უნეროლაკი

გამოყენების ინსტრუქცია

უნეროლაკი

(კეტოროლაკის ტრომეთამინი საინექციო)

შემადგენლობა:

თითოეული მლ შეიცავს:

კეტოროლაკის ტრომეთამინი USP ……….. 30 მგ

დამხმარე ნივთიერება:

უწყლო ლიმონმჟავა USP 0.100 მგ

ნატრიუმის ქლორიდი USP 0.430 მგ

ეთანოლი USP 81.400 მგ

ნატრიუმის ჰიდროქსიდის გრანულები USP 1.000 მგ

საინექციო წყალი USP qs 1.000 მლ-მდე

თერაპიული ჩვენებები:

კეტოროლაკის ინექცია ნაჩვენებია საშუალო და მძიმე სიმძიმის მწვავე პოსტოპერაციული ტკივილის ხანმოკლე მართვისთვის. მკურნალობა უნდა დაიწყოს მხოლოდ საავადმყოფოში. მკურნალობის მაქსიმალური ხანგრძლივობაა 2 დღე.

დოზირება და მიღების წესი:

კეტოროლაკის ინექცია განკუთვნილია კუნთშიდა ან ბოლუსური ინტრავენური ინექციისთვის. ბოლუსური ინტრავენური დოზები უნდა შეიყვანოთ მინიმუმ 15 წამის განმავლობაში. კეტოროლაკის ინექცია არ უნდა იქნას გამოყენებული ეპიდურული ან სპინალური გამოყენებისთვის.

როგორც ინტრავენური, ასევე კუნთშიდა შეყვანის შემდეგ ტკივილგამაყუჩებელი ეფექტის დაწყების დრო მსგავსია და დაახლოებით 30 წუთს შეადგენს, მაქსიმალური ტკივილგამაყუჩებელი ეფექტი მიიღწევა ერთიდან ორ საათამდე პერიოდში. ტკივილგამაყუჩებელი მოქმედება, როგორც წესი, ოთხიდან ექვს საათამდე გრძელდება.

დოზირება უნდა დარეგულირდეს ტკივილის სიმძიმისა და პაციენტის რეაქციის მიხედვით. არასასურველი ეფექტების მინიმიზაცია შესაძლებელია სიმპტომების კონტროლისთვის აუცილებელი უმოკლესი დროის განმავლობაში ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზის გამოყენებით.

კეტოროლაკის უწყვეტი მრავალჯერადი დღიური დოზების კუნთში ან ინტრავენურად მიღება არ უნდა აღემატებოდეს ორ დღეს, რადგან გვერდითი მოვლენები შეიძლება გაძლიერდეს ხანგრძლივი გამოყენებისას. ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში დოზირების გამოცდილება შეზღუდულია, რადგან პაციენტთა აბსოლუტური უმრავლესობა გადადის პერორალურ მედიკამენტებზე ან ამ დროის შემდეგ აღარ საჭიროებს ტკივილგამაყუჩებელ თერაპიას.

მოზრდილები

კეტოროლაკის ინექციის რეკომენდებული საწყისი დოზაა 10 მგ, შემდეგ 10-დან 30 მგ-მდე ყოველ ოთხ-ექვს საათში ერთხელ, საჭიროებისამებრ. ოპერაციის შემდგომ საწყის პერიოდში, საჭიროების შემთხვევაში, კეტოროლაკის ინექციის მიღება შესაძლებელია ორ საათში ერთხელ. უნდა იქნას მიღებული ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზა. არ უნდა გადააჭარბოს დღიურ დოზას 90 მგ არახანდაზმულებისთვის და 60 მგ ხანდაზმულებისთვის, თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის და 50 კგ-ზე ნაკლები წონის პაციენტებისთვის. მკურნალობის მაქსიმალური ხანგრძლივობა არ უნდა აღემატებოდეს ორ დღეს.

50 კგ-ზე ნაკლები წონის პაციენტებში დოზა უნდა შემცირდეს.

ოპიოიდური ანალგეტიკების (მაგ., მორფინი, პეტიდინი) ერთდროულად გამოყენება შესაძლებელია და შესაძლოა საჭირო გახდეს ოპტიმალური ტკივილგამაყუჩებელი ეფექტის მისაღწევად ადრეულ პოსტოპერაციულ პერიოდში, როდესაც ტკივილი ყველაზე ძლიერია. კეტოროლაკი არ ერევა ოპიოიდების შეკავშირებას და არ ამწვავებს ოპიოიდებთან დაკავშირებულ სუნთქვის დათრგუნვას ან სედაციას. კეტოროლაკის ინექციასთან ერთად გამოყენებისას, ოპიოიდის დღიური დოზა, როგორც წესი, ნაკლებია ჩვეულებრივ საჭირო დოზაზე. თუმცა, ოპიოიდური გვერდითი მოვლენები მაინც უნდა იქნას გათვალისწინებული, განსაკუთრებით დღის ოპერაციის დროს.

პაციენტებმა, რომლებიც იღებენ კეტოროლაკის ინექციას და გადადიან პერორალურ კეტოროლაკზე, უნდა მიიღონ საერთო კომბინირებული დღიური დოზა, რომელიც არ აღემატება 90 მგ-ს (60 მგ ხანდაზმულებისთვის, თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის და 50 კგ-ზე ნაკლები წონის პაციენტებისთვის). პერორალური კომპონენტის დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 40 მგ-ს წამლის ფორმის შეცვლის დღეს. პაციენტები რაც შეიძლება მალე უნდა გადავიდნენ პერორალურ მკურნალობაზე.

ხანდაზმულები

65 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებისთვის რეკომენდებულია დოზირების დიაპაზონის ქვედა ზღვარი და არ უნდა გადააჭარბოთ 60 მგ-ის სადღეღამისო დოზას. ხანდაზმულებს გვერდითი მოვლენების სერიოზული შედეგების განვითარების მომატებული რისკი აქვთ. თუ არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატი აუცილებლაია, უნდა იქნას გამოყენებული ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზა რაც შეიძლება მოკლე ვადით. არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებით თერაპიის დროს პაციენტი

რეგულარულად უნდა იმყოფებოდეს კუჭ-ნაწლავის სისხლდენის მონიტორინგის ქვეშ.

ბავშვები

ბავშვებში უსაფრთხოება და ეფექტურობა დადგენილი არ არის. ამიტომ, კეტოროლაკის ინექციის გამოყენება 16 წლამდე ასაკის ბავშვებში რეკომენდებული არ არის.

თირკმლის უკმარისობა

კეტოროლაკის ინექცია არ უნდა იქნას გამოყენებული თირკმლის საშუალო და მძიმე უკმარისობის დროს და მსუბუქი უკმარისობის დროს, უნდა იქნას გამოყენებული შემცირებული დოზა (არაუმეტეს 60 მგ/დღეში ინტრავენურად ან კუნთში).

