ადრენალინი-ზდოროვიე

• დაუყოვნებელი ტიპის ალერგიული რეაქციები: ანაფილაქსიური შოკი, რომელიც

სამკურნალო საშუალებების, შრატების გამოყენების, სისხლის გადასხმის, მწერების

ნაკბენების ან ალერგენებთან კონტაქტის შედეგად ვითარდება.

• ბრონქული ასთმა - შეტევის კუპირება.
• სხვადასხვა გენეზის არტერიული ჰიპოტენზია (პოსტჰემორაგიული, ინტოქსიკაციური, ინფექციური).
• ინსულინის დოზის გადაჭარბებით გამოწვეული ჰიპოგლიკემია.
• ასისტოლია, გულის გაჩერება.
• ადგილობრივი ანესთეტიკების მოქმედების გახანგრძლივება.
• მწვავედ განვითარებადი მესამე ხარისხის ატრიოვენტრიკულური ბლოკადა.

პრეპარატი შეჰყავთ კუნთში, კანქვეშ, ზოგჯერ კი — ინტრავენურად ან ინტრაკარდიულად (გულის გაჩერების დროს რეანიმაციული ღონისძიებებისას). კუნთში შეყვანისას მოქმედება უფრო სწრაფად იწყება, ვიდრე კანქვეშა ინექციისას. დოზირების რეჟიმი ინდივიდუალურია.

მოზრდილები:

ანაფილაქსიური შოკი: 0.5 მლ შეჰყავთ ინტრავენურად, ნელა, 20 მლ 40%-იან გლუკოზის ხსნარში განზავებით. შემდგომში, საჭიროების შემთხვევაში, გრძელდება ინტრავენური ინფუზია (წვეთოვნად) 1 მკგ/წთ სიჩქარით. ამისთვის 1 მლ ადრენალინის ხსნარი უნდა გაიხსნას 400 მლ 0.9%-იან ნატრიუმის ქლორიდში ან 5%-იან გლუკოზაში. თუ პაციენტის მდგომარეობა იძლევა საშუალებას, უმჯობესია 0.3-0.5 მლ-ის შეყვანა (განზავებული ან განუზავებელი სახით) კუნთში ან კანქვეშ.

ბრონქული ასთმა: 0.3-0.5 მლ შეჰყავთ კანქვეშ (განზავებული ან განუზავებელი სახით). განმეორებითი მიღების აუცილებლობისას, აღნიშნული დოზის შეყვანა შეიძლება ყოველ 20 წუთში (3-ჯერადად). ასევე შესაძლებელია 0.3-0.5 მლ განზავებული ხსნარის ინტრავენური შეყვანა.

როგორც ვაზოკონსტრიქტორი: ინტრავენური ინფუზია 1 მკგ/წთ სიჩქარით (შესაძლებელია დოზის გაზრდა 2-10 მკგ/წთ-მდე).

ასისტოლია: 0.5 მლ შეჰყავთ ინტრაკარდიულად, 10 მლ 0.9%-იან ნატრიუმის ქლორიდში განზავებით. რეანიმაციის პროცესში — 1 მლ (განზავებული) ინტრავენურად, ნელა, ყოველ 3-5 წუთში.

ბავშვები:

ახალშობილებში ასისტოლია: 10-30 მკგ/კგ სხეულის წონაზე, ინტრავენურად, ნელა, ყოველ 3-5 წუთში.

ანაფილაქსიური შოკი: 10 მკგ/კგ სხეულის წონაზე, კანქვეშ ან კუნთში (მაქსიმუმ 0.3 მგ). საჭიროების შემთხვევაში, პროცედურა მეორდება ყოველ 15 წუთში (3-ჯერადად).

ბრონქოსპაზმი: 10 მკგ/კგ სხეულის წონაზე, კანქვეშ (მაქსიმუმ 0.3 მგ). საჭიროების შემთხვევაში, მეორდება ყოველ 15 წუთში (3-4-ჯერადად) ან ყოველ 4 საათში.

გამოყენება პედიატრიაში: სამკურნალო საშუალების გამოყენება ბავშვებში ნებადართულია.

• 3 უკუჩვენებები მომატებული მგრძნობელობა პრეპარატის რომელიმე კომპონენტის მიმართ; ჰიპერტროფიული ობსტრუქციული კარდიომიოპათია, მძიმე აორტის სტენოზი, ტაქიარითმია, პარკუჭოვანი ფიბრილაცია, ფეოქრომოციტომა, დახურულკუთხოვანი გლაუკომა, შოკი (გარდა ანაფილაქსიურისა), ზოგადი ანესთეზია ინჰალაციური საშუალებებით (ჰალოთანი, ციკლოპროპანი, ქლოროფორმი); მშობიარობის მეორე სტადია; პრეპარატის გამოყენება ხელისა და ფეხის თითებზე, ცხვირსა და სასქესო ორგანოებზე.
• 4 განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები

ასისტოლიის დროს, თუ სხვა მეთოდები მიუწვდომელია, ნაჩვენებია ინტრაკარდიული შეყვანა, თუმცა გასათვალისწინებელია გულის ტამპონადისა და პნევმოთორაქსის მომატებული რისკი.

