„ივანიშვილმა მოკლა პოლიტიკური პროცესი, ახლა აფორმებს ამ მკვლელობას. ჯერი საზოგადოებაზეა“ – ინტერვიუ

„თუ ოპოზიციას დაუტოვებ მანდატს, რომ ახლა ჩემ გამო შენ იბრძოლე, მოერიე ამას, გადააგდე და მერე შენ მოდი სათავეში – ის ხვალ იმავეს გააკეთებს,“ – გვითხრა ჟურნალისტმა და „საერთაშორისო გამჭვირვალობა საქართველოს“ ანალიტიკოსმა, ზვიად ქორიძემ. მას ოპოზიციის გაუქმებაზე ვესაუბრეთ: რა გამოსავალი აქვს საზოგადოებას, რომელიც აქამდე ამბობდა, რომ „ლიდერი არ არის“, ან „ოპოზიციაში ვინ არის უკეთესი“?

„პასიური მოქალაქე, რომელიც ჩაიკეტება, რომელიც ინტერვიუს არ მოგცემს, ხმამაღლა არ გამოთქვამს თავის სათქმელს – რა თქმა უნდა, ის მოქალაქე არ არის მზად ცვლილებებისთვის. ჩვენ ზუსტად იმაზე ვსაუბრობთ, რომ ცვლილებებისთვის უნდა მოემზადონ მოქალაქეები. მგონი ჩვენი საზოგადოება ამისთვის უკვე მწიფდება… ბიძინა ივანიშვილმა მოკლა პოლიტიკური პროცესი საქართველოში. ახლა აფორმებს ამ მკვლელობას საკონსტიტუციო აქტით. ჯერი საზოგადოებაზეა.

პოლიტიკური პროცესის გაცოცხლების ერთადერთი ბერკეტი გააჩნია მოქალაქეს. მოქალაქეს, რომელიც არ დაემორჩილება აი, ამ უკანონო, ანტიკონსტიტუციურ გადაწყვეტილებებს“, – მიიჩნევს ზვიად ქორიძე.

„ბათუმელებმა“ ჟურნალისტ ზვიად ქორიძესთან ინტერვიუ ჩაწერა:

ბატონო ზვიად, რა ეტაპზე გადადის ქვეყანა ოპოზიციის აკრძალვით? „გამჭვირვალობა საქართველო“ დღეს გამოქვეყნებულ ანალიზში ამბობს, რომ „კონსტიტუციური სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში საქართველოში დასრულდება პოლიტიკური პლურალიზმი და საარჩევნო დემოკრატია“.

ბიძინა ივანიშვილმა გამოაცხადა პოლიტიკის დასასრული ამ ქვეყანაში – როდესაც პოლიტიკური პარტიები უნდა აიკრძალონ, როდესაც მოქალაქეებს უნდა შეუზღუდონ პოლიტიკური საქმიანობა, როდესაც მოქალაქეებს სდევნიან იმის გამო, რომ მათ შეიძლება თავიანთი ფუნდამენტური უფლებები გამოიყენონ, გამოხატონ ქუჩაში პროტესტი, დაწერონ და საჯაროდ გამოთქვან საკუთარი აზრი და ასე შემდეგ, აი, ეს ყველაფერი, როდესაც იხურება, რა თქმა უნდა, შეგვიძლია ვთქვათ, რომ ქვეყანაში პოლიტიკური პროცესი კვდება.

ბიძინა ივანიშვილმა მოკლა პოლიტიკური პროცესი საქართველოში. ახლა აფორმებს ამ მკვლელობას საკონსტიტუციო აქტით.

სამომავლოდაც რომ ვეღარ გაჩნდეს ოპოზიციური ძალა? არჩევნებით და დემოკრატიული გზით ცვლილებების შესაძლებლობას ვკარგავთ?

პოლიტიკურ პროცესს ჰყავს ერთი აქტიური აქტორი – ეს არის საზოგადოება, მოქალაქეები. მეორე პასიური აქტორია პოლიტიკური პარტია, ვისაც ეს მოქალაქეები აირჩევენ საკანონმდებლო ორგანოში. ჩვენ ვხედავთ, რომ როგორც ერთი, ისე მეორე აქტორი პოლიტიკური პროცესიდან განდევნილია, აკრძალული და დათრგუნულია. შესაბამისად, აქ პოლიტიკური პროცესი არ არის.

