როგორ შეიცვლება ტრამპის პოლიტიკა, თუ ის შუალედურ არჩევნებს წააგებს? – ინტერვიუ

„ვითარების გამოსწორების შესაძლებლობად ეს არჩევნები შეიძლება განვიხილოთ მხოლოდ თეორიულად იმიტომ, რომ ლოგიკურად დემოკრატებმა შეიძლება მოიპოვონ უმრავლესობა კონგრესის ორივე პალატაში და ამან მოახდინოს გავლენა იმაზე, თუ როგორ მართავს და როგორ პოლიტიკას ახორციელებს ტრამპი.

მაგრამ აშკარაა, რომ ტრამპი მსოფლიო პოლიტიკაში ერთ-ერთი ყველაზე უფრო რთულად განსაჭვრეტი ადამიანია – რას გააკეთებს შემდეგ, არავინ იცის, მისგან ბევრი სიურპრიზი გვინახავს,“ – ამბობს დიპლომატი გიორგი ბადრიძე. მას აშშ-ში მოახლოებულ შუალედურ არჩევნებზე ვესაუბრეთ:

რას აჩვენებს კვლევები და რა შეიცვლება, თუ ტრამპი 3 ნოემბრის არჩევნებს წააგებს?

„ტრამპის და მისი ადმინისტრაციის არაპოპულარობის გამო, ყველა ელის, რომ რესპუბლიკელებს ჩვეულებრივზე უფრო უარესი შედეგები ექნებათ, რაც მოსალოდნელია შუალედური არჩევნებისთვის…

„იმედი ვიქონიოთ, რომ შეერთებული შტატები თანდათან დაუბრუნდება ნორმალურ მდგომარეობას, როდესაც ის არის არა საერთაშორისო ურთიერთობების სისტემაში ერთგვარი ამრევი, რომელიც გულგრილია საერთაშორისო წესრიგის ჩამოშლისადმი, არამედ დაიბრუნებს თავის როლს, როგორც შედარებით უფრო სამართლიანი სისტემის გარანტორი და სანდო მოკავშირე დემოკრატიული სამყაროსთვის“, – ამბობს გიორგი ბადრიძე.

„ბათუმელებმა“ გიორგი ბადრიძესთან ინტერვიუ ჩაწერა. იგი დიპლომატია, საერთაშორისო ურთიერთობების სპეციალისტი. გიორგი ბადრიძე საქართველოს საგანგებო და სრულუფლებიანი ელჩი იყო დიდ ბრიტანეთსა და ჩრდილოეთ ირლანდიის გაერთიანებულ სამეფოში.

ბატონო გიორგი, აშშ-ში შუალედური არჩევნების სამზადისია. კვლევების მიხედვით, ტრამპის რეიტინგი მკვეთრად შემცირებულია. გაჩნდა მოლოდინი, რომ რესპუბლიკელებმა კონგრესზე კონტროლი შესაძლოა დაკარგონ. ლოგიკურია ეს მოლოდინი?

პირველ რიგში, მკითხველს ავუხსნათ: რა არის შუალედური არჩევნები და რა პოლიტიკურ მოვლენას წარმოადგენს თავისი შედეგებით. შეერთებულ შტატებში არჩევნები ტარდება ყოველ ორ წელს. ერთი ტიპის არჩევნებში ერთდროულად ირჩევენ პრეზიდენტს და კონგრესს, კონგრესის წევრებს – სენატის მესამედს და წარმომადგენელთა პალატის ყველა წევრს.

ამის გარდა, არის შტატების საკანონმდებლო და აღმასრულებელი, გუბერნატორების არჩევნები 4 წელიწადში ერთხელ. ორი წლის შემდეგ კიდევ ტარდება არჩევნები, სადაც ახლიდან ირჩევენ წარმომადგენელთა პალატის ყველა წევრს და სენატის კიდევ ერთ მესამედს.

ეს ნიშნავს, რომ პოლიტიკური ცვლილებები ძალიან ხშირად დგება ორი წლის თავზე და როგორც წესი, ორი წლის შემდეგ პრეზიდენტის პარტია კარგავს ხოლმე თავისი ადგილების რაოდენობას კონგრესის ორივე პალატაში და ზოგჯერ კარგავს უმრავლესობასაც.