თუ აუცილებელია ინფუზია, მისი სიჩქარის რეგულირებისთვის გამოიყენეთ საზომი ხელსაწყო (დოზატორი). ინფუზია უნდა განხორციელდეს დიდ, სასურველია ცენტრალურ ვენაში. ინფუზიის პროცესში რეკომენდებულია შრატში K+ კონცენტრაციის, არტერიული წნევის, დიურეზის, ეკგ-ს, ცენტრალური ვენური წნევისა და ფილტვის არტერიის წნევის მონიტორინგი.

შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში პრეპარატის გამოყენება იწვევს გლიკემიის დონის მატებას, რაც მოითხოვს ინსულინის ან სულფონილშარდოვანას წარმოებულების დოზების კორექციას (გაზრდას). ეფინეფრინის გამოყენება ხანგრძლივი პერიოდის განმავლობაში არ არის რეკომენდებული, რადგან გამოხატულმა პერიფერიულმა ვაზოკონსტრიქციამ შეიძლება გამოიწვიოს ნეკროზი ან განგრენა.

მკურნალობის შეწყვეტისას ეპინეფრინის დოზა თანდათან უნდა შემცირდეს, რადგან თერაპიის მკვეთრმა შეწყვეტამ შეიძლება გამოიწვიოს მძიმე ჰიპოტენზია. სიფრთხილით გამოიყენება პაციენტებში, რომელთაც აღენიშნებათ: პარკუჭოვანი არითმია, გულის იშემიური დაავადება, წინაგულების ფიბრილაცია, არტერიული ჰიპერტენზია, ფილტვისმიერი ჰიპერტენზია, მიოკარდიუმის ინფარქტი (მიოკარდიუმის ინფარქტის დროს ადრენალინმა შეიძლება გააძლიეროს იშემია ჟანგბადზე მიოკარდიუმის მოთხოვნილების გაზრდის გამო), მეტაბოლური აციდოზი, ჰიპერკაპნია, ჰიპოქსია, ჰიპოვოლემია, თირეოტოქსიკოზი; ასევე პაციენტებში ოკლუზიური სისხლძარღვოვანი დაავადებებით (არტერიული ემბოლია, ათეროსკლეროზი, ბიურგერის დაავადება, მოყინვა, დიაბეტური ენდარტერიიტი, რეინოს დაავადება), რადგან არსებობს ნეკროზისა და განგრენის რისკი (აუცილებელია პერიფერიული სისხლის მიმოქცევის მონიტორინგი); თავის ტვინის სისხლძარღვების ათეროსკლეროზი, პარკინსონის დაავადება, კრუნჩხვითი სინდრომი, პროსტატის ჰიპერტროფია.

ჰიპოვოლემიის შემთხვევაში, სიმპათომიმეტიკების გამოყენებამდე აუცილებელია პაციენტის ადეკვატური ჰიდრატაცია.

ნატრიუმის მეტაბისულფიტმა იშვიათად შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები და ბრონქოსპაზმი.

