პირველი AI
ინტერნეტმედია პლატფორმა
როგორი იქნებოდაშენი მთავრობა? მთავარზე დაბრუნება
ადგილობრივი საანესთეზიო საშუალებები

სევოვორი

SEVOVOR

რეცეპტით250მლინსტრუქცია ქართულადჩინეთი
რისთვის გამოიყენება

სევოფლურანი ნაჩვენებია ზოგადი ანესთეზიის ინდუქციისა და შენარჩუნებისთვის მოზრდილებსა და პედიატრიულ პაციენტებში სტაციონარულ და ამბულატორიულ ქირურგიაში გამოსაყენებლად. სევოფლურანის გამოყენება უნდა მოხდეს მხოლოდ ზოგადი ანესთეზიის გამოცდილების მქონე პერსონალის მიერ. …

სრულად
მოქმედი ნივთიერება
სევოფლურანი (sevoflurane)
ფორმა და შეფუთვა
250მლ საინჰალაციო სითხე ანესთეზიისათვის ქარვისფერი მინის ბოთლი №6
მწარმოებელი
Shangai Hengrui Pharmaceutical Co., Ltd, ჩინეთი
გაცემის წესი
II ჯგუფი, აკრძალულია საცალო რეალიზაცია, გაიცემა მხოლოდ შესაბამისი ნებართვის/ლიცენზიის მქონე დაწესებულებებზე
რეგისტრაციის დეტალები
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი
საანესთეზიო საშუალებები, ზოგადი საანესთეზიო საშუალებები
ATC კოდი
N01AB08
რეგისტრაციის ნომერი
რ-043924
რეგისტრირებულია
26 აგვისტო 2025, მოქმედებს 26 აგვისტო 2030-მდე
რეგისტრაციის მფლობელი
THESAY PHARMA DRUG STORE LLC (არაბეთი)
განმცხადებელი
შპს „ავერსი-ფარმა“
GMP
აქვს GMP სერტიფიკატი და აკმაყოფილებს კრიტერიუმებს
ურთიერთქმედების შემოწმებასევოვორი და სხვა წამალი ერთად

სევოვორი — ინსტრუქცია ქართულად

რისთვის გამოიყენება

სევოფლურანი ნაჩვენებია ზოგადი ანესთეზიის ინდუქციისა და შენარჩუნებისთვის მოზრდილებსა და პედიატრიულ პაციენტებში სტაციონარულ და ამბულატორიულ ქირურგიაში გამოსაყენებლად.

სევოფლურანის გამოყენება უნდა მოხდეს მხოლოდ ზოგადი ანესთეზიის გამოცდილების მქონე პერსონალის მიერ. დაუყოვნებლივ უნდა იყოს ხელმისაწვდომი სასუნთქი გზების გამტარობის შენარჩუნების, ხელოვნური ვენტილაციის, ჟანგბადით გამდიდრებისა და სისხლის მიმოქცევის რეანიმაციის საშუალებები. რადგან ანესთეზიის დონე შეიძლება სწრაფად შეიცვალოს, უნდა იქნას გამოყენებული მხოლოდ ამაორთქლებლები, რომლებიც გამოყოფენ სევოფლურანის პროგნოზირებად კონცენტრაციას.

მიღების წესი და დოზირება

ამაორთქლებლიდან გამოყოფილი სევოფლურანის კონცენტრაცია ცნობილი უნდა იყოს. ეს შეიძლება მიღწეული იქნას სევოფლურანისთვის სპეციალურად დაკალიბრებული

ამაორთქლებლის გამოყენებით. ზოგადი ანესთეზიის შეყვანა ინდივიდუალური უნდა იყოს, დაფუძნებული პაციენტის რეაგირებაზე.

გამომშრალი CO2 შთანმთქმელების ჩანაცვლება

როდესაც კლინიცისტი ეჭვობს, რომ CO2-ის შთანმთქმელი შეიძლება გამომშრალი იყოს, ის უნდა შეიცვალოს. სევოფლურანისა და CO2 შთანმთქმელების გამოყენებისას მიმდინარე ეგზოთერმული რეაქცია ძლიერდება, როდესაც CO2 შთანმთქმელი გამოშრება, მაგალითად, CO2 შთანმთქმელის ბალონში მშრალი აირის ხანგრძლივი ნაკადის შემდეგ (იხ. სიფრთხილის ზომები).

ანესთეზიამდელი მედიკამენტები

სევოფლურანის გამოყენებისას არ არის ნაჩვენები ან უკუნაჩვენები რაიმე სპეციფიკური პრემედიკაცია. პრემედიკაციის ჩატარება-არ ჩატარების შესახებ გადაწყვეტილება და პრემედიკაციის არჩევა ანესთეზიოლოგის შეხედულებისამებრ ხდება.

ინდუქცია

სევოფლურანს არ აქვს მძაფრი სუნი და არ იწვევს სასუნთქი გზების გაღიზიანებას; ის შესაფერისია ნიღბით ინდუქციისთვის პედიატრიასა და მოზრდილებში.

შენარჩუნება

ქირურგიული დონის ანესთეზიის მიღწევა, როგორც წესი, შესაძლებელია 0.5%-დან 3%-მდე სევოფლურანის კონცენტრაციით, აზოტის ოქსიდის თანმხლები გამოყენებით ან მის გარეშე. სევოფლურანის შეყვანა შესაძლებელია ნებისმიერი ტიპის ანესთეზიის წრედთან ერთად.

ცხრილი 9. MAC მნიშვნელობები მოზრდილებისა და პედიატრიული პაციენტებისთვის ასაკის მიხედვით

პაციენტის ასაკი (წელი)

სევოფლურანი ჟანგბადში

სევოფლურან 65% N2O/35% 02-ში

0-დან 1 თვემდე #

  • 3%

1-დან 6 თვეზე ნაკლებ დროში

3%

6 თვიდან 3 წლამდე

  • 8%

2%@

3-დან 12-მდე

  • 5%

25

  • 6%
  • 4%

40

  • 1%
  • 1%

60

  • 7%
  • 9%

80

  • 4%
  • 7%

# ახალშობილები სრულფასოვანი გესტაციური ასაკია. MAC დღენაკლულ ახალშობილებში დადგენილი არ არის.

@ 1-დან 3 წლამდე ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში გამოყენებული იყო 60% N2O/40% 02.

მიწოდების მეთოდი

სევოფლურანი USP არის აქროლადი, გამჭვირვალე და უფერო საინჰალაციო სითხე და შეფუთულია III ტიპის ქარვისფერ შუშის ბოთლებში, რომლებიც შეიცავს 250 მლ სევოფლურანს. 3. თითოეული ბოთლი მოთავსებულია 6 ცალიან კოლოფში.

უსაფრთხოება და მოპყრობა პროფესიული სიფრთხილე

სევოფლურანისთვის სამუშაო ექსპოზიციის სპეციფიკური ლიმიტი დადგენილი არ არის. თუმცა, შრომის უსაფრთხოებისა და ჰალოგენირებული საანესთეზიო საშუალებებისთვის ზოგადად ჯანმრთელობის ეროვნულის ინსტიტუტის რეკომენდირებულია 8 საათიან დროში შეწონილი საშუალო ლიმიტი 2 ppm (0.5 ppm N2O-ზე ზემოქმედებისას) (იხ. გვერდითი მოვლენები).

შენახვა

შეინახეთ 20°-დან 25°C-მდე (68°-დან 77°F-მდე); ექსკურსიები ნებადართულია 15°-დან 30°C-მდე (59°-დან 86°F-მდე) [იხილეთ USP კონტროლირებადი ოთახის ტემპერატურა].

ცხოველთა ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია

ცხოველებზე გამოქვეყნებული კვლევები აჩვენებს, რომ საანესთეზიო საშუალებების გამოყენება ტვინის სწრაფი ზრდის ანუ სინაფსოგენეზის პერიოდში იწვევს ნეირონული და ოლიგოდენდროციტული უჯრედების ფართომასშტაბიან დაკარგვას განვითარებად ტვინში და სინაფსური მორფოლოგიისა და ნეიროგენეზის ცვლილებებს. სახეობებს შორის შედარების საფუძველზე, ითვლება, რომ ამ ცვლილებების მიმართ მოწყვლადობის პერიოდი კორელაციაშია მესამე ტრიმესტრში სიცოცხლის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში ზემოქმედების პერიოდთან, მაგრამ ადამიანებში შეიძლება გაგრძელდეს დაახლოებით 3 წლამდე.

პრიმატებში საანესთეზიო რეჟიმის 3 საათიანი ზემოქმედება, რომელიც წარმოქმნიდა ანესთეზიის მსუბუქ ქირურგიულ სიბრტყეს, არ გაზრდიდა ნეირონების უჯრედების დაკარგვას; თუმცა, მკურნალობის რეჟიმმა 5 საათის ან მეტი ხნის განმავლობაში გაზარდა ნეირონების უჯრედების დაკარგვა. მღრღნელებისა და პრიმატების მონაცემები ვარაუდობს, რომ ნეირონებისა და ოლიგოდენდროციტების უჯრედების დაკარგვა დაკავშირებულია სწავლისა და მეხსიერების დახვეწილ, მაგრამ გახანგრძლივებულ კოგნიტურ დეფიციტთან. ამ არაკლინიკური დასკვნების კლინიკური მნიშვნელობა ცნობილი არ არის და სამედიცინო პერსონალმა უნდა დააბალანსოს შესაბამისი ანესთეზიის სარგებელი ორსულ ქალებში, ახალშობილებში და მცირეწლოვან ბავშვებში, რომლებიც საჭიროებენ პროცედურებს არაკლინიკური მონაცემებით შემოთავაზებული პოტენციური რისკების წინააღმდეგ (იხ. გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა, სიფრთხილის ზომები - ორსულობა, სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება).

ჩინეთის პროდუქტი

უკუჩვენებები

ცნობილი ან საეჭვო გენეტიკური მიდრეკილება ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის მიმართ (იხ. გაფრთხილებები - ავთვისებიანი ჰიპერთერმია, კლინიკური ფარმაკოლოგია - ფარმაკოგენომიკა).

ცნობილი ან საეჭვო მგრძნობელობა სევოფლურანის ან სხვა ჰალოგენირებული საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალებების მიმართ.

სიფრთხილის ზომები

თირკმლის დაზიანების რისკი

მიუხედავად იმისა, რომ დაბალი ნაკადის კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების მონაცემები შეზღუდულია, პაციენტებისა და ცხოველების კვლევებიდან მიღებული შედეგები ვარაუდობს, რომ არსებობს თირკმლის დაზიანების პოტენციალი, რომელიც სავარაუდოდ, A ნაერთით არის გამოწვეული. ცხოველებსა და ადამიანებზე ჩატარებული კვლევები აჩვენებს, რომ სევოფლურანის 2 მაკ·საათზე მეტი ხნის განმავლობაში მიღება და 2 ლ/წთ-ზე ნაკლები სუფთა აირის ნაკადის სიჩქარე შეიძლება დაკავშირებული იყოს პროტეინურიასთან და გლიკოზურიასთან.

მიუხედავად იმისა, რომ A ნაერთების ექსპოზიციის დონე, რომელშიც მოსალოდნელია კლინიკური ნეფროტოქსიურობა, დადგენილი არ არის, გონივრულია განიხილოს ყველა ის ფაქტორი, რომელიც იწვევს A ნაერთზე ადამიანებში ექსპოზიციას, განსაკუთრებით ექსპოზიციის ხანგრძლივობა, ახალი აირის ნაკადის სიჩქარე და კონცენტრაცია. სევოფლურანით ანესთეზიის დროს კლინიცისტმა უნდა დაარეგულიროს ინსპირირებული კონცენტრაცია და ახალი აირის ნაკადის სიჩქარე A ნაერთზე ექსპოზიციის შესამცირებლად. A ნაერთის ზემოქმედების მინიმიზაციის მიზნით, სევოფლურანის ექსპოზიცია არ უნდა აღემატებოდეს 2 MAC·საათს 1-დან

<2 ლ/წთ-მდე ნაკადის სიჩქარით. ახალი აირის ნაკადის სიჩქარე <1 ლ/წთ არ არის რეკომენდებული.

რადგან სევოფლურანის თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (კრეატინინი >1.5 მგ/დლ) გამოყენების კლინიკური გამოცდილება შეზღუდულია, მისი უსაფრთხოება ამ პაციენტებში დადგენილი არ არის.

სევოფლურანი შეიძლება ასოცირებული იყოს გლიკოზურიასა და პროტეინურიასთან, როდესაც გამოიყენება ხანგრძლივი პროცედურებისთვის დაბალი ნაკადის სიჩქარით. სევოფლურანის დაბალი ნაკადის უსაფრთხოება თირკმლის ფუნქციაზე შეფასებული იყო პაციენტებში თირკმელების ნორმალური პრეოპერაციული ფუნქციით. ერთმა კვლევამ შეადარა სევოფლურანი (N=98) აქტიურ კონტროლთან (N =90), რომელიც შეყვანილი იყო ≥2 საათის განმავლობაში ახალი აირის ნაკადის სიჩქარით ≤1 ლიტრი/წთ. კვლევის მიერ განსაზღვრული კრიტერიუმების მიხედვით, სევოფლურანის ჯგუფში ერთ პაციენტს განუვითარდა კრეატინინის მომატება, გლიკოზურიასთან და პროტეინურიასთან ერთად. ამ პაციენტს სევოფლურანი მიეწოდებოდა ≤800 მლ/წუთში ახალი აირის ნაკადის სიჩქარით. იმავე კრიტერიუმების გამოყენებით, აქტიური კონტროლის ჯგუფში არ ყოფილა პაციენტი, რომელსაც მკურნალობის შედეგად შრატის კრეატინინის მომატება განუვითარდა.

სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს გაზრდილი რისკი იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ცნობილი მგრძნობელობა აქროლადი ჰალოგენირებული ანესთეტიკური საშუალებების მიმართ. KOH შემცველი CO2 შთანმთქმელების სევოფლურანთან ერთად გამოყენება რეკომენდებული არ არის.

რესპირატორული დეპრესიის რისკი

სევოფლურმა შეიძლება გამოიწვიოს სუნთქვის დათრგუნვა, რაც შესაძლოა გაძლიერდეს ოპიოიდური პრემედიკაციის ან რესპირატორული დეპრესიის გამომწვევი სხვა აგენტებით. მნიშვნელოვანია დაკვირვება სუნთქვის პროცესზე და საჭიროების შემთხვევაში, ვენტილაციის დახმარება (იხ. სიფრთხილის ზომები).

QT გახანგრძლივების რისკი

მიღებულია ცნობები QT ინტერვალის გახანგრძლივების შესახებ, რაც ასოცირებული იყო torsade de pointes-თან (გამონაკლის შემთხვევებში, ფატალური). სიფრთხილეა საჭირო სევოფლურის მიღებისას მგრძნობიარე პაციენტებში (მაგ. პაციენტები თანდაყოლილი ხანგრძლივი QT სინდრომით ან პაციენტები, რომლებიც იღებენ წამლებს, რომელმაც შეიძლება გამოიწვიოს QT ინტერვალის გახანგრძლივება).

ავთვისებიანი ჰიპერთერმია

მგრძნობიარე პირებში, აქროლადმა ანესთეტიკებმა, მათ შორის სევოფლურანმა, შეიძლება გამოიწვიოს ავთვისებიანი ჰიპერთერმია, ჩონჩხის კუნთების ჰიპერმეტაბოლური მდგომარეობა, რომელიც იწვევს ჟანგბადის მაღალ მოთხოვნილებას. დაფიქსირდა ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის ფატალური შედეგები. სევოფლურანის კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირდა ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის 1 შემთხვევა.

ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის განვითარების რისკი იზრდება სუქცინილქოლინისა და აქროლადი ანესთეტიკური საშუალებების ერთდროული მიღებისას. სევოფლურანს შეუძლია გამოიწვიოს

ავთვისებიანი ჰიპერთერმია პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ცნობილი ან საეჭვო მგრძნობელობა გენეტიკური ფაქტორების ან ოჯახური ისტორიის საფუძველზე, მათ შორის გარკვეული მემკვიდრეობის რიანოდინის რეცეპტორების (RYR1) ან დიჰიდროპირიდინის რეცეპტორების (CACNA1S) ვარიანტების მქონე პაციენტებში (იხ. უკუჩვენებები, კლინიკური ფარმაკოლოგია - ფარმაკოგენომიკები).

ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის თანმიმდევრული ნიშნები შეიძლება მოიცავდეს ჰიპერთერმიას, ჰიპოქსიას, ჰიპერკაპნიას, კუნთების რიგიდულობას (მაგ. ყბის კუნთების სპაზმი), ტაქიკარდიას (მაგ., განსაკუთრებით ის, რომელიც არ რეაგირებს გაღრმავებულ ანესთეზიაზე ან ტკივილგამაყუჩებელი მედიკამენტების მიღებაზე), ტაქიპნოეს, არითმიებს, ჰიპოვოლიემიას და ჰემოდინამიკურ არასტაბილურობას. ჰიპერმეტაბოლური პროცესის გვიანდელ ეტაპზე შეიძლება განვითარდეს კანის ჭრელი ლაქები, კოაგულოპათიები და თირკმლის უკმარისობა.

ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის წარმატებული მკურნალობა დამოკიდებულია კლინიკური ნიშნების ადრეულ ამოცნობაზე. ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის ეჭვის შემთხვევაში, შეწყვიტეთ ყველა გამომწვევი აგენტის (მაგ., აქროლადი ანესთეტიკური საშუალებების და სუქცინილქოლინის) მიღება, ინტრავენურად შეიყვანეთ დანტროლენ ნატრიუმი და დაიწყეთ დამხმარე თერაპია. პაციენტის მართვის შესახებ დამატებითი ინფორმაციისთვის იხილეთ ინტრავენური დანტროლენ ნატრიუმის დანიშვნის ინსტრუქცია. დამხმარე თერაპია მოიცავს დამატებითი ჟანგბადის მიწოდებას და რესპირატორულ მხარდაჭერას კლინიკური საჭიროების მიხედვით, ჰემოდინამიკური სტაბილურობისა და ადეკვატური შარდის გამოყოფის შენარჩუნებას, სითხისა და ელექტროლიტური ბალანსის მართვას, მჟავა-ტუტოვანი დარღვევების კორექციას და ტემპერატურის მატების კონტროლის ზომების მიღებას.

პერიოპერაციული ჰიპერკალიემია

საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალებების გამოყენება დაკავშირებულია შრატში კალიუმის იშვიათ მატებასთან, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს გულის არითმია და სიკვდილი პედიატრიულ პაციენტებში პოსტოპერაციულ პერიოდში. პაციენტები ლატენტური, ისევე როგორც გამოხატული ნეიროკუნთოვანი დაავადებით, განსაკუთრებით დიუშენის კუნთოვანი დისტროფიით, არიან ყველაზე მოწყვლადი. სუქცინილქოლინის ერთდროული გამოყენება დაკავშირებულია ამ შემთხვევების უმეტესობასთან, თუმცა არა ყველასთან. ამ პაციენტებს აღენიშნებოდათ შრატის კრეატინქინაზას დონის მნიშვნელოვანი მატება და, ზოგიერთ შემთხვევაში, შარდში ცვლილებები მიოგლობინურიასთან შესაბამისობაში. მიუხედავად ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის პრეზენტაციის მსგავსების, არც ერთ ამ პაციენტს არ აღენიშნებოდა კუნთების რიგიდობის ან ჰიპერმეტაბოლური მდგომარეობის ნიშნები და სიმპტომები. რეკომენდებულია ადრეული და აგრესიული ჩარევა ჰიპერკალიემიისა და რეზისტენტული არითმიების სამკურნალოდ, ისევე როგორც შემდგომი შეფასება ლატენტური ნერვ-კუნთოვანი დაავადებისთვის.

პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა

ცხოველებზე ჩატარებული კვლევები აჩვენებს, რომ საანესთეზიო და სედატიური საშუალებების გამოყენება, რომელიც ბლოკავს NMDA რეცეპტორებს და/ან აძლიერებს GABA-ს აქტივობას, ზრდის ნეირონების აპოპტოზს განვითარებად ტვინში და იწვევს ხანგრძლივ კოგნიტურ დეფიციტს, როდესაც გამოიყენება 3 საათზე მეტხანს. ამ აღმოჩენების კლინიკური მნიშვნელობა არ არის

ნათელი. თუმცა, ხელმისაწვდომ მონაცემებზე დაყრდნობით, ითვლება, რომ ამ ცვლილებებისადმი დაუცველობის ფანჯარა დაკავშირებულია ორსულობის მესამე ტრიმესტრში ექსპოზიციასთან სიცოცხლის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში, მაგრამ შეიძლება გაგრძელდეს ადამიანებში დაახლოებით სამ წლამდე (იხ. სიფრთხილის ზომები - ორსულობა, სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება, ცხოველთა ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია).

ბავშვებში გამოქვეყნებული ზოგიერთი კვლევა ვარაუდობს, რომ მსგავსი დეფიციტი შეიძლება მოხდეს საანესთეზიო საშუალებებზე განმეორებითი ან ხანგრძლივი ზემოქმედების შემდეგ ადრეულ ასაკში და შესაძლოა გამოიწვიოს არასასურველი კოგნიტური ან ქცევითი ეფექტები. ამ კვლევებს მნიშვნელოვანი შეზღუდვები აქვს და გაურკვეველია, დაკვირვებული ეფექტები გამოწვეულია ანესთეზიური/სედატიური პრეპარატის მიღებით თუ სხვა ფაქტორებით, როგორიცაა ოპერაცია ან ძირითადი დაავადება.

საანესთეზიო და სედაციური საშუალებები იმ ბავშვების მოვლის აუცილებელი ნაწილია, რომლებსაც სჭირდებათ ოპერაცია, სხვა პროცედურები ან ანალიზები, რომელთა გადადება შეუძლებელია და არცერთი კონკრეტული მედიკამენტი არ არის დადასტურებულად უფრო უსაფრთხო, ვიდრე სხვა. ანესთეზიის მოთხოვნით ნებისმიერი გეგმიური პროცედურის დროის შესახებ გადაწყვეტილებების მიღებისას გათვალისწინებული უნდა იყოს პროცედურის სარგებელი პოტენციურ რისკებთან შედარებით.

ბრადიკარდია დაუნის სინდრომის დროს

მძიმე ბრადიკარდიისა და გულის გაჩერების ეპიზოდები, რომლებიც არ უკავშირდება გულის თანდაყოლილ დაავადებას, დაფიქსირდა სევოფლურანით ანესთეზიის ინდუქციის დროს დაუნის სინდრომის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში. უმეტეს შემთხვევაში, ბრადიკარდია გაუმჯობესდა სევოფლურანის კონცენტრაციის შემცირებით, სასუნთქი გზების მანიპულირებით ან ანტიქოლინერგული ან ეპინეფრინის შეყვანით.

ინდუქციის დროს ყურადღებით დააკვირდით გულისცემას და გაითვალისწინეთ სევოფლურანის კონცენტრაციის თანდათანობითი გაზრდა ანესთეზიის სათანადო დონის მიღწევამდე. პაციენტთა ამ პოპულაციაში სევოფლურანის ინდუქციის მიზნით გამოყენებისას გაითვალისწინეთ ანტიქოლინერგული და ეპინეფრინის ხელმისაწვდომობა.

ავტომობილისა და მექანიზმებთან მუშაობის რისკი

სევოფლურანის ანესთეზიის შემდეგ შეიძლება დაქვეითდეს ისეთი აქტივობების შესრულება, რომლებიც მოითხოვს გონებრივ ყურადღებას, როგორიცაა მანქანის მართვა ან მექანიზმებთან მუშაობა.

სიფრთხილის ზომები

ანესთეზიის შენარჩუნებისას სევოფლურანის კონცენტრაციის გაზრდა იწვევს არტერიული წნევის დოზადამოკიდებულ შემცირებას. სევოფლურანის სისხლში უხსნადობის გამო, ეს ჰემოდინამიკური ცვლილებები შეიძლება მოხდეს უფრო სწრაფად, ვიდრე სხვა აქროლადი საანესთეზიო საშუალებების შემთხვევაში. არტერიული წნევის გადაჭარბებული დაქვეითება ან

სუნთქვის დათრგუნვა შეიძლება დაკავშირებული იყოს ანესთეზიის სიღრმესთან და შეიძლება გამოსწორდეს სევოფლურანის ინსპირირებული კონცენტრაციის შემცირებით.

დაფიქსირდა გულყრების იშვიათი შემთხვევები სევოფლურანის გამოყენებასთან დაკავშირებით (იხ. სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება, გვერდითი მოვლენები).

ზოგადი ანესთეზიის შედეგად გამოჯანმრთელება ყურადღებით უნდა შეფასდეს პაციენტის პოსტ- ანესთეზიის განყოფილებიდან გაწერამდე.

ინფორმაცია პაციენტებისთვის

ორსულობა და ძუძუთი კვება

არ არსებობს ადექვატური და კარგად კონტროლირებადი კვლევები ორსულ ქალებზე.

ცხოველთა რეპროდუქციის კვლევებში აღინიშნა ნაყოფის წონის შემცირება 1 MAC სევოფლურანის ზემოქმედების შემდეგ, როდესაც ყოველდღიურად სამი საათი იყენებდნენ ორგანოგენეზის დროს. ცხოველებში სევოფლურანის განვითარებისა და რეპროდუქციული ტოქსიკურობის კვლევები ძლიერი ტუტეების თანაარსებობისას (ანუ სევოფლურანის დაშლა და A ნაერთის წარმოქმნა) არ ჩატარებულა. ორსულ პრიმატებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ საანესთეზიო და სედაციური პრეპარატების მიღება, რომლებიც ბლოკავს NMDA რეცეპტორებს და/ან აძლიერებენ GABA-ს აქტივობას, ტვინის პიკური განვითარების პერიოდში ზრდის ნეირონების აპოპტოზს

შთამომავლობის განვითარებად ტვინში, როდესაც ისინი გამოიყენება 3 საათზე მეტხანს. არ არსებობს მონაცემები პრიმატებში ორსულობის ექსპოზიციის შესახებ, რომელიც შეესაბამება ადამიანებში მესამე ტრიმესტრამდე პერიოდს.