საკმაოდ ხშირად ხდება, რომ მმართველი პარტია, ანუ პრეზიდენტის პარტია კარგავს უმრავლესობას კონგრესში: სენატში და წარმომადგენელთა პალატაშიც. ამჯერად, პირადად ტრამპის და მისი ადმინისტრაციის არაპოპულარობის გამო, ყველა ელის, რომ რესპუბლიკელებს ჩვეულებრივზე უფრო უარესი შედეგები ექნებათ, რაც მოსალოდნელია შუალედური არჩევნებისთვის. ტრამპი დღეს არის ალბათ ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე არაპოპულარული პრეზიდენტი – სრულიად გასაგები მიზეზების გამო.

თავის დროზე ტრამპმა შეძლო მემარჯვენე ფრთის მობილიზება რამდენიმე ძალიან აშკარა დაპირების ხარჯზე: გააუმჯობესებდა მათი ცხოვრების დონეს; მისი პრეზიდენტობის დროს შეერთებული შტატები აღარ ჩაერთვებოდა საგარეო კონფლიქტებში, აღარ წამოიწყებდა ხანგრძლივ ომებს და რომ მისი მთავრობა იმოქმედებდა, პირველ რიგში, და უმთავრესად მხოლოდ შეერთებული შტატების ინტერესებში.

გიორგი ბადრიძე

დღეს აშშ-ში საზოგადოებას, მათ შორის, ტრამპის მომხრეების მნიშვნელოვან ნაწილს აქვს შთაბეჭდილება, რომ მან დაარღვია ეს დაპირებები, პირველ რიგში, სწორედ საგარეო კონფლიქტში ჩართვით, რაც არ იყო გარდაუვალი. ბევრის შთაბეჭდილებით, ეს ომი ირანთან იყო უფრო მეტად ისრაელის ინტერესში, ვიდრე ამერიკის შეერთებული შტატების ინტერესში, მიუხედავად იმისა, თუ როგორ ამართლებს ამას პრეზიდენტი. ამ ომს მოჰყვა შეერთებულ შტატებში საწვავზე და აქედან გამომდინარე, ყველაფერ დანარჩენზე ფასების მკვეთრი ზრდა.

შესაბამისად, ყველა ორგანიზაცია, რომელიც ატარებს გამოკითხვებს, ელის, რომ შუალედურ არჩევნებში რესპუბლიკური პარტია დაკარგავს უმრავლესობას წარმომადგენელთა პალატაში. არ არის გარანტირებული, მაგრამ არსებობს სერიოზული შანსი, რომ რესპუბლიკელები დაკარგავენ უმრავლესობას სენატშიც.

თუ კონგრესზე კონტროლი დაკარგეს რესპუბლიკელებმა, ეს პირდაპირ აისახება ტრამპის გადაწყვეტილებებზე?

აისახება ტრამპის გადაწყვეტილებების განხორციელებაზე. მაგალითად, კონგრესს აქვს ადმინისტრაციის მიერ მიღებული გადაწყვეტილებების დაფინანსების გასაღები. შეიძლება ადმინისტრაციამ მიიღოს გადაწყვეტილება, მაგრამ საამისო დაფინანსება არ გასცეს კონგრესმა.

მეორე: კონგრესს შეუძლია დაბლოკოს გარკვეული გადაწყვეტილებები. მესამე: ეს არის გამოძიების დაწყება აქამდე მიღებულ გადაწყვეტილებებთან დაკავშირებით კორუფციაზე. დემოკრატები ღიად საუბრობენ ამის შესახებ, ხოლო რესპუბლიკელები მომხრეების მობილიზების მიზნით აცხადებენ, რომ აი, თქვენ თუ არჩევნებზე არ მოხვალთ, დემოკრატები შექმნიან საგამოძიებო კომისიებს და დაიწყებენ ჩვენზე გამოძიებების მთელ სერიას.

მართალია, ამის მოლოდინი ალბათ არავის აქვს, მაგრამ თეორიულად, თუ დიდი უმრავლესობით გაიმარჯვებენ დემოკრატები, არ არის გამორიცხული პრეზიდენტის იმპიჩმენტის მცდელობაც. ამას ბევრად მაღალი უმრავლესობა სჭირდება.

თუმცა თუ ტრამპის პარტია უმრავლესობას დაკარგავს, ეს ასევე შეამცირებს რესპუბლიკელების შანსს მომავალ საპრეზიდენტო არჩევნებზე?