• 5 ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და სხვა ტიპის ურთიერთქმედებები ადრენალინის ანტაგონისტებს წარმოადგენენ α- და β-ადრენობლოკატორები. პრეპარატის სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს:
• ნარკოტიკული ანალგეტიკებისა და საძილე საშუალებების ეფექტის შესუსტება;
• არითმიის რისკის მომატება საგულე გლიკოზიდების, ქინიდინის, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების, დოფამინის, საინჰალაციო ანესთეტიკების (ქლოროფორმი, ენფლურანი, ჰალოთანი, იზოფლურანი, მეტოქსიფლურანი) და კოკაინის გამოყენებისას;
• გულ-სისხლძარღვთა მხრივ გვერდითი მოვლენების გაძლიერება სხვა სიმპათომიმეტურ საშუალებებთან კომბინაციაში;
• ანტიჰიპერტენზიული საშუალებების (მათ შორის შარდმდენების) ეფექტურობის შემცირება.
• მონოამინოქსიდაზას (MAO) ინჰიბიტორებთან (მათ შორის ფურაზოლიდონი, პროკარბაზინი, სელეგილინი): არტერიული წნევის უეცარი და მკვეთრი მატება, ჰიპერპირექსიული კრიზი, თავის ტკივილი, გულის არითმია, ღებინება;
• ნიტრატებთან: მათი თერაპიული ეფექტის შესუსტება;
• ფენოქსიბენზამინთან: ჰიპოტენზიური ეფექტისა და ტაქიკარდიის გაძლიერება;
• ფენიტოინთან: არტერიული წნევის უეცარი დაქვეითება და ბრადიკარდია (დამოკიდებულია ადრენალინის დოზასა და შეყვანის სიჩქარეზე);
• ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონების პრეპარატებთან: ეფექტების ურთიერთგაძლიერება;
• ასტემიზოლთან, ცისაპრიდთან, ტერფენადინთან: QT ინტერვალის გახანგრძლივება ეკგ-ზე;
• დიატრიზოატებთან, იოთალამატებთან ან იოქსაგლიკის მჟავასთან: ნევროლოგიური ეფექტების გაძლიერება;
• ერგო-ალკალოიდებთან: ვაზოკონსტრიქტორული ეფექტის გაძლიერება, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს მძიმე იშემია და განგრენა;
• ჰიპოგლიკემიურ პრეპარატებთან (მათ შორის ინსულინთან): ჰიპოგლიკემიური ეფექტის შემცირება.
• 6 გამოყენება ორსულობისა და ლაქტაციის პერიოდში ორსულ ქალებში ადრენალინის გამოყენების ადეკვატური და კონტროლირებადი კვლევები არ ჩატარებულა. პრეპარატი არ გამოიყენება მშობიარობის დროს ჰიპოტენზიის კორექციისთვის, რადგან მას შეუძლია შეაფერხოს მშობიარობის მეორე სტადია საშვილოსნოს მუსკულატურის რელაქსაციის გზით. საშვილოსნოს შეკუმშვების შესასუსტებლად დიდი დოზების გამოყენებისას შესაძლოა განვითარდეს საშვილოსნოს ხანგრძლივი ატონია და სისხლდენა. თუ პრეპარატის გამოყენება აუცილებელია, ძუძუთი კვება უნდა შეწყდეს.
• 7 გავლენა სატრანსპორტო საშუალებების მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე მკურნალობის პერიოდში რეკომენდებული არ არის სატრანსპორტო საშუალებების მართვა ან სხვა პოტენციურად საშიში საქმიანობა, რომელიც მოითხოვს ყურადღების მაღალ კონცენტრაციასა და ფსიქომოტორული რეაქციების სისწრაფეს.
• 8 გვერდითი რეაქციები

გულის მხრივ: სტენოკარდია, ბრადიკარდია ან ტაქიკარდია, გულის ფრიალი, ქოშინი; მაღალი დოზების გამოყენებისას – პარკუჭოვანი არითმიები; იშვიათად – ტკივილი გულმკერდის არეში და ცვლილებები ეკგ-ზე (მათ შორის T-კბილის ამპლიტუდის შემცირება).

სისხლძარღვოვანი დარღვევები: არტერიული წნევის დაქვეითება ან მომატება (ნორმალური დოზებით კანქვეშა შეყვანის დროსაც კი, არტერიული წნევის მკვეთრმა მატებამ შეიძლება გამოიწვიოს სუბარაქნოიდული სისხლჩაქცევა და ჰემიპლეგია).

ნერვული სისტემის მხრივ: თავის ტკივილი, ტრემორი, თავბრუსხვევა, ნერვული აგზნებადობა, კუნთების კანკალი; პარკინსონის დაავადების მქონე პაციენტებში – რიგიდულობისა და ტრემორის გაძლიერება.

ფსიქიატრიული დარღვევები: შფოთვა, ფსიქონევროზული დარღვევები, ფსიქომოტორული აგზნება, დეზორიენტაცია, მეხსიერების დაქვეითება, აგრესიული ან პანიკური ქცევა, შიზოფრენიის მსგავსი დარღვევები, პარანოია, ძილის დარღვევა.

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: გულისრევა, ღებინება, ანორექსია.

შარდსასქესო სისტემის მხრივ: იშვიათად – გაძნელებული და მტკივნეული შარდვა (პროსტატის ჰიპერპლაზიის დროს).

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის მხრივ: გამონაყარი კანზე, მულტიფორმული ერითემა.

მეტაბოლური დარღვევები: ჰიპოკალიემია, ჰიპერგლიკემია.

იმუნური სისტემის მხრივ: ანგიონევროზული შეშუპება, ბრონქოსპაზმი.

ადგილობრივი რეაქციები: ტკივილი ან წვის შეგრძნება ინექციის ადგილას.

სხვა: მომატებული დაღლილობა, გაძლიერებული ოფლიანობა, თერმორეგულაციის დარღვევა (სიცივის ან სიცხის შეგრძნება), კიდურების გაციება. ადრენალინის განმეორებითმა ინექციებმა ვაზოკონსტრიქტორული ეფექტის გამო შესაძლოა გამოიწვიოს ნეკროზი (მათ შორის ღვიძლისა და თირკმლის ნეკროზი).