ძირითადი თანდაყოლილი დეფექტების და სპონტანური აბორტის სავარაუდო ფონური რისკი მითითებულ პოპულაციაში უცნობია. ყველა ორსულობას თან ახლავს თანდაყოლილი დეფექტის, ნაყოფის დაკარგვის ან სხვა არასასურველი შედეგების რისკი. აშშ-ის ზოგად პოპულაციაში, კლინიკურად აღიარებული ორსულობების დროს ძირითადი თანდაყოლილი დეფექტების და აბორტის სავარაუდო ფონური რისკი შესაბამისად 2%-დან 4%-მდე და 15%-დან 20%-მდეა.

მონაცემები

ცხოველთა მონაცემები

ორსულ ვირთაგვებს ორგანოგენეზის დროს (მე-7 დღიდან მე-17 დღემდე) დღეში სამი საათის განმავლობაში მკურნალობდნენ სევოფლურანით (0.22%, 0.66% ან 2.2% უდრის 0.1, 0.3 ან 1.0 MAC) CO2 შთანმთქმელის გარეშე. საკეისრო კვეთით მიღებული ნაყოფი ორსულობის მე-20 დღეს გამოიკვლიეს, ზოგიერთი ცხოველი კი გამოიყენეს ლეკვების დასაყრელად, ლეკვები კი გვერდით მოვლენებზე გამოიკვლიეს. 0 0.3 MAC დოზის მიღებისას ნაყოფზე უარყოფითი ზემოქმედება არ დაფიქსირებულა. 1 MAC-ზე აღინიშნა ნაყოფის სხეულის წონის შემცირება და ჩონჩხის ვარიაციების მომატება, როგორიცაა ოსიფიკაციის დაგვიანება დედის ტოქსიკურობის (საკვებისა და წყლის მიღების შემცირება და დედების სხეულის წონის შემცირება) არსებობისას. 1.0 MAC-იანი დოზით მკურნალობის ჯგუფში, რომლებსაც ლეკვების დაყრის უფლება მიეცათ, ლეკვების წონის მატების შემცირება და განვითარების შეფერხების ნიშნები (ქუთუთოების გაღების მცირე შეფერხება და მხედველობითი განლაგების რეფლექსურ ტესტში არარეაქტიული ცხოველების შემთხვევების მომატება) აღინიშნა.

ორსულ ბოცვრებს ორგანოგენეზის დროს (გესტაციის მე-6 დღიდან მე-18 დღემდე) დღეში სამი საათის განმავლობაში მკურნალობდნენ სევოფლურანით (0.1, 0.3 ან 1.0 MAC) CO2 შთანმთქმელის გარეშე. არცერთი დოზის მიღებისას ნაყოფზე უარყოფითი ზემოქმედება არ დაფიქსირებულა; საშუალო და მაღალი დოზების მიღებისას დედის სხეულის წონა შესაბამისად 5%-ით და 6%-ით შემცირდა.

სხვა კვლევაში, ორსულ ვირთაგვებს ეძლეოდათ სევოფლურანი (0.1, 0.3 ან 1.0 MAC) გესტაციის მე- 17 დღიდან მშობიარობის შემდგომ 21-ე დღემდე. ლეკვების სხეულის წონა შემცირდა 1.0 MAC მკურნალობის ჯგუფში დედის ტოქსიკურობის არარსებობის შემთხვევაში. სევოფლურანს არანაირი გავლენა არ მოუხდენია სენსორულ ფუნქციაზე (მხედველობითი, სმენითი, ნოციცეპცია, გასწორების რეფლექსები), მოტორულ (როტო-როდული), open field ტესტზე ან სასწავლო ამოცანებზე (shuttle box avoidance და წყლის T-ლაბირინთი).

პრიმატებზე ჩატარებული გამოქვეყნებული კვლევის თანახმად, გესტაციის 122-ე დღეს 24 საათის განმავლობაში კეტამინის ანესთეზიური დოზის მიღებამ გაზარდა ნეირონული აპოპტოზი ნაყოფის განვითარებად ტვინში. სხვა გამოქვეყნებულ კვლევებში, ორსულობის 120-ე დღეს იზოფლურანის ან პროპოფოლის 5 საათის განმავლობაში მიღებამ შთამომავლობის განვითარებად

ტვინში ნეირონული და ოლიგოდენდროციტული აპოპტოზის მომატება გამოიწვია. ტვინის განვითარების თვალსაზრისით, ეს პერიოდი შეესაბამება ადამიანის ორსულობის მესამე ტრიმესტრს. ამ დასკვნების კლინიკური მნიშვნელობა გაურკვეველია; თუმცა, ახალგაზრდა ცხოველებზე ჩატარებული კვლევები ვარაუდობენ, რომ ნეიროაპოპტოზი კორელაციაშია ხანგრძლივ კოგნიტურ დეფიციტთან (იხ. გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა, სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება, ცხოველების ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია).

მშობიარობა

კლინიკურ კვლევებში სევოფლურანი გამოყენებულ იქნა როგორც ზოგადი ანესთეზიის ნაწილი გეგმიური საკეისრო კვეთის დროს 29 ქალში. დედასა და ახალშობილში არასასურველი ეფექტები არ დაფიქსირებულა (იხილეთ კლინიკური კვლევები). სევოფლურანის უსაფრთხოება მშობიარობის დროს არ არის დადასტურებული.

სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს საშვილოსნოს გლუვი კუნთების რელაქსაცია და ხელი შეუწყოს საშვილოსნოს ატონიას.

მეძუძური დედები

უცნობია, გამოიყოფა თუ არა სევოფლურანი ან მისი მეტაბოლიტები ადამიანის რძეში. სევოფლურანის ან მისი მეტაბოლიტების ჩვილის ზემოქმედების შესამცირებლად, მეძუძურ დედას შეუძლია დროებით გადატუმბოს და გადააგდოს დედის რძე, რომელიც წარმოიქმნება სევოფლურანის მიღებიდან პირველი 24 საათის განმავლობაში. სიფრთხილე გამოიჩინეთ მეძუძური დედისთვის სევოფლურანის მიცემისას.

გერიატრიული გამოყენება

MAC მცირდება ასაკის მატებასთან ერთად. 80 წლის ასაკში MAC-ის კონცენტრაციის მისაღწევად საჭირო სევოფლურანის საშუალო კონცენტრაცია დაახლოებით 20 წლის ასაკში საჭირო კონცენტრაციის 50%-ია.

პედიატრიული გამოყენება

სევოფლურანით ზოგადი ანესთეზიის ინდუქცია და შენარჩუნება დადგენილია კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში პედიატრიულ პაციენტებში 1-დან 18 წლამდე (იხ. კლინიკური კვლევები, გვერდითი მოვლენები). სევოფლურანს აქვს არამძაფრი სუნი და შესაფერისია პედიატრიულ პაციენტებში ნიღბის ინდუქციისთვის.

სევოფლურანის კონცენტრაცია, რომელიც საჭიროა ზოგადი ანესთეზიის შესანარჩუნებლად, დამოკიდებულია ასაკზე. აზოტის ოქსიდთან ერთად გამოყენებისას სევოფლურანის MAC ექვივალენტური დოზა უნდა შემცირდეს პედიატრიულ პაციენტებში. ნაადრევ ახალშობილებში MAC არ არის განსაზღვრული (იხილეთ სიფრთხილის ზომები - წამლის ურთიერთქმედება, დოზირება და მიღება რეკომენდაციებისთვის 1 დღის და უფროსი ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში).

სევოფლურანის გამოყენება დაკავშირებული ყოფილა გულყრებთან (იხ. სიფრთხილის ზომები, გვერდითი მოვლენები). ამ შემთხვევების უმეტესობა აღინიშნა ბავშვებსა და ახალგაზრდებში 2 თვიდან დაწყებული, რომელთა უმეტესობას არ ჰქონდა წინასწარგანწყობის რისკ-ფაქტორები. სევოფლურანის გამოყენებისას უნდა განხორციელდეს კლინიკური შეფასება იმ პაციენტებში, რომლებსაც შეიძლება ჰქონდეთ გულყრების რისკი.

პომპეს დაავადების (ასევე ცნობილი როგორც გლიკოგენის დაგროვების II ტიპი ან მჟავა ალტაზას დეფიციტი) მქონე პედიატრიულ პაციენტებში დაფიქსირდა სიცოცხლისთვის საშიში პარკუჭოვანი არითმიების შემთხვევები. პომპეს დაავადების მქონე პაციენტების კლინიკური კვლევის შესახებ გამოქვეყნებულ შემთხვევათა სერიაში, პაციენტების ექვს პროცენტს (139-დან 9-ს, რომელთაგან 9- დან 6-ს სევოფლურანი ჰქონდა მიღებული) ანესთეზიის ინდუქციის შემდეგ არითმიები განუვითარდა. მოხსენებული არითმიები მოიცავდა მძიმე ბრადიკარდიას, torsade de pointes-ს და ფატალურ პარკუჭის ფიბრილაციას, რომელიც ჩვეულებრივ ქრება ფარმაკოლოგიური აგენტებით მკურნალობისა და დეფიბრილაციის შემდეგ. მოერიდეთ ანესთეზიის ინდუქციას და შენარჩუნებას ერთადერთი საშუალების გამოყენებით, როგორიცაა სევოფლურანი, რომელიც ამცირებს სისტემურ სისხლძარღვთა წინააღმდეგობას ან დიასტოლურ არტერიულ წნევას.

არასრულწლოვან ცხოველებზე გამოქვეყნებული კვლევები აჩვენებს, რომ ანესთეტიკური და სედატიური საშუალებების, როგორიცაა სევოფლურანი, მიღება, რომლებიც ან ბლოკავენ NMDA რეცეპტორებს, ან აძლიერებენ GABA-ს აქტივობას ტვინის სწრაფი ზრდის ან სინაფსოგენეზის პერიოდში, იწვევს ნეირონული და ოლიგოდენდროციტული უჯრედების ფართომასშტაბიან დაკარგვას განვითარებად ტვინში და სინაფსური მორფოლოგიისა და ნეიროგენეზის ცვლილებებს. სახეობებს შორის შედარების საფუძველზე, ითვლება, რომ ამ ცვლილებების მიმართ მოწყვლადობის პერიოდი კორელაციაშია ორსულობის მესამე ტრიმესტრში და სიცოცხლის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში ზემოქმედების პერიოდთან, მაგრამ ადამიანებში ეს პერიოდი შეიძლება დაახლოებით 3 წლამდე გაგრძელდეს.

კვლევებმა აჩვენა, რომ კეტამინის 3 საათიანი ზემოქმედება, რომელიც ხელს უწყობს ანესთეზიის მსუბუქ ქირურგიულ დონეს, არ გაზრდიდა ნეირონების უჯრედების დაკარგვას. თუმცა, იზოფლურანით 5 საათიანი ან მეტი მკურნალობის დროს დაფიქსირდა ნეირონების უჯრედების დაკარგვის ზრდა. მღრღნელებისა და პრიმატების მონაცემები მიუთითებს, რომ ნეირონებისა და ოლიგოდენდროციტების უჯრედების დაკარგვა შეიძლება იყოს დაკავშირებული სწავლისა და მეხსიერების ხანგრძლივ კოგნიტურ დეფიციტთან. ამ არაკლინიკური აღმოჩენების კლინიკური მნიშვნელობა ჯერ არ არის ცნობილი, სამედიცინო პერსონალმა უნდა დააბალანსონ ანესთეზიის სარგებელი ორსულ ქალებში, ახალშობილებში და მცირეწლოვან ბავშვებში, რომლებსაც პროცედურები სჭირდებათ, არაკლინიკური მონაცემებით მითითებულ პოტენციურ რისკებთან (იხ, გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა, სიფრთხილის ზომები - ორსულობა, ცხოველების ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია).

დაუნის სინდრომის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში გამოყენება იხილეთ გაფრთხილებები - ბრადიკარდია დაუნის სინდრომში

გავლენა ავტომობილის მართვაზე

აცნობეთ პაციენტებს, რომ სევოფლურანით ანესთეზიის შემდეგ შესაძლოა გაუარესდეს ისეთი აქტივობების შესრულება, რომლებიც საჭიროებს გონებრივ სიფხიზლეს, როგორიცაა ავტომობილის მართვა ან მექანიზმებთან მუშაობა (იხ. გაფრთხილებები).

საანესთეზიო და სედაციური პრეპარატების ეფექტი ტვინის ადრეულ განვითარებაზე ახალგაზრდა ცხოველებსა და ბავშვებში ჩატარებული კვლევები ვარაუდობენ, რომ ზოგადი საანესთეზიო ან სედატიური საშუალებების განმეორებითი ან ხანგრძლივი გამოყენებას 3 წლამდე ასაკის ბავშვებში შეიძლება ჰქონდეს უარყოფითი გავლენა მათ განვითარებად ტვინზე. განიხილეთ მშობლებთან და აღმზრდელებთან სარგებელი, რისკი, ოპერაციის ან პროცედურების დრო და ხანგრძლივობა, რომლებიც საჭიროებენ საანესთეზიო და სედაციურ პრეპარატებს (იხ. გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა).

პრეპარატების ურთიერთქმედება

კლინიკურ კვლევებში არ გამოვლენილა მნიშვნელოვანი გვერდითი რეაქციები სხვა პრეპარატებთან, რომლებიც ჩვეულებრივ გამოიყენება პერიოპერაციულ პერიოდში, მათ შორის ცენტრალური ნერვული სისტემის დეპრესანტები, ავტონომიური საშუალებები, ჩონჩხის კუნთების რელაქსანტები, ანტიინფექციური აგენტები, ჰორმონები და სინთეზური შემცვლელები, სისხლის წარმოებულები და გულ-სისხლძარღვთა საშუალებები.

ეპინეფრინი

ეპინეფრინმა სევოფლურანთან ერთად შეიძლება გაზარდოს პარკუჭოვანი არითმიის რისკი. დააკვირდით ელექტროკარდიოგრამას და არტერიულ წნევას და დარწმუნდით, რომ გადაუდებელი მედიკამენტები პარკუჭოვანი არითმიის სამკურნალოდ ხელმისაწვდომია.

კალციუმის ანტაგონისტები

სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს გამოხატული ჰიპოტენზია პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ კალციუმის ანტაგონისტებით. კალციუმის ანტაგონისტების სევოფლურანთან ერთად გამოყენებისას საჭიროა არტერიული წნევის მკაცრი მონიტორინგი და ჰიპოტენზიის სამკურნალოდ სასწრაფო მედიკამენტების ხელმისაწვდომობა.

ცხოველური კვლევებში, ატრიოვენტრიკულური გამტარობის დარღვევა აღინიშნა ვერაპამილისა და სევოფლურანის ერთდროულად მიღებისას.

სუქცინილქოლინი

იხილეთ გაფრთხილებები - პერიოპერაციული ჰიპერკალიემია.

არასელექციური მაო-ინჰიბიტორები

მაო ინჰიბიტორებისა და საინჰალაციო ანესთეტიკების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ჰემოდინამიკური არასტაბილურობის რისკი ოპერაციის ან სამედიცინო პროცედურების დროს.

ინტრავენური ანესთეტიკები

სევოფლურანის შეყვანა თავსებადია ბარბიტურატებთან, პროპოფოლთან და სხვა ხშირად გამოყენებულ ინტრავენურ საანესთეზიო საშუალებებთან.

ბენზოდიაზეპინები და ოპიოიდები

მოსალოდნელია, რომ ბენზოდიაზეპინები და ოპიოიდები ამცირებენ სევოფლურანის MAC-ს, ისევე როგორც სხვა საინჰალაციო ანესთეტიკების შემთხვევაში. სევოფლურანის მიღება თავსებადია ბენზოდიაზეპინებთან და ოპიოიდებთან, როგორც ჩვეულებრივ გამოიყენება ქირურგიულ პრაქტიკაში.

აზოტის ოქსიდი

როგორც სხვა ჰალოგენირებული აქროლადი საანესთეზიო საშუალებების შემთხვევაში, სევოფლურანზე საანესთეზიო მოთხოვნილება მცირდება აზოტის ოქსიდთან ერთად მიღებისას. 50% N₂O-ს გამოყენებისას MAC ექვივალენტური დოზის საჭიროება მცირდება დაახლოებით 50%- ით მოზრდილებში და დაახლოებით 25%-ით პედიატრიულ პაციენტებში (იხ. დოზირება და მიღება).

ნეირომუსკულური მაბლოკირებელი საშუალებები

როგორც სხვა აქროლადი ანესთეტიკების შემთხვევაში, სევოფლურანი ზრდის არადეპოლარიზებადი კუნთების რელაქსანტებით გამოწვეული ნერვკუნთოვანი ბლოკადის ინტენსივობასა და ხანგრძლივობას. ალფენტანილ-N₂O ანესთეზიის დამატებით გამოყენებისას, სევოფლურანი და იზოფლურანი თანაბრად აძლიერებენ ნეირომუსკულურ ბლოკს, რომელიც გამოწვეულია პანკურონიუმით, ვეკურონიუმით ან ატრაკურიუმით. ამიტომ, სევოფლურანით ანესთეზიის დროს, ამ მიორელაქსანტების დოზის კორექცია მსგავსია იზოფლურანის გამოყენებისას.

ნეირომუსკულური ბლოკირების აგენტების გაძლიერება მოითხოვს კუნთების დაბალანსებას სევოფლურანის ნაწილობრივი წნევით მიწოდებით. ანესთეზიის ინდუქციის დროს ნეირომუსკულური ბლოკატორების შემცირებულმა დოზებმა შეიძლება გამოიწვიოს ენდოტრაქეული ინტუბაციისთვის შესაფერისი მდგომარეობების დაგვიანებული დაწყება ან კუნთების არასაკმარისი რელაქსაცია.

ხელმისაწვდომ არადეპოლარიზატორებს შორის მხოლოდ ვეკურონიუმის, პანკურონიუმის და ატრაკურიუმის ურთიერთქმედება იქნა შესწავლილი სევოფლურანის ანესთეზიის დროს. კონკრეტული მითითებების არარსებობის შემთხვევაში:

  • ენდოტრაქეალური ინტუბაციისთვის არ შეამციროთ არადეპოლარიზებული მიორელაქსანტების დოზა.
  • ანესთეზიის შენარჩუნებისას, არადეპოლარიზებული მიორელაქსანტების საჭირო დოზა სავარაუდოდ შემცირდება N₂O/ოპიოიდური ანესთეზიის დროს მიორელაქსანტების საჭირო დოზასთან შედარებით. მიორელაქსანტების დამატებითი დოზების მიღება უნდა ხელმძღვანელობდეს ნერვის სტიმულაციის რეაქციით.

სევოფლურანის გავლენა სუქცინილქოლინით გამოწვეული დეპოლარიზაციული ნერვკუნთოვანი ბლოკადის ხანგრძლივობაზე შესწავლილი არ არის.

ღვიძლის ფუნქცია

ლაბორატორიული პარამეტრების შეფასების (მაგ., ALT, AST, ტუტე ფოსფატაზა და საერთო ბილირუბინი) შედეგები, ასევე მკვლევარის მიერ მოხსენებული ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის სიხშირე, აჩვენებს, რომ სევოფლურანი შეიძლება დაინიშნოს პაციენტებში ნორმალური ან ღვიძლის ფუნქციის მსუბუქი და ზომიერად დაქვეითებული მდგომარეობის შემთხვევაში. თუმცა, პაციენტები ღვიძლის მძიმე დისფუნქციით არ იყო გამოკვლეული.

პოსტოპერაციული ღვიძლის ფუნქციის ტესტებში ტრანზიტორული ცვლილებების შემთხვევები დაფიქსირდა როგორც სევოფლურანის, ისე საცნობარო აგენტების გამოყენებისას. ღვიძლის ფუნქციის ამ ცვლილებების მხრივ, სევოფლურანი იზოფლურანთან შედარებადი აღმოჩნდა.

სევოფლურანით ანესთეზიის შემდეგ აღწერილია ღვიძლის მსუბუქი, საშუალო და მძიმე დისფუნქციის ან ჰეპატიტის (მაგ., სიყვითლე, რომელიც დაკავშირებულია ცხელებასთან და/ან ეოზინოფილიასთან) შემთხვევები. სევოფლურანის გამოყენებისას პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ღვიძლის ძირითადი დაავადებები ან რომლებიც მკურნალობენ ღვიძლის დისფუნქციის გამომწვევი პრეპარატებით, უნდა იქნას გამოყენებული კლინიკური შეფასება (იხ. გვერდითი მოვლენები).

არსებობს ინფორმაცია, რომ ჰალოგენირებული ჰიდროკარბონატული ანესთეტიკების წინა ზემოქმედებამ შეიძლება გაზარდოს ღვიძლის დაზიანების პოტენციალი.

გამომშრალი CO₂ შთანმთქმელები

ეგზოთერმული რეაქცია ხდება, როდესაც სევოფლურანი ექვემდებარება CO₂ შთანმთქმელს. ეს რეაქცია იზრდება, როდესაც CO₂-ის შთანმთქმელი იშლება, მაგალითად, CO₂-ის შთანმთქმელი კონტეინერების გავლით მშრალი აირის ხანგრძლივი ნაკადის შემდეგ. ანესთეზიის სუნთქვის წრეში ექსტრემალური სიცხის, კვამლის და/ან სპონტანური ხანძრის იშვიათი შემთხვევები დაფიქსირდა სევოფლურანის გამოყენებისას გამომშრალი CO₂ შთანმთქმელთან ერთად, განსაკუთრებით კალიუმის ჰიდროქსიდის შემცველის (მაგ., ბარალიმი) გამოყენებისას. KOH შემცველი CO₂ შთანმთქმელი არ არის რეკომენდებული სევოფლურანთან ერთად გამოყენებისთვის. შთაგონებული სევოფლურანის კონცენტრაციის უჩვეულოდ დაგვიანებული მატება ან მოულოდნელი დაქვეითება შეიძლება ასოცირებული იყოს CO₂ შთანმთქმელის ზედმეტ გათბობასთან და სევოფლურანის ქიმიურ დაშლასთან.

როგორც სხვა საინჰალაციო ანესთეტიკების შემთხვევაში, სევოფლურანის გამომშრალ შთანმთქმელებთან კონტაქტისას შეიძლება მოხდეს დეგრადაცია და დეგრადაციის პროდუქტების წარმოქმნა. როდესაც კლინიცისტი ეჭვობს, რომ CO₂ შთანმთქმელი შეიძლება გამომშრალი იყოს, ის უნდა შეიცვალოს. CO₂ შთანმთქმელების უმეტესობის ფერის ინდიკატორი შეიძლება არ შეიცვალოს გაშრობის შემდეგ. ამიტომ, ფერის მნიშვნელოვანი ცვლილების არარსებობა არ უნდა იქნას აღქმული, როგორც ადეკვატური ჰიდრატაციის გარანტია. CO₂ შთანმთქმელები რუტინულად უნდა შეიცვალოს ფერის ინდიკატორის მდგომარეობის მიუხედავად.

კარცინოგენეზი, მუტაგენეზი, ფერტილობის დაქვეითება კარცინოგენეზი

კარცინროგენეზის კვლევები არც სევოფლურანის და არც A ნაერთისთვის არ ჩატარებულა.

მუტაგენეზი

სევოფლურანის მუტაგენური ეფექტი არ აღინიშნა ეიმსის ტესტში, თაგვის მიკრობირთვულ ტესტში, თაგვის ლიმფომის მუტაგენურობის ანალიზში, ადამიანის ლიმფოციტების კულტურის ანალიზში, ძუძუმწოვრების უჯრედების ტრანსფორმაციის ანალიზში, 32P დნმ-ის ადუქტის ანალიზში და ქრომოსომული აბერაციები არ დაფიქსირებულა ძუძუმწოვრების კულტივირებულ უჯრედებში.

A ნაერთის მუტაგენური ეფექტი ასევე არ აღინიშნა ეიმსის ტესტში, ჩინური ზაზუნის ქრომოსომული აბერაციის ანალიზში და თაგვის მიკრობირთვაში in vivo ანალიზში. თუმცა, დადებითი პასუხები დაფიქსირდა ადამიანის ლიმფოციტების ქრომოსომის აბერაციის ანალიზში. ეს რეაქციები დაფიქსირდა მხოლოდ მაღალი კონცენტრაციების დროს და მეტაბოლური აქტივაციის არარსებობის შემთხვევაში (ადამიანის S-9).

ფერტილობის დაქვეითება

კვლევაში, რომელშიც მამრი ვირთაგვები მკურნალობდნენ სევოფლურანით (0.22%, 0.66%, 1.1% ან 2.2% უდრის 0.1, 0.3, 0.5 ან 1.0 MAC-ს) დღეში სამ საათში, დღეგამოშვებით, შეჯვარებამდე 64 დღით ადრე, ხოლო მდედრი ვირთაგვები მკურნალობდნენ იგივე დოზირების რეჟიმით შეჯვარებამდე 14 დღით ადრე, ორსულობის მე-7 დღემდე, მამრის ან მდედრის ფერტილობაზე აშკარა გავლენა არ დაფიქსირებულა.

