რა იცვლება ტრამპის დამარცხებით? – ინტერვიუ თინა ხიდაშელთან

„პრეზიდენტ ტრამპის გამარჯვების ფორმულა მარტო იმაში კი არ არის, რესპუბლიკელები იგებენ თუ აგებენ. მან, განსხვავებით ყველა სხვა წინა პრეზიდენტისგან, შექმნა „ტრამპიზმი“ – ასეთი მოვლენა გააჩინა. ეს ტრამპიზმი დღეს არ დამარცხებულა და ის მარტო ამერიკაში აღარ არსებობს,“ – მიიჩნევს თინა ხიდაშელი, რომელსაც აშშ-ში შუალედური არჩევნების შედეგებზე ვესაუბრეთ, ასევე, ევროკომისიის ახალ ანგარიშსა და ბრიუსელში ირაკლი კობახიძის მიერ გაკეთებულ მორიგ ანტიდასავლურ განცხადებებზე.

„ეს იყო პირველი ღია, საჯარო გამოსვლა საქართველოდან ბრიუსელში, რომლითაც, პრინციპში, უარი ითქვა საქართველოს ევროკავშირში გაწევრიანებაზე. ეს არ იყო ნათქვამი მხოლოდ „იმედის“ მაყურებლისთვის. ამჯერად, ეს მოვისმინეთ ბრიუსელში. პირდაპირ, ღიად, სრულიად ღია ტექსტით ითქვა უარი,“ – ამბობს თინა ხიდაშელი.

„ბათუმელებმა“ თინა ხიდაშელთან, „სამოქალაქო იდეის“ დამფუძნებელთან ინტერვიუ ჩაწერა. იგი საქართველოს თავდაცვის ყოფილი მინისტრია.

ქალბატონო თინა, წინასწარი მონაცემებით, დემოკრატებმა სენატსა და წარმომადგენელთა პალატაში გაიმარჯვეს და დონალდ ტრამპის საპრეზიდენტო ვადის დარჩენილ პერიოდში კონგრესზე სრული კონტროლი მოიპოვეს. რა მოლოდინი იქნებოდა გონივრული, როცა უკვე გამოჩნდა ამერიკელი ამომრჩევლის კრიტიკული დამოკიდებულება, მათ შორის, ტრამპის მიერ შეცვლილ აშშ-ს საგარეო პოლიტიკაზე?

ამ არჩევნებში მთავარია ის, რომ ამერიკელმა ხალხმა აირჩია დემოკრატია. მათ დემოკრატებს კი არ მისცეს ხმა, არამედ აირჩიეს დემოკრატია. თქვეს, რომ მათთვის მნიშვნელოვანი და ღირებულია ხელისუფლების დანაწილება, კონტროლი ხელისუფლების, ხელისუფლების სხვადასხვა შტოს შორის ანგარიშვალდებულება, რომ მიუღებელია ერთპარტიული მმართველობა.

ჩვენ, ქართველები, არც დემოკრატები ვართ და არც რესპუბლიკელები – პარტიულად ვამბობ. მთავარი ის არის, თუ როგორი იქნება პოლიტიკა საქართველოს მიმართ, ჩვენი რეგიონის მიმართ, ამავდროულად – რუსეთის მიმართ.

ამიტომაც, ყველაზე მნიშვნელოვანი გზავნილი ზუსტად ეს იყო. დღეს მთელ მსოფლიოში ავტორიტარები ამაყად საუბრობენ – „ქართული ოცნების“ ჩათვლით – თითქოს ტრადიციული დემოკრატიული სისტემის კრიზისია, ლიბერალური დემოკრატია გარდაიცვალა. ცდილობენ, ეს როგორც შემდგარი ფაქტი, ისე მოგვასაღონ. მათ ამის მთავარ არგუმენტად სწორედ ამერიკის შეერთებული შტატები მოჰყავდათ და ამბობდნენ, რომ აი, ლიბერალური დემოკრატიის ციტადელშიც კი, გამოემშვიდობა ხალხი ლიბერალურ დემოკრატიასო.

თინა ხიდაშელი

არჩევნების შედეგებმა კი აჩვენა, რომ ეს ყველაფერი, რა თქმა უნდა, სისულელეა. გამოჩნდა, რომ ლიბერალური დემოკრატია მყარად დგას. ის ადამიანები და საზოგადოებები, რომლებიც მიჩვეული არიან ასეთ რეჟიმში ცხოვრებას და იციან, რა სარგებელი მოაქვს დემოკრატიას, იბრძვიან დემოკრატიის გადასარჩენად.

ეს არის, ჩემი აზრით, მთავარი გზავნილი, რომელიც ჩვენ უნდა მივიღოთ ამერიკის არჩევნებიდან, ასევე, სულ ცოტა ხნით ადრე – სერბეთში მომხდარი ამბებიდანაც.

აშშ-ს, როგორც გლობალურად დემოკრატიის დამცველის მიმართ, გაჩნდა სკეპტიკური ხედვა, ტრამპის რიტორიკის შესაბამისად. უნდა ველოდეთ ამის შემოტრიალებას?