პრეპარატის კომპონენტების მიმართ მაღალი მგრძნობელობა; ჰიპერტროფიული ობსტრუქციული კარდიომიოპათია, მძიმე აორტალური სტენოზი, ტაქიარითმია, პარკუჭოვანი ფიბრილაცია, ფეოქრომოციტომა, დახურულკუთხოვანი გლაუკომა, შოკი (ანაფილაქსიურის გარდა), ზოგადი ანესთეზია საინჰალაციო საშუალებების გამოყენებით: ფტოროტანის, ციკლოპროპანის, ქლოროფორმის; მშობიარობის II პერიოდი; ხელების და ფეხების თითებზე, ცხვირის, სასქესო ორგანოების ნაწილებზე გამოყენება.

ადრენალინის ანტაგონისტებია α- და β-ადრენორეცეპტორების ბლოკატორები.

პრეპარატის სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ერთდროული გამოყენებისას შესაძლებელია:

• ნარკოტიკულ საანალგეზიო საშუალებებთან და საძილე საშუალებებთან – მათი

ეფექტების შესუსტება;

• საგულე გლიკოზიდებთან, ქინიდინთან, ტრიციკლურ ანტიდეპრესანტებთან,

დოპამინთან, საინჰალაციო სანარკოზე საშუალებებთან (ქლოროფორმი, ენფლურანი, ჰალოტანი, იზოფლურანი, მეთოქსიფლურანი), კოკაინთან – არითმიების განვითარების რისკის გაზრდა;

• სხვა სიმპათომიმეტურ საშუალებებთან – გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ

• ანტიჰიპერტენზიულ საშუალებებთან (მათ შორის, დიურეზულ საშუალებებთან) – მათი ეფექტიანობის შემცირება;
• მონოამინოქსიდაზას (მაო-ს) ინჰიბიტორებთან (ფურაზოლიდონის, პროკარბაზინის, სელეგილინის ჩათვლით) – არტერიული წნევის უეცარი და გამოხატული მომატება, ჰიპერპირეტული კრიზი, თავის ტკივილი, გულის არითმიები, ღებინება;
• ნიტრატებთან – მათი თერაპიული მოქმედების შესუსტება;
• ფენოქსიბენზამინთან – ჰიპოტენზიური ეფექტის გაძლიერება და ტაქიკარდია;
• ფენიტოინთან – არტერიული წნევის უეცარი შემცირება და ბრადიკარდია, რაც

დამოკიდებულია ადრენალინის დოზასა და შეყვანის სიჩქარეზე;

• ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონების პრეპარატებთან – მოქმედების ურთიერთგაძლიერება;
• ასტემიზოლთან, ციზაპრიდთან, ტერფენადინთან – ეკგ-ზე QT-ინტერვალის გახანგრძლივება;
• დიატრიზოატამებთან, იოტალამის ან იოქსაგლის მჟავებთან – ნევროლოგიური

ეფექტების გაძლიერება;

• ჭვავის რქის ალკალოიდებთან – ვაზოკონსტრიქტორული ეფექტების გაძლიერება

გამოხატულ იშემიამდე და განგრენის განვითარებამდე;

• ჰიპოგლიკემიურ სამკურნალო საშუალებებთან (ინსულინის ჩათვლით) –

ჰიპოგლიკემიური ეფექტის დაქვეითება.

გამოყენების თავისებურებები.

გულის კუნთში შეჰყავთ ასისტოლიის დროს, თუ მისი მოხსნის სხვა საშუალებები

ხელმისაწვდომი არ არის, ამასთან არსებობს გულის ტამპონადის და პნევმოთორაქსის განვითარების მომატებული რისკი.

ინფუზიის ჩატარების საჭიროების შემთხვევაში, უნდა გამოიყენოთ საზომი მოწყობილობით აღჭურვილი ხელსაწყო, ინფუზიის სიჩქარის რეგულირების მიზნით. ინფუზია უნდა გაკეთდეს მსხვილ, უმჯობესია ცენტრალურ ვენაში.

ინფუზიის ჩატარებისას, რეკომენდირებულია სისხლის შრატში K+-ის კონცენტრაციის, არტერიული წნევის, დიურეზის, ეკგ-ს, ცენტრალური ვენური წნევის, ფილტვის არტერიის წნევის მონიტორინგი.

პრეპარატის გამოყენება შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში ზრდის გლიკემიას, რის გამოც საჭიროა ინსულინის ან სულფონილშარდოვანას წარმოებულების უფრო მაღალი დოზები.

ადრენალინის ხანგრძლივი გამოყენება არ არის სასურველი, ვინაიდან პერიფერიული

სისხლძარღვების შევიწროებამ შეიძლება ნეკროზის ან განგრენის განვითარება გამოიწვიოს.

მკურნალობის შეწყვეტისას ადრენალინის დოზა თანდათანობით უნდა შემცირდეს, ვინაიდან თერაპიის უეცარმა შეწყვეტამ შეიძლება მძიმე ჰიპოტენზია გამოიწვიოს.