დიახ, თანაც ეს არის ტრამპის ბოლო საპრეზიდენტო ვადა, კონსტიტუციურად, იმის მიუხედავად, რომ ის და მისი მომხრეები ლაპარაკობენ ხოლმე მესამე ვადაზე – რაც კონსტიტუციით შეუძლებელია.

კიდევ ერთი თეორიული ვარიანტი მოვლენათა განვითარების, რომ უბრალოდ კი არ გამწვავდეს პოლიტიკური დაპირისპირება დემოკრატების მიერ უმრავლესობის მოგების შემთხვევაში, არამედ მოხდეს კონსტიტუციური კრიზისი, თუ ტრამპი და რესპუბლიკური პარტია შეეცდებიან არ აღიარონ ამ არჩევნების შედეგები, ან წინააღმდეგობა გაუწიოს არჩევნების პროცესს.

თეორიულად ეს გამორიცხული არ არის. ტრამპმა და რესპუბლიკურმა პარტიამ კარგა ხნით ადრე დაიწყეს ლაპარაკი იმაზე, რომ საარჩევნო სისტემა არის უსამართლო, რომ მასში არსებობს მექანიზმები, რომლებსაც დემოკრატები იყენებენ თავიანთი ინტერესებისთვის, ვთქვათ, აძლევენ საშუალებას, რომ ხმის მიცემის უფლებით ისარგებლოს ისეთმა ხალხმა, რომელსაც არა აქვს ხმის მიცემის უფლება, არ არიან მოქალაქეები და ასე შემდეგ.

ამის რაიმე დადასტურება არ არსებობს, რომ ამერიკის შეერთებული შტატებში მოქალაქეობის არმქონე ადამიანებმა მასობრივად მისცეს ხმა რომელიმე წინა არჩევნებში. გამოვლენილია მხოლოდ ერთეული შემთხვევები და არა მასობრივად, რასაც შეეძლო გავლენის მოხდება შედეგებზე.

თუმცა, ამ თემაზე ლაპარაკი რესპუბლიკელების მხრიდან შესაძლოა იყოს იმის ნიშანი, რომ არჩევნები და მისი შედეგები კითხვის ნიშნის ქვეშ დადგეს. ეს არის რისკი. ამის რეალისტური მოლოდინი არ არსებობს.

ტრამპის, როგორც პრეზიდენტის მკვეთრად შემცირებული რეიტინგი, დაახლოებით 35%-მდე – პირდაპირ აისახება რესპუბლიკელების მაჩვენებელზე?

ცოტა ხნის წინ 33 % იყო ტრამპის პირადი რეიტინგი. ტრამპის პირადი რეიტინგი, ცხადია, ახდენს გავლენას, მაგრამ პირდაპირ არ აისახება, რადგან თითოეული კანდიდატი აირჩევა წარმომადგენელთა პალატაში ერთმანდატიანი მაჟორიტარული ოლქიდან: ვიღაც შეიძლება იყოს უფრო პოპულარული, ვიდრე პარტია.

ოლქების უმრავლესობა ძალიან მტკიცედ ერთი და იგივე პარტიას აძლევს ხმას. არ არის დიდი იმ საარჩევნო ოლქების რაოდენობა, სადაც ამომრჩეველი უფრო მერყევია – გამოკვეთილი უმრავლესობა არ აქვთ არც დემოკრატებს, არც – რესპუბლიკელებს. არის ოლქები, სადაც ხან ერთი პარტია იმარჯვებს, ხან – მეორე, მაგრამ ასეთი ოლქები არ არის ბევრი. მთელი საარჩევნო ძალისხმევა არის მიმართული ე.წ. მერყევი, შუალედურ შტატების მიმართ. სხვა შტატები და საარჩევნო ოლქები თითქმის ყოველთვის გარანტირებული აქვს ერთ, ან მეორე პარტიას.

გამონაკლისებიც არის. მაგალითად, დღეს ტეხასში, რომელიც მტკიცედ რესპუბლიკური პარტიის დასაყრდენია და სადაც დემოკრატი სენატორი არ აურჩევიათ 20 წელზე მეტია, დღეს არსებობს მაღალი შანსი, რომ დემოკრატმა გაიმარჯვოს.

ჯორჯიაში ძალიან მაღალი შანსი აქვს დემოკრატ ჯონ ოსოფს, რომელიც კონგრესის წევრია და კენჭს იყრის სენატში. მას ძალიან მაღალი შანსი აქვს, რომ გაიმარჯვოს ამ საკმაოდ რესპუბლიკურ შტატში. 2020 წელს ტრამპმა ეს შტატი საპრეზიდენტო არჩევნებში წააგო, მაგრამ კონგრესის წევრები ამ შტატიდან უფრო ხშირად არიან რესპუბლიკელები.

