სევოფლურანი ნაჩვენებია ზოგადი ანესთეზიის ინდუქციისა და შენარჩუნებისთვის მოზრდილ და პედიატრიულ პაციენტებში სტაციონარული და ამბულატორიული ქირურგიული ჩარევისთვის. სევოფლურანი უნდა დაინიშნოს მხოლოდ ზოგადი ანესთეზიის გამოყენებაში განსწავლული პირების მიერ. …
სრულად- მოქმედი ნივთიერება
- სევოფლურანი (sevoflurane)
- ფორმა და შეფუთვა
- 250მლ საინჰალაციო სითხე ქარვისფერი მინის ბოთლი №1 (პირველადი შეფუთვით)
- მწარმოებელი
- Halocarbon Life Sciences, LLC, აშშ
- გაცემის წესი
- II ჯგუფი, აკრძალულია საცალო რეალიზაცია, გაიცემა მხოლოდ შესაბამისი ნებართვის/ლიცენზიის მქონე დაწესებულებებზე
რეგისტრაციის დეტალები
- ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი
- საანესთეზიო საშუალებები, ზოგადი საანესთეზიო საშუალებები
- ATC კოდი
- N01AB08
- რეგისტრაციის ნომერი
- რ-043449
- რეგისტრირებულია
- 25 ივნისი 2025, მოქმედებს 25 ივნისი 2030-მდე
- რეგისტრაციის მფლობელი
- ()
- განმცხადებელი
- შპს „ემ ელ სი მედიკალი“
- GMP
- -
სევოფლურანი — ინსტრუქცია ქართულად
რისთვის გამოიყენება
სევოფლურანი ნაჩვენებია ზოგადი ანესთეზიის ინდუქციისა და შენარჩუნებისთვის მოზრდილ და პედიატრიულ პაციენტებში სტაციონარული და ამბულატორიული ქირურგიული ჩარევისთვის.
სევოფლურანი უნდა დაინიშნოს მხოლოდ ზოგადი ანესთეზიის გამოყენებაში განსწავლული პირების მიერ. სასუნთქი გზების, ხელოვნური ვენტილაციის, ჟანგბადით გამდიდრებისა და სისხლის მიმოქცევის რეანიმაციის საშუალებები დაუყოვნებლივ უნდა იყოს ხელმისაწვდომი. ვინაიდან ანესთეზიის დონე შეიძლება სწრაფად შეიცვალოს, გამოიყენება მხოლოდ ის ამაორთქლებელი მოწყობილობა, რომელიც უზრუნველყოფს წინასწარ განსაზღვრული კონცენტრაციების მიწოდებას.
მიღების წესი და დოზირება
ცნობილი უნდა იყოს ამაორთქლებელი მოწყობილობიდან მიწოდებული სევოფლურანის კონცენტრაცია. ეს შეიძლება განხორციელდეს სპეციალურად სევოფლურანისთვის კალიბრირებული ამორთქლებელი მოწყობილობის გამოყენებით. ზოგადი ანესთეზიის შეყვანა ინდივიდუალურად უნდა მოხდეს პაციენტის პასუხის მიხედვით.
გამომშრალი CO2 აბსორბენტების შეცვლა
როდესაც კლინიცისტი ეჭვობს, რომ CO2 აბსორბენტი შეიძლება გამოშრეს, ის უნდა შეიცვალოს. ეგზოთერმული რეაქცია, რომელიც წარმოიქმნება სევოფლურანთან და CO2 აბსორბენტთან, იზრდება CO2 აბსორბენტის გამოშრობისას, მაგალითად, CO2 აბსორბენტის ბალონში მშრალი გაზის ნაკადის ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში დინების შემდეგ (იხ. სიფრთხილის ზომები).
წინასაანესთეზიო მედიკაცია
სევოფლურანთან რაიმე სპეციფიკური პრემედიკაცია არ არის ნაჩვენები ან უკუნაჩვენები.
გადაწყვეტილება პრემედიკაციის ჩატარების ან არ ჩატარების შესახებ და შერჩეული პრემედიკაციის შესახებ მიიღება ანესთეზიოლოგის შეხედულებისამებრ.
ინდუქცია
სევოფლურანს არ აქვს მკვეთრი სუნი და არ იწვევს სასუნთქი გზების გაღიზიანებას; ის შესაფერისია პედიატრიაში და მოზრდილებში ნიღბით ინდუქციისთვის.
შენარჩუნება
ანესთეზიის ქირურგიული დონე ჩვეულებრივ მიიღწევა 0,5-დან 3%-მდე სევოფლურანის კონცენტრაციით აზოტის ოქსიდის თანმხლები გამოყენებით ან მის გარეშე. სევოფლურანის შეყვანა შეიძლება ნებისმიერი ტიპის საანესთეზიო კონტურით.
ცხრილი 9. MAC მნიშვნელობები მოზრდილებში და პედიატრიულ პაციენტებში ასაკის მიხედვით
პაციენტის ასაკი
(წლები)
სევოფლურანი
ჟანგბადში
სევოფლურანი
65% N20/35% 02-ში
0-დან 1 თვემდე#
- 3%
1-დან 6 თვემდე
- 0%
6 თვიდან <3 წლამდე
- 8%
- 0%@
3-დან 12-მდე
- 5%
25
- 6%
- 4%
40
- 1%
- 1%
60
- 7%
- 9%
80
- 4%
- 7%
# ახალშობილები სრული გესტაციური ასაკის. MAC დღენაკლულ ახალშობილებში დადგენილი არ არის.
@ 1-დან 3 წლამდე პედიატრიულ პაციენტებში გამოყენებული იყო 60% N20/40% 02.
შეფუთვა
სევოფლურანი, აქროლადი სითხე ინჰალაციისთვის, შეფუთულია ქარვისფერ ბოთლებში, რომელიც შეიცავს 250 მლ სევოფლურანს, USP, NDC #12164-005-25.
უსაფრთხოება და დამუშავება
პროფესიული სიფრთხილე
სევოფლურანისთვის სამუშაო ექსპოზიციის სპეციფიკური ლიმიტი დადგენილი არ არის. თუმცა, შრომის უსაფრთხოებისა და ჯანმრთელობის ეროვნული ინსტიტუტის მიერ ზოგადად რეკომენდებულია 8 საათიანი დროში შეწონილი საშუალო ლიმიტი 2 ppm ჰალოგენირებული საანესთეზიო საშუალებებისთვის (0.5 ppm N2O-ის ზემოქმედებისას) (იხ. გვერდითი რეაქციები).
შენახვა
ინახება 20°-დან 25°C-მდე (68°-დან 77°F-მდე). ნებადართულია გადახრა 15°-დან 30°C-მდე (59°-დან 86°F-მდე). იხილეთ USP კონტროლირებადი ოთახის ტემპერატურა.
ცხოველთა ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია
ცხოველებზე გამოქვეყნებული კვლევები აჩვენებს, რომ საანესთეზიო საშუალებების გამოყენება ტვინის სწრაფი ზრდის ან სინაპტოგენეზის პერიოდში იწვევს ნეირონების და ოლიგოდენდროციტების დაკარგვას განვითარებად ტვინში და ცვლილებებს სინაფსურ მორფოლოგიასა და ნეიროგენეზში. სახეობებს შორის შედარების საფუძველზე, მიიჩნევა, რომ ამ ცვლილებებისადმი მოწყვლადობა დაკავშირებულია მესამე ტრიმესტრში ექსპოზიციასთან სიცოცხლის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში, მაგრამ შეიძლება გაგრძელდეს ადამიანებში დაახლოებით 3 წლამდე.
პრიმატებში 3 საათიანი საანესთეზიო რეჟიმის ზემოქმედება, რომელიც წარმოქმნიდა მსუბუქ ქირურგიულ ანესთეზიას, არ ზრდიდა ნეირონების უჯრედების დაკარგვას; თუმცა, 5 საათიანი ან მეტი ხანგრძლივობის მკურნალობის რეჟიმმა გამოიწვია ნეირონების უჯრედების დაკარგვის გაზრდა. მღრღნელებსა და პრიმატებში მონაცემების მიხედვით, ნეირონებისა და ოლიგოდენდროციტების უჯრედების დაკარგვა დაკავშირებულია სწავლისა და მეხსიერების სუსტ, მაგრამ გახანგრძლივებულ კოგნიტურ დეფიციტთან. ამ არაკლინიკური შედეგების კლინიკური მნიშვნელობა ცნობილი არ არის და ჯანდაცვის მომწოდებლებმა უნდა დააბალანსონ შესაბამისი ანესთეზიის სარგებელი ორსულ ქალებში, ახალშობილებში და მცირეწლოვან ბავშვებში, რომლებსაც ესაჭიროებათ პროცედურები, არაკლინიკური მონაცემებით განსაზღვრული პოტენციური რისკების საპირისპიროდ (იხ. გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა, სიფრთხილის ზომები - ორსულობა, სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება).
SPN-10
2022 წლის ივლისი
უკუჩვენებები
დადასტურებული ან საეჭვო მგრძნობელობა ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის მიმართ.
დადასტურებული ან საეჭვო მგრძნობელობა სევოფლურანის ან სხვა ჰალოგენირებული საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალებების მიმართ.
სიფრთხილის ზომები
თირკმლის დაზიანების რისკი
მიუხედავად იმისა, რომ დაბალი დინების სიჩქარით კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების მონაცემები შეზღუდულია, პაციენტებისა და ცხოველების კვლევებიდან მიღებული მონაცემების მიხედვით, არსებობს თირკმლის დაზიანების პოტენციალი, რაც განპირობებულია A ნაერთით. ცხოველებზე და ადამიანებზე ჩატარებული კვლევები აჩვენებს, რომ სევოფლურანის 2 MAC საათზე მეტი ხანგრძლივობით და სუფთა აირის < 2 ლ/წთ-ში ნაკადის სიჩქარით შეყვანამ შეიძლება გამოიწვიოს პროტეინურია და გლუკოზურია.
მიუხედავად იმისა, რომ A ნაერთების ექსპოზიციის დონე, რომლის დროსაც მოსალოდნელია კლინიკური ნეფროტოქსიურობა, დადგენილი არ არის, გათვალისწინებული უნდა იყოს ყველა ის ფაქტორი, რომელიც იწვევს A ნაერთის ექსპოზიციას ადამიანებში, განსაკუთრებით ექსპოზიციის ხანგრძლივობა, ახალი აირის ნაკადის სიჩქარე და სევოფლურანის კონცენტრაცია. სევოფლურანით ანესთეზიის დროს კლინიცისტმა უნდა დაარეგულიროს შესუნთქული კონცენტრაცია და ახალი აირის ნაკადის სიჩქარე A ნაერთზე ზემოქმედების შესამცირებლად. A ნაერთზე ზემოქმედების შესამცირებლად, სევოფლურანის ექსპოზიცია არ უნდა აღემატებოდეს 2 MAC-საათს 1-დან 2-მდე ლ/წთ ნაკადის სიჩქარით. ახალი აირის ნაკადის სიჩქარე 1 ლ/წთ არ არის რეკომენდებული.
იმის გამო, რომ სევოფლურანის გამოყენების კლინიკური გამოცდილება თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (კრეატინინი > 1,5 მგ/დლ) შეზღუდულია, ამ პაციენტებში მისი უსაფრთხოება დადგენილი არ არის.
სევოფლურანი შეიძლება ასოცირებული იყოს გლიკოზურიასა და პროტეინურიასთან, როდესაც გამოიყენება ხანგრძლივი პროცედურებისთვის დაბალი ნაკადის სიჩქარით. სევოფლურანის დაბალი ნაკადის უსაფრთხოება თირკმლის ფუნქციაზე შეფასებული იყო პაციენტებში თირკმელების ნორმალური პრეოპერაციული ფუნქციით. ერთი კვლევისას სევოფლურანი (N=98) შედარდა აქტიურ კონტროლთან (N=90), რომელიც შეყვანილი იყო > 2 საათის განმავლობაში სუფთა აირის ნაკადის სიჩქარით < 1 ლიტრი/წუთში. კვლევით განსაზღვრული კრიტერიუმების მიხედვით, სევოფლურანის ჯგუფში შემავალ ერთ პაციენტს განუვითარდა კრეატინინის მატება გლიკოზურიასა და პროტეინურიასთან ერთად. ამ პაციენტმა მიიღო სევოფლურანი ახალი აირის ნაკადის სიჩქარით 800 მლ/წთ. აღნიშნული იგივე კრიტერიუმების გამოყენებით, აქტიურ საკონტროლო ჯგუფში არ იყო პაციენტები, რომლებსაც განუვითარდათ მკურნალობით გამოწვეული შრატში კრეატინინის კონცენტრაციის მომატება.
სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს გაზრდილი რისკი პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ დადასტურებული მგრძნობელობა აქროლადი ჰალოგენირებული საანესთეზიო საშუალებების მიმართ. KOH შემცველი CO2 აბსორბენტები რეკომენდებული არ არის სევოფლურანთან ერთად გამოყენებისთვის.
რესპირატორული დეპრესიის რისკი
სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს სუნთქვის დათრგუნვა, რაც შეიძლება გაძლიერდეს ოპიოიდური პრემედიკაციის ან რესპირატორული დეპრესიის გამომწვევი სხვა აგენტებით. აუცილებელია სუნთქვის მონიტორინგი და, საჭიროების შემთხვევაში, ვენტილაციით დახმარება (იხ. სიფრთხილის ზომები).
QT გახანგრძლივების რისკი
არსებობს ცნობები QT ინტერვალის გახანგრძლივების შესახებ, ასოცირებული torsade de pointes-თან (გამონაკლის შემთხვევებში, ფატალური). სიფრთხილეა საჭირო სევოფლურანის შეყვანისას მგრძნობიარე პაციენტებში (მაგ., თანდაყოლილი ხანგრძლივი QT სინდრომის მქონე პაციენტები ან პაციენტები, რომლებიც იღებენ პრეპარატებს, რომლებსაც შეუძლიათ QT ინტერვალის გახანგრძლივება).
ავთვისებიანი ჰიპერთერმია
მგრძნობიარე პირებში, ძლიერმა საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალებებმა, მათ შორის სევოფლურანმა, შეიძლება გამოიწვიონ ჩონჩხის კუნთების ჰიპერმეტაბოლური მდგომარეობა, რაც იწვევს ჟანგბადზე მაღალ მოთხოვნას და კლინიკურ სინდრომს, რომელიც ცნობილია როგორც ავთვისებიანი ჰიპერთერმია. სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს ავთვისებიანი ჰიპერთერმია გენეტიკურად მგრძნობიარე პირებში, როგორიცაა რიანოდინის რეცეპტორების გარკვეული მემკვიდრეობითი მუტაციების მქონე პირები. კლინიკურ სინდრომზე მიუთითებს ჰიპერკაპნია და შეიძლება მოიცავდეს კუნთების რიგიდობას, ტაქიკარდიას, ტაქიპნოეს, ციანოზს, არითმიას და/ან არტერიულ წნევას. ამ არასპეციფიკური ნიშნებიდან ზოგიერთი შეიძლება ასევე გამოვლინდეს მსუბუქი ანესთეზიის, მწვავე ჰიპოქსიის, ჰიპერკაპნიისა და ჰიპოვოლემიის დროს.
კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირდა ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის ერთი შემთხვევა. გარდა ამისა, იყო პოსტმარკეტინგული ცნობები ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის შესახებ. ზოგიერთი შემთხვევა ფატალური იყო.
ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის მკურნალობა მოიცავს გამომწვევი აგენტების (მაგ. სევოფლურანის) შეწყვეტას, დანტროლენ ნატრიუმის ინტრავენურად შეყვანას (დამატებითი ინფორმაციისთვის იხილეთ ინფორმაცია დანტროლენ ნატრიუმის ინტრავენური შეყვანის შესახებ პაციენტის მართვისას) და დამხმარე თერაპიის გამოყენებას. დამხმარე თერაპია შეიძლება მოიცავდეს ღინისძიებებს სხეულის ტემპერატურის აღსადგენად, რესპირატორული და სისხლის მიმოქცევის მხარდაჭერას, ჩვენების მიხედვით, და ელექტოლიტების-სითხეების-მჟავა-ფუძის დარღვევების მართვას. თირკმელების უკმარისობა შეიძლება მოგვიანებით განვითარდეს და უნდა გაკონტროლდეს და შენარჩუნდეს შარდის ნაკადი, თუ ეს შესაძლებელია.
პერიოპერაციული ჰიპერკალიემია
საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალებების გამოყენება დაკავშირებულია შრატში კალიუმის დონის იშვიათ მატებასთან, რამაც გამოიწვია გულის არითმია და სიკვდილი პედიატრიულ პაციენტებში პოსტოპერაციულ პერიოდში. პაციენტები ლატენტური და ასევე აშკარა ნეირომუსკულური დაავადებით, განსაკუთრებით დუშენის კუნთოვანი დისტროფიით, როგორც ჩანს, ყველაზე მოწყვლადები არიან. სუქცინილქოლინის ერთდროული გამოყენება დაკავშირებულია ამ შემთხვევების უმეტესობასთან, მაგრამ არა ყველასთან. ამ პაციენტებს ასევე აღენიშნებოდათ შრატის კრეატინკინაზას დონის მნიშვნელოვანი მატება და, ზოგიერთ შემთხვევაში, ცვლილებები შარდში, რომელიც შეესაბამება მიოგლობინურიას. მიუხედავად ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის გამოვლინებების მსგავსებისა, არცერთ ამ პაციენტს არ აღენიშნებოდა კუნთების რიგიდობის ან ჰიპერმეტაბოლური მდგომარეობის ნიშნები ან სიმპტომები. რეკომენდებულია ადრეული და აგრესიული ჩარევა ჰიპერკალიემიისა და რეზისტენტული არითმიების სამკურნალოდ, ისევე როგორც ლატენტური ნეიროკუნთოვანი დაავადების შემდგომი შეფასება.
პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა
ცხოველებზე ჩატარებული გამოქვეყნებული კვლევები აჩვენებს, რომ საანესთეზიო და სედაციური პრეპარატების მიღება, რომლებიც ბლოკავენ NMDA რეცეპტორებს და/ან აძლიერებენ GABA-ს აქტივობას, ზრდის ნეირონების აპოპტოზს განვითარებად ტვინში და იწვევს გრძელვადიან კოგნიტურ დეფიციტს 3 საათზე მეტხანს გამოყენებისას. ამ მონაცემების კლინიკური მნიშვნელობა არ არის ნათელი. თუმცა, არსებული მონაცემების საფუძველზე, მიიჩნევა, რომ ამ ცვლილებებისადმი დაუცველობის ფანჯარა დაკავშირებულია ორსულობის მესამე ტრიმესტრში ექსპოზიციასთან სიცოცხლის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში, მაგრამ შეიძლება გაგრძელდეს ადამიანებში დაახლოებით სამ წლამდე (იხილეთ სიფრთხილის ზომები - ორსულობა, სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება, ცხოველთა ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია).
ბავშვებში ჩატარებული გამოქვეყნებული ზოგიერთი კვლევის მიხედვით, მსგავსი დეფიციტი შეიძლება აღინიშნოს საანესთეზიო საშუალებების განმეორებითი ან ხანგრძლივი ზემოქმედების შემდეგ ადრეულ ასაკში და შეიძლება გამოიწვიოს არასასურველი კოგნიტური ან ქცევითი ეფექტები. ამ კვლევებს აქვს მნიშვნელოვანი შეზღუდვები და არ არის ნათელი, არის თუ არა დაფიქსირებული ეფექტები განპირობებული საანესთეზიო/სედაციური პრეპარატის გამოყენებით ან სხვა ფაქტორებით, როგორიცაა ოპერაცია ან ძირითადი დაავადება.
საანესთეზიო და სედაციური პრეპარატები არის ბავშვთა თერაპიის აუცილებელი ნაწილი, რომლებსაც ესაჭიროებათ ქირურგიული ჩარევა, სხვა პროცედურები ან ტესტები, რომელთა გადადებაც შეუძლებელია, და დადასტურებული არ არის, რომ ერთი კონკრეტული მედიკამენტი სხვაზე უსაფრთხოა. გადაწყვეტილებები ნებისმიერი არჩევითი პროცედურის ვადებთან დაკავშირებით, რომლებიც საჭიროებენ ანესთეზიას, უნდა ითვალისწინებდეს პროცედურის სარგებელს პოტენციურ რისკებთან შედარებით.
ბრადიკარდია დაუნის სინდრომის დროს
მძიმე ბრადიკარდიისა და გულის გაჩერების ეპიზოდები, რომლებიც არ უკავშირდება გულის თანდაყოლილ დაავადებას, დაფიქსირდა სევოფლურანით ანესთეზიის ინდუქციის დროს დაუნის სინდრომის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში. უმეტეს შემთხვევაში, ბრადიკარდია გაუმჯობესდა სევოფლურანის კონცენტრაციის შემცირებით, სასუნთქი გზების მანიპულირებით ან ანტიქოლინერგული პრეპარატის ან ეპინეფრინის შეყვანით.
ინდუქციის დროს, ყურადღებით დააკვირდით გულისცემას და გაითვალისწინეთ ინსპირირებული სევოფლურანის კონცენტრაციის თანდათანობითი გაზრდა, სანამ არ მიიღწევა ანესთეზიის შესაბამისი დონე. სევოფლურანის შეყვანისას ხელმისაწვდომი უნდა იყოს ანტიქოლინერგული საშუალება და ეპინეფრინის საშუალება ინდუქციისთვის ამ პაციენტთა პოპულაციაში.
ურთიერთქმედება სხვა წამლებთან
კლინიკურ კვლევებში არ გამოვლენილა მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედებები სხვა პრეპარატებთან, რომლებიც ფართოდ გამოიყენება პერიოპერაციულ პერიოდში, მათ შორისაა ცენტრალური ნერვული სისტემის დეპრესანტები, ავტონომიური საშუალებები, ჩონჩხის კუნთების რელაქსანტები, ანტიინფექციური აგენტები, ჰორმონები და სინთეზური შემცვლელები, სისხლის წარმოებულები და გულ-სისხლძარღვთა საშუალებები.
ეპინეფრინი
სევოფლურანთან ერთად გამოყენებისას ეპინეფრინმა შეიძლება გაზარდოს პარკუჭოვანი არითმიის რისკი. აუცილებელია ელექტროკარდიოგრამის და არტერიული წნევის მონიტორინგი და გადაუდებელი შემთხვევების სამართავდ შესაბამისი მედიკამენტების ხელმისაწვდომობა პარკუჭოვანი არითმიის სამკურნალოდ.
კალციუმის ანტაგონისტები
სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს გამოხატული ჰიპოტენზია პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ კალციუმის ანტაგონისტებით. აუცილებელია არტერიული წნევის მონიტორინგი და გადაუდებელი შემთხვევების სამართავად შესაბამისი პრეპარატების ხელმისაწვდომობა ჰიპოტენზიის სამკურნალოდ, როდესაც კალციუმის ანტაგონისტები გამოიყენება სევოფლურანთან ერთად.
ცხოველებში, ატრიოვენტრიკულური გამტარობის დარღვევა აღინიშნა ვერაპამილისა და სევოფლურანის ერთდროულად მიღებისას.
სუქცინილქოლინი
იხილეთ გაფრთხილებები-პერიოპერაციული ჰიპერკალიემია.
არასელექტიური მაო-ინჰიბიტორები
მაო ინჰიბიტორებისა და საინჰალაციო ანესთეტიკების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ჰემოდინამიკური არასტაბილურობის რისკი ოპერაციის ან სამედიცინო პროცედურების დროს.
ინტრავენური ანესთეტიკები
სევოფლურანის შეყვანა თავსებადია ბარბიტურატებთან, პროპოფოლთან და სხვა ფართოდ გამოყენებულ ინტრავენურ საანესთეზიო საშუალებებთან.
ბენზოდიაზეპინები და ოპიოიდები
მოსალოდნელია, რომ ბენზოდიაზეპინები და ოპიოიდები შეამცირებენ სევოფლურანის MAC-ს ისევე, როგორც სხვა საინჰალაციო ანესთეტიკების შემთხვევაში. სევოფლურანის მიღება თავსებადია ბენზოდიაზეპინებთან და ოპიოიდებთან ერთად, როგორც ეს ფართოდ გამოიყენება ქირურგიულ პრაქტიკაში.
აზოტის ოქსიდი
როგორც სხვა ჰალოგენირებული აქროლადი საანესთეზიო საშუალებების შემთხვევაში, სევოფლურანზე საანესთეზიო მოთხოვნა მცირდება აზოტის ოქსიდთან ერთად მიღებისას. 50% N20-ის გამოყენებისას, MAC ექვივალენტური დოზის საჭიროება მცირდება დაახლოებით 50%-ით მოზრდილებში და დაახლოებით 25%-ით პედიატრიულ პაციენტებში (იხ. დოზირება და მიღება).