სიფრთხილით გამოიყენება პაციენტებში პარკუჭოვანი არითმიით, გულის იშემიური დაავადებით, წინაგულების ფიბრილაციით, არტერიული ჰიპერტენზიით, ფილტვისმიერი ჰიპერტენზიით, მიოკარდიუმის ინფარქტის დროს (მიოკარდიუმის ინფარქტის დროს პრეპარატის გამოყენების აუცილებლობის შემთხვევაში, უნდა გახსოვდეთ, რომ ადრენალინმა შეიძლება გააძლიეროს იშემია, ჟანგბადზე მიოკარდიუმის მოთხოვნილების გაზრდის ხარჯზე), მეტაბოლური აციდოზით, ჰიპერკაპნიით, ჰიპოქსიით, ჰიპოვოლემიით, თირეოტოქსიკოზით, პაციენტებში სისხლძარღვების ოკლუზიური დაავადებებით (არტერიული ემბოლია, ათეროსკლეროზი, ბიურგერის დაავადება, სიცივით გამოწვეული ტრავმა, დიაბეტური ენდარტერიიტი, რეინოს დაავადება; ვინაიდან არსებობს ნეკროზის და განგრენის განვითარების რისკი, საჭიროა პერიფერიული სისხლის მიმოქცევის მდგომარეობის კონტროლი), ცერებრული ათეროსკლეროზით, პარკინსონის დაავადებით, კრუნჩხვითი სინდრომის, წინამდებარე ჯირკვლის ჰიპერტროფიის დროს.

ჰიპოვოლემიის დროს სიმპათომიმეტური საშუალებების გამოყენებამდე საჭიროა

პაციენტებში შესაბამისი ჰიდრატაციის ჩატარება.

ნატრიუმის მეტაბისულფიტმა იშვიათად შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები და ბრონქოსპაზმი.

გამოყენება ორსულობის და ძუძუთი კვების პერიოდში.

ორსულებში ადრენალინის გამოყენებასთან დაკავშირებული კონტროლირებადი კვლევები არ ჩატარებულა.

არ გამოიყენება მშობიარობის დროს ჰიპოტენზიის კორექციისთვის, რადგან სამკურნალო საშუალებამ შეიძლება შეაფერხოს მშობიარობის მეორე პერიოდი საშვილოსნოს კუნთების მოდუნების ხარჯზე. საშვილოსნოს შეკუმშვის შესასუსტებლად დიდი დოზების შეყვანამ შეიძლება საშვილოსნოს ხანგრძლივი ატონია გამოიწვიოს, სისხლდენის განვითარებით.

პრეპარატის გამოყენების აუცილებლობის შემთხვევაში ძუძუთი კვება უნდა შეწყდეს.

რეაქციის სისწრაფეზე ზემოქმედების უნარი ავტოტრანსპორტის ან სხვა მექანიზმების მართვის დროს.

პრეპარატით მკურნალობის პერიოდში არ არის რეკომენდირებული ავტოტრანსპორტის მართვა და სხვა პოტენციურად საშიში ქმედებების განხორციელება, რომლებიც ყურადღების მომატებულ კონცენტრაციას და ფსიქომოტორული რეაქციების სისწრაფეს საჭიროებენ.

გამოყენების წესი და დოზირება.

ინიშნება კუნთში, კანქვეშ, ზოგჯერ – ვენაში, გულში (რეანიმაციის ჩატარება გულის

გაჩერებისას). კუნთში შეყვანისას მოქმედება უფრო სწრაფად ვითარდება, ვიდრე კანქვეშ შეყვანისას. დოზირების რეჟიმი ინდივიდუალურია.

მოზრდილები.

ანაფილაქსიური შოკი: შეჰყავთ ინტრავენურად, ნელა, 0.5 მლ, იხსნება 20 მლ 40%-იან

გლუკოზის ხსნარში. შემდგომში, საჭიროების შემთხვევაში, შეყვანა გრძელდება ინტრავენურად, წვეთოვნად, სიჩქარით 1 მკგ/წთ, რისთვისაც 1 მლ ადრენალინის ხსნარი იხსნება 400 მლ 0,9%-იან ნატრიუმის ქლორიდის ხსნარში ან 5%-იან გლუკოზის ხსნარში. თუ პაციენტის მდგომარეობა ამის საშუალებას იძლევა, უმჯობესია 0,3-0,5 მლ-ის კუნთში ან კანქვეშ შეყვანა, განზავებული ან განუზავებელი

სახით.

ბრონქული ასთმა: კანქვეშ შეჰყავთ 0,3-0,5 მლ, განზავებული ან განუზავებელი სახით. განმეორებითი შეყვანის საჭიროების შემთხვევაში, ამ დოზის შეყვანა შესაძლებელია ყოველ 20 წთ-ში (3-ჯერამდე). დასაშვებია 0,3-0,5 მლ-ის ვენაში შეყვანა, განზავებული სახით.

