გადარჩენის ყველაზე დაუჯერებელი ისტორია, რომელსაც დღეს წაიკითხავთ: როგორ მოუწია უკრაინელ მებრძოლს საკუთარი ფეხის მოკვეთა, სანამ გახდებოდა პირველი ადამიანი, რომელიც ბრძოლის ველიდან დრონით გაიყვანეს... მას შემდეგ, რაც მან 70 კვირა გაატარა დაჭრილმა და იზოლირებულმა სასიკვდილო ზონაში

უკრაინელმა ქვეითმა საკუთარი ფეხი მოიკვეთა, რათა ფრონტის ხაზზე მარტოს 200 დღეზე მეტხანს ეცოცხლა, სანამ ომის ისტორიაში პირველი ჯარისკაცი გახდებოდა, რომელიც საჰაერო დრონით იქნა ევაკუირებული.

კოსტიანტინ ვლასენკომ სასიკვდილო ზონაში 491 დღეს გაუძლო — თავდაპირველად თანამებრძოლ „ბასკისთან“ ერთად ვიწრო ბეტონის მილსადენში იმალებოდა, რადგან რუსული დრონების გუნდები მათ ევაკუაციას შეუძლებელს ხდიდა.

რვა თვის შემდეგ, გასულ ზამთარს მილის დატბორვის გამო, ისინი იძულებულნი გახდნენ იქაურობა დაეტოვებინათ და მიტოვებულ სკოლაში დაიმალნენ, სანამ ბასკი 50 წლის იუბილეზე დაიღუპებოდა.

რუსეთმა დინამიკი გაგზავნა, რომლითაც დანებებისკენ მოუწოდებდა, მაგრამ 49 წლის ქვეითმა კუნძულ ზმეინის დამცველების გამომწვევი ფრაზით უპასუხა: „Русский военный корабль, иди на***!“

აფეთქების შედეგად მიღებული ჭრილობების გამო სიარული აღარ შეეძლო, ამიტომ დრონებისგან თავის დასაცავად თუჯის ღუმელში შეძვრა და იქ კიდევ რვა თვე დარჩა.

მეთაურები მას დრონით მედიკამენტებსა და საკვებს უგზავნიდნენ, ასევე გადასცეს ამანათი მეუღლისგან, ტატიანასგან, რომელშიც სტივენ კინგის რომანი „აუტსაიდერიც“ იდო.

ძლიერი მოყინვის გამო მას მარცხენა ტერფი დაულპა და მოსწყდა, ხოლო როცა მარჯვენა ფეხმა „ქანაობა“ დაიწყო, მან ის აგურზე დადო და დარჩენილი ქსოვილები დანით გადაიჭრა.

„ცრემლები მდიოდა, მაგრამ უნდა მომეჭრა“, — თქვა მან.

კოსტიანტინ ვლასენკომ საკუთარი ფეხი მოიკვეთა, რათა ფრონტის ხაზზე მარტოს 200 დღეზე მეტხანს ეცოცხლა, სანამ ომის ისტორიაში პირველი ჯარისკაცი გახდებოდა, რომელიც საჰაერო დრონით იქნა ევაკუირებული.

დაჭრილი ჯარისკაცის დასაცავად აპარატს ყველა მხრიდან უკრაინული დრონების ჯგუფი მიჰყვებოდა.

დრონის ქვედა ნაწილზე არსებულ ღვედებზე ჩამოკიდებული 80-კილოგრამიანი ჯარისკაცი ცაში აიტაცეს.

მტრის დრონებით გარშემორტყმულმა და მჭიდროდ დანაღმულ ტერიტორიაზე მყოფმა მისმა მეთაურებმა აღმოსავლეთ უკრაინაში, ხარკოვის ოლქში, მსოფლიოში პირველი საჰაერო დრონით ევაკუაციის მცდელობა გადაწყვიტეს.

მის პოზიციაზე ტელეფონი ჩაუშვეს ვიდეოინსტრუქციით, თუ როგორ უნდა მიება თავი დრონის ქვედა მხარეს, ასევე წერილობითი ინსტრუქციებით უკრაინულ და რუსულ ენებზე.

შემდეგ ძლიერ მოდიფიცირებული დამბომბავი დრონი დაეშვა და, მასზე მიბმის შემდეგ, ვლასენკომ მის კამერას გულის ნიშანი და აწეული ცერა თითი უჩვენა.

ის ჰაერში 120 მეტრზე აიწია და პეტროპავლივკიდან უსაფრთხო ადგილამდე 18 კილომეტრი იფრინა სამი Vampire ტიპის დრონის ესკორტით, რომელთაგან ერთი რუსებმა ჩამოაგდეს.