პოლიტიკური პროცესის გაცოცხლების ერთადერთი ბერკეტი გააჩნია მოქალაქეს. მოქალაქე, რომელიც არ დაემორჩილება ამ უკანონო, ანტიკონსტიტუციურ გადაწყვეტილებებს, მოქალაქე, რომელიც გამოთქვამს პროტესტს, იტყვის, რომ ის არავის არ მისცემს უფლებას, პოლიტიკა გაანადგუროს ქვეყანაში.

ზვიად ქორიძე

თუმცა ყველაზე ხშირად „ოცნების“ მიმართ კრიტიკულად განწყობილი ადამიანებისგან გვესმის ეს: „სადაა ლიდერი?“ „ვინაა უკეთესი?“ რა გამოსავალი არსებობს, როცა პროტესტი და პროევროპული განწყობა საზოგადოებში არსებობს, მაგრამ ვერ ხერხდება პოლიტიკური ორგანიზება ისე, რომ ამან აიძულოს უკან დახევა „ოცნებას“?

ჩვენ ვსაუბრობთ იმაზე, რომ მოქალაქეებმა გამოთქვან პროტესტი და მერე ეს პროტესტი მართოს ვიღაცამ, თუ ვსაუბრობთ მთავარ აქტორზე, მოქალაქეზე, რომელიც აუცილებლად გამოვა და თავის სათქმელს იტყვის? ის გააგონებს ხელისუფლებას, გააგონებს ყველა საერთაშორისო ორგანიზაციას და დამკვირვებელს, გააგონებს, პირველ რიგში, თანამოქალაქეს, რომ არ შეიძლება შეეგუო იმას, რომ ქვეყანაში პოლიტიკური პროცესი განულდეს.

აი, ეს არის ახლა ამოცანა, რაც ჩვენი საზოგადოების წინაშე დგას. ახლა რომელიმე X ან Y პოლიტიკოსი გამოვა და იტყვის, რომ აი, მოდი დავირაზმოთ – ამ წუთას ამის მოლოდინი არა მაქვს, თუმცაღა ეს კარგი იქნებოდა.

ბევრად უფრო საშურ საქმედ ახლა სწორედ ის მგონია, რომ მოქალაქეები დაფიქრდნენ: რა ხდება, ეს ყველაფერი რას გამოიწვევს და აბსოლუტურად გონიერი აქტი განახორციელონ, უთხრან ბიძინა ივანიშვილს, უთხრან ერთმანეთს, რომ არ დაუშვებენ ქვეყანაში ავტორიტარიზმს.

ეს არის საზოგადოების პირველი რიგის გამოწვევა.

მოქალაქე ამბობს, რომ არაერთხელ გამოვიდა ქუჩაში, თანაც ასიათასობით, მაგრამ დაინახა პოლიტიკური ორგანიზების პრობლემა – ვერ გახდა პროტესტი ანგარიშგასაწევი… თქვენ ახსენეთ, რომ პროტესტი უნდა გავაგონოთ საერთაშორისო ორგანიზაციებს. ამ დროს „ოცნების“ მთავრობის საგარეო უწყება შეშფოთებას გამოთქვამს იმის გამო, რომ ევროკავშირი საქართველოში ოპოზიციის აკრძალვის პროცესს აკრიტიკებს.

სხვა მოლოდინი რატომ შეიძლება არსებობდეს „ოცნებისგან“? „ოცნება“ არის ის დაჯგუფება, რომელმაც მიიტაცა პოლიტიკური მმართველობა ქვეყანაში, მოახდინა ძალაუფლების უზურპაცია. რეალურად გაასხეულა ეს ძალაუფლება ერთ კაცში – ბიძინა ივანიშვილში. ასეთი დაჯგუფება რას იტყვის სხვას, თუ არა იმას, რომ ჩვენ არა გვყავს საერთაშორისო პარტნიორები, ან თუ გვყავს, მაქსიმუმ – რუსეთი.

ამიტომაც ალბათ მხოლოდ მარია ზახაროვას შეიძლება მოეწონოს ეს საკონსტიტუციო სარჩელი, ან ჟურნალისტების ციხეში ჩასმა, ან აქტივისტების დაჭერა ქუჩაში დგომის გამო, მოქალაქეების შეზღუდვა სტატუსების წერის გამო – ეს მარია ზახაროვას მოეწონება. ის შეიძლება იყოს მისაღები საგარეო პარტნიორი „ოცნებისა“ და ბიძინა ივანიშვილისთვის.