უკუჩვენებები:

• აქტიური პეპტიური წყლული ან კუჭ-ნაწლავის სისხლდენის, წყლულის ან პერფორაციის ისტორია
• კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან სისხლდენის ან პერფორაციის აქტიური ან ანამნეზში არსებობა, რაც დაკავშირებულია არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებით (არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებით) თერაპიასთან.
• მომატებული მგრძნობელობა კეტოროლაკ ტრომეტამოლის ან რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ
• არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატები უკუნაჩვენებია იმ პაციენტებში, რომლებსაც ადრე აღენიშნებოდათ ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები (მაგ. ასთმა, რინიტი, ანგიონევროზული შეშუპება ან ჭინჭრის ციება) იბუპროფენის, ასპირინის ან სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების მიღებისას (ასეთ პაციენტებში დაფიქსირდა მძიმე ანაფილაქსიური რეაქციები).
• კეტოროლაკი თრგუნავს თრომბოციტების ფუნქციას და, შესაბამისად, უკუნაჩვენებია პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ეჭვი ან დადასტურებული ცერებროვასკულური სისხლდენა, პაციენტებში, რომლებსაც ჩაუტარდათ ოპერაციები სისხლდენის მაღალი რისკით ან არასრული ჰემოსტაზით და სისხლდენის მაღალი რისკის მქონე პირებში, როგორიცაა ჰემორაგიული დიათეზის მქონე პირები, მათ შორის კოაგულაციის დარღვევები.
• პაციენტები ცხვირის პოლიპების სრული ან ნაწილობრივი სინდრომით, ანგიონევროზული შეშუპებით ან ბრონქოსპაზმით
• ასპირინთან ან სხვა არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებთან, მათ შორის ციკლოოქსიგენაზა 2-ის სპეციფიკურ ინჰიბიტორებთან ერთდროული მკურნალობა.
• პრობენეციდის ან ლითიუმის მარილები
• თირკმლის საშუალო ან მძიმე უკმარისობა (შრატის კრეატინინი > 160 მიკრომოლ/ლ) ან პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ თირკმლის უკმარისობის რისკი მოცულობის შემცირების ან დეჰიდრატაციის გამო
• ასთმა წარსულში
• გულის მძიმე უკმარისობა, ღვიძლის უკმარისობა და თირკმლის უკმარისობა
• პაციენტები, რომლებიც იღებენ ანტიკოაგულანტებს, მათ შორის ვარფარინს და ჰეპარინის დაბალ დოზას (2500 - 5000 ერთეული ყოველ თორმეტ საათში)
• ორსულობის, მშობიარობის, მშობიარობის ან ლაქტაციის პერიოდში
• 16 წლამდე ასაკის ბავშვები
• კეტოროლაკი უკუნაჩვენებია ოპერაციამდე პროფილაქტიკური ანალგეზიის სახით თრომბოციტების აგრეგაციის ინჰიბირების გამო და უკუნაჩვენებია ოპერაციის დროს სისხლდენის მომატებული რისკის გამო.
• კეტოროლაკის საინექციო ხსნარი უკუნაჩვენებია ნეიროაქსიალური (ეპიდურული ან ინტრათეკალური) შეყვანისთვის ალკოჰოლის შემცველობის გამო.
• კეტოროლაკის ოქსპენტიფილინთან კომბინაცია უკუნაჩვენებია.

განსაკუთრებული გაფრთხილება და უსაფრთხოების ზომები გამოყენებისას:

კეტოროლაკი: ეპიდემიოლოგიური მტკიცებულებები მიუთითებს, რომ კეტოროლაკი შეიძლება დაკავშირებული იყოს კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის სერიოზული ტოქსიკურობის მაღალ რისკთან, ზოგიერთ სხვა არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატთან შედარებით, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც გამოიყენება ლიცენზირებული ჩვენებების მიღმა და/ან ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში.

ექიმებმა უნდა გაითვალისწინონ, რომ ზოგიერთ პაციენტში ტკივილის შემსუბუქება შეიძლება არ მოხდეს ინტრავენური ან კუნთოვანი მიღებიდან 30 წუთის ან მეტი ხნის შემდეგ.

კეტოროლაკის ერთდროულ გამოყენებას არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებთან, მათ შორის ციკლოოქსიგენაზა-2-ის სელექციურ ინჰიბიტორებთან ერთად, უნდა მოერიდოთ.

არასასურველი ეფექტების მინიმიზაცია შესაძლებელია სიმპტომების კონტროლისთვის აუცილებელი მინიმალური ეფექტური დოზის უმოკლესი ვადით გამოყენებით.

კუჭ-ნაწლავის სისხლდენა, წყლული და პერფორაცია:

კუჭ-ნაწლავის სისხლდენა, წყლულები ან პერფორაცია, რაც შეიძლება ფატალური იყოს, აღწერილია ყველა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატის, მათ შორის კეტოროლაკის გამოყენებისას, მკურნალობის ნებისმიერ დროს, გამაფრთხილებელი სიმპტომებით ან სერიოზული კუჭ-ნაწლავის მოვლენების ანამნეზით ან მათ გარეშე.

კვლევამ აჩვენა კლინიკურად სერიოზული კუჭ-ნაწლავის სისხლდენის მომატებული მაჩვენებელი 65 წელზე ნაკლები ასაკის პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ საშუალოდ 90 მგ-ზე მეტ დღიურ დოზას კეტოროლაკს კუნთში, იმ პაციენტებთან შედარებით, რომლებიც იღებდნენ პარენტერალურ ოპიოიდებს.

ხანდაზმულებს არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების მიმართ გვერდითი რეაქციების, განსაკუთრებით კუჭ-ნაწლავის სისხლდენისა და პერფორაციის, მაღალი სიხშირე აღენიშნებათ, რაც შეიძლება ფატალური იყოს. კუჭ-ნაწლავის სისხლდენისა და პერფორაციის ასაკთან დაკავშირებული ეს რისკი საერთოა ყველა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატისთვის. ახალგაზრდა მოზრდილებთან შედარებით, ხანდაზმულებს აღენიშნებათ კეტოროლაკის პლაზმური ნახევარგამოყოფის გაზრდილი პერიოდი და შემცირებული პლაზმური კლირენსი. რეკომენდებულია დოზირების უფრო ხანგრძლივი ინტერვალი.

კუჭ-ნაწლავის სისხლდენის, წყლულის ან პერფორაციის რისკი უფრო მაღალია არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების, მათ შორის კეტოროლაკის დოზების გაზრდით, პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აღენიშნებათ წყლული, განსაკუთრებით თუ გართულებულია სისხლდენით ან პერფორაციით, და ხანდაზმულებში. კლინიკურად სერიოზული კუჭ-ნაწლავის სისხლდენის რისკი დოზაზეა დამოკიდებული. ამ პაციენტებმა მკურნალობა უნდა დაიწყონ ყველაზე დაბალი ხელმისაწვდომი დოზით. ამ პაციენტებისთვის, ასევე იმ პაციენტებისთვის, რომლებიც საჭიროებენ ასპირინის დაბალი დოზით მიღებას ან სხვა პრეპარატებს, რომლებიც სავარაუდოდ ზრდიან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის რისკს, გასათვალისწინებელია კომბინირებული თერაპია.

კუჭ-ნაწლავის ტოქსიკურობის ისტორიის მქონე პაციენტებმა, განსაკუთრებით ხანდაზმულებმა, უნდა აცნობონ პაციენტს მუცლის ღრუს ნებისმიერი უჩვეულო სიმპტომის (განსაკუთრებით კუჭ-ნაწლავის სისხლდენის) შესახებ, განსაკუთრებით მკურნალობის საწყის ეტაპზე. კეტოროლაკის მიმღებ პაციენტებში კუჭ-ნაწლავის სისხლდენის ან წყლულის განვითარების შემთხვევაში, მკურნალობა უნდა შეწყდეს.

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აღენიშნებათ ნაწლავის ანთებითი დაავადება (წყლულოვანი კოლიტი, კრონის დაავადება), რადგან ამ მდგომარეობების გამწვავება შესაძლებელია.

სიფრთხილეა საჭირო იმ პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ მედიკამენტებს, რომლებმაც შეიძლება გაზარდონ წყლულის ან სისხლდენის რისკი, როგორიცაა პერორალური კორტიკოსტეროიდები, სეროტონინის შერჩევითი უკუმიტაცების ინჰიბიტორები ან ანტითრომბოციტული საშუალებები, როგორიცაა ასპირინი.

გამოყენება უკუნაჩვენებია პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ანტიკოაგულანტებს, როგორიცაა ვარფარინი.

