტი (95% CI)1
0,66 (0,56, 0,78)
საფრთხის კოეფიციენტი (95% CI)1
0,66 (0,56, 0,78)
NE= არ არის დადგენილი
1
საფრთხის კოეფიციენტი გამოთვლილია სტრატიფიცირებული პროპორციული რისკების მოდელიდან.
საფრთხის კოეფიციენტი<1 ზიტიგასა და პრედნიზონის სასარგებლოდ
სურათი 2: კაპლან-მეიერის მთლიანი გადარჩენის დიაგრამა; Intent-to-treat პოპულაციის ანალიზი (ცდა PCR3011)
ქვეჯგუფის ანალიზები თანმიმდევრულად უჭერს მხარს ზიტიგათი მკურნალობას. მიუხედავად იმისა, რომ AA-P-ის მკურნალობის ეფექტი rPFS-ზე და OS-ზე წინასწარ განსაზღვრულ ქვეჯგუფებში იყო უმაღლესი და თანმიმდევრული საკვლევ პოპულაციაში, არ დაფიქსირდა ხელსაყრელი სარგებელი ქვეჯგუფში ECOG ქულით 2, მაგრამ მცირე ზომის ნიმუშმა (n=40) შეზღუდა მნიშვნელოვანი დასკვნა.
გარდა საერთო გადარჩენისა და rPFS-ის დაკვირვებული ზრდისა, სარგებლობა გამოვლინდა ზიტიგას სასარგებლოდ პლაცებოსთან შედარებით ყველა პერსპექტიულად განსაზღვრული მეორადი საბოლოო წერტილისთვის.
კვლევა 302 (პაციენტები წინასწარი ქიმიოთერაპიის გარეშე)
პაციენტები, რომლებიც იყვნენ ასიმპტომური ან მსუბუქი სიმპტომებით და რომლებსაც ჯერ არ მიუღიათ ქიმიოთერაპია, რომლებისთვისაც ქიმიოთერაპია არ იყო ნაჩვენები, ჩართული იყო ამ კვლევაში. 0-1 ქულა "ყველაზე უარესი ტკივილი ბოლო 24 საათის განმავლობაში" პუნქტის მოკლე ტკივილის ინვენტარი-მოკლე ფორმაში (BPI-SF) ჩაითვალა ასიმპტომურად, ხოლო ქულა 2-3 ჩაითვალა მსუბუქ სიმპტომად.
პაციენტების საშუალო ასაკი კვლევაში 302 (n = 1,088) იყო 71 წელი პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას პლუს პრედნიზონს ან პრედნიზოლონს, და 70 იმ პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს პლუს პრედნიზოლონს. პაციენტების განაწილება, რომლებსაც მკურნალობდნენ ზიტიგათი რასის მიხედვით, ასეთი იყო: 520 (95.4%) კავკასიელი, 15 (2.8%) შავკანიანი, 4 (0.7%) ყვითელკანიანი და 6 (1.1%) სხვა რასა. აღმოსავლეთ ერთობლივი ონკოლოგიური ჯგუფის (ECOG) მუშაობის სტატუსი იყო 0 პაციენტების 76% ორივე მხარისთვის და 1 24%. მხოლოდ ძვლის მეტასტაზები აღინიშნებოდა პაციენტების 50%-ში, ძვალსა და რბილ ქსოვილებში ან ლიმფურ კვანძებში მეტასტაზები 31%-ში, ხოლო რბილი ქსოვილების ან ლიმფური კვანძების მეტასტაზები მხოლოდ 19%-ში. ვისცერული მეტასტაზების მქონე პაციენტები გამორიცხული იყო კვლევისგან. თანა-პირველადი ეფექტურობის საბოლოო წერტილები იყო საერთო გადარჩენა და რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა (rPFS). საერთო პირველადი საბოლოო წერტილის გაზომვების გარდა; მკურნალობის სარგებელი ასევე შეფასებული იყო კიბოს ტკივილისთვის ოპიატების გამოყენების დროის, ციტოტოქსიური ქიმიოთერაპიის დაწყებამდე დროის, ECOG-ის მუშაობის სტატუსში ≥ 1 პუნქტის გაუარესების და დრო PSA პროგრესირებამდე პროსტატის კიბოს კვლევის ჯგუფის 2 (PCWG2) კრიტერიუმების მიხედვით. საკვლევი მკურნალობა შეწყვეტილი იყო აშკარა კლინიკური პროგრესირების შემთხვევაში. მკვლევარის გადაწყვეტილებით, მკურნალობა ასევე შეიძლება შეწყდეს დადასტურებული რენტგენოგრაფიული პროგრესირებით.
რენტგენოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა (rPFS) შეფასებული იყო სერიული ვიზუალიზაციის კვლევების მიხედვით, რომლებიც განსაზღვრულია PCWG2 კრიტერიუმებით (ძვლის დაზიანებებისთვის) და პასუხის შეფასების კრიტერიუმებში მყარ სიმსივნეებში (RECIST) (რბილი ქსოვილის დაზიანებებისთვის). rPFS ანალიზში, რენტგენოგრაფიული პროგრესირების შეფასება გაკეთდა ცენტრალური მიმოხილვით.
დაგეგმილი rPFS ანალიზი მოიცავდა 401 მოვლენას, 150 (28%) ზიტიგათი ნამკურნალებმა და 251 (46%) პლაცებოთი ნამკურნალებმა პაციენტმა ან აჩვენა პროგრესირების რენტგენოლოგიური მტკიცებულებები ან პაციენტები გარდაიცვალნენ. მნიშვნელოვანი განსხვავება rPFS-ში დაფიქსირდა მკურნალობის ჯგუფებს შორის. (იხ. ცხრილი 3 და სურათი 3).
ცხრილი 3: კვლევა 302: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა პაციენტებში ზიტიგა ან პლაცებო პლუს პრედნიზოლონი და LHRH ანალოგები ან წინა ორქიექტომია
ზიტიგა (N = 546)
პლაცებო (N = 542)
რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა (rPFS)
პროგრესირება ან სიკვდილი
150 (28%)
251 (46%)
საშუალო rPFS (თვეები)
მიუწვდომელია (11,66; NE)
8,3
(8,12; 8,54)
(95% CI)
<0.0001
p-მნიშვნელობა*
0,425 (0,347; 0,522)
NE = არ არის დადგენილი
- p-მნიშვნელობა გამოითვლება ლოგ-რანგის ტესტიდან, რომელიც სტრატიფიცირებულია საბაზისო ECOG ქულით (0 ან 1).
- * საფრთხის კოეფიციენტი<1 ზიტიგას სასარგებლოდ
188912551816000სურათი 3: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა პაციენტებში ზიტიგათი ან პლაცებოთი პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან კომბინაციაში ან წინასწარი ორქიექტომია კაპლან მეიერის დიაგრამაზე
თუმცა, პაციენტის მონაცემების შეგროვება გაგრძელდა საერთო გადარჩენის (OS) მეორე შუალედური ანალიზის თარიღამდე. მკვლევარის მიერ ჩატარებული რენტგენოგრაფიული გამოკვლევა, როგორც შემდგომი მგრძნობელობის ანალიზი rPFS-ზე, წარმოდგენილია ცხრილში 4 და სურათზე 4.
სულ 607 პაციენტმა აჩვენა რენტგენოგრაფიული პროგრესი ან გარდაიცვალა, 271 (50%) აბირტერონის აცეტატის ჯგუფიდან და 336 (62%) პლაცებო ჯგუფიდან. აბირატერონის აცეტატით მკურნალობამ შეამცირა რადიოგრაფიული პროგრესირების რისკი 47%-მდე პლაცებოსთან შედარებით (TR = 0,530; 95%CI: [0,451; 0,623], p<0,0001). მედიანური rPFS იყო 16,5 თვე აბირტერონის აცეტატის ჯგუფში და 8,3 თვე პლაცებოს ჯგუფში.
ცხრილი 4: კვლევა 302: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა პაციენტებში ზიტიგათი ან პლაცებოთი კომბინირებული პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან ან წინა ორქიექტომიასთან (OS-მკვლევარის მიმოხილვა მეორე შუალედურ ანალიზზე)
ზიტიგა (N = 546)
პლაცებო (N = 542)
რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა (rPFS)
პროგრესირება ან სიკვდილი
271 (50%)
336 (62%)
საშუალო rPFS (თვეები)
16,5
(13,80; 16,79)
8,3
(8,05; 9,43)
(95% CI)
<0,0001
p-მნიშვნელობა*
0,530 (0,451; 0.623)
- p-მნიშვნელობა გამოითვლება ლოგ-რანგის ტესტიდან, სტრატიფიცირებული საბაზისო ECOG ქულით (0 ან 1).
- * საფრთხის კოეფიციენტი<1 ზიტიგას სასარგებლოდ
სურათი 4: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა პაციენტებში ზიტიგათი ან პლაცებოთი კომბინირებული პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან ან წინასწარი ორქიექტომიით კაპლან მეიერის ნაკვეთზე (OSInvestigator Review მეორე შუალედურ ანალიზზე)
333 ölüm gözlendikten sonra, OS için planlı bir ara analiz (IA) yapıldı. Gözlenen klinik faydanın büyüklüğü dikkate alınarak 333 სიკვდილზე დაკვირვების შემდეგ, ჩატარდა რუტინული შუალედური ანალიზი (IA) OS-სთვის. დაკვირვებული კლინიკური სარგებლის სიდიდის გათვალისწინებით, კვლევა იყო ღია და პლაცებო ჯგუფის პაციენტებს შესთავაზეს მკურნალობა ზიტიგათი. ზიტიგამ შეამცირა სიკვდილის რისკი 25%-ით და გამოიწვია მთლიანი გადარჩენის ზრდა პლაცებოსთან შედარებით (TR = 0,752; 95% CI: [0,606; 0,934], p = 0,0097), მაგრამ OS იყო არაადეკვატური და შუალედური შედეგები წინასწარ იყო განსაზღვრული. სტატისტიკური მნიშვნელობისთვის. არ აკმაყოფილებს დასრულების ლიმიტს (იხ. ცხრილი 3). შემდგომი დაკვირვება გადარჩენისთვის გაგრძელდა ამ შუალედური ანალიზის შემდეგ.
OS-სთვის დაგეგმილი საბოლოო ანალიზი ჩატარდა 741 სიკვდილზე დაკვირვების შემდეგ (მედიანური დაკვირვება 49 თვე). აღმოჩნდა, რომ პაციენტების 65% (354/546), რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი და 71% (387/542) პაციენტები, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი, გარდაიცვალა. იყო სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი OS სარგებელი ზიტიგა ჯგუფის სასარგებლოდ, სიკვდილის რისკის 19.4%-ით შემცირებით (TR = 0.806; 95% CI: [0.697; 0.931], p = 0.0033) და OS-ის მედიანური ზრდა 4.4-ით. თვე (ზიტიგა 34.7 თვე, პლაცებო 30.3 თვე) (იხ. ცხრილი 5 და სურათი 5). ეს გაუმჯობესება გამოვლინდა მიუხედავად იმისა, რომ პლაცებო ჯგუფში პაციენტთა 44%-მა მიიღო ზიტიგა შემდგომი თერაპიის სახით.
ცხრილი 5: კვლევა 302: საერთო გადარჩენა პაციენტებში ზიტიგა ან პლაცებოთი პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან კომბინაციაში ან წინასწარი ორქიექტომიით
ზიტიგა
პლაცებო
(N = 546)
(N = 542)
შუალედური გადარჩენის ანალიზი
სიკვდილის შემთხვევები (%)
147 (27%)
186 (34%)
საშუალო გადარჩენა (თვეები)
(95% CI)
მიუწვდომელია
(NE; NE)
- 2
(25,95; NE)
p-მნიშვნელობა*
- 0097
საფრთხის კოეფიციენტი** (95% CI)
- 752 (0.606; 0.934)
გადარჩენის საბოლოო ანალიზი
სიკვდილის შემთხვევები
354 (65%)
387 (71%)
საშუალო საერთო გადარჩენა (თვეები, 95% CI)]
34,7 (32,7; 36,8)
30,3 (28,7; 33,3)
p-მნიშვნელობა*
0,0033
საფრთხის კოეფიციენტი** (95% CI)
0,806 (0,697; 0,931)
NE = არ არის დადგენილი
- p-მნიშვნელობა გამოთვლილი იყო ლოგ-რანგის ტესტიდან, რომელიც სტრატიფიცირებული იყო საბაზისო ECOG ქულის წინააღმდეგ (0 ან 1).
- * საფრთხის კოეფიციენტი<1 ზიტიგას სასარგებლოდ
221932564643000სურათი 5: საერთო გადარჩენა საბოლოო ანალიზთან შედარებით პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი ან პლაცებოთი პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან კომბინაციაში ან წინა ორქიექტომია კაპლან მეიერის დიაგრამაზე.
გარდა საერთო გადარჩენისა და rPFS-ის დაკვირვებული ზრდისა, ზიტიგას შემდეგი სარგებელი პლაცებოსთან შედარებით ნაჩვენები იყო ყველა მეორადი საბოლოო წერტილისთვის:
დრო PSA პროგრესირებამდე PCWG2 კრიტერიუმების მიხედვით: PSA პროგრესირების მედიანური დრო იყო 11,1 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას და 5,6 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს (TR = 0,488; 95% CI: [0,420; 0,568], p <0,0001). PSA-ს პროგრესირებამდე დრო დაახლოებით გაორმაგდა ზიტიგათი მკურნალობით (TO = 0.488). დადასტურებული PSA პასუხის მქონე პაციენტების წილი უფრო დიდი იყო ზიტიგას ჯგუფში, ვიდრე პლაცებოს ჯგუფში (62% 24%-ის წინააღმდეგ, p=0.0001). სრული და ნაწილობრივი პასუხის მნიშვნელოვნად გაზრდილი სიხშირე დაფიქსირდა ზიტიგათი პაციენტებში რბილი ქსოვილების გაზომვადი დაავადების მქონე პაციენტებში.
კიბოს ტკივილისთვის ოპიატების გამოყენების დრო: საბოლოო ანალიზში, პროსტატის კიბოს ტკივილის დროს ოპიატების გამოყენების მედიანური დრო იყო 33.4 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას და 23.4 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს; (TO = 0.721; 95% CI: [0.614; 0.846], p<0.0001).
ციტოტოქსიური ქიმიოთერაპიის დაწყების დრო: ციტოტოქსიური ქიმიოთერაპიის დაწყების მედიანური დრო იყო 25,2 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას და 16,8 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს (TR = 0,580; 95% CI: [0,487; 0,691], p<0,0001) .
დრო ECO1 ქულის რეგრესამდე ECOG შესრულების ქულამდე: მედიანური დრო ≥1 ქულის რეგრესამდე ECOG შესრულების ქულაში იყო 12.3 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგა და 10.9 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს (TO = 0.821; 95% CI: [0.714; 0.943, p = 0.0053).
შემდეგი კვლევის საბოლოო წერტილებმა აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უპირატესობა ზიტიგათი მკურნალობის სასარგებლოდ:
ობიექტური პასუხი: ობიექტური პასუხი განისაზღვრა, როგორც გაზომვადი დაავადების მქონე პაციენტების პროპორცია RECIST კრიტერიუმების მიხედვით, რომლებმაც მიაღწიეს სრულ ან ნაწილობრივ პასუხს (საწყისი ლიმფური კვანძის ზომა ≥ 2 სმ ითვლება სამიზნე დაზიანებად). საწყის ეტაპზე გაზომვადი დაავადების მქონე პაციენტების პროპორცია, რომლებმაც მიაღწიეს ობიექტურ პასუხს, იყო 36% ზიტიგას ჯგუფში და 16% პლაცებოს ჯგუფში (p<0.0001).