გვერდითი მოვლენები

კლინიკური კვლევების გამოცდილება

კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირებული გვერდითი მოვლენები, მიღებული იყო კონტროლირებადი კვლევებიდან შეერთებულ შტატებში, კანადასა და ევროპაში. შედარებისათვის გამოყენებული პრეპარატები იყო იზოფლურანი, ენფლურანი და პროპოფოლი მოზრდილებში, ხოლო ჰალოტანი პედიატრიულ პაციენტებში. კვლევები ჩატარდა სხვადასხვა პრემედიკაციის, სხვა საანესთეზიო საშუალებების და სხვადასხვა ხანგრძლივობის ქირურგიული პროცედურების გამოყენებით. უმეტესობა გვერდითი მოვლენების მსუბუქი და გარდამავალი იყო და შეიძლება უკავშირდებოდეს ქირურგიულ პროცესებს, პაციენტის მახასიათებლებს (დაავადების ჩათვლით) და/ან შეყვანილ მედიკამენტებს.

კლინიკურ კვლევებში ჩართული 5182 პაციენტიდან 2906 პაციენტი იღებდა სევოფლურანს, მათ შორის 118 მოზრდილი და 507 პედიატრიული პაციენტი, რომლებსაც ჩაუტარდათ ნიღბით ინდუქცია. თითოეული პაციენტი ერთხელ იქნა დათვლილი თითოეული ტიპის გვერდითი მოვლენისთვის. კლინიკურ კვლევებში პაციენტებში დაფიქსირებული გვერდითი მოვლენები, რომლებიც შესაძლოა ან სავარაუდოდ დაკავშირებულია სევოფლურანთან, წარმოდგენილია თითოეული ორგანოთა სისტემური კლასის და სიხშირის კლების მიხედვით შემდეგ ჩამონათვალში. წინასწარი რეგისტრაციის კლინიკურ კვლევებში ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის ერთი შემთხვევა დაფიქსირდა.

გვერდითი მოვლენები ინდუქციის პერიოდში (ნიღბის ანესთეზიის დაწყებიდან ქირურგიულ კვეთამდე) (სიხშირე >1%)

მოზრდილი პაციენტები (N=118)

კარდიოვასკულური

ბრადიკარდია 5%, ჰიპოტენზია 4%, ტაქიკარდია 2%

ნერვული სისტემა აჟიტაცია 7% სასუნთქი სისტემა

ლარინგოსპაზმი 8%, საჰაერო გზების ობსტრუქცია 8%, სუნთქვის შეკავება 5%, გაძლიერებული ხველა 5%

პედიატრიული პაციენტები (N=507)

კარდიოვასკულური

ტაქიკარდია: 6%, ჰიპოტენზია: 4%

ნერვული სისტემა აჟიტაცია 15% სასუნთქი სისტემა

სუნთქვის შეკავება 5%, ხველის მომატება 5%, ლარინგოსპაზმი 3%, აპნოე 2%

საჭმლის მომნელებელი სისტემა

მომატებული ნერწყვდენა: 2%

გვერდითი მოვლენები შენარჩუნებისა და გამოღვიძების პერიოდში (სიხშირე >1%, N=2906) სხეული მთლიანად

ცხელება 1%, კანკალი 6%, ჰიპოთერმია 1%, მოძრაობა 1%, თავის ტკივილი 1% გულ-სისხლძარღვთა

ჰიპოტენზია 11%, ჰიპერტენზია 2%, ბრადიკარდია 5%, ტაქიკარდია 2% ნერვული სისტემა

ძილიანობა 9%, აჟიტაცია 9%, თავბრუსხვევა 4%, მომატებული ნერწყვდენა 4% საჭმლის მომნელებელი სისტემა

გულისრევა 25%, ღებინება 18% სასუნთქი სისტემა

ხველა მომატებული 11%, სუნთქვის შეკავება 2%, ლარინგოსპაზმი 2%

გვერდითი მოვლენები, ყველა პაციენტი კლინიკურ კვლევებში (N=2906), ყველა ანესთეზიის პერიოდი, სიხშირე <1% (მოხსენებული 3 ან მეტ პაციენტში)

სხეული მთლიანად ასთენია, ტკივილი გულ-სისხლძარღვთა

არითმია, პარკუჭოვანი ექსტრასისტოლები, სუპრავენტრიკულური ექსტრასისტოლები, სრული AV ბლოკი, ბიგემინია, სისხლდენა, ინვერსიული T ტალღა, წინაგულების ფიბრილაცია, წინაგულების არითმია, მეორე ხარისხის AV ბლოკი, სინკოპე, S-T დეპრესია

ნერვული სისტემა

ტირილი, ნერვიულობა, დაბნეულობა, ჰიპერტონია, პირის სიმშრალე, უძილობა სასუნთქი სისტემა

ნახველის მომატება, აპნოე, ჰიპოქსია, ხიხინი, ბრონქოსპაზმი, ჰიპერვენტილაცია, ფარინგიტი, სლოკინი, ჰიპოვენტილაცია, ქოშინი, სტრიდორი

მეტაბოლიზმი და კვება

იზრდება LDH, AST, ALT, BUN, ტუტე ფოსფატაზა, კრეატინინი, ბილირუბინემია, გლიკოზურია, ფლუოროზი, ალბუმინურია, ჰიპოფოსფატემია, აციდოზი, ჰიპერგლიკემია

სისხლის და ლიმფური სისტემა ლეიკოციტოზი, თრომბოციტოპენია კანი და განსაკუთრებული შეგრძნებები

ამბლიოპია, ქავილი, გემოს გაუკუღმართება, გამონაყარი, კონიუნქტივიტი უროგენიტალური

შარდვის დისფუნქცია, შარდის პათოლოგია, შარდის შეკავება, ოლიგურია

იხილეთ გაფრთხილებები ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის შესახებ ინფორმაციისთვის. პოსტმარკეტინგული გამოცდილება

შემდეგი გვერდითი მოვლენები გამოვლინდა სევოფლურანის USP-ის მიღების შემდგომი გამოყენებისას. ამ მოხსენებების სპონტანური ბუნების გამო, სევოფლურანის USP-ის ფაქტიური სიხშირე და კავშირი ამ მოვლენებთან შეუძლებელია დარწმუნებით დადგინდეს.

ცენტრალური ნერვული სისტემა

კრუნჩხვები - პოსტმარკეტინგული ანგარიშები მიუთითებს, რომ სევოფლურანის გამოყენება დაკავშირებულია კრუნჩხვებთან. შემთხვევათა უმეტესობა ბავშვებსა და ახალგაზრდებში იყო, რომელთა უმეტესობას კრუნჩხვების სამედიცინო ისტორია არ ჰქონდა. ზოგიერთ შემთხვევაში არ იყო მოხსენებული თანმხლები მედიკამენტების შესახებ, ხოლო ერთ-ერთ შემთხვევაში

დადასტურდა EEG-ით. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი შემთხვევა იყო ერთჯერადი კრუნჩხვები, რომლებიც სპონტანურად ან მკურნალობის შემდეგ გაქრა, ასევე აღწერილია მრავლობითი კრუნჩხვების შემთხვევები. კრუნჩხვები აღინიშნა სევოფლურანის ინდუქციის დროს ან მის შემდეგ მალევე, გამოღვიძებისას და ოპერაციის შემდგომი გამოჯანმრთელების პერიოდში ანესთეზიიდან ერთი დღის განმავლობაში.

დელირიუმი

გულის მხრივ

გულის გაჩერება

QT გახანგრძლივება, რომელიც ასოცირდება Torsade de Pointe-სთან

ბრადიკარდია დაუნის სინდრომის მქონე პაციენტებში

ღვიძლის ფუნქცია

აღწერილია ღვიძლის მსუბუქი, საშუალო და მძიმე პოსტოპერაციული დისფუნქცია ან ჰეპატიტი, სიყვითლით ან მის გარეშე. ჰეპატიტის არცერთი შემთხვევისთვის ჰისტოლოგიური მტკიცებულება არ იყო მოწოდებული. ამ შემთხვევების უმეტესობაში პაციენტებს ჰქონდათ ღვიძლის თანმხლები დაავადებები ან მკურნალობდნენ ღვიძლის დისფუნქციის გამომწვევი პრეპარატებით. აღწერილი მოვლენების უმეტესობა გარდამავალი იყო და სპონტანურად გაქრა (იხ. სიფრთხილის ზომები).

ღვიძლის ნეკროზი

ღვიძლის უკმარისობა სხვა

ავთვისებიანი ჰიპერთერმია (იხ. უკუჩვენებები, გაფრთხილებები)

ალერგიული რეაქციები, როგორიცაა გამონაყარი, ჭინჭრის ციება, ქავილი, ბრონქოსპაზმი და ანაფილაქსიური რეაქციები(იხ. უკუჩვენებები).

დაფიქსირებულია ჰიპერმგრძნობელობის შემთხვევები (მათ შორის კონტაქტური დერმატიტი, გამონაყარი, ქოშინი, ხიხინი, დისკომფორტი გულმკერდის არეში, სახის შეშუპება ან ანაფილაქსიური რეაქცია), განსაკუთრებით საინჰალაციო ანესთეტიკების, მათ შორის სევოფლურანის, ხანგრძლივი პროფესიული ზემოქმედების შემთხვევაში (იხ. უსაფრთხოება და მოპყრობა - პროფესიული სიფრთხილე).

ლაბორატორიული აღმოჩენები

გლუკოზის გარდამავალი მატება, ღვიძლის ფუნქციური ტესტების ცვლილებები და სისხლის თეთრი უჯრედების რაოდენობის ზრდა, რაც შესაძლებელია სხვა საანესთეზიო საშუალებების გამოყენების დროსაც.

ჭარბი დოზა

შეწყდეს სევოფლურანის მიღება, შენარჩუნდეს სასუნთქი გზების გამტარობა, დაიწყოს ჟანგბადით კონტროლირებადი ან დამხმარე ვენტილაცია და შენარჩუნდეს გულ-სისხლძარღვთა სისტემის ადეკვატური ფუნქცია.

ფარმაკოლოგიური თვისებები

სევოფლურანის ანესთეზიის სიღრმეში ცვლილებები სწრაფად მოჰყვება ინსპირირებული კონცენტრაციის ცვლილებას.

სევოფლურანის კლინიკურ პროგრამაში შეფასებული იყო აღდგენის შემდეგი ცვლადები:

  • მოვლენების დაწყებამდე დრო, გაზომილი კვლევის პრეპარატის დასრულებიდან:

ენდოტრაქეალური მილის ამოღების დრო (ექსტუბაციის დრო)

დრო, რომელიც საჭიროა პაციენტმა სიტყვიერ ბრძანებაზე შეძლოს თვალების გახელა (გამოჩენის დრო)

დრო, იმისა შეძლოს მარტივ ბრძანებაზე რეაგირება (მაგ., ხელი მომხვიე) ან მიზანმიმართული მოძრაობის დემონსტრირება (ბრძანებაზე რეაგირების დრო, ორიენტაციის დრო)

  • კოგნიტური ფუნქციისა და მოტორული კოორდინაციის აღდგენა შეფასდა შემდეგის საფუძველზე:

ფსიქომოტორული მუშაობის ტესტები (ციფრული სიმბოლოს ჩანაცვლების ტესტი [DSST], ტრიგერის წერტილის ტესტი)

სუბიექტური (ვიზუალური ანალოგური შკალა [VAS]) და ობიექტური (ტკივილი- დისკომფორტის ობიექტური შკალა [OPDS]) გაზომვების შედეგები

პირველი პოსტანესთეზიური ანალგეტიკის მიღების დრო

ანესთეზიის შემდგომი პაციენტის მდგომარეობის შეფასება

  • აღდგენის სხვა პერიოდები იყო:

დრო, რომ მივაღწიოთ ალდრეტე ქულის ≥ 8-ს

პაციენტის რეანიმაციული ზონიდან გაწერისთვის საჭირო დრო, ადგილზე არსებული სტანდარტული კრიტერიუმების მიხედვით

დრო, როდესაც პაციენტს საავადმყოფოდან გაწერის უფლება ენიჭება

დრო, როდესაც პაციენტს თავბრუსხვევის გარეშე ადგომა ან წამოჯდომა შეუძლია.

ზოგიერთი ცვლადი შეჯამებულია შემდეგნაირად:

ცხრილი 2. ინდუქციური და აღდგენის ცვლადები შესაფასებელი პედიატრიული პაციენტებისთვის ორ შედარებით კვლევაში: სევოფლურანი და ჰალოტანის შედარება

დრო საბოლოო წერტილამდე (წთ)

სევოფლურანი საშუალო ±

SEM

ჰალოტანი საშუალო ±

SEM

ინდუქცია

  • 0 ± 0.2 (n = 294)
  • 7 ± 0.2 (n = 252)

გამოღვიძება

  • 3 ± 0.7 (n = 293)
  • 8 ± 0.8 (n = 252)

ბრძანებაზე რეაგირება

  • 7 ± 1.0 (n = 271)
  • 3 ± 1. 1(n = 230)

პირველი ანალგეზია

  • 2 ± 8.5 (n = 216)
  • 6 ± 10.6 (n = 150)

შეუძლია გაეწეროს

  • 5 ± 2.0 (n = 292)
  • 1 ± 1.9 (n = 246)

n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა მოვლენები იქნა ჩაწერილი.

ცხრილი 3. ორ შედარებით კვლევაში შეფასებული მოზრდილი პაციენტების აღდგენის ცვლადები: სევოფლურანი იზოფლურანის წინააღმდეგ

დრო პარამეტრამდე (წთ)

სევოფლურანი საშუალო ±

SEM

იზოფლურანი საშუალო ±

SEM

გამოღვიძება

  • 7 ± 0.3 (n = 395)
  • 1 ± 0.3 (n = 348)

ბრძანებაზე რეაგირება

  • 1 ± 0.3 (n = 395)
  • 7 ± 0.3 (n = 345)

პირველი ანალგეზია

  • 7 ± 3.0 (n = 269)
  • 9 ± 4.2 (n = 228)

შეუძლია გაეწეროს

  • 6 ± 5.3 (n = 244)
  • 1 ± 5.2 (n = 252)

n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა აღდგენის მოვლენები იქნა ჩაწერილი.

ცხრილი 4. შედარებითი კვლევების ფარგლებში შეფასებადი მოზრდილი პაციენტების ინდუქციისა და გამოღვიძების ცვლადების მეტაანალიზები: სევოფლურანი პროპოფოლის წინააღმდეგ

პარამეტრი

კვლევების რ-ბა

სევოფლურანი საშუალო ± SEM

პროპოფოლი საშუალო ± SEM

საშუალო შემანარჩუნებელი ანესთეზიის ექსპოზიცია

3

  • 0 MAC · სთ. ± 0.8 (n = 259)
  • 2 მგ/კგ/სთ ± 2.6

(n = 258)

ინდუქციის დრო: (წთ)

1

  • 1 ± 0.18*

(n = 93)

  • 2 ± 0.18**

(n = 93)

გამოღვიძების დრო: (წთ)

3

  • 6 ± 0.57

(n = 255)

  • 0 ± 0.57

(n = 260)

ბრძანებაზე რეაგირების დრო: (წთ)

3

  • 9 ± 0.60

(n = 257)

  • 1 ± 0.60

(n = 260)

დრო პირველ ანალგეზიამდე: (წთ)

3

  • 8 ± 3.79

(n = 177)

  • 9 ± 3.68

(n = 179)

დრო გაწერის უფლებამოსილებამდე: (წთ)

3

116.0 ± 4.15

(n = 257)

115.6 ± 3.98

(n = 261)

სევოფლურანის ერთი ჯგუფის პროპოფოლის ინდუქცია = საშუალო 178,8 მგ + 72,5 SD (n = 165)

  • • პროპოფოლის ინდუქცია პროპოფოლის ყველა ჯგუფის = საშუალო 170.2 მგ + 60.6 SD (n = 245) n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა მოვლენები იქნა ჩაწერილი.

სევოფლურანის ერთი ჯგუფის პროპოფოლის ინდუქცია = საშუალო 178,8 მგ + 72,5 SD (n = 165)

  • • პროპოფოლის ინდუქცია პროპოფოლის ყველა ჯგუფის = საშუალო 170.2 მგ + 60.6 SD (n = 245) n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა მოვლენები იქნა ჩაწერილი.

გულ-სისხლძარღვთა ეფექტები

სევოფლურანი შესწავლილი იქნა 14 ჯანმრთელ მოხალისეზე (18-დან 35 წლამდე), სადაც შედარებული იქნა სევოფლურან-O2 (Sevo/O2) სევოფლურან-N2O/O2 (Sevo/N2O/O2)-თან 7-საათიანი ანესთეზიის დროს. კონტროლირებადი ვენტილაციის დროს, გაზომილი ჰემოდინამიკური პარამეტრები ნაჩვენებია სურათი 7-დან სურათი 10-მდე:

სურათი 7. გულისცემა

სურათი 8. საშუალო არტერიული წნევა

746348105411

სურათი 9. სისტემური ვასკულარული რეზისტენტობა

სურათი 10. კარდიალური ინდექსი

682751210761

სევოფლურანი არის დოზადამოკიდებული გულის დეპრესანტი. სევოფლურანი არ იწვევს გულისცემის მატებას 2 MAC-ზე ნაკლები დოზებით.

კვლევამ, რომელიც იკვლევდა სევოფლურანის და იზოფლურანის ეპინეფრინის არითმოგენურ ტრანსსფენოიდალური ჰიპოფიზექტომიის ჩატარების შემდეგ მოზრდილ პაციენტებში სევოფლურანის მიერ გამოწვეული არითმოგენური ეფექტის შესწავლამ აჩვენა, რომ მრავლობითი პარკუჭოვანი არითმიის გამომწვევი ეპინეფრინის ზღურბლოვანი დოზა (ანუ დოზა, რომლის დროსაც არითმიის პირველი ნიშანი დაფიქსირდა) იყო 5 მკგ/კგ როგორც სევოფლურანის, ასევე იზოფლურანის გამოყენებისას. შესაბამისად, სევოფლურანის ურთიერთქმედება ეპინეფრინთან, როგორც ჩანს, იზოფლურანის ურთიერთქმედების ტოლია.

ფარმაკოგენომიკა

RYR1 და CACNAIS არის პოლიმორფული გენები და მრავალი პათოგენური ვარიანტი ასოცირდება ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის მგრძნობელობასთან (MHS) პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აქროლად საანესთეზიო საშუალებებს, მათ შორის სევოფლურანს. დაფიქსირებულ შემთხვევებში, ასევე ექს ვივო კვლევებში გამოვლინდა RYR1-ისა და CACNA1S-ის მრავალი ვარიანტი, რომლებიც დაკავშირებულია MHS-თან. ვარიანტის პათოგენურობა უნდა შეფასდეს წინასწარი კლინიკური გამოცდილების, ფუნქციური კვლევების, პრევალენტობის შესახებ ინფორმაციის ან სხვა მტკიცებულებების საფუძველზე (იხ. უკუჩვენებები, გაფრთხილებები - ავთვისებიანი

ჰიპერთერმია).

კლინიკური კვლევები

647700601953პაციენტების ტიპები

რაოდენობა

გამოკვლეული

მოზრდილები

2223

საკეისრო კვეთა

29

გულსისხლძარღვოვანი და პაციენტები მიოკარდიუმის იშემიის რისკით

246

ნეიროქირურგიული

22

ღვიძლის უკმარისობა

8

თირკლის უკმარისობა

35

ბავშვები

962

პაციენტების ტიპები

რაოდენობა

გამოკვლეული

მოზრდილები

2223

საკეისრო კვეთა

29

გულსისხლძარღვოვანი და პაციენტები მიოკარდიუმის იშემიის რისკით

246

ნეიროქირურგიული

22

ღვიძლის უკმარისობა

8

თირკლის უკმარისობა

35

ბავშვები

962

სევოფლურანი დაენიშნა სულ 3185 პაციენტს. პაციენტების ტიპები შეჯამებულია შემდეგნაირად: ცხრილი 5. პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ სევოფლურანს კლინიკურ კვლევებში

ამ პაციენტებთან კლინიკური გამოცდილება აღწერილია ქვემოთ. მოზრდილთა ანესთეზია

სევოფლურანის ეფექტურობა იზოფლურანთან, ენფლურანთან და პროპოფოლთან შედარებით გამოკვლეული იყო 3 ამბულატორიულ და 25 სტაციონარულ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 3591 მოზრდილი პაციენტი. მოზრდილ პაციენტებში ანესთეზიის შესანარჩუნებლად სევოფლურანი შედარებადი აღმოჩნდა იზოფლურანთან, ენფლურანთან და პროპოფოლთან. სევოფლურანის მიმღებ პაციენტებში ზოგიერთი აღდგენის პროცესის (ექსტუბაცია, ბრძანებაზე რეაგირება და ორიენტაცია) დასრულების უფრო მოკლე დრო (სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი) აღინიშნებოდა, ვიდრე იზოფლურანის ან პროპოფოლის მიმღებ პაციენტებში.

ნიღბით ინდუქცია

სევოფლურანს არ აქვს მძაფრი სუნი და არ იწვევს რესპირატორულ გაღიზიანებას. სევოფლურანი განკუთვნილია ნიღბის ინდუქციისთვის მოზრდილებში. 196 პაციენტში ნიღბის ინდუქცია იყო შეუფერხებელი და სწრაფი, გართულებები დაფიქსირდა შემდეგი სიხშირით: ხველა, 6%; სუნთქვის შეკავება, 6%; აგზნება, 6%; ლარინგოსპაზმი, 5%.

ამბულატორიული ქირურგია

სევოფლურანი შეადარეს იზოფლურანს და პროპოფოლს ანესთეზიის შესანარჩუნებლად, რომელსაც ორ კვლევაში ემატებოდა N2O, რომელშიც მონაწილეობდა 786 მოზრდილი (18-დან 84 წლამდე) ASA კლასის I, II ან III პაციენტი. სევოფლურანის გამოყენებისას იზოფლურანთან და პროპოფოლთან შედარებით, გამოღვიძებისა და ბრძანებებზე რეაგირების უფრო მოკლე დრო დაფიქსირდა (სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი).

ცხრილი 6. აღდგენის პარამეტრები ორ ამბულატორიულ ქირურგიულ კვლევაში: Least Square Means

± SEM

სევოფლურანი/

N2O

იზოფლურანი/

N2O

სევოფლურანი

/ N2O

პროპოფოლი/

N2O

საშუალო შენარჩუნება

  • 64 ± 0.03
  • 66 ± 0.03
  • 8 ± 0.5
  • 3 ± 2.3

ანესთეზია

MAC· სთ.

MAC· სთ.

MAC· სთ.

მგ/კგ/სთ

ექსპოზიცია ± SD

(n = 245)

(n = 249)

(n = 166)

(n = 166)

გამოღვიძების დრო (წთ)

  • 2 ± 0.4

(n = 246)

  • 3 ± 0.3

(n = 251)

  • 3 ± 0.7

(n = 137)

  • 4 ± 0.7

(n = 142)

ბრძანებაზე რეაგირების დრო (წთ)

  • 5 ± 0.4

(n = 246)

  • 8 ± 0.4

(n = 248)

  • 1 ± 0.7

(n = 139)

  • 5 ± 0.7

(n = 143)

პირველი ანალგეზიის დრო (წთ)

  • 9 ± 4.7

(n = 160)

  • 1 ± 6.0

(n = 252)

  • 1 ± 5.4

(n = 83)

  • 0 ± 4.7

(n = 88)

რეაბილიტაციის ზონიდან გაწერის უფლების მოპოვების

დრო (წთ)

  • 6 ± 5.3

(n = 244)

  • 1 ± 5.2

(n = 252)

103.1 ± 3.8

(n = 139)

105.1 ± 3.7

(n = 143)

n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა აღდგენის მოვლენები იქნა ჩაწერილი.

სტაციონარული ქირურგია

სევოფლურანი შედარებული იქნა იზოფლურანთან და პროპოფოლთან N2O-თი გამდიდრებული ანესთეზიის შესანარჩუნებლად ორ მულტიცენტრულ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 741 მოზრდილი ASA კლასის I, II ან III (1892 წლის) პაციენტი. სევოფლურანის გამოყენებისას იზოფლურანთან და პროპოფოლთან შედარებით, გამოღვიძების, ბრძანებაზე რეაგირებისა და ანესთეზიის შემდგომი პირველი ანალგეზიის უფრო მოკლე დრო (სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი) დაფიქსირდა.

ცხრილი 7. გამოჯანმრთელების პარამეტრები ორ სტაციონარულ ქირურგიულ კვლევაში: Least Squares Mean ± SEM

სევოფლურანი/ N2O

იზოფლურანი/ N2O

სევოფლურანი/ N2O

პროპოფოლი/ N2O

საშუალო შენარჩუნება

  • 27 MAC·სთ.
  • 58 MAC·სთ.
  • 43 MAC·სთ.
  • 0 მგ/კგ/სთ

ანესთეზია

± 0.05

± 0.06

± 0.94

± 2.9

ექსპოზიცია ± SD

(n = 271)

(n = 282)

(n = 93)

(n = 92)

გამოღვიძების დრო (წთ)

  • 0 ± 0.6

(n = 270)

  • 4 ± 0.6

(n = 281)

  • 8 ± 1.2

(n = 92)

  • 2 ± 1.2

(n = 92)

ბრძანებაზე რეაგირების დრო (წთ)

  • 8 ± 0.7
  • 4 ± 0.7
  • 0 ± 1.20
  • 4 ± 1.21

(n = 270)

(n = 281)

(n = 92)

(n = 91)

პირველი ანალგეზიის დრო (წთ)

  • 1 ± 3.0
  • 4 ± 3.2
  • 8 ± 3.3
  • 2 ± 3.3

(n = 233)

(n = 242)

(n = 82)

(n = 79)

რეაბილიტაციის ზონიდან გაწერის უფლების მოპოვების

139.2 ± 15.6

(n = 268)

165.9 ± 16.3

(n = 282)

148.4 ± 8.9

(n = 92)

141.4 ± 8.9

(n = 92)

დრო (წთ)

n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა აღდგენის მოვლენები იქნა ჩაწერილი.