ნეიროკუნთოვანი ბლოკატორები
როგორც სხვა აქროლადი საანესთეზიო საშუალებების შემთხვევაში, სევოფლურანი ზრდის არამადეპოლარიზებელი მიორელაქსანტებით გამოწვეული ნეიროკუნთოვანი ბლოკადის ინტენსივობას და ხანგრძლივობას. ალფენტანილ-N2O ანესთეზიის დამატებით გამოყენების შემთხვევაში, სევოფლურანი და იზოფლურანი თანაბრად აძლიერებენ ნეიროკუნთოვან ბლოკადას, რაც გამოწვეულია პანკურონიუმით, ვეკურონიუმით ან ატრაკურიუმით. ამიტომ, სევოფლურანით ანესთეზიის დროს, ამ მიორელაქსანტების დოზის კორექცია უნდა მოხდეს ისევე, როგორც იზოფლურანის გამოყენებისას.
ნეიროკუნთოვანი ბლოკატორების მოქმედების გაძლიერება მოითხოვს კუნთების დაბალანსებას სევოფლურანის პარციალური წნევით. ანესთეზიის ინდუქციის დროს ნეიროკუნთოვანი ბლოკატორების შემცირებულმა დოზებმა შეიძლება გამოიწვიოს ენდოტრაქეალური ინტუბაციისთვის ან კუნთების არაადეკვატური რელაქსაციისთვის შესაფერისი მდგომარეობის მიღწევის დაგვიანება.
ხელმისაწვდომ არამადეპოლარიზებელ საშუალებებს შორის, მხოლოდ ვეკურონიუმის, პანკურონიუმის და ატრაკურიუმის ურთიერთქმედება იქნა შესწავლილი სევოფლურანით ანესთეზიის დროს. კონკრეტული მითითებების არარსებობის შემთხვევაში:
- ენდოტრაქეული ინტუბაციისთვის არ შეამციროთ არამადეპოლარიზებელი მიორელაქსანტების დოზა.
- ანესთეზიის შენარჩუნების დროს, არამადეპოლარიზებული მიორელაქსანტების საჭირო დოზა სავარაუდოდ შემცირდება N20/ოპიოიდური ანესთეზიის დროს გამოყენებულ დოზასთან შედარებით. მიორელაქსანტების დამატებითი დოზების შეყვანისას უნდა იხელმძღვანელოთ ნერვულ სტიმულაციაზე პასუხით.
სევოფლურანის მოქმედება სუქცინილქოლინით გამოწვეული მადეპოლარიზებელი ნეიროკუნთოვანი ბლოკადის ხანგრძლივობაზე შესწავლილი არ არის.
ღვიძლის ფუნქცია
ლაბორატორიული პარამეტრების შეფასების შედეგები (მაგ., ALT, AST, ტუტე ფოსფატაზა და საერთო ბილირუბინი და ა.შ.), ისევე როგორც მკვლევარის მიერ მოხსენებული ღვიძლის ფუნქციასთან დაკავშირებული გვერდითი მოვლენების სიხშირე, აჩვენებს, რომ სევოფლურანის შეყვანა შეიძლება პაციენტებში ღვიძლის ნორმალური ან ზომიერი ფუნქციის დარღვევით. თუმცა, კვლევა პაციენტებში ღვიძლის მძიმე დისფუნქციით არ ჩატარებულა.
ღვიძლის ფუნქციის პოსტოპერაციულ ტესტებში გარდამავალი ცვლილებების შემთხვევები დაფიქსირდა როგორც სევოფლურანის, ასევე საცნობარო აგენტების გამოყენებისას. აღმოჩნდა, რომ სევოფლურანი შედარებადი იყო იზოფლურანთან ღვიძლის ფუნქციის ამ ცვლილებების თვალსაზრისით.
დაფიქსირდა ღვიძლის მსუბუქი, ზომიერი და მძიმე დისფუნქციის ან ჰეპატიტის შემთხვევები (მაგ. სიყვითლე, რომელიც დაკავშირებულია ცხელებასთან და/ან ეოზინოფილიასთან) სევოფლურანით ანესთეზიის შემდეგ. აუცილებელია კლინიკური შეფასების განხორციელება სევოფლურანის გამოყენებისას პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ღვიძლის ძირითადი დაავადებები ან მკურნალობენ მედიკამენტებით, რომლებსაც შეუძლიათ გამოიწვიონ ღვიძლის დისფუნქცია (იხ. გვერდითი რეაქციები).
ცნობილია, რომ ჰალოგენირებული ნახშირწყალბადის ანესთეტიკების წინა ზემოქმედებამ შეიძლება გაზარდოს ღვიძლის დაზიანების პოტენციალი.
გამომშრალი CO2 აბსორბენტები
სევოფლურანის CO2 აბსორბენტთან შეხებისას აღინიშნება ეგზოთერმული რეაქცია. ეს რეაქცია იზრდება, როდესაც CO2 აბსორბენტი შრება, მაგალითად, CO2 აბსორბენტის ბალონში მშრალი გაზის ნაკადის ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში დინების შემდეგ. ანესთეზიის სუნთქვის კონტურში ექსტრემალური სიცხის, კვამლის და/ან სპონტანური ხანძრის იშვიათი შემთხვევები დაფიქსირდა სევოფლურანის გამოყენებისას გამომშრალი CO2 აბსორბენტთან ერთად, განსაკუთრებით კალიუმის ჰიდროქსიდის შემცველი (მაგ., ბარალიმი) აბსორბენტის გამოყენებისას. რეკომენდებული არ არის KOH შემცველი CO2 აბსორბენტი გამოყენება სევოფლურანთან ერთად. შესუნთქული სევოფლურანის კონცენტრაციის უჩვეულოდ დაგვიანებული მატება ან მოულოდნელი დაქვეითება ამაორთქლებელი მოწყობილობით განსაზღვრულ პარამეტრთან შედარებით შეიძლება უკავშირდებოდეს CO2 აბსორბენტის მომატებულ ტემპერატურას და სევოფლურანის ქიმიურ დაშლას.
ისევე როგორც სხვა საინჰალაციო ანესთეტიკების შემთხვევაში, დეგრადაცია და დეგრადაციის პროდუქტების წარმოქმნა შეიძლება მოხდეს სევოფლურანის მშრალ აბსორბენტებთან კონტაქტისას. როდესაც კლინიცისტი ეჭვობს, რომ CO2 აბსორბენტი შეიძლება მშრალი იყოს, ის უნდა შეიცვალოს. CO2 აბსორბენტების უმეტესობის ფერის მაჩვენებელი შეიძლება არ შეიცვალოს გამოშრობისას.
ამიტომ, ფერის მნიშვნელოვანი ცვლილების არარსებობა არ უნდა იქნას მიჩნეული, როგორც ადეკვატური დატენიანების გარანტია. CO2 აბსორბენტი რეგულარულად უნდა შეიცვალოს ფერის ინდიკატორის მდგომარეობის მიუხედავად.
კანცეროგენეზი, მუტაგენეზი, ნაყოფიერების დაქვეითება
კანცეროგენეზი
კანცეროგენეზის კვლევები არ ჩატარებულა არც სევოფლურანზე და არც A ნაერთზე.
მუტაგენეზი
სევოფლურანის მუტაგენური ეფექტი არ აღინიშნა ეიმსის ტესტში, თაგვის მიკრობირთვულ ტესტში, თაგვის ლიმფომის მუტაგენურობის ანალიზში, ადამიანის ლიმფოციტების კულტურის ანალიზში, ძუძუმწოვრების უჯრედების ტრანსფორმაციის ანალიზში, 32P დნმ მოზიდვის ანალიზში და ქრომოსომული აბერაციები არ დაფიქსირებულა ძუძუმწოვრების კულტივირებულ უჯრედებში.
ანალოგიურად, A ნაერთის მუტაგენური ეფექტი არ აღინიშნა ეიმსის ტესტში, ჩინური ზაზუნას ქრომოსომული აბერაციის ანალიზში და თაგვის მიკრობირთვში in vivo ანალიზში. თუმცა, დადებითი პასუხები დაფიქსირდა ადამიანის ლიმფოციტების ქრომოსომის აბერაციის ანალიზში. ეს რეაქციები დაფიქსირდა მხოლოდ მაღალ კონცენტრაციებზე და მეტაბოლური აქტივაციის არარსებობის შემთხვევაში (ადამიანის S-9).
ნაყოფიერების დაქვეითება
კვლევაში, რომელშიც მამრ ვირთხებს მკურნალობდნენ სევოფლურანით (0.22%, 0.66%, 1.1%, ან 2.2%, რაც უდრის 0.1, 0.3, 0.5 ან 1.0 MAC) დღეში სამ საათს ყოველ მეორე დღეს დაწყებული შეჯვარებამდე 64 დღით ადრე და მდედრობითი სქესის ვირთხებს მკურნალობდნენ იგივე დოზებით შეჯვარებამდე 14 დღით ადრე გესტაციის მე-7 დღემდე, არ გამოვლენილა აშკარა ზემოქმედება მამრების ან მდედრების ნაყოფიერებაზე.
ორსულობა და ძუძუთი კვება
რისკის შეჯამება
არ არსებობს ადექვატური და კარგად კონტროლირებადი კვლევები ორსულ ქალებზე.
ცხოველთა რეპროდუქციის კვლევებში აღინიშნა ნაყოფის წონის შემცირება 1 MAC სევოფლურანის ზემოქმედების შემდეგ, დღეში სამი საათის განმავლობაში, ორგანოგენეზის დროს. კვლევები სევოფლურანის განვითარებასა და რეპროდუქციულ ტოქსიკურობაზე ზემოქმედების შესახებ ცხოველებში ძლიერი ტუტეების (ე.ი. სევოფლურანის დეგრადაცია და A ნაერთის წარმოქმნა) არსებობისას არ ჩატარებულა. ორსულ პრიმატებზე გამოქვეყნებული კვლევები აჩვენებს, რომ საანესთეზიო და სედაციური პრეპარატების მიღება, რომლებიც ბლოკავენ NMDA რეცეპტორებს და/ან აძლიერებენ GABA აქტივობას ტვინის პიკური განვითარების პერიოდში, ზრდის ნეირონების აპოპტოზს შთამომავლობის განვითარებად ტვინში 3 საათზე მეტ ხანს გამოყენებისას. არ არსებობს მონაცემები ორსულ პრიმატებში ექსპოზიციის შესახებ, რომელიც შეესაბამება ადამიანებში მესამე ტრიმესტრამდე პერიოდებს.
ძირითადი თანდაყოლილი დეფექტების და სპონტანური აბორტის სავარაუდო ფონური რისკი მითითებული პოპულაციისთვის უცნობია. ყველა ორსულობას აქვს თანდაყოლილი დეფექტის, დაკარგვის ან სხვა არასასურველი შედეგების ფონური რისკი. აშშ-ს საერთო მოსახლეობაში, ძირითადი თანდაყოლილი დეფექტების და სპონტანური აბორტის ფონური რისკი კლინიკურად აღიარებულ ორსულებში არის 2-დან 4%-მდე და 15-დან 20%-მდე, შესაბამისად.
ორსულ ვირთხებს მკურნალობდნენ სევოფლურანით (0.22%, 0.66%, ან 2.2%, რაც უდრის 0.1, 0.3, ან 1.0 MAC) CO2 აბსორბენტის გარეშე დღეში სამი საათის განმავლობაში ორგანოგენეზის პერიოდში (გესტაციის მე-7 დღიდან მე-17 დღემდე). საკეისრო კვეთით მიღებული ნაყოფი გამოკვლეული იყო გესტაციის მე-20 დღეს, ხოლო ზოგიერთი ცხოველი შენარჩუნებული იყო მშობიარობისთვის და ახალშობილები გამოიკვლიეს არასასურველ ეფექტებზე. 0.3 MAC-ზე ნაყოფზე გვერდითი ეფექტები არ დაფიქსირებულა. ნაყოფის სხეულის წონის შემცირება და ჩონჩხის ცვლილებების ზრდა, როგორიცაა დაგვიანებული ოსიფიკაცია დედის ტოქსიკურობის არსებობისას (შემცირებული საკვებისა და წყლის მიღება და დედების სხეულის წონა) აღინიშნა 1 MAC-ზე. დედები, რომლებიც დაიშვებოდნენ მშობიარობისთვის, 1.0 MAC მკურნალობის ჯგუფში აღინიშნა ახალშობილთა სხეულის წონის მომატების დაქვეითება და განვითარებაში შეფერხების ნიშნები (ქუთუთოების გახსნის უმნიშვნელო შეფერხება და არარეაქტიული ცხოველების გაზრდილი სიხშირე ვიზუალური განთავსების რეფლექსის ტესტში)
ორსულ კურდღლებს მკურნალობდნენ სევოფლურანით (0.1, 0.3 ან 1.0 MAC) CO2 აბსორბენტის გარეშე დღეში სამი საათის განმავლობაში ორგანოგენეზის პერიოდში (გესატციის 6-დან 18-მდე დღე). არ აღინიშნა რაიმე გვერდითი ეფექტი ნაყოფზე რომელიმე დოზის გამოყენებისას; საშუალო და მაღალმა დოზებმა გამოიწვია დედის სხეულის წონის 5% და 6% შემცირება, შესაბამისად. სხვა კვლევაში, ორსულ ვირთხებს მისცეს სევოფლურანი (0.1, 0.3 ან 1.0 MAC) გესტაციის მე-17 დღიდან მშობიარობის შემდგომ 21 დღემდე. ჩვილთა სხეულის წონა შემცირდა 1.0 MAC მკურნალობის ჯგუფში დედის ტოქსიკურობის არარსებობის პირობებში. არ აღინიშნა სევოფლურანის რაიმე ზემოქმედება სენსორულ ფუნქციაზე (ვიზუალური, სმენითი, ტკივილის შეგრძნება, გასწორების რეფლექსები), მოტორული (roto-rod), ღია ველის ტესტში ან სასწავლო დავალებებში (Shuttle box avopidance and water T-maze).
გამოქვეყნებულ კვლევაში პრიმატებზე, კეტამინის საანესთეზიო დოზის მიღებამ 24 საათის განმავლობაში გესტაციის 122-ე დღეს გაზარდა ნეირონების აპოპტოზი ნაყოფის განვითარებად ტვინში. სხვა გამოქვეყნებულ კვლევებში, იზოფლურანის ან პროპოფოლის მიღებამ 5 საათის განმავლობაში გესტაციის 120-ე დღეს გამოიწვია ნეირონების და ოლიგოდენდროციტების აპოპტოზის ზრდა შთამომავლობის განვითარებად ტვინში. რაც შეეხება ტვინის განვითარებას, ეს პერიოდი შეესაბამება ადამიანში ორსულობის მესამე ტრიმესტრს. ამ აღმოჩენების კლინიკური მნიშვნელობა არ არის ნათელი; თუმცა, მცირეწლოვან ცხოველებში ჩატარებული კვლევების მიხედვით, ნეიროაპოპტოზი დაკავშირებულია ხანგრძლივ კოგნიტურ დეფიციტთან (იხ. გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა, სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება, ცხოველთა ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია).
მშობიარობა
სევოფლურანი გამოიყენებოდა კლინიკურ კვლევებში, როგორც ზოგადი ანესთეზიის შემადგენელი ნაწილი არჩევითი საკეისრო კვეთისას, 29 ქალში. არ აღინიშნა არასასურველი ეფექტები დედასა და ახალშობილში (იხ. კლინიკური კვლევები). სევოფლურანის უსაფრთხოება მშობიარობის დროს ნაჩვენები არ არის.
სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს საშვილოსნოს გლუვი კუნთების მოდუნება და შეიძლება ხელი შეუწყოს საშვილოსნოს ატონიას.
მეძუძური დედები
უცნობია, გადადის თუ არა სევოფლურანი ან მისი მეტაბოლიტები დედის რძეში.
სევოფლურანის ან მისი მეტაბოლიტების ჩვილზე ზემოქმედების შესამცირებლად, მეძუძურ დედას შეუძლია სევოფლურანის მიღებიდან პირველი 24 საათის განმავლობაში წარმოებული დედის რძე დროებით გამოიწველოს და გადაღვაროს. აუცილებელია სიფრთილე სევოფლურანის გამოყენებისას მეძუძურ დედებში.
გამოყენება ხანდაზმულებში
MAC მცირდება ასაკის მატებასთან ერთად. სევოფლურანის საშუალო კონცენტრაცია MAC-ის მისაღწევად 80 წლის ასაკში არის 20 წლის ასაკში მისაღწევად საჭირო კონცენტრაციის დაახლოებით 50%.
პედიატრიული გამოყენება
სევოფლურანით ზოგადი ანესთეზიის ინდუქცია და შენარჩუნება დადგენილია კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში პედიატრიულ პაციენტებში 1-დან 18 წლამდე (იხ. კლინიკური კვლევები, გვერდითი რეაქციები). სევოფლურანს არ აქვს მკვეთრი სუნი და შესაფერისია პედიატრიულ პაციენტებში ნიღბის გამოყენებით ინდუქციისთვის.
სევოფლურანის კონცენტრაცია, რომელიც საჭიროა ზოგადი ანესთეზიის შესანარჩუნებლად, დამოკიდებულია ასაკზე. აზოტის ოქსიდთან ერთად გამოყენებისას სევოფლურანის MAC ექვივალენტური დოზა უნდა შემცირდეს პედიატრიულ პაციენტებში. დღენაკლულ ჩვილებში MAC დადგენილი არ არის (იხ. სიფრთხილის ზომები - ურთიერთქმედება პრეპარატებთან, დოზირება და მიღების წესი რეკომენდაციებისთვის 1 დღის და უფროსი ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში).
სევოფლურანის გამოყენება დაკავშირებულია კრუნჩხვებთან (იხ. სიფრთხილის ზომები, გვერდითი რეაქციები). მათი უმეტესობა აღინიშნებოდა ბავშვებში და მოზარდებში 2 თვის ასაკიდან დაწყებული, რომელთა უმეტესობას არ ჰქონდა რისკ-ფაქტორები. სევოფლურანის გამოყენებისას უნდა განხორციელდეს იმ პაციენტების კლინიკური შეფასება, რომლებსაც შეიძლება ჰქონდეთ კრუნჩხვების რისკი.
სიცოცხლისთვის საშიში პარკუჭოვანი არითმიის შემთხვევები დაფიქსირდა პომპეს დაავადების მქონე პედიატრიულ პაციენტებში (ასევე ცნობილია, როგორც გლიკოგენის შენახვის დაავადება ტიპი II ან მჟავა ალტაზას დეფიციტი). გამოქვეყნებული შემთხვევების სერიაში, რომელიც ეხება ინფანტილური პომპეს დაავადების მქონე პაციენტების კლინიკურ კვლევას, პაციენტების ექვს პროცენტს (139-დან 9-ს, 9-დან 6-მა მიიღო სევოფლურანი) განუვითარდა არითმიები ანესთეზიის ინდუქციის შემდეგ. მოხსენებული არითმიები მოიცავდა მძიმე ბრადიკარდიას, პარკუჭოვან ტაქიკარდიას და ფატალურ პარკუჭის ფიბრილაციას, რომელიც ჩვეულებრივ ქრება ფარმაკოლოგიური საშუალებებით მკურნალობით და დეფიბრილაციით. მოერიდეთ ანესთეზიის ინდუქციას და შენარჩუნებას ერთადერთი საშუალების გამოყენებით, როგორიცაა სევოფლურანი, რომელიც ამცირებს სისტემურ სისხლძარღვთა წინააღმდეგობას ან დიასტოლურ არტერიულ წნევას.
მცირეწლოვან ცხოველებზე გამოქვეყნებული კვლევები აჩვენებს, რომ საანესთეზიო და სედაციური საშუალებების მიღება, როგორიცაა სევოფლურანი, რომელიც ბლოკავს NMDA რეცეპტორებს ან აძლიერებს GABA-ს აქტივობას ტვინის სწრაფი ზრდის პერიოდში ან სინაპტოგენეზის დროს, იწვევს ფართოდ გავრცელებულ ნეირონების და ოლიგოდენდროციტების უჯრედების დაკარგვას განვითარებად ტვინში და ცვლილებებს სინაფსურ მორფოლოგიასა და ნეიროგენეზში. სახეობებს შორის შედარებების საფუძველზე, მიიჩნევა, რომ ამ ცვლილებებისადმი მოწყვლადობის ფანჯარა დაკავშირებულია ექსპოზიციასთან ორსულობის მესამე ტრიმესტრში სიცოცხლის პირველ რამდენიმე თვემდე, მაგრამ ადამიანებში შეიძლება გაგრძელდეს დაახლოებით 3 წლამდე.
პრიმატებში, კეტამინის 3 საათიანი ზემოქმედება, რომელიც წარმოქმნის მსუბუქ ქირურგიულ ანესთეზიას, არ ზრდის ნეირონების უჯრედების დაკარგვას; თუმცა, იზოფლურანით 5 საათიანი ან მეტი ხანგრძლივობის მკურნალობის რეჟიმმა გამოიწვია ნეირონების უჯრედების დაკარგვა. იზოფლურანით ნამკურნალები მღრღნელებისა და კეტამინით ნამკურნალები პრიმატების მონაცემები მიუთითებს, რომ ნეირონების და ოლიგოდენდროციტების უჯრედების დაკარგვა დაკავშირებულია დასწავლისა და მეხსიერების ხანგრძლივ კოგნიტურ დეფიციტთან. ამ არაკლინიკური აღმოჩენების კლინიკური მნიშვნელობა ცნობილი არ არის და ჯანდაცვის მომწოდებლებმა უნდა დააბალანსონ შესაბამისი ანესთეზიის სარგებელი ორსულ ქალებში, ახალშობილებში და მცირეწლოვან ბავშვებში, რომლებსაც ესაჭიროებათ არაკლინიკური მონაცემებით პოტენციური რისკის შემცველი პროცედურები (იხ. გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა, სიფრთხილის ზომები - ორსულობა, ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია ცხოველებში).
გამოყენება დაუნის სინდრომის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში
იხილეთ გაფრთხილებები-ბრადიკარდია დაუნის სინდრომის დროს.
გავლენა ავტომობილის მართვაზე
სევოფლურანით ანესთეზიის შემდეგ შეიძლება შეფერხდეს ისეთი აქტივობების შესრულება, რომლებიც საჭიროებს გონებრივ სიფხიზლეს, როგორიცაა ავტომობილის მართვა ან მექანიზმებთან მუშაობა.
ანესთეზიის შენარჩუნებისას სევოფლურანის კონცენტრაციის გაზრდა იწვევს არტერიული წნევის დოზადამოკიდებულ შემცირებას. ვინაიდან სევოფლურანი სისხლში უხსნადია, ეს ჰემოდინამიკური ცვლილებები შეიძლება აღინიშნოს უფრო სწრაფად, ვიდრე სხვა აქროლადი საანესთეზიო საშუალებების გამოყენებისას. არტერიული წნევის გადაჭარბებული დაქვეითება ან სუნთქვის დათრგუნვა შეიძლება დაკავშირებული იყოს ანესთეზიის სიღრმესთან და შეიძლება გამოსწორდეს სევოფლურანის შესუნთქული კონცენტრაციის შემცირებით.
სევოფლურანის გამოყენებასთან დაკავშირებით დაფიქსირდა კრუნჩხვების იშვიათი შემთხვევები (იხ. სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება, გვერდითი რეაქციები).
ზოგადი ანესთეზიიდან გამოსვლა ყურადღებით უნდა შეფასდეს პაციენტის პოსტ-ანესთეზიის განყოფილებიდან გაწერამდე.
ინფორმაცია პაციენტებისთვის
ავტომობილის და მექანიზმების მართვის რისკი
აცნობეთ პაციენტებს, რომ სევოფლურანით ანესთეზიის შემდეგ შეიძლება შეფერხდეს ისეთი აქტივობების შესრულება, რომლებიც საჭიროებს გონებრივ სიფხიზლეს, როგორიცაა ავტომობილის მართვა ან მექანიზმებთან მუშაობა (იხ. გაფრთხილებები).
საანესთეზიო და სედაციური პრეპარატების ეფექტი ტვინის ადრეულ განვითარებაზე
ახალგაზრდა ცხოველებსა და ბავშვებში ჩატარებული კვლევების მიხედვით, ზოგადი საანესთეზიო ან სედაციური საშუალებების განმეორებითმა ან ხანგრძლივმა გამოყენებამ 3 წლამდე ასაკის ბავშვებში შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს განვითარებად ტვინზე. განიხილეთ მშობლებთან და მომვლელებთან იმ ოპერაციების ან პროცედურების სარგებელი, რისკები და დრო და ხანგრძლივობა, რომლებიც მოითხოვენ საანესთეზიო და სედაციური საშუალებების გამოყენებას (იხ. გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა).
გვერდითი მოვლენები
კლინიკური კვლევების გამოცდილება
გვერდითი მოვლენების შესახებ მონაცემები მიღებულია კონტროლირებადი კლინიკური კვლევებიდან, რომლებიც ჩატარდა შეერთებულ შტატებში, კანადასა და ევროპაში. საცნობარო პრეპარატები იყო იზოფლურანი, ენფლურანი და პროპოფოლი მოზრდილებში და ჰალოტანი პედიატრიულ პაციენტებში. კვლევები ჩატარდა სხვადასხვა პრემედიკაციის, სხვა საანესთეზიო საშუალებების და სხვადასხვა ხანგრძლივობის ქირურგიული პროცედურების გამოყენებით. მოხსენებული გვერდითი მოვლენების უმეტესობა იყო მსუბუქი და გარდამავალი და შეიძლება ასახავდეს ქირურგიულ პროცედურებს, პაციენტის მახასიათებლებს (დაავადების ჩათვლით) და/ან შეყვანილ მედიკამენტებს.