სხვა ყველა ძალა იტყვის, რომ რასაც აკეთებს ბიძინა ივანიშვილი და „ქართული ოცნება“, ეს არის დემოკრატიის და თავისუფლების წინააღმდეგ მიმართული ქმედება. რა თქმა უნდა, ბიძინა ივანიშვილი და მისი შემსრულებლები, ვინც ჰყავს ე.წ. მთავრობაში, რა თქმა უნდა, იტყვიან, რომ აი, ეს არის ქვეყნის საშინაო საქმეებში ჩარევა.

„ოცნებაში“ იმასაც ვერ აცნობიერებენ, რომ ყველა დემოკრატიული, თავისუფალი საზოგადოება და სახელმწიფო თვლის იმას, რომ მათ სამეზობლოში ან დედამიწის ნებისმიერ წერტილში როდესაც იქნება ავტორიტარული რეჟიმი, როდესაც ყალიბდება დიქტატურა, მის წინააღმდეგ გამოთქმული პოზიცია და პროტესტი – ეს არ არის რომელიმე ავტორიტარული სახელმწიფოს საშინაო საქმეებში ჩარევა.

როდესაც ჩვენ ვხედავთ, რომ არის სახელმწიფოები, სადაც ადამიანის უფლებები და თავისუფლებები ილახება, ვამბობთ, რომ ეს არის დიქტატურა და ეს დიქტატურა უნდა დამარცხდეს. ეს სულაც არ არის ჩარევა ამ ქვეყნის შიდა საქმეებში, ეს არის იმ მოქალაქეების სოლიდარობა და მხარდაჭერა, რომლებიც იბრძვიან თავისუფლებისთვის.

ამ ვითარებაში მოქალაქე შეიძლება ფიქრობდეს, რომ საგარეო ფაქტორი არ აფერხებს ივანიშვილს, ქვეყნის შიგნით ლიდერი არ გვყავს და რა შეიცვლება, მე რომ ისევ პროტესტი გამოვხატოო…

ზუსტად სახიფათო ეს მიდგომაა, რომელსაც კულტივირებას უკეთებს ბიძინა ივანიშვილი და „ოცნება“ – თესავს ნიჰილიზმს საზოგადოებაში და მოქალაქეებს ეუბნება: თქვენს ბრძოლას აზრი არ აქვს, გაჩუმდით – ეს უქმნის მოქალაქეს დაღლილობის განცდას. თუ ვიტყვით, რომ გვაქვს დაღლილობის უფლება და შეგვიძლია ფეხი ფეხზე გადავიდოთ, წამოვგორდეთ და პეპლებსა და სერაფიტებზე ვიფიქროთ, კი ბატონო.

მაშინ საზოგადოებამ ღიად უნდა თქვას: ის არის დაღლილი და ურჩევნია მშვიდად ამოისუნთქოს დიქტატურის პირობებში. თუ მას ეს არ უნდა, მაშინ რას ნიშნავს, რომ არავინ არ არის ჩვენი პატრონი და მომხედავი? ქართველი მოქალაქე არის საკუთარი თავის მიმხედავი. მოქალაქე, რომელიც ქმნის ქართულ საზოგადოებას, არის საქართველოს მიმხედავი.

ზუსტად ჩვენ უნდა ვთქვათ: გვინდა, რომ საქართველო დარჩეს ავტორიტარულ თანავარსკვლავედში, დიქტატურების ორბიტაზე, თუ საქართველო გახდეს ნორმალური, თანამედროვე სახელმწიფო? რა არის ჩვენი საზოგადოების არჩევანი? ამაზე პასუხი ვინ უნდა გასცეს? – უნდა გასცეს თითოეულმა მოქალაქემ. სულერთია, ის სად არის დასაქმებული, რა საზოგადოებრივ შრომას ეწევა, ან თუ საერთოდ არ ეწევა შრომას, არ აქვს მნიშვნელობა.

1991 წელს ქართველმა საზოგადოებამ გადაწყვიტა, რომ მისი ამოცანაა, გააკეთოს დამოუკიდებელი, დემოკრატიული ქვეყანა და სწორედ დემოკრატიის პრინციპებზე დააფუძნოს თავისი დამოუკიდებლობა. ახლა საქართველოს ჰყავს გამგებელი, რომელსაც არანაირი სტატუსი არ გააჩნია, მაგრამ ის განკარგავს საქართველოს, როგორც სახელმწიფოს. ის განკარგავს თითოეული ჩვენგანის ცხოვრებასა და ბედს.