როგორც სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების შემთხვევაში, კუჭ-ნაწლავის გართულებების სიხშირე და სიმძიმე შეიძლება გაიზარდოს კეტოროლაკის დოზისა და მკურნალობის ხანგრძლივობის ზრდასთან ერთად. კლინიკურად სერიოზული კუჭ-ნაწლავის სისხლდენის რისკი დოზაზეა დამოკიდებული. ეს განსაკუთრებით ეხება ხანდაზმულ პაციენტებს, რომლებიც იღებენ კეტოროლაკის საშუალო დღიურ დოზას 60 მგ/დღეში. პეპტიური წყლულოვანი დაავადების ისტორია ზრდის კეტოროლაკით თერაპიის დროს კუჭ-ნაწლავის სერიოზული გართულებების განვითარების შესაძლებლობას.

გულ-სისხლძარღვთა და ცერებროვასკულური ეფექტები:

ჰიპერტენზიის და/ან მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის გულის შეგუბებითი უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის საჭიროა შესაბამისი მონიტორინგი და კონსულტაცია, რადგან არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო თერაპიასთან დაკავშირებით დაფიქსირებულია სითხის შეკავება და შეშუპება.

კლინიკური კვლევებისა და ეპიდემიოლოგიური მონაცემები მიუთითებს, რომ კოქსიბების და ზოგიერთი არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატის გამოყენება (განსაკუთრებით მაღალი დოზებით და ხანგრძლივი მკურნალობის დროს) შეიძლება დაკავშირებული იყოს მცირე არტერიული თრომბოზული მოვლენების (მაგალითად, მიოკარდიუმის ინფარქტის ან ინსულტის) გაზრდილი რისკი. მიუხედავად იმისა, რომ კეტოროლაკი არ ზრდის თრომბოზულ მოვლენებს, როგორიცაა მიოკარდიუმის ინფარქტი, არ არსებობს საკმარისი მონაცემები კეტოროლაკის ასეთი რისკის გამოსარიცხად.

პაციენტებს, რომლებსაც აღენიშნებათ უკონტროლო ჰიპერტენზია, გულის შეგუბებითი უკმარისობა, დადგენილი გულის იშემიური დაავადება, პერიფერიული არტერიული დაავადება და/ან ცერებროვასკულური დაავადება, კეტოროლაკი უნდა უმკურნალონ მხოლოდ ფრთხილად განხილვის შემდეგ. მსგავსი განხილვის საგანი უნდა იყოს გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების რისკ-ფაქტორების მქონე პაციენტების (მაგ., ჰიპერტენზია, ჰიპერლიპიდემია, შაქრიანი დიაბეტი და მოწევა) ხანგრძლივი მკურნალობის დაწყებამდე.

სასუნთქი გზების ეფექტები: სიფრთხილეა საჭირო, თუ გამოიყენება ბრონქული სპაზმით დაავადებულ პაციენტებში ან მათ ანამნეზში აღენიშნებოდათ ბრონქული სპაზმი, რადგან არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები, როგორც ცნობილია, იწვევენ ბრონქოსპაზმს ასეთ პაციენტებში.

თირკმლის ეფექტები: სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების მსგავსად, კეტოროლაკი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული თირკმლის ფუნქციის დარღვევის ან თირკმლის დაავადების ანამნეზში მქონე პაციენტებში, რადგან ის პროსტაგლანდინების სინთეზის ძლიერი ინჰიბიტორია. სიფრთხილეა საჭირო, რადგან კეტოროლაკის და სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების გამოყენებისას თირკმლის ტოქსიკურობა დაფიქსირდა იმ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ სისხლის მოცულობის და/ან თირკმლის სისხლის ნაკადის შემცირება, სადაც თირკმლის პროსტაგლანდინები დამხმარე როლს ასრულებენ თირკმლის პერფუზიის შენარჩუნებაში.

ამ პაციენტებში კეტოროლაკის ან სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს პროსტაგლანდინების წარმოქმნის დოზადამოკიდებული შემცირება და გამოიწვიოს თირკმლის აშკარა დეკომპენსაცია ან უკმარისობა. ამ რეაქციის ყველაზე მაღალი რისკის ქვეშ არიან თირკმლის ფუნქციის დარღვევის, ჰიპოვოლემიის, გულის უკმარისობის, ღვიძლის დისფუნქციის მქონე პაციენტები, შარდმდენები და ხანდაზმულები. კეტოროლაკის ან სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო თერაპიის შეწყვეტას, როგორც წესი, მოჰყვება მკურნალობამდელი მდგომარეობის აღდგენა.

პროსტაგლანდინების სინთეზის დამთრგუნველი სხვა პრეპარატების მსგავსად, კეტოროლაკის გამოყენებისას აღინიშნა შრატის შარდოვანას, კრეატინინის და კალიუმის დონის მომატება, რაც შეიძლება გამოვლინდეს ერთი დოზის მიღების შემდეგაც.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტები: რადგან კეტოროლაკი და მისი მეტაბოლიტები ძირითადად თირკმელებით გამოიყოფა, თირკმლის ფუნქციის საშუალო და მძიმე დარღვევის მქონე პაციენტებმა (შრატის კრეატინინი 160 მიკრომოლ/ლ-ზე მეტი) არ უნდა მიიღონ კეტოროლაკის ინექცია. თირკმლის მსუბუქი უკმარისობის მქონე პაციენტებმა უნდა მიიღონ კეტოროლაკის შემცირებული დოზა (არაუმეტეს 60 მგ/დღეში ინტრამუსკულარულად ან ინტრავენურად) და მათი თირკმლის მდგომარეობა უნდა იყოს ყურადღებით მონიტორინგი.

სისტემური წითელი მგლურა და შერეული შემაერთებელი ქსოვილის დაავადება: სისტემური წითელი მგლურას (SLE) და შერეული შემაერთებელი ქსოვილის დაავადებების მქონე პაციენტებში შეიძლება გაიზარდოს ასეპტიკური მენინგიტის რისკი.

კანის რეაქციები: არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების გამოყენებასთან დაკავშირებით ძალიან იშვიათად აღინიშნა კანის სერიოზული რეაქციები, რომელთაგან ზოგიერთი ფატალურია, მათ შორის ექსფოლიატიური დერმატიტი, სტივენს-ჯონსონის სინდრომი და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი. პაციენტებს, როგორც ჩანს, ამ რეაქციების ყველაზე მაღალი რისკი აქვთ თერაპიის დასაწყისში: რეაქციის დაწყება შემთხვევათა უმრავლესობაში მკურნალობის პირველი თვის განმავლობაში ხდება. კეტოროლაკის ტრომეტამოლის 30 მგ/მლ საინექციო ხსნარის მიღება უნდა შეწყდეს კანზე გამონაყარის, ლორწოვანი გარსის დაზიანების ან ჰიპერმგრძნობელობის ნებისმიერი სხვა ნიშნის პირველივე გამოვლენისთანავე.

ქალის ფერტილობასთან დაკავშირებული სიფრთხილის ზომები: კეტოროლაკის გამოყენებამ, ისევე როგორც ციკლოოქსიგენაზას/პროსტაგლანდინის სინთეზის დამთრგუნველმა ნებისმიერმა პრეპარატმა, შეიძლება დააქვეითოს ქალის ფერტილობა და არ არის რეკომენდებული დაორსულების მსურველ ქალებში. ქალებში, რომლებსაც აქვთ დაორსულების სირთულეები ან რომლებიც იტარებენ უნაყოფობის გამოკვლევას, უნდა განიხილონ კეტოროლაკის მოხსნის საკითხი.