კლინიკურ კვლევებში ჩართული 5182 პაციენტიდან 2906 იღებდა სევოფლურანს, მათ შორის იყო 118 ზრდასრული და 507 პედიატრიული პაციენტი, რომლებმაც ჩაუტარდათ ინდუქცია ნიღბის გამოყენებით. თითოეული პაციენტი დათვლილი იყო ერთხელ თითოეული ტიპის არასასურველი მოვლენისთვის. გვერდითი მოვლენები, რომლებიც მოხსენებული იყო პაციენტებში კლინიკურ კვლევებში და ჩათვლილი იყო, როგორც შესაძლოდ ან სავარაუდოდ დაკავშირებული სევოფლურანთან, წარმოდგენილია ორგანიზმის თითოეულ სისტემაში სიხშირის კლებით შემდეგ ჩამონათვალში. ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის ერთი შემთხვევა დაფიქსირდა წინა-სარეგისტრაციო კლინიკურ კვლევებში.
გვერდითი მოვლენები ინდუქციის პერიოდში (ნიღბით ინდუქციით ანესთეზიის დაწყებიდან ქირურგიულ კვეთამდე) სიხშირე >1%
ზრდასრული პაციენტები (N=118)
გულ-სისხლძარღვთა
ბრადიკარდია 5%, ჰიპოტენზია 4%, ტაქიკარდია 2%
ნერვული სისტემა
აგზნება 7%
სასუნთქი სისტემა
ლარინგოსპაზმი 8%, სასუნთქი გზების ობსტრუქცია 8%, სუნთქვის შეკავება 5%, ხველის მომატება 5%
პედიატრიული პაციენტები (N=507)
გულ-სისხლძარღვთა
ტაქიკარდია 6%, ჰიპოტენზია 4%
ნერვული სისტემა
აგზნება 15%
სასუნთქი სისტემა
სუნთქვის შეკავება 5%, ხველის მომატება 5%, ლარინგოსპაზმი 3%, აპნოე 2%
საჭმლის მომნელებელი სისტემა
მომატებული ნერწყვდენა 2%
გვერდითი მოვლენები შენარჩუნებისა და გამოსვლის პერიოდებში, შემთხვევები
>1% (N=2906)
სხეული მთლიანად
ცხელება 1%, კანკალი 6%, ჰიპოთერმია 1%, მოძრაობა 1%, თავის ტკივილი 1%.
გულ-სისხლძარღვთა
ჰიპოტენზია 11%, ჰიპერტენზია 2%, ბრადიკარდია 5%, ტაქიკარდია 2%.
ნერვული სისტემა
ძილიანობა 9%, აგზნება 9%, თავბრუსხვევა 4%, მომატებული ნერწყვდენა 4%
საჭმლის მომნელებელი სისტემა
გულისრევა 25%, ღებინება 18%
სასუნთქი სისტემა
ხველის მომატება 11%, სუნთქვის შეკავება 2%, ლარინგოსპაზმი 2%
გვერდითი მოვლენები, ყველა პაციენტი კლინიკურ კვლევებში (N=2906), ყველა საანესთეზიო პერიოდი, სიხშირე <1% (მოხსენებული 3 ან მეტ პაციენტში)
სხეული მთლიანად
ასთენია, ტკივილი
გულ-სისხლძარღვთა
არითმია, პარკუჭოვანი ექსტრასისტოლები, სუპრავენტრიკულური ექსტრასისტოლები, სრული AV ბლოკადა, ბიგემინია, სისხლდენა, T კბილის ინვერსია, წინაგულების ფიბრილაცია, წინაგულების არითმია, მეორე ხარისხის AV ბლოკადა, სინკოპე, S-T დათრგუნვა
ნერვული სისტემა
ტირილი, ნერვოზულობა, დაბნეულობა, ჰიპერტონია, პირის სიმშრალე, უძილობა
სასუნთქი სისტემა
ნახველის მომატება, აპნოე, ჰიპოქსია, ხიხინი, ბრონქოსპაზმი, ჰიპერვენტილაცია, ფარინგიტი, სლოკინი, ჰიპოვენტილაცია, ქოშინი, მსტვენავი სუნთქვა
მეტაბოლიზმი და კვება
მომატებული LDH, AST, ALT, BUN, ტუტე ფოსფატაზა, კრეატინინი, ბილირუბინემია, გლიკოზურია, ფლუოროზი, ალბუმინურია, ჰიპოფოსფატემია, აციდოზი, ჰიპერგლიკემია
ჰემიური და ლიმფური სისტემა
ლეიკოციტოზი, თრომბოციტოპენია
კანი და გრძნობის ორგანოები
ამბლიოპია, ქავილი, გემოს დარღვევა, გამონაყარი, კონიუნქტივიტი
უროგენიტალური
შარდვის დარღვევა, პათოლოგიები შარდში, შარდის შეკავება, ოლიგურია
იხილეთ გაფრთხილებები ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის შესახებ ინფორმაციისთვის.
პოსტმარკეტინგული პერიოდის გამოცდილება
შემდეგი გვერდითი მოვლენები გამოვლინდა სევოფლურანის USP-ის რეგისტრაციის შემდგომ პერიოდში გამოყენებისას. ამ ცნობების შეტყობინების სპონტანური ბუნების გამო, სევოფლურანის ფაქტობრივი სიხშირე და კავშირი ამ მოვლენებთან შეუძლებელია დადგინდეს.
ცენტრალური ნერვული სისტემა
პოსტმარკეტინგული ცნობები მიუთითებს, რომ სევოფლურანის გამოყენება დაკავშირებულია კრუნჩხვებთან. შემთხვევების უმრავლესობა დაფიქსირდა ბავშვებსა და მოზარდებში, რომელთა უმეტესობას არ ჰქონდა კრუნჩხვების სამედიცინო ისტორია. რამდენიმე შემთხვევაში არ იყო მოხსენიებული თანმხლები მედიკამენტები, და სულ მცირე ერთი შემთხვევა დადასტურდა EEG-ით. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრ შემთხვევაში, კრუნჩხვა იყო ერთჯერადი, რომელიც გაქრა სპონტანურად ან მკურნალობის შემდეგ, ასევე დაფიქსირდა მრავლობითი კრუნჩხვების შემთხვევები. კრუნჩხვები განვითარდა სევოფლურანის ინდუქციის დროს ან შემდეგ მალევე, მოქმედების დაწყებისას და პოსტოპერაციული გამოჯანმრთელების დროს ანესთეზიის შემდეგ ერთი დღის განმავლობაში.
დელირიუმი
გული
გულის გაჩერება
QT-ს გახანგრძლივება ასოცირებული Torsade de Pointe-სთან
ღვიძლი
დაფიქსირდა მსუბუქი, ზომიერი და მძიმე პოსტოპერაციული ღვიძლის დისფუნქციის ან ჰეპატიტის შემთხვევები სიყვითლით ან მის გარეშე. ჰისტოლოგიური მტკიცებულება არ იყო მოწოდებული ჰეპატიტის არცერთი შემთხვევისთვის. უმეტეს შემთხვევაში, პაციენტებს აღენიშნებოდათ ღვიძლის ძირითადი დაავადებები ან მკურნალობდნენ პრეპარატებით, რომლებიც იწვევდნენ ღვიძლის დისფუნქციას. მოხსენებული მოვლენების უმეტესობა გარდამავალი იყო და სპონტანურად მოიხსნა (იხ. სიფრთხილის ზომები).
ღვიძლის ნეკროზი
ღვიძლის უკმარისობა
სხვა
ავთვისებიანი ჰიპერთერმია (იხ. უკუჩვენებები, გაფრთხილებები)
ალერგიული რეაქციები, როგორიცაა გამონაყარი, ჭინჭრის ციება, ქავილი, ბრონქოსპაზმი და ანაფილაქსიური რეაქციები (იხ. უკუჩვენებები)
მიღებულია ცნობები ჰიპერმგრძნობელობის (მათ შორის კონტაქტური დერმატიტი, გამონაყარი, ქოშინი, ხიხინი, გულმკერდის დისკომფორტი, სახის შეშუპება ან ანაფილაქსიური რეაქცია) შესახებ, განსაკუთრებით საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალებებთან, მათ შორის სევოფლურანთან, ხანგრძლივ პროფესიულ ზემოქმედებასთან დაკავშირებით (იხ. უსაფრთხოება და დამუშავება - პროფესიული გაფრთხილება).
ლაბორატორიული დასკვნები
შეიძლება აღინიშნოს გლუკოზის, ღვიძლის ფუნქციური ტესტების და სისხლის თეთრი უჯრედების რაოდენობის გარდამავალი მატება, როგორც სხვა საანესთეზიო საშუალებების გამოყენებისას.
ჭარბი დოზა
შეწყდეს სევოფლურანის შეყვანა, შენარჩუნდეს სასუნთქი გზები, დაიწყოს დამხმარე ან კონტროლირებადი ვენტილაცია ჟანგბადით და შენარჩუნდეს ადექვატური გულ-სისხლძარღვთა ფუნქცია.
ფარმაკოლოგიური თვისებები
სევოფლურანის ანესთეზიის სიღრმის ცვლილებები სწრაფად ვითარდება შესუნთქული კონცენტრაციის ცვლილების შემდეგ.
სევოფლურანის კლინიკურ პროგრამაში შეფასდა ანესთეზიიდან გამოსვლის შემდეგი ცვლადები:
დრო მოვლენებამდე, რომლის გაზომვაც მოხდა საკვლევი მედიკამენტის დასრულებიდან:
ენდოტრაქეალური მილის მოხსნის დრო (ექსტუბაციის დრო)
დრო, რომელიც საჭიროა პაციენტისთვის თვალების გასახელად სიტყვიერ ბრძანებაზე (ანესთეზიიდან გამოსვლის დაწყების დრო)
დრო მარტივ ბრძანებაზე (მაგ., ხელი მომიჭირე) პასუხისთვის ან მიზანმიმართული მოძრაობის დემონსტრირებისთვის (ბრძანებაზე პასუხის დროს, ორიენტაციის დრო)
- კოგნიტური ფუნქციის აღდგენა და მოტორული კოორდინაცია შეფასდა შემდეგი პარამეტრების საფუძველზე:
ფსიქომოტორული მოქმედების ტესტები (ციფრული სიმბოლოს ჩანაცვლების ტესტი [DSST], ტრიეგერის წერტილის ტესტი)
სუბიექტური (ვიზუალური ანალოგური შკალა [VAS]) და ობიექტური (ტკივილი-დისკომფორტის ობიექტური შკალა [OPDS]) გაზომვების შედეგები
პირველი პოსტ-ანესთეზიური ტკივილგამაყუჩებელი მედიკამენტის მიღების დრო
ანესთეზიის შემდგომი პაციენტის მდგომარეობის შეფასება
- ანესთეზიიდან გამოსვლის სხვა პერიოდები იყო:
ალდრეტის ქულის ≥ 8 მიღწევისთვის საჭირო დრო
დრო, რომელიც საჭიროა იმისთვის, რომ პაციენტმა შეძლოს ანესთეზიიდან გამოსვლის ზონის დატოვება, ადგილზე არსებული სტანდარტული კრიტერიუმების მიხედვით
დრო, როდესაც პაციენტს შეეძლო საავადმყოფოდან გაწერა
დრო, როდესაც პაციენტს შეეძლო თავბრუსხვევის გარეშე წამოდგომა ან დგომა
ზოგიერთი ცვლადი შეჯამებულია შემდეგნაირად:
ცხრილი 2. ანესთეზიის შეყვანის და ანესთეზიიდან გამოსვლის ცვლადების შეფასება პედიატრიულ პაციენტებში ორ შედარებით კვლევაში: სევოფლურანი ჰალოტანთან შედარებით
დრო საბოლოო წერტილამდე (წთ)
სევოფლურანი საშუალო ± SEM
ჰალოტანის საშუალო ± SEM
ინდუცირება
- 0±0.2 (n=294)
- 7±0.2 (n=252)
ანესთეზიიდან გამოსვლის დაწყება
- 3±0.7 (n=293)
- 8±0.8 (n=252)
პასუხი ბრძანებაზე
- 7±1.0 (n=271)
- 3±1.1 (n=230)
პირველი ანალგეზია
- 2±8.5 (n=216)
- 6±10.6 (n=150)
ანესთეზიიდან გამოსვლის ადგილის დატოვება
- 5±2.0 (n=292)
- 1±1.9 (n=246)
n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა მონაცემებიც აღინუსხა
ცხრილი 3. . ანესთეზიიდან გამოსვლის ცვლადების შეფასება ზრდასრულ პაციენტებში ორ შედარებად კვლევაში: სევოფლურანი იზოფლურანთან შედარებით
დრო პარამეტრამდე: (წთ)
სევოფლურანი საშუალო ± SEM
სევოფლურანი საშუალო ± SEM
ანესთეზიიდან გამოსვლის დაწყება
- 7±0.3 (n=395)
- 1 ± 0.3 (n=395)
პასუხი ბრძანებაზე
- 7±3.0 (n=269)
- 6±5.3 (n=244)
პირველი ანალგეზია
- 1±0.3 (n=348)
- 7 ± 0.3 (n=345)
ანესთეზიიდან გამოსვლის ადგილის დატოვება
- 9±4.2 (n=228)
- 1 ± 5.2 (n=252)
n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა მონაცემებიც აღინუსხა
ცხრილი 4. ანესთეზიის ინდუცირების და ანესთეზიიდან გამოსვლის ცვლადების მეტა-ანალიზი ზრდასრული პაციენტებისთვის შედარებით კვლევაში: სევოფლურანი პროპოფოლთან შედარებით
პარამეტრი
კვლევების რაოდენობა
სევოფლურანი საშუალო ± SEM
პროპოფოლი საშუალო ± SEM
ანესთეზიის ექსპოზიციის საშუალო შენარჩუნება
3
- 0 MAC სთ±0.8
(n=259)
- 2 მგ/კგ/სთ ± 2.6
(n=258)
დრო ინდუქციამდე: (წთ)
1
- 1 ± 0.18*
(n=93)
- 2±0.18**
(n=93)
დრო ანესთეზიიდან გამოსვლამდე: (წთ)
3
8,6 ± 0,57
(n=255)
11,0 ± 0,57
(n=260)
დრო ბრძანებაზე პასუხამდე (წთ)
3
9,9 ± 0,60
(n=257)
(n=260)
12,1 ± 0,60
დრო პირველ ანელგეზიამდე (წთ)
3
43,8 ± 3,79
(n=177)
57,9 ± 3,68
(n=179)
დრო ანესთეზიიდან გამოსვლის ადგილის დატოვებამდე (წთ)
3
116.0 ± 4.15
(n=257)
115,6 ± 3,98
(n=261)
n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა მონაცემებიც აღინუსხა
- პროპოფოლის ინდუქცია სევოფლურანის ერთ ჯგუფში = საშუალო 178.8 მგ ± 72.5 SD (n=165)
- * პროპოფოლის ინდუქცია პროპოფოლის ყველა ჯგუფში = საშუალო 170.2 მგ ± 60.6 SD (n=245)
გულ-სისხლძარღვთა ეფექტები
სევოფლურანი შესწავლილი იყო 14 ჯანმრთელ მოხალისეზე (18-35 წლის), რომლის ფარგლებშიც სევოფლურანი-O2 (Sevo/02) შეადარეს სევოფლურანი-N2O/O2-ს (Sevo/N20/02) ანესთეზიის 7 საათის განმავლობაში. კონტროლირებადი ვენტილაციის დროს, გაზომილი ჰემოდინამიკური პარამეტრები ნაჩვენებია ნახაზებში 7-10:
ნახაზი 7. გულისცემა
24149059017000
ნახაზი 8.
საშუალო არტერიული წნევა
24155406159500
ნახაზი 9. სისტემური სისხლძარღვოვანი რეზისტენტობა
24993606096000
ნახაზი 10. გულის ინდექსი
25527006540500
სევოფლურანი არის დოზადამოკიდებული გულის დეპრესანტი. სევოფლურანი არ იწვევს გულისცემის მატებას 2 MAC-ზე ნაკლები დოზებით.
კვლევამ, რომელიც იკვლევდა ეპინეფრინით გამოწვეულ სევოფლურანის და იზოფლურანის არითმოგენურ ეფექტს ზრდასრულ პაციენტებში, რომლებსაც უტარდებოდათ ტრანსსფენოიდური ჰიპოფიზეექტომია, აჩვენა, რომ ეპინეფრინის ზღვრული დოზა (ანუ დოზა, რომელზეც დაფიქსირდა არითმიის პირველი ნიშანი), რომელიც იწვევს პარკუჭოვან არითმიას, იყო 5 მკგ/კგ როგორც სევოფლურანთან, ასევე იზოფლურანთან. შესაბამისად, სევოფლურანის ურთიერთქმედება ეპინეფრინთან, როგორც ჩანს, ისეთივეა, როგორიც იზოფლურანთან.
კლინიკური კვლევები
სევოფლურანი გამოყენებული იყო სულ 3185 პაციენტში. პაციენტების ტიპები შეჯამდა შემდეგნაირად:
ცხრილი 5. პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ სევოფლურანს კლინიკურ კვლევებში
პაციენტების ტიპი
რაოდენობა
კვლევაში ჩართული
ზრდასრული
2223
საკეისრო კვეთა
29
გულ-სისხლძარღვთა და მიოკარდიუმის იშემიის რისკის მქონე პაციენტები
246
ნეიროქირურგიული
22
ღვიძლის უკმარისობა
8
თირკმლის უკმარისობა
35
პედიატრიული
962
ამ პაციენტებთან არსებული კლინიკური გამოცდილება აღწერილია ქვემოთ.
ზრდასრულთა ანესთეზია
სევოფლურანის ეფექტურობა იზოფლურანთან, ენფლურანთან და პროპოფოლთან შედარებით გამოკვლეული იყო 3 ამბულატორიულ და 25 სტაციონარულ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 3591 ზრდასრული პაციენტი.
აღმოჩნდა, რომ სევოფლურანი შედარებადია იზოფლურანთან, ენფლურანთან და პროპოფოლთან ზრდასრულ პაციენტებში ანესთეზიის შესანარჩუნებლად. პაციენტებში, რომლებიც სევოფლურანს იღებდნენ, აღინიშნა ანესთეზიიდან გამოსვლის მოვლენების უფრო მოკლე პერიოდები (ექსტუბაცია, პასუხი ბრძანებაზე და ორიენტაცია), ვიდრე პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ იზოფლურანს ან პროპოფოლს.
ინდუქცია ნიღბის გამოყენებით
სევოფლურანს არ აქვს მკვეთრი სუნი და არ იწვევს სუნთქვის გაღიზიანებას. სევოფლურანი განკუთვნილია ნიღბით ინდუქციისთვის მოზრდილებში. 196 პაციენტში ნიღბით ინდუქცია შესრულდა შეუფერხებლად და სწრაფად, გართულებები წარმოიშვა შემდეგი სიხშირით:
ხველა, 6%; სუნთქვის შეკავება 6%, აგზნება 6%; ლარინგოსპაზმი, 5%.
ამბულატორიული ქირურგია
სევოფლურანი შეადარეს იზოფლურანს და პროპოფოლს ანესთეზიის შესანარჩუნებლად, რასაც დაემატა N2O ორ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 786 ზრდასრული (18-დან 84 წლამდე), ASA-ს შკალის მიხედვით I, II ან III კლასის პაციენტი. იზოფლურანთან და პროპოფოლთან შედარებით, სევოფლურანთან დაფიქსირდა ნარკოზიდან გამოსვლის და ბრძანებებზე პასუხის უფრო ხანმოკლე ვადები.
ცხრილი 6. ანესთეზიიდან გამოსვლის პარამეტრები ორ ამბულატორიულ ქირურგიულ კვლევაში:
უმცირესი კვადრატების საშუალო ± SEM
სევოფლურანი/N20
იზოფლურანი/N20
სევოფლურანი/N20
პროპოფოლი/N2O
საშუალო შენარჩუნება
0,64 ± 0,03
0,66 ± 0,03
0,8 ± 0,5
- 3 ± 2.3
ანესთეზია
MAC.სთ
MAC.სთ
MAC.სთ
მგ/კგ/სთ
ექსპოზიცია ± SD
(n=245)
(n=249)
(n=166)
(n=166)
დრო ანესთეზიიდან გამოსვლის დაწყებამდე (წთ)
- 2 ± 0.4
(n=246)
- 3 ± 0.3
(n=251)
8,3 ± 0,7
(n=137)
- 4 ± 0.7
(n=142)
დრო ბრძანებაზე პასუხამდე (წთ)
8,5 ± 0,4
(n=246)
9,8 ± 0,4
(n=248)
9,1 ± 0,7
(n=139)
11,5 ± 0,7
(n=143)
დრო პირველ
ანალგეზიამდე (წთ)
45,9 ± 4,7
(n=160)
- 1 ± 6.0
(n=252)
46,1 ± 5,4
(n=83)
60,0 ± 4,7
(n=88)
დრო ანესთეზიიდან გამოსვლის ზონიდან გამოწერამდე (წთ)
87,6 ± 5,3
(n=244)
79,1 ± 5,2
(n=252)
103.1 ± 3.8
(n=139)
105,1 ± 3,7
(n=143)
n = პაციენტთა რაოდენობა, რომელთა მონაცემებიც აღინუსხა
სტაციონარული ქირურგია
სევოფლურანი შეადარეს იზოფლურანსა და პროპოფოლს ანესთეზიის შესანარჩუნებლად, რომელსაც დაემატა N2O ორ მულტიცენტრულ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 741 ზრდასრული ASA-ს მიხედვით I, II ან III (18-დან 92 წლამდე) კლასის პაციენტი. იზოფლურანთან და პროპოფოლთან შედარებით, სევოფლურანთან დაფიქსირდა ანესთეზიიდან გამოსვლის, ბრძანებაზე პასუხის და ანესთეზიის შემდგომ პირველი ანალგეზიის (სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი) უფრო ხანმოკლე ვადები.
ცხრილი 7. ანესთეზიიდან გამოსვლის პარამეტრები ორ სტაციონარულ ქირურგიულ კვლევაში:
უმცირესი კვადრატები საშუალო ± SEM
სევოფლურანი/N20
იზოფლურანი/N20
სევოფლურანი/N20
პროპოფოლი/N2O
საშუალო შენარჩუნება
- 27 MAC.სთ
- 58 MAC.სთ
- 43 MAC.სთ
- 0 მგ/კგ/სთ.
ანესთეზია
±0.05
±0.06
±0.06
±0.94
ექსპოზიცია ± SD
(n=271)
(n=282)
(n=93)
(n=92)
დრო ანესთეზიიდან გამოსვლის დაწყებამდე (წთ)
- 0 ± 0.6
(n=270)
- 4 ± 0.6
(n=281)
8,8 ± 1,2
(n=92)
- 2 ± 1.2
(n=92)
დრო ბრძანებაზე პასუხამდე (წთ)
12,8 ± 0,7
(n=270)
18,4 ± 0,7
(n=281)
- 0 ± 1.20
(n=92)
14,4 ± 1,21
(n=91)
დრო პირველ
ანალგეზიამდე (წთ)
- 1 ± 3.0
(n=233)
55,4 ± 3,2
(n=242)
37,8 ± 3,3
(n=82)
- 2 ± 3.3
(n=79)
დრო ანესთეზიიდან გამოსვლის ზონიდან გამოწერამდე (წთ)
139,2±15,6
(n=268)
165,9 ± 16,3
(n=282)
148,4 ± 8,9
(n=91)
141,4 ± 8,9
(n=92)
n = პაციენტთა რაოდენობა ანესთეზიიდან გამოსვლის მოვლენების აღნუსხვით
პედიატრიული ანესთეზია
სევოფლურანის კონცენტრაცია, რომელიც საჭიროა ზოგადი ანესთეზიის შესანარჩუნებლად, დამოკიდებულია ასაკზე (იხ. დოზირება და მიღების წესი). სევოფლურანი ან ჰალოტანი გამოიყენებოდა 1 დღიდან 18 წლამდე ასაკის 1620 პედიატრიული პაციენტის ანესთეზირებისთვის, და ASA-ს მიხედვით ფიზიკური სტატუსით I ან II (948 სევოფლურანი, 672 ჰალოტანი). ერთ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 90 ჩვილი და ბავშვი, არ დაფიქსირებულა გულისცემის კლინიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება 1 MAC-ზე გამოღვიძების მნიშვნელობებთან შედარებით. სისტოლური არტერიული წნევა შემცირდა 15-დან 20%-მდე სიფხიზლის მაჩვენებლებთან შედარებით 1 MAC სევოფლურანის მიღების შემდეგ; თუმცა, კლინიკურად მნიშვნელოვანი ჰიპოტენზია, რომელიც საჭიროებდა დაუყოვნებლივ ჩარევას, არ დაფიქსირებულა.
ბრადიკარდიის საერთო სიხშირე [20-ზე მეტი დარტყმა/წთ ნორმაზე დაბალი (80 დარტყმა/წთ)] შედარებით კვლევებში იყო 3% სევოფლურანისთვის და 7% ჰალოტანისთვის.