ფრონტის ხაზზე გატარებული 491 დღის შემდეგ გადარჩენის აღწერისას ვლასენკომ თქვა: „სიტყვები არ მყოფნის… საოცრებაა. ეს ნამდვილი სასწაულია“.

ამჟამად საავადმყოფოში გამოჯანმრთელების პროცესში მყოფმა ვლასენკომ, ზედმეტსახელად „კოსტიამ“, ევაკუაციის ეს არაჩვეულებრივი ამბავი უკრაინელ ჟურნალისტ იური ბუტუსოვს უამბო. მას Gurzuf Defense-ის კეპი ეხურა — პატივისცემის ნიშნად კომპანიისა, რომელმაც მისი გადამრჩენი დრონი შექმნა.

ვლოდიმირ ზელენსკის მშობლიური ქალაქიდან, კრივი-რიჰიდან წამოსული ვლასენკო ომის დაწყებისას კარიერზე სატვირთოს მძღოლად მუშაობდა.

ის სამხედრო კომისარიატში მივიდა და სამსახურში ჩარიცხვა მოითხოვა, რის შემდეგაც უკრაინის 30-ე მექანიზებული ბრიგადის მე-2 ბატალიონში მსახურობდა.

ვლასენკოს დავალებული ჰქონდა დაჭრილი თანამებრძოლის ევაკუაცია და ხარკოვის ოლქში, ბეტონის სადრენაჟო მილში არსებულ პოზიციაზე მათი ჩანაცვლება.

ჯარისკაცს გასული წლის 2 ივნისს, მარაგის მოსატანად მილიდან გამოსვლისას, „ლეპესტოკის“ ტიპის ნაღმზე დაებიჯებინა ფეხი და თითები და ერთი ტერფი დაეკარგა.

იმ დღეს მათი ევაკუაციის შემდეგ, ვლასენკომ პოზიცია ერთ თანამებრძოლთან, მეტსახელად „ბასკისთან“ ერთად გადაიბარა.

მილის შუაგულში მიწისქვეშა თავშესაფარში ჩასასვლელი ხვრელი იყო გაკეთებული. ისინი რიგრიგობით იმალებოდნენ „თავშესაფარში“, სანამ მეორე ზემოთ, მილში მორიგეობდა.

მათი როტაცია ორ თვეში უნდა მომხდარიყო, მაგრამ რუსეთმა იმდენი Mavic-ის სათვალთვალო დრონი გამოგზავნა, რომ იქიდან გამოსვლა შეუძლებელი გახდა.

„იმდენი Mavic ჰყავდათ, ცა დაბინძურებული იყო“, — თქვა მან. — „თუ შენ ვერ ხედავდი, ის გხედავდა შენ“.

მათი შეცვლის მცდელობა წარუმატებლად დასრულდა.

საავადმყოფოს საწოლიდან საუბრისას ჯარისკაცმა გაამხილა, თუ როგორ მოუწია საკუთარი ფეხის მოკვეთა დრონით ევაკუაციამდე.

ჯარისკაცის გადარჩენა კიდევ უფრო დაუჯერებელია იმ დაზიანებების გათვალისწინებით, რაც მან გადაიტანა.

„ერთხელ სცადეს ჩვენი ჩანაცვლება, მაგრამ ვერ მოაღწიეს“, — თქვა მან.

„მოგვიანებით, სხვა თანამებრძოლები გამოვიდნენ მხოლოდ მათი ცხედრების წამოსაღებად, მაგრამ ვერც მათ მოაღწიეს. მათი გამოყვანა ვერ შეძლეს.

ამიტომ ვთქვი, რომ ჩემ წამოსაყვანად მოსვლა საჭირო არ იყო. მირჩევნია, მარტო მოვკვდე, ვიდრე კიდევ მეტი ადამიანი დაიღუპოს“.

მილში რვა თვის გატარების შემდეგ, მიმდინარე წლის 14 თებერვალს ის დაიტბორა, რამაც ვლასენკო და ბასკი აიძულა, თავშესაფარი მიეტოვებინათ.

„გამოვძვერით და სანამ ვმოძრაობდით, უკვე სველები ვიყავით“, — თქვა მან. — „და, სხვათა შორის, მაშინ ისევ ძლიერი ყინვა დაიწყო.

მე და ბასკი ერთად მივდიოდით. მაგრამ ძალა აღარ მქონდა. უკვე ძალიან დასუსტებულები ვიყავით“.