გულ-სისხლძარღვთა, თირკმლის და ღვიძლის უკმარისობა: სიფრთხილეა საჭირო პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ სისხლის მოცულობის და/ან თირკმლის სისხლის ნაკადის შემცირება, სადაც თირკმლის პროსტაგლანდინები დამხმარე როლს ასრულებენ თირკმლის პერფუზიის შენარჩუნებაში. ამ პაციენტებში, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატის მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის პროსტაგლანდინების წარმოქმნის დოზადამოკიდებული შემცირება და შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის აშკარა უკმარისობა. ამ რეაქციის ყველაზე მაღალი რისკის ქვეშ არიან პაციენტები, რომლებსაც აღენიშნებათ მოცულობის შემცირება სისხლის დაკარგვის ან მძიმე დეჰიდრატაციის გამო, თირკმლის ფუნქციის დარღვევის, გულის უკმარისობის, ღვიძლის დისფუნქციის მქონე პაციენტები, ხანდაზმულები და შარდმდენები. ამ პაციენტებში თირკმლის ფუნქცია უნდა იყოს მონიტორინგი. არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო თერაპიის შეწყვეტას, როგორც წესი, მოჰყვება მკურნალობამდელი მდგომარეობის აღდგენა. ოპერაციის დროს სითხის/სისხლის არასაკმარისი შევსება, რაც იწვევს ჰიპოვოლემიას, შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის დისფუნქცია, რომელიც შეიძლება გამწვავდეს კეტოროლაკის შეყვანისას. ამიტომ, მოცულობის შემცირება უნდა გამოსწორდეს და რეკომენდებულია შრატის შარდოვანას, კრეატინინის და შარდის გამოყოფის მჭიდრო მონიტორინგი მანამ, სანამ პაციენტი ნორმოვოლემიური არ გახდება. თირკმლის დიალიზზე მყოფ პაციენტებში კეტოროლაკის კლირენსი შემცირდა ნორმალური სიჩქარის დაახლოებით ნახევრამდე და ტერმინალური ნახევარგამოყოფის პერიოდი გაიზარდა დაახლოებით სამჯერ.

ნატრიუმის/სითხის შეკავება გულ-სისხლძარღვთა დაავადებებისა და პერიფერიული შეშუპების დროს

სიფრთხილეა საჭირო პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აღენიშნებათ ჰიპერტენზია და/ან გულის უკმარისობა, რადგან არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებით თერაპიასთან დაკავშირებით აღწერილია სითხის შეკავება და შეშუპება.

ზოგიერთ პაციენტში, რომლებიც იღებდნენ არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებს, მათ შორის კეტოროლაკს, აღინიშნა სითხის შეკავება, ჰიპერტენზია და პერიფერიული შეშუპება, ამიტომ ის სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული გულის დეკომპენსაციის, ჰიპერტენზიის ან მსგავსი მდგომარეობების მქონე პაციენტებში.

პაციენტები ღვიძლის ფუნქციის დარღვევით: პაციენტებს, რომლებსაც აქვთ ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა ციროზით, არ აღენიშნებათ კლინიკურად მნიშვნელოვანი ცვლილებები კეტოროლაკის კლირენსში ან ტერმინალურ ნახევარგამოყოფის პერიოდში.

შესაძლოა აღინიშნოს ერთი ან მეტი ღვიძლის ფუნქციური ტესტის ზღვრული მატება. ეს დარღვევები შეიძლება იყოს გარდამავალი, შეიძლება უცვლელი დარჩეს ან პროგრესირებდეს თერაპიის გაგრძელებისას. კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში პაციენტების 1%-ზე ნაკლებში დაფიქსირდა შრატის გლუტამატპირუვატ ტრანსამინაზას (SGPT/ALT) ან შრატის გლუტამატოქსალოაცეტატ ტრანსამინაზას (SGOT/AST) მნიშვნელოვანი მატება (ნორმაზე სამჯერ მეტი). თუ განვითარდა ღვიძლის დაავადების შესაბამისი კლინიკური ნიშნები და სიმპტომები, ან თუ გამოვლინდა სისტემური გამოვლინებები, კეტოროლაკის მიღება უნდა შეწყდეს.

ანაფილაქსიური (ანაფილაქტოიდური) რეაქციები

ანაფილაქსიური (ანაფილაქტოიდური) რეაქციები (მათ შორის, მაგრამ არა მხოლოდ, ანაფილაქსია, ბრონქოსპაზმი, სიწითლე, გამონაყარი, ჰიპოტენზია, ხორხის შეშუპება და ანგიონევროზული შეშუპება) შეიძლება განვითარდეს პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ან არ აქვთ ჰიპერმგრძნობელობა ასპირინის, სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების ან კეტოროლაკის მიმართ. ეს ასევე შეიძლება განვითარდეს იმ პირებში, რომლებსაც აქვთ ანგიონევროზული შეშუპების, ბრონქოსპასტიკური რეაქტიულობის (მაგ. ასთმა) და ცხვირის პოლიპების ისტორია. ანაფილაქტოიდური რეაქციები, როგორიცაა ანაფილაქსია, შეიძლება ფატალური იყოს. ამიტომ, კეტოროლაკი არ უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ასთმის ისტორია და პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ცხვირის პოლიპების სრული ან ნაწილობრივი სინდრომი, ანგიონევროზული შეშუპება და ბრონქოსპაზმი.

ჰემატოლოგიური ეფექტები: კოაგულაციის დარღვევების მქონე პაციენტებმა არ უნდა მიიღონ კეტოროლაკი. ანტიკოაგულაციურ თერაპიაზე მყოფ პაციენტებს შეიძლება ჰქონდეთ სისხლდენის მომატებული რისკი, თუ ისინი კეტოროლაკს ერთდროულად მიიღებენ. კეტოროლაკის და პროფილაქტიკური დაბალი დოზით ჰეპარინის (2500-5000 ერთეული თორმეტ საათში ერთხელ), ვარფარინის და დექსტრანების ერთდროული გამოყენება ფართოდ არ არის შესწავლილი და ასევე შეიძლება დაკავშირებული იყოს სისხლდენის მომატებულ რისკთან. პაციენტებმა, რომლებიც უკვე იღებენ ანტიკოაგულანტებს ან საჭიროებენ დაბალი დოზით ჰეპარინს, არ უნდა მიიღონ კეტოროლაკი. პაციენტები, რომლებიც იღებენ სხვა მედიკამენტურ თერაპიას, რომელიც ხელს უშლის ჰემოსტაზს, უნდა იმყოფებოდნენ ყურადღებით დაკვირვების ქვეშ, თუ კეტოროლაკი გამოიყენება. კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში, კლინიკურად მნიშვნელოვანი პოსტოპერაციული სისხლდენის შემთხვევები 1%-ზე ნაკლები იყო.

კეტოროლაკი აფერხებს თრომბოციტების აგრეგაციას და ახანგრძლივებს სისხლდენის დროს. ნორმალური სისხლდენის ფუნქციის მქონე პაციენტებში სისხლდენის დრო გაიზარდა, მაგრამ არ სცილდებოდა ნორმალურ დიაპაზონს, რომელიც ორიდან თერთმეტ წუთამდე მერყეობდა. ასპირინის ხანგრძლივი ეფექტისგან განსხვავებით, თრომბოციტების ფუნქცია ნორმას უბრუნდება კეტოროლაკის შეწყვეტიდან 24-48 საათის განმავლობაში.