პაციენტებს, რომლებიც იღებდნენ სევოფლურანს, აღენიშნებოდათ ოდნავ უფრო სწრაფი გამოფხიზლების დრო (12 v. 19 წთ) და ანესთეზიის შემდგომი აგზნების უფრო მაღალი სიხშირე (14% vs. 10%).
სევოფლურანი (n=91) შედარებული იყო ჰალოტანთან (n=89) ერთცენტრიან კვლევაში გულის თანდაყოლილი დაავადების არჩევითი აღდგენის ან პალიაციისთვის. პაციენტების ასაკი მერყეობდა 9 დღიდან 11,8 წლამდე ASA ფიზიკური სტატუსით II, III და IV (18%, 68% და 13% შესაბამისად). არ გამოვლენილა მნიშვნელოვანი განსხვავებები მკურნალობის ჯგუფებს შორის პირველადი შედეგის მნიშვნელობებთან მიმართებაში: გულ-სისხლძარღვთა დეკომპენსაცია და მძიმე არტერიული დესატურაცია. გვერდითი მოვლენების მონაცემები შემოიფარგლებოდა ოპერაციის დროს და ექსტრაკორპორალური სისხლის მიმოქცევის დაწყებამდე შეგროვებული კვლევის შედეგის ცვლადებით.
ნიღბით ინდუქცია
სევოფლურანს არ აქვს მკვეთრი სუნი და შესაფერისია პედიატრიულ პაციენტებში ნიღბით ინდუქციისთვის. კონტროლირებად პედიატრიულ კვლევებში, რომლებშიც ჩატარდა ნიღბით ინდუქცია, ინდუქციური მოვლენების სიხშირე ნაჩვენებია ქვემოთ (იხ. გვერდითი რეაქციები).
ცხრილი 8. პედიატრიული ინდუქციის მოვლენების სიხშირე
სევოფლურანი (n = 836)
ჰალოტანი (n=660)
აგზნება
14%
11%
ხველა
6%
10%
სუნთქვის შეკავება
5%
6%
სეკრეციები
3%
3%
ლარინგოსპაზმი
2%
2%
ბრონქოსპაზმი
<1%
0%
n = პაციენტების რაოდენობა.
ამბულატორიული ქირურგია
სევოფლურანი (n = 518) შეადარეს ჰალოტანს (n = 382) ანესთეზიის შესანარჩუნებლად პედიატრიულ ამბულატორიულ პაციენტებში. ყველა პაციენტმა მიიღო N2O და ბევრმა მიიღო ფენტანილი, მიდაზოლამი, ბუპივაკაინი ან ლიდოკაინი. პოსტანესთეზიური თერაპიის განყოფილებებიდან გამოწერის დრო იყო მსგავსი აგენტებს შორის (იხ. კლინიკური ფარმაკოლოგია, გვერდითი რეაქციები).
კარდიოვასკულარული ქირურგია
აორტო-კორონარული შუნტირება (CABG)
სევოფლურანი შეადარეს იზოფლურანს, როგორც ოპიოიდებთან დამხმარე საშუალება, 273 პაციენტის მულტიცენტრულ კვლევაში, რომლებსაც უტარდებოდათ CABG ოპერაცია. ანესთეზია ჩატარდა მიდაზოლამით (0,1-დან 0,3 მგ/კგ-მდე); ვეკურონიუმით (0,1-0,2 მგ/კგ) და ფენტანილით (5-დან 15 მკგ/კგ). ორივე იზოფლურანი და სევოფლურანი შეყვანილი იყო ცნობიერების დაკარგვისას 1.0 MAC დოზებით და ტიტრირებული იყო აორტო-კორონარული შუნტირების დაწყებამდე მაქსიმუმ 2.0 MAC-მდე. ფენტანილის საერთო დოზა არ აღემატებოდა 25 მკგ/კგ-ს. საშუალო MAC დოზა იყო 0.49 სევოფლურანისთვის და 0.53 იზოფლურანისთვის. არ აღინიშნა მნიშვნელოვანი განსხვავება ჰემოდინამიკაში, კარდიოაქტიური პრეპარატების გამოყენებაში ან იშემიის სიხშირეში ორ ჯგუფს შორის. შედეგიც ექვივალენტური იყო. ამ მცირე მულტიცენტრულ კვლევაში სევოფლურანი, როგორც ჩანს, ისეთივე ეფექტური და უსაფრთხოა, როგორც იზოფლურანი აორტო-კორონარული შუნტირებისთვის ოპიოიდური ანესთეზიის დასამატებლად.
არაკარდიოქირურგიული მიოკარდიუმის იშემიის რისკის მქონე პაციენტები
სევოფლურანი-N2O შეადარეს იზოფლურანი-N2O-ს ანესთეზიის შესანარჩუნებლად მულტიცენტრულ კვლევაში 214 პაციენტის მონაწილებით, ასაკი 40-87 წელი, რომლებიც ჰქონადთ მიოკარდიუმის იშემიის დაბალი და საშუალო რისკი და უტარდებოდათ არჩევითი არაკარდიალური ქირურგიული ოპერაცია.
ოპერაციების ორმოცდაექვსი პროცენტი (46%) იყო გულ-სისხლძარღვთა, დარჩენილი ნაწილი თანაბრად დაიყო კუჭ-ნაწლავის და ძვალ-კუნთოვანი სისტემის და მცირე რაოდენობის სხვა ქირურგიულ პროცედურებს შორის. ოპერაციის საშუალო ხანგრძლივობა 2 საათზე ნაკლები იყო.
ანესთეზიის ინდუქცია ჩვეულებრივ ხდებოდა თიოპენტალით (2-დან 5 მგ/კგ-მდე) და ფენტანილით (1-დან 5 მკგ/კგ-მდე). ვეკურონიუმი (0,1-დან 0,2 მგ/კგ) ასევე შეყვანილი იყო ინტუბაციის, კუნთების მოდუნების ან უმოძრაობის გასაადვილებლად ოპერაციის დროს. საშუალო MAC დოზა იყო 0.49 ორივე ანესთეზიისთვის. არ დაფიქსირდა მნიშვნელოვანი განსხვავება საანესთეზიო რეჟიმებს შორის ინტრაოპერაციული ჰემოდინამიკის, კარდიოაქტიური პრეპარატების გამოყენების, ან იშემიური ინციდენტების მხრივ, თუმცა მხოლოდ 83 პაციენტში სევოფლურანის ჯგუფში და 85 პაციენტში იზოფლურანის ჯგუფში წარმატებით ჩატარდა მონიტორინგი იშემიაზე. შედეგი ასევე ექვივალენტური იყო გვერდითი მოვლენების, სიკვდილისა და პოსტოპერაციული მიოკარდიუმის ინფარქტის თვალსაზრისით. ამ მცირე მულტიცენტრული კვლევის ფარგლებში, პაციენტებში მიოკარდიუმის იშემიის დაბალი და საშუალო რისკით, სევოფლურანი იყო იზოფლურანის დამაკმაყოფილებელი ექვივალენტი ინტრავენური მედიკამენტების დამატებითი საინჰალაციო ანესთეზიის უზრუნველყოფისას.
საკეისრო კვეთა
სევოფლურანი (n = 29) შეადარეს იზოფლურანს (n = 27) ASA-ს მიხედვით I ან II კლასის პაციენტებში ანესთეზიის შესანარჩუნებლად საკეისრო კვეთის დროს. აღირიცხა ახალშობილთა შეფასებები და ანესთეზიიდან გამოსვლის მოვლენები. ორივე საანესთეზიო საშუალების შემთხვევაში, აპგარის ქულები საშუალოდ იყო 8 და 9 1 და 5 წუთში, შესაბამისად.
სევოფლურანის გამოყენებამ ზოგადი ანესთეზიისთვის არჩევითი საკეისრო კვეთისას არ გამოიწვია არასასურველი ეფექტები დედასა და ახალშობილში. სევოფლურანმა და იზოფლურანმა აჩვენეს ანესთეზიიდან გამოსვლის ექვივალენტური მახასიათებლები. არ აღინიშნა განსხვავება სევოფლურანსა და იზოფლურანს შორის ახალშობილზე ზემოქმედებასთან დაკავშირებით, რაც შეფასდა აპგარის ქულით და ნევროლოგიური და ადაპტური შესაძლებლობების ქულით (საშუალო = 29.5). სევოფლურანის უსაფრთხოება მშობიარობისა და ვაგინალური მშობიარობის დროს არ არის შეფასებული.
ნეიროქირურგია
სამ კვლევაში მოხდა სევოფლურანის შედარება იზოფლურანთან ნეიროქირურგიული პროცედურების დროს ანესთეზიის შესანარჩუნებლად. 20 პაციენტის კვლევაში არ აღინიშნა განსხვავება სევოფლურანსა და იზოფლურანს შორის ანესთეზიიდან გამოსვლის თვალსაზრისით. 2 კვლევაში, სულ 22 პაციენტმა ინტრაკრანიალური წნევის (ICP) მონიტორებით მიიღო სევოფლურანი ან იზოფლურანი. არ აღინიშნა განსხვავება სევოფლურანსა და იზოფლურანს შორის ინტრაკრანიალური წნევის პასუხთან დაკავშირებით 0.5, 1.0 და 1.5 MAC შესუნთქული აქროლადი აგენტის კონცენტრაციების ინჰალაციისას N2O-O2-ფენტანილით ანესთეზიის დროს.
პროგრესირებადი ჰიპერვენტილაცია PaCO2 = 40-დან PaCO2 = 30-მდე, ინტრაკრანიალური წნევის პასუხი ჰიპოკარბიაზე შენარჩუნებული იყო სევოფლურანით ორივე 0,5 და 1,0 MAC კონცენტრაციაში.
ინტრაკრანიალური წნევის მომატების რისკის მქონე პაციენტებში სევოფლურანი სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს ინტრაკრანიალური წნევის შესამცირებელ ღონისძიებებთან ერთად, როგორიცაა ჰიპერვენტილაცია.
ღვიძლის უკმარისობა
მულტიცენტრული კვლევისას (2 ადგილი) ჩატარდა სევოფლურანისა და იზოფლურანის უსაფრთხოების შედარება 16 პაციენტში ღვიძლის მსუბუქი და ზომიერი უკმარისობით, ლიდოკაინის MEGX-ის გამოყენებით, ჰეპატოცელულური ფუნქციის შესაფასებლად. ყველა პაციენტმა მიიღო ინტრავენური პროპოფოლი (1-დან 3-მდე მგ/კგ) ან თიოპენტალი (2-დან 7-მდე მგ/კგ) ინდუქციისთვის და სუქცინილქოლინი, ვეკურონიუმი ან ატრაკურიუმი ინტუბაციისთვის. სევოფლურანი ან იზოფლურანი შეყვანილი იყო 100% 02 ან 70% N20/02-ში. არცერთმა პრეპარატმა არ იმოქმედა ღვიძლის ფუნქციაზე. შრატში არაორგანული ფტორის დონე არ აღემატებოდა 45 μM/L-ს, მაგრამ სევოფლურანის მიმღებ პაციენტებში აღინიშნა ფტორის უფრო ხანგრძლივი ტერმინალური გამოყოფა, რაც დადასტურდა არაორგანული ფტორის ნახევარგამოყოფის უფრო გრძელი პერიოდით, ვიდრე ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში (23 საათი 10-დან 48 საათამდე).
თირკმლის უკმარისობა
სევოფლურანი შეფასდა თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში საბაზისო შრატის კრეატინინით > 1.5 მგ/დლ. თოთხმეტი პაციენტი, რომლებიც იღებდნენ სევოფლურანს, შეადარეს 12 პაციენტს, რომლებიც იღებდნენ იზოფლურანს. სხვა კვლევაში 21 პაციენტი იღებდა სევოფლურანს, რომლებიც შეადარეს 20 პაციენტს, რომლებიც იღებდნენ ენფლურანს. კრეატინინის დონე გაიზარდა პაციენტების 7%-ში, რომლებიც იღებდნენ სევოფლურანს, პაციენტების 8%-ში, რომლებიც იღებდნენ იზოფლურანს და პაციენტების 10%-ში, რომლებიც იღებდნენ ენფლურანს. თირკმელების უკმარისობის მქონე გამოკვლეულ პაციენტთა მცირე რაოდენობის გამო (შრატში საბაზისო კრეატინინი 1.5 მგ/დლ-ზე მეტი), ამ ჯგუფში სევოფლურანის მიღების უსაფრთხოება ჯერ ბოლომდე არ არის დადგენილი. ამიტომ სევოფლურანი სიფრთხილით გამოიყენება თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. გაფრთხილებები).
ინსტრუქციის სრული ტექსტი · სამედიცინო ინსტრუქცია
სევოფლურანი, USP
აქროლადი სითხე ინჰალაციისთვის
გაიცემა მხოლოდ რეცეპტით
აღწერა
რონლი
2125980955040სევოფლურანი, USP აქროლადი სითხე ინჰალაციისთვის, არააალებადი და არაფეთქებადი სითხე, რომელიც გამოიყენება აორთქლების გზით, არის ჰალოგენირებული ზოგადი საინაჰლაციო საანესთეზიო საშუალება. სევოფლურანი არის ფტორმეთილ 2,2,2,-ტრიფტორ-1-(ტრიფტორმეთილ) ეთილის ეთერი და მისი სტრუქტურული ფორმულა არის:
სევოფლურანი, ფიზიკური მუდმივებია:
მოლეკულური წონა
200.05
დუღილის წერტილი 760 მმ ვწყ სვ
- 6°C
სპეციფიური წონა 20°C-ზე
- 520-დან 1.525-მდე
ორთქლის წნევა მმ ვწყ სვ
157 მმ ვწყ სვ 20°C-ზე
197 მმ ვწყ სვ25°C-ზე
317 მმ ვწყ სვ36°C-ზე
განაწილების კოეფიციენტები 37°C-ზე:
სისხლი/აირი
- 63-დან 0.69-მდე
წყალი/აირი
- 36
ზეითუნის ზეთი/აირი
47-დან 54-მდე
ტვინი/აირი
- 15
კომპონენტის/აირის დაყოფის საშუალო კოეფიციენტები 25°C-ზე სამედიცინო სფეროში ფართოდ გამოყენებული პოლიმერებისთვის:
ელექტროგამტარი რეზინი
- 0
ბუტილის რეზინი
- 7
პოლივინილქლორიდი
- 4
პოლიეთილენი
- 3
სევოფლურანი არის არააალებადი და არაფეთქებადი, როგორც ეს განსაზღვრულია საერთაშორისო ელექტროტექნიკური კომისიის 601-2-13 მოთხოვნებით.
სევოფლურანი არის გამჭვირვალე, უფერო, სითხე, რომელიც არ შეიცავს დანამატებს. სევოფლურანი არ არის კოროზიული უჟანგავი ფოლადის, სპილენძის, ალუმინის, მონიკელებული სპილენძის, ქრომირებული სპილენძის ან სპილენძის ბერილიუმის მიმართ. სევოფლურანი არ არის მწველი. ის შერევადია ეთანოლთან, ეთერთან, ქლოროფორმთან და ბენზოლთან და ოდნავ ხსნადია წყალში. სევოფლურანი სტაბილურია, როდესაც ინახება ოთახის ნორმალურ განათების პირობებში ინსტრუქციის მიხედვით. სევოფლურანი შესამჩნევი დეგრადაცია არ აღინიშნება ძლიერი მჟავების ან სითბოს არსებობისას. ანესთეზიის აპარატში ტუტე CO2-ის აბსორბენტთან (მაგ. ბარალიმიⓇ და ნაკლებად სოდა ლაიმი) კონტაქტისას, სევოფლურანს შეუძლია განიცადოს დეგრადაცია გარკვეულ პირობებში. სევოფლურანის დეგრადაცია მინიმალურია და დეგრადაციის პროდუქტები ან შეუმჩნეველია ან გვხვდება არატოქსიკური რაოდენობით, როდესაც გამოიყენება სუფთა აბსორბენტთან ერთად. სევოფლურანის დეგრადაცია და შემდგომი დეგრადაციის პროდუქტის წარმოქმნა ძლიერდება შთამნთქმელი ტემპერატურის გაზრდით, სევოფლურანის გაზრდილი კონცენტრაციით, სუფთა აირის ნაკადის შემცირდებით და CO2-ის გამომშრალი აბსორბენტებით (განსაკუთრებით კალიუმის ჰიდროქსიდის შემცველი აბსორბენტებით მაგ. ბარალიმი).
სევოფლურანის ტუტე დეგრადაცია ხდება ორი გზით. პირველი ხდება წყალბადის ფტორიდის დაკარგვის შედეგად პენტაფტოროიზოპროპენილ ფტორმეთილეთერის (PIFE, C4H2F60) წარმოქმნით, რომელიც ასევე ცნობილია როგორც A ნაერთი და პენტაფტორმეთოქსის იზოპროპილ ფტორმეთილის ეთერის (PMFE, C5H6F60) უმნიშვნელობა რაოდენობის წარმოქმნით, რომელიც ასევე ცნობილია როგორც ნაერთი B. სევოფლურანის დეგრადაციის მეორე გზა, რომელიც ძირითადად ხდება გამომშრალი CO2 აბსორბენტის არსებობისას, განხილულია მოგვიანებით.
პირველ გზაზე, დეფტორირების გზაზე, ანესთეზიის კონტურში დეგრადანტების წარმოება ხდება მჟავე პროტონის ექსტრაქციის შედეგად ძლიერი ფუძის (KOH და/ან NaOH) არსებობისას, რომელიც წარმოქმნის ალკენს (ნაერთს A) სევოფლურანიდან, რაც ჰალოტანისგან 2-ბრომო-2-ქლორო-1,1-დიფტორო ეთილის (BCDFE) წარმოქმნის მსგავსია. ლაბორატორიულმა სიმულაციებმა აჩვენა, რომ ამ დაშლის პროდუქტების კონცენტრაცია უკუპროპორციულად დაკავშირებულია სუფთა აირის ნაკადის სიჩქარესთან (იხ. ნახაზი 1).
198882045910500ნახაზი 1. სუფთა აირის დინების სიჩქარე A ნაერთის დონესთან შედარებით წრის აბსორბციის სისტემაში
ნაერთი A ppm-ში
სუფთა აირის ნაკადის სიჩქარე, ლ/წთ
ვინაიდან ნახშირორჟანგის რეაქცია აბსორბენტებთან არის ეგზოთერმული, ტემპერატურის მატება განისაზღვრება აბსორბირებული CO2-ის რაოდენობით, რაც თავის მხრივ დამოკიდებული იქნება ანესთეზიის კონტურში სუფთა აირის ნაკადზე, პაციენტის მეტაბოლურ მდგომარეობაზე და ვენტილაციაზე. CO2-ისა და A ნაერთის წარმოების სხვადასხვა დონეებით წარმოქმნილი ტემპერატურის კავშირი ილუსტრირებულია შემდეგ ინ ვიტრო სიმულაციაში, სადაც CO2 დაემატა კონტურის აბსორბციის სისტემას.
ნახაზი 2. ნახშირორჟანგის ნაკადი A ნაერთთან და მაქსიმალურ ტემპერატურასთან შედარებით
39014404445000
ნაერთი A (ppm) ან მაქსიმალური ტემპერატურა C გრადუსებში
ნაერთი A (ppm)
მაქსიმალური ტემპერატურა (0C)
ნახშირორჟანგის ნაკადი მლ/წთ
A ნაერთის კონცენტრაცია წრის აბსორბციის სისტემაში იზრდება CO2-ის აბსორბენტის ტემპერატურისა და შემადგენლობის გაზრდით (ბარალიმი წარმოქმნის უფრო მაღალ დონეს, ვიდრე ნატრიუმის ლაიმი), სხეულის ტემპერატურის მომატებით და გაზრდილი წუთობრივი ვენტილაციით და სუფთა აირის ნაკადის სიჩქარის შემცირებით. ცნობილია, რომ A ნაერთის კონცენტრაცია მნიშვნელოვნად იზრდება ბარალიმის გახანგრძლივებული დეჰიდრატაციით.
ასევე ნაჩვენებია, რომ პაციენტებში A ნაერთის ექსპოზიცია იზრდება სევოფლურანის კონცენტრაციის და ანესთეზიის ხანგრძლივობის გაზრდასთან ერთად. კლინიკურ კვლევაში, რომლის დროსაც სევოფლურანი შეჰყავდათ პაციენტებში დაბალი ნაკადის პირობებში > 2 საათის განმავლობაში 1 ლიტრი/წუთში ნაკადის სიჩქარით, A ნაერთის დონეების გაზომვა ხდებოდა MAC საათებსა და A ნაერთის დონეებს შორის კავშირის დასადგენად.
A ნაერთების დონესა და სევოფლურანის ექსპოზიციას შორის კავშირი ნაჩვენებია ნახაზზე 2a.
ნახაზი 2a. ppm.სთ MAC-თან შედარებით ნაკადის სიჩქარით 1 ლ/წთ
35509201206500შესუნთქული ნაერთი A AUC (ppm-სთ)
სევოფლურანი (MAC საათი)
ნაჩვენებია, რომ ნაერთი A ნეფროტოქსიურია ვირთხებში ექსპოზიციის ხანგრძლივობით ერთიდან სამ საათამდე. არ გამოვლენილა ჰისტოპათოლოგიური ცვლილება 270 ppm-მდე კონცენტრაციით ერთი საათის განმავლობაში. პროქსიმალური ტუბულური უჯრედების სპორადული ცალკეული უჯრედის ნეკროზი დაფიქსირდა 114 ppm კონცენტრაციით ვირთხებში A ნაერთის 3 საათიანი ზემოქმედება შემდეგ. დაფიქსირებული LC 50 1 საათში არის 1050-დან 1090 ppm-მდე (მამრობითი-მდედრობითი) და, 3 საათში - 350-დან 490 ppm-მდე (მამრობითი-მდედრობითი).
ჩატარდა ექსპერიმენტი, რომლის ფარგლებშიც მოხდა სევოფლურანს პლუს 75 ან 100 ppm ნაერთი A-ს შედარება აქტიურ კონტროლთან, A ნაერთის პოტენციური ნეფროტოქსიკურობის შესაფასებლად პრიმატებში, გარდა ადამიანებისა. სევოფლურანის 8-საათიანმა ერთჯერადმა ექსპოზიციამ A ნაერთის არსებობისას გამოიწვია თირკმლის ცალკეული უჯრედის მილაკოვანი დეგენერაცია და ცალკეული უჯრედის ნეკროზი მაკაკებში. ეს ცვლილებები შეესაბამება შარდის ცილის, გლუკოზის დონის და ფერმენტის აქტივობის გაზრდას, რომელიც აღინიშნა კლინიკური პათოლოგიის შეფასების პირველ და მესამე დღეს. ეს ნეფროტოქსიკურობა, რომელიც წარმოიქმნება A ნაერთებით, დამოკიდებულია დოზაზე და ექსპოზიციის ხანგრძლივობაზე.
სუფთა აირის ნაკადის სიჩქარით 1 ლ/წთ, A ნაერთის საშუალო მაქსიმალური კონცენტრაცია ანესთეზიის კონტურში კლინიკურ პირობებში არის დაახლოებით 20 ppm (0.002%) ნატრიუმის ლაიმით და 30 ppm (0.003%) ბარალიმით მოზრდილ პაციენტებში; საშუალო მაქსიმალური კონცენტრაცია პედიატრიულ პაციენტებში ნატრიუმის ლაიმი კონცენტრაციის შემთხვევაში არის მოზრდილებში არსებულის დაახლოებით ნახევარი. ყველაზე მაღალი კონცენტრაცია დაფიქსირდა ერთ პაციენტში, სადაც ბარალაიმი იყო 61 ppm (0.0061%), ხოლო ნატრიუმის ლაიმი 32 ppm (0.0032%). A ნაერთის დონე, რომლის დროსაც აღინიშნება ტოქსიკურობა ადამიანებში, უცნობია.
სევოფლურანის დეგრადაციის მეორე გზა ძირითადად აღინიშნება გამომშრალი CO2 აბსორბენტების არსებობისას და იწვევს სევოფლურანის დაშლას ჰექსაფტოროიზოპროპანოლად (HFIP) და ფორმალდეჰიდად. HFIP არის არააქტიური, არაგენოტოქსიკური, რომლის გლუკურონიდაცია და გაწმენდა სწრაფად ხდება ღვიძლის მიერ. ფორმალდეჰიდი აღინიშნება ნორმალური მეტაბოლური პროცესების დროს. ძლიერი გამომშრალი აბსორბენტის ზემოქმედების შემდეგ, ფორმალდეჰიდი შეიძლება შემდგომ დაიშალოს მეთანოლად და ფორმიატად. ფორმიატს შეუძლია ხელი შეუწყოს ნახშირბადის მონოქსიდის წარმოქმნას მაღალი ტემპერატურის არსებობისას, რაც შეიძლება ასოცირებული იყოს გამომშრალ ბარალიმთანⓇ. მეთანოლს შეუძლია რეაქციაში შესვლა A ნაერთთან, რის შედეგადაც წარმოიქმნება მეთოქსის შეერთების პროდუქტი ნაერთი B. ნაერთმა B შეიძლება განიცადოს HF შემდგომი ელიმინაცია და წარმოქმნას C, D და E ნაერთები.