უმეტესად მიდის ახლა ბრძოლა ამ შტატებისთვის, ოლქებისთვის, სადაც ორივე პარტიის წარმომადგენელს აქვს შანსი, სადაც უფრო მეტია, ასე ვთქვათ, არააფილირებული ამომრჩეველი, რომელიც არ არის რეგისტრირებული, როგორც დემოკრატი, ან რესპუბლიკელი.

როდესაც ერთი პარტია საკმაოდ არაპოპულარულია მმართველობის გამო, რომელიც უკვე ნახეს ბოლო 2 წლის განმავლობაში და მეორე პარტიამ შეძლოს მეტი ხალხის მობილიზება, მათ შორის, დამოუკიდებელი ამომრჩევლის, ამგვარ საარჩევნო ოლქებში დამოუკიდებელი ამომრჩეველი წყვეტს, ვინ გაიმარჯვებს. ასევე ის, თუ რომელ პარტიას შეუძლია თავისი მომხრეების მობილიზება.

რამდენად დიდია იმის ალბათობა, რომ ეს კრიტიკული განწყობა, რაც ძალიან მკაფიოდ ჩანს ტრამპის და მმართველი პოლიტიკური პარტიის მიმართ, არ აისახოს არჩევნების შედეგზე, მათ შორის, იმიტომ, რომ იგივე ომი ირანთან დასრულებული არ არის. ამ კუთხით როგორია ამერიკელების დამოკიდებულება?

ის, რომ ომი გაიწელა თებერვლიდან დღემდე, უკვე ძალიან ნეგატიური ფაქტორია არა მარტო ტრამპის მოწინააღმდეგეების, არამედ მისი ამომრჩევლისთვისაც. განსაკუთრებით MAGA-ს ფრაქციისთვის [რესპუბლიკური პარტიის შიგნით არსებულ გავლენიან ულტრაკონსერვატიული და მემარჯვენე-პოპულისტური ჯგუფი], რომლისთვისაც საგარეო ომები ყოველთვის ძალიან არაპოპულარული იყო, მათ შორის, მოკავშირეების დასაცავად და მით უმეტეს დემოკრატიული ფასეულობებისთვის. ნებისმიერი საგარეო ომი მათთვის იყო მიუღებელი. ეს არის ერთგვარი ძველი, მე-19 საუკუნიდან არსებული იზოლაციონიზმის ტრადიციის გამოხატულება.

თვითონ რესპუბლიკურ პარტიაში იყვნენ ისეთი პოლიტიკური ლიდერები და მთელი მიმდინარეობა იყო, სადაც ინტერნაციონალიზმი დემოკრატიის დასაცავად თუ გასამყარებლად ძალიან პოპულარული იყო. ამის ერთ-ერთი წარმომადგენელი იყო ჯორჯ ბუში პირველი და მეორეც. პირველმა დაიცვა ქუვეითი ერაყის აგრესიისგან და გაათავისუფლა, მეორეს – ჰქონდა მთელი სერია ომებისა დემოკრატიის დაცვის სახელით.

ამერიკის შეერთებულ შტატებს თავს დაესხა ალ-ქაიდა 2001 წლის 11 სექტემბერს, მაგრამ შემდეგ მან გააფართოვა ეს ომი და გადავიდა ერაყზე, რის გამოც მერე ბევრი აკრიტიკებდა. ამგვარი ომები რესპუბლიკური პარტიის გარკვეული, უფრო კონსერვატიული ნაწილისთვის იყო მიუღებელი.

დღეს ეს ხალხი ძალიან ნეგატიურად უყურებს იმ ფაქტს, რომ პირველი: ტრამპი ჩაება ომში ირანის წინააღმდეგ და კიდევ უფრო მნიშვნელოვანი: ამ ომს ვერ იგებს. მესამე ფაქტორია ის, რომ ამ ომის შედეგად შეერთებულმა შტატებმა მიიღო ძალიან სერიოზული ეკონომიკური ზარალი და ეს გამოიხატა თითოეული ამერიკელის პირად ბიუჯეტზე: მაგალითად, ავტომანქანის ავზის ავსება დღეს ამერიკელს უჯდება ბევრად მეტი, ვიდრე ტრამპი გასცემდა ბრძანებას ირანზე მიტანილი დარტყმების შესახებ.