ეს არალეგიტიმური ადამიანი, რომელიც არასოდეს არავის არა ურჩევია – შეგიძლიათ ყველა არჩევნების შედეგები გადაამოწმოთ, თუ არ ჩავთვლით 2024 წლის არჩევნებს, როდესაც ივანიშვილი გახდა პარლამენტის დეპუტატი და პირველივე დღეს თავისი უფლებამოსილების ცნობისა, ეს მანდატი მოიხსნა, ანუ მას არ უნდა იყოს ქართველი ხალხის რჩეული, ეს ადამიანი დღეს განკარგავს ჩვენს ბედს.

ის გვეუბნება, რომ საქართველოს პერსპექტივა არ უნდა იყოს დემოკრატია, დამოუკიდებლობა, ის ღირებულებები, რაზეც ამ საზოგადოებამ გააკეთა არჩევანი. გამოდის, რომ 1991 წლის რეფერენდუმის შედეგები არის ფიქცია – საქართველო არც დამოუკიდებელი უნდა იყოს და ის უნდა აღმოჩნდეს პრაქტიკულად სატელიტი, თუ მით უარესი – არ აღმოჩნდება რუსეთის მხრიდან მთლიანად დაპყრობილი. ის უნდა იყოს არადემოკრატიული, ანუ ისეთივე მმართველობის წესით, როგორიც რუსეთშია.

დღეს, როდესაც საქართველოს რეფერენდუმის ღირებულებები ეჭვქვეშ დგება და როდესაც მოქალაქეებს ეუბნებიან, რომ ის, რაზეც დაფუძნდა შენი ქვეყნის მომავალი, უნდა განადგურდეს – ამას თუ ეს საზოგადოება მშვიდად შეხედავს, მაშინ, რა თქმა უნდა, ეს ამ საზოგადოების პასუხისმგებლობაა.

როგორ უყურებს ამ პროცესს საზოგადოება, თქვენი დაკვირვებით? მაგალითად, ჟურნალისტი ვახო სანაია დააპატიმრეს გუშინ ფეისბუქპოსტის გამო.

როდესაც თითოეული მოქალაქე სწორად შეაფასებს ამ პროცესს და თავს არ მოიტყუებს, ის მოახდენს თავისი პროტესტის გენერირებას თანამოქალაქეების პროტესტთან ერთად. მაშინ გამოვა ვინმე არჩილ გორდულაძე ან ვინმე ლევან მახაშვილი და დაიწყებენ ადამიანების თავების დათვლას, მაგრამ პროტესტი თავებით არ იზომება, პროტესტი განწყობებით იზომება. ყველაზე მნიშვნელოვანია, რომ დღეს ქართულ საზოგადოებას ჰქონდეს მგრძნობელობა ყველაზე მნიშვნელოვან საკითხზე: დამოუკიდებლობასა და დემოკრატიაზე.

„ოცნება“ ახერხებს იმას, რომ პროტესტი არ გადაიზარდოს მასობრივ წინააღმდეგობაში? მაგალითად, ათასებით გაუზარდეს ხელფასები თანამდებობის პირებს, პენსიონერებისთვის – 20 ლარი გაიმატეს, პროტესტის გააქტიურების შემდეგ გვითხრეს, 45 ლარს დავუმატებთ პენსიონერებსო.

ივანიშვილი ზუსტად მაგ ღირებულებით ჩარჩოში აცხოვრებს საზოგადოებას და ეუბნება: ახლა მე შენ ამდენ ფულს მოგცემ და ამდენი ფულით ამდენ პურს და კვერცხს იყიდი. ჩვენ კი ვსაუბრობთ დამოუკიდებლობაზე, დემოკრატიულ ფასეულობებზე. სოციალური თანასწორობისა და სოციალური კეთილდღეობის ნიშნული არ იქნება მაღალი ქვეყანაში, სადაც დემოკრატიული სხვა ღირებულებები არ არის დაცული.

1980 წელს რომ ჩაგეტარებინათ საბჭოთა საქართველოში სოციოლოგიური გამოკითხვა, ადამიანები ისაუბრებდნენ იმაზე, რომ დახლები იყო ცარიელი, პროდუქტების დეფიციტი იყო, ბაზარში ფასები ძვირი იყო, ხელფასი არ აკმაყოფილებთ და ასე შემდეგ. ისაუბრებდნენ იმაზეც, რომ ყველასთვის არ არის ხელმისაწვდომი მანქანები და სხვა მინიმალური სიკეთეები, მაგრამ ალბათ არავინ იტყოდა, რომ მათთვის პრობლემაა მერაბ კოსტავა იჯდეს ციხეში.