სევოფლურანის დეგრადაციის პროდუქტები დაფიქსირდა ექსპერიმენტული ანესთეზიის აპარატის რესპირატორულ წრეში გამომშრალი CO2 აბსორბენტებით და სევოფლურანის მაქსიმალური კონცენტრაციით (8%) ხანგრძლივი დროის (> 2 საათი) განმავლობაში. ფორმალდეჰიდის კონცენტრაციები, რომელიც დაფიქსირდა გამომშრალი ნატრიუმის ლაიმის შემთხვევაში ამ ექსპერიმენტული ანესთეზიის რესპირატორულ კონტურში შეესაბამებოდა დონეებს, რამაც შესაძლოა გამოიწვიოს სუნთქვის გაღიზიანება. მიუხედავად იმისა, რომ KOH შემცველი CO2 აბსორბენტები კომერციულად აღარ არის ხელმისაწვდომი, ლაბორატორიულ ექსპერიმენტებში CO2 აბსორბენტის შემცველი გამომშრალი KOH-ის, ბარალიმის, ზემოქმედებამ სევოფლურანზე გამოიწვია დეგრადაციის პროდუქტების მნიშვნელოვნად მაღალი დონეების გამოვლენა.
კლინიკური ფარმაკოლოგია
სევოფლურანი არის საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალება ზოგადი ანესთეზიის ინდუქციისა და შენარჩუნებისთვის. სევოფლურანის მინიმალური ალვეოლური კონცენტრაცია (MAC) ჟანგბადში 40 წლის ზრდასრული ადამიანისთვის არის 2,1%. სევოფლურანის MAC ასაკთან ერთად მცირდება (დეტალებისთვის იხილეთ დოზირება და მიღების წესი).
ფარმაკოკინეტიკა
ათვისება და განაწილება
ხსნადობა
სისხლში სევოფლურანის დაბალი ხსნადობის გამო (სისხლის/არის განაწილების კოეფიციენტი @37°C = 0,63-დან 0,69-მდე), საჭიროა სევოფლურანის მინიმალური ოდენობის დაშლა სისხლში, სანამ ალვეოლური პარციალური წნევა გაუთაბრდება არტერიულ პარციალურ წნევას. შესაბამისად, ინდუქციის დროს აღინიშნება ალვეოლური (მშვიდი ამოსუნთქვის ბოლოს) კონცენტრაციის (FA) სწრაფი ზრდა შესუნთქულ კონცენტრაციასთან (FI) მიმართებით.
ანესთეზიის ინდუქცია
კვლევაში, რომლის ფარგლებშიც შვიდ ჯანმრთელ მამაკაც მოხალისეს შეუყვანეს 70% N20/30%02 30 წუთის განმავლობაში, შემდეგ კი 1.0% სევოფლურანი და 0.6% იზოფლურანი კიდევ 30 წუთის განმავლობაში, FA/F1 თანაფარდობა სევოფლურანისთვის უფრო დიდი იყო, ვიდრე იზოფლურანისთვის ყველა დროის მომენტში. დრო, რაც სჭირდებოდა ალვეოლებში ინსპირირებული კონცენტრაციის 50%-ს მიღწევას, იყო 4-8 წუთი იზოფლურანისთვის და დაახლოებით 1 წუთი სევოფლურანისთვის.
ამ კვლევიდან მიღებული FA/Fl მონაცემები შედარებული იყო სხვა კვლევიდან სხვა ჰალოგენირებული საანესთეზიო საშუალებების FA/Fl მონაცემებთან. როდესაც ყველა მონაცემი ნორმალიზებული იყო იზოფლურანთან, სევოფლურანის შეწოვა და განაწილება იყო უფრო სწრაფი, ვიდრე იზოფლურანის და ჰალოტანის, მაგრამ უფრო ნელი ვიდრე დესფლურანის. შედეგები გამოსახულია ნახაზზე 3.
ანესთეზიიდან გამოსვლა
სევოფლურანის დაბალი ხსნადობა ხელს უწყობს ფილტვების მეშვეობით სწრაფ ელიმინაციას. ელიმინაციის სიჩქარე განისაზღვრება როგორც ალვეოლური (მშვიდი ამოსუნთქვის ბოლოს) კონცენტრაციის ცვლილების სიჩქარე ანესთეზიის შეწყვეტის შემდეგ (FA), ბოლო ალვეოლურ კონცენტრაციასთან (FaO) შედარებით, რომლის გაზომვაც მოხდა ანესთეზიის შეწყვეტისთანავე. ჯანმრთელ მოხალისეებში ზემოთ აღწერილ კვლევაში სევოფლურანის ელიმინაციის სიჩქარე დესფლურანის ელიმინაციის სიჩქარის მსგავსი იყო, მაგრამ უფრო სწრაფი იყო ჰალოტანთან ან იზოფლურანთან შედარებით. ეს შედეგები გამოსახულია მე-4 ნახაზზე.
258318031750000ნახაზი 3. ანესთეტიკის კონცენტრაციის თანაფარდობა ალვეოლურ აირში და შესუნთქულ აირში
ჰალოტანი
იზოფლურანი
სევოფლურანი
დესფლურანი
N20
შეყვანის დრო (წუთი)
სურათი 4. ანესთეტიკის კონცენტრაცია ალვეოლურ აირში ანესთეზიის შეწყვეტის
258318019240500შემდეგ
ჰალოტანი
იზოფლურანი
სევოფლურანი
დესფლურანი
N20
ელიმინაციის დრო (წუთი)
ცილებთან შეკავშირება
სევოფლურანის მოქმედება შრატისა და ქსოვილის ცილებიდან პრეპარატების გამოდევნაზე არ არის შესწავლილი. ნაჩვენებია, რომ სხვა ფტორირებული აქროლადი საანესთეზიო საშუალებები შრატისა და ქსოვილის ცილებიდან პრეპარატებს გამოდევნიან in vitro. ამის კლინიკური მნიშვნელობა უცნობია. კლინიკურმა კვლევებმა არ აჩვენა არასასურველი ეფექტები სევოფლურანის შეყვანისას პაციენტებში, რომლებიც იღებენ პრეპერატებს რომლებიც ძლიერ შეკავშირებულნი არიან და აქვთ განაწილების მცირე მოცულობა (მაგ., ფენიტოინი).
მეტაბოლიზმი
სევოფლურანი მეტაბოლიზდება ციტოქრომ P450 2E1-ით, ჰექსაფტოროიზოპროპანოლად (HFIP) არაორგანული ფტორიდის და CO2-ის გამოყოფით. წარმოქმნის შემდეგ HFIP სწრაფად კონიუგირდება გლუკურონის მჟავასთან და გამოიყოფა შარდის მეტაბოლიტის სახით. სევოფლურანის სხვა მეტაბოლური გზები არ არის გამოვლენილი. In vivo მეტაბოლიზმის კვლევებმა აჩვენა, რომ სევოფლურანის დოზის დაახლოებით 5% შეიძლება მეტაბოლიზდეს.
ციტოქრომი P450 2E1 არის ძირითადი იზოფორმა, რომელიც იდენტიფიცირებულია სევოფლურანის მეტაბოლიზმისთვის და ეს შეიძლება გამოწვეული იყოს იზონიაზიდისა და ეთანოლის ქრონიკული ზემოქმედებით. ეს არის იზოფლურანისა და ენფლურანის მეტაბოლიზმის მსგავსი და განსხვავებული მეტოქსიფლურანის მეტაბოლიზმისგან, რომელიც მეტაბოლიზდება ციტოქრომ P450-ის სხვადასხვა იზოფორმების მეშვეობით.
სევოფლურანის მეტაბოლიზმი არ არის გამოწვეული ბარბიტურატების მიერ. როგორც ნახაზზე 5 არის ნაჩვენები, არაორგანული ფტორიდის კონცენტრაცია პიკს აღწევს სევოფლურანის ანესთეზიის დასრულებიდან 2 საათში და უბრუნდება საწყის კონცენტრაციას ანესთეზიის შემდეგ 48 საათის განმავლობაში უმეტეს შემთხვევაში (67%). სევოფლურანის სწრაფი და ფართო ელიმინაცია ფილტვიდან ამცირებს მეტაბოლიზმისთვის ხელმისაწვდომ საანესთეზიო საშუალების რაოდენობას.
ნახაზი 5. შრატის არაორგანული ფტორიდის კონცენტრაციები სევოფლურანისთვის და სხვა აქროლადი საანესთეზიო საშუალებებისთვის
217170010795000შრატის ფტორიდი მკმმ
მეთოქსიფლურანი n=18*
სევოფლურანი n=21*
ენფლურანი n=9*
იზოფლურანი n=9*
ჰალოტანი n=6*
აღმოფხვრა
ანესთეზიამდე ანესთეზიის შემდგომი დღეები
ანესთეზიამდე = ანესთეზიამდე
ელიმინაცია
სევოფლურანის დოზის 3,5%-მდე შარდში ვლინდება არაორგანული ფტორიდის სახით. ფტორზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ ფტორის კლირენსის 50%-მდე არის არათირკმლისმიერი (ფტორის შეთვისება ძვალში).
ფტორის იონების ფარმაკოკინეტიკა
ფტორის იონების კონცენტრაციაზე გავლენას ახდენს ანესთეზიის ხანგრძლივობა, შეყვანილი სევოფლურანის კონცენტრაცია და საანესთეზიო აირის ნარევის შემადგენლობა. კვლევებში, სადაც ანესთეზია შენარჩუნებული იყო მხოლოდ სევოფლურანით 1-დან 6 საათამდე პერიოდის განმავლობაში, ფტორის პიკური კონცენტრაცია მერყეობდა 12 μM-დან 90 μM-მდე. როგორც ნახაზზე 6 არის ნაჩვენები, პიკური კონცენტრაცია მიიღწევა ანესთეზიის დასრულებიდან 2 საათში და არის 25 μM-ზე ნაკლები (475 ნგ/მლ) მოსახლეობის უმრავლესობისთვის 10 საათის შემდეგ. ნახევარგამოყოფის პერიოდი არის 15-დან 23 საათამდე.
დაფიქსირდა, რომ მეთოქსიფლურანის მიღების შემდეგ, შრატში არაორგანული ფტორიდის კონცენტრაცია >50 μM დაკავშირებული იყო ვაზოპრესინისადმი რეზისტენტულ, პოლიურიულ, თირკმლის უკმარისობის განვითარებასთან. სევოფლურანის კლინიკურ კვლევებში არ ყოფილა შეტყობინებები ტოქსიკურობის შესახებ, რომელიც დაკავშირებულია ფტორის იონების მომატებულ დონეებთან.
ნახაზი 6. ფტორის კონცენტრაცია სევოფლურანის შეყვანის შემდეგ
(საშუალო MAC = 1.27, საშუალო ხანგრძლივობა = 2.06 სთ)
ფტორის იონების საშუალო კონცენტრაცია (n = 48)
349758013081000კონც. μM
საშუალო კონცენტრაცია
საშუალო კონც. + 1 sd
საშუალო კონც. + 2 sd
საშუალო კონც. + 3 sd
ფტორის კონცენტრაცია განმეორებითი ექსპოზიციის შემდეგ და სპეციალურ პოპულაციებში
ფტორის კონცენტრაცია გაიზომა სევოფლურანის ერთჯერადი, ხანგრძლივი და განმეორებითი ექსპოზიციის შემდეგ ჩვეულებრივ ქირურგიულ და სპეციალურ პაციენტებში და განისაზღვრა ფარმაკოკინეტიკური პარამეტრები.
ჯანმრთელ ადამიანებთან შედარებით, ფტორის იონის ნახევარგამოყოფის პერიოდი გახანგრძლივდა პაციენტებში თირკმლის უკმარისობით, მაგრამ არა ხანდაზმულებში. ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე 8 პაციენტში ჩატარებული კვლევა მიუთითებს ნახევარგამოყოფის პერიოდის უმნიშვნელო გახანგრძლივებაზე. თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ნახევარგამოყოფის საშუალო პერიოდი იყო დაახლოებით 33 საათი (დიაპაზონი 21-დან 61-საათამდე), ხოლო საშუალოდ 21 საათი (დიაპაზონი 10-დან 48 საათამდე) ნორმალურ ჯანმრთელ ადამიანებში. საშუალო ნახევარგამოყოფის პერიოდი ხანდაზმულებში (65 წელზე მეტი) შეადგენდა 24 საათს (დიაპაზონი 18-დან 72 საათამდე). ღვიძლის უკმარისობის მქონე პირებში ნახევარგამოყოფის საშუალო პერიოდი იყო 23 საათი (დიაპაზონი 16-დან 47 საათამდე). სპეციალური პოპულაციების ცალკეულ კვლევებში განსაზღვრული ფტორის საშუალო მაქსიმალური მნიშვნელობები (Cmax) ნაჩვენებია ქვემოთ.
ცხრილი 1. ფტორის იონების შეფასებები სპეციალურ პოპულაციებში სევოფლურანენის შეყვანის შემდეგ
n
ასაკი (წელი)
ხანგრძლივობა
(სთ)
დოზა (MAC-სთ)
Cmax (μM)
პედიატრიული პაციენტები
საანესთეზიო საშუალება
სევოფლურანი-O2
76
0-დან 11-მდე
- 8
- 1
- 6
სევოფლურანი-O2
40
1-დან 11-მდე
- 2
- 0
- 0
სევოფლურანი/N2O
25
5-დან 13-მდე
- 9
- 4
- 3
სევოფლურანი/N2O
42
0-დან 18-მდე
- 4
- 2
- 4
სევოფლურანი/N2O
40
1-დან 11-მდე
- 0
- 6
- 5
ხანდაზმულები
33
65-დან 93-მდე
- 6
- 4
- 6
თირკმლისმიერი
21
29-დან 83-მდე
- 5
- 0
- 1
ღვიძლისმიერი
8
42-დან 79-მდე
- 6
- 2
- 6
სიმსუქნე
35
24-დან 73-მდე
- 0
- 7
- 0
n = შესწავლილი პაციენტების რაოდენობა.
ფარმაკოდინამიკა
სევოფლურანის ანესთეზიის სიღრმის ცვლილებები სწრაფად ვითარდება შესუნთქული კონცენტრაციის ცვლილების შემდეგ.
სევოფლურანის კლინიკურ პროგრამაში შეფასდა ანესთეზიიდან გამოსვლის შემდეგი ცვლადები:
დრო მოვლენებამდე, რომლის გაზომვაც მოხდა საკვლევი მედიკამენტის დასრულებიდან:
ენდოტრაქეალური მილის მოხსნის დრო (ექსტუბაციის დრო)
დრო, რომელიც საჭიროა პაციენტისთვის თვალების გასახელად სიტყვიერ ბრძანებაზე (ანესთეზიიდან გამოსვლის დაწყების დრო)
დრო მარტივ ბრძანებაზე (მაგ., ხელი მომიჭირე) პასუხისთვის ან მიზანმიმართული მოძრაობის დემონსტრირებისთვის (ბრძანებაზე პასუხის დროს, ორიენტაციის დრო)
- კოგნიტური ფუნქციის აღდგენა და მოტორული კოორდინაცია შეფასდა შემდეგი პარამეტრების საფუძველზე:
ფსიქომოტორული მოქმედების ტესტები (ციფრული სიმბოლოს ჩანაცვლების ტესტი [DSST], ტრიეგერის წერტილის ტესტი)
სუბიექტური (ვიზუალური ანალოგური შკალა [VAS]) და ობიექტური (ტკივილი-დისკომფორტის ობიექტური შკალა [OPDS]) გაზომვების შედეგები
პირველი პოსტ-ანესთეზიური ტკივილგამაყუჩებელი მედიკამენტის მიღების დრო
ანესთეზიის შემდგომი პაციენტის მდგომარეობის შეფასება
- ანესთეზიიდან გამოსვლის სხვა პერიოდები იყო:
ალდრეტის ქულის ≥ 8 მიღწევისთვის საჭირო დრო
დრო, რომელიც საჭიროა იმისთვის, რომ პაციენტმა შეძლოს ანესთეზიიდან გამოსვლის ზონის დატოვება, ადგილზე არსებული სტანდარტული კრიტერიუმების მიხედვით
დრო, როდესაც პაციენტს შეეძლო საავადმყოფოდან გაწერა
დრო, როდესაც პაციენტს შეეძლო თავბრუსხვევის გარეშე წამოდგომა ან დგომა
ზოგიერთი ცვლადი შეჯამებულია შემდეგნაირად:
ცხრილი 2. ანესთეზიის შეყვანის და ანესთეზიიდან გამოსვლის ცვლადების შეფასება პედიატრიულ პაციენტებში ორ შედარებით კვლევაში: სევოფლურანი ჰალოტანთან შედარებით
დრო საბოლოო წერტილამდე (წთ)
სევოფლურანი საშუალო ± SEM
ჰალოტანის საშუალო ± SEM
ინდუცირება
- 0±0.2 (n=294)
- 7±0.2 (n=252)
ანესთეზიიდან გამოსვლის დაწყება
- 3±0.7 (n=293)
- 8±0.8 (n=252)
პასუხი ბრძანებაზე
- 7±1.0 (n=271)
- 3±1.1 (n=230)
პირველი ანალგეზია
- 2±8.5 (n=216)
- 6±10.6 (n=150)
ანესთეზიიდან გამოსვლის ადგილის დატოვება
- 5±2.0 (n=292)
- 1±1.9 (n=246)
n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა მონაცემებიც აღინუსხა
ცხრილი 3. . ანესთეზიიდან გამოსვლის ცვლადების შეფასება ზრდასრულ პაციენტებში ორ შედარებად კვლევაში: სევოფლურანი იზოფლურანთან შედარებით
დრო პარამეტრამდე: (წთ)
სევოფლურანი საშუალო ± SEM
სევოფლურანი საშუალო ± SEM
ანესთეზიიდან გამოსვლის დაწყება
- 7±0.3 (n=395)
- 1 ± 0.3 (n=395)
პასუხი ბრძანებაზე
- 7±3.0 (n=269)
- 6±5.3 (n=244)
პირველი ანალგეზია
- 1±0.3 (n=348)
- 7 ± 0.3 (n=345)
ანესთეზიიდან გამოსვლის ადგილის დატოვება
- 9±4.2 (n=228)
- 1 ± 5.2 (n=252)
n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა მონაცემებიც აღინუსხა
ცხრილი 4. ანესთეზიის ინდუცირების და ანესთეზიიდან გამოსვლის ცვლადების მეტა-ანალიზი ზრდასრული პაციენტებისთვის შედარებით კვლევაში: სევოფლურანი პროპოფოლთან შედარებით
პარამეტრი
კვლევების რაოდენობა
სევოფლურანი საშუალო ± SEM
პროპოფოლი საშუალო ± SEM
ანესთეზიის ექსპოზიციის საშუალო შენარჩუნება
3
- 0 MAC სთ±0.8
(n=259)
- 2 მგ/კგ/სთ ± 2.6
(n=258)
დრო ინდუქციამდე: (წთ)
1
- 1 ± 0.18*
(n=93)
- 2±0.18**
(n=93)
დრო ანესთეზიიდან გამოსვლამდე: (წთ)
3
8,6 ± 0,57
(n=255)
11,0 ± 0,57
(n=260)
დრო ბრძანებაზე პასუხამდე (წთ)
3
9,9 ± 0,60
(n=257)
(n=260)
12,1 ± 0,60
დრო პირველ ანელგეზიამდე (წთ)
3
43,8 ± 3,79
(n=177)
57,9 ± 3,68
(n=179)
დრო ანესთეზიიდან გამოსვლის ადგილის დატოვებამდე (წთ)
3
116.0 ± 4.15
(n=257)
115,6 ± 3,98
(n=261)
n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა მონაცემებიც აღინუსხა
- პროპოფოლის ინდუქცია სევოფლურანის ერთ ჯგუფში = საშუალო 178.8 მგ ± 72.5 SD (n=165)
- * პროპოფოლის ინდუქცია პროპოფოლის ყველა ჯგუფში = საშუალო 170.2 მგ ± 60.6 SD (n=245)
გულ-სისხლძარღვთა ეფექტები
სევოფლურანი შესწავლილი იყო 14 ჯანმრთელ მოხალისეზე (18-35 წლის), რომლის ფარგლებშიც სევოფლურანი-O2 (Sevo/02) შეადარეს სევოფლურანი-N2O/O2-ს (Sevo/N20/02) ანესთეზიის 7 საათის განმავლობაში. კონტროლირებადი ვენტილაციის დროს, გაზომილი ჰემოდინამიკური პარამეტრები ნაჩვენებია ნახაზებში 7-10:
ნახაზი 7. გულისცემა
24149059017000
ნახაზი 8.
საშუალო არტერიული წნევა
24155406159500
ნახაზი 9. სისტემური სისხლძარღვოვანი რეზისტენტობა
24993606096000
ნახაზი 10. გულის ინდექსი
25527006540500
სევოფლურანი არის დოზადამოკიდებული გულის დეპრესანტი. სევოფლურანი არ იწვევს გულისცემის მატებას 2 MAC-ზე ნაკლები დოზებით.
კვლევამ, რომელიც იკვლევდა ეპინეფრინით გამოწვეულ სევოფლურანის და იზოფლურანის არითმოგენურ ეფექტს ზრდასრულ პაციენტებში, რომლებსაც უტარდებოდათ ტრანსსფენოიდური ჰიპოფიზეექტომია, აჩვენა, რომ ეპინეფრინის ზღვრული დოზა (ანუ დოზა, რომელზეც დაფიქსირდა არითმიის პირველი ნიშანი), რომელიც იწვევს პარკუჭოვან არითმიას, იყო 5 მკგ/კგ როგორც სევოფლურანთან, ასევე იზოფლურანთან. შესაბამისად, სევოფლურანის ურთიერთქმედება ეპინეფრინთან, როგორც ჩანს, ისეთივეა, როგორიც იზოფლურანთან.
კლინიკური კვლევები
სევოფლურანი გამოყენებული იყო სულ 3185 პაციენტში. პაციენტების ტიპები შეჯამდა შემდეგნაირად:
ცხრილი 5. პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ სევოფლურანს კლინიკურ კვლევებში
პაციენტების ტიპი
რაოდენობა
კვლევაში ჩართული
ზრდასრული
2223
საკეისრო კვეთა
29
გულ-სისხლძარღვთა და მიოკარდიუმის იშემიის რისკის მქონე პაციენტები
246
ნეიროქირურგიული
22
ღვიძლის უკმარისობა
8
თირკმლის უკმარისობა
35
პედიატრიული
962
ამ პაციენტებთან არსებული კლინიკური გამოცდილება აღწერილია ქვემოთ.
ზრდასრულთა ანესთეზია
სევოფლურანის ეფექტურობა იზოფლურანთან, ენფლურანთან და პროპოფოლთან შედარებით გამოკვლეული იყო 3 ამბულატორიულ და 25 სტაციონარულ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 3591 ზრდასრული პაციენტი.
აღმოჩნდა, რომ სევოფლურანი შედარებადია იზოფლურანთან, ენფლურანთან და პროპოფოლთან ზრდასრულ პაციენტებში ანესთეზიის შესანარჩუნებლად. პაციენტებში, რომლებიც სევოფლურანს იღებდნენ, აღინიშნა ანესთეზიიდან გამოსვლის მოვლენების უფრო მოკლე პერიოდები (ექსტუბაცია, პასუხი ბრძანებაზე და ორიენტაცია), ვიდრე პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ იზოფლურანს ან პროპოფოლს.
ინდუქცია ნიღბის გამოყენებით
სევოფლურანს არ აქვს მკვეთრი სუნი და არ იწვევს სუნთქვის გაღიზიანებას. სევოფლურანი განკუთვნილია ნიღბით ინდუქციისთვის მოზრდილებში. 196 პაციენტში ნიღბით ინდუქცია შესრულდა შეუფერხებლად და სწრაფად, გართულებები წარმოიშვა შემდეგი სიხშირით:
ხველა, 6%; სუნთქვის შეკავება 6%, აგზნება 6%; ლარინგოსპაზმი, 5%.
ამბულატორიული ქირურგია
სევოფლურანი შეადარეს იზოფლურანს და პროპოფოლს ანესთეზიის შესანარჩუნებლად, რასაც დაემატა N2O ორ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 786 ზრდასრული (18-დან 84 წლამდე), ASA-ს შკალის მიხედვით I, II ან III კლასის პაციენტი. იზოფლურანთან და პროპოფოლთან შედარებით, სევოფლურანთან დაფიქსირდა ნარკოზიდან გამოსვლის და ბრძანებებზე პასუხის უფრო ხანმოკლე ვადები.