კეტოროლაკის დაუყოვნებლივ პერიოპერაციულ გამოყენებასთან დაკავშირებით აღწერილია ოპერაციის შემდგომი ჭრილობის სისხლდენა. ამიტომ, კეტოროლაკი არ უნდა იქნას გამოყენებული იმ პაციენტებში, რომლებსაც ჩაუტარდათ ოპერაციები სისხლდენის მაღალი რისკით ან არასრული ჰემოსტაზით. სიფრთხილე უნდა იქნას გამოყენებული იმ შემთხვევებში, როდესაც მკაცრი ჰემოსტაზი კრიტიკულია, მაგალითად, მაგრამ არ შემოიფარგლება მხოლოდ კოსმეტიკური ან დღის ქირურგიული ჩარევით, პროსტატის რეზექციით ან ტონზილექტომიით. კეტოროლაკის გამოყენებისას აღწერილია ჰემატომები და ჭრილობის სისხლდენისა და ცხვირიდან გამონადენის სხვა ნიშნები. ექიმებმა უნდა იცოდნენ კეტოროლაკის ფარმაკოლოგიური მსგავსების შესახებ სხვა არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებთან, რომლებიც თრგუნავენ ციკლოოქსიგენაზას და სისხლდენის რისკის შესახებ, განსაკუთრებით ხანდაზმულებში.

მეტოტრექსატი: მეტოტრექსატის ერთდროული მიღებისას სიფრთხილეა საჭირო, რადგან ზოგიერთი პროსტაგლანდინების სინთეზის დამთრგუნველი პრეპარატი, როგორც აღნიშნულია, ამცირებს მეტოტრექსატის კლირენსს და ამით შესაძლოა აძლიერებდეს მის ტოქსიკურობას.

წამლის ბოროტად გამოყენება და დამოკიდებულება:

კეტოროლაკი არ იწვევს დამოკიდებულებას. კეტოროლაკის მიღების უეცარი შეწყვეტის შემდეგ მოხსნის სინდრომი არ დაფიქსირებულა.

ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და სხვა პრეპარატებთან: კეტოროლაკთან ერთად შემდეგი სამკურნალო საშუალებები უნდა იქნას მიღებული სიფრთხილით:

შარდმდენები: კეტოროლაკის საინექციო ხსნარი ჯანმრთელ სუბიექტებში ფუროსემიდის დიურეზულ რეაქციას დაახლოებით 20%-ით ამცირებს, ამიტომ განსაკუთრებული სიფრთხილეა საჭირო გულის დეკომპენსაციის მქონე პაციენტებში. შარდმდენებთან ერთად მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს შარდმდენი ეფექტის შემცირება და გაზარდოს არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების ნეფროტოქსიურობის რისკი.

შარდმდენები და ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები: არასტეროიდულმა ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებმა შეიძლება შეამცირონ შარდმდენების და ანტიჰიპერტენზიული სამკურნალო საშუალებების ეფექტი. თირკმლის მწვავე უკმარისობის რისკი, რომელიც ჩვეულებრივ შექცევადია, შეიძლება გაიზარდოს თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე ზოგიერთ პაციენტში (მაგ., გაუწყლოებული პაციენტები ან ხანდაზმული პაციენტები), როდესაც აგფ ინჰიბიტორები და/ან ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტები გამოიყენება არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებთან ერთად. ამიტომ, კომბინაცია სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს, განსაკუთრებით ხანდაზმულებში. პაციენტები უნდა იყვნენ ადეკვატურად ტიტრირებულნი და უნდა განიხილებოდეს თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი თანმხლები თერაპიის დაწყების შემდეგ და პერიოდულად შემდგომში.

გულის გლიკოზიდები: არასტეროიდულმა ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებმა შეიძლება გაამწვავონ გულის უკმარისობა, შეამცირონ გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარე და გაზარდონ გულის გლიკოზიდების დონე პლაზმაში გულის გლიკოზიდებთან ერთად მიღებისას.

მეთოტრექსატი: მეთოტრექსატის ერთდროული გამოყენებისას სიფრთხილეა საჭირო, რადგან ზოგიერთი პროსტაგლანდინების სინთეზის დამთრგუნველი პრეპარატი, როგორც აღინიშნა, ამცირებს მეთოტრექსატის კლირენსს და ამით შესაძლოა აძლიერებს მის ტოქსიკურობას.

ციკლოსპორინი: ყველა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალების მსგავსად, ციკლოსპორინთან ერთად მიღებისას სიფრთხილეა საჭირო ნეფროტოქსიურობის მომატებული რისკის გამო.

კორტიკოსტეროიდები: ყველა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალების მსგავსად, სიფრთხილეა საჭირო კორტიკოსტეროიდებთან ერთად მიღებისას, კუჭ-ნაწლავის წყლულის ან სისხლდენის მომატებული რისკის გამო.

ქინოლონის ანტიბიოტიკები: ცხოველებზე ჩატარებული კვლევები მიუთითებს, რომ არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებს შეუძლიათ გაზარდონ ქინოლონის ანტიბიოტიკებთან დაკავშირებული კრუნჩხვების რისკი. პაციენტებს, რომლებიც იღებენ არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებს და ქინოლონებს, შეიძლება ჰქონდეთ კრუნჩხვების განვითარების მომატებული რისკი.

ურთიერთქმედების ფორმები:

კეტოროლაკი მაღალი დონით უკავშირდება ადამიანის პლაზმის ცილებს (საშუალოდ 99.2%) და შეკავშირება კონცენტრაციისგან დამოუკიდებელია.

კეტოროლაკის ინექციასთან ერთად შემდეგი სამკურნალო პროდუქტების მიღება აკრძალულია:

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები/ასპირინი: კეტოროლაკი არ უნდა იქნას გამოყენებული სხვა არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებთან ერთად, მათ შორის ციკლოოქსიგენაზა-2-ის სელექციურ ინჰიბიტორებთან ერთად, ან პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ასპირინს, არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებთან დაკავშირებული სერიოზული გვერდითი მოვლენების განვითარების რისკის გამო.

თრომბოქსანი: კეტოროლაკი აფერხებს თრომბოციტების აგრეგაციას, ამცირებს თრომბოქსანის კონცენტრაციას და ახანგრძლივებს სისხლდენის დროს. ასპირინის ხანგრძლივი ეფექტისგან განსხვავებით, თრომბოციტების ფუნქცია ნორმას უბრუნდება კეტოროლაკის მიღების შეწყვეტიდან 24-48 საათის განმავლობაში.

ანტიკოაგულანტები: კეტოროლაკის ინექცია უკუნაჩვენებია ანტიკოაგულანტებთან, როგორიცაა ვარფარინი, კომბინაციაში, რადგან ერთდროულმა მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს ანტიკოაგულაციური ეფექტის გაძლიერება.

მიუხედავად იმისა, რომ კვლევები არ მიუთითებს კეტოროლაკსა და ვარფარინს ან ჰეპარინს შორის მნიშვნელოვან ურთიერთქმედებაზე, კეტოროლაკის და ჰემოსტაზზე მოქმედი თერაპიის ერთდროული გამოყენება, მათ შორის ანტიკოაგულაციური თერაპიის (ვარფარინი) თერაპიული დოზებით, პროფილაქტიკური დაბალი დოზით ჰეპარინის (2500-5000 ერთეული 12 საათში ერთხელ) და დექსტრანების ერთდროული გამოყენება, შეიძლება დაკავშირებული იყოს სისხლდენის მომატებულ რისკთან.

ლითიუმი: ლითიუმს მიმღებ პაციენტებში შესაძლებელია თირკმლის ლითიუმის კლირენსის დათრგუნვა, რაც პროსტაგლანდინების სინთეზის დამთრგუნველი ზოგიერთი პრეპარატის გამოყენებისას იწვევს ლითიუმის კონცენტრაციის ზრდას პლაზმაში. კეტოროლაკით თერაპიის დროს ლითიუმის კონცენტრაციის მომატების შემთხვევები დაფიქსირდა.