პედიატრიული ანესთეზია

სევოფლურანის კონცენტრაცია, რომელიც საჭიროა ზოგადი ანესთეზიის შესანარჩუნებლად, დამოკიდებულია ასაკზე (იხ. დოზირება და მიღების წესი). სევოფლურანი ან ჰალოთანი გამოყენებული იქნა 1 დღიდან 18 წლამდე ასაკის 1620 პედიატრიული პაციენტის ანესთეზირებისთვის, რომლებსაც ჰქონდათ ASA I ან II ფიზიკური სტატუსი (948 სევოფლურანი, 672 ჰალოთანი). ერთ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 90 ჩვილი და ბავშვი, არ დაფიქსირებულა გულისცემის კლინიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება 1 MAC-ზე გაღვიძებულ მნიშვნელობებთან შედარებით. სისტოლური არტერიული წნევა შემცირდა 15%-დან 20%-მდე სიფხიზლის მაჩვენებლებთან შედარებით 1 MAC სევოფლურანის მიღების შემდეგ; თუმცა კლინიკურად მნიშვნელოვანი ჰიპოტენზია, რომელიც საჭიროებდა დაუყოვნებელ ჩარევას, არ განვითარდა. შედარებით კვლევებში, ბრადიკარდიის საერთო სიხშირე [ნორმაზე 20 დარტყმით/წთ-ზე მეტით დაბალი (80 დარტყმა/წთ)] სევოფლურანის შემთხვევაში 3% იყო, ხოლო ჰალოტანის შემთხვევაში 7%. სევოფლურანის მიმღებ პაციენტებში გამოღვიძების დრო ოდნავ უფრო სწრაფი იყო (12 წუთი 19 წუთის წინააღმდეგ) და ანესთეზიის შემდგომი აგზნების უფრო მაღალი სიხშირე (14% 10%-ის წინააღმდეგ).

სევოფლურანი (n = 91) შედარებული იქნა ჰალოთანთან (n = 89) ერთცენტრიან კვლევაში თანდაყოლილი გულის დაავადების გეგმიური კორექციის ან პალიატიური მკურნალობისთვის. პაციენტების ასაკი 9 დღიდან 11.8 წლამდე მერყეობდა, ASA ფიზიკური სტატუსით II, III და IV (შესაბამისად, 18%, 68% და 13%). მკურნალობის ჯგუფებს შორის მნიშვნელოვანი განსხვავებები არ დაფიქსირებულა პირველადი შედეგის საზომებთან მიმართებაში: გულ-სისხლძარღვთა დეკომპენსაცია და მძიმე არტერიული დესატურაცია. გვერდითი მოვლენების მონაცემები შემოიფარგლებოდა კვლევის შედეგის ცვლადებით, რომლებიც შეგროვდა ოპერაციის დროს და კარდიო-ფილტვის შუნტირების ჩატარებამდე.

ნიღბით ინდუქცია

სევოფლურანს არ აქვს მძაფრი სუნი და შესაფერისია პედიატრიულ პაციენტებში ნიღბის ინდუქციისთვის. კონტროლირებად პედიატრიულ კვლევებში, რომლებშიც ჩატარდა ნიღბის ინდუქცია, ინდუქციური მოვლენების სიხშირე ნაჩვენებია ქვემოთ (იხ. გვერდითი მოვლენები).

ცხრილი 8. პედიატრიული ინდუქციის მოვლენების სიხშირე

სევოფლურანი (n = 836)

ჰალოტანი (n = 660)

აჟიტაცია

14%

11%

ხველა

6%

10%

სუნთქვის შეკავება

5%

6%

სეკრეცია

3%

3%

ლარინგოსპაზმი

2%

2%

ბრონქოსპაზმი

<1%

0%

n = პაციენტების რაოდენობა

ამბულატორიული ქირურგია

სევოფლურანი (n = 518) შედარებული იქნა ჰალოთანთან (n = 382) პედიატრიულ ამბულატორიულ პაციენტებში ანესთეზიის შესანარჩუნებლად. ყველა პაციენტმა მიიღო N2O და ბევრმა მიიღო ფენტანილი, მიდაზოლამი, ბუპივაკაინი ან ლიდოკაინი.

პოსტ-ანესთეზიის მოვლის განყოფილებებიდან გაწერის დრო ორ ჯგუფში მსგავსი იყო აგენტებს შორის (იხ. კლინიკური ფარმაკოლოგია, გვერდითი მოვლენები).

კარდიოვასკულური ქირურგია

კორონარული არტერიის შემოვლითი შუნტირება (CABG)

სევოფლურანი შედარებული იქნა იზოფლურანთან, როგორც ოპიოიდებთან ერთად დამხმარე საშუალება 273 პაციენტის მულტიცენტრულ კვლევაში, რომელთაც CABG ოპერაცია უტარდებოდათ. ანესთეზია გამოწვეული იყო მიდაზოლამით (0.1-დან 0.3 მგ/კგ-მდე); ვეკურონიუმით (0.1-0.2 მგ/კგ) და ფენტანილით (5-დან 15 მკგ/კგ). ორივე იზოფლურანი და სევოფლურანი შეყვანილი იყო ცნობიერების დაკარგვისას 1.0 MAC დოზებით და ტიტრირებული იყო კარდიოფილტვის შემოვლითი პროცესის დაწყებამდე მაქსიმუმ 2.0 MAC-მდე. ფენტანილის საერთო დოზა არ აღემატებოდა 25 მკგ/კგ-ს. საშუალო MAC დოზა იყო 0.49 სევოფლურანისთვის და

  • 53 იზოფლურანისთვის. არ იყო მნიშვნელოვანი განსხვავებები ჰემოდინამიკაში, კარდიოაქტიური წამლების გამოყენებაში ან იშემიის სიხშირეში ორ ჯგუფს შორის. შედეგიც ექვივალენტური იყო. ამ მცირე, მულტიცენტრულ კვლევაში, კორონარული შუნტირების დროს ოპიოიდური ანესთეზიის დამატებით, სევოფლურანი ისეთივე ეფექტური და უსაფრთხო ჩანს, როგორც იზოფლურანი.

არაკარდიოქირურგიული პაციენტები მიოკარდიუმის იშემიის რისკის ქვეშ

სევოფლურანი-N2O შედარებული იქნა იზოფლურან-N2O-სთან ანესთეზიის შენარჩუნების თვალსაზრისით მულტიცენტრულ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 40-დან 87 წლამდე ასაკის 214 პაციენტი, რომლებსაც ჰქონდათ მიოკარდიუმის იშემიის მსუბუქი და საშუალო რისკი და უტარდებოდათ გეგმიური არაკარდიული ოპერაცია. ოპერაციების ორმოცდაექვსი პროცენტი (46%) გულ-სისხლძარღვთა იყო, დანარჩენი კი თანაბრად გადანაწილდა კუჭ-ნაწლავის და კუნთოვანი სისტემის ოპერაციებსა და მცირე რაოდენობით სხვა ქირურგიულ პროცედურებზე. ოპერაციის საშუალო ხანგრძლივობა 2 საათზე ნაკლები იყო. ანესთეზიის ინდუქცია ჩვეულებრივ ხდებოდა თიოპენტალით (2-დან 5 მგ/კგ-მდე) და ფენტანილით (1-დან 5 ოპერაციის დროს ინტუბაციის, კუნთების რელაქსაციის ან უმოძრაობის გასაადვილებლად ასევე შეჰყავდათ ვეკურონიუმი (0.1-დან 0.2 მგ/კგ-მდე). საშუალო MAC დოზა ორივე ანესთეტიკისთვის იყო 0.49. არ იყო მნიშვნელოვანი განსხვავება საანესთეზიო რეჟიმებს შორის ინტრაოპერაციული ჰემოდინამიკის, კარდიოაქტიური წამლების გამოყენების ან იშემიური ინციდენტების დროს, თუმცა მხოლოდ 83 პაციენტი სევოფლურანის ჯგუფში და 85 პაციენტი იზოფლურანის ჯგუფში იყო წარმატებით მონიტორინგის ქვეშ იშემიაზე. შედეგი ასევე ექვივალენტური იყო გვერდითი მოვლენების, სიკვდილიანობისა და პოსტოპერაციული მიოკარდიუმის ინფარქტის თვალსაზრისით. მიოკარდიუმის იშემიის მსუბუქი და საშუალო რისკის მქონე პაციენტებში ჩატარებული ამ მცირე, მულტიცენტრული კვლევის ფარგლებში, სევოფლურანი წარმოადგენდა იზოფლურანის დამაკმაყოფილებელ ექვივალენტს ინტრავენურ პრეპარატებზე დამატებით საინჰალაციო ანესთეზიის უზრუნველსაყოფად.

საკეისრო კვეთა

სევოფლურანი (n = 29) შეადარეს იზოფლურანს (n = 27) ASA I ან II კლასის პაციენტებში ანესთეზიის შესანარჩუნებლად საკეისრო კვეთის დროს. დაფიქსირდა ახალშობილთა შეფასებები და აღდგენის მოვლენები. ორივე ანესთეზიით, აპგარის ქულები საშუალოდ 8 და 9 იყო 1 და 5 წუთში, შესაბამისად.

სევოფლურანის გამოყენებამ ზოგადი ანესთეზიის ნაწილად გეგმიური საკეისრო კვეთის დროს არ გამოიწვია რაიმე არასასურველი ეფექტები დედასა და ახალშობილში. სევოფლურანმა და იზოფლურანმა აჩვენეს ექვივალენტური აღდგენის მახასიათებლები. აპგარის შკალით და ნევროლოგიური და ადაპტაციური შესაძლებლობების შკალით (საშუალო = 29.5) შეფასებული, ახალშობილზე ზემოქმედების თვალსაზრისით სევოფლურანსა და იზოფლურანს შორის განსხვავება არ დაფიქსირებულა. სევოფლურანის უსაფრთხოება მშობიარობისა და ვაგინალური მშობიარობის დროს არ არის შეფასებული.

ნეიროქირურგია

სამმა კვლევამ შეადარა სევოფლურანი იზოფლურანს ნეიროქირურგიული პროცედურების დროს ანესთეზიის შესანარჩუნებლად. 20 პაციენტის კვლევაში, სევოფლურანი და იზოფლურანი ანესთეზიიდან გამოჯანმრთელების თვალსაზრისით ექვივალენტური იყო. 2 კვლევაში, სულ 22-მა პაციენტმა ინტრაკრანიალური წნევის (ICP) მონიტორით მიიღო სევოფლურანი ან იზოფლურანი. N2O-O2-ფენტანილის ანესთეზიის დროს აქროლადი ნივთიერების 0.5, 1.0 და 1.5 MAC კონცენტრაციის ინჰალაციაზე სევოფლურანსა და იზოფლურანს შორის განსხვავება არ დაფიქსირებულა ICP რეაქციის თვალსაზრისით. PaCO2 =40-დან PaCO2 =30-მდე პროგრესირებადი ჰიპერვენტილაციის დროს, სევოფლურანმა როგორც 0.5, ასევე 1.0 MAC კონცენტრაციით შეინარჩუნა ICP რეაქცია ჰიპოკარბიაზე. პაციენტებში ICP-ის მომატების რისკის ქვეშ, სევოფლურანი უნდა დაინიშნოს სიფრთხილით ICP-ის დამწევ მანევრებთან ერთად, როგორიცაა ჰიპერვენტილაცია.

ღვიძლის უკმარისობა

მულტიცენტრულ კვლევაში (2 ლოკაცია) შედარდა სევოფლურანისა და იზოფლურანის უსაფრთხოება მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის ღვიძლის უკმარისობის მქონე 16 პაციენტში, ჰეპატოცელულარული ფუნქციის შესაფასებლად ლიდოკაინის MEGX ანალიზის გამოყენებით. ყველა პაციენტმა მიიღო ინტრავენური პროპოფოლი (1-დან 3 მგ/კგ) ან თიოპენტალი (2-დან 7 მგ/კგ) ინდუქციისთვის და სუქცინილქოლინი, ვეკურონიუმი ან ატრაკურიუმი ინტუბაციისთვის. სევოფლურანი ან იზოფლურანი შეჰყავდათ ან 100%-იან O2-ში, ან 70%-მდე N2O/O2-ში. არცერთ პრეპარატს არ მოუხდენია უარყოფითი გავლენა ღვიძლის ფუნქციაზე. შრატში არაორგანული ფტორიდის დონე არ აღემატებოდა 45 µმ/ლ-ს, მაგრამ სევოფლურანის მქონე პაციენტებს ჰქონდათ ფტორის გახანგრძლივებული ტერმინალური განლაგება, რაც დასტურდება არაორგანული ფტორიდის ნახევარგამოყოფის უფრო ხანგრძლივი პერიოდით, ვიდრე ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში (23 საათი vs. 10-დან 48 საათამდე).

თირკმლის უკმარისობა

სევოფლურანი შეფასებული იყო თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში საბაზისო შრატის კრეატინინის შემცველობით > 1.5 მგ/დლ. სევოფლურანის მიმღები თოთხმეტი პაციენტი შეადარეს იზოფლურანის მიმღებ თორმეტ პაციენტს. სხვა კვლევაში, სევოფლურანის მიმღები 21

პაციენტი შეადარეს ენფლურანის მიმღებ 20 პაციენტს. კრეატინინის დონე გაიზარდა სევოფლურანის მიმღები პაციენტების 7%-ში, იზოფლურანის მიმღები პაციენტების 8%-ში და ენფლურანის მიმღები პაციენტების 10%-ში. თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტთა მცირე რაოდენობის გამო (საწყისი შრატის კრეატინინი 1.5 მგ/დლ-ზე მეტი) შესწავლილი სევოფლურანის შეყვანის უსაფრთხოება ამ ჯგუფში ჯერ არ არის სრულად დადგენილი. ამიტომ, სევოფლურანი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. გაფრთხილებები).

ინსტრუქციის სრული ტექსტი · სამედიცინო ინსტრუქცია

სევოვორი აქროლადი საინჰალაციო სითხე

აღწერა

სევოვორი (შემდგომში მოხსენებული როგორც სევოფლურანი USP) აქროლადი საინჰალაციო სითხე, არა-აალებადი და არა-ფეთქებადი სითხე, გამოყენებული აორთქლების გზით, არის ჰალოგენირებული ზოგადი საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალება. სევოფლურანი არის ფტორმეთილ 2,2,2,-ტრიფტორო- 1-(ტრიფტორმეთილ) ეთილის ეთერი და მისი სტრუქტურული ფორმულა არის:

სევოფლურანი, ფიზიკური თვისებები:

მოლეკულური წონა

200.05

დუღილის ტემპერატურა 760 mmHg-ზე

  • 6°C

ხვედრითი წონა 20°C-ზე

  • 520 - 1.525

ორთქლის წნევა mmHg-ში

157 mmHg 20oC-ზე

197 mmHg 25°C-ზე

317 mmHg 36°C-ზე

განაწილების კოეფიციენტი 37°C-ზე:

სისხლი/აირი

  • 63 - 0.69

წყალი/აირი

  • 36

ზეითუნის ზეთი/აირი

47 - 54

თავის ტვინი/აირი

  • 15

კომპონენტის/აირის დაყოფის საშუალო კოეფიციენტები 25°C-ზე პოლიმერებისთვის, რომლებიც ჩვეულებრივ გამოიყენება სამედიცინო პრაქტიკაში:

გამტარი რეზინი

  • 0

ბუტილის რეზინი

  • 7

პოლივინილქლორიდი

  • 4

პოლიეთილენი

  • 3

სევოფლურანი საერთაშორისო ელექტროტექნიკური კომისიის 601-2-13-ის მოთხოვნების შესაბამისად განსაზღვრულია, როგორც არაალებადი და არაფეთქებადი.

სევოფლურანი არის გამჭვირვალე, უფერო, სითხე, რომელიც არ შეიცავს დანამატებს. სევოფლურანი არ არის კოროზიული უჟანგავი ფოლადის, სპილენძის, ალუმინის, ნიკელით მოპირკეთებული სპილენძის, ქრომირებული სპილენძის ან სპილენძის ბერილიუმის მიმართ. სევოფლურანი არ არის მძაფრი. მისი შერევა შესაძლებელია ეთანოლთან, ეთერთან, ქლოროფორმთან და ბენზოლთან და ოდნავ ხსნადია წყალში. სევოფლურანი სტაბილურია ოთახის ნორმალური განათების პირობებში, ინსტრუქციის შესაბამისად შენახვისას. ძლიერი მჟავების ან სითბოს არსებობისას სევოფლურანის შესამჩნევი დეგრადაცია არ ხდება. ანესთეზიის აპარატში ტუტე CO2 შთანმთქმელებთან (მაგ., ბარალიმთან® და შედარებით ნაკლებად ნატრონ-კირი) კონტაქტისას, სევოფლურანმა გარკვეულ პირობებში შეიძლება განიცადოს დეგრადაცია. სევოფლურანის დეგრადაცია მინიმალურია და დეგრადანტები ან შეუმჩნეველია ან გვხვდება არატოქსიკური რაოდენობით, როდესაც გამოიყენება ახალ შთანმთქმელთან ერთად. სევოფლურანის დეგრადაცია და შემდგომი დეგრადანტის წარმოქმნა გაუმჯობესებულია შთანმთქმელი ტემპერატურის გაზრდით სევოფლურანის კონცენტრაციის გაზრდით, ახალი აირის ნაკადის შემცირებით და გამომშრალი CO2 შთანმთქმელებით (განსაკუთრებით კალიუმის ჰიდროქსიდის შემცველი შთანმთქმელებით, მაგ., ბარალიმი).

სევოფლურანის ტუტე დეგრადაცია ხდება ორი გზით. პირველი გზა გამოწვეულია წყალბადის ფტორიდის დაკარგვით პენტაფტოროიზოპროპენილ ფტორმეთილის ეთერის (PIFE, C4H2F6O), ასევე ცნობილი როგორც ნაერთი A, წარმოქმნით, და პენტაფტორმეთოქსი იზოპროპილ ფტორმეთილის ეთერის (PMFE, C5H6F6O), ასევე ცნობილი როგორც ნაერთი B, მცირე რაოდენობით წარმოქმნით. სევოფლურანის დეგრადაციის მეორე გზა, რომელიც ძირითადად ხდება გამომშრალი CO2 შთანმთქმელების არსებობისას, მოგვიანებით იქნება განხილული.

პირველ გზაზე, დეფლუორაციის გზაზე, ანესთეზიის წრეში დეგრადანტების წარმოება ხდება მჟავე პროტონის ექსტრაქციის შედეგად, ძლიერი ფუძის (KOH და/ან NaOH) თანდასწრებით, რომელიც ქმნის ალკენს (ნაერთი A) სევოფლურანისგან მსგავსი ჰალოტანისგან 2-ბრომო-2-ქლორო-1,1- დიფტორ ეთილენის (BCDFE) წარმოქმნისა. ლაბორატორიულმა სიმულაციებმა აჩვენა, რომ ამ დეგრადანტების კონცენტრაცია საპირისპირო კორელაციაშია ახალი აირის ნაკადის სიჩქარესთან (იხ. სურათი 1).

სურ. 1. ახალი აირის ნაკადის სიხშირე A ნაერთის დონეებთან მიმართებაში წრიულ შთანმთქმელ სისტემაში

ვინაიდან ნახშირორჟანგის რეაქცია შთანმთქმელთან არის ეგზოთერმული, ტემპერატურის მატება განისაზღვრება შთანთქმული CO2-ის რაოდენობით, რაც, თავის მხრივ, დამოკიდებული იქნება ახალი აირის ნაკადზე ანესთეზიის წრიულ სისტემაში, პაციენტის მეტაბოლურ მდგომარეობასა და ვენტილაციაზე. CO2-ისა და A ნაერთის წარმოების სხვადასხვა დონეებით წარმოქმნილი ტემპერატურის ურთიერთობა ილუსტრირებულია შემდეგ ინ ვიტრო სიმულაციაში, სადაც CO2 დაემატა წრის შთანმთქმელ სისტემას.

682751210483სურათი 2. ნახშირორჟანგის ნაკადი A ნაერთების და მაქსიმალური ტემპერატურის წინააღმდეგ

A ნაერთის კონცენტრაცია წრის შთანმთქმელ სისტემაში იზრდება CO2-ის შთანმთქმელი ტემპერატურისა და შემადგენლობის გაზრდის ფუნქციით (ბარალიმი წარმოქმნის უფრო მაღალ დონეს, ვიდრე ნატრონ-კირი), გაზრდილი სხეულის ტემპერატურა და გაზრდილი წუთიერი ვენტილაცია და ახალი აირის ნაკადის სიჩქარის შემცირება. ცნობილია, რომ A ნაერთის კონცენტრაცია მნიშვნელოვნად იზრდება ბარალიმის გახანგრძლივებული დეჰიდრატაციით. ასევე ნაჩვენებია, რომ პაციენტებში A ნაერთთან ექსპოზიცია იზრდება სევოფლურანის კონცენტრაციის და ანესთეზიის ხანგრძლივობის გაზრდით. კლინიკურ კვლევაში, რომელშიც სევოფლურანი შეჰყავდათ პაციენტებს დაბალი ნაკადის პირობებში ≥2 საათის განმავლობაში 1 ლიტრი/წუთში ნაკადის სიჩქარით, A ნაერთის დონეები გაზომილი იყო MAC საათსა და A ნაერთის დონეებს შორის კავშირის დასადგენად. კავშირი A ნაერთების დონესა და სევოფლურანის ექსპოზიციას შორის ნაჩვენებია სურათზე 2a.

682751206409სურათი 2a. ppm სთ MAC სთ-ის მიმართ ნაკადის სიჩქარით 1 ლ/წთ

ნაერთი A ნაჩვენებია, რომ ნეფროტოქსიკურია ვირთაგვებში ექსპოზიციის შემდეგ, რომელიც იცვლებოდა ხანგრძლივობით ერთიდან სამ საათამდე. არ გამოვლენილა ჰისტოპათოლოგიური ცვლილება 270 ppm-მდე კონცენტრაციით ერთი საათის განმავლობაში. პროქსიმალური ტუბულური უჯრედების სპორადული ერთუჯრედიანი ნეკროზი დაფიქსირდა 114 ppm კონცენტრაციით ვირთაგვებში A ნაერთზე 3-საათიანი ზემოქმედების შემდეგ. LC50 მოხსენებული 1 საათზე არის 1050-1090 ppm (მამაკაცი-ქალი) და 3 საათზე 350-490 ppm (მამაკაცი-ქალი).

ჩატარდა ექსპერიმენტი, რომელიც ადარებდა სევოფლურანს პლუს 75 ან 100 ppm ნაერთ A-ს აქტიურ კონტროლთან, A-ს პოტენციური ნეფროტოქსიკურობის არა-ადამიან პრიმატებში შესაფასებლად. სევოფლურანის ერთჯერადმა 8-საათიანმა ექსპოზიციამ A ნაერთის თანდასწრებით გამოიწვია ერთუჯრედიანი თირკმლის მილაკოვანი დეგენერაცია და ერთუჯრედიანი ნეკროზი კიბორჩხალაჭამია მაიმუნებში. ეს ცვლილებები შეესაბამება შარდის ცილის, გლუკოზის დონის და ფერმენტის აქტივობის გაზრდას, რომელიც აღინიშნა კლინიკური პათოლოგიის შეფასების პირველ და მესამე დღეს. ეს ნეფროტოქსიკურობა, რომელიც წარმოიქმნება A ნაერთებით, დამოკიდებულია დოზაზე და ექსპოზიციის ხანგრძლივობაზე.

ახალი აირის ნაკადის სიჩქარით 1 ლ/წთ, A ნაერთის საშუალო მაქსიმალური კონცენტრაცია ანესთეზიის წრეში კლინიკურ პირობებში არის დაახლოებით 20 ppm (0.002%) ნატრონ-კირით და

30 ppm (0.003%) ბარალიმით მოზრდილ პაციენტებში; საშუალო მაქსიმალური კონცენტრაცია პედიატრიულ პაციენტებში ნატრონ-კირით არის დაახლოებით ნახევარი, ვიდრე მოზრდილებში. ყველაზე მაღალი კონცენტრაცია, რაც ერთ პაციენტში დაფიქსირდა იყო 61 ppm (0.0061%) ბარალიმით და 32 ppm (0.0032%) ნატრონ-კირით. A ნაერთის დონე, რომლის დროსაც ტოქსიკურობა ვლინდება ადამიანებში, უცნობია.

სევოფლურანის დეგრადაციის მეორე გზა ძირითადად ხდება გამომშრალი CO2 შთანმთქმლების თანდასწრებით და იწვევს სევოფლურანის დაშლას ჰექსაფტოროიზოპროპანოლად (HFIP) და ფორმალდეჰიდად. HFIP არის არააქტიური, არაგენოტოქსიკური, სწრაფად გლუკურონიდირებული და გაწმენდილი ღვიძლის მიერ. ფორმალდეჰიდი წარმოდგენილია ნორმალური მეტაბოლური პროცესების დროს. ძლიერ გამომშრალ შთანმთქმელთან ზემოქმედების შემდეგ, ფორმალდეჰიდი შეიძლება შემდგომ დაიშალოს მეთანოლად და ფორმატად. ფორმატს შეუძლია ხელი შეუწყოს ნახშირბადის მონოქსიდის წარმოქმნას მაღალი ტემპერატურის არსებობისას, რაც შეიძლება ასოცირებული იყოს გამომშრალ ბარალიმთან®. მეთანოლს შეუძლია რეაქციაში შევიდეს A ნაერთთან და წარმოქმნას მეთოქსი-ამატების პროდუქტი, B ნაერთი. B ნაერთს შეუძლია გაიაროს HF-ის შემდგომი ელიმინაცია C, D და E ნაერთების წარმოსაქმნელად.