ცხრილი 6. ანესთეზიიდან გამოსვლის პარამეტრები ორ ამბულატორიულ ქირურგიულ კვლევაში:
უმცირესი კვადრატების საშუალო ± SEM
სევოფლურანი/N20
იზოფლურანი/N20
სევოფლურანი/N20
პროპოფოლი/N2O
საშუალო შენარჩუნება
0,64 ± 0,03
0,66 ± 0,03
0,8 ± 0,5
- 3 ± 2.3
ანესთეზია
MAC.სთ
MAC.სთ
MAC.სთ
მგ/კგ/სთ
ექსპოზიცია ± SD
(n=245)
(n=249)
(n=166)
(n=166)
დრო ანესთეზიიდან გამოსვლის დაწყებამდე (წთ)
- 2 ± 0.4
(n=246)
- 3 ± 0.3
(n=251)
8,3 ± 0,7
(n=137)
- 4 ± 0.7
(n=142)
დრო ბრძანებაზე პასუხამდე (წთ)
8,5 ± 0,4
(n=246)
9,8 ± 0,4
(n=248)
9,1 ± 0,7
(n=139)
11,5 ± 0,7
(n=143)
დრო პირველ
ანალგეზიამდე (წთ)
45,9 ± 4,7
(n=160)
- 1 ± 6.0
(n=252)
46,1 ± 5,4
(n=83)
60,0 ± 4,7
(n=88)
დრო ანესთეზიიდან გამოსვლის ზონიდან გამოწერამდე (წთ)
87,6 ± 5,3
(n=244)
79,1 ± 5,2
(n=252)
103.1 ± 3.8
(n=139)
105,1 ± 3,7
(n=143)
n = პაციენტთა რაოდენობა, რომელთა მონაცემებიც აღინუსხა
სტაციონარული ქირურგია
სევოფლურანი შეადარეს იზოფლურანსა და პროპოფოლს ანესთეზიის შესანარჩუნებლად, რომელსაც დაემატა N2O ორ მულტიცენტრულ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 741 ზრდასრული ASA-ს მიხედვით I, II ან III (18-დან 92 წლამდე) კლასის პაციენტი. იზოფლურანთან და პროპოფოლთან შედარებით, სევოფლურანთან დაფიქსირდა ანესთეზიიდან გამოსვლის, ბრძანებაზე პასუხის და ანესთეზიის შემდგომ პირველი ანალგეზიის (სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი) უფრო ხანმოკლე ვადები.
ცხრილი 7. ანესთეზიიდან გამოსვლის პარამეტრები ორ სტაციონარულ ქირურგიულ კვლევაში:
უმცირესი კვადრატები საშუალო ± SEM
სევოფლურანი/N20
იზოფლურანი/N20
სევოფლურანი/N20
პროპოფოლი/N2O
საშუალო შენარჩუნება
- 27 MAC.სთ
- 58 MAC.სთ
- 43 MAC.სთ
- 0 მგ/კგ/სთ.
ანესთეზია
±0.05
±0.06
±0.06
±0.94
ექსპოზიცია ± SD
(n=271)
(n=282)
(n=93)
(n=92)
დრო ანესთეზიიდან გამოსვლის დაწყებამდე (წთ)
- 0 ± 0.6
(n=270)
- 4 ± 0.6
(n=281)
8,8 ± 1,2
(n=92)
- 2 ± 1.2
(n=92)
დრო ბრძანებაზე პასუხამდე (წთ)
12,8 ± 0,7
(n=270)
18,4 ± 0,7
(n=281)
- 0 ± 1.20
(n=92)
14,4 ± 1,21
(n=91)
დრო პირველ
ანალგეზიამდე (წთ)
- 1 ± 3.0
(n=233)
55,4 ± 3,2
(n=242)
37,8 ± 3,3
(n=82)
- 2 ± 3.3
(n=79)
დრო ანესთეზიიდან გამოსვლის ზონიდან გამოწერამდე (წთ)
139,2±15,6
(n=268)
165,9 ± 16,3
(n=282)
148,4 ± 8,9
(n=91)
141,4 ± 8,9
(n=92)
n = პაციენტთა რაოდენობა ანესთეზიიდან გამოსვლის მოვლენების აღნუსხვით
პედიატრიული ანესთეზია
სევოფლურანის კონცენტრაცია, რომელიც საჭიროა ზოგადი ანესთეზიის შესანარჩუნებლად, დამოკიდებულია ასაკზე (იხ. დოზირება და მიღების წესი). სევოფლურანი ან ჰალოტანი გამოიყენებოდა 1 დღიდან 18 წლამდე ასაკის 1620 პედიატრიული პაციენტის ანესთეზირებისთვის, და ASA-ს მიხედვით ფიზიკური სტატუსით I ან II (948 სევოფლურანი, 672 ჰალოტანი). ერთ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 90 ჩვილი და ბავშვი, არ დაფიქსირებულა გულისცემის კლინიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება 1 MAC-ზე გამოღვიძების მნიშვნელობებთან შედარებით. სისტოლური არტერიული წნევა შემცირდა 15-დან 20%-მდე სიფხიზლის მაჩვენებლებთან შედარებით 1 MAC სევოფლურანის მიღების შემდეგ; თუმცა, კლინიკურად მნიშვნელოვანი ჰიპოტენზია, რომელიც საჭიროებდა დაუყოვნებლივ ჩარევას, არ დაფიქსირებულა.
ბრადიკარდიის საერთო სიხშირე [20-ზე მეტი დარტყმა/წთ ნორმაზე დაბალი (80 დარტყმა/წთ)] შედარებით კვლევებში იყო 3% სევოფლურანისთვის და 7% ჰალოტანისთვის.
პაციენტებს, რომლებიც იღებდნენ სევოფლურანს, აღენიშნებოდათ ოდნავ უფრო სწრაფი გამოფხიზლების დრო (12 v. 19 წთ) და ანესთეზიის შემდგომი აგზნების უფრო მაღალი სიხშირე (14% vs. 10%).
სევოფლურანი (n=91) შედარებული იყო ჰალოტანთან (n=89) ერთცენტრიან კვლევაში გულის თანდაყოლილი დაავადების არჩევითი აღდგენის ან პალიაციისთვის. პაციენტების ასაკი მერყეობდა 9 დღიდან 11,8 წლამდე ASA ფიზიკური სტატუსით II, III და IV (18%, 68% და 13% შესაბამისად). არ გამოვლენილა მნიშვნელოვანი განსხვავებები მკურნალობის ჯგუფებს შორის პირველადი შედეგის მნიშვნელობებთან მიმართებაში: გულ-სისხლძარღვთა დეკომპენსაცია და მძიმე არტერიული დესატურაცია. გვერდითი მოვლენების მონაცემები შემოიფარგლებოდა ოპერაციის დროს და ექსტრაკორპორალური სისხლის მიმოქცევის დაწყებამდე შეგროვებული კვლევის შედეგის ცვლადებით.
ნიღბით ინდუქცია
სევოფლურანს არ აქვს მკვეთრი სუნი და შესაფერისია პედიატრიულ პაციენტებში ნიღბით ინდუქციისთვის. კონტროლირებად პედიატრიულ კვლევებში, რომლებშიც ჩატარდა ნიღბით ინდუქცია, ინდუქციური მოვლენების სიხშირე ნაჩვენებია ქვემოთ (იხ. გვერდითი რეაქციები).
ცხრილი 8. პედიატრიული ინდუქციის მოვლენების სიხშირე
სევოფლურანი (n = 836)
ჰალოტანი (n=660)
აგზნება
14%
11%
ხველა
6%
10%
სუნთქვის შეკავება
5%
6%
სეკრეციები
3%
3%
ლარინგოსპაზმი
2%
2%
ბრონქოსპაზმი
<1%
0%
n = პაციენტების რაოდენობა.
ამბულატორიული ქირურგია
სევოფლურანი (n = 518) შეადარეს ჰალოტანს (n = 382) ანესთეზიის შესანარჩუნებლად პედიატრიულ ამბულატორიულ პაციენტებში. ყველა პაციენტმა მიიღო N2O და ბევრმა მიიღო ფენტანილი, მიდაზოლამი, ბუპივაკაინი ან ლიდოკაინი. პოსტანესთეზიური თერაპიის განყოფილებებიდან გამოწერის დრო იყო მსგავსი აგენტებს შორის (იხ. კლინიკური ფარმაკოლოგია, გვერდითი რეაქციები).
კარდიოვასკულარული ქირურგია
აორტო-კორონარული შუნტირება (CABG)
სევოფლურანი შეადარეს იზოფლურანს, როგორც ოპიოიდებთან დამხმარე საშუალება, 273 პაციენტის მულტიცენტრულ კვლევაში, რომლებსაც უტარდებოდათ CABG ოპერაცია. ანესთეზია ჩატარდა მიდაზოლამით (0,1-დან 0,3 მგ/კგ-მდე); ვეკურონიუმით (0,1-0,2 მგ/კგ) და ფენტანილით (5-დან 15 მკგ/კგ). ორივე იზოფლურანი და სევოფლურანი შეყვანილი იყო ცნობიერების დაკარგვისას 1.0 MAC დოზებით და ტიტრირებული იყო აორტო-კორონარული შუნტირების დაწყებამდე მაქსიმუმ 2.0 MAC-მდე. ფენტანილის საერთო დოზა არ აღემატებოდა 25 მკგ/კგ-ს. საშუალო MAC დოზა იყო 0.49 სევოფლურანისთვის და 0.53 იზოფლურანისთვის. არ აღინიშნა მნიშვნელოვანი განსხვავება ჰემოდინამიკაში, კარდიოაქტიური პრეპარატების გამოყენებაში ან იშემიის სიხშირეში ორ ჯგუფს შორის. შედეგიც ექვივალენტური იყო. ამ მცირე მულტიცენტრულ კვლევაში სევოფლურანი, როგორც ჩანს, ისეთივე ეფექტური და უსაფრთხოა, როგორც იზოფლურანი აორტო-კორონარული შუნტირებისთვის ოპიოიდური ანესთეზიის დასამატებლად.
არაკარდიოქირურგიული მიოკარდიუმის იშემიის რისკის მქონე პაციენტები
სევოფლურანი-N2O შეადარეს იზოფლურანი-N2O-ს ანესთეზიის შესანარჩუნებლად მულტიცენტრულ კვლევაში 214 პაციენტის მონაწილებით, ასაკი 40-87 წელი, რომლებიც ჰქონადთ მიოკარდიუმის იშემიის დაბალი და საშუალო რისკი და უტარდებოდათ არჩევითი არაკარდიალური ქირურგიული ოპერაცია.
ოპერაციების ორმოცდაექვსი პროცენტი (46%) იყო გულ-სისხლძარღვთა, დარჩენილი ნაწილი თანაბრად დაიყო კუჭ-ნაწლავის და ძვალ-კუნთოვანი სისტემის და მცირე რაოდენობის სხვა ქირურგიულ პროცედურებს შორის. ოპერაციის საშუალო ხანგრძლივობა 2 საათზე ნაკლები იყო.
ანესთეზიის ინდუქცია ჩვეულებრივ ხდებოდა თიოპენტალით (2-დან 5 მგ/კგ-მდე) და ფენტანილით (1-დან 5 მკგ/კგ-მდე). ვეკურონიუმი (0,1-დან 0,2 მგ/კგ) ასევე შეყვანილი იყო ინტუბაციის, კუნთების მოდუნების ან უმოძრაობის გასაადვილებლად ოპერაციის დროს. საშუალო MAC დოზა იყო 0.49 ორივე ანესთეზიისთვის. არ დაფიქსირდა მნიშვნელოვანი განსხვავება საანესთეზიო რეჟიმებს შორის ინტრაოპერაციული ჰემოდინამიკის, კარდიოაქტიური პრეპარატების გამოყენების, ან იშემიური ინციდენტების მხრივ, თუმცა მხოლოდ 83 პაციენტში სევოფლურანის ჯგუფში და 85 პაციენტში იზოფლურანის ჯგუფში წარმატებით ჩატარდა მონიტორინგი იშემიაზე. შედეგი ასევე ექვივალენტური იყო გვერდითი მოვლენების, სიკვდილისა და პოსტოპერაციული მიოკარდიუმის ინფარქტის თვალსაზრისით. ამ მცირე მულტიცენტრული კვლევის ფარგლებში, პაციენტებში მიოკარდიუმის იშემიის დაბალი და საშუალო რისკით, სევოფლურანი იყო იზოფლურანის დამაკმაყოფილებელი ექვივალენტი ინტრავენური მედიკამენტების დამატებითი საინჰალაციო ანესთეზიის უზრუნველყოფისას.
საკეისრო კვეთა
სევოფლურანი (n = 29) შეადარეს იზოფლურანს (n = 27) ASA-ს მიხედვით I ან II კლასის პაციენტებში ანესთეზიის შესანარჩუნებლად საკეისრო კვეთის დროს. აღირიცხა ახალშობილთა შეფასებები და ანესთეზიიდან გამოსვლის მოვლენები. ორივე საანესთეზიო საშუალების შემთხვევაში, აპგარის ქულები საშუალოდ იყო 8 და 9 1 და 5 წუთში, შესაბამისად.
სევოფლურანის გამოყენებამ ზოგადი ანესთეზიისთვის არჩევითი საკეისრო კვეთისას არ გამოიწვია არასასურველი ეფექტები დედასა და ახალშობილში. სევოფლურანმა და იზოფლურანმა აჩვენეს ანესთეზიიდან გამოსვლის ექვივალენტური მახასიათებლები. არ აღინიშნა განსხვავება სევოფლურანსა და იზოფლურანს შორის ახალშობილზე ზემოქმედებასთან დაკავშირებით, რაც შეფასდა აპგარის ქულით და ნევროლოგიური და ადაპტური შესაძლებლობების ქულით (საშუალო = 29.5). სევოფლურანის უსაფრთხოება მშობიარობისა და ვაგინალური მშობიარობის დროს არ არის შეფასებული.
ნეიროქირურგია
სამ კვლევაში მოხდა სევოფლურანის შედარება იზოფლურანთან ნეიროქირურგიული პროცედურების დროს ანესთეზიის შესანარჩუნებლად. 20 პაციენტის კვლევაში არ აღინიშნა განსხვავება სევოფლურანსა და იზოფლურანს შორის ანესთეზიიდან გამოსვლის თვალსაზრისით. 2 კვლევაში, სულ 22 პაციენტმა ინტრაკრანიალური წნევის (ICP) მონიტორებით მიიღო სევოფლურანი ან იზოფლურანი. არ აღინიშნა განსხვავება სევოფლურანსა და იზოფლურანს შორის ინტრაკრანიალური წნევის პასუხთან დაკავშირებით 0.5, 1.0 და 1.5 MAC შესუნთქული აქროლადი აგენტის კონცენტრაციების ინჰალაციისას N2O-O2-ფენტანილით ანესთეზიის დროს.
პროგრესირებადი ჰიპერვენტილაცია PaCO2 = 40-დან PaCO2 = 30-მდე, ინტრაკრანიალური წნევის პასუხი ჰიპოკარბიაზე შენარჩუნებული იყო სევოფლურანით ორივე 0,5 და 1,0 MAC კონცენტრაციაში.
ინტრაკრანიალური წნევის მომატების რისკის მქონე პაციენტებში სევოფლურანი სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს ინტრაკრანიალური წნევის შესამცირებელ ღონისძიებებთან ერთად, როგორიცაა ჰიპერვენტილაცია.
ღვიძლის უკმარისობა
მულტიცენტრული კვლევისას (2 ადგილი) ჩატარდა სევოფლურანისა და იზოფლურანის უსაფრთხოების შედარება 16 პაციენტში ღვიძლის მსუბუქი და ზომიერი უკმარისობით, ლიდოკაინის MEGX-ის გამოყენებით, ჰეპატოცელულური ფუნქციის შესაფასებლად. ყველა პაციენტმა მიიღო ინტრავენური პროპოფოლი (1-დან 3-მდე მგ/კგ) ან თიოპენტალი (2-დან 7-მდე მგ/კგ) ინდუქციისთვის და სუქცინილქოლინი, ვეკურონიუმი ან ატრაკურიუმი ინტუბაციისთვის. სევოფლურანი ან იზოფლურანი შეყვანილი იყო 100% 02 ან 70% N20/02-ში. არცერთმა პრეპარატმა არ იმოქმედა ღვიძლის ფუნქციაზე. შრატში არაორგანული ფტორის დონე არ აღემატებოდა 45 μM/L-ს, მაგრამ სევოფლურანის მიმღებ პაციენტებში აღინიშნა ფტორის უფრო ხანგრძლივი ტერმინალური გამოყოფა, რაც დადასტურდა არაორგანული ფტორის ნახევარგამოყოფის უფრო გრძელი პერიოდით, ვიდრე ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში (23 საათი 10-დან 48 საათამდე).
თირკმლის უკმარისობა
სევოფლურანი შეფასდა თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში საბაზისო შრატის კრეატინინით > 1.5 მგ/დლ. თოთხმეტი პაციენტი, რომლებიც იღებდნენ სევოფლურანს, შეადარეს 12 პაციენტს, რომლებიც იღებდნენ იზოფლურანს. სხვა კვლევაში 21 პაციენტი იღებდა სევოფლურანს, რომლებიც შეადარეს 20 პაციენტს, რომლებიც იღებდნენ ენფლურანს. კრეატინინის დონე გაიზარდა პაციენტების 7%-ში, რომლებიც იღებდნენ სევოფლურანს, პაციენტების 8%-ში, რომლებიც იღებდნენ იზოფლურანს და პაციენტების 10%-ში, რომლებიც იღებდნენ ენფლურანს. თირკმელების უკმარისობის მქონე გამოკვლეულ პაციენტთა მცირე რაოდენობის გამო (შრატში საბაზისო კრეატინინი 1.5 მგ/დლ-ზე მეტი), ამ ჯგუფში სევოფლურანის მიღების უსაფრთხოება ჯერ ბოლომდე არ არის დადგენილი. ამიტომ სევოფლურანი სიფრთხილით გამოიყენება თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. გაფრთხილებები).
ჩვენებები და გამოყენება
სევოფლურანი ნაჩვენებია ზოგადი ანესთეზიის ინდუქციისა და შენარჩუნებისთვის მოზრდილ და პედიატრიულ პაციენტებში სტაციონარული და ამბულატორიული ქირურგიული ჩარევისთვის.
სევოფლურანი უნდა დაინიშნოს მხოლოდ ზოგადი ანესთეზიის გამოყენებაში განსწავლული პირების მიერ. სასუნთქი გზების, ხელოვნური ვენტილაციის, ჟანგბადით გამდიდრებისა და სისხლის მიმოქცევის რეანიმაციის საშუალებები დაუყოვნებლივ უნდა იყოს ხელმისაწვდომი. ვინაიდან ანესთეზიის დონე შეიძლება სწრაფად შეიცვალოს, გამოიყენება მხოლოდ ის ამაორთქლებელი მოწყობილობა, რომელიც უზრუნველყოფს წინასწარ განსაზღვრული კონცენტრაციების მიწოდებას.
უკუჩვენებები
დადასტურებული ან საეჭვო მგრძნობელობა ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის მიმართ.
დადასტურებული ან საეჭვო მგრძნობელობა სევოფლურანის ან სხვა ჰალოგენირებული საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალებების მიმართ.
გაფრთხილებები
თირკმლის დაზიანების რისკი
მიუხედავად იმისა, რომ დაბალი დინების სიჩქარით კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების მონაცემები შეზღუდულია, პაციენტებისა და ცხოველების კვლევებიდან მიღებული მონაცემების მიხედვით, არსებობს თირკმლის დაზიანების პოტენციალი, რაც განპირობებულია A ნაერთით. ცხოველებზე და ადამიანებზე ჩატარებული კვლევები აჩვენებს, რომ სევოფლურანის 2 MAC საათზე მეტი ხანგრძლივობით და სუფთა აირის < 2 ლ/წთ-ში ნაკადის სიჩქარით შეყვანამ შეიძლება გამოიწვიოს პროტეინურია და გლუკოზურია.
მიუხედავად იმისა, რომ A ნაერთების ექსპოზიციის დონე, რომლის დროსაც მოსალოდნელია კლინიკური ნეფროტოქსიურობა, დადგენილი არ არის, გათვალისწინებული უნდა იყოს ყველა ის ფაქტორი, რომელიც იწვევს A ნაერთის ექსპოზიციას ადამიანებში, განსაკუთრებით ექსპოზიციის ხანგრძლივობა, ახალი აირის ნაკადის სიჩქარე და სევოფლურანის კონცენტრაცია. სევოფლურანით ანესთეზიის დროს კლინიცისტმა უნდა დაარეგულიროს შესუნთქული კონცენტრაცია და ახალი აირის ნაკადის სიჩქარე A ნაერთზე ზემოქმედების შესამცირებლად. A ნაერთზე ზემოქმედების შესამცირებლად, სევოფლურანის ექსპოზიცია არ უნდა აღემატებოდეს 2 MAC-საათს 1-დან 2-მდე ლ/წთ ნაკადის სიჩქარით. ახალი აირის ნაკადის სიჩქარე 1 ლ/წთ არ არის რეკომენდებული.
იმის გამო, რომ სევოფლურანის გამოყენების კლინიკური გამოცდილება თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (კრეატინინი > 1,5 მგ/დლ) შეზღუდულია, ამ პაციენტებში მისი უსაფრთხოება დადგენილი არ არის.
სევოფლურანი შეიძლება ასოცირებული იყოს გლიკოზურიასა და პროტეინურიასთან, როდესაც გამოიყენება ხანგრძლივი პროცედურებისთვის დაბალი ნაკადის სიჩქარით. სევოფლურანის დაბალი ნაკადის უსაფრთხოება თირკმლის ფუნქციაზე შეფასებული იყო პაციენტებში თირკმელების ნორმალური პრეოპერაციული ფუნქციით. ერთი კვლევისას სევოფლურანი (N=98) შედარდა აქტიურ კონტროლთან (N=90), რომელიც შეყვანილი იყო > 2 საათის განმავლობაში სუფთა აირის ნაკადის სიჩქარით < 1 ლიტრი/წუთში. კვლევით განსაზღვრული კრიტერიუმების მიხედვით, სევოფლურანის ჯგუფში შემავალ ერთ პაციენტს განუვითარდა კრეატინინის მატება გლიკოზურიასა და პროტეინურიასთან ერთად. ამ პაციენტმა მიიღო სევოფლურანი ახალი აირის ნაკადის სიჩქარით 800 მლ/წთ. აღნიშნული იგივე კრიტერიუმების გამოყენებით, აქტიურ საკონტროლო ჯგუფში არ იყო პაციენტები, რომლებსაც განუვითარდათ მკურნალობით გამოწვეული შრატში კრეატინინის კონცენტრაციის მომატება.
სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს გაზრდილი რისკი პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ დადასტურებული მგრძნობელობა აქროლადი ჰალოგენირებული საანესთეზიო საშუალებების მიმართ. KOH შემცველი CO2 აბსორბენტები რეკომენდებული არ არის სევოფლურანთან ერთად გამოყენებისთვის.
რესპირატორული დეპრესიის რისკი
სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს სუნთქვის დათრგუნვა, რაც შეიძლება გაძლიერდეს ოპიოიდური პრემედიკაციის ან რესპირატორული დეპრესიის გამომწვევი სხვა აგენტებით. აუცილებელია სუნთქვის მონიტორინგი და, საჭიროების შემთხვევაში, ვენტილაციით დახმარება (იხ. სიფრთხილის ზომები).
QT გახანგრძლივების რისკი
არსებობს ცნობები QT ინტერვალის გახანგრძლივების შესახებ, ასოცირებული torsade de pointes-თან (გამონაკლის შემთხვევებში, ფატალური). სიფრთხილეა საჭირო სევოფლურანის შეყვანისას მგრძნობიარე პაციენტებში (მაგ., თანდაყოლილი ხანგრძლივი QT სინდრომის მქონე პაციენტები ან პაციენტები, რომლებიც იღებენ პრეპარატებს, რომლებსაც შეუძლიათ QT ინტერვალის გახანგრძლივება).
ავთვისებიანი ჰიპერთერმია
მგრძნობიარე პირებში, ძლიერმა საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალებებმა, მათ შორის სევოფლურანმა, შეიძლება გამოიწვიონ ჩონჩხის კუნთების ჰიპერმეტაბოლური მდგომარეობა, რაც იწვევს ჟანგბადზე მაღალ მოთხოვნას და კლინიკურ სინდრომს, რომელიც ცნობილია როგორც ავთვისებიანი ჰიპერთერმია. სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს ავთვისებიანი ჰიპერთერმია გენეტიკურად მგრძნობიარე პირებში, როგორიცაა რიანოდინის რეცეპტორების გარკვეული მემკვიდრეობითი მუტაციების მქონე პირები. კლინიკურ სინდრომზე მიუთითებს ჰიპერკაპნია და შეიძლება მოიცავდეს კუნთების რიგიდობას, ტაქიკარდიას, ტაქიპნოეს, ციანოზს, არითმიას და/ან არტერიულ წნევას. ამ არასპეციფიკური ნიშნებიდან ზოგიერთი შეიძლება ასევე გამოვლინდეს მსუბუქი ანესთეზიის, მწვავე ჰიპოქსიის, ჰიპერკაპნიისა და ჰიპოვოლემიის დროს.
კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირდა ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის ერთი შემთხვევა. გარდა ამისა, იყო პოსტმარკეტინგული ცნობები ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის შესახებ. ზოგიერთი შემთხვევა ფატალური იყო.
ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის მკურნალობა მოიცავს გამომწვევი აგენტების (მაგ. სევოფლურანის) შეწყვეტას, დანტროლენ ნატრიუმის ინტრავენურად შეყვანას (დამატებითი ინფორმაციისთვის იხილეთ ინფორმაცია დანტროლენ ნატრიუმის ინტრავენური შეყვანის შესახებ პაციენტის მართვისას) და დამხმარე თერაპიის გამოყენებას. დამხმარე თერაპია შეიძლება მოიცავდეს ღინისძიებებს სხეულის ტემპერატურის აღსადგენად, რესპირატორული და სისხლის მიმოქცევის მხარდაჭერას, ჩვენების მიხედვით, და ელექტოლიტების-სითხეების-მჟავა-ფუძის დარღვევების მართვას. თირკმელების უკმარისობა შეიძლება მოგვიანებით განვითარდეს და უნდა გაკონტროლდეს და შენარჩუნდეს შარდის ნაკადი, თუ ეს შესაძლებელია.