პრობენეციდი არ უნდა იქნას მიღებული კეტოროლაკთან ერთად, რადგან მცირდება კეტოროლაკის პლაზმური კლირენსი და განაწილების მოცულობა, რაც იწვევს კეტოროლაკის პლაზმური კონცენტრაციის და ნახევარგამოყოფის პერიოდის ზრდას.

მიფეპრისტონი: არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები არ უნდა იქნას გამოყენებული მიფეპრისტონის მიღებიდან რვადან თორმეტ დღემდე, რადგან მათ შეუძლიათ შეამცირონ მიფეპრისტონის ეფექტი.

ოქსპენტიფილინი: კეტოროლაკის ოქსპენტიფილინთან ერთად მიღებისას, სისხლდენისადმი მიდრეკილება იზრდება.

ანტიაგრეგანტები და სეროტონინის შერჩევითი უკუმიტაცების ინჰიბიტორები (SSRI): ანტიაგრეგანტული საშუალებების და სეროტონინის შერჩევითი უკუმიტაცების ინჰიბიტორების არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებთან ერთად გამოყენებისას კუჭ-ნაწლავის სისხლდენის მომატებული რისკია.

ტაკროლიმუსი: არსებობს ნეფროტოქსიურობის შესაძლო რისკი, როდესაც არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები მიიღება ტაკროლიმუსთან ერთად.

ზიდოვუდინი: ზიდოვუდინთან ერთად მიღებული არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები ზრდის ჰემატოლოგიური ტოქსიკურობის რისკს. არსებობს მტკიცებულება ჰემატომის მომატებული რისკის შესახებ აივ(+) ჰემოფილიით დაავადებულებში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ ზიდოვუდინს და იბუპროფენს.

დიგოქსინი: კეტოროლაკის ტრომეთამინი არ ცვლის დიგოქსინის ცილებთან შეკავშირებას. ინ ვიტრო კვლევებმა აჩვენა, რომ სალიცილატის თერაპიული კონცენტრაციების დროს (300 მკგ/მლ), კეტოროლაკის შეკავშირება შემცირდა დაახლოებით 99.2%-დან 97.5%-მდე, რაც წარმოადგენს შეუკავშირებელი კეტოროლაკის პლაზმური კონცენტრაციების პოტენციურ ორმაგ ზრდას.

დიგოქსინის, ვარფარინის, იბუპროფენის, ნაპროქსენის, პიროქსიკამის, პარაცეტამოლის, ფენიტოინის და ტოლბუტამიდის თერაპიული კონცენტრაციები არ ცვლიდა კეტოროლაკის ცილებთან შეკავშირებას.

კეტოროლაკი ამცირებს ოპიოიდური ანალგეზიის თანმხლები გამოყენების საჭიროებას, როდესაც ის გამოიყენება ოპერაციის შემდგომი ტკივილის შესამსუბუქებლად. კეტოროლაკის ტაბლეტების პერორალური მიღებისას ცხიმიანი საკვების მიღების შემდეგ, შემცირდა კეტოროლაკის პიკური

კონცენტრაციები და დაახლოებით 1 საათით გადაიდო პიკური კონცენტრაციის მიღწევამდე დრო. ანტაციდებს გავლენა არ მოუხდენიათ შეწოვის ხარისხზე.

ცხოველებზე ან ადამიანებზე ჩატარებული კვლევებით არ არსებობს მტკიცებულება, რომ კეტოროლაკის ტრომეტამოლი იწვევს ან აინჰიბირებს ღვიძლის ფერმენტებს, რომლებსაც შეუძლიათ საკუთარი თავის ან სხვა პრეპარატების მეტაბოლიზება. ამიტომ, არ არის მოსალოდნელი, რომ კეტოროლაკი შეცვლის სხვა პრეპარატების ფარმაკოკინეტიკას ფერმენტების ინდუქციის ან ინჰიბირების მექანიზმების გამო.

ორსულობა და ლაქტაცია:

ორსულობა:

ნაყოფის გულ-სისხლძარღვთა სისტემაზე არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების ცნობილი ეფექტების გათვალისწინებით (არტერიული სადინრის დახურვის რისკი), კეტოროლაკი უკუნაჩვენებია ორსულობის, მშობიარობის ან მშობიარობის დროს.

კეტოროლაკის უსაფრთხოება ადამიანებში ორსულობის დროს დადგენილი არ არის. ვირთხებში ან კურდღლებში კეტოროლაკის დედისთვის ტოქსიკური დოზების გამოყენებისას ტერატოგენურობის ნიშნები არ დაფიქსირებულა. ვირთხებში დაფიქსირდა ორსულობის პერიოდის გახანგრძლივება და/ან მშობიარობის დაგვიანება. ადამიანებში არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების მიღებასთან დაკავშირებით დაფიქსირებულია თანდაყოლილი ანომალიები, თუმცა ეს დაბალი სიხშირით ხასიათდება და არ ახასიათებს რაიმე შესამჩნევი სურათი.

პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბირებამ შესაძლოა უარყოფითი გავლენა მოახდინოს ორსულობაზე და/ან ემბრიონის/ნაყოფის განვითარებაზე. ეპიდემიოლოგიური კვლევების მონაცემები მიუთითებს ორსულობის ადრეულ ეტაპზე პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორის გამოყენების შემდეგ მუცლის მოშლის, გულის მანკებისა და გასტროზის გაზრდილ რისკზე. გულ-სისხლძარღვთა მანკების აბსოლუტური რისკი გაიზარდა 1%-ზე ნაკლებიდან დაახლოებით 1.5%-მდე. ითვლება, რომ რისკი იზრდება დოზისა და თერაპიის ხანგრძლივობის მატებასთან ერთად. ცხოველებში, პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორის მიღებამ გამოიწვია იმპლანტაციამდელი და პოსტიმპლანტაციური დანაკარგის და ემბრიონეფეტალური ლეტალობის ზრდა. გარდა ამისა, ორგანოგენეტიკური პერიოდის განმავლობაში პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორის მიღებისას ცხოველებში სხვადასხვა მანკების, მათ შორის გულ-სისხლძარღვთა, შემთხვევების ზრდა დაფიქსირდა.

ორსულობის დროს, პროსტაგლანდინების სინთეზის ყველა ინჰიბიტორმა შეიძლება ნაყოფზე შემდეგი ზემოქმედების ქვეშ მოაქციოს:

• კარდიოპულმონური ტოქსიკურობა (არტერიული სადინრის ნაადრევი დახურვით და ფილტვისმიერი ჰიპერტენზიით);
• თირკმლის დისფუნქცია, რომელიც შეიძლება პროგრესირებდეს თირკმლის უკმარისობაში ოლიგოჰიდროამნიოზით; დედა და ახალშობილი, ორსულობის ბოლოს, შემდეგ შემთხვევებში:
• სისხლდენის დროის შესაძლო გახანგრძლივება, ანტიაგრეგაციული ეფექტი, რომელიც შეიძლება გამოვლინდეს ძალიან დაბალი დოზების გამოყენებისასაც კი.
• საშვილოსნოს შეკუმშვების დათრგუნვა, რაც იწვევს მშობიარობის დაგვიანებას ან გახანგრძლივებას. კეტოროლაკი პლაცენტას აღწევს დაახლოებით 10%-ით.

მშობიარობა: კეტოროლაკი უკუნაჩვენებია მშობიარობის დროს, რადგან პროსტაგლანდინების სინთეზის დამთრგუნველი ეფექტის გამო, მას შეუძლია უარყოფითი გავლენა მოახდინოს ნაყოფის ცირკულაციაზე და დათრგუნოს საშვილოსნოს შეკუმშვა, რითაც იზრდება საშვილოსნოს სისხლდენის რისკი. შესაძლოა, როგორც დედას, ასევე ბავშვს სისხლდენისადმი მიდრეკილება გაუძლიერდეს.