სევოფლურანის დეგრადანტები დაფიქსირდა ექსპერიმენტული ანესთეზიის აპარატის რესპირატორულ წრეში გამომშრალი CO2 შთანმთქმელების და სევოფლურანის მაქსიმალური კონცენტრაციის (8%) ხანგრძლივი დროის განმავლობაში (>2 საათის განმავლობაში) გამოყენებისას. ექსპერიმენტული ანესთეზიის სასუნთქი სისტემის ამ ციკლში გამომშრალი ნატრონ-კირის გამოყენებისას ფორმალდეჰიდის კონცენტრაცია შეესაბამებოდა იმ დონეებს, რომლებმაც პოტენციურად შეიძლება გამოიწვიოს სასუნთქი გზების გაღიზიანება. მიუხედავად იმისა, რომ KOH შემცველი CO2 შთანმთქმელები აღარ არის კომერციულად ხელმისაწვდომი,

ლაბორატორიულ ექსპერიმენტებში, სევოფლურანის გამომშრალ KOH შემცველ CO2 შთანმთქმელთან, ბარალიმთან ზემოქმედებამ გამოიწვია დეგრადანტების მნიშვნელოვნად მაღალი დონე.

კლინიკური ფარმაკოლოგია

სევოფლურანი არის საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალება ზოგადი ანესთეზიის ინდუქციისა და შენარჩუნებისთვის. სევოფლურანის მინიმალური ალვეოლური კონცენტრაცია (MAC) ჟანგბადში 40 წლის მოზრდილი ადამიანისთვის არის 2,1%. სევოფლურანის MAC მცირდება ასაკთან ერთად (იხ. დოზირება და მიღების წესი დეტალებისთვის).

ფარმაკოკინეტიკა შეწოვა და განაწილება

ხსნადობა

რადგან სევოფლურანი სისხლში დაბალი ხსნადობით ხასიათდება (სისხლის/აირის განაწილების კოეფიციენტი @ 37°C = 0.63-დან 0.69-მდე), სისხლში მისი მინიმალური რაოდენობა უნდა გაიხსნას, სანამ ალვეოლური პარციალური წნევა არტერიულ პარციალურ წნევასთან წონასწორობაში არ მოვა. ამიტომ, ინდუქციის დროს ალვეოლური (საბოლოო მოქცევის) კონცენტრაცია (FA) სწრაფად იზრდება ჩასუნთქულ კონცენტრაციამდე (FI).

ანესთეზიის ინდუქცია

კვლევაში, რომელშიც შვიდ ჯანმრთელ მამაკაც მოხალისეს 30 წუთის განმავლობაში მიეწოდებოდა 70% N2O/30% O2, შემდეგ 1.0% სევოფლურანი და 0.6% იზოფლურანი კიდევ 30 წუთის განმავლობაში, FA/FI თანაფარდობა სევოფლურანისთვის ყველა დროის მონაკვეთში უფრო მაღალი იყო, ვიდრე იზოფლურანისთვის. ალვეოლებში კონცენტრაციის ჩასუნთქული კონცენტრაციის 50%-ის მისაღწევად დრო იზოფლურანისთვის 4-დან 8 წუთამდე იყო, ხოლო სევოფლურანისთვის დაახლოებით 1 წუთი.

ამ კვლევის FA/FI მონაცემები შედარებული იყო სხვა კვლევის სხვა ჰალოგენირებული ანესთეტიკების FA/FI მონაცემებთან. როდესაც ყველა მონაცემი იზოფლურანზე ნორმალიზებული იქნა, სევოფლურანის შეწოვა და განაწილება უფრო სწრაფი აღმოჩნდა, ვიდრე იზოფლურანის და ჰალოთანის, მაგრამ უფრო ნელი, ვიდრე დესფლურანის.

შედეგები გამოსახულია სურათზე 3.

ანესთეზიიდან გამოსვლა

ელიმინაციის სიჩქარე რაოდენობრივად განისაზღვრება, როგორც ალვეოლური (საბოლოო მოქცევის) კონცენტრაციის ცვლილების სიჩქარე ანესთეზიის (FA) შეწყვეტის შემდეგ, ანესთეზიის შეწყვეტამდე უშუალოდ გაზომილ ბოლო ალვეოლურ კონცენტრაციასთან (FaO). ზემოთ აღწერილ ჯანმრთელ მოხალისეებზე ჩატარებულ კვლევაში, სევოფლურანის ელიმინაციის სიჩქარე დესფლურანის მსგავსი იყო, მაგრამ უფრო სწრაფი ჰალოთანთან ან იზოფლურანთან შედარებით. ეს შედეგები გამოსახულია მე-4 სურათზე.

682751378138სურათი 3. საანესთეზიო საშუალების კონცენტრაციის თანაფარდობა ალვეოლურ აირში შესუნთქულ აირთან

სურათი 4. საანესთეზიო საშუალების კონცენტრაცია ალვეოლურ აირში ანესთეზიის შეწყვეტის შემდეგ

68275196641

ცილებთან შეკავშირება

სევოფლურანის გავლენა შრატისა და ქსოვილების ცილებიდან პრეპარატების გადაადგილებაზე არ არის შესწავლილი. ნაჩვენებია, რომ სხვა ფტორირებული აქროლადი საანესთეზიო საშუალებები შრატისა და ქსოვილის ცილებიდან პრეპარატებს გადაადგილებენ in vitro. ამის კლინიკური მნიშვნელობა უცნობია. კლინიკურმა კვლევებმა არ აჩვენა არასასურველი ეფექტები სევოფლურანის შეყვანისას პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ძლიერი შეკავშირების და განაწილების მცირე მოცულობის მქონე პრეპარატებს (მაგ., ფენიტოინი).

მეტაბოლიზმი

სევოფლურანი მეტაბოლიზდება ციტოქრომ P450 2E1-ით, ჰექსაფტოროიზოპროპანოლამდე (HFIP) არაორგანული ფტორის და CO2-ის გამოყოფით. წარმოქმნის შემდეგ HFIP სწრაფად კონიუგირდება

გლუკურონის მჟავასთან და გამოიყოფა შარდით მეტაბოლიტის სახით. სევოფლურანის სხვა მეტაბოლური გზები არ არის გამოვლენილი. In vivo მეტაბოლიზმის კვლევებმა აჩვენა, რომ სევოფლურანის დოზის დაახლოებით 5% შეიძლება მეტაბოლიზდეს.

ციტოქრომი P450 2E1 არის ძირითადი იზოფორმა, რომელიც იდენტიფიცირებულია სევოფლურანის მეტაბოლიზმისთვის და ეს შეიძლება გამოწვეული იყოს იზონიაზიდისა და ეთანოლის ქრონიკული ზემოქმედებით. ეს არის იზოფლურანისა და ენფლურანის მეტაბოლიზმის მსგავსი და განსხვავდება მეტოქსიფლურანის მეტაბოლიზმისგან, რომელიც მეტაბოლიზდება ციტოქრომ P450 სხვადასხვა იზოფორმების მეშვეობით. სევოფლურანის მეტაბოლიზმი არ არის ინდუცირებული ბარბიტურატებით. როგორც სურათი 5-ზეა ნაჩვენები, არაორგანული ფტორიდის კონცენტრაცია პიკს აღწევს სევოფლურანის ანესთეზიის დასრულებიდან 2 საათში და უბრუნდება საწყის კონცენტრაციას ანესთეზიის შემდეგ 48 საათის განმავლობაში უმეტეს შემთხვევაში (67%). სევოფლურანის სწრაფი და ფართო ფილტვისმიერი ელიმინაცია ამცირებს მეტაბოლიზმისთვის ხელმისაწვდომ საანესთეზიო საშუალების რაოდენობას.

სურათი 5. შრატის არაორგანული ფტორიდის კონცენტრაციები სევოფლურანისთვის და სხვა აქროლადი ანესთეტიკებისთვის

აღნიშნვნა:

პრე-ანესთ. = პრე-ანესთეზია

გამოყოფა

სევოფლურანის დოზის 3,5%-მდე შარდში ჩნდება არაორგანული ფტორიდის სახით. ფტორის შესახებ კვლევები მიუთითებს, რომ ფტორის კლირენსის 50%-მდე არარენალურია (ძვლის მიერ ფტორის შეწოვის გზით).

ფტორის იონის ფარმაკოკინეტიკა

ფტორის იონების კონცენტრაციაზე გავლენას ახდენს ანესთეზიის ხანგრძლივობა, შეყვანილი

სევოფლურანის კონცენტრაცია და საანესთეზიო აირის ნარევის შემადგენლობა. კვლევებში, სადაც ანესთეზია შენარჩუნებული იყო მხოლოდ სევოფლურანით 1-დან 6 საათამდე პერიოდის განმავლობაში, ფტორიდის პიკური კონცენტრაცია მერყეობდა 12 µM-დან 90 µM-მდე. როგორც სურათი 6-ზეა ნაჩვენები, პიკური კონცენტრაცია მიიღწევა ანესთეზიის დასრულებიდან 2 საათში და არის 25 µM-ზე ნაკლები (475 ნგ/მლ) მოსახლეობის უმრავლესობისთვის 10 საათის შემდეგ. ნახევარგამოყოფის პერიოდი 15-დან 23 საათამდეა.

მოხსენებული იყო, რომ მეთოქსიფლურანის მიღების შემდეგ, შრატში არაორგანული ფტორიდის კონცენტრაცია >50 µM იყო კორელირებული ვაზოპრესინისადმი რეზისტენტული, პოლიურული, თირკმლის უკმარისობის განვითარებასთან. სევოფლურანის კლინიკურ კვლევებში არ ყოფილა შეტყობინებები ტოქსიკურობის შესახებ, რომელიც დაკავშირებულია ფტორის იონის მომატებულ დონეებთან.

სურათი 6. ფტორის იონების კონცენტრაციები სევოფლურანის შეყვანის შემდეგ (საშუალო MAC

=1,27, საშუალო ხანგრძლივობა =2,06 სთ) ფტორის იონის საშუალო კონცენტრაციები (n =48)

ფტორის კონცენტრაცია განმეორებითი ექსპოზიციის შემდეგ და განსაკუთრებულ პოპულაციებში

ფტორის კონცენტრაცია გაზომილი იყო სევოფლურანის ერთჯერადი, ხანგრძლივი და განმეორებითი ექსპოზიციის შემდეგ ჩვეულებრივ ქირურგიულ და განსაკუთრებულ პაციენტებში და განისაზღვრა ფარმაკოკინეტიკური პარამეტრები.

ჯანმრთელ ადამიანებთან შედარებით, ფტორის იონის ნახევარგამოყოფის პერიოდი გახანგრძლივდა პაციენტებში თირკმლის უკმარისობით, მაგრამ არა ხანდაზმულებში. ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე 8 პაციენტში ჩატარებული კვლევა ვარაუდობს ნახევარგამოყოფის პერიოდის უმნიშვნელო გახანგრძლივებას. თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ნახევარგამოყოფის საშუალო პერიოდი საშუალოდ იყო დაახლოებით 33 საათი (დიაპაზონი 21-დან 61 საათამდე), შედარებით საშუალოდ დაახლოებით 21 საათთან (დიაპაზონი 10-დან 48 საათამდე) ნორმალურ ჯანმრთელ პირებში. საშუალო ნახევარგამოყოფის პერიოდი ხანდაზმულებში (65 წელზე მეტი) შეადგენდა 24 საათს (დიაპაზონი 18-დან 72 საათამდე). ღვიძლის უკმარისობის მქონე პირებში ნახევარგამოყოფის საშუალო პერიოდი იყო 23 საათი (დიაპაზონი 16-დან 47 საათამდე). სპეციალური პოპულაციების ცალკეულ კვლევებში განსაზღვრული ფტორის საშუალო მაქსიმალური მნიშვნელობები (Cmax) ნაჩვენებია ქვემოთ.

ცხრილი 1. ფტორის იონის შეფასებები სპეციალურ პოპულაციებში სევოფლურანის მიღების შემდეგ

n

ასაკი (წელი)

ხანგრძლივობა (სთ)

დოზა (MAC⚫ სთ)

Cmax (μM)

პედიატრიული

პაციენტები

საანესთეზიო

საშუალება

სევოფლურანი-O2

76

0 - 11

  • 8
  • 1
  • 6

სევოფლურანი-O2

40

1 - 11

  • 2
  • 0
  • 0

სევოფლურანი/N2O

25

5 - l3

  • 9
  • 4
  • 3

სევოფლურანი/N2O

42

0 - 18

  • 4
  • 2
  • 4

სევოფლურანი/N2O

40

l - 11

  • 0
  • 6
  • 5

ხანდაზმულები

33

65 - 93

  • 6
  • 4
  • 6

თირკმლის დისფუნქცია

21

29 - 83

  • 5
  • 0
  • 1

ღვიძლის დისფუნქცია

8

42 - 79

  • 6
  • 2
  • 6

სიმსუქნე

35

24 - 73

  • 0
  • 7
  • 0

n = გამოკვლეულ პაციენტთა რაოდენობა

ფარმაკოდინამიკა

სევოფლურანის ანესთეზიის სიღრმეში ცვლილებები სწრაფად მოჰყვება ინსპირირებული კონცენტრაციის ცვლილებას.

სევოფლურანის კლინიკურ პროგრამაში შეფასებული იყო აღდგენის შემდეგი ცვლადები:

  • მოვლენების დაწყებამდე დრო, გაზომილი კვლევის პრეპარატის დასრულებიდან:

ენდოტრაქეალური მილის ამოღების დრო (ექსტუბაციის დრო)

დრო, რომელიც საჭიროა პაციენტმა სიტყვიერ ბრძანებაზე შეძლოს თვალების გახელა (გამოჩენის დრო)

დრო, იმისა შეძლოს მარტივ ბრძანებაზე რეაგირება (მაგ., ხელი მომხვიე) ან მიზანმიმართული მოძრაობის დემონსტრირება (ბრძანებაზე რეაგირების დრო, ორიენტაციის დრო)

  • კოგნიტური ფუნქციისა და მოტორული კოორდინაციის აღდგენა შეფასდა შემდეგის საფუძველზე:

ფსიქომოტორული მუშაობის ტესტები (ციფრული სიმბოლოს ჩანაცვლების ტესტი [DSST], ტრიგერის წერტილის ტესტი)

სუბიექტური (ვიზუალური ანალოგური შკალა [VAS]) და ობიექტური (ტკივილი- დისკომფორტის ობიექტური შკალა [OPDS]) გაზომვების შედეგები

პირველი პოსტანესთეზიური ანალგეტიკის მიღების დრო

ანესთეზიის შემდგომი პაციენტის მდგომარეობის შეფასება

  • აღდგენის სხვა პერიოდები იყო:

დრო, რომ მივაღწიოთ ალდრეტე ქულის ≥ 8-ს

პაციენტის რეანიმაციული ზონიდან გაწერისთვის საჭირო დრო, ადგილზე არსებული სტანდარტული კრიტერიუმების მიხედვით

დრო, როდესაც პაციენტს საავადმყოფოდან გაწერის უფლება ენიჭება

დრო, როდესაც პაციენტს თავბრუსხვევის გარეშე ადგომა ან წამოჯდომა შეუძლია.

ზოგიერთი ცვლადი შეჯამებულია შემდეგნაირად:

ცხრილი 2. ინდუქციური და აღდგენის ცვლადები შესაფასებელი პედიატრიული პაციენტებისთვის ორ შედარებით კვლევაში: სევოფლურანი და ჰალოტანის შედარება

დრო საბოლოო წერტილამდე (წთ)

სევოფლურანი საშუალო ±

SEM

ჰალოტანი საშუალო ±

SEM

ინდუქცია

  • 0 ± 0.2 (n = 294)
  • 7 ± 0.2 (n = 252)

გამოღვიძება

  • 3 ± 0.7 (n = 293)
  • 8 ± 0.8 (n = 252)

ბრძანებაზე რეაგირება

  • 7 ± 1.0 (n = 271)
  • 3 ± 1. 1(n = 230)

პირველი ანალგეზია

  • 2 ± 8.5 (n = 216)
  • 6 ± 10.6 (n = 150)

შეუძლია გაეწეროს

  • 5 ± 2.0 (n = 292)
  • 1 ± 1.9 (n = 246)

n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა მოვლენები იქნა ჩაწერილი.

ცხრილი 3. ორ შედარებით კვლევაში შეფასებული მოზრდილი პაციენტების აღდგენის ცვლადები: სევოფლურანი იზოფლურანის წინააღმდეგ

დრო პარამეტრამდე (წთ)

სევოფლურანი საშუალო ±

SEM

იზოფლურანი საშუალო ±

SEM

გამოღვიძება

  • 7 ± 0.3 (n = 395)
  • 1 ± 0.3 (n = 348)

ბრძანებაზე რეაგირება

  • 1 ± 0.3 (n = 395)
  • 7 ± 0.3 (n = 345)

პირველი ანალგეზია

  • 7 ± 3.0 (n = 269)
  • 9 ± 4.2 (n = 228)

შეუძლია გაეწეროს

  • 6 ± 5.3 (n = 244)
  • 1 ± 5.2 (n = 252)

n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა აღდგენის მოვლენები იქნა ჩაწერილი.

ცხრილი 4. შედარებითი კვლევების ფარგლებში შეფასებადი მოზრდილი პაციენტების ინდუქციისა და გამოღვიძების ცვლადების მეტაანალიზები: სევოფლურანი პროპოფოლის წინააღმდეგ

პარამეტრი

კვლევების რ-ბა

სევოფლურანი საშუალო ± SEM

პროპოფოლი საშუალო ± SEM

საშუალო შემანარჩუნებელი ანესთეზიის ექსპოზიცია

3

  • 0 MAC · სთ. ± 0.8 (n = 259)
  • 2 მგ/კგ/სთ ± 2.6

(n = 258)

ინდუქციის დრო: (წთ)

1

  • 1 ± 0.18*

(n = 93)

  • 2 ± 0.18**

(n = 93)

გამოღვიძების დრო: (წთ)

3

  • 6 ± 0.57

(n = 255)

  • 0 ± 0.57

(n = 260)

ბრძანებაზე რეაგირების დრო: (წთ)

3

  • 9 ± 0.60

(n = 257)

  • 1 ± 0.60

(n = 260)

დრო პირველ ანალგეზიამდე: (წთ)

3

  • 8 ± 3.79

(n = 177)

  • 9 ± 3.68

(n = 179)

დრო გაწერის უფლებამოსილებამდე: (წთ)

3

116.0 ± 4.15

(n = 257)

115.6 ± 3.98

(n = 261)

სევოფლურანის ერთი ჯგუფის პროპოფოლის ინდუქცია = საშუალო 178,8 მგ + 72,5 SD (n = 165)

  • • პროპოფოლის ინდუქცია პროპოფოლის ყველა ჯგუფის = საშუალო 170.2 მგ + 60.6 SD (n = 245) n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა მოვლენები იქნა ჩაწერილი.

სევოფლურანის ერთი ჯგუფის პროპოფოლის ინდუქცია = საშუალო 178,8 მგ + 72,5 SD (n = 165)

  • • პროპოფოლის ინდუქცია პროპოფოლის ყველა ჯგუფის = საშუალო 170.2 მგ + 60.6 SD (n = 245) n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა მოვლენები იქნა ჩაწერილი.

გულ-სისხლძარღვთა ეფექტები

სევოფლურანი შესწავლილი იქნა 14 ჯანმრთელ მოხალისეზე (18-დან 35 წლამდე), სადაც შედარებული იქნა სევოფლურან-O2 (Sevo/O2) სევოფლურან-N2O/O2 (Sevo/N2O/O2)-თან 7-საათიანი ანესთეზიის დროს. კონტროლირებადი ვენტილაციის დროს, გაზომილი ჰემოდინამიკური პარამეტრები ნაჩვენებია სურათი 7-დან სურათი 10-მდე:

სურათი 7. გულისცემა

სურათი 8. საშუალო არტერიული წნევა

746348105411

სურათი 9. სისტემური ვასკულარული რეზისტენტობა

სურათი 10. კარდიალური ინდექსი

682751210761

სევოფლურანი არის დოზადამოკიდებული გულის დეპრესანტი. სევოფლურანი არ იწვევს გულისცემის მატებას 2 MAC-ზე ნაკლები დოზებით.

კვლევამ, რომელიც იკვლევდა სევოფლურანის და იზოფლურანის ეპინეფრინის არითმოგენურ ტრანსსფენოიდალური ჰიპოფიზექტომიის ჩატარების შემდეგ მოზრდილ პაციენტებში სევოფლურანის მიერ გამოწვეული არითმოგენური ეფექტის შესწავლამ აჩვენა, რომ მრავლობითი პარკუჭოვანი არითმიის გამომწვევი ეპინეფრინის ზღურბლოვანი დოზა (ანუ დოზა, რომლის დროსაც არითმიის პირველი ნიშანი დაფიქსირდა) იყო 5 მკგ/კგ როგორც სევოფლურანის, ასევე იზოფლურანის გამოყენებისას. შესაბამისად, სევოფლურანის ურთიერთქმედება ეპინეფრინთან, როგორც ჩანს, იზოფლურანის ურთიერთქმედების ტოლია.

ფარმაკოგენომიკა

RYR1 და CACNAIS არის პოლიმორფული გენები და მრავალი პათოგენური ვარიანტი ასოცირდება ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის მგრძნობელობასთან (MHS) პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აქროლად საანესთეზიო საშუალებებს, მათ შორის სევოფლურანს. დაფიქსირებულ შემთხვევებში, ასევე ექს ვივო კვლევებში გამოვლინდა RYR1-ისა და CACNA1S-ის მრავალი ვარიანტი, რომლებიც დაკავშირებულია MHS-თან. ვარიანტის პათოგენურობა უნდა შეფასდეს წინასწარი კლინიკური გამოცდილების, ფუნქციური კვლევების, პრევალენტობის შესახებ ინფორმაციის ან სხვა მტკიცებულებების საფუძველზე (იხ. უკუჩვენებები, გაფრთხილებები - ავთვისებიანი

ჰიპერთერმია).

კლინიკური კვლევები

647700601953პაციენტების ტიპები

რაოდენობა

გამოკვლეული

მოზრდილები

2223

საკეისრო კვეთა

29

გულსისხლძარღვოვანი და პაციენტები მიოკარდიუმის იშემიის რისკით

246

ნეიროქირურგიული

22

ღვიძლის უკმარისობა

8

თირკლის უკმარისობა

35

ბავშვები

962

პაციენტების ტიპები

რაოდენობა

გამოკვლეული

მოზრდილები

2223

საკეისრო კვეთა

29

გულსისხლძარღვოვანი და პაციენტები მიოკარდიუმის იშემიის რისკით

246

ნეიროქირურგიული

22

ღვიძლის უკმარისობა

8

თირკლის უკმარისობა

35

ბავშვები

962

სევოფლურანი დაენიშნა სულ 3185 პაციენტს. პაციენტების ტიპები შეჯამებულია შემდეგნაირად: ცხრილი 5. პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ სევოფლურანს კლინიკურ კვლევებში

ამ პაციენტებთან კლინიკური გამოცდილება აღწერილია ქვემოთ. მოზრდილთა ანესთეზია

სევოფლურანის ეფექტურობა იზოფლურანთან, ენფლურანთან და პროპოფოლთან შედარებით გამოკვლეული იყო 3 ამბულატორიულ და 25 სტაციონარულ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 3591 მოზრდილი პაციენტი. მოზრდილ პაციენტებში ანესთეზიის შესანარჩუნებლად სევოფლურანი შედარებადი აღმოჩნდა იზოფლურანთან, ენფლურანთან და პროპოფოლთან. სევოფლურანის მიმღებ პაციენტებში ზოგიერთი აღდგენის პროცესის (ექსტუბაცია, ბრძანებაზე რეაგირება და ორიენტაცია) დასრულების უფრო მოკლე დრო (სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი) აღინიშნებოდა, ვიდრე იზოფლურანის ან პროპოფოლის მიმღებ პაციენტებში.

ნიღბით ინდუქცია

სევოფლურანს არ აქვს მძაფრი სუნი და არ იწვევს რესპირატორულ გაღიზიანებას. სევოფლურანი განკუთვნილია ნიღბის ინდუქციისთვის მოზრდილებში. 196 პაციენტში ნიღბის ინდუქცია იყო შეუფერხებელი და სწრაფი, გართულებები დაფიქსირდა შემდეგი სიხშირით: ხველა, 6%; სუნთქვის შეკავება, 6%; აგზნება, 6%; ლარინგოსპაზმი, 5%.

ამბულატორიული ქირურგია

სევოფლურანი შეადარეს იზოფლურანს და პროპოფოლს ანესთეზიის შესანარჩუნებლად, რომელსაც ორ კვლევაში ემატებოდა N2O, რომელშიც მონაწილეობდა 786 მოზრდილი (18-დან 84 წლამდე) ASA კლასის I, II ან III პაციენტი. სევოფლურანის გამოყენებისას იზოფლურანთან და პროპოფოლთან შედარებით, გამოღვიძებისა და ბრძანებებზე რეაგირების უფრო მოკლე დრო დაფიქსირდა (სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი).

ცხრილი 6. აღდგენის პარამეტრები ორ ამბულატორიულ ქირურგიულ კვლევაში: Least Square Means

± SEM

სევოფლურანი/

N2O

იზოფლურანი/

N2O

სევოფლურანი

/ N2O

პროპოფოლი/

N2O

საშუალო შენარჩუნება

  • 64 ± 0.03
  • 66 ± 0.03
  • 8 ± 0.5
  • 3 ± 2.3

ანესთეზია

MAC· სთ.

MAC· სთ.

MAC· სთ.