პერიოპერაციული ჰიპერკალიემია
საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალებების გამოყენება დაკავშირებულია შრატში კალიუმის დონის იშვიათ მატებასთან, რამაც გამოიწვია გულის არითმია და სიკვდილი პედიატრიულ პაციენტებში პოსტოპერაციულ პერიოდში. პაციენტები ლატენტური და ასევე აშკარა ნეირომუსკულური დაავადებით, განსაკუთრებით დუშენის კუნთოვანი დისტროფიით, როგორც ჩანს, ყველაზე მოწყვლადები არიან. სუქცინილქოლინის ერთდროული გამოყენება დაკავშირებულია ამ შემთხვევების უმეტესობასთან, მაგრამ არა ყველასთან. ამ პაციენტებს ასევე აღენიშნებოდათ შრატის კრეატინკინაზას დონის მნიშვნელოვანი მატება და, ზოგიერთ შემთხვევაში, ცვლილებები შარდში, რომელიც შეესაბამება მიოგლობინურიას. მიუხედავად ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის გამოვლინებების მსგავსებისა, არცერთ ამ პაციენტს არ აღენიშნებოდა კუნთების რიგიდობის ან ჰიპერმეტაბოლური მდგომარეობის ნიშნები ან სიმპტომები. რეკომენდებულია ადრეული და აგრესიული ჩარევა ჰიპერკალიემიისა და რეზისტენტული არითმიების სამკურნალოდ, ისევე როგორც ლატენტური ნეიროკუნთოვანი დაავადების შემდგომი შეფასება.
პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა
ცხოველებზე ჩატარებული გამოქვეყნებული კვლევები აჩვენებს, რომ საანესთეზიო და სედაციური პრეპარატების მიღება, რომლებიც ბლოკავენ NMDA რეცეპტორებს და/ან აძლიერებენ GABA-ს აქტივობას, ზრდის ნეირონების აპოპტოზს განვითარებად ტვინში და იწვევს გრძელვადიან კოგნიტურ დეფიციტს 3 საათზე მეტხანს გამოყენებისას. ამ მონაცემების კლინიკური მნიშვნელობა არ არის ნათელი. თუმცა, არსებული მონაცემების საფუძველზე, მიიჩნევა, რომ ამ ცვლილებებისადმი დაუცველობის ფანჯარა დაკავშირებულია ორსულობის მესამე ტრიმესტრში ექსპოზიციასთან სიცოცხლის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში, მაგრამ შეიძლება გაგრძელდეს ადამიანებში დაახლოებით სამ წლამდე (იხილეთ სიფრთხილის ზომები - ორსულობა, სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება, ცხოველთა ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია).
ბავშვებში ჩატარებული გამოქვეყნებული ზოგიერთი კვლევის მიხედვით, მსგავსი დეფიციტი შეიძლება აღინიშნოს საანესთეზიო საშუალებების განმეორებითი ან ხანგრძლივი ზემოქმედების შემდეგ ადრეულ ასაკში და შეიძლება გამოიწვიოს არასასურველი კოგნიტური ან ქცევითი ეფექტები. ამ კვლევებს აქვს მნიშვნელოვანი შეზღუდვები და არ არის ნათელი, არის თუ არა დაფიქსირებული ეფექტები განპირობებული საანესთეზიო/სედაციური პრეპარატის გამოყენებით ან სხვა ფაქტორებით, როგორიცაა ოპერაცია ან ძირითადი დაავადება.
საანესთეზიო და სედაციური პრეპარატები არის ბავშვთა თერაპიის აუცილებელი ნაწილი, რომლებსაც ესაჭიროებათ ქირურგიული ჩარევა, სხვა პროცედურები ან ტესტები, რომელთა გადადებაც შეუძლებელია, და დადასტურებული არ არის, რომ ერთი კონკრეტული მედიკამენტი სხვაზე უსაფრთხოა. გადაწყვეტილებები ნებისმიერი არჩევითი პროცედურის ვადებთან დაკავშირებით, რომლებიც საჭიროებენ ანესთეზიას, უნდა ითვალისწინებდეს პროცედურის სარგებელს პოტენციურ რისკებთან შედარებით.
ბრადიკარდია დაუნის სინდრომის დროს
მძიმე ბრადიკარდიისა და გულის გაჩერების ეპიზოდები, რომლებიც არ უკავშირდება გულის თანდაყოლილ დაავადებას, დაფიქსირდა სევოფლურანით ანესთეზიის ინდუქციის დროს დაუნის სინდრომის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში. უმეტეს შემთხვევაში, ბრადიკარდია გაუმჯობესდა სევოფლურანის კონცენტრაციის შემცირებით, სასუნთქი გზების მანიპულირებით ან ანტიქოლინერგული პრეპარატის ან ეპინეფრინის შეყვანით.
ინდუქციის დროს, ყურადღებით დააკვირდით გულისცემას და გაითვალისწინეთ ინსპირირებული სევოფლურანის კონცენტრაციის თანდათანობითი გაზრდა, სანამ არ მიიღწევა ანესთეზიის შესაბამისი დონე. სევოფლურანის შეყვანისას ხელმისაწვდომი უნდა იყოს ანტიქოლინერგული საშუალება და ეპინეფრინის საშუალება ინდუქციისთვის ამ პაციენტთა პოპულაციაში.
ავტომობილის და მექანიზმების მართვის რისკი
სევოფლურანით ანესთეზიის შემდეგ შეიძლება შეფერხდეს ისეთი აქტივობების შესრულება, რომლებიც საჭიროებს გონებრივ სიფხიზლეს, როგორიცაა ავტომობილის მართვა ან მექანიზმებთან მუშაობა.
ანესთეზიის შენარჩუნებისას სევოფლურანის კონცენტრაციის გაზრდა იწვევს არტერიული წნევის დოზადამოკიდებულ შემცირებას. ვინაიდან სევოფლურანი სისხლში უხსნადია, ეს ჰემოდინამიკური ცვლილებები შეიძლება აღინიშნოს უფრო სწრაფად, ვიდრე სხვა აქროლადი საანესთეზიო საშუალებების გამოყენებისას. არტერიული წნევის გადაჭარბებული დაქვეითება ან სუნთქვის დათრგუნვა შეიძლება დაკავშირებული იყოს ანესთეზიის სიღრმესთან და შეიძლება გამოსწორდეს სევოფლურანის შესუნთქული კონცენტრაციის შემცირებით.
სევოფლურანის გამოყენებასთან დაკავშირებით დაფიქსირდა კრუნჩხვების იშვიათი შემთხვევები (იხ. სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება, გვერდითი რეაქციები).
ზოგადი ანესთეზიიდან გამოსვლა ყურადღებით უნდა შეფასდეს პაციენტის პოსტ-ანესთეზიის განყოფილებიდან გაწერამდე.
ინფორმაცია პაციენტებისთვის
ავტომობილის და მექანიზმების მართვის რისკი
აცნობეთ პაციენტებს, რომ სევოფლურანით ანესთეზიის შემდეგ შეიძლება შეფერხდეს ისეთი აქტივობების შესრულება, რომლებიც საჭიროებს გონებრივ სიფხიზლეს, როგორიცაა ავტომობილის მართვა ან მექანიზმებთან მუშაობა (იხ. გაფრთხილებები).
საანესთეზიო და სედაციური პრეპარატების ეფექტი ტვინის ადრეულ განვითარებაზე
ახალგაზრდა ცხოველებსა და ბავშვებში ჩატარებული კვლევების მიხედვით, ზოგადი საანესთეზიო ან სედაციური საშუალებების განმეორებითმა ან ხანგრძლივმა გამოყენებამ 3 წლამდე ასაკის ბავშვებში შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს განვითარებად ტვინზე. განიხილეთ მშობლებთან და მომვლელებთან იმ ოპერაციების ან პროცედურების სარგებელი, რისკები და დრო და ხანგრძლივობა, რომლებიც მოითხოვენ საანესთეზიო და სედაციური საშუალებების გამოყენებას (იხ. გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა).
ურთიერთქმედება სხვა პრეპარატებთან
კლინიკურ კვლევებში არ გამოვლენილა მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედებები სხვა პრეპარატებთან, რომლებიც ფართოდ გამოიყენება პერიოპერაციულ პერიოდში, მათ შორისაა ცენტრალური ნერვული სისტემის დეპრესანტები, ავტონომიური საშუალებები, ჩონჩხის კუნთების რელაქსანტები, ანტიინფექციური აგენტები, ჰორმონები და სინთეზური შემცვლელები, სისხლის წარმოებულები და გულ-სისხლძარღვთა საშუალებები.
ეპინეფრინი
სევოფლურანთან ერთად გამოყენებისას ეპინეფრინმა შეიძლება გაზარდოს პარკუჭოვანი არითმიის რისკი. აუცილებელია ელექტროკარდიოგრამის და არტერიული წნევის მონიტორინგი და გადაუდებელი შემთხვევების სამართავდ შესაბამისი მედიკამენტების ხელმისაწვდომობა პარკუჭოვანი არითმიის სამკურნალოდ.
კალციუმის ანტაგონისტები
სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს გამოხატული ჰიპოტენზია პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ კალციუმის ანტაგონისტებით. აუცილებელია არტერიული წნევის მონიტორინგი და გადაუდებელი შემთხვევების სამართავად შესაბამისი პრეპარატების ხელმისაწვდომობა ჰიპოტენზიის სამკურნალოდ, როდესაც კალციუმის ანტაგონისტები გამოიყენება სევოფლურანთან ერთად.
ცხოველებში, ატრიოვენტრიკულური გამტარობის დარღვევა აღინიშნა ვერაპამილისა და სევოფლურანის ერთდროულად მიღებისას.
სუქცინილქოლინი
იხილეთ გაფრთხილებები-პერიოპერაციული ჰიპერკალიემია.
არასელექტიური მაო-ინჰიბიტორები
მაო ინჰიბიტორებისა და საინჰალაციო ანესთეტიკების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ჰემოდინამიკური არასტაბილურობის რისკი ოპერაციის ან სამედიცინო პროცედურების დროს.
ინტრავენური ანესთეტიკები
სევოფლურანის შეყვანა თავსებადია ბარბიტურატებთან, პროპოფოლთან და სხვა ფართოდ გამოყენებულ ინტრავენურ საანესთეზიო საშუალებებთან.
ბენზოდიაზეპინები და ოპიოიდები
მოსალოდნელია, რომ ბენზოდიაზეპინები და ოპიოიდები შეამცირებენ სევოფლურანის MAC-ს ისევე, როგორც სხვა საინჰალაციო ანესთეტიკების შემთხვევაში. სევოფლურანის მიღება თავსებადია ბენზოდიაზეპინებთან და ოპიოიდებთან ერთად, როგორც ეს ფართოდ გამოიყენება ქირურგიულ პრაქტიკაში.
აზოტის ოქსიდი
როგორც სხვა ჰალოგენირებული აქროლადი საანესთეზიო საშუალებების შემთხვევაში, სევოფლურანზე საანესთეზიო მოთხოვნა მცირდება აზოტის ოქსიდთან ერთად მიღებისას. 50% N20-ის გამოყენებისას, MAC ექვივალენტური დოზის საჭიროება მცირდება დაახლოებით 50%-ით მოზრდილებში და დაახლოებით 25%-ით პედიატრიულ პაციენტებში (იხ. დოზირება და მიღება).
ნეიროკუნთოვანი ბლოკატორები
როგორც სხვა აქროლადი საანესთეზიო საშუალებების შემთხვევაში, სევოფლურანი ზრდის არამადეპოლარიზებელი მიორელაქსანტებით გამოწვეული ნეიროკუნთოვანი ბლოკადის ინტენსივობას და ხანგრძლივობას. ალფენტანილ-N2O ანესთეზიის დამატებით გამოყენების შემთხვევაში, სევოფლურანი და იზოფლურანი თანაბრად აძლიერებენ ნეიროკუნთოვან ბლოკადას, რაც გამოწვეულია პანკურონიუმით, ვეკურონიუმით ან ატრაკურიუმით. ამიტომ, სევოფლურანით ანესთეზიის დროს, ამ მიორელაქსანტების დოზის კორექცია უნდა მოხდეს ისევე, როგორც იზოფლურანის გამოყენებისას.
ნეიროკუნთოვანი ბლოკატორების მოქმედების გაძლიერება მოითხოვს კუნთების დაბალანსებას სევოფლურანის პარციალური წნევით. ანესთეზიის ინდუქციის დროს ნეიროკუნთოვანი ბლოკატორების შემცირებულმა დოზებმა შეიძლება გამოიწვიოს ენდოტრაქეალური ინტუბაციისთვის ან კუნთების არაადეკვატური რელაქსაციისთვის შესაფერისი მდგომარეობის მიღწევის დაგვიანება.
ხელმისაწვდომ არამადეპოლარიზებელ საშუალებებს შორის, მხოლოდ ვეკურონიუმის, პანკურონიუმის და ატრაკურიუმის ურთიერთქმედება იქნა შესწავლილი სევოფლურანით ანესთეზიის დროს. კონკრეტული მითითებების არარსებობის შემთხვევაში:
- ენდოტრაქეული ინტუბაციისთვის არ შეამციროთ არამადეპოლარიზებელი მიორელაქსანტების დოზა.
- ანესთეზიის შენარჩუნების დროს, არამადეპოლარიზებული მიორელაქსანტების საჭირო დოზა სავარაუდოდ შემცირდება N20/ოპიოიდური ანესთეზიის დროს გამოყენებულ დოზასთან შედარებით. მიორელაქსანტების დამატებითი დოზების შეყვანისას უნდა იხელმძღვანელოთ ნერვულ სტიმულაციაზე პასუხით.
სევოფლურანის მოქმედება სუქცინილქოლინით გამოწვეული მადეპოლარიზებელი ნეიროკუნთოვანი ბლოკადის ხანგრძლივობაზე შესწავლილი არ არის.
ღვიძლის ფუნქცია
ლაბორატორიული პარამეტრების შეფასების შედეგები (მაგ., ALT, AST, ტუტე ფოსფატაზა და საერთო ბილირუბინი და ა.შ.), ისევე როგორც მკვლევარის მიერ მოხსენებული ღვიძლის ფუნქციასთან დაკავშირებული გვერდითი მოვლენების სიხშირე, აჩვენებს, რომ სევოფლურანის შეყვანა შეიძლება პაციენტებში ღვიძლის ნორმალური ან ზომიერი ფუნქციის დარღვევით. თუმცა, კვლევა პაციენტებში ღვიძლის მძიმე დისფუნქციით არ ჩატარებულა.
ღვიძლის ფუნქციის პოსტოპერაციულ ტესტებში გარდამავალი ცვლილებების შემთხვევები დაფიქსირდა როგორც სევოფლურანის, ასევე საცნობარო აგენტების გამოყენებისას. აღმოჩნდა, რომ სევოფლურანი შედარებადი იყო იზოფლურანთან ღვიძლის ფუნქციის ამ ცვლილებების თვალსაზრისით.
დაფიქსირდა ღვიძლის მსუბუქი, ზომიერი და მძიმე დისფუნქციის ან ჰეპატიტის შემთხვევები (მაგ. სიყვითლე, რომელიც დაკავშირებულია ცხელებასთან და/ან ეოზინოფილიასთან) სევოფლურანით ანესთეზიის შემდეგ. აუცილებელია კლინიკური შეფასების განხორციელება სევოფლურანის გამოყენებისას პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ღვიძლის ძირითადი დაავადებები ან მკურნალობენ მედიკამენტებით, რომლებსაც შეუძლიათ გამოიწვიონ ღვიძლის დისფუნქცია (იხ. გვერდითი რეაქციები).
ცნობილია, რომ ჰალოგენირებული ნახშირწყალბადის ანესთეტიკების წინა ზემოქმედებამ შეიძლება გაზარდოს ღვიძლის დაზიანების პოტენციალი.
გამომშრალი CO2 აბსორბენტები
სევოფლურანის CO2 აბსორბენტთან შეხებისას აღინიშნება ეგზოთერმული რეაქცია. ეს რეაქცია იზრდება, როდესაც CO2 აბსორბენტი შრება, მაგალითად, CO2 აბსორბენტის ბალონში მშრალი გაზის ნაკადის ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში დინების შემდეგ. ანესთეზიის სუნთქვის კონტურში ექსტრემალური სიცხის, კვამლის და/ან სპონტანური ხანძრის იშვიათი შემთხვევები დაფიქსირდა სევოფლურანის გამოყენებისას გამომშრალი CO2 აბსორბენტთან ერთად, განსაკუთრებით კალიუმის ჰიდროქსიდის შემცველი (მაგ., ბარალიმი) აბსორბენტის გამოყენებისას. რეკომენდებული არ არის KOH შემცველი CO2 აბსორბენტი გამოყენება სევოფლურანთან ერთად. შესუნთქული სევოფლურანის კონცენტრაციის უჩვეულოდ დაგვიანებული მატება ან მოულოდნელი დაქვეითება ამაორთქლებელი მოწყობილობით განსაზღვრულ პარამეტრთან შედარებით შეიძლება უკავშირდებოდეს CO2 აბსორბენტის მომატებულ ტემპერატურას და სევოფლურანის ქიმიურ დაშლას.
ისევე როგორც სხვა საინჰალაციო ანესთეტიკების შემთხვევაში, დეგრადაცია და დეგრადაციის პროდუქტების წარმოქმნა შეიძლება მოხდეს სევოფლურანის მშრალ აბსორბენტებთან კონტაქტისას. როდესაც კლინიცისტი ეჭვობს, რომ CO2 აბსორბენტი შეიძლება მშრალი იყოს, ის უნდა შეიცვალოს. CO2 აბსორბენტების უმეტესობის ფერის მაჩვენებელი შეიძლება არ შეიცვალოს გამოშრობისას.
ამიტომ, ფერის მნიშვნელოვანი ცვლილების არარსებობა არ უნდა იქნას მიჩნეული, როგორც ადეკვატური დატენიანების გარანტია. CO2 აბსორბენტი რეგულარულად უნდა შეიცვალოს ფერის ინდიკატორის მდგომარეობის მიუხედავად.
კანცეროგენეზი, მუტაგენეზი, ნაყოფიერების დაქვეითება
კანცეროგენეზი
კანცეროგენეზის კვლევები არ ჩატარებულა არც სევოფლურანზე და არც A ნაერთზე.
მუტაგენეზი
სევოფლურანის მუტაგენური ეფექტი არ აღინიშნა ეიმსის ტესტში, თაგვის მიკრობირთვულ ტესტში, თაგვის ლიმფომის მუტაგენურობის ანალიზში, ადამიანის ლიმფოციტების კულტურის ანალიზში, ძუძუმწოვრების უჯრედების ტრანსფორმაციის ანალიზში, 32P დნმ მოზიდვის ანალიზში და ქრომოსომული აბერაციები არ დაფიქსირებულა ძუძუმწოვრების კულტივირებულ უჯრედებში.
ანალოგიურად, A ნაერთის მუტაგენური ეფექტი არ აღინიშნა ეიმსის ტესტში, ჩინური ზაზუნას ქრომოსომული აბერაციის ანალიზში და თაგვის მიკრობირთვში in vivo ანალიზში. თუმცა, დადებითი პასუხები დაფიქსირდა ადამიანის ლიმფოციტების ქრომოსომის აბერაციის ანალიზში. ეს რეაქციები დაფიქსირდა მხოლოდ მაღალ კონცენტრაციებზე და მეტაბოლური აქტივაციის არარსებობის შემთხვევაში (ადამიანის S-9).
ნაყოფიერების დაქვეითება
კვლევაში, რომელშიც მამრ ვირთხებს მკურნალობდნენ სევოფლურანით (0.22%, 0.66%, 1.1%, ან 2.2%, რაც უდრის 0.1, 0.3, 0.5 ან 1.0 MAC) დღეში სამ საათს ყოველ მეორე დღეს დაწყებული შეჯვარებამდე 64 დღით ადრე და მდედრობითი სქესის ვირთხებს მკურნალობდნენ იგივე დოზებით შეჯვარებამდე 14 დღით ადრე გესტაციის მე-7 დღემდე, არ გამოვლენილა აშკარა ზემოქმედება მამრების ან მდედრების ნაყოფიერებაზე.
ორსულობა
რისკის შეჯამება
არ არსებობს ადექვატური და კარგად კონტროლირებადი კვლევები ორსულ ქალებზე.
ცხოველთა რეპროდუქციის კვლევებში აღინიშნა ნაყოფის წონის შემცირება 1 MAC სევოფლურანის ზემოქმედების შემდეგ, დღეში სამი საათის განმავლობაში, ორგანოგენეზის დროს. კვლევები სევოფლურანის განვითარებასა და რეპროდუქციულ ტოქსიკურობაზე ზემოქმედების შესახებ ცხოველებში ძლიერი ტუტეების (ე.ი. სევოფლურანის დეგრადაცია და A ნაერთის წარმოქმნა) არსებობისას არ ჩატარებულა. ორსულ პრიმატებზე გამოქვეყნებული კვლევები აჩვენებს, რომ საანესთეზიო და სედაციური პრეპარატების მიღება, რომლებიც ბლოკავენ NMDA რეცეპტორებს და/ან აძლიერებენ GABA აქტივობას ტვინის პიკური განვითარების პერიოდში, ზრდის ნეირონების აპოპტოზს შთამომავლობის განვითარებად ტვინში 3 საათზე მეტ ხანს გამოყენებისას. არ არსებობს მონაცემები ორსულ პრიმატებში ექსპოზიციის შესახებ, რომელიც შეესაბამება ადამიანებში მესამე ტრიმესტრამდე პერიოდებს.
ძირითადი თანდაყოლილი დეფექტების და სპონტანური აბორტის სავარაუდო ფონური რისკი მითითებული პოპულაციისთვის უცნობია. ყველა ორსულობას აქვს თანდაყოლილი დეფექტის, დაკარგვის ან სხვა არასასურველი შედეგების ფონური რისკი. აშშ-ს საერთო მოსახლეობაში, ძირითადი თანდაყოლილი დეფექტების და სპონტანური აბორტის ფონური რისკი კლინიკურად აღიარებულ ორსულებში არის 2-დან 4%-მდე და 15-დან 20%-მდე, შესაბამისად.
ორსულ ვირთხებს მკურნალობდნენ სევოფლურანით (0.22%, 0.66%, ან 2.2%, რაც უდრის 0.1, 0.3, ან 1.0 MAC) CO2 აბსორბენტის გარეშე დღეში სამი საათის განმავლობაში ორგანოგენეზის პერიოდში (გესტაციის მე-7 დღიდან მე-17 დღემდე). საკეისრო კვეთით მიღებული ნაყოფი გამოკვლეული იყო გესტაციის მე-20 დღეს, ხოლო ზოგიერთი ცხოველი შენარჩუნებული იყო მშობიარობისთვის და ახალშობილები გამოიკვლიეს არასასურველ ეფექტებზე. 0.3 MAC-ზე ნაყოფზე გვერდითი ეფექტები არ დაფიქსირებულა. ნაყოფის სხეულის წონის შემცირება და ჩონჩხის ცვლილებების ზრდა, როგორიცაა დაგვიანებული ოსიფიკაცია დედის ტოქსიკურობის არსებობისას (შემცირებული საკვებისა და წყლის მიღება და დედების სხეულის წონა) აღინიშნა 1 MAC-ზე. დედები, რომლებიც დაიშვებოდნენ მშობიარობისთვის, 1.0 MAC მკურნალობის ჯგუფში აღინიშნა ახალშობილთა სხეულის წონის მომატების დაქვეითება და განვითარებაში შეფერხების ნიშნები (ქუთუთოების გახსნის უმნიშვნელო შეფერხება და არარეაქტიული ცხოველების გაზრდილი სიხშირე ვიზუალური განთავსების რეფლექსის ტესტში)
ორსულ კურდღლებს მკურნალობდნენ სევოფლურანით (0.1, 0.3 ან 1.0 MAC) CO2 აბსორბენტის გარეშე დღეში სამი საათის განმავლობაში ორგანოგენეზის პერიოდში (გესატციის 6-დან 18-მდე დღე). არ აღინიშნა რაიმე გვერდითი ეფექტი ნაყოფზე რომელიმე დოზის გამოყენებისას; საშუალო და მაღალმა დოზებმა გამოიწვია დედის სხეულის წონის 5% და 6% შემცირება, შესაბამისად. სხვა კვლევაში, ორსულ ვირთხებს მისცეს სევოფლურანი (0.1, 0.3 ან 1.0 MAC) გესტაციის მე-17 დღიდან მშობიარობის შემდგომ 21 დღემდე. ჩვილთა სხეულის წონა შემცირდა 1.0 MAC მკურნალობის ჯგუფში დედის ტოქსიკურობის არარსებობის პირობებში. არ აღინიშნა სევოფლურანის რაიმე ზემოქმედება სენსორულ ფუნქციაზე (ვიზუალური, სმენითი, ტკივილის შეგრძნება, გასწორების რეფლექსები), მოტორული (roto-rod), ღია ველის ტესტში ან სასწავლო დავალებებში (Shuttle box avopidance and water T-maze).