ტკივილი: ზიტიგათი მკურნალობამ მნიშვნელოვნად შეამცირა ტკივილის საშუალო სიმძიმის პროგრესირება 18%-მდე პლაცებოსთან შედარებით (p = 0.0490). პროგრესირების საშუალო დრო იყო 26.7 თვე ზიტიგას ჯგუფში და 18.4 თვე პლაცებოს ჯგუფში.
FACT-P (მთლიანი ქულა) კითხვარში გაუარესების დრო: ზიტიგათი მკურნალობამ მნიშვნელოვნად შეამცირა გაუარესების რისკი FACT-P (მთლიანი ქულა) კითხვარში 22%-მდე პლაცებოსთან შედარებით (p = 0.0028). გაუარესების დრო FACT-P (მთლიანი ქულა) კითხვარში იყო 12.7 თვე ზიტიგას ჯგუფში და 8.3 თვე პლაცებო ჯგუფში.
კვლევა 301 (პაციენტები წინასწარი ქიმიოთერაპიით)
კვლევა 301 მოიცავდა პაციენტებს, რომლებიც ადრე იყენებდნენ დოცეტაქსელს. პაციენტებს არ მოეთხოვებოდათ დაავადების პროგრესირება დოცეტაქსელით თერაპიის დროს, რადგან ამ ქიმიოთერაპიის ტოქსიკურობამ შეიძლება გამოიწვიოს თერაპიის შეწყვეტა. პაციენტები განაგრძობდნენ საკვლევ მკურნალობას PSA პროგრესირებამდე (25% დადასტურებული პაციენტის საწყისი/მინიმალურიდან) პროტოკოლით განსაზღვრული რენტგენოგრაფიული პროგრესირებით და სიმპტომატური ან კლინიკური პროგრესირებით. პაციენტები, რომლებიც ადრე მკურნალობდნენ კეტოკონაზოლით პროსტატის კიბოსთვის, გამოირიცხებოდნენ ამ კვლევაში. პირველადი ეფექტურობის საბოლოო წერტილი იყო საერთო გადარჩენა.
კვლევაში ჩართული პაციენტების საშუალო ასაკი იყო 69 წელი (დიაპაზონი 39-95 წელი). პაციენტების განაწილება, რომლებსაც ზიტიგათი მკურნალობდნენ რასის მიხედვით, ასეთი იყო: 737 (93.2%) კავკასიელი, 28 (3.5%) შავკანიანი, 11 (1.4%) ყვითელკანიანი და დანარჩენი 14'3 (1.8%) იყო სხვა რასებიდან. კვლევაში ჩართული პაციენტების 11%-ს ჰქონდა ECOG შესრულების ქულა 2; 70%-ისთვის იყო დაავადების პროგრესირების რადიოგრაფიული მტკიცებულება PSA პროგრესირებით ან მის გარეშე; 70%-ს ადრე მიღებული ჰქონდა ერთი ციტოტოქსიური ქიმიოთერაპია და 30%-ს ჰქონდა მიღებული ორი ციტოტოქსიური ქიმიოთერაპია. პაციენტების 11%-ს, რომლებიც ზიტიგათი მკურნალობდნენ ჰქონდათ ღვიძლის მეტასტაზები.
552 სიკვდილზე დაკვირვების შემდეგ, დაგეგმილმა ანალიზმა აჩვენა, რომ ზიტიგათი ნამკურნალები პაციენტების 42% (797 პაციენტიდან 333) და პლაცებოთი ნამკურნალები პაციენტების 55% (398 პაციენტიდან 219) გარდაიცვალა. პაციენტებს, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი, აღენიშნებოდათ სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი ზრდა საშუალო საერთო გადარჩენაში. (იხ. ცხრილი 6).
ცხრილი 6: საერთო გადარჩენა პაციენტებში ზიტიგათი ან პლაცებოთი კომბინირებული პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან ან წინა ორქიექტომიასთან
ზიტიგა
(N=797)
პლაცებო
(N=398)
პირველადი გადარჩენის ანალიზი
გარდაცვლილთა რაოდენობა (%)
333 (42%)
219 (55%)
საშუალო საერთო გადარჩენა (თვეები)
(95% CI)
14,8 (14,1; 15,4)
10,9 (10,2; 12)
p-მნიშვნელობაa
<0,0001
საფრთხის კოეფიციენტი(95% CI) b
0,646 (0,543; 0,768)
მიმდინარე გადარჩენის ანალიზი …
ინსტრუქციის სრული ტექსტი · პროდუქტის მახასიათებლები (ექიმისთვის)
ზიტიგა ტაბლეტი 250 მგ
(PATHEON-KANADA)
(PATHEON-FRANSA)
JOHNSON AND JOHNSON
პროდუქტის მახასიათებლების მოკლე შეჯამება
▼▼ეს მედიკამენტი ექვემდებარება დამატებით კონტროლს. ეს სამკუთხედი უსაფრთხოების ახალი ინფორმაციის სწრაფ იდენტიფიკაციას გახდის შესაძლებელს. სამედიცინო პერსონალს მოეთხოვება შეატყობინონ ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი მოვლენის შესახებ (TÜFAM)-ს. იხ. ნაწილი 4.8. შეტყობინება საეჭვო გვერდითი მოვლენების შესახებ.
- სამედიცინო პროდუქტის დასახელება
ზიტიგა 250 მგ ტაბლეტი
- თვისობრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა
აქტიური ნივთიერება: თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 250 მგ აბირატერონის აცეტატს.
დამხმარე ნივთიერებები: თითოეული ტაბლეტი შეიცავს 198,65 მგ ლაქტოზას მონოჰიდრატს (ცხოველური წარმოშობის) და 6,8 მგ ნატრიუმს.
დამხმარე ნივთიერებების ჩამონათვალისთვის იხ. ნაწილი 6.1.
- ფარმაცევტული ფორმა
ტაბლეტი
მონაცრისფრო - მოთეთრო ოვალური ტაბლეტები ერთ მხარეს AA250 გრავირებით.
- კლინიკური მაჩვენებლები
- 1. თერაპიული ჩვენებები
ზიტიგა, პრედნიზოლონთან კომბინაციაში ნაჩვენებია იმ დაავადებების სამკურნალოდ, როგორიცაა:
პროგრესირებამდე მეტასტატუზი პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში, რომელიც მგრძნობიარეა ჰორმონალური თერაპიის მიმართ, მაგრამ შეუფერებელია ქიმიოთერაპიისთვის;
პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ პროსტატის მეტასტაზური კიბო, რომელთა პროგრესირება დაფიქსირდა PSA და რენტგენოლოგიური ვიზუალიზაციის მეთოდებით ჰორმონალური თერაპიით და შემდგომ დოცეტაქსელზე დაფუძნებული ქიმიოთერაპიით, ECOG შესრულების ქულა (0-1) და ტესტოსტერონის დონე კასტრაციის დონეზე;
ნაჩვენებია პროგრესირებამდე პროსტატის მეტასტაზური კიბოს მქონე პაციენტებში, რომელთა კასტრაციისადმი რეზისტენტული პროგრესია ნაჩვენებია PSA და/ან ვიზუალიზაციის საშუალებით და რომელთა ტესტოსტერონის დონე კასტრირებულია (<50 ნგ/დლ), რაც არ არის შესაფერისი ქიმიოთერაპიისთვის*.
- ქიმიოთერაპიისთვის შეუფერებელი პაციენტები:
პაციენტები ECOG შესრულების სტატუსით >1,
პაციენტები კრეატინინის კლირენსით <45 მლ/წთ,
პაციენტები ნეიტროფილების რაოდენობა<1500/მმ3 და/ან თრომბოციტების დონე<100.000/მმ3,
ღვიძლის დაბალი რეზერვის მქონე პაციენტები.
- 2. დოზირება და მიღების წესი
დოზირება, მიღების სიხშირე და ხანგრძლივობა
ეს სამედიცინო პროდუქტი უნდა იქნას დანიშნული სათანადო სამედიცინო პერსონალის მიერ.
ზიტიგა მიიღება როგორც 1.000 მგ (ოთხი 250 მგ-იანი ტაბლეტი) დღეში ერთხელ და მისი მიღება არ შეიძლება საკვებთან ერთად (იხ. ნაწილი მიღების წესი). ზიტიგას საკვებთან ერთად მიღება აძლიერებს მედიკამენტის სისტემურ ზემოქმედებას (იხ. ნაწილი 4.5. და 5.2).
პრედნიზოლონის დოზა
ზიტიგა გამოიყენება 5 მგ პრედნიზოლონთან ერთად დღეში, მეტასტაზური ჰორმონ-მგრძნობიარე პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში.
ზიტიგა გამოიყენება 10 მგ პრედნიზოლონთან ერთად დღეში მეტასტაზური კასტრაციისადმი მდგრადი პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში.
სამედიცინო კასტრაცია ლუტეინირების ჰორმონის გამომყოფი ჰორმონის (LHRH) ანალოგით უნდა გაგრძელდეს მკურნალობის დროს პაციენტებში, რომლებსაც არ გაუვლიათ ქირურგიული კასტრაცია.
რეკომენდებული შემდგომი დაკვირვება
ზიტიგათი მკურნალობის დაწყებამდე უნდა გაიზომოს შრატში ტრანსამინაზების დონე; ეს ტესტები უნდა განმეორდეს ყოველ ორ კვირაში მკურნალობის პირველი სამი თვის განმავლობაში, შემდეგ კი ყოველთვიურად. პაციენტებმა ყოველთვიურად უნდა აკონტროლონ არტერიული წნევა, შრატში კალიუმი და სითხის შეკავება. თუმცა, პაციენტები, რომლებსაც აქვთ გულის შეგუბებითი უკმარისობის მნიშვნელოვანი რისკი, უნდა კონტროლდებოდნენ ყოველ ორ კვირაში ერთხელ მკურნალობის პირველი 3 თვის განმავლობაში და შემდგომ ყოველთვიურად (იხ. ნაწილი 4.4)
პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ადრე არსებული ჰიპოკალიემია ან რომლებსაც განუვითარდათ ჰიპოკალიემია ზიტიგას თერაპიის დროს, გასათვალისწინებელია კალიუმის 4.0 მმ ან მეტი დონის შენარჩუნება.
პაციენტებში, რომლებსაც უვითარდებათ მე-3 ხარისხის ან მეტი ტოქსიკურობა, მათ შორის ჰიპერტენზია, ჰიპოკალიემია, შეშუპება და სხვა არამინერალოკორტიკოიდული ტოქსიკურობა, მკურნალობა უნდა შეწყდეს და დაინიშნოს შესაბამისი სამედიცინო თერაპია. ზიტიგათი მკურნალობა არ უნდა განახლდეს მანამ, სანამ ტოქსიკურობის სიმპტომები არ დაუბრუნდება 1 ხარისხს ან საწყის მდგომარეობას.
თუ ზიტიგას ან პრედნიზოლონის დღიური დოზა გამოტოვებულია, მკურნალობა უნდა განახლდეს მეორე დღეს ჩვეულებრივი დღიური დოზით.
მიღების წესი
ზიტიგა მიიღება პერორალურად.
ტაბლეტები უნდა იქნას მიღებული ერთჯერადი დოზით დღეში ერთხელ ცარიელ კუჭზე. ზიტიგა უნდა იქნას მიღებული ჭამიდან მინიმუმ ორი საათის შემდეგ და არ უნდა მიირთვათ ზიტიგას მიღებიდან მინიმუმ ერთი საათის განმავლობაში. ზიტიგას მთელი ტაბლეტები უნდა გადაიყლაპოს წყალთან ერთად.
დამატებითი ინფორმაცია სპეციალური პოპულაციების შესახებ
ჰეპატოტოქსიზიტები
პაციენტებში, რომლებსაც განუვითარდათ ჰეპატოტოქსიურობა ზიტიგათი თერაპიის დროს (ალანინ ამინტრანსფერაზას [ALT] ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას [AST] ნორმის ზედა ზღვარზე 5-ჯერ მეტით მომატება), მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს (იხ. ნაწილი 4.4). მას შემდეგ, რაც ღვიძლის ფუნქციის ტესტები დაბრუნდება მკურნალობის დაწყებამდე არსებულ საწყის მნიშვნელობებზე, მკურნალობა შეიძლება დაიწყოს შემცირებული 500 მგ (ორი ტაბლეტი) დღეში დოზით. ამ პაციენტებში, რომლებმაც განაახლეს თერაპია, შრატში ტრანსამინაზების დონე უნდა გაიზომოს ყოველ ორ კვირაში ერთხელ თერაპიის პირველი სამი თვის განმავლობაში და შემდგომ ყოველთვიურად. თუ ჰეპატოტოქსიურობა განმეორდება 500 მგ-ის შემცირებული დღიური დოზით, მკურნალობა საერთოდ უნდა შეწყდეს.
თუ მძიმე ჰეპატოტოქსიურობა განვითარდება მკურნალობის ნებისმიერ დროს (ALT ან AST დონის ნორმის ზედა ზღვარზე 20-ჯერ მომატება), მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და ზიტიგათი მკურნალობა არ უნდა განმეორდეს.
ღვიძლის უკმარისობა
დოზის კორექცია არ არის საჭირო პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ უკვე არსებული მსუბუქი სიმძიმის ღვიძლის უკმარისობა (ჩაილდ-პიუს კლასი A).
ნაჩვენებია, რომ ღვიძლის ზომიერი უკმარისობა (ჩაილდ-პიუს კლასი B) ზრდის აბირატერონის სისტემურ ექსპოზიციას დაახლოებით ოთხჯერ აბირატერონის აცეტატის 1000 მგ ერთჯერადი პერორალური მიღების შემდეგ (იხ. ნაწილი 5.2). მონაცემები აბირატერონის აცეტატის მრავალჯერადი დოზების კლინიკური უსაფრთხოებისა და ეფექტურობის დემონსტრირების შესახებ პაციენტებში ღვიძლის ზომიერი ან მძიმე უკმარისობით (Child-Pugh კლასი B ან C) არ არსებობს. ასეთ პაციენტებში დოზის კორექტირების პროგნოზირება შეუძლებელია. ზიტიგას გამოყენება სიფრთხილით უნდა იქნას განხილული პაციენტებში ღვიძლის ზომიერი უკმარისობით, სადაც სარგებელი აშკარად უნდა აჭარბებდეს პოტენციურ რისკს (იხ. ნაწილი 4.2 და 5.2). ზიტიგა არ უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში ღვიძლის მწვავე უკმარისობით (იხ. ნაწილი 4.3, 4.4 და 5.2).
თირკმლის უკმარისობა
თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში დოზის კორექცია საჭირო არ არის (იხ. ნაწილი 5.2). თუმცა, კლინიკური გამოცდილება თირკმელების მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში პროსტატის კიბოთი არ არსებობს. ასეთ პაციენტებში რეკომენდებულია სიფრთხილე (იხ. ნაწილი 4.4).
პედიატრიული პოპულაცია
ზიტიგას გამოყენება ბავშვებსა და მოზარდებში არ არის ხელმისაწვდომი, რადგან პროსტატის კიბო პედიატრიული პოპულაციაში არ გვხვდება.
გერიატრიული პოპულაცია
ხანდაზმულ პაციენტებში დოზის კორექცია საჭირო არ არის.
- 3. უკუჩვენებები
ჰიპერმგრძნობელობა აბირტერონის აცეტატის ან რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ, რომლებიც ჩამოთვლილია 6.1 ნაწილში.
ქალებში, რომლებიც არიან ან შეიძლება იყვნენ ორსულად (იხ. ნაწილი 4.6),
უკუნაჩვენებია პაციენტებში ღვიძლის მწვავე უკმარისობით [ჩაილდ-პიუს კლასი C (იხ. ნაწილი 4.2, 4.4. და 5.2)] .