სისხლძარღვთა შემავიწროებელი საშუალების სახით შეჰყავთ ინტრავენურად წვეთოვნად სიჩქარით 1 მკგ/წთ (შესაძლებელია სიჩქარის 2-10 მკგ/წთ-მდე გაზრდა).

ასისტოლია: შეჰყავთ გულში 0,5 მლ, განზავებული 10 მლ 0.9%-იან ნატრიუმის ქლორიდის ხსნარში. რეანიმაციული ღონისძიებების დროს – 1 მლ (განზავებული სახით) ინტრავენურად, ნელა, ყოველ 3-5 წთ-ში ერთხელ.

ბავშვები.

ასისტოლია ახალშობილებში: ინტრავენურად შეჰყავთ 10-30 მკგ/კგ სხეულის მასაზე, ყოველ 3-5 წთ-ში, ნელა.

ანაფილაქსიური შოკი: შეჰყავთ კანქვეშ ან კუნთში 10 მკგ/კგ სხეულის მასაზე (მაქსიმალური დოზა – 0,3 მგ-მდე). საჭიროების შემთხვევაში შეყვანას იმეორებენ ყოველ15 წთ-ში (3-ჯერამდე).

ბრონქოსპაზმი: შეჰყავთ კანქვეშ 10 მკგ/კგ სხეულის მასაზე (მაქსიმალური დოზა – 0,3

მგ-მდე). საჭიროების შემთხვევაში შეყვანას იმეორებენ ყოველ 15 წთ-ში (3-4-ჯერამდე) ან ყოველ 4 სთ-ში.

ბავშვები.

სამკურნალო საშუალება გამოიყენება ბავშვებში. ბავშვებისთვის პრეპარატის

დოზირების რეკომენდაციები მოყვანილია ნაწილში „გამოყენების წესი და დოზირება“.

სიმპტომები: არტერიული წნევის მნიშვნელოვანი მომატება, ტაქიარითმია ბრადიკარდიასთან მონაცვლეობით, გულის რითმის დარღვევა (მათ შორის, წინაგულების და პარკუჭების ფიბრილაცია), შემცივნება და კანის საფარველის სიფერმკრთალე, ღებინება, შიში, მოუსვენრობა, ტრემორი, თავის ტკივილი, მეტაბოლური აციდოზი, მიოკარდიუმის ინფარქტი, თავის ტვინში სისხლის ჩაქცევა

(განსაკუთრებით, ხანდაზმულ პაციენტებში), ფილტვების შეშუპება, თირკმლის უკმარისობა, შესაძლებელია ლეტალური დასასრული. დიდი დოზებით შეყვანისას

(მინიმალური ლეტალური დოზა კანქვეშ შეყვანის შემთხვევაში არის 0,18% ხსნარის

10 მლ) ვითარდება მიდრიაზი, არტერიული წნევის მნიშვნელოვანი მომატება, ტაქიკარდია პარკუჭების ფიბრილაციაში შესაძლო გადასვლით.

მკურნალობა: პრეპარატის შეყვანის შეწყვეტა. ადრენალინის დოზის გადაჭარბება შეიძლება მოიხსნას α- და β-ადრენობლოკატორების გამოყენებით, სწრაფად მოქმედი

ნიტრატებით. მძიმე გართულებების შემთხვევაში, აუცილებელია კომპლექსური თერაპია. არითმიის დროს ინიშნება β-ადრენობლოკატორების პარენტერალური შეყვანა.

გვერდითი რეაქციები.

გულის მხრივ: სტენოკარდია, ბრადიკარდია ან ტაქიკარდია, გულისცემის შეგრძნება, ქოშინი; დიდი დოზების დროს – პარკუჭოვანი არითმიები; იშვიათად – არითმია, ტკივილი გულმკერდის არეში, ეკგ-ს ცვლილებები (მათ შორის, T კბილის ამპლიტუდის შემცირება).

სისხლძარღვების მხრივ: არტერიული წნევის შემცირება ან მომატება (ჩვეულ დოზებში კანქვეშ შეყვანის შემთხვევაშიც კი, არტერიული წნევის მომატების შედეგად შესაძლებელია სუბარაქნოიდული სისხლჩაქცევა და ჰემიპლეგია).

ნერვული სისტემის მხრივ: თავის ტკივილი, ტრემორი, თავბრუსხვევა, ნევროზულობა, კუნთების ფასციკულაცია; პაციენტებში პარკინსონის დაავადებით

შესაძლებელია რიგიდობის და ტრემორის გაძლიერება.

ფსიქიკის მხრივ: შფოთვა, ფსიქონევროზული დარღვევები, ფსიქომოტორული აგზნება, დეზორიენტაცია, მეხსიერების დარღვევა, აგრესიული ან პანიკური ქცევა, შიზოფრენიის მაგვარი დარღვევები, პარანოია, ძილის დარღვევა.