შეიძლება, ძალიან ბევრმა ადამიანმა ეს ფაქტი არც კი იცოდა, მაგრამ ვინც იცოდა, ისიც კი არ იტყოდა ამას იმიტომ, რომ ეს არის ავტორიტარიზმის ბუნება: შენ გაფიქროს საბაზისო ინსტინქტებზე, აქამდე დაგიყვანოს, გაფიქროს იმაზე, რომ უნდა ჭამო, რომ საჭმლისთვის ფული უნდა გქონდეს.

როდესაც მოქალაქე დაფიქრდება იმაზე, რომ ქვეყანა გამოხრა კორუფციამ და რომ ქვეყანაში არ არის სამართლიანობა, თანასწორობის ღირებულება და სხვა დემოკრატიული ღირებულებები, როდესაც საზოგადოება იტყვის სოციოლოგიური კვლევის დროს, რომ პრობლემა ის კი არ არის, რომ ძროხის ხორცი, ან კარტოფილი გაძვირდა, არამედ ის, რომ დღეს საპატიმროშია მზია ამაღლობელი, ანდრო ჭიჭინაძე, რეზო კიკნაძე, ირაკლი მიმინოშვილი, მათე დევიძე, ვეფხია კასრაძე – აი, ეს ხალხია დღეს ციხეში, ესენი ვეღარ განსაზღვრავენ ჩვენი მოქალაქეების ბედს.

დღეს ციხეშია ვახო სანაია იმის გამო, რომ მან დაწერა სტატუსი, რომელიც არ მოეწონა შალვა პაპუაშვილს და შალვა პაპუაშვილი ასამართლებს მას. ეს კაცი ვინ არის? – ჩვეულებრივი საგადასახადო აფერისტი, რომელმაც დამალა თავისი ქონების წარმომავლობა იმიტომ, რომ ნაჩუქარის დაბეგვრა არ უნდოდა. აი, ეს ადამიანი განსაზღვრავს დღეს ქვეყნის კანონმდებლობას, ხომ? ის დეპუტატები კიდევ, რომლებიც არიან გაზულუქებულები სწორედაც ამ სახალხო დოვლათის მიტაცებით: ვიქტორ ჯაფარიძეები, ანზორ ბოლქვაძეები, გიორგი ჭყონიები, ვასილ ჩიგოგიძეები, გოჩა ენუქიძეები.

ბუნებრივია, მოქალაქე იქნება გაჭირვებაში, არ ექნება არც ხელფასი და კეთილდღეობა, როდესაც ეს ბიუჯეტის მჭამელები, მოქალაქეების სისხლისმწოველები, მათი კეთილდღეობის მტრები ისევ იქნებიან საქართველოს პარლამენტში.

ამიტომაც, მოქალაქემ სწორად უნდა განსაზღვროს: ამათ მოუსმინოს, ამათ დაპირებულ მშვიდობას გაჰყვეს, თუ რეალურად იბრძოლოს საკუთარი დამოუკიდებლობისა და დემოკრატიული ღირებულებებისათვის? ეს ინდივიდუალურად გადასაწყვეტი – მოქალაქეებმაც უნდა გადალახონ ის ბარიერი, რომ მერე ამ საკუთარი სათქმელით მეორე მოქალაქესთან მივიდნენ, მეორე მოქალაქეს გაუზიარონ. უნდა გადაილახოს ეს ბარიერი.

მოქალაქეებს აქვთ პროტესტი, მაგრამ ისინი საუბრობენ, მაგალითად იმაზე, რომ ქარიზმატული ლიდერის გარეშე ვერ ხერხდება პოლიტიკური ცვლილების მიღწევა. თქვენ ფიქრობთ, თავად მოქალაქემ უნდა დაინახოს საკუთარ თავში პოლიტიკური ცვლილების ორგანიზების რესურსი?

ქარიზმა არ არის ციური მანანა. ქარიზმას იძენს ის ადამიანი, რომელიც ამ სამოქალაქო პროცესში იქნება გამორჩეული მოქალაქეებისგან, თორემ ციდან არ ჩამოვარდება. ქარიზმატული ლიდერი ერთ-ერთია ამ თანასწორთა შორის და საზოგადოება გამოარჩევს, რომ აი, ეს იქნება ჩვენი ლიდერი, მას ესმის ჩვენი პოლიტიკური განაცხადები, ჩვენი სოციალური წუხილები და ამიტომ ის იქნება ჩვენი ლიდერი.