მგ/კგ/სთ

ექსპოზიცია ± SD

(n = 245)

(n = 249)

(n = 166)

(n = 166)

გამოღვიძების დრო (წთ)

  • 2 ± 0.4

(n = 246)

  • 3 ± 0.3

(n = 251)

  • 3 ± 0.7

(n = 137)

  • 4 ± 0.7

(n = 142)

ბრძანებაზე რეაგირების დრო (წთ)

  • 5 ± 0.4

(n = 246)

  • 8 ± 0.4

(n = 248)

  • 1 ± 0.7

(n = 139)

  • 5 ± 0.7

(n = 143)

პირველი ანალგეზიის დრო (წთ)

  • 9 ± 4.7

(n = 160)

  • 1 ± 6.0

(n = 252)

  • 1 ± 5.4

(n = 83)

  • 0 ± 4.7

(n = 88)

რეაბილიტაციის ზონიდან გაწერის უფლების მოპოვების

დრო (წთ)

  • 6 ± 5.3

(n = 244)

  • 1 ± 5.2

(n = 252)

103.1 ± 3.8

(n = 139)

105.1 ± 3.7

(n = 143)

n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა აღდგენის მოვლენები იქნა ჩაწერილი.

სტაციონარული ქირურგია

სევოფლურანი შედარებული იქნა იზოფლურანთან და პროპოფოლთან N2O-თი გამდიდრებული ანესთეზიის შესანარჩუნებლად ორ მულტიცენტრულ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 741 მოზრდილი ASA კლასის I, II ან III (1892 წლის) პაციენტი. სევოფლურანის გამოყენებისას იზოფლურანთან და პროპოფოლთან შედარებით, გამოღვიძების, ბრძანებაზე რეაგირებისა და ანესთეზიის შემდგომი პირველი ანალგეზიის უფრო მოკლე დრო (სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი) დაფიქსირდა.

ცხრილი 7. გამოჯანმრთელების პარამეტრები ორ სტაციონარულ ქირურგიულ კვლევაში: Least Squares Mean ± SEM

სევოფლურანი/ N2O

იზოფლურანი/ N2O

სევოფლურანი/ N2O

პროპოფოლი/ N2O

საშუალო შენარჩუნება

  • 27 MAC·სთ.
  • 58 MAC·სთ.
  • 43 MAC·სთ.
  • 0 მგ/კგ/სთ

ანესთეზია

± 0.05

± 0.06

± 0.94

± 2.9

ექსპოზიცია ± SD

(n = 271)

(n = 282)

(n = 93)

(n = 92)

გამოღვიძების დრო (წთ)

  • 0 ± 0.6

(n = 270)

  • 4 ± 0.6

(n = 281)

  • 8 ± 1.2

(n = 92)

  • 2 ± 1.2

(n = 92)

ბრძანებაზე რეაგირების დრო (წთ)

  • 8 ± 0.7
  • 4 ± 0.7
  • 0 ± 1.20
  • 4 ± 1.21

(n = 270)

(n = 281)

(n = 92)

(n = 91)

პირველი ანალგეზიის დრო (წთ)

  • 1 ± 3.0
  • 4 ± 3.2
  • 8 ± 3.3
  • 2 ± 3.3

(n = 233)

(n = 242)

(n = 82)

(n = 79)

რეაბილიტაციის ზონიდან გაწერის უფლების მოპოვების

139.2 ± 15.6

(n = 268)

165.9 ± 16.3

(n = 282)

148.4 ± 8.9

(n = 92)

141.4 ± 8.9

(n = 92)

დრო (წთ)

n = პაციენტების რაოდენობა, რომელთა აღდგენის მოვლენები იქნა ჩაწერილი.

პედიატრიული ანესთეზია

სევოფლურანის კონცენტრაცია, რომელიც საჭიროა ზოგადი ანესთეზიის შესანარჩუნებლად, დამოკიდებულია ასაკზე (იხ. დოზირება და მიღების წესი). სევოფლურანი ან ჰალოთანი გამოყენებული იქნა 1 დღიდან 18 წლამდე ასაკის 1620 პედიატრიული პაციენტის ანესთეზირებისთვის, რომლებსაც ჰქონდათ ASA I ან II ფიზიკური სტატუსი (948 სევოფლურანი, 672 ჰალოთანი). ერთ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 90 ჩვილი და ბავშვი, არ დაფიქსირებულა გულისცემის კლინიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება 1 MAC-ზე გაღვიძებულ მნიშვნელობებთან შედარებით. სისტოლური არტერიული წნევა შემცირდა 15%-დან 20%-მდე სიფხიზლის მაჩვენებლებთან შედარებით 1 MAC სევოფლურანის მიღების შემდეგ; თუმცა კლინიკურად მნიშვნელოვანი ჰიპოტენზია, რომელიც საჭიროებდა დაუყოვნებელ ჩარევას, არ განვითარდა. შედარებით კვლევებში, ბრადიკარდიის საერთო სიხშირე [ნორმაზე 20 დარტყმით/წთ-ზე მეტით დაბალი (80 დარტყმა/წთ)] სევოფლურანის შემთხვევაში 3% იყო, ხოლო ჰალოტანის შემთხვევაში 7%. სევოფლურანის მიმღებ პაციენტებში გამოღვიძების დრო ოდნავ უფრო სწრაფი იყო (12 წუთი 19 წუთის წინააღმდეგ) და ანესთეზიის შემდგომი აგზნების უფრო მაღალი სიხშირე (14% 10%-ის წინააღმდეგ).

სევოფლურანი (n = 91) შედარებული იქნა ჰალოთანთან (n = 89) ერთცენტრიან კვლევაში თანდაყოლილი გულის დაავადების გეგმიური კორექციის ან პალიატიური მკურნალობისთვის. პაციენტების ასაკი 9 დღიდან 11.8 წლამდე მერყეობდა, ASA ფიზიკური სტატუსით II, III და IV (შესაბამისად, 18%, 68% და 13%). მკურნალობის ჯგუფებს შორის მნიშვნელოვანი განსხვავებები არ დაფიქსირებულა პირველადი შედეგის საზომებთან მიმართებაში: გულ-სისხლძარღვთა დეკომპენსაცია და მძიმე არტერიული დესატურაცია. გვერდითი მოვლენების მონაცემები შემოიფარგლებოდა კვლევის შედეგის ცვლადებით, რომლებიც შეგროვდა ოპერაციის დროს და კარდიო-ფილტვის შუნტირების ჩატარებამდე.

ნიღბით ინდუქცია

სევოფლურანს არ აქვს მძაფრი სუნი და შესაფერისია პედიატრიულ პაციენტებში ნიღბის ინდუქციისთვის. კონტროლირებად პედიატრიულ კვლევებში, რომლებშიც ჩატარდა ნიღბის ინდუქცია, ინდუქციური მოვლენების სიხშირე ნაჩვენებია ქვემოთ (იხ. გვერდითი მოვლენები).

ცხრილი 8. პედიატრიული ინდუქციის მოვლენების სიხშირე

სევოფლურანი (n = 836)

ჰალოტანი (n = 660)

აჟიტაცია

14%

11%

ხველა

6%

10%

სუნთქვის შეკავება

5%

6%

სეკრეცია

3%

3%

ლარინგოსპაზმი

2%

2%

ბრონქოსპაზმი

<1%

0%

n = პაციენტების რაოდენობა

ამბულატორიული ქირურგია

სევოფლურანი (n = 518) შედარებული იქნა ჰალოთანთან (n = 382) პედიატრიულ ამბულატორიულ პაციენტებში ანესთეზიის შესანარჩუნებლად. ყველა პაციენტმა მიიღო N2O და ბევრმა მიიღო ფენტანილი, მიდაზოლამი, ბუპივაკაინი ან ლიდოკაინი.

პოსტ-ანესთეზიის მოვლის განყოფილებებიდან გაწერის დრო ორ ჯგუფში მსგავსი იყო აგენტებს შორის (იხ. კლინიკური ფარმაკოლოგია, გვერდითი მოვლენები).

კარდიოვასკულური ქირურგია

კორონარული არტერიის შემოვლითი შუნტირება (CABG)

სევოფლურანი შედარებული იქნა იზოფლურანთან, როგორც ოპიოიდებთან ერთად დამხმარე საშუალება 273 პაციენტის მულტიცენტრულ კვლევაში, რომელთაც CABG ოპერაცია უტარდებოდათ. ანესთეზია გამოწვეული იყო მიდაზოლამით (0.1-დან 0.3 მგ/კგ-მდე); ვეკურონიუმით (0.1-0.2 მგ/კგ) და ფენტანილით (5-დან 15 მკგ/კგ). ორივე იზოფლურანი და სევოფლურანი შეყვანილი იყო ცნობიერების დაკარგვისას 1.0 MAC დოზებით და ტიტრირებული იყო კარდიოფილტვის შემოვლითი პროცესის დაწყებამდე მაქსიმუმ 2.0 MAC-მდე. ფენტანილის საერთო დოზა არ აღემატებოდა 25 მკგ/კგ-ს. საშუალო MAC დოზა იყო 0.49 სევოფლურანისთვის და

  • 53 იზოფლურანისთვის. არ იყო მნიშვნელოვანი განსხვავებები ჰემოდინამიკაში, კარდიოაქტიური წამლების გამოყენებაში ან იშემიის სიხშირეში ორ ჯგუფს შორის. შედეგიც ექვივალენტური იყო. ამ მცირე, მულტიცენტრულ კვლევაში, კორონარული შუნტირების დროს ოპიოიდური ანესთეზიის დამატებით, სევოფლურანი ისეთივე ეფექტური და უსაფრთხო ჩანს, როგორც იზოფლურანი.

არაკარდიოქირურგიული პაციენტები მიოკარდიუმის იშემიის რისკის ქვეშ

სევოფლურანი-N2O შედარებული იქნა იზოფლურან-N2O-სთან ანესთეზიის შენარჩუნების თვალსაზრისით მულტიცენტრულ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 40-დან 87 წლამდე ასაკის 214 პაციენტი, რომლებსაც ჰქონდათ მიოკარდიუმის იშემიის მსუბუქი და საშუალო რისკი და უტარდებოდათ გეგმიური არაკარდიული ოპერაცია. ოპერაციების ორმოცდაექვსი პროცენტი (46%) გულ-სისხლძარღვთა იყო, დანარჩენი კი თანაბრად გადანაწილდა კუჭ-ნაწლავის და კუნთოვანი სისტემის ოპერაციებსა და მცირე რაოდენობით სხვა ქირურგიულ პროცედურებზე. ოპერაციის საშუალო ხანგრძლივობა 2 საათზე ნაკლები იყო. ანესთეზიის ინდუქცია ჩვეულებრივ ხდებოდა თიოპენტალით (2-დან 5 მგ/კგ-მდე) და ფენტანილით (1-დან 5 ოპერაციის დროს ინტუბაციის, კუნთების რელაქსაციის ან უმოძრაობის გასაადვილებლად ასევე შეჰყავდათ ვეკურონიუმი (0.1-დან 0.2 მგ/კგ-მდე). საშუალო MAC დოზა ორივე ანესთეტიკისთვის იყო 0.49. არ იყო მნიშვნელოვანი განსხვავება საანესთეზიო რეჟიმებს შორის ინტრაოპერაციული ჰემოდინამიკის, კარდიოაქტიური წამლების გამოყენების ან იშემიური ინციდენტების დროს, თუმცა მხოლოდ 83 პაციენტი სევოფლურანის ჯგუფში და 85 პაციენტი იზოფლურანის ჯგუფში იყო წარმატებით მონიტორინგის ქვეშ იშემიაზე. შედეგი ასევე ექვივალენტური იყო გვერდითი მოვლენების, სიკვდილიანობისა და პოსტოპერაციული მიოკარდიუმის ინფარქტის თვალსაზრისით. მიოკარდიუმის იშემიის მსუბუქი და საშუალო რისკის მქონე პაციენტებში ჩატარებული ამ მცირე, მულტიცენტრული კვლევის ფარგლებში, სევოფლურანი წარმოადგენდა იზოფლურანის დამაკმაყოფილებელ ექვივალენტს ინტრავენურ პრეპარატებზე დამატებით საინჰალაციო ანესთეზიის უზრუნველსაყოფად.

საკეისრო კვეთა

სევოფლურანი (n = 29) შეადარეს იზოფლურანს (n = 27) ASA I ან II კლასის პაციენტებში ანესთეზიის შესანარჩუნებლად საკეისრო კვეთის დროს. დაფიქსირდა ახალშობილთა შეფასებები და აღდგენის მოვლენები. ორივე ანესთეზიით, აპგარის ქულები საშუალოდ 8 და 9 იყო 1 და 5 წუთში, შესაბამისად.

სევოფლურანის გამოყენებამ ზოგადი ანესთეზიის ნაწილად გეგმიური საკეისრო კვეთის დროს არ გამოიწვია რაიმე არასასურველი ეფექტები დედასა და ახალშობილში. სევოფლურანმა და იზოფლურანმა აჩვენეს ექვივალენტური აღდგენის მახასიათებლები. აპგარის შკალით და ნევროლოგიური და ადაპტაციური შესაძლებლობების შკალით (საშუალო = 29.5) შეფასებული, ახალშობილზე ზემოქმედების თვალსაზრისით სევოფლურანსა და იზოფლურანს შორის განსხვავება არ დაფიქსირებულა. სევოფლურანის უსაფრთხოება მშობიარობისა და ვაგინალური მშობიარობის დროს არ არის შეფასებული.

ნეიროქირურგია

სამმა კვლევამ შეადარა სევოფლურანი იზოფლურანს ნეიროქირურგიული პროცედურების დროს ანესთეზიის შესანარჩუნებლად. 20 პაციენტის კვლევაში, სევოფლურანი და იზოფლურანი ანესთეზიიდან გამოჯანმრთელების თვალსაზრისით ექვივალენტური იყო. 2 კვლევაში, სულ 22-მა პაციენტმა ინტრაკრანიალური წნევის (ICP) მონიტორით მიიღო სევოფლურანი ან იზოფლურანი. N2O-O2-ფენტანილის ანესთეზიის დროს აქროლადი ნივთიერების 0.5, 1.0 და 1.5 MAC კონცენტრაციის ინჰალაციაზე სევოფლურანსა და იზოფლურანს შორის განსხვავება არ დაფიქსირებულა ICP რეაქციის თვალსაზრისით. PaCO2 =40-დან PaCO2 =30-მდე პროგრესირებადი ჰიპერვენტილაციის დროს, სევოფლურანმა როგორც 0.5, ასევე 1.0 MAC კონცენტრაციით შეინარჩუნა ICP რეაქცია ჰიპოკარბიაზე. პაციენტებში ICP-ის მომატების რისკის ქვეშ, სევოფლურანი უნდა დაინიშნოს სიფრთხილით ICP-ის დამწევ მანევრებთან ერთად, როგორიცაა ჰიპერვენტილაცია.

ღვიძლის უკმარისობა

მულტიცენტრულ კვლევაში (2 ლოკაცია) შედარდა სევოფლურანისა და იზოფლურანის უსაფრთხოება მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის ღვიძლის უკმარისობის მქონე 16 პაციენტში, ჰეპატოცელულარული ფუნქციის შესაფასებლად ლიდოკაინის MEGX ანალიზის გამოყენებით. ყველა პაციენტმა მიიღო ინტრავენური პროპოფოლი (1-დან 3 მგ/კგ) ან თიოპენტალი (2-დან 7 მგ/კგ) ინდუქციისთვის და სუქცინილქოლინი, ვეკურონიუმი ან ატრაკურიუმი ინტუბაციისთვის. სევოფლურანი ან იზოფლურანი შეჰყავდათ ან 100%-იან O2-ში, ან 70%-მდე N2O/O2-ში. არცერთ პრეპარატს არ მოუხდენია უარყოფითი გავლენა ღვიძლის ფუნქციაზე. შრატში არაორგანული ფტორიდის დონე არ აღემატებოდა 45 µმ/ლ-ს, მაგრამ სევოფლურანის მქონე პაციენტებს ჰქონდათ ფტორის გახანგრძლივებული ტერმინალური განლაგება, რაც დასტურდება არაორგანული ფტორიდის ნახევარგამოყოფის უფრო ხანგრძლივი პერიოდით, ვიდრე ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში (23 საათი vs. 10-დან 48 საათამდე).

თირკმლის უკმარისობა

სევოფლურანი შეფასებული იყო თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში საბაზისო შრატის კრეატინინის შემცველობით > 1.5 მგ/დლ. სევოფლურანის მიმღები თოთხმეტი პაციენტი შეადარეს იზოფლურანის მიმღებ თორმეტ პაციენტს. სხვა კვლევაში, სევოფლურანის მიმღები 21

პაციენტი შეადარეს ენფლურანის მიმღებ 20 პაციენტს. კრეატინინის დონე გაიზარდა სევოფლურანის მიმღები პაციენტების 7%-ში, იზოფლურანის მიმღები პაციენტების 8%-ში და ენფლურანის მიმღები პაციენტების 10%-ში. თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტთა მცირე რაოდენობის გამო (საწყისი შრატის კრეატინინი 1.5 მგ/დლ-ზე მეტი) შესწავლილი სევოფლურანის შეყვანის უსაფრთხოება ამ ჯგუფში ჯერ არ არის სრულად დადგენილი. ამიტომ, სევოფლურანი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. გაფრთხილებები).

ჩვენებები და გამოყენება

სევოფლურანი ნაჩვენებია ზოგადი ანესთეზიის ინდუქციისა და შენარჩუნებისთვის მოზრდილებსა და პედიატრიულ პაციენტებში სტაციონარულ და ამბულატორიულ ქირურგიაში გამოსაყენებლად.

სევოფლურანის გამოყენება უნდა მოხდეს მხოლოდ ზოგადი ანესთეზიის გამოცდილების მქონე პერსონალის მიერ. დაუყოვნებლივ უნდა იყოს ხელმისაწვდომი სასუნთქი გზების გამტარობის შენარჩუნების, ხელოვნური ვენტილაციის, ჟანგბადით გამდიდრებისა და სისხლის მიმოქცევის რეანიმაციის საშუალებები. რადგან ანესთეზიის დონე შეიძლება სწრაფად შეიცვალოს, უნდა იქნას გამოყენებული მხოლოდ ამაორთქლებლები, რომლებიც გამოყოფენ სევოფლურანის პროგნოზირებად კონცენტრაციას.

უკუჩვენებები

ცნობილი ან საეჭვო გენეტიკური მიდრეკილება ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის მიმართ (იხ. გაფრთხილებები - ავთვისებიანი ჰიპერთერმია, კლინიკური ფარმაკოლოგია - ფარმაკოგენომიკა).

ცნობილი ან საეჭვო მგრძნობელობა სევოფლურანის ან სხვა ჰალოგენირებული საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალებების მიმართ.

გაფრთხილებები

თირკმლის დაზიანების რისკი

მიუხედავად იმისა, რომ დაბალი ნაკადის კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების მონაცემები შეზღუდულია, პაციენტებისა და ცხოველების კვლევებიდან მიღებული შედეგები ვარაუდობს, რომ არსებობს თირკმლის დაზიანების პოტენციალი, რომელიც სავარაუდოდ, A ნაერთით არის გამოწვეული. ცხოველებსა და ადამიანებზე ჩატარებული კვლევები აჩვენებს, რომ სევოფლურანის 2 მაკ·საათზე მეტი ხნის განმავლობაში მიღება და 2 ლ/წთ-ზე ნაკლები სუფთა აირის ნაკადის სიჩქარე შეიძლება დაკავშირებული იყოს პროტეინურიასთან და გლიკოზურიასთან.

მიუხედავად იმისა, რომ A ნაერთების ექსპოზიციის დონე, რომელშიც მოსალოდნელია კლინიკური ნეფროტოქსიურობა, დადგენილი არ არის, გონივრულია განიხილოს ყველა ის ფაქტორი, რომელიც იწვევს A ნაერთზე ადამიანებში ექსპოზიციას, განსაკუთრებით ექსპოზიციის ხანგრძლივობა, ახალი აირის ნაკადის სიჩქარე და კონცენტრაცია. სევოფლურანით ანესთეზიის დროს კლინიცისტმა უნდა დაარეგულიროს ინსპირირებული კონცენტრაცია და ახალი აირის ნაკადის სიჩქარე A ნაერთზე ექსპოზიციის შესამცირებლად. A ნაერთის ზემოქმედების მინიმიზაციის მიზნით, სევოფლურანის ექსპოზიცია არ უნდა აღემატებოდეს 2 MAC·საათს 1-დან

<2 ლ/წთ-მდე ნაკადის სიჩქარით. ახალი აირის ნაკადის სიჩქარე <1 ლ/წთ არ არის რეკომენდებული.

რადგან სევოფლურანის თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (კრეატინინი >1.5 მგ/დლ) გამოყენების კლინიკური გამოცდილება შეზღუდულია, მისი უსაფრთხოება ამ პაციენტებში დადგენილი არ არის.

სევოფლურანი შეიძლება ასოცირებული იყოს გლიკოზურიასა და პროტეინურიასთან, როდესაც გამოიყენება ხანგრძლივი პროცედურებისთვის დაბალი ნაკადის სიჩქარით. სევოფლურანის დაბალი ნაკადის უსაფრთხოება თირკმლის ფუნქციაზე შეფასებული იყო პაციენტებში თირკმელების ნორმალური პრეოპერაციული ფუნქციით. ერთმა კვლევამ შეადარა სევოფლურანი (N=98) აქტიურ კონტროლთან (N =90), რომელიც შეყვანილი იყო ≥2 საათის განმავლობაში ახალი აირის ნაკადის სიჩქარით ≤1 ლიტრი/წთ. კვლევის მიერ განსაზღვრული კრიტერიუმების მიხედვით, სევოფლურანის ჯგუფში ერთ პაციენტს განუვითარდა კრეატინინის მომატება, გლიკოზურიასთან და პროტეინურიასთან ერთად. ამ პაციენტს სევოფლურანი მიეწოდებოდა ≤800 მლ/წუთში ახალი აირის ნაკადის სიჩქარით. იმავე კრიტერიუმების გამოყენებით, აქტიური კონტროლის ჯგუფში არ ყოფილა პაციენტი, რომელსაც მკურნალობის შედეგად შრატის კრეატინინის მომატება განუვითარდა.

სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს გაზრდილი რისკი იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ცნობილი მგრძნობელობა აქროლადი ჰალოგენირებული ანესთეტიკური საშუალებების მიმართ. KOH შემცველი CO2 შთანმთქმელების სევოფლურანთან ერთად გამოყენება რეკომენდებული არ არის.

რესპირატორული დეპრესიის რისკი

სევოფლურმა შეიძლება გამოიწვიოს სუნთქვის დათრგუნვა, რაც შესაძლოა გაძლიერდეს ოპიოიდური პრემედიკაციის ან რესპირატორული დეპრესიის გამომწვევი სხვა აგენტებით. მნიშვნელოვანია დაკვირვება სუნთქვის პროცესზე და საჭიროების შემთხვევაში, ვენტილაციის დახმარება (იხ. სიფრთხილის ზომები).

QT გახანგრძლივების რისკი

მიღებულია ცნობები QT ინტერვალის გახანგრძლივების შესახებ, რაც ასოცირებული იყო torsade de pointes-თან (გამონაკლის შემთხვევებში, ფატალური). სიფრთხილეა საჭირო სევოფლურის მიღებისას მგრძნობიარე პაციენტებში (მაგ. პაციენტები თანდაყოლილი ხანგრძლივი QT სინდრომით ან პაციენტები, რომლებიც იღებენ წამლებს, რომელმაც შეიძლება გამოიწვიოს QT ინტერვალის გახანგრძლივება).

ავთვისებიანი ჰიპერთერმია

მგრძნობიარე პირებში, აქროლადმა ანესთეტიკებმა, მათ შორის სევოფლურანმა, შეიძლება გამოიწვიოს ავთვისებიანი ჰიპერთერმია, ჩონჩხის კუნთების ჰიპერმეტაბოლური მდგომარეობა, რომელიც იწვევს ჟანგბადის მაღალ მოთხოვნილებას. დაფიქსირდა ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის ფატალური შედეგები. სევოფლურანის კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირდა ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის 1 შემთხვევა.

ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის განვითარების რისკი იზრდება სუქცინილქოლინისა და აქროლადი ანესთეტიკური საშუალებების ერთდროული მიღებისას. სევოფლურანს შეუძლია გამოიწვიოს

ავთვისებიანი ჰიპერთერმია პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ცნობილი ან საეჭვო მგრძნობელობა გენეტიკური ფაქტორების ან ოჯახური ისტორიის საფუძველზე, მათ შორის გარკვეული მემკვიდრეობის რიანოდინის რეცეპტორების (RYR1) ან დიჰიდროპირიდინის რეცეპტორების (CACNA1S) ვარიანტების მქონე პაციენტებში (იხ. უკუჩვენებები, კლინიკური ფარმაკოლოგია - ფარმაკოგენომიკები).

ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის თანმიმდევრული ნიშნები შეიძლება მოიცავდეს ჰიპერთერმიას, ჰიპოქსიას, ჰიპერკაპნიას, კუნთების რიგიდულობას (მაგ. ყბის კუნთების სპაზმი), ტაქიკარდიას (მაგ., განსაკუთრებით ის, რომელიც არ რეაგირებს გაღრმავებულ ანესთეზიაზე ან ტკივილგამაყუჩებელი მედიკამენტების მიღებაზე), ტაქიპნოეს, არითმიებს, ჰიპოვოლიემიას და ჰემოდინამიკურ არასტაბილურობას. ჰიპერმეტაბოლური პროცესის გვიანდელ ეტაპზე შეიძლება განვითარდეს კანის ჭრელი ლაქები, კოაგულოპათიები და თირკმლის უკმარისობა.

ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის წარმატებული მკურნალობა დამოკიდებულია კლინიკური ნიშნების ადრეულ ამოცნობაზე. ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის ეჭვის შემთხვევაში, შეწყვიტეთ ყველა გამომწვევი აგენტის (მაგ., აქროლადი ანესთეტიკური საშუალებების და სუქცინილქოლინის) მიღება, ინტრავენურად შეიყვანეთ დანტროლენ ნატრიუმი და დაიწყეთ დამხმარე თერაპია. პაციენტის მართვის შესახებ დამატებითი ინფორმაციისთვის იხილეთ ინტრავენური დანტროლენ ნატრიუმის დანიშვნის ინსტრუქცია. დამხმარე თერაპია მოიცავს დამატებითი ჟანგბადის მიწოდებას და რესპირატორულ მხარდაჭერას კლინიკური საჭიროების მიხედვით, ჰემოდინამიკური სტაბილურობისა და ადეკვატური შარდის გამოყოფის შენარჩუნებას, სითხისა და ელექტროლიტური ბალანსის მართვას, მჟავა-ტუტოვანი დარღვევების კორექციას და ტემპერატურის მატების კონტროლის ზომების მიღებას.

პერიოპერაციული ჰიპერკალიემია

საინჰალაციო საანესთეზიო საშუალებების გამოყენება დაკავშირებულია შრატში კალიუმის იშვიათ მატებასთან, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს გულის არითმია და სიკვდილი პედიატრიულ პაციენტებში პოსტოპერაციულ პერიოდში. პაციენტები ლატენტური, ისევე როგორც გამოხატული ნეიროკუნთოვანი დაავადებით, განსაკუთრებით დიუშენის კუნთოვანი დისტროფიით, არიან ყველაზე მოწყვლადი. სუქცინილქოლინის ერთდროული გამოყენება დაკავშირებულია ამ შემთხვევების უმეტესობასთან, თუმცა არა ყველასთან. ამ პაციენტებს აღენიშნებოდათ შრატის კრეატინქინაზას დონის მნიშვნელოვანი მატება და, ზოგიერთ შემთხვევაში, შარდში ცვლილებები მიოგლობინურიასთან შესაბამისობაში. მიუხედავად ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის პრეზენტაციის მსგავსების, არც ერთ ამ პაციენტს არ აღენიშნებოდა კუნთების რიგიდობის ან ჰიპერმეტაბოლური მდგომარეობის ნიშნები და სიმპტომები. რეკომენდებულია ადრეული და აგრესიული ჩარევა ჰიპერკალიემიისა და რეზისტენტული არითმიების სამკურნალოდ, ისევე როგორც შემდგომი შეფასება ლატენტური ნერვ-კუნთოვანი დაავადებისთვის.

პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა

ცხოველებზე ჩატარებული კვლევები აჩვენებს, რომ საანესთეზიო და სედატიური საშუალებების გამოყენება, რომელიც ბლოკავს NMDA რეცეპტორებს და/ან აძლიერებს GABA-ს აქტივობას, ზრდის ნეირონების აპოპტოზს განვითარებად ტვინში და იწვევს ხანგრძლივ კოგნიტურ დეფიციტს, როდესაც გამოიყენება 3 საათზე მეტხანს. ამ აღმოჩენების კლინიკური მნიშვნელობა არ არის

ნათელი. თუმცა, ხელმისაწვდომ მონაცემებზე დაყრდნობით, ითვლება, რომ ამ ცვლილებებისადმი დაუცველობის ფანჯარა დაკავშირებულია ორსულობის მესამე ტრიმესტრში ექსპოზიციასთან სიცოცხლის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში, მაგრამ შეიძლება გაგრძელდეს ადამიანებში დაახლოებით სამ წლამდე (იხ. სიფრთხილის ზომები - ორსულობა, სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება, ცხოველთა ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია).

ბავშვებში გამოქვეყნებული ზოგიერთი კვლევა ვარაუდობს, რომ მსგავსი დეფიციტი შეიძლება მოხდეს საანესთეზიო საშუალებებზე განმეორებითი ან ხანგრძლივი ზემოქმედების შემდეგ ადრეულ ასაკში და შესაძლოა გამოიწვიოს არასასურველი კოგნიტური ან ქცევითი ეფექტები. ამ კვლევებს მნიშვნელოვანი შეზღუდვები აქვს და გაურკვეველია, დაკვირვებული ეფექტები გამოწვეულია ანესთეზიური/სედატიური პრეპარატის მიღებით თუ სხვა ფაქტორებით, როგორიცაა ოპერაცია ან ძირითადი დაავადება.

საანესთეზიო და სედაციური საშუალებები იმ ბავშვების მოვლის აუცილებელი ნაწილია, რომლებსაც სჭირდებათ ოპერაცია, სხვა პროცედურები ან ანალიზები, რომელთა გადადება შეუძლებელია და არცერთი კონკრეტული მედიკამენტი არ არის დადასტურებულად უფრო უსაფრთხო, ვიდრე სხვა. ანესთეზიის მოთხოვნით ნებისმიერი გეგმიური პროცედურის დროის შესახებ გადაწყვეტილებების მიღებისას გათვალისწინებული უნდა იყოს პროცედურის სარგებელი პოტენციურ რისკებთან შედარებით.

ბრადიკარდია დაუნის სინდრომის დროს

მძიმე ბრადიკარდიისა და გულის გაჩერების ეპიზოდები, რომლებიც არ უკავშირდება გულის თანდაყოლილ დაავადებას, დაფიქსირდა სევოფლურანით ანესთეზიის ინდუქციის დროს დაუნის სინდრომის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში. უმეტეს შემთხვევაში, ბრადიკარდია გაუმჯობესდა სევოფლურანის კონცენტრაციის შემცირებით, სასუნთქი გზების მანიპულირებით ან ანტიქოლინერგული ან ეპინეფრინის შეყვანით.

ინდუქციის დროს ყურადღებით დააკვირდით გულისცემას და გაითვალისწინეთ სევოფლურანის კონცენტრაციის თანდათანობითი გაზრდა ანესთეზიის სათანადო დონის მიღწევამდე. პაციენტთა ამ პოპულაციაში სევოფლურანის ინდუქციის მიზნით გამოყენებისას გაითვალისწინეთ ანტიქოლინერგული და ეპინეფრინის ხელმისაწვდომობა.

ავტომობილისა და მექანიზმებთან მუშაობის რისკი

სევოფლურანის ანესთეზიის შემდეგ შეიძლება დაქვეითდეს ისეთი აქტივობების შესრულება, რომლებიც მოითხოვს გონებრივ ყურადღებას, როგორიცაა მანქანის მართვა ან მექანიზმებთან მუშაობა.

სიფრთხილის ზომები

ანესთეზიის შენარჩუნებისას სევოფლურანის კონცენტრაციის გაზრდა იწვევს არტერიული წნევის დოზადამოკიდებულ შემცირებას. სევოფლურანის სისხლში უხსნადობის გამო, ეს ჰემოდინამიკური ცვლილებები შეიძლება მოხდეს უფრო სწრაფად, ვიდრე სხვა აქროლადი საანესთეზიო საშუალებების შემთხვევაში. არტერიული წნევის გადაჭარბებული დაქვეითება ან

სუნთქვის დათრგუნვა შეიძლება დაკავშირებული იყოს ანესთეზიის სიღრმესთან და შეიძლება გამოსწორდეს სევოფლურანის ინსპირირებული კონცენტრაციის შემცირებით.

დაფიქსირდა გულყრების იშვიათი შემთხვევები სევოფლურანის გამოყენებასთან დაკავშირებით (იხ. სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება, გვერდითი მოვლენები).

ზოგადი ანესთეზიის შედეგად გამოჯანმრთელება ყურადღებით უნდა შეფასდეს პაციენტის პოსტ- ანესთეზიის განყოფილებიდან გაწერამდე.

ინფორმაცია პაციენტებისთვის

ავტომობილის მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის რისკი

აცნობეთ პაციენტებს, რომ სევოფლურანით ანესთეზიის შემდეგ შესაძლოა გაუარესდეს ისეთი აქტივობების შესრულება, რომლებიც საჭიროებს გონებრივ სიფხიზლეს, როგორიცაა ავტომობილის მართვა ან მექანიზმებთან მუშაობა (იხ. გაფრთხილებები).

საანესთეზიო და სედაციური პრეპარატების ეფექტი ტვინის ადრეულ განვითარებაზე ახალგაზრდა ცხოველებსა და ბავშვებში ჩატარებული კვლევები ვარაუდობენ, რომ ზოგადი საანესთეზიო ან სედატიური საშუალებების განმეორებითი ან ხანგრძლივი გამოყენებას 3 წლამდე ასაკის ბავშვებში შეიძლება ჰქონდეს უარყოფითი გავლენა მათ განვითარებად ტვინზე. განიხილეთ მშობლებთან და აღმზრდელებთან სარგებელი, რისკი, ოპერაციის ან პროცედურების დრო და ხანგრძლივობა, რომლებიც საჭიროებენ საანესთეზიო და სედაციურ პრეპარატებს (იხ. გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა).

პრეპარატების ურთიერთქმედება

კლინიკურ კვლევებში არ გამოვლენილა მნიშვნელოვანი გვერდითი რეაქციები სხვა პრეპარატებთან, რომლებიც ჩვეულებრივ გამოიყენება პერიოპერაციულ პერიოდში, მათ შორის ცენტრალური ნერვული სისტემის დეპრესანტები, ავტონომიური საშუალებები, ჩონჩხის კუნთების რელაქსანტები, ანტიინფექციური აგენტები, ჰორმონები და სინთეზური შემცვლელები, სისხლის წარმოებულები და გულ-სისხლძარღვთა საშუალებები.

ეპინეფრინი

ეპინეფრინმა სევოფლურანთან ერთად შეიძლება გაზარდოს პარკუჭოვანი არითმიის რისკი. დააკვირდით ელექტროკარდიოგრამას და არტერიულ წნევას და დარწმუნდით, რომ გადაუდებელი მედიკამენტები პარკუჭოვანი არითმიის სამკურნალოდ ხელმისაწვდომია.

კალციუმის ანტაგონისტები

სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს გამოხატული ჰიპოტენზია პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ კალციუმის ანტაგონისტებით. კალციუმის ანტაგონისტების სევოფლურანთან ერთად გამოყენებისას საჭიროა არტერიული წნევის მკაცრი მონიტორინგი და ჰიპოტენზიის სამკურნალოდ სასწრაფო მედიკამენტების ხელმისაწვდომობა.

ცხოველური კვლევებში, ატრიოვენტრიკულური გამტარობის დარღვევა აღინიშნა ვერაპამილისა და სევოფლურანის ერთდროულად მიღებისას.

სუქცინილქოლინი

იხილეთ გაფრთხილებები - პერიოპერაციული ჰიპერკალიემია.

არასელექციური მაო-ინჰიბიტორები

მაო ინჰიბიტორებისა და საინჰალაციო ანესთეტიკების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ჰემოდინამიკური არასტაბილურობის რისკი ოპერაციის ან სამედიცინო პროცედურების დროს.

ინტრავენური ანესთეტიკები

სევოფლურანის შეყვანა თავსებადია ბარბიტურატებთან, პროპოფოლთან და სხვა ხშირად გამოყენებულ ინტრავენურ საანესთეზიო საშუალებებთან.

ბენზოდიაზეპინები და ოპიოიდები

მოსალოდნელია, რომ ბენზოდიაზეპინები და ოპიოიდები ამცირებენ სევოფლურანის MAC-ს, ისევე როგორც სხვა საინჰალაციო ანესთეტიკების შემთხვევაში. სევოფლურანის მიღება თავსებადია ბენზოდიაზეპინებთან და ოპიოიდებთან, როგორც ჩვეულებრივ გამოიყენება ქირურგიულ პრაქტიკაში.

აზოტის ოქსიდი

როგორც სხვა ჰალოგენირებული აქროლადი საანესთეზიო საშუალებების შემთხვევაში, სევოფლურანზე საანესთეზიო მოთხოვნილება მცირდება აზოტის ოქსიდთან ერთად მიღებისას. 50% N₂O-ს გამოყენებისას MAC ექვივალენტური დოზის საჭიროება მცირდება დაახლოებით 50%- ით მოზრდილებში და დაახლოებით 25%-ით პედიატრიულ პაციენტებში (იხ. დოზირება და მიღება).

ნეირომუსკულური მაბლოკირებელი საშუალებები

როგორც სხვა აქროლადი ანესთეტიკების შემთხვევაში, სევოფლურანი ზრდის არადეპოლარიზებადი კუნთების რელაქსანტებით გამოწვეული ნერვკუნთოვანი ბლოკადის ინტენსივობასა და ხანგრძლივობას. ალფენტანილ-N₂O ანესთეზიის დამატებით გამოყენებისას, სევოფლურანი და იზოფლურანი თანაბრად აძლიერებენ ნეირომუსკულურ ბლოკს, რომელიც გამოწვეულია პანკურონიუმით, ვეკურონიუმით ან ატრაკურიუმით. ამიტომ, სევოფლურანით ანესთეზიის დროს, ამ მიორელაქსანტების დოზის კორექცია მსგავსია იზოფლურანის გამოყენებისას.

ნეირომუსკულური ბლოკირების აგენტების გაძლიერება მოითხოვს კუნთების დაბალანსებას სევოფლურანის ნაწილობრივი წნევით მიწოდებით. ანესთეზიის ინდუქციის დროს ნეირომუსკულური ბლოკატორების შემცირებულმა დოზებმა შეიძლება გამოიწვიოს ენდოტრაქეული ინტუბაციისთვის შესაფერისი მდგომარეობების დაგვიანებული დაწყება ან კუნთების არასაკმარისი რელაქსაცია.

ხელმისაწვდომ არადეპოლარიზატორებს შორის მხოლოდ ვეკურონიუმის, პანკურონიუმის და ატრაკურიუმის ურთიერთქმედება იქნა შესწავლილი სევოფლურანის ანესთეზიის დროს. კონკრეტული მითითებების არარსებობის შემთხვევაში:

  • ენდოტრაქეალური ინტუბაციისთვის არ შეამციროთ არადეპოლარიზებული მიორელაქსანტების დოზა.
  • ანესთეზიის შენარჩუნებისას, არადეპოლარიზებული მიორელაქსანტების საჭირო დოზა სავარაუდოდ შემცირდება N₂O/ოპიოიდური ანესთეზიის დროს მიორელაქსანტების საჭირო დოზასთან შედარებით. მიორელაქსანტების დამატებითი დოზების მიღება უნდა ხელმძღვანელობდეს ნერვის სტიმულაციის რეაქციით.

სევოფლურანის გავლენა სუქცინილქოლინით გამოწვეული დეპოლარიზაციული ნერვკუნთოვანი ბლოკადის ხანგრძლივობაზე შესწავლილი არ არის.

ღვიძლის ფუნქცია

ლაბორატორიული პარამეტრების შეფასების (მაგ., ALT, AST, ტუტე ფოსფატაზა და საერთო ბილირუბინი) შედეგები, ასევე მკვლევარის მიერ მოხსენებული ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის სიხშირე, აჩვენებს, რომ სევოფლურანი შეიძლება დაინიშნოს პაციენტებში ნორმალური ან ღვიძლის ფუნქციის მსუბუქი და ზომიერად დაქვეითებული მდგომარეობის შემთხვევაში. თუმცა, პაციენტები ღვიძლის მძიმე დისფუნქციით არ იყო გამოკვლეული.

პოსტოპერაციული ღვიძლის ფუნქციის ტესტებში ტრანზიტორული ცვლილებების შემთხვევები დაფიქსირდა როგორც სევოფლურანის, ისე საცნობარო აგენტების გამოყენებისას. ღვიძლის ფუნქციის ამ ცვლილებების მხრივ, სევოფლურანი იზოფლურანთან შედარებადი აღმოჩნდა.

სევოფლურანით ანესთეზიის შემდეგ აღწერილია ღვიძლის მსუბუქი, საშუალო და მძიმე დისფუნქციის ან ჰეპატიტის (მაგ., სიყვითლე, რომელიც დაკავშირებულია ცხელებასთან და/ან ეოზინოფილიასთან) შემთხვევები. სევოფლურანის გამოყენებისას პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ღვიძლის ძირითადი დაავადებები ან რომლებიც მკურნალობენ ღვიძლის დისფუნქციის გამომწვევი პრეპარატებით, უნდა იქნას გამოყენებული კლინიკური შეფასება (იხ. გვერდითი მოვლენები).

არსებობს ინფორმაცია, რომ ჰალოგენირებული ჰიდროკარბონატული ანესთეტიკების წინა ზემოქმედებამ შეიძლება გაზარდოს ღვიძლის დაზიანების პოტენციალი.

გამომშრალი CO₂ შთანმთქმელები

ეგზოთერმული რეაქცია ხდება, როდესაც სევოფლურანი ექვემდებარება CO₂ შთანმთქმელს. ეს რეაქცია იზრდება, როდესაც CO₂-ის შთანმთქმელი იშლება, მაგალითად, CO₂-ის შთანმთქმელი კონტეინერების გავლით მშრალი აირის ხანგრძლივი ნაკადის შემდეგ. ანესთეზიის სუნთქვის წრეში ექსტრემალური სიცხის, კვამლის და/ან სპონტანური ხანძრის იშვიათი შემთხვევები დაფიქსირდა სევოფლურანის გამოყენებისას გამომშრალი CO₂ შთანმთქმელთან ერთად, განსაკუთრებით კალიუმის ჰიდროქსიდის შემცველის (მაგ., ბარალიმი) გამოყენებისას. KOH შემცველი CO₂ შთანმთქმელი არ არის რეკომენდებული სევოფლურანთან ერთად გამოყენებისთვის. შთაგონებული სევოფლურანის კონცენტრაციის უჩვეულოდ დაგვიანებული მატება ან მოულოდნელი დაქვეითება შეიძლება ასოცირებული იყოს CO₂ შთანმთქმელის ზედმეტ გათბობასთან და სევოფლურანის ქიმიურ დაშლასთან.

როგორც სხვა საინჰალაციო ანესთეტიკების შემთხვევაში, სევოფლურანის გამომშრალ შთანმთქმელებთან კონტაქტისას შეიძლება მოხდეს დეგრადაცია და დეგრადაციის პროდუქტების წარმოქმნა. როდესაც კლინიცისტი ეჭვობს, რომ CO₂ შთანმთქმელი შეიძლება გამომშრალი იყოს, ის უნდა შეიცვალოს. CO₂ შთანმთქმელების უმეტესობის ფერის ინდიკატორი შეიძლება არ შეიცვალოს გაშრობის შემდეგ. ამიტომ, ფერის მნიშვნელოვანი ცვლილების არარსებობა არ უნდა იქნას აღქმული, როგორც ადეკვატური ჰიდრატაციის გარანტია. CO₂ შთანმთქმელები რუტინულად უნდა შეიცვალოს ფერის ინდიკატორის მდგომარეობის მიუხედავად.

კარცინოგენეზი, მუტაგენეზი, ფერტილობის დაქვეითება კარცინოგენეზი

კარცინროგენეზის კვლევები არც სევოფლურანის და არც A ნაერთისთვის არ ჩატარებულა.

მუტაგენეზი

სევოფლურანის მუტაგენური ეფექტი არ აღინიშნა ეიმსის ტესტში, თაგვის მიკრობირთვულ ტესტში, თაგვის ლიმფომის მუტაგენურობის ანალიზში, ადამიანის ლიმფოციტების კულტურის ანალიზში, ძუძუმწოვრების უჯრედების ტრანსფორმაციის ანალიზში, 32P დნმ-ის ადუქტის ანალიზში და ქრომოსომული აბერაციები არ დაფიქსირებულა ძუძუმწოვრების კულტივირებულ უჯრედებში.

A ნაერთის მუტაგენური ეფექტი ასევე არ აღინიშნა ეიმსის ტესტში, ჩინური ზაზუნის ქრომოსომული აბერაციის ანალიზში და თაგვის მიკრობირთვაში in vivo ანალიზში. თუმცა, დადებითი პასუხები დაფიქსირდა ადამიანის ლიმფოციტების ქრომოსომის აბერაციის ანალიზში. ეს რეაქციები დაფიქსირდა მხოლოდ მაღალი კონცენტრაციების დროს და მეტაბოლური აქტივაციის არარსებობის შემთხვევაში (ადამიანის S-9).

ფერტილობის დაქვეითება

კვლევაში, რომელშიც მამრი ვირთაგვები მკურნალობდნენ სევოფლურანით (0.22%, 0.66%, 1.1% ან 2.2% უდრის 0.1, 0.3, 0.5 ან 1.0 MAC-ს) დღეში სამ საათში, დღეგამოშვებით, შეჯვარებამდე 64 დღით ადრე, ხოლო მდედრი ვირთაგვები მკურნალობდნენ იგივე დოზირების რეჟიმით შეჯვარებამდე 14 დღით ადრე, ორსულობის მე-7 დღემდე, მამრის ან მდედრის ფერტილობაზე აშკარა გავლენა არ დაფიქსირებულა.

ორსულობა რისკის შეჯამება

არ არსებობს ადექვატური და კარგად კონტროლირებადი კვლევები ორსულ ქალებზე.

ცხოველთა რეპროდუქციის კვლევებში აღინიშნა ნაყოფის წონის შემცირება 1 MAC სევოფლურანის ზემოქმედების შემდეგ, როდესაც ყოველდღიურად სამი საათი იყენებდნენ ორგანოგენეზის დროს. ცხოველებში სევოფლურანის განვითარებისა და რეპროდუქციული ტოქსიკურობის კვლევები ძლიერი ტუტეების თანაარსებობისას (ანუ სევოფლურანის დაშლა და A ნაერთის წარმოქმნა) არ ჩატარებულა. ორსულ პრიმატებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ საანესთეზიო და სედაციური პრეპარატების მიღება, რომლებიც ბლოკავს NMDA რეცეპტორებს და/ან აძლიერებენ GABA-ს აქტივობას, ტვინის პიკური განვითარების პერიოდში ზრდის ნეირონების აპოპტოზს

შთამომავლობის განვითარებად ტვინში, როდესაც ისინი გამოიყენება 3 საათზე მეტხანს. არ არსებობს მონაცემები პრიმატებში ორსულობის ექსპოზიციის შესახებ, რომელიც შეესაბამება ადამიანებში მესამე ტრიმესტრამდე პერიოდს.

ძირითადი თანდაყოლილი დეფექტების და სპონტანური აბორტის სავარაუდო ფონური რისკი მითითებულ პოპულაციაში უცნობია. ყველა ორსულობას თან ახლავს თანდაყოლილი დეფექტის, ნაყოფის დაკარგვის ან სხვა არასასურველი შედეგების რისკი. აშშ-ის ზოგად პოპულაციაში, კლინიკურად აღიარებული ორსულობების დროს ძირითადი თანდაყოლილი დეფექტების და აბორტის სავარაუდო ფონური რისკი შესაბამისად 2%-დან 4%-მდე და 15%-დან 20%-მდეა.

მონაცემები

ცხოველთა მონაცემები

ორსულ ვირთაგვებს ორგანოგენეზის დროს (მე-7 დღიდან მე-17 დღემდე) დღეში სამი საათის განმავლობაში მკურნალობდნენ სევოფლურანით (0.22%, 0.66% ან 2.2% უდრის 0.1, 0.3 ან 1.0 MAC) CO2 შთანმთქმელის გარეშე. საკეისრო კვეთით მიღებული ნაყოფი ორსულობის მე-20 დღეს გამოიკვლიეს, ზოგიერთი ცხოველი კი გამოიყენეს ლეკვების დასაყრელად, ლეკვები კი გვერდით მოვლენებზე გამოიკვლიეს. 0 0.3 MAC დოზის მიღებისას ნაყოფზე უარყოფითი ზემოქმედება არ დაფიქსირებულა. 1 MAC-ზე აღინიშნა ნაყოფის სხეულის წონის შემცირება და ჩონჩხის ვარიაციების მომატება, როგორიცაა ოსიფიკაციის დაგვიანება დედის ტოქსიკურობის (საკვებისა და წყლის მიღების შემცირება და დედების სხეულის წონის შემცირება) არსებობისას. 1.0 MAC-იანი დოზით მკურნალობის ჯგუფში, რომლებსაც ლეკვების დაყრის უფლება მიეცათ, ლეკვების წონის მატების შემცირება და განვითარების შეფერხების ნიშნები (ქუთუთოების გაღების მცირე შეფერხება და მხედველობითი განლაგების რეფლექსურ ტესტში არარეაქტიული ცხოველების შემთხვევების მომატება) აღინიშნა.

ორსულ ბოცვრებს ორგანოგენეზის დროს (გესტაციის მე-6 დღიდან მე-18 დღემდე) დღეში სამი საათის განმავლობაში მკურნალობდნენ სევოფლურანით (0.1, 0.3 ან 1.0 MAC) CO2 შთანმთქმელის გარეშე. არცერთი დოზის მიღებისას ნაყოფზე უარყოფითი ზემოქმედება არ დაფიქსირებულა; საშუალო და მაღალი დოზების მიღებისას დედის სხეულის წონა შესაბამისად 5%-ით და 6%-ით შემცირდა.

სხვა კვლევაში, ორსულ ვირთაგვებს ეძლეოდათ სევოფლურანი (0.1, 0.3 ან 1.0 MAC) გესტაციის მე- 17 დღიდან მშობიარობის შემდგომ 21-ე დღემდე. ლეკვების სხეულის წონა შემცირდა 1.0 MAC მკურნალობის ჯგუფში დედის ტოქსიკურობის არარსებობის შემთხვევაში. სევოფლურანს არანაირი გავლენა არ მოუხდენია სენსორულ ფუნქციაზე (მხედველობითი, სმენითი, ნოციცეპცია, გასწორების რეფლექსები), მოტორულ (როტო-როდული), open field ტესტზე ან სასწავლო ამოცანებზე (shuttle box avoidance და წყლის T-ლაბირინთი).