ზიტიგა პრედნიზოლონი უკუნაჩვენებია Ra-223-სთან კომბინაციაში.
- 4. სპეციალური გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები გამოყენებისას
ზიტიგამ შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპერტენზია, ჰიპოკალიემია და სითხის შეკავება (იხ. ნაწილი 4.8) მინერალოკორტიკოიდების დონის გაზრდის გამო CYP17 ინჰიბიციის შედეგად (იხ. ნაწილი 5.1). კორტიკოსტეროიდების ერთდროული მიღება ზიტიგასთან თრგუნავს ადრენოკორტიკოტროპინის ჰორმონის (ACTH) სეკრეციას, რაც იწვევს ამ გვერდითი ეფექტების სიხშირის და სიმძიმის შემცირებას. პაციენტების, რომელთა ძირითადი სამედიცინო მდგომარეობა შეიძლება იყოს რისკის ქვეშ ამაღლებული არტერიული წნევის, ჰიპოკალიემიის (მაგ. პაციენტები, რომლებიც იყენებენ საგულე გლიკოზიდებს) ან სითხის შეკავების (მაგ. პაციენტები გულის უკმარისობით, მძიმე ან არასტაბილური სტენოკარდიით, ბოლოდროინდელი მიოკარდიუმის ინფარქტით ან პარკუჭოვანი არითმიით და თირკმლის მძიმე უკმარისობით), მკურნალობისას სიფრთხილეა საჭირო.
ზიტიგა სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების ანამნეზით.ზიტიგას სამივე ფაზის კვლევებში პაციენტები უკონტროლო ჰიპერტენზიით, კლინიკურად მნიშვნელოვანი გულის დაავადებით, რომლებიც დაკავშირებულია მიოკარდიუმის ინფარქტთან, არტერიულ თრომბოზთან ბოლო 6 თვის განმავლობაში, მძიმე ან არასტაბილურ სტენოკარდიასთან, ნიუ-იორკის გულის ასოციაციის (NYHA) III კლასთან და პაციენტები გულის IV უკმარისობით (კვლევები 301) ან II-IV კლასის გულის უკმარისობით (კვლევები 3011 და 302) ან 50%-ზე ნაკლები გულის განდევნის ფრაქციით გამორიცხული იყვნენ კვლევისგან. პაციენტები წინაგულების ფიბრილაციით ან სხვა გულის არითმიით, რომლებიც საჭიროებდნენ სამედიცინო თერაპიას, გამოირიცხნენ 3011 და 302 კვლევებიდან. მარცხენა პარკუჭის განდევნის ფრაქციის (LVEF) 50%-ზე ნაკლები ან ნიუ-იორკის გულის ასოციაციის (NYHA) III და IV კლასის გულის უკმარისობით (301 კვლევაში) ან NYHA კლასის II-IV გულის უკმარისობით (კვლევა 3011 და 302) პაციენტების უსაფრთხოება არ არის შეფასებული (იხ. ნაწილი 4.8. და 5.1).
გულის შეგუბებითი უკმარისობის მნიშვნელოვანი რისკის მქონე პაციენტების მკურნალობამდე (მაგალითად, გულის მოვლენები, როგორიცაა გულის უკმარისობა, უკონტროლო ჰიპერტენზია ან გულის იშემიური დაავადება), უნდა განიხილებოდეს გულის ფუნქციის შეფასება (მაგ., ექოკარდიოგრაფია). ზიტიგათი მკურნალობის დაწყებამდე საჭიროა გულის უკმარისობის მკურნალობა და გულის ფუნქციის მაქსიმალური გაზრდა. ჰიპერტენზია, ჰიპოკალიემია და სითხის შეკავება უნდა გამოსწორდეს და კონტროლდებოდეს. მკურნალობის დროს არტერიული წნევის, შრატის კალიუმის, სითხის შეკავება (წონის მატება, პერიფერიული შეშუპება) და გულის შეგუბებითი უკმარისობის სხვა ნიშნები და სიმპტომები უნდა იყოს დაკვირვების ქვეშ და დარღვევები გამოსწორებული ყოველ 2 კვირაში 3 თვის განმავლობაში და შემდეგ ყოველთვიურად. ზიტიგასთან ასოცირებული QT გახანგრძლივება დაფიქსირდა ჰიპოკალიემიის მქონე პაციენტებში. გულის ფუნქციის კლინიკურად მნიშვნელოვანი დაქვეითების შემთხვევაში, გულის ფუნქცია უნდა შეფასდეს კლინიკური ჩვენების მიხედვით, დაინიშნოს შესაბამისი თერაპია და განიხილოს ზიტიგას თერაპიის შეწყვეტა (იხ. ნაწილი 4.2).
ჰეპატოტოქსიკურობა და ღვიძლის უკმარისობა
კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში მოხსენებული იყო ღვიძლის ფერმენტების მნიშვნელოვანი მატება, რაც იწვევს პრეპარატის შეწყვეტას ან დოზის შეცვლას (იხ. ნაწილი 4.8). ზიტიგათი მკურნალობის დაწყებამდე უნდა გაიზომოს შრატში ტრანსამინაზების დონე; ეს ტესტები უნდა განმეორდეს ყოველ ორ კვირაში მკურნალობის პირველი სამი თვის განმავლობაში, შემდეგ კი ყოველთვიურად. როგორც კი ჰეპატოტოქსიურობის კლინიკური ნიშნები ან სიმპტომები გამოჩნდება, შრატში ტრანსამინაზების დონე დაუყოვნებლივ უნდა გაიზომოს. ზიტიგას თერაპია დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს და ღვიძლის ფუნქციის მჭიდრო მონიტორინგი უნდა მოხდეს იმ პაციენტებში, რომელთა ALT ან AST დონეები 5-ჯერ აღემატება ნორმის ზედა ზღვარს (ULN) მკურნალობის ნებისმიერ ეტაპზე. ზიტიგათი განმეორებითი მკურნალობა შეიძლება დაიწყოს მხოლოდ მაშინ, როდესაც ღვიძლის ფუნქციური ტესტები დაბრუნდება საწყის დონეზე და შემცირებული დოზებით (იხ. ნაწილი 4.2).
თუ მძიმე ჰეპატოტოქსიკურობა განვითარდება მკურნალობის პროცესში ნებისმიერ დროს (ALT ან AST ნორმის ზედა ზღვარზე 20-ჯერ მეტი), ზიტიგას თერაპია უნდა შეწყდეს და მისი ხელახლა დაწყება არ შეიძლება.
კლინიკური კვლევები არ მოიცავდა პაციენტებს აქტიური ან სიმპტომური ვირუსული ჰეპატიტით; შესაბამისად, არ არსებობს მონაცემები ამ პოპულაციაში ზიტიგას გამოყენების მხარდასაჭერად.
არ არსებობს მონაცემები აბირატერონის აცეტატის მრავალჯერადი დოზების კლინიკური უსაფრთხოების და ეფექტურობის დემონსტრირებისა პაციენტებში ღვიძლის ზომიერი ან მძიმე უკმარისობით (Child-Pugh კლასი B ან C). ზიტიგას გამოყენება სიფრთხილით უნდა იქნას განხილული პაციენტებში ღვიძლის ზომიერი უკმარისობით, სადაც სარგებელი აშკარად უნდა აჭარბებდეს პოტენციურ რისკს (იხ. ნაწილი 4.2. და 5.2). ზიტიგა არ უნდა იქნას გამოყენებული ღვიძლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში. (იხ. ნაწილი 4.2, 4.3. და 5.2).
არსებობს რამდენიმე პოსტმარკეტინგული მოხსენება, რომელიც აღწერს ღვიძლის მწვავე უკმარისობას და ფულმინანტურ ჰეპატიტს. ზოგიერთ მათგანს მოყვა ლეტალური შედეგი (იხ. ნაწილი 4.8)
კორტიკოსტეროიდების მოხსნა და სტრესულ სიტუაციებთან გამკლავება
პრედნიზოლონით მკურნალობის შეწყვეტის შემთხვევაში რეკომენდებულია სიფრთხილე და პაციენტების მონიტორინგი თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის უკმარისობის განვითარების თავიდან ასაცილებლად. თუ ზიტიგას მიღება უნდა გაგრძელდეს კორტიკოსტეროიდების შეწყვეტის შემდეგ, პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ მინერალოკორტიკოიდების სიჭარბესთან დაკავშირებულ სიმპტომებზე დაკვირვების ქვეშ (იხ. ნაწილი 4.4 ჰიპერტენზია, ჰიპოკალიემია, სითხის შეკავება და გულის უკმარისობა მინერალოკორტიკოიდების სიჭარბით).
როდესაც უჩვეულო სტრესი ხდება პაციენტებში, რომლებიც იყენებენ პრედნიზოლონს, შესაძლოა საჭირო გახდეს კორტიკოსტეროიდების დოზის გაზრდა ამ სტრესული სიტუაციის წინ, დროს და მის შემდეგ.
ძვლის სიმკვრივე
პროგრესული მეტასტაზური პროსტატის კიბოს მქონე მამაკაცებს შესაძლოა ჰქონდეთ დაქვეითებული ძვლის სიმკვრივე. ზიტიგას ერთდროულმა გამოყენებამ გლუკოკორტიკოიდთან შეიძლება გაზარდოს ეს ეფექტი.
კეტოკონაზოლის წინამდებარე გამოყენება
უფრო დაბალი პასუხის მაჩვენებელი შეიძლება მოსალოდნელი იყოს პაციენტებში, რომლებიც ადრე იყენებდნენ კეტოკონაზოლს პროსტატის კიბოსთვის.
ჰიპერგლიკემია
ვინაიდან გლუკოკორტიკოიდების გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ჰიპერგლიკემია, შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში სისხლში გლუკოზის დონე ხშირად უნდა გაიზომოს. კორტიკოსტეროიდები, რომლებიც გამოიყენება აბირატერონთან ერთად დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში, სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული, რადგან მათ შეიძლება დაარღვიონ სისხლში შაქრის რეგულირება.
ჰიპოგლიკემია
დაფიქსირდა ჰიპოგლიკემიის შემთხვევები, როდესაც ზიტიგა და პრედნიზოლონი მიიღეს დიაბეტის ანამნეზის მქონე პაციენტებმა, რომლებიც იღებდნენ პიოგლიტაზონს ან რეპაგლინიდს (იხ. ნაწილი 4.5); ამიტომ, შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში უნდა მოხდეს სისხლში გლუკოზის მონიტორინგი.
გამოყენება ქიმიოთერაპიასთან ერთად
ციტოტოქსიკურ ქიმიოთერაპიასთან ზიტიგას ერთდროული გამოყენების უსაფრთხოება და ეფექტურობა დადგენილი არ არის. (იხ. ნაწილი
- 1).
პოტენციური რისკები
ანემია და სექსუალური დისფუნქცია შეიძლება განვითარდეს პროსტატის კიბოს მქონე მამაკაცებში, მათ შორის, ვინც მკურნალობს ზიტიგათი.
ჩონჩხის კუნთების ეფექტები
მიოპათიის და რაბდომიოლიზის შემთხვევები დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი. ამ მოვლენების უმეტესობა განვითარდა მკურნალობის პირველი 6 თვის განმავლობაში და გაქრა ზიტიგას შეწყვეტის შემდეგ. სიფრთხილეა რეკომენდებული პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ერთდროულ თერაპიას მიოპათიასთან/რაბდომიოლიზთან დაკავშირებულ წამლებთან.
ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან
ზიტიგას შემცირებული ზემოქმედების რისკის გამო, CYP3A4-ის ძლიერი ინდუქტორები თავიდან უნდა იქნას აცილებული მკურნალობის დროს, თუ მკურნალობის სხვა ვარიანტი არ არსებობს. (იხ. ნაწილი 4.5).
აბირატერონის და პრედნიზოლონის კომბინაცია Ra-223-სთან
აბირატერონით და პრედნიზოლონით მკურნალობა Ra-223-სთან ერთად უკუნაჩვენებია მოტეხილობის გაზრდილი რისკის და სიკვდილიანობის გაზრდილი ტენდენციის გამო, როგორც ეს დაფიქსირდა კლინიკურ კვლევებში უსიმპტომო ან მსუბუქად სიმპტომატურ პროსტატის კიბოს პაციენტებში (იხ. ნაწილი 4.3).
არ არის რეკომენდებული Ra-223 თანმიმდევრული თერაპიის დაწყება მინიმუმ 5 დღის განმავლობაში ზიტიგას ბოლო დოზის მიღებიდან პრედნიზოლონთან ერთად.
ამტანობა დამხმარე ნივთიერებების მიმართ
ეს სამკურნალო პროდუქტი შეიცავს ლაქტოზას. პაციენტებმა იშვიათი მემკვიდრული პრობლემებით - გალაქტოზას აუტანლობა, ლაქტაზას სრული დეფიციტი ან გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბცია არ უნდა მიიღონ ეს წამალი. ამ სამკურნალო პროდუქტის ოთხი ტაბლეტის თითოეული დოზა შეიცავს 27,2 მგ (1,18 მმოლ) ნატრიუმს. ეს ექვივალენტურია ჯანმო-ს მიერ რეკომენდებული მაქსიმალური დღიური ნატრიუმის 2 გ მოხმარების 1,36%-ის ზრდასრული ადამიანისთვის..
- 5. ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები
საკვების გავლენა აბირატერონზე
ზიტიგას საკვებთან ერთად მიღება მნიშვნელოვნად ზრდის აბირტერონის შეწოვას. ზიტიგას ეფექტურობა და უსაფრთხოება საკვებთან ერთად მიღებისას დადგენილი არ არის, ამიტომ ზიტიგა არ უნდა იქნას მიღებული საკვებთან ერთად(იხ. ნაწილი 4.2. და 5.2).
ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან
სხვა პრეპარატების ზემოქმედების პოტენციალი აბირატერონის ექსპოზიციაზე
კლინიკურ ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედების კვლევაში ჯანმრთელ მოხალისეებში, რომლებიც მკურნალობდნენ რიფამპიცინთან, CYP3A4 ძლიერი ინდუქტორით, ჯერ 600 მგ დღეში ერთხელ 6 დღის განმავლობაში, შემდეგ აბირტერონის აცეტატის 1000 მგ ერთჯერადი დოზით, საშუალო აბირტერონის AUC პლაზმაში შემცირდა 55%-ით.
მკურნალობის დროს თავიდან უნდა იქნას აცილებული CYP3A4 ძლიერი ინდუქტორები, თუ არ არსებობს მკურნალობის სხვა ვარიანტი (მაგ. ფენიტოინი, კარბამაზეპინი, რიფამპიცინი, რიფაბუტინი, რიფაპენტინი, ფენობარბიტალი, წმინდა იოანეს ვორტი (მცენარე კრაზანა-Hypericum perforatum).
ცალკე კლინიკურ ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედების კვლევაში ჯანმრთელ მოხალისეებში, კეტოკონაზოლის, CYP3A4 ძლიერი ინჰიბიტორის ერთდროულმა გამოყენებამ არ მოახდინა კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა აბირატერონის ფარმაკოკინეტიკაზე.
აბირატერონის პოტენციალი ზემოქმედება მოახდინოს სხვა მედიკამენტების ექსპოზიციაზე
აბირატერონი არის ღვიძლისმიერი წამლების მეტაბოლური ფერმენტების CYP2D6 და CYP2C8 ინჰიბიტორი. აბირატერონის აცეტატის (პლუს პრედნიზოლონის) ეფექტის დასადგენად კვლევაში CYP2D6 სუბსტრატის დექსტრომეტორფანის ერთჯერად დოზაზე დაფიქსირებულია დექსტრომეტორფანის სისტემური ექსპოზიციის (AUC) დაახლოებით 2,9-ჯერ ზრდა. დექსტრომეტორფანის, დექსტრომეტორფანის აქტიური მეტაბოლიტის AUC24, გაიზარდა დაახლოებით 33%-ით.
