თაკო სონღულაშვილი: ბავშვმა დაკარგა დედა, აღარ აქვს სახლი... და მეორე დღესვე პალატაში თავზე ადგება სამი გაუგებარი, უცხო ბიძია ვიღაც კამერებიან ტიპებთან ერთად, რომლებიც ვიდეოს და ფოტოებს უღებენ
თაკო სონღულაშვილი: არათუ მათ ან ვინმეს მათ გარშემო ბაზისური, ანატომიური ინტუიცია არ აღმოაჩნდათ, აი ის, ზურგის ტვინში რო იბადება, რომ ვერ იაზრებ, ვერ ხვდები, მაგრამ რაღაც ინსტიქტი გკარნახობს - მოდი, სამივე არ შევიდეთ, ბევრია. ან - მოდი, არ შევაშინოთ. ან - მოდი კამერები არ გვინდა. არამედ ბავშვს ეუბნებიან, გული დაგვიხატეო. პროფესიონალიზმისა და არაპროფესიონალიზმის, სწორი და არასწორი პიარის მიღმა ამბავია ეს. ესაა აბსოლუტური გულგრილობა და ბოროტება.

თაკო სონღულაშვილი:
სამი წლის თაიამ 8 საათი გაატარა ნანგრევებში, სიბნელეში, უჟანგბადობაში, მტვერში, ჭუჭყში უძრავად, საკუთარ თმისსამაგრს ჩაბღაუჭებულმა.
ახლა კლინიკაშია, სახატავები მიუტანიათ, მოშივდებოდა და აჭმვედნენ კიდეც, მამასაც ნახავდა, მაგრამ არ ვიცით, მოიკითხა თუ არა დედა, მაგრამ ხომ ელოდება?!
ბავშვმა დაკარგა დედა, აღარ აქვს სახლი, მიიღო უმძიმესი ტრავმა, რომლის შედეგებთან გამკლავებაც მას მთელი ცხოვრება მოუწევს.
და მეორე დღესვე პალატაში თავზე ადგება სამი გაუგებარი, უცხო ბიძია ვიღაც კამერებიან ტიპებთან ერთად, რომლებიც ვიდეოს და ფოტოებს უღებენ.
მათ შორის, ყველაზე არასაბავშვო ჰაბიტუსის მქონე სარჯველაძე, ჯანდაცვის მინისტრი, თაიას სთხოვს კალაძე ბიძიას გული დაუხატოს. იმიტომ რომ მანამდე კალაძე ბიძიამ ყვავილები და მზე დაუხატა ბავშვს, რომელმაც 8 საათი სიბნელესა და მტვერში გაატარა.
ყველაზე საზარელი მაფიოზების ბიოგრაფიებშიც კი შეხვდებით რაღაც ისეთ ცხოვრებისეულ მომენტს, როდესაც მათში ღირსებას და ჰუმანურობის მცირე ნაპერკალს დაინახავთ ან იგრძნობთ, მათი დაუნდობლობისა და სისატიკის უკან რაღაც ადამიანურს, თუნდაც წამიერს.
აქ კი, ამ სამ ადამიანს, არც მათ პიარშიკებს, არც მათი ოჯახის წევრებს არც ერთი წამით არ უჩნდება განცდა, რომ იმ სამი წლის ციცქნას საწოლთან დგანან, რომელსაც 8 საათი ეშინოდა, 8 საათი იბრძოდა, 8 საათი უძლებდა და რომელმაც დაკარგა დედა. დედა, რომელსაც ელოდება.
არათუ მათ ან ვინმეს მათ გარშემო ბაზისური, ანატომიური ინტუიცია არ აღმოაჩნდათ, აი ის, ზურგის ტვინში რო იბადება, რომ ვერ იაზრებ, ვერ ხვდები, მაგრამ რაღაც ინსტიქტი გკარნახობს - მოდი, სამივე არ შევიდეთ, ბევრია. ან - მოდი, არ შევაშინოთ. ან - მოდი კამერები არ გვინდა. არამედ ბავშვს ეუბნებიან, გული დაგვიხატეო.
პროფესიონალიზმისა და არაპროფესიონალიზმის, სწორი და არასწორი პიარის მიღმა ამბავია ეს. ესაა აბსოლუტური გულგრილობა და ბოროტება.
მე ხატვა არ შემიძლია, მაგრამ შემიძლია წერა და ჩათვალეთ, სამივეს დაგიწერეთ მზე.
მასალა მომზადებულია NEWS.GE-ის რედაქციის მიერ. news.ge-ის მუშაობის პრინციპებს გაეცანი პროექტის შესახებ გვერდზე.
კომენტარები
კომენტარები იტვირთება…