ლაქტაცია:

კეტოროლაკი და მისი მეტაბოლიტები აღწევენ ნაყოფსა და ცხოველების რძეში. კეტოროლაკი ადამიანის რძეში დაბალი კონცენტრაციით იქნა აღმოჩენილი, ამიტომ კეტოროლაკი უკუნაჩვენებია მეძუძურ დედებში.

გავლენა ავტომობილის მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე:

კეტოროლაკის გამოყენებისას ზოგიერთ პაციენტს შეიძლება განუვითარდეს თავბრუსხვევა, ძილიანობა, მხედველობის დარღვევა, თავის ტკივილი, ვერტიგო, უძილობა ან დეპრესია. თუ პაციენტებს აღენიშნებათ ეს ან სხვა მსგავსი არასასურველი ეფექტები, მათ არ უნდა მართონ ავტომობილი ან იმუშაონ მექანიზმებთან.

არასასურველი ეფექტები:

პოსტმარკეტინგული

კეტოროლაკის მიმღებ პაციენტებში შეიძლება განვითარდეს შემდეგი არასასურველი ეფექტები; აღწერილი მოვლენების სიხშირე უცნობია, რადგან ისინი ნებაყოფლობით იქნა აღწერილი გაურკვეველი ზომის პოპულაციიდან.

კუჭ-ნაწლავის დარღვევები:

ყველაზე ხშირად დაფიქსირებული გვერდითი მოვლენები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ არის დამახასიათებელი.

შესაძლოა განვითარდეს პეპტიური წყლული, წყლულები, პერფორაცია ან კუჭ-ნაწლავის სისხლდენა, ზოგჯერ ფატალური, განსაკუთრებით ხანდაზმულებში. მიღების შემდეგ აღწერილია გულისრევა, დისპეფსია, მუცლის ტკივილი/დისკომფორტი, სისხლიანი ღებინება, სტომატიტი, პირის სიმშრალე, ეზოფაგიტი, დიარეა, ბოყინი, ყაბზობა, შებერილობა, სისავსის შეგრძნება, მელენა, კუჭ-ნაწლავის წყლული, სწორი ნაწლავიდან სისხლდენა, წყლულოვანი სტომატიტი, ღებინება, პანკრეატიტი, კოლიტის და კრონის დაავადების გამწვავება. ნაკლებად ხშირად დაფიქსირდა გასტრიტი.

სისხლისა და ლიმფური სისტემის დარღვევები:

თრომბოციტოპენია, პურპურა, ნეიტროპენია, აგრანულოციტოზი, აპლასტიური ანემია, ჰემოლიზური ანემია

იმუნური სისტემის დარღვევები:

ანაფილაქსია, ანაფილაქტოიდური რეაქციები, ანაფილაქტოიდური რეაქციები, როგორიცაა ანაფილაქსია, შეიძლება ფატალური შედეგით დასრულდეს, ასევე ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები, როგორიცაა ბრონქოსპაზმი, სიწითლე, გამონაყარი, ჰიპოტენზია, ხორხის შეშუპება. ეს რეაქციები ასევე შეიძლება განვითარდეს იმ პირებში, რომლებსაც ანამნეზში აღენიშნებოდათ ანგიონევროზული შეშუპება, ბრონქოსპასტიკური რეაქტიულობა (მაგ., ასთმა და ცხვირის პოლიპები).

ინფექცია:

ასეპტიკური მენინგიტი (განსაკუთრებით პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ აუტოიმუნური დარღვევები, როგორიცაა სისტემური წითელი მგლურა, შერეული შემაერთებელი ქსოვილის დაავადება), ისეთი სიმპტომებით, როგორიცაა კისრის გაშეშება, თავის ტკივილი, გულისრევა, ღებინება, ცხელება ან დეზორიენტაცია;

მეტაბოლური და კვების დარღვევები:

ანორექსია, ჰიპონატრიემია, ჰიპერკალიემია. ფსიქიკური დარღვევები:

პათოლოგიური აზროვნება, დეპრესია, ეიფორია, უძილობა, შფოთვა, ნერვიულობა, ფსიქოზური რეაქციები, ანომალიური სიზმრები, ჰალუცინაციები, კონცენტრაციის უუნარობა, ძილიანობა, დაბნეულობა, სტიმულაცია.

ნერვული სისტემის დარღვევები:

თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი, პარესთეზია, კრუნჩხვები, გემოს დარღვევა, ჰიპერკინეზია.

თვალის დაავადებები: მხედველობის ნერვის ნევრიტი, მხედველობის დარღვევა, მხედველობის დარღვევები

ყურის დაავადებები: სმენის დაქვეითება, ტინიტუსი, თავბრუსხვევა

თირკმლის და საშარდე გზების დარღვევები:

გახშირებული შარდვა, ოლიგურია, თირკმლის მწვავე უკმარისობა, ჰემოლიზურ-ურემიული სინდრომი, ფერდის ტკივილი (ჰემატურიით +- აზოტემიით ან მის გარეშე), ინტერსტიციული ნეფრიტი, შარდის შეკავება, ნეფროზული სინდრომი.

როგორც სხვა პრეპარატების შემთხვევაში, რომლებიც თრგუნავენ თირკმლის პროსტაგლანდინების სინთეზს, კეტოროლაკის ერთი დოზის შემდეგ შეიძლება განვითარდეს თირკმლის უკმარისობის ნიშნები, როგორიცაა, მაგრამ არა მხოლოდ, კრეატინინის და კალიუმის დონის მომატება.

გულის დარღვევები:

ბრადიკარდია, პალპიტაცია, გულის უკმარისობა

სისხლძარღვოვანი დარღვევები: სიწითლე, სიფერმკრთალე, ჰიპერტენზია, შეშუპება, ჰიპოტენზია, ოპერაციის შემდგომი ჭრილობიდან სისხლდენა, ჰემატომა.

კლინიკური კვლევებისა და ეპიდემიოლოგიური მონაცემები მიუთითებს, რომ კოქსიბების და ზოგიერთი არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატის (განსაკუთრებით მაღალი დოზებით) გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს არტერიული თრომბოზული მოვლენების (მაგალითად, მიოკარდიუმის ინფარქტის ან ინსულტის) მცირედი ზრდა. მიუხედავად იმისა, რომ კეტოროლაკი არ ზრდის თრომბოზულ მოვლენებს, როგორიცაა მიოკარდიუმის ინფარქტი, არ არსებობს საკმარისი მონაცემები კეტოროლაკის გამოყენებისას ასეთი რისკის გამოსარიცხად.

რეპროდუქციული სისტემის და სარძევე ჯირკვლის დარღვევები:

ქალის უნაყოფობა

სასუნთქი გზების, გულმკერდის და შუასაყრის დარღვევები:

ქოშინი, ასთმა, ფილტვის შეშუპება, ცხვირიდან გამონადენი.

ჰეპატობილიარული დარღვევები:

ჰეპატიტი, ქოლესტაზური სიყვითლე და ღვიძლის უკმარისობა.

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები:

ქავილი, ჭინჭრის ციება, პურპურა, ანგიოედემა, ექსფოლიატიური დერმატიტი, მაკულოპაპულური გამონაყარი, ოფლიანობა, ბულოზური რეაქციები, მათ შორის სტივენს-ჯონსონის სინდრომი და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი (ძალიან იშვიათი). გარდა ამისა, დაფიქსირდა მულტიფორმული ერითემა და კანის ფოტომგრძნობელობა.

კუნთოვანი და შემაერთებელი ქსოვილის დარღვევები:

მიალგია, ფუნქციური დარღვევები,

ზოგადი დარღვევები და შეყვანის ადგილის მდგომარეობა:

ძლიერი წყურვილი, ასთენია, წონის მატება, ცხელება, რეაქციები და ტკივილი ინექციის ადგილას, ტკივილი გულმკერდის არეში, სისუსტე, დაღლილობა.