სიფრთხილე უნდა გამოიჩინოთ ზიტიგას გამოყენებისას მედიკამენტებთან ერთად, რომლებიც აქტიურდებიან ან მეტაბოლიზდებიან CYP2D6-ით, განსაკუთრებით ვიწრო თერაპიული ინდექსის მქონე პრეპარატებთან. გასათვალისწინებელია CYP2D6-ით მეტაბოლიზებული ვიწრო თერაპიული ინდექსის მქონე პრეპარატების დოზის შემცირება. CYP2D6-ით მეტაბოლიზებული წამლების მაგალითებია მეტოპროლოლი, პროპრანოლოლი, დესიპრამინი, ვენლაფაქსინი, ჰალოპერიდოლი, რისპერიდონი, პროპაფენონი, ფლეკაინიდი, კოდეინი, ოქსიკოდონი და ტრამადოლი (აუცილებელია აქტიური ტკივილგამაყუჩებელი მეტაბოლიტების კოდეინის, ტრადოლისა და CYP2D6-ის ფორმირებისთვის).
CYP2C8 წამლებს შორის ურთიერთქმედების კვლევაში ჯანმრთელ მოხალისეებში, პიოგლიტაზონის AUC გაიზარდა 46%-ით, ხოლო პიოგლიტაზონის აქტიური მეტაბოლიტების M-III და M-IV შემცირდა 10%-ით, როდესაც პიოგლიტაზონი ერთდროულად იყო მიღებული ერთიანი 1000 მგ აბირატერონის აცეტატის დოზასთან. როდესაც ზიტიგა გამოიყენება ვიწრო თერაპიული დიაპაზონის მქონე პრეპარატებთან ერთად, რომლებიც წარმოადგენენ CYP2C8 სუბსტრატებს, პაციენტები ტოქსიკურობის სიმპტომებზე დაკვირების ქვეშ უნდა იყვნენ. CYP2C8-ით მეტაბოლიზებული სამკურნალო საშუალებების მაგალითებია პიოგლიტაზონი და რეპაგლინიდი. (იხ. ნაწილი 4.4).
ინ ვიტრო, ნაჩვენებია, რომ აბირატერონის ძირითადი მეტაბოლიტები, აბირატერონის სულფატი და N-ოქსიდი აბირატერონის სულფატი აინჰიბირებენ ღვიძლის ათვისების გადამტანს OATP1B1 და შეუძლიათ გაზარდონ წამლების კონცენტრაციები, რომლებიც, შესაბამისად, გამოიყოფა OATP1B1-ით. არ არსებობს კლინიკური მონაცემები მატარებელის მიერ გამოწვეული ურთიერთქმედების დასადასტურებლად.
QT ინტერვალის გამახანგრძლივებელ მედიკამენტებთან ერთად გამოყენება
იმის გამო, რომ ანდროგენების შემცირების თერაპია ახანგრძლივებს QT ინტერვალს, ზიტიგას QT ინტერვალის გამახანგრძლივებელ ან ანტიარითმიულ, როგორიცაა IA კლასის (მაგ, ქინიდინი, დიზოპირამიდი) საშუალებებთან ერთად მიღებამ შესაძლოა გამოიწვიოს მოციმციმე არითმია ან III კლასის (მაგ. ამიდორონი, სოტალოლი, დოფეტილიდი, იბუტილიდი) სიფრთხილეა რეკომენდებული ისეთი პრეპარატების დანიშვნისას, როგორიცაა მეთადონი, მოქსიფლოქსაცინი და ანტიფსიქოტიკა.
სპირონოლაქტონთან ერთად გამოყენება
სპირონოლაქტონი აკავშირებს ანდროგენულ რეცეპტორებს და შეუძლია გაზარდოს პროსტატის სპეციფიკური ანტიგენის (PSA) დონე. არ არის რეკომენდებული ზიტიგასთან ერთად გამოყენება (იხ. ნაწილი 5.1).
დამატებითი ინფორმაცია სპეციალური პოპულაციების შესახებ
ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა.
პედიატრიული პოპულაცია
ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა
- 6. ორსულობა და ლაქტაცია
ზოგადი რჩევა
ორსულობის კატეგორია: X
ზიტიგა არ არის ქალებისთვის განკუთვნილი მედიკამენტი. ზიტიგა უკუნაჩვენებია ქალებში რომლების არიან, ან შეიძლება იყვნენ ორსულად (იხ. ნაწილი 4.3. და 5.3).
რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ქალები
ზიტიგას ორსულობის პერიოდში გამოყენების შესახებ მონაცემები არ არის ხელმისავწდომი და ზიტიგა არ არის რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ქალებისთვის გამოსაყენებლად განკუთვნილი.
დაორსულების კონტროლი (კონტრაცეფცია)
უცნობია არის თუ არა ზიტიგა ან მისი მეტაბოლიტები აღმოჩენილი სპერმაში. თუ პაციენტს აქვს სქესობრივი კავშირი ორსულთან, მან უნდა გამოიყენოს პრეზერვატივი. თუ პაციენტს აქვს სქესობრივი კავშირი რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ქალთან, კონტრაცეფციის ეფექტური მეთოდის გარდა მან უნდა გამოიყენოს პრეზერვატივი. ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა (იხ. ნაწილი 5.3).
ორსულობის პერიოდი
ზიტიგა არ არის ქალებისთვის განკუთვნილი მედიკამენტი და უკუნაჩვენებია ორსულობის დროს და რეპროდუქციული პოტენციალის მქონე ასაკის ქალებში (იხ. ნაწილი 4.3. და 5.3).
ლაქტაციის პერიოდი
ზიტიგა არ არის ქალებისთვის განკუთვნილი მედიკამენტი.
რეპროდუქციის უნარი/ფერტილობა
აბირატერონის აცეტატი გავლენას ახდენდა მამრ და მდედრ ვირთხებში ნაყოფიერებაზე, მაგრამ ეს ეფექტები სრულიად შექცევადი იყო (იხ. ნაწილი 5.3).
- 7. ავტომობილის მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე ზემოქმედება
ზიტიგას არ აქვს ან უმნიშვნელო ზემოქმედება აქვს ავტომობილის მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე.
- 8. გვერდითი მოვლენები
უსაფრთხოების პროფილის შეჯამება
3 ფაზის კომბინირებული კვლევების არასასურველი ეფექტების ანალიზისას, არასასურველი ეფექტები დაფიქსირდა ზიტიგას 10% ან მეტ პაციენტში; პერიფერიული შეშუპება, ჰიპოკალიემია, ჰიპერტენზია, საშარდე გზების ინფექცია და ალანინის ამინოტრანსფერაზას დონის და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას დონის მომატება.
სხვა მნიშვნელოვანი გვერდითი ეფექტებია დარღვევები გულის მხრივ, ჰეპატოტოქსიურობა, მოტეხილობები და ალერგიული ალვეოლიტი.
ზიტიგამ შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპერტენზია, ჰიპოკალიემია და სითხის შეკავება, როგორც მისი მოქმედების მექანიზმის ფარმაკოდინამიკური შედეგი. 3 ფაზის კვლევებში, მინერალოკორტიკოიდების მოსალოდნელი გვერდითი მოვლენები უფრო ხშირი იყო პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ აბირატერონის აცეტატით, ვიდრე პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი. კვლევაში, ჰიპოკალიემია დაფიქსირდა აბირატერონის აცეტატის მიმღებთა 18%-ში,პლაცებოს მიმღებთა 8%-ში, ჰიპერტენზია დაფიქსირდა აბირატერონის აცეტატის მიმღებთა 22%-ში, პლაცებოს მიმღებთა 16%-ში და სითხის შეკავება (პერიფერიული შეშუპება) დაფიქსირდა აბირატერონის აცეტატის მიმღებთა 23%-ში და მათ 17%-ში , ვინც იღებდა პლაცებოს. მე-3 და მე-4 ხარისხის ჰიპოკალიემია (CTCAE კლასიფიკაციის საფუძველზე, ვერსია 4.0) დაფიქსირდა პაციენტების 6%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ აბირატერონის აცეტატით, პაციენტების 1%-თან შედარებით, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი; მე-3 და მე-4 ხარისხის ჰიპერტენზია (CTCAE კლასიფიკაციის მიხედვით, ვერსია 4.0) იყო იმ პაციენტების 7%-ში , რომლებიც მკურნალობდნენ აბირატერონის აცეტატით, შედარებით იმ პაციენტების 5%-ისა, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი; მე-3 და მე-4 ხარისხის სითხის შეკავება (პერიფერიული შეშუპება) დაფიქსირდა იმ პაციენტების 1%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ აბირატერონის აცეტატით, შედარებით მათი 1%-ისა, ვინც მკურნალობდა პლაცებოთი. მინერალოკორტიკოიდული რეაქციები, როგორც წესი, წარმატებით ჩერდება წამლის მკურნალობით. კორტიკოსტეროიდების ერთდროული გამოყენება ამცირებს ამ გვერდითი რეაქციების სიხშირეს და სიმძიმეს. (იხ. ნაწილი 4.4).
გვერდითი მოვლენების შეჯამება
გვერდითი რეაქციების შეჯამება
პაციენტების, რომლებსაც აქვთ პროსტატის შორსწასული მეტასტაზური კიბო, ლუტეინირების ჰორმონის გამომყოფი ჰორმონის (LHRH) ანალოგის გამოყენებით ან ადრე ნამკურნალები ორქიექტომიით, კვლევებში ზიტიგა გამოიყენებოდა დოზით 1.000 მგ დღეში, პრედნიზოლონის დაბალ დოზასთან ერთად (5 ან 10 მგ დღეში ჩვენების მიხედვით).
კლინიკურ კვლევებში და პოსტმარკეტინგულ გამოცდილებაში გამოვლენილი გვერდითი მოვლენები ჩამოთვლილია სიხშირის მიხედვით ქვემოთ. ძალიან ხშირი (≥1/10); ხშირი (≥ 1/100-დან <1/10-მდე); არახშირი (≥1/1000-დან <1/100-მდე); იშვიათი (≥1/10000-დან <1/1000-მდე); ძალიან იშვიათი (<1/10,000), არ არის ცნობილი (ხელმისაწვდომი მონაცემებით შეფასება შეუძლებელია).
სიხშირის თითოეული ჯგუფის ფარგლებში გვერდითი მოვლენები წარმოდგენილია სიმძიმის კლების მიხედვით.
ინფეექციები და ინვაზიები
ძალიან ხშირი: საშარდე გზების ინფექცია
ხშირი: სეფსისი
იმუნური სისტემის დარღვევები
არ არის ცნობილი: ანაფილაქსიური რეაქციები
ენდოკრინული სისტემის დარღვევები
არახშირი: თირკმელზედა ჯირკვლის უკმარისობა.
მეტაბოლიზმისა და კვების დარღვევები
ძალიან ხშირი: ჰიპოკალიემია
ხშირი: ჰიპერტრიგლიცერიდემია
დარღვევები გულის მხრივ
ხშირი: გულის უკმარისობა*, სტენოკარდია, წინაგულების ფიბრილაცია, ტაქიკარდია
არახშირი: სხვა არითმიები
არ არის ცნობილი: მიოკარდიუმის ინფარქტი, QT გახანგრძლივება (იხ. ნაწილი 4.4. და 4.5)
ვასკულარული დარღვევები
ძალიან ხშირი: ჰიპერტენზია
რესპირატორული, გულმკერდის და შუასაყარის დარღვევები
იშვიათი: ალერგიული ალვეოლიტიa
კუჭ-ნაწლავის სისტემის დარღვევები
ძალიან ხშირი: დიარეა
ხშირი: დისპეფსია
ჰეპატო-ბილიარული დარღვევები
ძალიან ხშირი: ალანინ ამინოტრანსფერაზას და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას მომატება
იშვიათი: ფულმინანტური ჰეპატიტი, ღვიძლის მწვავე უკმარისობა
კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები
ხშირი: გამონაყარი
ჩონჩ-კუნთოვანი, შემაერთებელი ქსოვილისა და ძვლის დარღვევები
არახშირი: მიოპათია, რაბდომიოლიზი
თირკმელებისა და საშარდე გზების დარღვევები
ხშირი: ჰემატურია
ზოგადი დარღვევები და მიღების ადგილის მდგომარეობა
ძალიან ხშირი: პერიფერიული შეშუპება
ტრავმა და მოწამვლა
ხშირი: მოტეხილობები **
- გულის უკმარისობა ასევე მოიცავს გულის შეგუბებით უკმარისობას, მარცხენა პარკუჭის დისფუნქციას და განდევნის ფრაქციის დაქვეითებას.
- * მოტეხილობები მოიცავს ოსტეოპოროზს და ყველა მოტეხილობას პათოლოგიური მოტეხილობის გარდა
a
სპონტანური შეტყობინებები პოსტმარკეტინგული გამოცდილებიდან
b
ალანინ ამინოტრანსფერაზას და/ან ასპარტატ ამინოტრანსფერაზას მატება მოიცავს ALT-ს, AST-ის მომატებას და ღვიძლის პათოლოგიურ ფუნქციას.
შემდეგი 3 ხარისხის წამლის გვერდითი რეაქციები (CTCAE კლასიფიკაციის მიხედვით, ვერსია 4.0) დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ აბირატერონის აცეტატით: 5% ჰიპოკალიემია; 2% საშარდე გზების ინფექციები; 4% ალანინ ამინოტრანსფერაზას და/ან ასპარტატამინოტრანსფერაზას მომატება, 6% ჰიპერტენზია, 2% მოტეხილობა; 1% პერიფერიული შეშუპება, გულის უკმარისობა და წინაგულების ფიბრილაცია. CTCAE (ვერსია 4.0) მე-3 ხარისხის ჰიპერტრიგლიცერიდემია და სტენოკარდია აღინიშნა პაციენტების 1%-ზე ნაკლებში. პაციენტთა 1%-ზე ნაკლებს ჰქონდა მე-4 ხარისხის საშარდე გზების ინფექცია, მომატებული ალანინ ამინოტრანსფერაზა და/ან მომატებული ასპარტატამინოტრანსფერაზა, ჰიპოკალიემია, გულის უკმარისობა, წინაგულების ფიბრილაცია და მოტეხილობები..
ჰიპერტენზიის და ჰიპოკალიემიის უფრო მაღალი სიხშირე დაფიქსირდა ჰორმონებისადმი მგრძნობიარე პოპულაციაში (კვლევა 3011). ჰიპერტენზია დაფიქსირდა პაციენტების 36.7%-ში ჰორმონებისადმი მგრძნობიარე პოპულაციაში (კვლევა 3011), შედარებით 11.8% და 20.2% 301 და 302 კვლევებში, შესაბამისად. ჰორმონებისადმი მგრძნობიარე პოპულაციაში ჰიპოკალიემია დაფიქსირდა პაციენტების 20.4%-ში (კვლევა 3011), 19.2% და 14.9% 301 და 302 კვლევებში შესაბამისად.
გვერდითი მოვლენების სიხშირე და სიმძიმე უფრო მაღალი იყო პაციენტებში პაციენტთა ქვეჯგუფში საწყის ECOG2 შესრულების სტატუსის ქულით, ასევე ხანდაზმულ პაციენტებში (≥75 წელი).