საჭმლის მომნელებელი სისტემის მხრივ: გულისრევა, ღებინება, ანორექსია.

შარდგამომყოფი სისტემის მხრივ: იშვიათად – გაძნელებული და მტკივნეული შარდვა (წინამდებარე ჯირკვლის ჰიპერპლაზიის დროს).

კანისა და კანქვეშა უჯრედისის მხრივ: გამონაყარი კანზე, მულტიფორმული ერითემა.

ნივთიერებათა ცვლის, მეტაბოლიზმის მხრივ: ჰიპოკალემია, ჰიპერგლიკემია.

იმუნური სისტემის მხრივ: ანგიონევროზული შეშუპება, ბრონქოსპაზმი.

ადგილობრივი რეაქციები: ტკივილი ან წვა კუნთში შეყვანის ადგილას.

სხვა: მომატებული დაღლილობა, მომატებული ოფლიანობა, თერმორეგულაციის დარღვევა (შემცივნება ან ცხელება), კიდურების გაცივება, ადრენალინის განმეორებითი ინიექციების დროს შესაძლებელია ნეკროზის განვითარება ადრენალინის სისხლძარღვების შემავიწროებელი მოქმედების გამო (მათ შორის, ღვიძლის და თირკმლების ნეკროზი).

ვარგისიანობის ვადა. 2 წელი.

მოქმედი ნივთიერება: epinephrine;

1 მლ ხსნარი შეიცავს 1,82 მგ ადრენალინის ტარტრატს;

დამხმარე ნივთიერებები: ნატრიუმის მეტაბისულფიტი (E 223), ნატრიუმის ქლორიდი, საინექციო წყალი.

სამკურნალო ფორმა. საინექციო ხსნარი.

ძირითადი ფიზიკურ-ქიმიური თვისებები: გამჭვირვალე უფერო ხსნარი.

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი. გულ-სისხლძარღვთა სისტემაზე მოქმედი პრეპარატები. არაგლიკოზიდური კარდიოტონური საშუალებები. ადრენერგული და დოპამინერგული პრეპარატები. ათქ კოდი C01C A24.

ინახება ორიგინალურ შეფუთვაში, არაუმეტეს 25°C ტემპერატურაზე.

ინახება ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილას.

შეფუთვა. 1 მლ ამპულებში №10 (10×1) ბლისტერში, რომელიც მოთავსებულია

კოლოფში.

გაცემის კატეგორია.

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით (გადაუდებელი დახმარებისას გაიცემა ურეცეპტოდ)

მწარმოებელი. საზოგადოება შეზღუდული პასუხისმგებლობით „კორპორაცია „ზდოროვიე“.

მწარმოებლის ადგილმდებარეობა და მისი მოქმედების განხორციელების ადგილის

მისამართი.

უკრაინა, 61013, ხარკოვის ოლქი, ქალაქი ხარკოვი, შევჩენკოს ქუჩა, შენობა № 22.

ბოლო გადახედვის თარიღი. 22.01.2026.

ბ.ა.

/ხელმოწერა/

კარდიომასტიმულირებელი, ვაზოკონსტრიქტორული, ჰიპერტენზიული, ანტიჰიპოგლიკემიური საშუალება.

პრეპარატი ასტიმულირებს სხვადასხვა ლოკალიზაციის α- და β-ადრენორეცეპტორებს. ავლენს გამოხატულ მოქმედებას შინაგანი ორგანოების გლუვ კუნთებზე, გულ-სისხლძარღვთა და სასუნთქ სისტემებზე, ააქტიურებს ნახშირწყლოვან და ლიპიდურ ცვლას.

მოქმედების მექანიზმი განპირობებულია უჯრედული მემბრანების შიდა ზედაპირის ადენილატციკლაზას აქტივაციით, ციკლური ადენოზინმონოფოსფატის (cAMP) და Ca2+ უჯრედშიდა კონცენტრაციის ზრდით. მოქმედების პირველი ფაზა განპირობებულია, უპირველეს ყოვლისა, სხვადასხვა ორგანოების β-ადრენორეცეპტორების სტიმულაციით და ვლინდება ტაქიკარდიით, გულის განდევნის ფრაქციის, მიოკარდიუმის აგზნებადობის და გამტარობის ზრდით, არტერიოლო- და ბრონქოდილატაციით, საშვილოსნოს ტონუსის შემცირებით, ღვიძლიდან გლიკოგენის და ცხიმოვანი მჟავების ცხიმოვანი დეპოებიდან მობილიზაციით. მეორე ფაზაში ხდება α-ადრენორეცეპტორების აღგზნება, რაც იწვევს მუცლის ღრუს ორგანოების, კანის, ლორწოვანი გარსების (ჩონჩხის კუნთების - ნაკლებად) ვაზოკონსტრიქციას, არტერიული წნევის მატებას (ძირითადად სისტოლურის), სისხლძარღვების საერთო პერიფერიული წინააღმდეგობის ზრდას.