გამოქვეყნებულ კვლევაში პრიმატებზე, კეტამინის საანესთეზიო დოზის მიღებამ 24 საათის განმავლობაში გესტაციის 122-ე დღეს გაზარდა ნეირონების აპოპტოზი ნაყოფის განვითარებად ტვინში. სხვა გამოქვეყნებულ კვლევებში, იზოფლურანის ან პროპოფოლის მიღებამ 5 საათის განმავლობაში გესტაციის 120-ე დღეს გამოიწვია ნეირონების და ოლიგოდენდროციტების აპოპტოზის ზრდა შთამომავლობის განვითარებად ტვინში. რაც შეეხება ტვინის განვითარებას, ეს პერიოდი შეესაბამება ადამიანში ორსულობის მესამე ტრიმესტრს. ამ აღმოჩენების კლინიკური მნიშვნელობა არ არის ნათელი; თუმცა, მცირეწლოვან ცხოველებში ჩატარებული კვლევების მიხედვით, ნეიროაპოპტოზი დაკავშირებულია ხანგრძლივ კოგნიტურ დეფიციტთან (იხ. გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა, სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება, ცხოველთა ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია).
მშობიარობა
სევოფლურანი გამოიყენებოდა კლინიკურ კვლევებში, როგორც ზოგადი ანესთეზიის შემადგენელი ნაწილი არჩევითი საკეისრო კვეთისას, 29 ქალში. არ აღინიშნა არასასურველი ეფექტები დედასა და ახალშობილში (იხ. კლინიკური კვლევები). სევოფლურანის უსაფრთხოება მშობიარობის დროს ნაჩვენები არ არის.
სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს საშვილოსნოს გლუვი კუნთების მოდუნება და შეიძლება ხელი შეუწყოს საშვილოსნოს ატონიას.
მეძუძური დედები
უცნობია, გადადის თუ არა სევოფლურანი ან მისი მეტაბოლიტები დედის რძეში.
სევოფლურანის ან მისი მეტაბოლიტების ჩვილზე ზემოქმედების შესამცირებლად, მეძუძურ დედას შეუძლია სევოფლურანის მიღებიდან პირველი 24 საათის განმავლობაში წარმოებული დედის რძე დროებით გამოიწველოს და გადაღვაროს. აუცილებელია სიფრთილე სევოფლურანის გამოყენებისას მეძუძურ დედებში.
გამოყენება ხანდაზმულებში
MAC მცირდება ასაკის მატებასთან ერთად. სევოფლურანის საშუალო კონცენტრაცია MAC-ის მისაღწევად 80 წლის ასაკში არის 20 წლის ასაკში მისაღწევად საჭირო კონცენტრაციის დაახლოებით 50%.
პედიატრიული გამოყენება
სევოფლურანით ზოგადი ანესთეზიის ინდუქცია და შენარჩუნება დადგენილია კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში პედიატრიულ პაციენტებში 1-დან 18 წლამდე (იხ. კლინიკური კვლევები, გვერდითი რეაქციები). სევოფლურანს არ აქვს მკვეთრი სუნი და შესაფერისია პედიატრიულ პაციენტებში ნიღბის გამოყენებით ინდუქციისთვის.
სევოფლურანის კონცენტრაცია, რომელიც საჭიროა ზოგადი ანესთეზიის შესანარჩუნებლად, დამოკიდებულია ასაკზე. აზოტის ოქსიდთან ერთად გამოყენებისას სევოფლურანის MAC ექვივალენტური დოზა უნდა შემცირდეს პედიატრიულ პაციენტებში. დღენაკლულ ჩვილებში MAC დადგენილი არ არის (იხ. სიფრთხილის ზომები - ურთიერთქმედება პრეპარატებთან, დოზირება და მიღების წესი რეკომენდაციებისთვის 1 დღის და უფროსი ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში).
სევოფლურანის გამოყენება დაკავშირებულია კრუნჩხვებთან (იხ. სიფრთხილის ზომები, გვერდითი რეაქციები). მათი უმეტესობა აღინიშნებოდა ბავშვებში და მოზარდებში 2 თვის ასაკიდან დაწყებული, რომელთა უმეტესობას არ ჰქონდა რისკ-ფაქტორები. სევოფლურანის გამოყენებისას უნდა განხორციელდეს იმ პაციენტების კლინიკური შეფასება, რომლებსაც შეიძლება ჰქონდეთ კრუნჩხვების რისკი.
სიცოცხლისთვის საშიში პარკუჭოვანი არითმიის შემთხვევები დაფიქსირდა პომპეს დაავადების მქონე პედიატრიულ პაციენტებში (ასევე ცნობილია, როგორც გლიკოგენის შენახვის დაავადება ტიპი II ან მჟავა ალტაზას დეფიციტი). გამოქვეყნებული შემთხვევების სერიაში, რომელიც ეხება ინფანტილური პომპეს დაავადების მქონე პაციენტების კლინიკურ კვლევას, პაციენტების ექვს პროცენტს (139-დან 9-ს, 9-დან 6-მა მიიღო სევოფლურანი) განუვითარდა არითმიები ანესთეზიის ინდუქციის შემდეგ. მოხსენებული არითმიები მოიცავდა მძიმე ბრადიკარდიას, პარკუჭოვან ტაქიკარდიას და ფატალურ პარკუჭის ფიბრილაციას, რომელიც ჩვეულებრივ ქრება ფარმაკოლოგიური საშუალებებით მკურნალობით და დეფიბრილაციით. მოერიდეთ ანესთეზიის ინდუქციას და შენარჩუნებას ერთადერთი საშუალების გამოყენებით, როგორიცაა სევოფლურანი, რომელიც ამცირებს სისტემურ სისხლძარღვთა წინააღმდეგობას ან დიასტოლურ არტერიულ წნევას.
მცირეწლოვან ცხოველებზე გამოქვეყნებული კვლევები აჩვენებს, რომ საანესთეზიო და სედაციური საშუალებების მიღება, როგორიცაა სევოფლურანი, რომელიც ბლოკავს NMDA რეცეპტორებს ან აძლიერებს GABA-ს აქტივობას ტვინის სწრაფი ზრდის პერიოდში ან სინაპტოგენეზის დროს, იწვევს ფართოდ გავრცელებულ ნეირონების და ოლიგოდენდროციტების უჯრედების დაკარგვას განვითარებად ტვინში და ცვლილებებს სინაფსურ მორფოლოგიასა და ნეიროგენეზში. სახეობებს შორის შედარებების საფუძველზე, მიიჩნევა, რომ ამ ცვლილებებისადმი მოწყვლადობის ფანჯარა დაკავშირებულია ექსპოზიციასთან ორსულობის მესამე ტრიმესტრში სიცოცხლის პირველ რამდენიმე თვემდე, მაგრამ ადამიანებში შეიძლება გაგრძელდეს დაახლოებით 3 წლამდე.
პრიმატებში, კეტამინის 3 საათიანი ზემოქმედება, რომელიც წარმოქმნის მსუბუქ ქირურგიულ ანესთეზიას, არ ზრდის ნეირონების უჯრედების დაკარგვას; თუმცა, იზოფლურანით 5 საათიანი ან მეტი ხანგრძლივობის მკურნალობის რეჟიმმა გამოიწვია ნეირონების უჯრედების დაკარგვა. იზოფლურანით ნამკურნალები მღრღნელებისა და კეტამინით ნამკურნალები პრიმატების მონაცემები მიუთითებს, რომ ნეირონების და ოლიგოდენდროციტების უჯრედების დაკარგვა დაკავშირებულია დასწავლისა და მეხსიერების ხანგრძლივ კოგნიტურ დეფიციტთან. ამ არაკლინიკური აღმოჩენების კლინიკური მნიშვნელობა ცნობილი არ არის და ჯანდაცვის მომწოდებლებმა უნდა დააბალანსონ შესაბამისი ანესთეზიის სარგებელი ორსულ ქალებში, ახალშობილებში და მცირეწლოვან ბავშვებში, რომლებსაც ესაჭიროებათ არაკლინიკური მონაცემებით პოტენციური რისკის შემცველი პროცედურები (იხ. გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა, სიფრთხილის ზომები - ორსულობა, ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია ცხოველებში).
გამოყენება დაუნის სინდრომის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში
იხილეთ გაფრთხილებები-ბრადიკარდია დაუნის სინდრომის დროს.
გვერდითი რეაქციები
კლინიკური კვლევების გამოცდილება
გვერდითი მოვლენების შესახებ მონაცემები მიღებულია კონტროლირებადი კლინიკური კვლევებიდან, რომლებიც ჩატარდა შეერთებულ შტატებში, კანადასა და ევროპაში. საცნობარო პრეპარატები იყო იზოფლურანი, ენფლურანი და პროპოფოლი მოზრდილებში და ჰალოტანი პედიატრიულ პაციენტებში. კვლევები ჩატარდა სხვადასხვა პრემედიკაციის, სხვა საანესთეზიო საშუალებების და სხვადასხვა ხანგრძლივობის ქირურგიული პროცედურების გამოყენებით. მოხსენებული გვერდითი მოვლენების უმეტესობა იყო მსუბუქი და გარდამავალი და შეიძლება ასახავდეს ქირურგიულ პროცედურებს, პაციენტის მახასიათებლებს (დაავადების ჩათვლით) და/ან შეყვანილ მედიკამენტებს.
კლინიკურ კვლევებში ჩართული 5182 პაციენტიდან 2906 იღებდა სევოფლურანს, მათ შორის იყო 118 ზრდასრული და 507 პედიატრიული პაციენტი, რომლებმაც ჩაუტარდათ ინდუქცია ნიღბის გამოყენებით. თითოეული პაციენტი დათვლილი იყო ერთხელ თითოეული ტიპის არასასურველი მოვლენისთვის. გვერდითი მოვლენები, რომლებიც მოხსენებული იყო პაციენტებში კლინიკურ კვლევებში და ჩათვლილი იყო, როგორც შესაძლოდ ან სავარაუდოდ დაკავშირებული სევოფლურანთან, წარმოდგენილია ორგანიზმის თითოეულ სისტემაში სიხშირის კლებით შემდეგ ჩამონათვალში. ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის ერთი შემთხვევა დაფიქსირდა წინა-სარეგისტრაციო კლინიკურ კვლევებში.
გვერდითი მოვლენები ინდუქციის პერიოდში (ნიღბით ინდუქციით ანესთეზიის დაწყებიდან ქირურგიულ კვეთამდე) სიხშირე >1%
ზრდასრული პაციენტები (N=118)
გულ-სისხლძარღვთა
ბრადიკარდია 5%, ჰიპოტენზია 4%, ტაქიკარდია 2%
ნერვული სისტემა
აგზნება 7%
სასუნთქი სისტემა
ლარინგოსპაზმი 8%, სასუნთქი გზების ობსტრუქცია 8%, სუნთქვის შეკავება 5%, ხველის მომატება 5%
პედიატრიული პაციენტები (N=507)
გულ-სისხლძარღვთა
ტაქიკარდია 6%, ჰიპოტენზია 4%
ნერვული სისტემა
აგზნება 15%
სასუნთქი სისტემა
სუნთქვის შეკავება 5%, ხველის მომატება 5%, ლარინგოსპაზმი 3%, აპნოე 2%
საჭმლის მომნელებელი სისტემა
მომატებული ნერწყვდენა 2%
გვერდითი მოვლენები შენარჩუნებისა და გამოსვლის პერიოდებში, შემთხვევები
>1% (N=2906)
სხეული მთლიანად
ცხელება 1%, კანკალი 6%, ჰიპოთერმია 1%, მოძრაობა 1%, თავის ტკივილი 1%.
გულ-სისხლძარღვთა
ჰიპოტენზია 11%, ჰიპერტენზია 2%, ბრადიკარდია 5%, ტაქიკარდია 2%.
ნერვული სისტემა
ძილიანობა 9%, აგზნება 9%, თავბრუსხვევა 4%, მომატებული ნერწყვდენა 4%
საჭმლის მომნელებელი სისტემა
გულისრევა 25%, ღებინება 18%
სასუნთქი სისტემა
ხველის მომატება 11%, სუნთქვის შეკავება 2%, ლარინგოსპაზმი 2%
გვერდითი მოვლენები, ყველა პაციენტი კლინიკურ კვლევებში (N=2906), ყველა საანესთეზიო პერიოდი, სიხშირე <1% (მოხსენებული 3 ან მეტ პაციენტში)
სხეული მთლიანად
ასთენია, ტკივილი
გულ-სისხლძარღვთა
არითმია, პარკუჭოვანი ექსტრასისტოლები, სუპრავენტრიკულური ექსტრასისტოლები, სრული AV ბლოკადა, ბიგემინია, სისხლდენა, T კბილის ინვერსია, წინაგულების ფიბრილაცია, წინაგულების არითმია, მეორე ხარისხის AV ბლოკადა, სინკოპე, S-T დათრგუნვა
ნერვული სისტემა
ტირილი, ნერვოზულობა, დაბნეულობა, ჰიპერტონია, პირის სიმშრალე, უძილობა
სასუნთქი სისტემა
ნახველის მომატება, აპნოე, ჰიპოქსია, ხიხინი, ბრონქოსპაზმი, ჰიპერვენტილაცია, ფარინგიტი, სლოკინი, ჰიპოვენტილაცია, ქოშინი, მსტვენავი სუნთქვა
მეტაბოლიზმი და კვება
მომატებული LDH, AST, ALT, BUN, ტუტე ფოსფატაზა, კრეატინინი, ბილირუბინემია, გლიკოზურია, ფლუოროზი, ალბუმინურია, ჰიპოფოსფატემია, აციდოზი, ჰიპერგლიკემია
ჰემიური და ლიმფური სისტემა
ლეიკოციტოზი, თრომბოციტოპენია
კანი და გრძნობის ორგანოები
ამბლიოპია, ქავილი, გემოს დარღვევა, გამონაყარი, კონიუნქტივიტი
უროგენიტალური
შარდვის დარღვევა, პათოლოგიები შარდში, შარდის შეკავება, ოლიგურია
იხილეთ გაფრთხილებები ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის შესახებ ინფორმაციისთვის.
პოსტმარკეტინგული პერიოდის გამოცდილება
შემდეგი გვერდითი მოვლენები გამოვლინდა სევოფლურანის USP-ის რეგისტრაციის შემდგომ პერიოდში გამოყენებისას. ამ ცნობების შეტყობინების სპონტანური ბუნების გამო, სევოფლურანის ფაქტობრივი სიხშირე და კავშირი ამ მოვლენებთან შეუძლებელია დადგინდეს.
ცენტრალური ნერვული სისტემა
პოსტმარკეტინგული ცნობები მიუთითებს, რომ სევოფლურანის გამოყენება დაკავშირებულია კრუნჩხვებთან. შემთხვევების უმრავლესობა დაფიქსირდა ბავშვებსა და მოზარდებში, რომელთა უმეტესობას არ ჰქონდა კრუნჩხვების სამედიცინო ისტორია. რამდენიმე შემთხვევაში არ იყო მოხსენიებული თანმხლები მედიკამენტები, და სულ მცირე ერთი შემთხვევა დადასტურდა EEG-ით. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრ შემთხვევაში, კრუნჩხვა იყო ერთჯერადი, რომელიც გაქრა სპონტანურად ან მკურნალობის შემდეგ, ასევე დაფიქსირდა მრავლობითი კრუნჩხვების შემთხვევები. კრუნჩხვები განვითარდა სევოფლურანის ინდუქციის დროს ან შემდეგ მალევე, მოქმედების დაწყებისას და პოსტოპერაციული გამოჯანმრთელების დროს ანესთეზიის შემდეგ ერთი დღის განმავლობაში.
დელირიუმი
გული
გულის გაჩერება
QT-ს გახანგრძლივება ასოცირებული Torsade de Pointe-სთან
ღვიძლი
დაფიქსირდა მსუბუქი, ზომიერი და მძიმე პოსტოპერაციული ღვიძლის დისფუნქციის ან ჰეპატიტის შემთხვევები სიყვითლით ან მის გარეშე. ჰისტოლოგიური მტკიცებულება არ იყო მოწოდებული ჰეპატიტის არცერთი შემთხვევისთვის. უმეტეს შემთხვევაში, პაციენტებს აღენიშნებოდათ ღვიძლის ძირითადი დაავადებები ან მკურნალობდნენ პრეპარატებით, რომლებიც იწვევდნენ ღვიძლის დისფუნქციას. მოხსენებული მოვლენების უმეტესობა გარდამავალი იყო და სპონტანურად მოიხსნა (იხ. სიფრთხილის ზომები).
ღვიძლის ნეკროზი
ღვიძლის უკმარისობა
სხვა
ავთვისებიანი ჰიპერთერმია (იხ. უკუჩვენებები, გაფრთხილებები)
ალერგიული რეაქციები, როგორიცაა გამონაყარი, ჭინჭრის ციება, ქავილი, ბრონქოსპაზმი და ანაფილაქსიური რეაქციები (იხ. უკუჩვენებები)
მიღებულია ცნობები ჰიპერმგრძნობელობის (მათ შორის კონტაქტური დერმატიტი, გამონაყარი, ქოშინი, ხიხინი, გულმკერდის დისკომფორტი, სახის შეშუპება ან ანაფილაქსიური რეაქცია) შესახებ, განსაკუთრებით საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალებებთან, მათ შორის სევოფლურანთან, ხანგრძლივ პროფესიულ ზემოქმედებასთან დაკავშირებით (იხ. უსაფრთხოება და დამუშავება - პროფესიული გაფრთხილება).
ლაბორატორიული დასკვნები
შეიძლება აღინიშნოს გლუკოზის, ღვიძლის ფუნქციური ტესტების და სისხლის თეთრი უჯრედების რაოდენობის გარდამავალი მატება, როგორც სხვა საანესთეზიო საშუალებების გამოყენებისას.
ჭარბი დოზირება
დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში, ან სავარაუდო ჭარბი დოზირებისას, უნდა განხორციელდეს შემდეგი ქმედებები: შეწყდეს სევოფლურანის შეყვანა, შენარჩუნდეს სასუნთქი გზები, დაიწყოს დამხმარე ან კონტროლირებადი ვენტილაცია ჟანგბადით და შენარჩუნდეს ადექვატური გულ-სისხლძარღვთა ფუნქცია.
დოზირება და მიღების წესი
ცნობილი უნდა იყოს ამაორთქლებელი მოწყობილობიდან მიწოდებული სევოფლურანის კონცენტრაცია. ეს შეიძლება განხორციელდეს სპეციალურად სევოფლურანისთვის კალიბრირებული ამორთქლებელი მოწყობილობის გამოყენებით. ზოგადი ანესთეზიის შეყვანა ინდივიდუალურად უნდა მოხდეს პაციენტის პასუხის მიხედვით.
გამომშრალი CO2 აბსორბენტების შეცვლა
როდესაც კლინიცისტი ეჭვობს, რომ CO2 აბსორბენტი შეიძლება გამოშრეს, ის უნდა შეიცვალოს. ეგზოთერმული რეაქცია, რომელიც წარმოიქმნება სევოფლურანთან და CO2 აბსორბენტთან, იზრდება CO2 აბსორბენტის გამოშრობისას, მაგალითად, CO2 აბსორბენტის ბალონში მშრალი გაზის ნაკადის ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში დინების შემდეგ (იხ. სიფრთხილის ზომები).
წინასაანესთეზიო მედიკაცია
სევოფლურანთან რაიმე სპეციფიკური პრემედიკაცია არ არის ნაჩვენები ან უკუნაჩვენები.
გადაწყვეტილება პრემედიკაციის ჩატარების ან არ ჩატარების შესახებ და შერჩეული პრემედიკაციის შესახებ მიიღება ანესთეზიოლოგის შეხედულებისამებრ.
ინდუქცია
სევოფლურანს არ აქვს მკვეთრი სუნი და არ იწვევს სასუნთქი გზების გაღიზიანებას; ის შესაფერისია პედიატრიაში და მოზრდილებში ნიღბით ინდუქციისთვის.
შენარჩუნება
ანესთეზიის ქირურგიული დონე ჩვეულებრივ მიიღწევა 0,5-დან 3%-მდე სევოფლურანის კონცენტრაციით აზოტის ოქსიდის თანმხლები გამოყენებით ან მის გარეშე. სევოფლურანის შეყვანა შეიძლება ნებისმიერი ტიპის საანესთეზიო კონტურით.
ცხრილი 9. MAC მნიშვნელობები მოზრდილებში და პედიატრიულ პაციენტებში ასაკის მიხედვით
პაციენტის ასაკი
(წლები)
სევოფლურანი
ჟანგბადში
სევოფლურანი
65% N20/35% 02-ში
0-დან 1 თვემდე#
- 3%
1-დან 6 თვემდე
- 0%
6 თვიდან <3 წლამდე
- 8%
- 0%@
3-დან 12-მდე
- 5%
25
- 6%
- 4%
40
- 1%
- 1%
60
- 7%
- 9%
80
- 4%
- 7%
# ახალშობილები სრული გესტაციური ასაკის. MAC დღენაკლულ ახალშობილებში დადგენილი არ არის.
@ 1-დან 3 წლამდე პედიატრიულ პაციენტებში გამოყენებული იყო 60% N20/40% 02.
შეფუთვა
სევოფლურანი, აქროლადი სითხე ინჰალაციისთვის, შეფუთულია ქარვისფერ ბოთლებში, რომელიც შეიცავს 250 მლ სევოფლურანს, USP, NDC #12164-005-25.
უსაფრთხოება და დამუშავება
პროფესიული სიფრთხილე
სევოფლურანისთვის სამუშაო ექსპოზიციის სპეციფიკური ლიმიტი დადგენილი არ არის. თუმცა, შრომის უსაფრთხოებისა და ჯანმრთელობის ეროვნული ინსტიტუტის მიერ ზოგადად რეკომენდებულია 8 საათიანი დროში შეწონილი საშუალო ლიმიტი 2 ppm ჰალოგენირებული საანესთეზიო საშუალებებისთვის (0.5 ppm N2O-ის ზემოქმედებისას) (იხ. გვერდითი რეაქციები).
შენახვა
ინახება 20°-დან 25°C-მდე (68°-დან 77°F-მდე). ნებადართულია გადახრა 15°-დან 30°C-მდე (59°-დან 86°F-მდე). იხილეთ USP კონტროლირებადი ოთახის ტემპერატურა.
ცხოველთა ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია
ცხოველებზე გამოქვეყნებული კვლევები აჩვენებს, რომ საანესთეზიო საშუალებების გამოყენება ტვინის სწრაფი ზრდის ან სინაპტოგენეზის პერიოდში იწვევს ნეირონების და ოლიგოდენდროციტების დაკარგვას განვითარებად ტვინში და ცვლილებებს სინაფსურ მორფოლოგიასა და ნეიროგენეზში. სახეობებს შორის შედარების საფუძველზე, მიიჩნევა, რომ ამ ცვლილებებისადმი მოწყვლადობა დაკავშირებულია მესამე ტრიმესტრში ექსპოზიციასთან სიცოცხლის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში, მაგრამ შეიძლება გაგრძელდეს ადამიანებში დაახლოებით 3 წლამდე.
პრიმატებში 3 საათიანი საანესთეზიო რეჟიმის ზემოქმედება, რომელიც წარმოქმნიდა მსუბუქ ქირურგიულ ანესთეზიას, არ ზრდიდა ნეირონების უჯრედების დაკარგვას; თუმცა, 5 საათიანი ან მეტი ხანგრძლივობის მკურნალობის რეჟიმმა გამოიწვია ნეირონების უჯრედების დაკარგვის გაზრდა. მღრღნელებსა და პრიმატებში მონაცემების მიხედვით, ნეირონებისა და ოლიგოდენდროციტების უჯრედების დაკარგვა დაკავშირებულია სწავლისა და მეხსიერების სუსტ, მაგრამ გახანგრძლივებულ კოგნიტურ დეფიციტთან. ამ არაკლინიკური შედეგების კლინიკური მნიშვნელობა ცნობილი არ არის და ჯანდაცვის მომწოდებლებმა უნდა დააბალანსონ შესაბამისი ანესთეზიის სარგებელი ორსულ ქალებში, ახალშობილებში და მცირეწლოვან ბავშვებში, რომლებსაც ესაჭიროებათ პროცედურები, არაკლინიკური მონაცემებით განსაზღვრული პოტენციური რისკების საპირისპიროდ (იხ. გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა, სიფრთხილის ზომები - ორსულობა, სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება).
SPN-10
2022 წლის ივლისი
მწარმოებელი:
Halocarbon Life Sciences, LLC, 1100 Dittman Court,
North Augusta, SC 29841
თარგმანი სწორია: ,
წყარო: ფარმაცევტული პროდუქტების სახელმწიფო რეესტრი (ჯანდაცვის სამინისტრო). ინსტრუქცია რეესტრში ატვირთული ოფიციალური დოკუმენტია; ნაწილებად ავტომატურად დავყავით, ტექსტი არ შეგვიცვლია. თუ რამე გაუგებარია, ნახე ორიგინალი ან ჰკითხე ფარმაცევტს.