შერჩეული გვერდითი მოვლენების აღწერა
გულ-სისხლძარღვთა ეფექტები
ზიტიგას სამივე ფაზის კვლევებში პაციენტები უკონტროლო ჰიპერტენზიით, კლინიკურად მნიშვნელოვანი გულის დაავადებით, რომლებიც დაკავშირებულია მიოკარდიუმის ინფარქტთან, არტერიულ თრომბოზთან ბოლო 6 თვის განმავლობაში, მძიმე ან არასტაბილურ სტენოკარდიასთან, ნიუ-იორკის გულის ასოციაციის (NYHA) III კლასთან და პაციენტები გულის IV უკმარისობით (კვლევები 301) ან II-IV კლასის გულის უკმარისობით (კვლევები 3011 და 302) ან 50%-ზე ნაკლები გულის განდევნის ფრაქციით გამორიცხული იყვნენ კვლევისგან. კვლევაში ჩართული დიაბეტის, მიოკარდიუმის ინფარქტის, ცერებროვასკულური შემთხვევისა და უეცარი გულის სიკვდილის რისკის ქვეშ მყოფი ყველა პაციენტი (როგორც პაციენტები აქტიური მედიკამენტის, ასევე პლაცებოს ზემოქმედების ქვეშ) ასევე იღებდნენ ანდროგენის შემამცირებელ თერაპიას, ძირითადად LHRH ანალოგების გამოყენებით. გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ გვერდითი რეაქციების სიხშირე მე-3 ფაზის კვლევაში პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას და მათ, ვინც იღებდა პლაცებოს იყო შემდეგი: წინაგულების ფიბრილაცია 2.6% და 2.0%; ტაქიკარდია 1,9% და 1,0%; სტენოკარდია 1,7% და 0,8%; გულის უკმარისობა 0.7% და 0.2% და არითმია 0.7% და 0.5%
ჰეპატოტოქსიკურობა
ჰეპატოტოქსიურობა ALT, AST და მთლიანი ბილირუბინის დონის მატებასთან ერთად დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ აბირატერონის აცეტატით. მე-3 ფაზის კლინიკურ კვლევებში, პაციენტების დაახლოებით 6%-ს, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას, აღენიშნა 3 და 4 ხარისხის ღვიძლის ტოქსიკურობა (მაგალითად, ALT-ისა და AST 5-ჯერ აღემატება ნორმის ზღურბლის ზედა ზღვარს, ან ბილირუბინის დონის მატება 1,5-ჯერ აღემატება ნორმის ზღურბლის ზედა ზღვარს) როგორც წესი, მკურნალობის დაწყებიდან პირველი 3 თვის განმავლობაში. 3011 კვლევაში მე-3 და მე-4 ხარისხის ჰეპატოტოქსიურობა დაფიქსირდა პაციენტების 8.4%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი. პაციენტებიდან, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას, 10-მა შეწყვიტა მკურნალობა ჰეპატოტოქსიურობის გამო; მათგან ორს აღენიშნებპდა მე-2 ხარისხის ჰეპატოტოქსიურობა, ექვსს მე-3 ხარისხის ჰეპატოტოქსიურობა და 2 მათგანს მე-4 ხარისხის ჰეპატოტოქსიურობა. კვლევაში 3011 არცერთი პაციენტი არ გარდაცვლილა ჰეპატოტოქსიკურობით. 3 ფაზის კლინიკურ კვლევებში, პაციენტებს, რომლებსაც აქვთ საბაზისო ALT ან AST მომატებული ალბათობა, ჰქონდათ ღვიძლის ფუნქციის ტესტების გაზრდილი ალბათობა, ვიდრე ნორმალური საწყისი მაჩვენებლების მქონე პაციენტებს.
ზიტიგათი მკურნალობა წყდებოდა ან ჩერდებოდა, როდესაც ALT ან AST მატება აღწევდა ნორმის ზედა ზღვარზე 5-ჯერ მეტს, ან ბილირუბინის დონის მატება 3-ჯერ აღემატებოდა ნორმის ზედა ზღვარს. ღვიძლის ფუნქციური ტესტების მნიშვნელოვანი მატება დაფიქსირდა ორ შემთხვევაში. (იხ. ნაწილი 4.4). ამ ორ პაციენტში ნორმალური საბაზისო მნიშვნელობებით, ALT ან AST-ის დონეები გაიზარდა 15-დან 40-ჯერ ნორმალური მნიშვნელობების ზედა ზღვართან შედარებით და ბილირუბინის დონეები გაიზარდა 2-დან 6-ჯერ ნორმალური მნიშვნელობების ზედა ზღვართან შედარებით. ზიტიგას თერაპიის შეწყვეტის შემდეგ, ღვიძლის ფუნქციური ტესტები ნორმალურს დაუბრუნდა ორივე პაციენტში და ერთმა პაციენტმა შეძლო ზიტიგათი განმეორებითი მკურნალობა, ამჯერად მომატების გარეშე. 3 ან 4 ხარისხის ALT ან AST მატება დაფიქსირდა 35 (6.5%) პაციენტში, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი 302 კვლევაში. ამინოტრანსფერაზას მატება ნორმალურ დონეს დაუბრუნდა ყველა პაციენტში 3 პაციენტის გარდა (2 -ს ღვიძლში ახალი მრავალჯერადი მეტასტაზებით და 1 პაციენტს AST მომატებით დაახლოებით 3 კვირის შემდეგ აბირატერონის აცეტატის ბოლო დოზიდან). 3 ფაზის კლინიკურ კვლევებში, ALT და AST მატების ან ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის გამო შეწყვეტის სიხშირე დაფიქსირდა პაციენტების 1.1%-ისთვის, რომლებიც იღებდნენ აბირატერონის აცეტატს და პაციენტების 0.6%-ისთვის, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს; ჰეპატოტოქსიურობის გამო სიკვდილიანობა არ დაფიქსირებულა.
კლინიკურ კვლევებში ჰეპატოტოქსიურობის რისკი შემცირდა ჰეპატიტის ან ღვიძლის მნიშვნელოვანი პათოლოგიური ტესტების მქონე პაციენტების გამორიცხვით საწყის ეტაპზე. კვლევაში 3011, პაციენტები საწყის ALT და AST დონეებით იყო 2.5-ჯერ მეტი ULN-ზე, პაციენტებში ბილირუბინის დონეები 1.5-ჯერ აღემატება ნორმის ზედა ზღვარს და პაციენტები აქტიური ან სიმპტომატური ვირუსული ჰეპატიტით ან ღვიძლის ქრონიკული დაავადებით; კვლევა არ მოიცავდა პაციენტებს ასციტით ან სისხლდენის დარღვევებით ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის გამო. კვლევაში 301, საწყის დონეზე პაციენტები ALT და AST ≥2.5-ჯერ ნორმის ზედა ზღვარზე მეტი ღვიძლში მეტასტაზების არარსებობის შემთხვევაში და 5-ჯერ ნორმის ზედა ზღვარზე მეტი ღვიძლის მეტასტაზების არსებობისას გამოირიცხნენ კვლევიდან. კვლევა 302 გამორიცხავდა პაციენტებს ღვიძლის მეტასტაზებით და ALT და AST საწყისი დონეებით ≥2.5 x ULN. სადაც კლინიკურ კვლევაში ჩართულ პაციენტებში გამოვლინდა ღვიძლის ფუნქციის არანორმალური მაჩვენებლები, ამ პაციენტებმა შეწყვიტეს მკურნალობა და მიეცათ მკურნალობის განახლების უფლება მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ღვიძლის ფუნქციის მაჩვენებლები დაბრუნდა საწყის დონეზე (იხ. ნაწილი 4.2). პაციენტებმა, რომელთა ALT და AST დონეები 20-ჯერ აღემატებოდა ნორმის ზედა ზღვარს, არ გაიარეს მკურნალობა. ამ პაციენტებში თერაპიის ხელახალი დაწყების უსაფრთხოება უცნობია. ჰეპატოტოქსიურობის მექანიზმი ზიტიგა თერაპიით უცნობია.
საეჭვო გვერდითი მოვლენების შესახებ შეტყობინება
პრეპარატის ავტორიზაციის შემდეგ სავარაუდო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინებას დიდი მნიშვნელობა აქვს. შეტყობინება წამლის სარგებლის/რისკის ბალანსის მუდმივი მონიტორინგის საშუალებას იძლევა. სამედიცინო პერსონალი ვალდებულნი არიან შეატყობინონ ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი რეაქციის შესახებ თურქეთის ფარმაკოვიგილანციის ცენტრს (TÜFAM) (www.titck.gov.tr; ელ-ფოსტა: [email protected]; ტელ: 0 800 314 00 08; ფაქსი: 0 312 218 35 99).
- 9. ჭარბი დოზირება და მისი მკურნალობა
ზიტიგათი ადამიანებში ჭარბი დოზირების შესახებ არსებობს მცირე გამოცდილება.
სპეციფიური ანტიდოტი არ არსებობს. დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში, ზიტიგას მიღება უნდა შეწყდეს და მიღებულ იქნას ზოგადი დამხმარე ზომები, მათ შორის არითმიის, ჰიპოკალიემიის და სითხის შეკავების ნიშნებისა და სიმპტომების კონტროლი. ასევე უნდა შეფასდეს ღვიძლის ფუნქციონირება.
- ფარმაკოლოგიური მახასიათებლბეი
- 1. ფარმაკოდინამიკური თვისებები
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: ენდოკრინული თერაპია, სხვა ჰორმონების ანტაგონისტები და მასთან დაკავშირებული აგენტები
ათქ კოდი: L02BX03
მოქმედების მექანიზმი
აბირატერონის აცეტატი (ზიტიგა) in vivo გარდაიქმნება აბირატერონად, ანდროგენების ბიოსინთეზის ინჰიბიტორად. კერძოდ, აბირატერონი შერჩევით აინჰიბირებს 17α-ჰიდროქსილაზა/C17,20-ლიაზას (CYP17) ფერმენტს. ეს ფერმენტი გამოხატულია სათესლე ჯირკვლის, თირკმელზედა ჯირკვლის და პროსტატის სიმსივნურ ქსოვილებში და საჭიროა ანდროგენების ბიოსინთეზისთვის. CYP17 ფერმენტი კატალიზებს პრეგნენოლონისა და პროგესტერონის გარდაქმნას ტესტოსტერონის წინამორბედებად DHEA და ანდროსტენდიონად 17αჰიდროქსილაციით და C17,20 ბმის რღვევით, შესაბამისად. CYP17 ინჰიბირება ასევე იწვევს თირკმელზედა ჯირკვლების მიერ მინერალოკორტიკოიდების წარმოების გაზრდას. (იხ. ნაწილი 4.4).
ანდროგენზე მგრძნობიარე პროსტატის კარცინომა პასუხობს მკურნალობას, რომელიც ამცირებს ანდროგენების დონეს. ანდროგენის გამანადგურებელი მკურნალობა, როგორიცაა LHRH ანალოგები ან ორქიექტომია, არ ახდენს გავლენას ანდროგენის წარმოებაზე თირკმელზედა ჯირკვალში ან სიმსივნურ ქსოვილში, თუმცა ამცირებს ანდროგენის გამომუშავებას სათესლე ჯირკვლებში. როდესაც ზიტიგას თერაპია ერთდროულად ინიშნება LHRH ანალოგებთან (ან ორქიექტომია), შრატში ტესტოსტერონის დონე (როგორც გაზომილია კომერციული გამოკვლევებით) მცირდება აღმოჩენის დონემდე.
ფარმაკოდინამიკური ეფექტები
ზიტიგა ამცირებს შრატში ტესტოსტერონის და სხვა ანდროგენების დონეს, ვიდრე მიღწეულია მხოლოდ LHRH ანალოგებით ან ორქიექტომიით. ეს არის ანდროგენის ბიოსინთეზისთვის საჭირო CYP17 ფერმენტის შერჩევითი ინჰიბირების შედეგი. პროსტატის სპეციფიკური ანტიგენი (PSA) გამოიყენება როგორც ბიომარკერი პროსტატის კიბოს მქონე პაციენტებში. მე-3 ფაზის კლინიკურ კვლევაში პაციენტებში, რომლებსაც არ ჰქონდათ სარგებელი მანამდე ტაქსანებით ქიმიოთერაპიისგან, ზიტიგათი ნამკურნალები პაციენტების 38%-მა მიაღწია მინიმუმ 50%-ით შემცირებას საწყისი PSA-დან, პლაცებოთი ნამკურნალები პაციენტების მხოლოდ 10%-თან შედარებით.
კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება
ზიტიგა-ს ეფექტურობა გამოვლინდა სამ პლაცებოზე კონტროლირებად მულტიცენტრულ რანდომიზებულ მე-3 ფაზის კვლევაში (კვლევები 3011, 302 და 301) პაციენტებში მეტასტაზური ჰორმონ-მგრძნობიარე პროსტატის კიბოთი (mHDPK) და მეტასტაზური კასტრაციისადმი მდგრადი პროსტატის კიბოთი (mCRPC). კვლევა 3011 მოიცავდა პაციენტებს ახლად დიაგნოზირებული (რანდომიზაციამდე 3 თვის განმავლობაში) mHDPK მაღალი რისკის პროგნოზული ფაქტორებით. მაღალი რისკის პროგნოზი განისაზღვრა, როგორც მინიმუმ 2 შემდეგი 3 რისკის ფაქტორიდან: (1) გლისონის ქულა ≥8; (2) 3 ან მეტი დაზიანება ძვლის სკანირებაზე; (3) გაზომვადი ვისცერული (ლიმფური კვანძების დაავადების გამოკლებით) მეტასტაზები. აქტიური მკურნალობის ჯგუფში, ზიტიგა შეყვანილი იყო დოზით 1,000 მგ დღეში ერთხელ, დაბალი დოზით პრედნიზონთან ერთად 5 მგ დღეში ერთხელ, გარდა სტანდარტული მკურნალობის ADT-ისა (LHRH ანალოგი ან ორქიექტომია). საკონტროლო ჯგუფის პაციენტებმა მიიღეს ADT და პლაცებო ზიტიგასა და პრედნიზონის ნაცვლად. კვლევა 301 მოიცავდა პაციენტებს, რომლებიც ადრე იყენებდნენ დოცეტაქსელს, ხოლო კვლევა 302 მოიცავდა პაციენტებს, რომლებიც ადრე არ იყენებდნენ დოცეტაქსელს. პაციენტები იყენებდნენ LHRH ანალოგს ან ჰქონდათ წინა ორქიექტომია. აქტიური მკურნალობით ჯგუფში, ზიტიგა გამოიყენებოდა დოზით 5 მგ ორჯერ დღეში პრედნიზონის დაბალი დოზით ან 1000 მგ დღეში პრედნიზოლონთან ერთად. საკონტროლო ჯგუფში პლაცებოს გარდა, 5 მგ დაბალი დოზით პრედნიზონი ან პრედნიზოლონი გამოიყენებოდა დღეში ორჯერ.
შრატში PSA-ს კონცენტრაციის ცვლილება შეიძლება ყოველთვის არ წარმოადგენდეს კლინიკურ სარგებელს დამოუკიდებლად. ამიტომ, ყველა კვლევაში რეკომენდირებულია პაციენტებმა გააგრძელონ მკურნალობა მანამ, სანამ არ დააკმაყოფილებენ ქვემოთ მოცემულ შეწყვეტის კრიტერიუმებს.
სპირონოლაქტონის გამოყენება არ იყო ნებადართული ყველა კვლევაში, რადგან სპირონოლაქტონი უკავშირდება ანდროგენულ რეცეპტორებს და შეიძლება გაზარდოს PSA-ს დონე.