პრეპარატის ეფექტურობა დამოკიდებულია დოზაზე. ძალიან დაბალი დოზებით, 0.01 მკგ/კგ/წთ-ზე ნაკლები შეყვანის სიჩქარით, მას შეუძლია შეამციროს არტერიული წნევა ჩონჩხის კუნთების სისხლძარღვების გაფართოების შედეგად. 0.04-0.1 მკგ/კგ/წთ შეყვანის სიჩქარით, ის ზრდის გულის შეკუმშვების სიხშირეს და ძალას, დარტყმით მოცულობას და გულის წუთმოცულობას, ამცირებს სისხლძარღვების საერთო პერიფერიულ წინააღმდეგობას; 0.2 მკგ/კგ/წთ-ზე მეტის შემთხვევაში - ავიწროებს სისხლძარღვებს, ზრდის არტერიულ წნევას (ძირითადად სისტოლურს) და სისხლძარღვების საერთო პერიფერიულ წინააღმდეგობას. პრესორულმა ეფექტმა შეიძლება გამოიწვიოს გულის შეკუმშვების სიხშირის ხანმოკლე რეფლექსური შენელება. ადუნებს ბრონქების გლუვ კუნთებს. 0.3 მკგ/კგ/წთ-ზე მეტი დოზები ამცირებს თირკმლის სისხლის მიმოქცევას, შინაგანი ორგანოების სისხლის მიწოდებას, კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ტონუსსა და მოტორიკას.

ზრდის მიოკარდიუმის გამტარობას, აგზნებადობას და ავტომატიზმს. ზრდის მიოკარდიუმის ჟანგბადზე მოთხოვნილებას. თრგუნავს ჰისტამინისა და ლეიკოტრიენების ანტიგენით ინდუცირებულ გამოთავისუფლებას, აღმოფხვრის ბრონქების სპაზმს, ხელს უშლის მათი ლორწოვანი გარსის შეშუპების განვითარებას. კანის, ლორწოვანი გარსების და შინაგანი ორგანოების α-ადრენორეცეპტორებზე მოქმედებით, იწვევს ვაზოკონსტრიქციას, ამცირებს ადგილობრივი ანესთეტიკების შეწოვის სიჩქარეს, ზრდის მოქმედების ხანგრძლივობას და ამცირებს ადგილობრივი ანესთეზიის ტოქსიკურ ეფექტს. β2-ადრენორეცეპტორების სტიმულაციას თან ახლავს უჯრედიდან კალიუმის გამოყოფის მომატება და შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპოკალიემია. ინტრაკავერნოზული შეყვანისას კავერნოზული სხეულების (corpora cavernosa) სისხლით ავსებას ამცირებს.

აფართოებს გუგებს, ხელს უწყობს თვალშიდა სითხის წარმოქმნის და თვალშიდა წნევის შემცირებას. იწვევს ჰიპერგლიკემიას (ზრდის გლიკოგენოლიზს და გლუკონეოგენეზს) და ზრდის თავისუფალი ცხიმოვანი მჟავების შემცველობას სისხლის პლაზმაში, აუმჯობესებს ქსოვილოვან ცვლას. სუსტად ასტიმულირებს ცენტრალურ ნერვულ სისტემას, ახდენს ანტიალერგიულ და ანთების საწინააღმდეგო ეფექტებს.

თერაპიული ეფექტი თითქმის მყისიერად ვითარდება ინტრავენური შეყვანისას (მოქმედების ხანგრძლივობა - 1-2 წთ), კანქვეშა შეყვანიდან - 5-10 წუთის შემდეგ (მაქსიმალური ეფექტი - 20 წუთის შემდეგ), კუნთშიდა შეყვანისას - ეფექტის დაწყების დრო ცვალებადია.

ფარმაკოკინეტიკა.

კუნთშიდა და კანქვეშა შეყვანისას სწრაფად შეიწოვება; სისხლში მაქსიმალური კონცენტრაცია Cmax მიიღწევა 3-10 წუთის შემდეგ. აღწევს პლაცენტარულ ბარიერში, დედის რძეში, არ აღწევს ჰემატოენცეფალურ ბარიერში. მეტაბოლიზდება ღვიძლის, თირკმლის, ნაწლავების ლორწოვანი გარსის უჯრედებში, აქსონებში მონოამინოქსიდაზას (ვანილილნუშის მჟავამდე) და კატექოლ-O-მეთილტრასფერაზას

(მეტანეფრინამდე) მეშვეობით. T1/2 ინტრავენური შეყვანისას 1-2 წუთს შეადგენს. მეტაბოლიტების ექსკრეცია თირკმელების საშუალებით ხდება.

კლინიკური მახასიათებლები.