ამერიკული მედიის მიხედვით, ტრამპის მიმართ უკმაყოფილების მთავარი საგანი მაინც ინფლაცია და გაზრდილი ფასებია და არა, მაგალითად, საგარეო პოლიტიკის ცვლილება, ომი ირანთან, შეცვლილი რიტორიკა უკრაინის მხარდაჭერის ნაცვლად, ან კრიტიკა ევროპელი პარტნიორების მიმართ?

ცხადია, ფასების ზრდა პირდაპირი შედეგია ამ სამხედრო ოპერაციის: ჰორმუზის სრუტე ჩაიკეტა და ამას მოჰყვა მსოფლიო ბაზარზე ნავთობის და გათხევადებული გაზის მოწოდების მკვეთრი შემცირება. ეს არის პირდაპირი უკუკავშირი, რომლის იგნორირება შეუძლებელია. ამერიკელებს არ უნდათ, რომ მათი ქვეყანა რაიმე ფორმით მონაწილეობდეს მათ საზღვრებს გარეთ არსებულ კონფლიქტებში, მიუხედავად იმისა, თუ რა ფასეულობითი კუთვნილება აქვთ კონფლიქტის მხარეებს.

ამ განწყობების ხელშეწყობას ცდილობდა ტრამპი წინასაარჩევნო პერიოდის განმავლობაში და მისი პოლიტიკა რუსეთ-უკრაინის ომის მიმართ ძირითადად იგივე ლოგიკით მიმდინარეობდა. ტრამპს არ გააჩნია რაიმე ფასეულობითი სიმპათია დემოკრატიული ქვეყნისადმი, რომელსაც თავს დაესხა დიქტატურა უსამართლოდ, მაგრამ მისი პოზიცია ეფუძნებოდა სწორედ იზოლაციონისტურ განწყობებს.

ტრამპი პუტინს რეგულარულად უწოდებს მეგობარს, პირდაპირ ამბობს, რომ მასთან ურთიერთობები ურჩევნია, ვთქვათ, უკრაინის პრეზიდენტთან ურთიერთობას, ამის გამო მის მიმართ ნეგატიური განწყობა უმეტესად იმ ხალხს აქვს, ვისთვისაც ტრამპი ისედაც მიუღებელი იყო, მაგრამ ბოლო პერიოდის განსაკუთრებით მკვეთრი პრორუსული ნაბიჯები, მგონია, რომ თავად რესპუბლიკური პარტიის ზომიერ ფრთაში მაინც ტრამპს ძალიან სერიოზულ პრობლემებს შეუქმნის.

კონგრესში ეს გამოიხატა ინიციატივაში, რომელსაც რესპუბლიკელებიც შეუერთდნენ და ცდილობენ, დაბლოკონ, მაგალითად, დიზელის შესახებ ნათქვამი ერთგვარი გარიგება რუსეთთან.

ამ დროს დემოკრატები რამდენად სთავაზობენ მკაფიო ხედვას ამომრჩეველს იგივე უკრაინის მხარდაჭერის შესახებ, ან ირანთან ომზე?

„დემოკრატიული პარტიის“ მიერ დალაგებული, ნათელი და გარკვეული რომ იყოს ხედვა, როგორც ტრამპის პოლიტიკის ალტერნატივა, ტრამპის მდგომარეობა ბევრად უარესი იქნებოდა. თუკი რამე გადაარჩენს ტრამპს კიდევ უფრო დიდი მარცხისგან კონგრესის არჩევნებში, არის ის, რომ ძალიან ხშირად დემოკრატების კანდიდატები გამოიყურებიან არა უბრალოდ სუსტად, არამედ არაარჩევადები არიან. მთლიანად დემოკრატებს, მართალია, ეს არ ეხებათ, მაგრამ არაერთი ისეთი კანდიდატი დაუსახელებიათ, ვთქვათ, სენატში, რომელიც მერე მოხსნეს.

ეს არის ტრამპის და რესპუბლიკელების ერთ-ერთი თეორიული გამოსავალი, რომ კი, ისინი განიხილებიან ძალიან ნეგატიურად, მაგრამ დემოკრატების მიერ შეთავაზებული ალტერნატივა ზოგჯერ აშინებს ამერიკელ ამომრჩეველს, მათ შორის, დამოუკიდებელ ამომრჩეველს.