კვლევა 3011 (ახლად დიაგნოზირებული მაღალი რისკის mHDPK პაციენტები)
3011 კვლევაში ჩართული პაციენტების მედიანური ასაკი (n=1.199) იყო 67 წელი. პაციენტებიდან, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი, 832 (69.4%) იყო კავკასიელი, 246 (20.5%) აზიელი, 25 (2.1%) შავკანიანი ან აფროამერიკელი, 80 (6%) 7 სხვა, 13 (1.1%) უცნობი/განუცხადებელი, და 3 (0.3%) მშობლიური ამერიკელი ან ალასკის მკვიდრი. ECOG შესრულების სტატუსი იყო 0 ან 1 პაციენტების 97%-ისთვის. პაციენტები ტვინში ცნობილი მეტასტაზებით, უკონტროლო ჰიპერტენზიით, გულის მნიშვნელოვანი დაავადებით ან NYHA II-IV კლასის გულის უკმარისობით გამოირიცხნენ კვლევიდან. პაციენტები, რომლებიც ადრე მკურნალობდნენ ფარმაკოთერაპიით, რადიაციული თერაპიით ან პროსტატის კიბოს მეტასტაზური ქირურგიით, გამორიცხულნი იყვნენ, გარდა იმ პაციენტებისა, რომლებმაც მიიღეს ADT 3 თვემდე ან პალიატიური გამოსხივების 1 კურსი ან ოპერაციული თერაპია მეტასტაზური დაავადებისგან წარმოქმნილი სიმპტომების სამკურნალოდ. საერთო პირველადი ეფექტურობის საბოლოო წერტილები იყო საერთო გადარჩენა (OS) და რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა (rPFS). ტკივილის მედიანური საბაზისო ქულა, რომელიც გაზომილია ტკივილის მოკლე ინვენტარის მოკლე ფორმით (BPI-SF) იყო 2.0 როგორც მკურნალობის ჯგუფში, ასევე პლაცებოს ჯგუფში. საერთო პირველადი საბოლოო წერტილის გაზომვების გარდა; მკურნალობის სარგებელი ასევე შეფასდა ჩონჩხთან დაკავშირებულ მოვლენამდე (SRE), პროსტატის მკურნალობის შემდეგი მკურნალობის დრო, ქიმიოთერაპიის დაწყების დრო, ტკივილის პროგრესირებამდე დრო და PSA პროგრესირებამდე დრო. მკურნალობა გაგრძელდა დაავადების პროგრესირებამდე, თანხმობის გაუქმებამდე, მიუღებელ ტოქსიკურობამდე ან სიკვდილამდე.
რენტგენოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა განისაზღვრა, როგორც დრო რანდომიზაციიდან რენტგენოგრაფიულ პროგრესამდე ან სიკვდილამდე ნებისმიერი მიზეზით. რენტგენოგრაფიული პროგრესი მოიცავდა პროგრესირებას ძვლის სკანირებით (მოდიფიცირებული PCWG2-ზე დაყრდნობით) ან რბილი ქსოვილების დაზიანებებს CT ან MRI-ით (RECIST 1.1-ზე დაყრდნობით).
მნიშვნელოვანი განსხვავება rPFS-ში დაფიქსირდა მკურნალობის ჯგუფებს შორის (იხ. ცხრილი 1 და სურათი 1).
ცხრილი 1: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენის ფენობრივი ანალიზი; მკურნალობის intent -to-treat პოპულაცია (კვლევა PCR3011)
AA-P
პლაცებო
რანდომიზირებული პაციენტები
597
602
ინციდენტი (event)
239 (40,0%)
354 (58,8%)
ცენზურა (censor)
358 (60,0%)
248 (41,2%)
ინციდენტის ხანგრძლივობა (თვეები)
მედიანა (95% CI)
33,02 (29,57, NE)
14,78 (14,69, 18,27)
დეკემბერი
(0,0+, 41.0+)
(0,0+, 40,6+)
p მნიშვნელობაa
<0,0001
საფრთხის კოეფიციენტი(hazard ratio) (95% CI)b
0,466 (0,394, 0,550)
შენიშვნა: += ცენზურირებული დაკვირვება, NE=გამოთვლა შეუძლებელია. rPFS მოვლენის განსაზღვრისას გათვალისწინებული იყო რენტგენოგრაფიული პროგრესირება და სიკვდილი. AA-P= პაციენტები, რომლებიც იღებენ აბირატერონის აცეტატს და პრედნიზოლონს.
a p მნიშვნელობა არის ლოგიკური რანგი, რომელიც სტრატიფიცირებულია ECOG PS ქულით (0/1 ან 2) და ვისცერული ყოფნის (არყოფნის ან არსებული) მიხედვით. გამოითვლება ტესტიდან.
b
საფრთხის კოეფიციენტი გამოთვლილია სტრატიფიცირებული პროპორციული რისკების მოდელიდან. საფრთხის კოეფიციენტი<1 AA-P-ის სასარგებლოდ
2253430456251სურათი 1: კაპლან-მეიერის დიაგრამა რადიოგრაფიული პროგრესიისგან თავისუფალ გადარჩენაზე; intent-to-treat პოპულაცია (კვლევა PCR3011)
სტატისტიკურად უპირატესობას ანიჭებს AA-P-ს პლუს ADT-ს სიკვდილის რისკის 34%-ით შემცირებით პლაცებოს პლუს ADT-თან შედარებით (TO=0.66; 95% CI: 0.56, 0.78; p<0.0001) OS-სთვის მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება დაფიქსირდა (იხ. ცხრილი 2 და სურათი 2).
ცხრილი 2: პაციენტების საერთო გადარჩენა, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი ან პლაცებოთი კვლევაში PCR3011 (intent-to-treat ანალიზი)
საერთო გადარჩენა
ზიტიგა და პრედნიზონი
(N=597)
პლაცებო
(N=602)
სიკვდილი (%)
275 (46%)
343 (57%)
გადარჩენის მედიანა (თვეები)
53,3
36,5
(95% CI)
48,2, NE
33,5, 40,0
საფრთხის კოეფიციენტი (95% CI)1
0,66 (0,56, 0,78)
საფრთხის კოეფიციენტი (95% CI)1
0,66 (0,56, 0,78)
NE= არ არის დადგენილი
1
საფრთხის კოეფიციენტი გამოთვლილია სტრატიფიცირებული პროპორციული რისკების მოდელიდან.
საფრთხის კოეფიციენტი<1 ზიტიგასა და პრედნიზონის სასარგებლოდ
სურათი 2: კაპლან-მეიერის მთლიანი გადარჩენის დიაგრამა; Intent-to-treat პოპულაციის ანალიზი (ცდა PCR3011)
ქვეჯგუფის ანალიზები თანმიმდევრულად უჭერს მხარს ზიტიგათი მკურნალობას. მიუხედავად იმისა, რომ AA-P-ის მკურნალობის ეფექტი rPFS-ზე და OS-ზე წინასწარ განსაზღვრულ ქვეჯგუფებში იყო უმაღლესი და თანმიმდევრული საკვლევ პოპულაციაში, არ დაფიქსირდა ხელსაყრელი სარგებელი ქვეჯგუფში ECOG ქულით 2, მაგრამ მცირე ზომის ნიმუშმა (n=40) შეზღუდა მნიშვნელოვანი დასკვნა.
გარდა საერთო გადარჩენისა და rPFS-ის დაკვირვებული ზრდისა, სარგებლობა გამოვლინდა ზიტიგას სასარგებლოდ პლაცებოსთან შედარებით ყველა პერსპექტიულად განსაზღვრული მეორადი საბოლოო წერტილისთვის.
კვლევა 302 (პაციენტები წინასწარი ქიმიოთერაპიის გარეშე)
პაციენტები, რომლებიც იყვნენ ასიმპტომური ან მსუბუქი სიმპტომებით და რომლებსაც ჯერ არ მიუღიათ ქიმიოთერაპია, რომლებისთვისაც ქიმიოთერაპია არ იყო ნაჩვენები, ჩართული იყო ამ კვლევაში. 0-1 ქულა "ყველაზე უარესი ტკივილი ბოლო 24 საათის განმავლობაში" პუნქტის მოკლე ტკივილის ინვენტარი-მოკლე ფორმაში (BPI-SF) ჩაითვალა ასიმპტომურად, ხოლო ქულა 2-3 ჩაითვალა მსუბუქ სიმპტომად.
პაციენტების საშუალო ასაკი კვლევაში 302 (n = 1,088) იყო 71 წელი პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას პლუს პრედნიზონს ან პრედნიზოლონს, და 70 იმ პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს პლუს პრედნიზოლონს. პაციენტების განაწილება, რომლებსაც მკურნალობდნენ ზიტიგათი რასის მიხედვით, ასეთი იყო: 520 (95.4%) კავკასიელი, 15 (2.8%) შავკანიანი, 4 (0.7%) ყვითელკანიანი და 6 (1.1%) სხვა რასა. აღმოსავლეთ ერთობლივი ონკოლოგიური ჯგუფის (ECOG) მუშაობის სტატუსი იყო 0 პაციენტების 76% ორივე მხარისთვის და 1 24%. მხოლოდ ძვლის მეტასტაზები აღინიშნებოდა პაციენტების 50%-ში, ძვალსა და რბილ ქსოვილებში ან ლიმფურ კვანძებში მეტასტაზები 31%-ში, ხოლო რბილი ქსოვილების ან ლიმფური კვანძების მეტასტაზები მხოლოდ 19%-ში. ვისცერული მეტასტაზების მქონე პაციენტები გამორიცხული იყო კვლევისგან. თანა-პირველადი ეფექტურობის საბოლოო წერტილები იყო საერთო გადარჩენა და რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა (rPFS). საერთო პირველადი საბოლოო წერტილის გაზომვების გარდა; მკურნალობის სარგებელი ასევე შეფასებული იყო კიბოს ტკივილისთვის ოპიატების გამოყენების დროის, ციტოტოქსიური ქიმიოთერაპიის დაწყებამდე დროის, ECOG-ის მუშაობის სტატუსში ≥ 1 პუნქტის გაუარესების და დრო PSA პროგრესირებამდე პროსტატის კიბოს კვლევის ჯგუფის 2 (PCWG2) კრიტერიუმების მიხედვით. საკვლევი მკურნალობა შეწყვეტილი იყო აშკარა კლინიკური პროგრესირების შემთხვევაში. მკვლევარის გადაწყვეტილებით, მკურნალობა ასევე შეიძლება შეწყდეს დადასტურებული რენტგენოგრაფიული პროგრესირებით.
რენტგენოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა (rPFS) შეფასებული იყო სერიული ვიზუალიზაციის კვლევების მიხედვით, რომლებიც განსაზღვრულია PCWG2 კრიტერიუმებით (ძვლის დაზიანებებისთვის) და პასუხის შეფასების კრიტერიუმებში მყარ სიმსივნეებში (RECIST) (რბილი ქსოვილის დაზიანებებისთვის). rPFS ანალიზში, რენტგენოგრაფიული პროგრესირების შეფასება გაკეთდა ცენტრალური მიმოხილვით.
დაგეგმილი rPFS ანალიზი მოიცავდა 401 მოვლენას, 150 (28%) ზიტიგათი ნამკურნალებმა და 251 (46%) პლაცებოთი ნამკურნალებმა პაციენტმა ან აჩვენა პროგრესირების რენტგენოლოგიური მტკიცებულებები ან პაციენტები გარდაიცვალნენ. მნიშვნელოვანი განსხვავება rPFS-ში დაფიქსირდა მკურნალობის ჯგუფებს შორის. (იხ. ცხრილი 3 და სურათი 3).
ცხრილი 3: კვლევა 302: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა პაციენტებში ზიტიგა ან პლაცებო პლუს პრედნიზოლონი და LHRH ანალოგები ან წინა ორქიექტომია
ზიტიგა (N = 546)
პლაცებო (N = 542)
რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა (rPFS)
პროგრესირება ან სიკვდილი
150 (28%)
251 (46%)
საშუალო rPFS (თვეები)
მიუწვდომელია (11,66; NE)
8,3
(8,12; 8,54)
(95% CI)
<0.0001
p-მნიშვნელობა*
0,425 (0,347; 0,522)
NE = არ არის დადგენილი
- p-მნიშვნელობა გამოითვლება ლოგ-რანგის ტესტიდან, რომელიც სტრატიფიცირებულია საბაზისო ECOG ქულით (0 ან 1).
- * საფრთხის კოეფიციენტი<1 ზიტიგას სასარგებლოდ
188912551816000სურათი 3: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა პაციენტებში ზიტიგათი ან პლაცებოთი პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან კომბინაციაში ან წინასწარი ორქიექტომია კაპლან მეიერის დიაგრამაზე
თუმცა, პაციენტის მონაცემების შეგროვება გაგრძელდა საერთო გადარჩენის (OS) მეორე შუალედური ანალიზის თარიღამდე. მკვლევარის მიერ ჩატარებული რენტგენოგრაფიული გამოკვლევა, როგორც შემდგომი მგრძნობელობის ანალიზი rPFS-ზე, წარმოდგენილია ცხრილში 4 და სურათზე 4.
სულ 607 პაციენტმა აჩვენა რენტგენოგრაფიული პროგრესი ან გარდაიცვალა, 271 (50%) აბირტერონის აცეტატის ჯგუფიდან და 336 (62%) პლაცებო ჯგუფიდან. აბირატერონის აცეტატით მკურნალობამ შეამცირა რადიოგრაფიული პროგრესირების რისკი 47%-მდე პლაცებოსთან შედარებით (TR = 0,530; 95%CI: [0,451; 0,623], p<0,0001). მედიანური rPFS იყო 16,5 თვე აბირტერონის აცეტატის ჯგუფში და 8,3 თვე პლაცებოს ჯგუფში.
ცხრილი 4: კვლევა 302: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა პაციენტებში ზიტიგათი ან პლაცებოთი კომბინირებული პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან ან წინა ორქიექტომიასთან (OS-მკვლევარის მიმოხილვა მეორე შუალედურ ანალიზზე)
ზიტიგა (N = 546)
პლაცებო (N = 542)
რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა (rPFS)
პროგრესირება ან სიკვდილი
271 (50%)
336 (62%)
საშუალო rPFS (თვეები)
16,5
(13,80; 16,79)
8,3
(8,05; 9,43)
(95% CI)
<0,0001
p-მნიშვნელობა*
0,530 (0,451; 0.623)
- p-მნიშვნელობა გამოითვლება ლოგ-რანგის ტესტიდან, სტრატიფიცირებული საბაზისო ECOG ქულით (0 ან 1).
- * საფრთხის კოეფიციენტი<1 ზიტიგას სასარგებლოდ
სურათი 4: რადიოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა პაციენტებში ზიტიგათი ან პლაცებოთი კომბინირებული პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან ან წინასწარი ორქიექტომიით კაპლან მეიერის ნაკვეთზე (OSInvestigator Review მეორე შუალედურ ანალიზზე)
333 ölüm gözlendikten sonra, OS için planlı bir ara analiz (IA) yapıldı. Gözlenen klinik faydanın büyüklüğü dikkate alınarak 333 სიკვდილზე დაკვირვების შემდეგ, ჩატარდა რუტინული შუალედური ანალიზი (IA) OS-სთვის. დაკვირვებული კლინიკური სარგებლის სიდიდის გათვალისწინებით, კვლევა იყო ღია და პლაცებო ჯგუფის პაციენტებს შესთავაზეს მკურნალობა ზიტიგათი. ზიტიგამ შეამცირა სიკვდილის რისკი 25%-ით და გამოიწვია მთლიანი გადარჩენის ზრდა პლაცებოსთან შედარებით (TR = 0,752; 95% CI: [0,606; 0,934], p = 0,0097), მაგრამ OS იყო არაადეკვატური და შუალედური შედეგები წინასწარ იყო განსაზღვრული. სტატისტიკური მნიშვნელობისთვის. არ აკმაყოფილებს დასრულების ლიმიტს (იხ. ცხრილი 3). შემდგომი დაკვირვება გადარჩენისთვის გაგრძელდა ამ შუალედური ანალიზის შემდეგ.