კვლევები:

სისხლდენის დროის გახანგრძლივება, შრატის შარდოვანას და კრეატინინის მომატება, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა, ლაბორატორიული პარამეტრების დარღვევები

დოზის გადაჭარბება:

სიმპტომები და ნიშნები

კეტოროლაკის ერთჯერადი დოზის გადაჭარბება სხვადასხვაგვარად ასოცირდებოდა მუცლის ტკივილთან, გულისრევასთან, ღებინებასთან, ჰიპერვენტილაციასთან, პეპტიკურ წყლულთან და/ან ეროზიულ გასტრიტთან და თირკმლის დისფუნქციასთან, რომლებიც გაქრა დოზის შეწყვეტის შემდეგ.

შესაძლოა განვითარდეს კუჭ-ნაწლავის სისხლდენა. არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების მიღების შემდეგ შეიძლება განვითარდეს ჰიპერტენზია, თირკმლის მწვავე უკმარისობა, სუნთქვის დათრგუნვა და კომა, თუმცა ეს იშვიათია.

ასევე აღინიშნა თავის ტკივილი, ეპიგასტრიკული ტკივილი, დეზორიენტაცია, აგზნებადობა, ძილიანობა, თავბრუსხვევა, ტინიტუსი და გულის წასვლა.

იშვიათად აღინიშნა დიარეის და ზოგჯერ კრუნჩხვების შემთხვევები.

ანაფილაქტოიდური რეაქციები აღწერილია არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების თერაპიული მიღებისას და შეიძლება განვითარდეს დოზის გადაჭარბების შემდეგაც.

მკურნალობა:

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატების დოზის გადაჭარბების შემდეგ პაციენტებს უნდა ჩაუტარდეთ სიმპტომური და დამხმარე მკურნალობა. სპეციფიკური ანტიდოტები არ არსებობს. დიალიზი მნიშვნელოვნად არ გამოდევნის კეტოროლაკს სისხლიდან.

პოტენციურად ტოქსიკური რაოდენობის მიღებიდან ერთი საათის განმავლობაში უნდა განიხილონ აქტივირებული ნახშირის მიღება. ალტერნატიულად, მოზრდილებში, პოტენციურად სიცოცხლისთვის საშიში დოზის გადაჭარბებიდან ერთი საათის განმავლობაში უნდა განიხილონ კუჭის გამორეცხვა.

უნდა უზრუნველყოფილი იყოს შარდის კარგი გამოყოფა. უნდა მოხდეს თირკმლის და ღვიძლის ფუნქციის მონიტორინგი. პოტენციურად ტოქსიკური რაოდენობის მიღებიდან პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ დაკვირვების ქვეშ სულ მცირე ოთხი საათის განმავლობაში. ხშირი ან ხანგრძლივი კრუნჩხვების მკურნალობა უნდა მოხდეს ინტრავენური დიაზეპამის საშუალებით. პაციენტის კლინიკური მდგომარეობის გათვალისწინებით, შესაძლოა საჭირო გახდეს სხვა ზომების მიღება.

ფარმაკოდინამიკური თვისებები:

კეტოროლაკი არასტეროიდული, ანთების საწინააღმდეგო კლასის (არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო) ძლიერი ტკივილგამაყუჩებელი საშუალებაა. ის არ არის ოპიოიდი და არ გააჩნია ოპიოიდურ რეცეპტორებზე ცნობილი ეფექტები. მისი მოქმედების მექანიზმია ციკლოოქსიგენაზას ფერმენტული სისტემის და შესაბამისად, პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბირება და ტკივილგამაყუჩებელი დოზით მინიმალურ ანთების საწინააღმდეგო ეფექტს ავლენს.

ფარმაკოკინეტიკური თვისებები:

ინტრამუსკულური

კუნთშიდა შეყვანის შემდეგ კეტოროლაკი სწრაფად და სრულად შეიწოვებოდა.

30 მგ ერთჯერადი დოზის მიღებიდან საშუალოდ 50 წუთში პლაზმაში პიკური კონცენტრაცია 2.2 მკგ/მლ დაფიქსირდა. ასაკი, თირკმლის და ღვიძლის ფუნქცია გავლენას ახდენს პლაზმიდან ნახევარგამოყოფის საბოლოო პერიოდზე და საშუალო საერთო კლირენსზე, როგორც ეს მოცემულია ქვემოთ მოცემულ ცხრილში (შეფასებულია კეტოროლაკის 30 მგ ერთჯერადი კუნთშიდა დოზის მიღებიდან).

სუბიექტების ტიპი სრული კლირენსი ტერმინალური

ნახევარგამოყოფის პერიოდი

(1/სთ/კგ) საშუალო (სთ) საშუალო

(დიაპაზონი) (დიაპაზონი)

ნორმალური სუბიექტები

(n = 54 0.023 (0.010 - 0.046) 5.3 (3.5 - 9.2)

ჰეპატიტის მქონე პაციენტები 0.029 (0.013 - 0.066) 5.4 (2.2 - 6.9)

დისფუნქცია (n = 7)

პაციენტები თირკმლის დაქვეითებით

(n= (შრატის კრეატინინი 160 0.016 (0.005 - 0.043) 10.3 (5.9 - 19.2)

430 მიკრომოლ/ლ)

თირკმლის დიალიზზე

მყოფი პაციენტები (9) 0.016 (0.003 - 0.036) 13.6 (8.0 - 39.1)

ჯანმრთელი ხანდაზმული სუბიექტები

= 13) (საშუალო ასაკი 72) 0.019 (0.013 - 0.034) 7.0 (4.7 - 8.6)

ინტრავენური

კეტოროლაკის 10 მგ ერთჯერადი დოზის ინტრავენური შეყვანის შედეგად, საშუალოდ 5.4 წუთის შემდეგ, პლაზმური კონცენტრაციის პიკი 2.4 მკგ/მლ დაფიქსირდა. პლაზმიდან ნახევარგამოყოფის საბოლოო პერიოდი 5.1 საათი იყო, განაწილების საშუალო მოცულობა 0.15 ლ/კგ, ხოლო პლაზმური კლირენსი 0.35 მლ/წთ/კგ.

კეტოროლაკის ფარმაკოკინეტიკა ადამიანებში ერთჯერადი ან მრავალჯერადი დოზების მიღების შემდეგ წრფივია. სტაბილური პლაზმური დონეები მიიღწევა ყოველ ექვს საათში ერთხელ ერთი დღის განმავლობაში დოზირების შემდეგ. არაქრონიკული დოზირებისას კლირენსის ცვლილებები არ დაფიქსირებულა . კეტოროლაკის და მისი მეტაბოლიტების გამოყოფის ძირითადი გზა თირკმლისმიერია: მოცემული დოზის 91.4% (საშუალოდ) შარდში და 6.1% (საშუალოდ) განავალში გვხვდება.პლაზმაში კეტოროლაკის 99%-ზე მეტი უკავშირდება ცილებს კონცენტრაციის ფართო დიაპაზონში.

შენახვის ვადა: 36 თვე

შენახვა: შეინახეთ არაუმეტეს 25ºC ტემპერატურაზე. დაიცავით სინათლისგან.

შეფუთვა : 30მგ/მლ 1მლ ი.მ. და ი.ვ. საინექციო ხსნარი ამპულები №10 მუყაოს კოლოფში.

გაცემის წესი - ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი III, გაიცემა რეცეპტის გარეშე

მარკეტინგის ავტორიზაციის მფლობელი

BRUDER LIFE SCIENCE

ინდოეთი

დამზადებულია ინდოეთში:

Kwality Pharmaceuticals Ltd