წყვილმა დრონებისთვის შეუმჩნევლად მიაღწია დანგრეულ სკოლამდე და რაციით თავისი ადგილსამყოფელი შეატყობინა. უკრაინულმა დრონებმა მათ მშრალი ტანსაცმელი ჩაუყარეს, მაგრამ რუსულმა სადაზვერვო აპარატებმა ეს მიწოდება შეამჩნიეს.

„ამის შემდეგ მათ ჭურვების ჩამოყრა დაიწყეს“, — თქვა ვლასენკომ.

„ფეხში მომხვდა, მაგრამ ტერფები ისე მქონდა მოყინული, რომ ვერც კი ვიგრძენი, რამე თუ მომხვდა. ფაქტობრივად, მარცხენა ფეხი დამსხვრეული მქონდა. მარჯვენაზე ჯერ კიდევ შემეძლო დგომა.

მერე ჩვენი ბიჭები შემოფრინდნენ და საჭმელი ჩამოაგდეს, მის ასაღებად წასვლისას კი მარჯვენა ფეხი გადამიბრუნდა. ამის შემდეგ ნორმალურად გადაადგილება საერთოდ აღარ შემეძლო“.

შიმშილისგან სასოწარკვეთილი ბასკი საკვების ასაღებად გამოვიდა. მაგრამ მტრის დრონი მოფრინდა და მას დაარტყა.

ვლასენკო მასთან მივიდა, მაგრამ ფარნის გარეშე სიბნელეში მისი ჭრილობების გარჩევა ვერ შეძლო. მთელი ღამე ესმოდა თანამებრძოლის კვნესა, თუმცა დახმარება არ შეეძლო.

„უბრალოდ კვნესოდა: „ოჰ… აი…“ ვერაფერს ამბობდა. ვეკითხებოდი: „სად მოგხვდა? ფეხში? ხელში? სად მოგხვდა?“

მხოლოდ კვნესა და ოხვრა ისმოდა. როგორც შემეძლო, ჩემკენ მოვქაჩე. მერე გაჩუმდა.

დილით ჩემი თანამებრძოლი გარდაიცვალა. მისი გადარჩენა ვერ შევძელი. ის თავის 50 წლის იუბილეზე დაიღუპა.

აღნიშვნა ვერც კი მოასწრო. ღმერთმა საჩუქარი გაუკეთა და წაიყვანა. 16 თებერვალს მარტო დავრჩი. როცა განთიადი დაიწყო, გადავაფარე“.

მისიაში გამოყენებული Heavy Shot ტიპის დრონი Gurzuf Defence-ის მიერ იყო დამზადებული.

კოსტია წარმატებით გადაიყვანეს საევაკუაციო პუნქტში და ამჟამად მკურნალობას გადის.

ჩაერთეთ დისკუსიაში

რას ავლენს ვლასენკოს ისტორია თანამედროვე ომში ადამიანის გამძლეობის ზღვარზე?

როგორია თქვენი აზრი?

ვლასენკო მიხვდა, რომ მისი პოზიცია გაშიფრული იყო, ამიტომ ნაღრძობ ფეხზე დადგა, იარაღი და რაც შეეძლო მარაგი აიღო და წასასვლელად გაემზადა.

ამ დროს მახლობლად აფეთქების ხმა გაიგონა.

„აღმოჩნდა, რომ მაფრთხილებდნენ“, — თქვა მან. — „მოგვიანებით დინამიკი, ან რაღაც პატეფონის მსგავსი ჩამოაგდეს, სადაც ჩანაწერი ირთვებოდა და დანებებას მთხოვდა“.

დინამიკი ეუბნებოდა: „ძმაო, ვიცით, რომ აქ ხარ. დამიჯერე, შენი თანამებრძოლები არ გიშველიან.

აფეთქების ხმა გაიგონე. შემდეგი შეიძლება შენკენ იყოს მიმართული. შენი მოკვლა არ გვინდა.

ფანჯრის რაფაზე ქილა ან ბოთლი დადე და გვეცოდინება, რომ მზად ხარ. თეთრი შუქი გაგიძღვება [დრონზე მითითებით]. შემდეგ ტყვეობა, გაცვლის ფონდი და სახლი. დიახ, ზუსტად — სახლი“.

მაგრამ ვლასენკო არ დაეჭვებულა. მან დაიყვირა: „Русский военный корабль, иди на***!“

„სამწუხაროა, რომ არ ესმოდათ ჩემი“, — იხუმრა მან. — „მიკროფონი ალბათ არ ჰქონდა“.