OS-სთვის დაგეგმილი საბოლოო ანალიზი ჩატარდა 741 სიკვდილზე დაკვირვების შემდეგ (მედიანური დაკვირვება 49 თვე). აღმოჩნდა, რომ პაციენტების 65% (354/546), რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი და 71% (387/542) პაციენტები, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი, გარდაიცვალა. იყო სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი OS სარგებელი ზიტიგა ჯგუფის სასარგებლოდ, სიკვდილის რისკის 19.4%-ით შემცირებით (TR = 0.806; 95% CI: [0.697; 0.931], p = 0.0033) და OS-ის მედიანური ზრდა 4.4-ით. თვე (ზიტიგა 34.7 თვე, პლაცებო 30.3 თვე) (იხ. ცხრილი 5 და სურათი 5). ეს გაუმჯობესება გამოვლინდა მიუხედავად იმისა, რომ პლაცებო ჯგუფში პაციენტთა 44%-მა მიიღო ზიტიგა შემდგომი თერაპიის სახით.
ცხრილი 5: კვლევა 302: საერთო გადარჩენა პაციენტებში ზიტიგა ან პლაცებოთი პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან კომბინაციაში ან წინასწარი ორქიექტომიით
ზიტიგა
პლაცებო
(N = 546)
(N = 542)
შუალედური გადარჩენის ანალიზი
სიკვდილის შემთხვევები (%)
147 (27%)
186 (34%)
საშუალო გადარჩენა (თვეები)
(95% CI)
მიუწვდომელია
(NE; NE)
- 2
(25,95; NE)
p-მნიშვნელობა*
- 0097
საფრთხის კოეფიციენტი** (95% CI)
- 752 (0.606; 0.934)
გადარჩენის საბოლოო ანალიზი
სიკვდილის შემთხვევები
354 (65%)
387 (71%)
საშუალო საერთო გადარჩენა (თვეები, 95% CI)]
34,7 (32,7; 36,8)
30,3 (28,7; 33,3)
p-მნიშვნელობა*
0,0033
საფრთხის კოეფიციენტი** (95% CI)
0,806 (0,697; 0,931)
NE = არ არის დადგენილი
- p-მნიშვნელობა გამოთვლილი იყო ლოგ-რანგის ტესტიდან, რომელიც სტრატიფიცირებული იყო საბაზისო ECOG ქულის წინააღმდეგ (0 ან 1).
- * საფრთხის კოეფიციენტი<1 ზიტიგას სასარგებლოდ
221932564643000სურათი 5: საერთო გადარჩენა საბოლოო ანალიზთან შედარებით პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი ან პლაცებოთი პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან კომბინაციაში ან წინა ორქიექტომია კაპლან მეიერის დიაგრამაზე.
გარდა საერთო გადარჩენისა და rPFS-ის დაკვირვებული ზრდისა, ზიტიგას შემდეგი სარგებელი პლაცებოსთან შედარებით ნაჩვენები იყო ყველა მეორადი საბოლოო წერტილისთვის:
დრო PSA პროგრესირებამდე PCWG2 კრიტერიუმების მიხედვით: PSA პროგრესირების მედიანური დრო იყო 11,1 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას და 5,6 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს (TR = 0,488; 95% CI: [0,420; 0,568], p <0,0001). PSA-ს პროგრესირებამდე დრო დაახლოებით გაორმაგდა ზიტიგათი მკურნალობით (TO = 0.488). დადასტურებული PSA პასუხის მქონე პაციენტების წილი უფრო დიდი იყო ზიტიგას ჯგუფში, ვიდრე პლაცებოს ჯგუფში (62% 24%-ის წინააღმდეგ, p=0.0001). სრული და ნაწილობრივი პასუხის მნიშვნელოვნად გაზრდილი სიხშირე დაფიქსირდა ზიტიგათი პაციენტებში რბილი ქსოვილების გაზომვადი დაავადების მქონე პაციენტებში.
კიბოს ტკივილისთვის ოპიატების გამოყენების დრო: საბოლოო ანალიზში, პროსტატის კიბოს ტკივილის დროს ოპიატების გამოყენების მედიანური დრო იყო 33.4 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას და 23.4 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს; (TO = 0.721; 95% CI: [0.614; 0.846], p<0.0001).
ციტოტოქსიური ქიმიოთერაპიის დაწყების დრო: ციტოტოქსიური ქიმიოთერაპიის დაწყების მედიანური დრო იყო 25,2 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას და 16,8 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს (TR = 0,580; 95% CI: [0,487; 0,691], p<0,0001) .
დრო ECO1 ქულის რეგრესამდე ECOG შესრულების ქულამდე: მედიანური დრო ≥1 ქულის რეგრესამდე ECOG შესრულების ქულაში იყო 12.3 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგა და 10.9 თვე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს (TO = 0.821; 95% CI: [0.714; 0.943, p = 0.0053).
შემდეგი კვლევის საბოლოო წერტილებმა აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უპირატესობა ზიტიგათი მკურნალობის სასარგებლოდ:
ობიექტური პასუხი: ობიექტური პასუხი განისაზღვრა, როგორც გაზომვადი დაავადების მქონე პაციენტების პროპორცია RECIST კრიტერიუმების მიხედვით, რომლებმაც მიაღწიეს სრულ ან ნაწილობრივ პასუხს (საწყისი ლიმფური კვანძის ზომა ≥ 2 სმ ითვლება სამიზნე დაზიანებად). საწყის ეტაპზე გაზომვადი დაავადების მქონე პაციენტების პროპორცია, რომლებმაც მიაღწიეს ობიექტურ პასუხს, იყო 36% ზიტიგას ჯგუფში და 16% პლაცებოს ჯგუფში (p<0.0001).
ტკივილი: ზიტიგათი მკურნალობამ მნიშვნელოვნად შეამცირა ტკივილის საშუალო სიმძიმის პროგრესირება 18%-მდე პლაცებოსთან შედარებით (p = 0.0490). პროგრესირების საშუალო დრო იყო 26.7 თვე ზიტიგას ჯგუფში და 18.4 თვე პლაცებოს ჯგუფში.
FACT-P (მთლიანი ქულა) კითხვარში გაუარესების დრო: ზიტიგათი მკურნალობამ მნიშვნელოვნად შეამცირა გაუარესების რისკი FACT-P (მთლიანი ქულა) კითხვარში 22%-მდე პლაცებოსთან შედარებით (p = 0.0028). გაუარესების დრო FACT-P (მთლიანი ქულა) კითხვარში იყო 12.7 თვე ზიტიგას ჯგუფში და 8.3 თვე პლაცებო ჯგუფში.
კვლევა 301 (პაციენტები წინასწარი ქიმიოთერაპიით)
კვლევა 301 მოიცავდა პაციენტებს, რომლებიც ადრე იყენებდნენ დოცეტაქსელს. პაციენტებს არ მოეთხოვებოდათ დაავადების პროგრესირება დოცეტაქსელით თერაპიის დროს, რადგან ამ ქიმიოთერაპიის ტოქსიკურობამ შეიძლება გამოიწვიოს თერაპიის შეწყვეტა. პაციენტები განაგრძობდნენ საკვლევ მკურნალობას PSA პროგრესირებამდე (25% დადასტურებული პაციენტის საწყისი/მინიმალურიდან) პროტოკოლით განსაზღვრული რენტგენოგრაფიული პროგრესირებით და სიმპტომატური ან კლინიკური პროგრესირებით. პაციენტები, რომლებიც ადრე მკურნალობდნენ კეტოკონაზოლით პროსტატის კიბოსთვის, გამოირიცხებოდნენ ამ კვლევაში. პირველადი ეფექტურობის საბოლოო წერტილი იყო საერთო გადარჩენა.
კვლევაში ჩართული პაციენტების საშუალო ასაკი იყო 69 წელი (დიაპაზონი 39-95 წელი). პაციენტების განაწილება, რომლებსაც ზიტიგათი მკურნალობდნენ რასის მიხედვით, ასეთი იყო: 737 (93.2%) კავკასიელი, 28 (3.5%) შავკანიანი, 11 (1.4%) ყვითელკანიანი და დანარჩენი 14'3 (1.8%) იყო სხვა რასებიდან. კვლევაში ჩართული პაციენტების 11%-ს ჰქონდა ECOG შესრულების ქულა 2; 70%-ისთვის იყო დაავადების პროგრესირების რადიოგრაფიული მტკიცებულება PSA პროგრესირებით ან მის გარეშე; 70%-ს ადრე მიღებული ჰქონდა ერთი ციტოტოქსიური ქიმიოთერაპია და 30%-ს ჰქონდა მიღებული ორი ციტოტოქსიური ქიმიოთერაპია. პაციენტების 11%-ს, რომლებიც ზიტიგათი მკურნალობდნენ ჰქონდათ ღვიძლის მეტასტაზები.
552 სიკვდილზე დაკვირვების შემდეგ, დაგეგმილმა ანალიზმა აჩვენა, რომ ზიტიგათი ნამკურნალები პაციენტების 42% (797 პაციენტიდან 333) და პლაცებოთი ნამკურნალები პაციენტების 55% (398 პაციენტიდან 219) გარდაიცვალა. პაციენტებს, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი, აღენიშნებოდათ სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი ზრდა საშუალო საერთო გადარჩენაში. (იხ. ცხრილი 6).
ცხრილი 6: საერთო გადარჩენა პაციენტებში ზიტიგათი ან პლაცებოთი კომბინირებული პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან ან წინა ორქიექტომიასთან
ზიტიგა
(N=797)
პლაცებო
(N=398)
პირველადი გადარჩენის ანალიზი
გარდაცვლილთა რაოდენობა (%)
333 (42%)
219 (55%)
საშუალო საერთო გადარჩენა (თვეები)
(95% CI)
14,8 (14,1; 15,4)
10,9 (10,2; 12)
p-მნიშვნელობაa
<0,0001
საფრთხის კოეფიციენტი(95% CI) b
0,646 (0,543; 0,768)
მიმდინარე გადარჩენის ანალიზი
გარდაცვლილთა რაოდენობა (%)
501 (63%)
274 (69%)
საშუალო საერთო გადარჩენა (თვეები)
(95% CI)
15,8 (14,8; 17,0)
11,2 (10,4; 13,1)
საფრთხის კოეფიციენტი(95% CI) b
0,740 (0,638; 0,859)
a p-მნიშვნელობა არის სტრატიფიცირებული ლოგარითმული შკალა, რომელიც დაფუძნებულია ECOG შესრულების სტატუსის ქულაზე (0-1 ან 2), ტკივილის ქულაზე (წარმოდგენილი ან არ წარმოდგენილი), წინა ქიმიოთერაპიის სქემების რაოდენობა (1 ან 2) და დაავადების პროგრესირების ტიპი (PSA ან მხოლოდ რენტგენოგრაფიული).მიღებული სექვენირების ტესტიდან.
B საფრთხის კოეფიციენტი გამოითვლება სტრატიფიცირებული პროპორციული რისკის მოდელის მიხედვით. საფრთხის კოეფიციენტი<1 ზიტიგას სასარგებლოდ
მკურნალობის პირველი რამდენიმე თვის შემდეგ თითოეულ შეფასების წერტილში, პაციენტებს, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი, პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტთა პროპორციაზე გადარჩენის უფრო მაღალი მაჩვენებელი ჰქონდათ (იხ. სურათი 6).
სურათი 6: საერთო გადარჩენა პაციენტებში ზიტიგათი ან პლაცებოთი პრედნიზოლონთან და LHRH ანალოგებთან კომბინაციაში ან წინასწარი ორქიექტომია კაპლან მეიერის ნაკვეთზე
ქვეჯგუფის გადარჩენის ანალიზებმა აჩვენა კონსისტენტური გადარჩენის სარგებელი ზიტიგათი მკურნალობისთვის (იხ. სურათი 7).
2130712418219სურათი 7: საერთო გადარჩენა ქვეჯგუფის მიხედვით: საფრთხის კოეფიციენტი და 95% ნდობის ინტერვალი
AA= ზიტიგა ; BPI= ტკივილის მოკლე ინვენტარი; GA= ნდობის ინტერვალი; ECOG= აღმოსავლური კოოპერატივის ონკოლოგიური ჯგუფის შესრულების ქულა; TO= საფრთხის კოეფიციენტი; NE= არ არის დადგენილი
გარდა საერთო გადარჩენის დაკვირვებული ზრდისა, ყველა მეორადი საბოლოო წერტილი უპირატესობას ანიჭებდა ზიტიგას და ეს განსხვავებები იყო სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი, როდესაც მორგებული იყო მრავალი ტესტისთვის, როგორც ნაჩვენებია ქვემოთ.:
პაციენტებს, რომლებიც იღებდნენ ზიტიგას, ჰქონდათ სტატისტიკურად უფრო მაღალი PSA პასუხის მაჩვენებელი (განისაზღვრება როგორც ≥50% საწყისიდან), ვიდრე პლაცებოს მიღებისას, 38% ზიტიგასთან შედარებით 10% პლაცებოთი, p<0.0001.
PSA-ს პროგრესირების მედიანური დრო ზიტიგათი ნამკურნალევ პაციენტებში იყო 10.2 თვე, პლაცებოთი ნამკურნალევ პაციენტებთან -6.6 თვე (TO=0.580; 95% CI: [0.462; 0.728], p<0.0001)).
მედიანური რენტგენოგრაფიული პროგრესირების გარეშე გადარჩენა ზიტიგათი ნამკურნალებ პაციენტებში იყო 5.6 თვე, 3.6 თვესთან შედარებით პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებში (TO=0.673; 95% CI: [0.585; 0.776], p<0.0001).
ტკივილი
ტკივილის შემსუბუქების მქონე პაციენტების წილი სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად მეტი იყო ზიტიგას ჯგუფში, ვიდრე პლაცებოს ჯგუფში (44% v. 27%, p=0.0002). ტკივილის შემსუბუქება განისაზღვრა, როგორც მინიმუმ 30%-ით შემცირება საბაზისოდან BPI-SF ყველაზე უარესი ტკივილის ინტენსივობის ქულაში, ანალგეტიკის გამოყენების ქულის გაზრდის გარეშე 24 საათის განმავლობაში, ზედიზედ ორ შეფასებებში, რომლებიც ჩატარდა ერთ პაციენტში, ოთხი კვირის ინტერვალით. მხოლოდ პაციენტები, რომლებსაც საბაზისო ტკივილის ქულა ≥ 4 ჰქონდათ, შეფასდა ტკივილის პალიაციისთვის და გაანალიზებული იყო მინიმუმ ერთი პოსტ-საწყისი ტკივილის ქულა (N=512).
პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ზიტიგათი, აღენიშნებოდათ ტკივილის უფრო მცირე მატება, ვიდრე მათ, ვინც მკურნალობდა პლაცებოთი: 22% მათ, ვინც მკურნალობდა ზიტიგათი 6 თვეში, 28% -ის წინააღმდეგ, ვინც იღებდა პლაცებოს, 30% მათ, ვინც მკურნალობდა ზიტიგათი 12 თვეში, მათგან % მკურნალობდნენ პლაცებოთი 38 და 18 თვეში ზიტიგას მიმღებთა 35%-ს აღენიშნებოდა ტკივილის მომატება პლაცებოს მიღების 46%-თან შედარებით. ტკივილის გაზრდის დროს, BPI-SF ტკივილის ყველაზე უარესი ინტენსივობის ქულის საბაზისოდან მინიმუმ 30%-ით ან მეტის ზრდა, ტკივილგამაყუჩებელი საშუალების გამოყენების ქულის შემცირების გარეშე ბოლო 24 საათის განმავლობაში ორი თანმიმდევრული შეფასებისას, ან 30% ან მეტი. ტკივილგამაყუჩებელი საშუალების გამოყენების ქულაში ორ თანმიმდევრულ შეფასებაზე განისაზღვრება, როგორც გადაჭარბებული ზრდა. ტკივილის პროგრესირების დრო 25-ე პროცენტულზე იყო 7.4 თვე ზიტიგას ჯგუფში 4.7 თვე პლაცებოს ჯგუფში.