ასევე, არსებობენ რადიკალი ულტრა-მემარცხენეები, ძალები, რომლებიც აფიქსირებენ, რომ პალესტინის მომხრეები არიან. ისრაელის პოლიტიკის კრიტიკა ავტომატურად არ ნიშნავს იმას, რომ მას არ მიიღებს ამომრჩეველი, მაგრამ რადიკალი ულტრა-მემარცხენეები და კანდიდატები, რომლებიც სამართლიანად თუ უსამართლოდ არიან ასოცირებული ისლამისტურ მოძრაობებთან, ასეთი კანდიდატები ხშირად აშინებენ ამომრჩეველს.

ესეც შანსია რესპუბლიკელებისთვის, რომ იმ მასშტაბით არ წააგონ არჩევნები განსხვავებით იმ შემთხვევისგან, მკვეთრი და გასაგები რომ ყოფილიყო ალტერნატივა.

3 ნოემბრის არჩევნები შესაძლოა იქცეს ერთგვარ გამოსავლად არამხოლოდ აშშ-თვის, არამედ დანარჩენი სამყაროსთვის, სადაც მიაჩნიათ, რომ აშშ იყო დემოკრატიული დღის წესრიგის მთავარი საყრდენი?

ვითარების გამოსწორების შესაძლებლობად ეს არჩევნები შეიძლება განვიხილოთ მხოლოდ თეორიულად იმიტომ, რომ ლოგიკურად დემოკრატებმა შეიძლება მოიპოვონ უმრავლესობა კონგრესის ორივე პალატაში და ამან მოახდინოს გავლენა იმაზე, თუ როგორ პოლიტიკას ახორციელებს ტრამპი, მაგრამ აშკარაა, რომ ტრამპი მსოფლიო პოლიტიკაში ერთ-ერთი ყველაზე უფრო რთულად განსაჭვრეტი ადამიანია – რას გააკეთებს შემდეგ, არავინ იცის, მისგან ბევრი სიურპრიზი გვინახავს.

2022 წელსაც იყო მოლოდინი, რომ წაგებული შუალედური არჩევნების შემდეგ, ტრამპი თითქოს უკვე ჩამოწერილია, მაგრამ ორ წელიწადში მან მოახერხა პოზიციების დაბრუნება.

არ არის გამორიცხული, რომ ის შეეცადოს, ჩაერიოს, მაგალითად, საარჩევნო პროცესში, რაც გამოიწვევდა კატასტროფულ შედეგებს შეერთებული შტატებისთვის.

იმედი ვიქონიოთ, რომ დემოკრატიულად და მშვიდობიანად ჩაივლის ეს არჩევნები და რომ შეერთებული შტატები თანდათანობით დაუბრუნდება ნორმალურ მდგომარეობას, როდესაც ის არის არა საერთაშორისო ურთიერთობების სისტემაში ერთგვარი ამრევი, რომელიც გულგრილია საერთაშორისო წესრიგის ჩამოშლისადმი, არამედ დაიბრუნებს თავის როლს, როგორც შედარებით უფრო სამართლიანი სისტემის გარანტორი და სანდო მოკავშირე დემოკრატიული სამყაროს წევრებისთვის.

თუ ამ არჩევნებს წააგებს ტრამპი, მისთვის ნათელი იქნება ამერიკელი ამომრჩევლის დაკვეთა, რომ ის არის დემოკრატიის ერთგული?

მე ვივარაუდებდი, რომ შეერთებული შტატების რეპუტაციის აღდგენა, როგორც დემოკრატიული სამყაროს სანდო ლიდერის, ერთ დღეში ვერ მოხდება – შეცვლილია მის მიმართ დამოკიდებულება შეერთებული შტატების მოკავშირეების მხრიდან.

ამერიკის მოკავშირეებსაც გაუჩნდათ გარკვეული წარმოდგენა იმაზე, რომ თუ ამერიკელებმა შეიძლება ორჯერ აირჩიონ ტრამპი, რომელიც ისტორიულ დემოკრატიულ ალიანსებს პრაქტიკულად არ ცნობს, მის მიმართ ნდობის დაბრუნება, როგორც ვთქვი, ერთ დღეში ვერ მოხდება.

მაგრამ ნორმალიზაციისკენ შებრუნება იქნებოდა აი, ამ მნიშვნელოვანი პროცესის დასაწყისი, თუ ეს მოხდა.