მან ეს რაციით მეთაურებს შეატყობინა, რომლებმაც დინამიკის გასანადგურებლად დრონები გაგზავნეს, თუმცა მისი პოვნა ვერ შეძლეს.

„ოცი წუთის შემდეგ მათი დიდი დრონი მოფრინდა“, — თქვა ვლასენკომ რუსულ ბომბდამშენზე საუბრისას.

ის გვერდზე მოიკუნტა, კბილები დაკრიჭა და დაელოდა, როდის ჩამოაგდებდა ის ჭურვს.

„მერე აფეთქება მოხდა“, — თქვა მან. — „რა აფეთქება იყო… მეგონა, მკვდარი ვიყავი, მაგრამ კბილებში მიწის მარცვლებს ვგრძნობდი.

ბნელოდა. თვალები გავახილე და მაინც ბნელოდა. გავიფიქრე, კიდევ ვხედავდი თუ არა. მაგრამ ის ფაქტი, რომ კბილებში ქვიშას ვგრძნობდი, ნიშნავდა, რომ ცოცხალი ვიყავი.

ის დაწყევლილი დინამიკი კი ისევ უკრავდა…“

ვლასენკომ მოახერხა ნანგრევებში შემჩნეულ თუჯის ღუმელში შეძრომა.

„იქ პატარა ღიობი იყო… არ ვიცი, რომელმა ანგელოზმა შემაგდო იქ“, — თქვა მან.

შემდეგ, რამდენიმე წამში, დრონმა მეორე უზარმაზარი ჭურვი ჩამოაგდო.

„ყველაფერი ჩემზე დაიწყო ჩამოშლა“, — თქვა მან. — „მორჩა-მეთქი. მეგონა, რომ… მაგრამ ისევ იგივე ვიგრძენი: კბილებში ქვიშა. ესე იგი, ცოცხალი ვიყავი“.

სწორედ აქ დარჩა ის მომდევნო რვა თვის განმავლობაში. მისი თანამებრძოლები დრონით უგზავნიდნენ საკვებსა და მედიკამენტებს სკოლის ნანგრევებში, ის ღუმელიდან გამოდიოდა, იღებდა მათ და უკან ბრუნდებოდა.

ის კვლავ აგრძელებდა საბრძოლო დაკვირვებას და ატყობინებდა ყველაფერს, რასაც მტრის გადაადგილების შესახებ ხედავდა და ესმოდა.

იქ წოლისას მან შეამჩნია, თუ როგორ „გამოაძევებს ადამიანის სხეული უცხო სხეულებს თავისით“.

„ნამსხვრევების ნაჭრებმა ჩემგან ცვენა დაიწყო“, — თქვა მან.

თუმცა აპრილისთვის, მისი თქმით, მარცხენა ტერფი „მოუკვდა“. მოყინვისა და სისხლის მიმოქცევის შეწყვეტის გამო ის დაულპა და მოსწყდა.

მომდევნო თვეს მარჯვენა ფეხი, რომელიც ნაღრძობი ჰქონდა, სრულიად დაბუჟდა და „ქანაობა“ დაიწყო.

„ფეხის ქვედა ნაწილი უბრალოდ ეკიდა“, — თქვა მან. — „რაც უფრო ხშირად გამოვდიოდი მარაგის ასაღებად, მით უფრო ექაჩებოდა ძვალს. კანი სძვრებოდა.

მივხვდი, რომ უნდა მომეკვეთა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, მუხლამდე ავიდოდა და მაინც უკან უნდა მეთრია.

ამიტომ მივიღე გადაწყვეტილება, რომ მომეჭრა. ვიცოდი, რომ მისი გადარჩენა აღარ შეიძლებოდა. მინდოდა, ერთი ტერფი მაინც შემენარჩუნებინა. მაგრამ არ გამოვიდა, რა გაეწყობა“.

მოკვეთის პროცესის აღწერისას მან თქვა: „აგურზე დავდე და დანა ავიღე. ცრემლები მდიოდა, მაგრამ უნდა მომეჭრა. ჰოდა, მოვიჭერი.

მარცხენა — დაჭრილი — უკვე თავისით მომძვრალიყო დამპალი“.

როდესაც დათბობა დაიწყო, მას ახსოვს ასობით დიდი ნარინჯისფერ-შავი პეპელა, რომლებიც იქ დაფრინავდნენ, სადაც მისი მოკვეთილი ფეხები ეგდო.

თვეების განმავლობაში მისი ერთადერთი კავშირი რაცია იყო, რომლითაც სხვა პოზიციებიდან გადასცემდნენ „450“-ს — რაც ნიშნავს „ყველაფერი მშვიდადაა“.