ჩვენ ისევ იმ მატრიცაზე ვბრუნდებით, რომ რაღაც ჯგუფი უნდა შეიქმნას, რომელიც მოვა და გვეტყვის, რომ აი, მე თქვენ გაგათავისუფლებთ. არა! ადამიანებმა თვითონ უნდა მიიღონ გადაწყვეტილება – ურჩევნიათ ცხოვრება მონობაში, შევიწროებაში და დევნაში, თუ ურჩევნიათ თავისუფლებაში და სილაღეში ცხოვრება? ამისთვის მათ აქვთ ყველა ბერკეტი – ეს ღირებულებები, რაზეც მე ახლა ვსაუბრობ, არის ყველასი.

თუ ოპოზიციას დაუტოვებ მანდატს, რომ იცი რა, მოდი ჩემ გამო შენ იბრძოლე, მოერიე ამას, გადააგდე და მერე შენ მოდი სათავეში – ის ხვალ იმავეს გააკეთებს. ყველაზე მნიშვნელოვანია, ამ პროცესში რაც შეიძლება მეტი მოქალაქე იყოს ჩართული და რაც შეიძლება მაღალი იყოს დემოკრატიულობის ხარისხი. გადაწყვეტილების მიღებაში უნდა მონაწილეობდნენ მოქალაქეები. პასიური მოქალაქე, რომელიც ჩაიკეტება, ინტერვიუს არ მოგცემს, რომელიც ხმამაღლა არ გამოთქვამს თავის სათქმელს – რა თქმა უნდა, ის მოქალაქე არ არის მზად ცვლილებებისთვის. ჩვენ ზუსტად იმაზე ვსაუბრობთ, რომ ცვლილებებისთვის უნდა მოემზადონ მოქალაქეები.

მგონია, რომ ამისთვის ჩვენი საზოგადოება უკვე მწიფდება, რადგან ძალიან დიდი ხანია ერთი პატარა ჯგუფი, ერთი კაცი, რომელიც პერიოდულად ცვლის თავის საყრდენებს, კონცეპტუალურად ის მარტოა. მნიშვნელობა არა აქვს ახლა ვინ იქნება საყრდენი – ღარიბაშვილი, გახარია, ბახტაძე თუ კობახიძე, ივანიშვილისთვის ამას მნიშვნელობა არ აქვს. ის ცვლის ამ პერსონებს, მაგრამ თვითონ უჭირავს ძალაუფლება და ამბობს, რომ არავის დაუთმობს.

შესაბამისად, არანაირი სიკეთე და სამართლიანობა ამ საზოგადოებაში არ იქნება, ვიდრე ბიძინა ივანიშვილის დიქტატურა ასეთ მზარდ ტალღაზეა. ჩვენ თუ მივცემთ საშუალებას ამ დიქტატურას, რომ განვითარდეს – მას კიდევ აქვს რესურსი განვითარების. დიქტატურის განვითარება რა არის? – ადამიანები კიდევ უფრო მეტად უნდა გამოიკეტონ, კიდევ უფრო მეტად უნდა გაუჭირდეთ და კიდევ უფრო მეტად უნდა გახდნენ დამოკიდებული მასზე. აი ეს არის პერსპექტივა ამ დიქტატურის. სხვა პერსპექტივა ბიძინა ივანიშვილის დიქტატურას არ აქვს.

ამიტომაც, საზოგადოებამ უნდა იფიქროს: კიდევ მოიტყუოს თავი საშინელი დაპირებებით, თუ პირიქით – გასცეს დროზე პასუხი ივანიშვილს და უთხრას, რომ ახლა ცვლილებების დროა ჩვენს საზოგადოებაში. ეს ცვლილებები ჩვენ გვჭირდება იმისთვის, რომ დავუბრუნდეთ ჩვენს ფუნდამენტურ საყრდენებს: საქართველო უნდა იყოს დამოუკიდებელი ქვეყანა და საქართველო უნდა იყოს დიდი დემოკრატიული ოჯახის წევრი. აი ეს უნდა თქვას ქართულმა საზოგადოებამ. სხვა ამას ჩვენს მაგივრად არ იტყვის.