ჩონჩხის სისტემასთან დაკავშირებული მოვლენები
6, 12 და 18 თვეზე ჩონჩხთან დაკავშირებული მოვლენების მქონე პაციენტების წილი უფრო დაბალი იყო ზიტიგას ჯგუფში პლაცებოსთან შედარებით (18% vs 28% 6 თვეში, 30% vs 40% 12 თვეში, შესაბამისად. და 35% vs 40% 18 თვეში). პირველი ჩონჩხის მოვლენის ხანგრძლივობა 25-ე პროცენტულზე იყო 9.9 თვე ზიტიგა ჯგუფში, ორჯერ მეტი ვიდრე საკონტროლო ჯგუფში, რომელიც იყო 4.9 თვე. პათოლოგიური მოტეხილობა, ზურგის ტვინის შეკუმშვა, ძვლის პალიატიური რადიოთერაპია ან ძვლის ქირურგიული ჩარევა განისაზღვრა, როგორც ჩონჩხის სისტემასთან დაკავშირებული მოვლენები.
პედიატრიული პოპულაცია
ზიტიგა არ გამოიყენება პედიატრიულ პაციენტებში, რადგან პროსტატის კიბო არ გვხვდება პედიატრიულ პოპულაციაში.
პედიატრიულ პოპულაციაში ზიტიგას კლინიკური ეფექტურობისა და უსაფრთხოების მონაცემები არ არსებობს. (იხ. ნაწილი 4.2).
- 2. ფარმაკოკინეტიკური თვისებები
ზოგადი მახასიათებლები
აბირატერონის აცეტატის შეყვანის შემდეგ, აბირტერონის ფარმაკოკინეტიკა შესწავლილი იყო ჯანმრთელ მოხალისეებში, პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ პროსტატის მეტასტაზური კიბო და ღვიძლის ან თირკმლის უკმარისობის მქონე მოხალისეებში კიბოს გარეშე.
აბირატერონის აცეტატი in vivo სწრაფად გარდაიქმნება აბირატერონად, ანდროგენების ბიოსინთეზის ინჰიბიტორად. (იხ. ნაწილი 5.1).
შეწოვა
აბირატერონის აცეტატის უზმოზე პერორალური მიღების შემდეგ, აბირტერონის პიკური კონცენტრაცია მიიღწევა დაახლოებით 2 საათში.
აბირატერონის აცეტატის მიღება საკვებთან ერთად იწვევს აბირატერონის საშუალო სისტემურ ექსპოზიციას 10-ჯერ (AUC-ის მიხედვით) და 17-ჯერ (Cmax-ის მიხედვით), ვიდრე მისი მიღება ცარიელ კუჭზე, საკვებში ცხიმის შემცველობის მიხედვით. საკვების შემცველობისა და შემადგენლობის ნორმალური ცვალებადობის გათვალისწინებით, ზიტიგას მიღებას საკვებთან ერთად აქვს პოტენციალი გამოიწვიოს ძალიან ცვალებადი ექსპოზიცია. ამიტომ, ზიტიგა არ უნდა იქნას მიღებული ჭამის დროს. ზიტიგა ტაბლეტები უნდა იქნას მიღებული დღეში ერთხელ ერთჯერადი დოზის სახით უზმოზე. ზიტიგა უნდა იქნას მიღებული ჭამიდან მინიმუმ ორი საათის შემდეგ და არ უნდა მიირთვათ ზიტიგას მიღებიდან მინიმუმ ერთი საათის განმავლობაში, ტაბლეტები უნდა გადაიყლაპოს მთელი წყალთან ერთად. (იხ. ნაწილი 4.2).
განაწილება
14C-აბირატერონის ცილებთან შეკავშირების სიჩქარე ადამიანის პლაზმაში არის 99,8%. განაწილების აშკარა მოცულობა არის დაახლოებით 5630 ლიტრი, რაც მიუთითებს აბირატერონის ფართო განაწილებაზე პერიფერიულ ქსოვილებში.
ბიოტრანსფორმაცია
14C-აბირატერონის აცეტატის პერორალური მიღების შემდეგ კაფსულის სახით, აბირატერონის აცეტატი ჰიდროლიზდება აბირატერონამდე და შემდეგ განიცდის სულფაციას, ჰიდროქსილაციას და დაჟანგვას, ძირითადად ღვიძლში. მოცირკულირე რადიოაქტიურობის დიდი უმრავლესობა (დაახლოებით 92%) გვხვდება აბირატერონის მეტაბოლიტების სახით. 15 იდენტიფიცირებადი მეტაბოლიტიდან ორი ძირითადი მეტაბოლიტი არის აბირატერონის სულფატი და ნოქსიდი აბირატერონის სულფატი, თითოეული წარმოადგენს მთლიანი რადიოაქტიურობის დაახლოებით 43%-ს.
გამოყოფა
ჯანმრთელი მოხალისეების მონაცემებზე დაყრდნობით, აბირატერონის ნახევარგამოყოფის პერიოდი პლაზმაში შეადგენს დაახლოებით 15 საათს. 1000 მგ 14C-აბირატერონის აცეტატის პერორალური მიღების შემდეგ, რადიოაქტიური დოზის დაახლოებით 88% გამოვლინდა განავალში და დაახლოებით 5% შარდში. განავალში ნაპოვნი ძირითადი ნაერთებია უცვლელი აბირატერონის აცეტატი და აბირატერონი (შეყვანილი დოზის დაახლოებით 55% და 22%, შესაბამისად).).
პაციენტების მახასიათებლები
ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტები
აბირატერონის აცეტატის ფარმაკოკინეტიკა შესწავლილი იყო პაციენტებში ღვიძლის მსუბუქი ან ზომიერი უკმარისობით (Child-Pugh კლასი A და B, შესაბამისად) და ჯანმრთელ კონტროლში. 1000 მგ ერთჯერადი პერორალური დოზის შემდეგ, აბირტერონის სისტემური ზემოქმედება გაიზარდა 11%-ით და 260%-ით პაციენტებში ღვიძლის მსუბუქი და ზომიერი უკმარისობით, შესაბამისად. აბირატერონის საშუალო ნახევარგამოყოფის პერიოდი გრძელდება დაახლოებით 18 საათამდე ღვიძლის მსუბუქი უკმარისობის მქონე პაციენტებში და საშუალოდ 19 საათამდე ღვიძლის ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტებში.
სხვა კვლევაში, აბირატერონის ფარმაკოკინეტიკა გამოკვლეული იყო 8 ჯანმრთელ სუბიექტში ადრე არსებული ღვიძლის მწვავე უკმარისობით (Child-Pugh კლასი C) (n=8) და ღვიძლის ნორმალური ფუნქციით. აბირატერონის სისტემური ეფექტი (AUC) გაიზარდა დაახლოებით 600%-ით, ხოლო თავისუფალი პრეპარატის ეფექტი გაიზარდა 80%-ით ღვიძლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებთან შედარებით..
არ არის საჭირო დოზის კორექცია პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მსუბუქი ღვიძლის უკმარისობა ანამნეზში. ზიტიგას გამოყენება სიფრთხილით უნდა იქნას განხილული პაციენტებში ღვიძლის ზომიერი უკმარისობით, სადაც სარგებელი აშკარად უნდა აჭარბებდეს პოტენციურ რისკს (იხ. ნაწილები 4.2 და 4.4). ზიტიგა არ უნდა იქნას გამოყენებული ღვიძლის მწვავე უკმარისობის მქონე პაციენტებში. (იხ. ნაწილები 4.2,4.3 და 4.4).
პაციენტებში, რომლებსაც განუვითარდებათ ჰეპატოტოქსიურობა ზიტიგას თერაპიის დროს, შეიძლება საჭირო გახდეს მკურნალობის შეწყვეტა და დოზის კორექცია. (იხ. ნაწილი 4.2. და 4.4).
თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტები
ზიტიგას ფარმაკოკინეტიკა შედარებული იყო თირკმელების დაავადების ბოლო სტადიის მქონე პაციენტებში ჰემოდიალიზის სტაბილურ პროგრამაში და შეესაბამებოდა საკონტროლო პაციენტებს თირკმლის ნორმალური ფუნქციით. დიალიზზე მყოფი თირკმელების დაავადების ბოლო სტადიის მქონე პაციენტებში 1000 მგ ერთჯერადი პერორალური დოზის შემდეგ აბირატერონის სისტემური ზემოქმედების ზრდა არ აღინიშნა. დოზის შემცირება არ არის საჭირო ზიტიგას მიღებისას პაციენტებში თირკმლის უკმარისობით, მათ შორის თირკმლის მძიმე უკმარისობით (იხ. ნაწილი 4.2). თუმცა, არ არსებობს კლინიკური გამოცდილება პროსტატის კიბოს და თირკმლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში.
ასეთ პაციენტებში რეკომენდებულია სიფრთხილე.
- 3. პრეკლინიკური უსაფრთხოების მონაცემები
ცხოველებზე ტოქსიკურობის ყველა კვლევაში მოცირკულირე ტესტოსტერონის დონე მნიშვნელოვნად შემცირდა. შესაბამისად, მორფოლოგიური და/ან ჰისტოლოგიური ცვლილებები აღინიშნა რეპროდუქციული ორგანოების, თირკმელზედა ჯირკვლის, ჰიპოფიზის და სარძევე ჯირკვლების წონის დაქვეითებით. ყველა ცვლილება სრულად ან ნაწილობრივ შექცევადი იყო. რეპროდუქციულ და ანდროგენზე მგრძნობიარე ორგანოებში ცვლილებები შეესაბამება აბირატერონის ფარმაკოლოგიას. მკურნალობასთან დაკავშირებული ყველა ჰორმონალური ცვლილება აღდგენილია ან გაუმჯობესდა 4-კვირიანი აღდგენის პერიოდის შემდეგ.
მამრ და მდედრ ვირთაგვებში ნაყოფიერების კვლევებში აბირატერონის აცეტატმა შეამცირა ნაყოფიერება, მაგრამ ნაყოფიერება მთლიანად აღდგა 4-დან 16 კვირამდე აბირტერონის აცეტატის შეწყვეტიდან.
განვითარების ტოქსიკურობის კვლევაში ვირთხებში, აბირატერონის აცეტატმა გავლენა მოახდინა ორსულობაზე, ნაყოფის წონის და გადარჩენის შემცირების ჩათვლით. მიუხედავად იმისა, რომ აბირატერონის აცეტატი არ არის ტერატოგენული, ზემოქმედება გარე სასქესო ორგანოებზე დაფიქსირდა.
ამ ნაყოფიერების და განვითარების ტოქსიკურობის კვლევებში ვირთხებში, ყველა ეფექტი განპირობებული იყო აბირატერონის ფარმაკოლოგიური აქტივობით.
გარდა რეპროდუქციული ორგანოების ცვლილებებისა, რომელიც ჩანს ყველა ცხოველურ ტოქსიკოლოგიურ კვლევაში, უსაფრთხოების ფარმაკოლოგიის კლასიკური კვლევების არაკლინიკური მონაცემები, განმეორებითი დოზის ტოქსიკურობა, გენოტოქსიკურობა და კანცეროგენული პოტენციალი არ ავლენს განსაკუთრებულ საფრთხეს ადამიანებისთვის. აბირატერონის აცეტატი არ აღმოჩნდა კანცეროგენული 6-თვიანი კვლევისას ტრანსგენურ თაგვებზე (Tg.rasH2). ვირთაგვებში 24-თვიან კანცეროგენურობის კვლევაში აბირატერონის აცეტატმა გაზარდა სათესლე ჯირკვლებში ინტერსტიციული უჯრედული ნეოპლაზმების სიხშირე. ეს აღმოჩენა მიეკუთვნებოდა აბირატერონის ფარმაკოლოგიურ ეფექტს და შეფასდა, როგორც სპეციფიკური ვირთხებისთვის. აბირატერონის აცეტატი არ არის კანცეროგენი მდედრ ვირთხებში.
გარემოსდაცვითი რისკის შეფასება
აბირატერონის აქტიური ნივთიერება ეკოლოგიურ საფრთხეს უქმნის წყლის გარემოს (განსაკუთრებით თევზს).
- ფარმაცევტული მახასიათებლები
- 1. დამხმარე ნივთიერებების ჩამონათვალი
- მიკროკრისტალური ცელულოზა
- ნატრიუმის კროსკარმელოზა
- ლაქტოზას მონოჰიდრატი (ცხოველური)
- მაგნიუმის სტეარატი
- პოვიდონი (K29/K32)
- კოლოიდური უწყლო სილიციუმი
- ნატრიუმის ლაურილ სულფატი
შეუთავსებლობა
შეუთავსებლობები არ არის ცნობილი
ვარგისიანობის ვადა
24 თვე
- 4. განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები შენახვისას
ინახება 25°C-ზე დაბალ ოთახის ტემპერატურაზე.
შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას თავდაპირველ შეფუთვაში.
- 5. შეფუთვის ბუნება და შემცველობა
ზიტიგა ხელმისაწვდომია თეთრი და მრგვალი მაღალი სიმკვრივის პოლიეთილენის ბოთლებში, პოლიპროპილენის თავსახურით, ბავშვებისგან დაცული.
თითოეული ბოთლი შეიცავს 120 ტაბლეტს.
- 6. სპეციალური სიფრთხილის ზომები უტილიზაციისას და სხვა მოპყრობის წესები
მოქმედების მექანიზმიდან გამომდინარე, ამ სამკურნალო პროდუქტმა შეიძლება ზიანი მიაყენოს განვითარების პროცესში მყოფ ნაყოფს, ამიტომ ქალები, რომლებიც არიან ან შეიძლება იყვნენ ორსულად, უნდა მოერიდონ უშუალო კონტაქტს ზიტიგასთან; მაგალითად, ისარგებლონ ხელთათმანებით (იხ. ნაწილი 4.6).
გამოუყენებელი პროდუქტები ან ნარჩენები უნდა განადგურდეს "სამედიცინო ნარჩენების კონტროლის დებულების" და "შეფუთვის ნარჩენების კონტროლის დებულების" შესაბამისად. ამ სამკურნალო პროდუქტმა შეიძლება საფრთხე შეუქმნას წყლიან გარემოს (იხ. ნაწილი 5.3).
- სავაჭრო ნებართვის მფლობელი
Johnson and Johnson Sıhhi Mal. San. ve Tic. Ltd. Şti.
Kavacık/Beykoz/İstanbul
- სავაჭრო ნებართვის ნომერი
135/40
- პირველი ავტორიზაციის/ ავტორიზაციის განახლების თარიღი
პირველი ავტორიზაციის თარიღი: 24.01.2013
ავტორიზაციის განახლების თარიღი: 06.09.2018
- ტექსტის გადახედვის თარიღი
- 06.2022
თარგმანი სწორია:
წყარო: ფარმაცევტული პროდუქტების სახელმწიფო რეესტრი (ჯანდაცვის სამინისტრო). ინსტრუქცია რეესტრში ატვირთული ოფიციალური დოკუმენტია; ნაწილებად ავტომატურად დავყავით, ტექსტი არ შეგვიცვლია. თუ რამე გაუგებარია, ნახე ორიგინალი ან ჰკითხე ფარმაცევტს.