„როდესაც მესმოდა, როგორ გადასცემდნენ ბიჭები სხვა სათვალთვალო პუნქტებიდან „450, 450“ — ვფიქრობდი: „ჯერ კიდევ ვინმესთან ერთად ვარ…“

და სულ ეს იყო. ისევ სიჩუმე… ყოველ საათში ველოდი მოხსენებას. ჩემთვის ბედნიერება იყო იმის ცოდნა, რომ მარტო არ ვიყავი, რომ ვინმეს ხმა მესმოდა.

ამ პერიოდში გავველურდი… ძალიან მარტოსული ვიყავი“.

თუმცა მის თანამებრძოლებს ის არ მიუტოვებიათ და შოკოლადებს, ტკბილეულს, ჩაისა და სიგარეტს უგზავნიდნენ.

„მანებივრებდნენ, ასე ვთქვათ, რომ ცოტა სიხარული მაინც მქონოდა, რამეს ყურადღება გადაეტანა“, — თქვა მან.

„ჩემმა ცოლმა ამანათი გამომიგზავნა. მათ ჩაალაგეს და ჩამომიგდეს. ჩემმა ცოლმა სტივენ კინგის წიგნი გამომიგზავნა: „აუტსაიდერი“.

ამან ვლასენკო გააოცა, რომელმაც თქვა, რომ ვერც კი წარმოედგინა, თუ მისმა მეუღლემ იცოდა, სტივენ კინგის როგორი დიდი თაყვანისმცემელი იყო.

იმ დღეებში ის თავის ქალიშვილზე, ხრისტინაზე ფიქრით გადარჩა.

„ჩემს ქალიშვილს საკმარის დროს ვერ ვუთმობდი“, — თქვა მან. — „შესაძლოა ეს იყო იმის შეგრძნება, რომ რაღაცის შეცვლა მინდოდა. სიცოცხლის წყურვილი…“

„მაგრამ უკვე გადაწყვეტილიც მქონდა, რომ მკვდარი ვიყავი“.

შემდეგ, დაახლოებით ერთი თვის წინ, მისმა თანამებრძოლმა, სერჟანტმა ლისიმ რაციით გადასცა: „იგეგმება. პრაქტიკულად ყველაფერი მზადაა. მხოლოდ რამდენიმე დეტალი დარჩა“.

ვლასენკომ თქვა: „მეგონა, ალბათ მანქანით მოვიდოდნენ, ან ვინმე კვადროციკლით მოვიდოდა, ან სხვა რამით.

არ ვიცოდი, ჰაერით თუ იქნებოდა“.

მისმა მეთაურმა უთხრა, რომ ინსტრუქციებს ჩამოუგდებდნენ, რამაც ის დააბნია. „ხვრელიდან ამობობღება არ ვიცი, ჯანდაბას?“ — იხუმრა მან.

შემდეგ მიიღო ინსტრუქციები და ტელეფონი ვიდეოთი, სადაც ნაჩვენები იყო, რა უნდა გაეკეთებინა, და ყველაფერს მიხვდა.

ის ჰაერში აიტაცეს, სადაც ეშინოდა, რომ მდინარეში არ ჩავარდნილიყო, რადგან ცურვა არ იცის. როდესაც ის უსაფრთხო ადგილისკენ მიჰყავდათ, შეამჩნია უკრაინული დრონი, რომელიც საპირისპირო მიმართულებით ჯარებისთვის მარაგის მიწოდებაზე მიფრინავდა.

„ესეც განსაკუთრებული რამ იყო: მისი გვერდით ჩაფრენის დანახვა“, — თქვა მან.

თავის გადარჩენაზე მან დაამატა: „სიტყვები არ მყოფნის. მინდა ყველას მადლობა გადავუხადო. ყველას, ვინც ამისთვის ამდენი გააკეთა.

ყველას არც კი ვიცნობ, მაგრამ მინდა მათ ჩემი ნაწილი ვაჩუქო. მათი უზომოდ მადლიერი ვარ“.

საოცარი გადარჩენის მიუხედავად, ვლასენკოს თავს უხერხულად აგრძნობინებს თავისი ახალი ადგილი ისტორიაში, როგორც პირველი ჯარისკაცისა, რომელიც საჰაერო დრონით იქნა ევაკუირებული.

„არ მიყვარს პირველობა“, — თქვა მან. — „მეორედ ყოფნას ვამჯობინებ“.

წაიკითხეთ მეტი: უკრაინამ ფრონტის ხაზიდან დაჭრილი ჯარისკაცის საჰაერო დრონით პირველი ევაკუაცია განახორციელა