პრიმატებზე ჩატარებული გამოქვეყნებული კვლევის თანახმად, გესტაციის 122-ე დღეს 24 საათის განმავლობაში კეტამინის ანესთეზიური დოზის მიღებამ გაზარდა ნეირონული აპოპტოზი ნაყოფის განვითარებად ტვინში. სხვა გამოქვეყნებულ კვლევებში, ორსულობის 120-ე დღეს იზოფლურანის ან პროპოფოლის 5 საათის განმავლობაში მიღებამ შთამომავლობის განვითარებად

ტვინში ნეირონული და ოლიგოდენდროციტული აპოპტოზის მომატება გამოიწვია. ტვინის განვითარების თვალსაზრისით, ეს პერიოდი შეესაბამება ადამიანის ორსულობის მესამე ტრიმესტრს. ამ დასკვნების კლინიკური მნიშვნელობა გაურკვეველია; თუმცა, ახალგაზრდა ცხოველებზე ჩატარებული კვლევები ვარაუდობენ, რომ ნეიროაპოპტოზი კორელაციაშია ხანგრძლივ კოგნიტურ დეფიციტთან (იხ. გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა, სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება, ცხოველების ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია).

მშობიარობა

კლინიკურ კვლევებში სევოფლურანი გამოყენებულ იქნა როგორც ზოგადი ანესთეზიის ნაწილი გეგმიური საკეისრო კვეთის დროს 29 ქალში. დედასა და ახალშობილში არასასურველი ეფექტები არ დაფიქსირებულა (იხილეთ კლინიკური კვლევები). სევოფლურანის უსაფრთხოება მშობიარობის დროს არ არის დადასტურებული.

სევოფლურანმა შეიძლება გამოიწვიოს საშვილოსნოს გლუვი კუნთების რელაქსაცია და ხელი შეუწყოს საშვილოსნოს ატონიას.

მეძუძური დედები

უცნობია, გამოიყოფა თუ არა სევოფლურანი ან მისი მეტაბოლიტები ადამიანის რძეში. სევოფლურანის ან მისი მეტაბოლიტების ჩვილის ზემოქმედების შესამცირებლად, მეძუძურ დედას შეუძლია დროებით გადატუმბოს და გადააგდოს დედის რძე, რომელიც წარმოიქმნება სევოფლურანის მიღებიდან პირველი 24 საათის განმავლობაში. სიფრთხილე გამოიჩინეთ მეძუძური დედისთვის სევოფლურანის მიცემისას.

გერიატრიული გამოყენება

MAC მცირდება ასაკის მატებასთან ერთად. 80 წლის ასაკში MAC-ის კონცენტრაციის მისაღწევად საჭირო სევოფლურანის საშუალო კონცენტრაცია დაახლოებით 20 წლის ასაკში საჭირო კონცენტრაციის 50%-ია.

პედიატრიული გამოყენება

სევოფლურანით ზოგადი ანესთეზიის ინდუქცია და შენარჩუნება დადგენილია კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში პედიატრიულ პაციენტებში 1-დან 18 წლამდე (იხ. კლინიკური კვლევები, გვერდითი მოვლენები). სევოფლურანს აქვს არამძაფრი სუნი და შესაფერისია პედიატრიულ პაციენტებში ნიღბის ინდუქციისთვის.

სევოფლურანის კონცენტრაცია, რომელიც საჭიროა ზოგადი ანესთეზიის შესანარჩუნებლად, დამოკიდებულია ასაკზე. აზოტის ოქსიდთან ერთად გამოყენებისას სევოფლურანის MAC ექვივალენტური დოზა უნდა შემცირდეს პედიატრიულ პაციენტებში. ნაადრევ ახალშობილებში MAC არ არის განსაზღვრული (იხილეთ სიფრთხილის ზომები - წამლის ურთიერთქმედება, დოზირება და მიღება რეკომენდაციებისთვის 1 დღის და უფროსი ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში).

სევოფლურანის გამოყენება დაკავშირებული ყოფილა გულყრებთან (იხ. სიფრთხილის ზომები, გვერდითი მოვლენები). ამ შემთხვევების უმეტესობა აღინიშნა ბავშვებსა და ახალგაზრდებში 2 თვიდან დაწყებული, რომელთა უმეტესობას არ ჰქონდა წინასწარგანწყობის რისკ-ფაქტორები. სევოფლურანის გამოყენებისას უნდა განხორციელდეს კლინიკური შეფასება იმ პაციენტებში, რომლებსაც შეიძლება ჰქონდეთ გულყრების რისკი.

პომპეს დაავადების (ასევე ცნობილი როგორც გლიკოგენის დაგროვების II ტიპი ან მჟავა ალტაზას დეფიციტი) მქონე პედიატრიულ პაციენტებში დაფიქსირდა სიცოცხლისთვის საშიში პარკუჭოვანი არითმიების შემთხვევები. პომპეს დაავადების მქონე პაციენტების კლინიკური კვლევის შესახებ გამოქვეყნებულ შემთხვევათა სერიაში, პაციენტების ექვს პროცენტს (139-დან 9-ს, რომელთაგან 9- დან 6-ს სევოფლურანი ჰქონდა მიღებული) ანესთეზიის ინდუქციის შემდეგ არითმიები განუვითარდა. მოხსენებული არითმიები მოიცავდა მძიმე ბრადიკარდიას, torsade de pointes-ს და ფატალურ პარკუჭის ფიბრილაციას, რომელიც ჩვეულებრივ ქრება ფარმაკოლოგიური აგენტებით მკურნალობისა და დეფიბრილაციის შემდეგ. მოერიდეთ ანესთეზიის ინდუქციას და შენარჩუნებას ერთადერთი საშუალების გამოყენებით, როგორიცაა სევოფლურანი, რომელიც ამცირებს სისტემურ სისხლძარღვთა წინააღმდეგობას ან დიასტოლურ არტერიულ წნევას.

არასრულწლოვან ცხოველებზე გამოქვეყნებული კვლევები აჩვენებს, რომ ანესთეტიკური და სედატიური საშუალებების, როგორიცაა სევოფლურანი, მიღება, რომლებიც ან ბლოკავენ NMDA რეცეპტორებს, ან აძლიერებენ GABA-ს აქტივობას ტვინის სწრაფი ზრდის ან სინაფსოგენეზის პერიოდში, იწვევს ნეირონული და ოლიგოდენდროციტული უჯრედების ფართომასშტაბიან დაკარგვას განვითარებად ტვინში და სინაფსური მორფოლოგიისა და ნეიროგენეზის ცვლილებებს. სახეობებს შორის შედარების საფუძველზე, ითვლება, რომ ამ ცვლილებების მიმართ მოწყვლადობის პერიოდი კორელაციაშია ორსულობის მესამე ტრიმესტრში და სიცოცხლის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში ზემოქმედების პერიოდთან, მაგრამ ადამიანებში ეს პერიოდი შეიძლება დაახლოებით 3 წლამდე გაგრძელდეს.

კვლევებმა აჩვენა, რომ კეტამინის 3 საათიანი ზემოქმედება, რომელიც ხელს უწყობს ანესთეზიის მსუბუქ ქირურგიულ დონეს, არ გაზრდიდა ნეირონების უჯრედების დაკარგვას. თუმცა, იზოფლურანით 5 საათიანი ან მეტი მკურნალობის დროს დაფიქსირდა ნეირონების უჯრედების დაკარგვის ზრდა. მღრღნელებისა და პრიმატების მონაცემები მიუთითებს, რომ ნეირონებისა და ოლიგოდენდროციტების უჯრედების დაკარგვა შეიძლება იყოს დაკავშირებული სწავლისა და მეხსიერების ხანგრძლივ კოგნიტურ დეფიციტთან. ამ არაკლინიკური აღმოჩენების კლინიკური მნიშვნელობა ჯერ არ არის ცნობილი, სამედიცინო პერსონალმა უნდა დააბალანსონ ანესთეზიის სარგებელი ორსულ ქალებში, ახალშობილებში და მცირეწლოვან ბავშვებში, რომლებსაც პროცედურები სჭირდებათ, არაკლინიკური მონაცემებით მითითებულ პოტენციურ რისკებთან (იხ, გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა, სიფრთხილის ზომები - ორსულობა, ცხოველების ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია).

დაუნის სინდრომის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში გამოყენება იხილეთ გაფრთხილებები - ბრადიკარდია დაუნის სინდრომში

გვერდითი მოვლენები

კლინიკური კვლევების გამოცდილება

კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირებული გვერდითი მოვლენები, მიღებული იყო კონტროლირებადი კვლევებიდან შეერთებულ შტატებში, კანადასა და ევროპაში. შედარებისათვის გამოყენებული პრეპარატები იყო იზოფლურანი, ენფლურანი და პროპოფოლი მოზრდილებში, ხოლო ჰალოტანი პედიატრიულ პაციენტებში. კვლევები ჩატარდა სხვადასხვა პრემედიკაციის, სხვა საანესთეზიო საშუალებების და სხვადასხვა ხანგრძლივობის ქირურგიული პროცედურების გამოყენებით. უმეტესობა გვერდითი მოვლენების მსუბუქი და გარდამავალი იყო და შეიძლება უკავშირდებოდეს ქირურგიულ პროცესებს, პაციენტის მახასიათებლებს (დაავადების ჩათვლით) და/ან შეყვანილ მედიკამენტებს.

კლინიკურ კვლევებში ჩართული 5182 პაციენტიდან 2906 პაციენტი იღებდა სევოფლურანს, მათ შორის 118 მოზრდილი და 507 პედიატრიული პაციენტი, რომლებსაც ჩაუტარდათ ნიღბით ინდუქცია. თითოეული პაციენტი ერთხელ იქნა დათვლილი თითოეული ტიპის გვერდითი მოვლენისთვის. კლინიკურ კვლევებში პაციენტებში დაფიქსირებული გვერდითი მოვლენები, რომლებიც შესაძლოა ან სავარაუდოდ დაკავშირებულია სევოფლურანთან, წარმოდგენილია თითოეული ორგანოთა სისტემური კლასის და სიხშირის კლების მიხედვით შემდეგ ჩამონათვალში. წინასწარი რეგისტრაციის კლინიკურ კვლევებში ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის ერთი შემთხვევა დაფიქსირდა.

გვერდითი მოვლენები ინდუქციის პერიოდში (ნიღბის ანესთეზიის დაწყებიდან ქირურგიულ კვეთამდე) (სიხშირე >1%)

მოზრდილი პაციენტები (N=118)

კარდიოვასკულური

ბრადიკარდია 5%, ჰიპოტენზია 4%, ტაქიკარდია 2%

ნერვული სისტემა აჟიტაცია 7% სასუნთქი სისტემა

ლარინგოსპაზმი 8%, საჰაერო გზების ობსტრუქცია 8%, სუნთქვის შეკავება 5%, გაძლიერებული ხველა 5%

პედიატრიული პაციენტები (N=507)

კარდიოვასკულური

ტაქიკარდია: 6%, ჰიპოტენზია: 4%

ნერვული სისტემა აჟიტაცია 15% სასუნთქი სისტემა

სუნთქვის შეკავება 5%, ხველის მომატება 5%, ლარინგოსპაზმი 3%, აპნოე 2%

საჭმლის მომნელებელი სისტემა

მომატებული ნერწყვდენა: 2%

გვერდითი მოვლენები შენარჩუნებისა და გამოღვიძების პერიოდში (სიხშირე >1%, N=2906) სხეული მთლიანად

ცხელება 1%, კანკალი 6%, ჰიპოთერმია 1%, მოძრაობა 1%, თავის ტკივილი 1% გულ-სისხლძარღვთა

ჰიპოტენზია 11%, ჰიპერტენზია 2%, ბრადიკარდია 5%, ტაქიკარდია 2% ნერვული სისტემა

ძილიანობა 9%, აჟიტაცია 9%, თავბრუსხვევა 4%, მომატებული ნერწყვდენა 4% საჭმლის მომნელებელი სისტემა

გულისრევა 25%, ღებინება 18% სასუნთქი სისტემა

ხველა მომატებული 11%, სუნთქვის შეკავება 2%, ლარინგოსპაზმი 2%

გვერდითი მოვლენები, ყველა პაციენტი კლინიკურ კვლევებში (N=2906), ყველა ანესთეზიის პერიოდი, სიხშირე <1% (მოხსენებული 3 ან მეტ პაციენტში)

სხეული მთლიანად ასთენია, ტკივილი გულ-სისხლძარღვთა

არითმია, პარკუჭოვანი ექსტრასისტოლები, სუპრავენტრიკულური ექსტრასისტოლები, სრული AV ბლოკი, ბიგემინია, სისხლდენა, ინვერსიული T ტალღა, წინაგულების ფიბრილაცია, წინაგულების არითმია, მეორე ხარისხის AV ბლოკი, სინკოპე, S-T დეპრესია

ნერვული სისტემა

ტირილი, ნერვიულობა, დაბნეულობა, ჰიპერტონია, პირის სიმშრალე, უძილობა სასუნთქი სისტემა

ნახველის მომატება, აპნოე, ჰიპოქსია, ხიხინი, ბრონქოსპაზმი, ჰიპერვენტილაცია, ფარინგიტი, სლოკინი, ჰიპოვენტილაცია, ქოშინი, სტრიდორი

მეტაბოლიზმი და კვება

იზრდება LDH, AST, ALT, BUN, ტუტე ფოსფატაზა, კრეატინინი, ბილირუბინემია, გლიკოზურია, ფლუოროზი, ალბუმინურია, ჰიპოფოსფატემია, აციდოზი, ჰიპერგლიკემია

სისხლის და ლიმფური სისტემა ლეიკოციტოზი, თრომბოციტოპენია კანი და განსაკუთრებული შეგრძნებები

ამბლიოპია, ქავილი, გემოს გაუკუღმართება, გამონაყარი, კონიუნქტივიტი უროგენიტალური

შარდვის დისფუნქცია, შარდის პათოლოგია, შარდის შეკავება, ოლიგურია

იხილეთ გაფრთხილებები ავთვისებიანი ჰიპერთერმიის შესახებ ინფორმაციისთვის. პოსტმარკეტინგული გამოცდილება

შემდეგი გვერდითი მოვლენები გამოვლინდა სევოფლურანის USP-ის მიღების შემდგომი გამოყენებისას. ამ მოხსენებების სპონტანური ბუნების გამო, სევოფლურანის USP-ის ფაქტიური სიხშირე და კავშირი ამ მოვლენებთან შეუძლებელია დარწმუნებით დადგინდეს.

ცენტრალური ნერვული სისტემა

კრუნჩხვები - პოსტმარკეტინგული ანგარიშები მიუთითებს, რომ სევოფლურანის გამოყენება დაკავშირებულია კრუნჩხვებთან. შემთხვევათა უმეტესობა ბავშვებსა და ახალგაზრდებში იყო, რომელთა უმეტესობას კრუნჩხვების სამედიცინო ისტორია არ ჰქონდა. ზოგიერთ შემთხვევაში არ იყო მოხსენებული თანმხლები მედიკამენტების შესახებ, ხოლო ერთ-ერთ შემთხვევაში

დადასტურდა EEG-ით. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი შემთხვევა იყო ერთჯერადი კრუნჩხვები, რომლებიც სპონტანურად ან მკურნალობის შემდეგ გაქრა, ასევე აღწერილია მრავლობითი კრუნჩხვების შემთხვევები. კრუნჩხვები აღინიშნა სევოფლურანის ინდუქციის დროს ან მის შემდეგ მალევე, გამოღვიძებისას და ოპერაციის შემდგომი გამოჯანმრთელების პერიოდში ანესთეზიიდან ერთი დღის განმავლობაში.

დელირიუმი

გულის მხრივ

გულის გაჩერება

QT გახანგრძლივება, რომელიც ასოცირდება Torsade de Pointe-სთან

ბრადიკარდია დაუნის სინდრომის მქონე პაციენტებში

ღვიძლის ფუნქცია

აღწერილია ღვიძლის მსუბუქი, საშუალო და მძიმე პოსტოპერაციული დისფუნქცია ან ჰეპატიტი, სიყვითლით ან მის გარეშე. ჰეპატიტის არცერთი შემთხვევისთვის ჰისტოლოგიური მტკიცებულება არ იყო მოწოდებული. ამ შემთხვევების უმეტესობაში პაციენტებს ჰქონდათ ღვიძლის თანმხლები დაავადებები ან მკურნალობდნენ ღვიძლის დისფუნქციის გამომწვევი პრეპარატებით. აღწერილი მოვლენების უმეტესობა გარდამავალი იყო და სპონტანურად გაქრა (იხ. სიფრთხილის ზომები).

ღვიძლის ნეკროზი

ღვიძლის უკმარისობა სხვა

ავთვისებიანი ჰიპერთერმია (იხ. უკუჩვენებები, გაფრთხილებები)

ალერგიული რეაქციები, როგორიცაა გამონაყარი, ჭინჭრის ციება, ქავილი, ბრონქოსპაზმი და ანაფილაქსიური რეაქციები(იხ. უკუჩვენებები).

დაფიქსირებულია ჰიპერმგრძნობელობის შემთხვევები (მათ შორის კონტაქტური დერმატიტი, გამონაყარი, ქოშინი, ხიხინი, დისკომფორტი გულმკერდის არეში, სახის შეშუპება ან ანაფილაქსიური რეაქცია), განსაკუთრებით საინჰალაციო ანესთეტიკების, მათ შორის სევოფლურანის, ხანგრძლივი პროფესიული ზემოქმედების შემთხვევაში (იხ. უსაფრთხოება და მოპყრობა - პროფესიული სიფრთხილე).

ლაბორატორიული აღმოჩენები

გლუკოზის გარდამავალი მატება, ღვიძლის ფუნქციური ტესტების ცვლილებები და სისხლის თეთრი უჯრედების რაოდენობის ზრდა, რაც შესაძლებელია სხვა საანესთეზიო საშუალებების გამოყენების დროსაც.

ჭარბი დოზირება

დოზის გადაჭარბების ან ჭარბი დოზირების სიმპტომების, უნდა იქნას მიღებული შემდეგი ზომები: შეწყდეს სევოფლურანის მიღება, შენარჩუნდეს სასუნთქი გზების გამტარობა, დაიწყოს ჟანგბადით კონტროლირებადი ან დამხმარე ვენტილაცია და შენარჩუნდეს გულ-სისხლძარღვთა სისტემის ადეკვატური ფუნქცია.

დოზირება და მიღების წესი

ამაორთქლებლიდან გამოყოფილი სევოფლურანის კონცენტრაცია ცნობილი უნდა იყოს. ეს შეიძლება მიღწეული იქნას სევოფლურანისთვის სპეციალურად დაკალიბრებული

ამაორთქლებლის გამოყენებით. ზოგადი ანესთეზიის შეყვანა ინდივიდუალური უნდა იყოს, დაფუძნებული პაციენტის რეაგირებაზე.

გამომშრალი CO2 შთანმთქმელების ჩანაცვლება

როდესაც კლინიცისტი ეჭვობს, რომ CO2-ის შთანმთქმელი შეიძლება გამომშრალი იყოს, ის უნდა შეიცვალოს. სევოფლურანისა და CO2 შთანმთქმელების გამოყენებისას მიმდინარე ეგზოთერმული რეაქცია ძლიერდება, როდესაც CO2 შთანმთქმელი გამოშრება, მაგალითად, CO2 შთანმთქმელის ბალონში მშრალი აირის ხანგრძლივი ნაკადის შემდეგ (იხ. სიფრთხილის ზომები).

ანესთეზიამდელი მედიკამენტები

სევოფლურანის გამოყენებისას არ არის ნაჩვენები ან უკუნაჩვენები რაიმე სპეციფიკური პრემედიკაცია. პრემედიკაციის ჩატარება-არ ჩატარების შესახებ გადაწყვეტილება და პრემედიკაციის არჩევა ანესთეზიოლოგის შეხედულებისამებრ ხდება.

ინდუქცია

სევოფლურანს არ აქვს მძაფრი სუნი და არ იწვევს სასუნთქი გზების გაღიზიანებას; ის შესაფერისია ნიღბით ინდუქციისთვის პედიატრიასა და მოზრდილებში.

შენარჩუნება

ქირურგიული დონის ანესთეზიის მიღწევა, როგორც წესი, შესაძლებელია 0.5%-დან 3%-მდე სევოფლურანის კონცენტრაციით, აზოტის ოქსიდის თანმხლები გამოყენებით ან მის გარეშე. სევოფლურანის შეყვანა შესაძლებელია ნებისმიერი ტიპის ანესთეზიის წრედთან ერთად.

ცხრილი 9. MAC მნიშვნელობები მოზრდილებისა და პედიატრიული პაციენტებისთვის ასაკის მიხედვით

პაციენტის ასაკი (წელი)

სევოფლურანი ჟანგბადში

სევოფლურან 65% N2O/35% 02-ში

0-დან 1 თვემდე #

  • 3%

1-დან 6 თვეზე ნაკლებ დროში

3%

6 თვიდან 3 წლამდე

  • 8%

2%@

3-დან 12-მდე

  • 5%

25

  • 6%
  • 4%

40

  • 1%
  • 1%

60

  • 7%
  • 9%

80

  • 4%
  • 7%

# ახალშობილები სრულფასოვანი გესტაციური ასაკია. MAC დღენაკლულ ახალშობილებში დადგენილი არ არის.

@ 1-დან 3 წლამდე ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში გამოყენებული იყო 60% N2O/40% 02.

მიწოდების მეთოდი

სევოფლურანი USP არის აქროლადი, გამჭვირვალე და უფერო საინჰალაციო სითხე და შეფუთულია III ტიპის ქარვისფერ შუშის ბოთლებში, რომლებიც შეიცავს 250 მლ სევოფლურანს. 3. თითოეული ბოთლი მოთავსებულია 6 ცალიან კოლოფში.

უსაფრთხოება და მოპყრობა პროფესიული სიფრთხილე

სევოფლურანისთვის სამუშაო ექსპოზიციის სპეციფიკური ლიმიტი დადგენილი არ არის. თუმცა, შრომის უსაფრთხოებისა და ჰალოგენირებული საანესთეზიო საშუალებებისთვის ზოგადად ჯანმრთელობის ეროვნულის ინსტიტუტის რეკომენდირებულია 8 საათიან დროში შეწონილი საშუალო ლიმიტი 2 ppm (0.5 ppm N2O-ზე ზემოქმედებისას) (იხ. გვერდითი მოვლენები).

შენახვა

შეინახეთ 20°-დან 25°C-მდე (68°-დან 77°F-მდე); ექსკურსიები ნებადართულია 15°-დან 30°C-მდე (59°-დან 86°F-მდე) [იხილეთ USP კონტროლირებადი ოთახის ტემპერატურა].

ცხოველთა ტოქსიკოლოგია და/ან ფარმაკოლოგია

ცხოველებზე გამოქვეყნებული კვლევები აჩვენებს, რომ საანესთეზიო საშუალებების გამოყენება ტვინის სწრაფი ზრდის ანუ სინაფსოგენეზის პერიოდში იწვევს ნეირონული და ოლიგოდენდროციტული უჯრედების ფართომასშტაბიან დაკარგვას განვითარებად ტვინში და სინაფსური მორფოლოგიისა და ნეიროგენეზის ცვლილებებს. სახეობებს შორის შედარების საფუძველზე, ითვლება, რომ ამ ცვლილებების მიმართ მოწყვლადობის პერიოდი კორელაციაშია მესამე ტრიმესტრში სიცოცხლის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში ზემოქმედების პერიოდთან, მაგრამ ადამიანებში შეიძლება გაგრძელდეს დაახლოებით 3 წლამდე.

პრიმატებში საანესთეზიო რეჟიმის 3 საათიანი ზემოქმედება, რომელიც წარმოქმნიდა ანესთეზიის მსუბუქ ქირურგიულ სიბრტყეს, არ გაზრდიდა ნეირონების უჯრედების დაკარგვას; თუმცა, მკურნალობის რეჟიმმა 5 საათის ან მეტი ხნის განმავლობაში გაზარდა ნეირონების უჯრედების დაკარგვა. მღრღნელებისა და პრიმატების მონაცემები ვარაუდობს, რომ ნეირონებისა და ოლიგოდენდროციტების უჯრედების დაკარგვა დაკავშირებულია სწავლისა და მეხსიერების დახვეწილ, მაგრამ გახანგრძლივებულ კოგნიტურ დეფიციტთან. ამ არაკლინიკური დასკვნების კლინიკური მნიშვნელობა ცნობილი არ არის და სამედიცინო პერსონალმა უნდა დააბალანსოს შესაბამისი ანესთეზიის სარგებელი ორსულ ქალებში, ახალშობილებში და მცირეწლოვან ბავშვებში, რომლებიც საჭიროებენ პროცედურებს არაკლინიკური მონაცემებით შემოთავაზებული პოტენციური რისკების წინააღმდეგ (იხ. გაფრთხილებები - პედიატრიული ნეიროტოქსიკურობა, სიფრთხილის ზომები - ორსულობა, სიფრთხილის ზომები - პედიატრიული გამოყენება).

ჩინეთის პროდუქტი

მწარმოებელი

Shanghai Hengrui Pharmaceutical Co., Ltd.

შანხაი, 200245, ჩინეთი

რედ. ნოემბერი 2022

გაცემის წესი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი - II ჯგუფი, აკრძალულია საცალო რეალიზაცია, გაიცემა მხოლოდ შესაბამისი ნებართვის/ლიცენზიის მქონე დაწესებულებებზე

წყარო: ფარმაცევტული პროდუქტების სახელმწიფო რეესტრი (ჯანდაცვის სამინისტრო). ინსტრუქცია რეესტრში ატვირთული ოფიციალური დოკუმენტია; ნაწილებად ავტომატურად დავყავით, ტექსტი არ შეგვიცვლია. თუ რამე გაუგებარია, ნახე ორიგინალი ან ჰკითხე ფარმაცევტს.

სხვა წამლის მოძებნა