ამერიკაში ლიბერალური დემოკრატიის დაკნინებას პრეზიდენტი ტრამპი ხელს უწყობს იმით, რომ კითხვის ნიშნის ქვეშ დააყენა ისეთი თემები, რომლებიც მანამდე ითვლებოდა, რომ საყოველთაოდ შეთანხმებული იყო და ამაზე აღარ ვკამათობდით, მაგალითად, სიტყვის თავისუფლებაზე არავინ კამათობდა, ან სასამართლოს დამოუკიდებლობაზე, ხელისუფლების შტოები რომ ერთმანეთს უნდა აკონტროლებდნენ, იმაზე, რომ თანამედროვე ცივილიზაციები სწორედ ასეთ დემოკრატიულ წყობაზე უნდა ყოფილიყო დამყარებული.

ამ ყველაფერს დიდი კითხვის ნიშნები დაესვა ბოლო 2 წლის განმავლობაში. ამას ერთგვარი გადამდები ეფექტი ჰქონდა იმ ქვეყნებისთვის, სადაც დემოკრატიული მმართველობა და ინსტიტუტები ჯერ კიდევ მყიფეა და უფრო ადვილად მსხვრევადი. რა თქმა უნდა, ყველანაირი ტიპის პოპულისტების მიერ ხდებოდა იმ პროცესის სრულფასოვანი მანიპულაცია და ინსტრუმენტალიზაცია – რაც რიტორიკულად მიმდინარეობდა ამერიკაში.

დღეს კი დავინახეთ, რომ ეს მხოლოდ რიტორიკის ნაწილი იყო და ამერიკულ საზოგადოებას სინამდვილეში ძალიან მყარი საფუძველი აქვს. ამიტომაც, რიტორიკის იქეთ ვერ წავიდა ეს ამბავი. როგორც კი, პირველი შესაძლებლობა გაჩნდა, მაშინვე ბალანსი აღდგა. იმედი მაქვს, ამას გადამდები ეფექტი ექნება დიდ ევროპულ ქვეყნებშიც, სადაც არჩევნები წინაა და გარკვეული საფრთხეები არსებობს პოპულისტური, ავტორიტარული ძალების მოსვლის.

კვლევების მიხედვით, ტრამპის რეიტინგის შემცირების მთავარი ფაქტორი ეკონომიკა იყო – გაზრდილი ფასები. არჩევნების ეს შედეგი იყო პასუხი ტრამპის რიტორიკაზე?

რა თქმა უნდა, ყველაზე მთავარი სიტყვა ამ არჩევნებში იყო affordability, ანუ ხელმისაწვდომობა. ეს მოიცავდა ხელმისაწვდომობას ჯანდაცვაზე, ყოველდღიურ პროდუქტებზე, ნავთობპროდუქტებზე, განათლების ხელმისაწვდომობას და ასე შემდეგ.

საოცარი სისწრაფითა და ტემპით იზრდებოდა ფასები ამერიკაში, რაც შეგვიძლია ვთქვათ, რომ საგარეო ფაქტორებთანაც არის დაკავშირებული – ბოლო წვეთი აღმოჩნდა ომი ირანში. ამერიკელი ამომრჩევლისთვის ადვილად დასანახი გახდა: რა გავლენას ახდენს მის ყოველდღიურ ცხოვრებაზე საგარეო-პოლიტიკური გადაწყვეტილებები. ამიტომაც, შეგვიძლია თამამად ვთქვათ, რომ საგარეო-პოლიტიკურმა გადაწყვეტილებებმაც მოახდინა გავლენა.

ტეხასში 1988 წლის შემდეგ პირველად მოიგეს არჩევნები დემოკრატებმა შუალედურ არჩევნებში, თანაც მასკი იყო ჩართული რესპუბლიკელი კანდიდატის კამპანიაში…

ეგ კი არა, არის შტატები, სადაც გასული საუკუნის 30-იანი წლების მერე არ მოუგიათ დემოკრატებს და იქაც მოიგეს.

ტეხასის მნიშვნელობა იმაშია, რომ იქ ილონ მასკმა უზარმაზარი რესურსი ჩადო რესპუბლიკელი კანდიდატის გამარჯვებაში. რესპუბლიკელი კანდიდატი პირდაპირ იყო მისგან წყალობამიღებული. ამიტომაც, გამოცხადდა ერთგვარ ღირსების ბრძოლად იმ ამერიკის წინააღმდეგ, რომელიც დგას მხოლოდ ფულზე და არ გააჩნია ღირებულებები.

ტეხასის შემთხვევამ აჩვენა, რომ არჩევნებს ვერ მოიგებ მხოლოდ ფულით – მასკის ფინანსებმაც კი ვერ უშველა კანდიდატს, რომ მას არჩევნები მოეგო?

შეიძლებოდა რესპუბლიკელებს მოეგოთ თუნდაც იმ ერთი მანდატით, რომელიც სჭირდებოდათ სენატში უმრავლესობისთვის, ან იმ ოთხი მანდატით, რომელიც სჭირდებოდათ წარმომადგენელთა პალატაში უმრავლესობისთვის. ამის ნაცვლად, მივიღეთ მოცემულობა, როცა დღეს ამერიკული მედია წერდა „ლურჯ ტერორზე“ – ლურჯმა ფერმა [დემოკრატების ფერი] წალეკა ამერიკაო.

ასეთ ამბავზე შეიძლება თქვა, რომ აი, ხალხმა თავისი სიტყვა თქვა. ბევრ შტატში ისტორიულ რეკორდზე გავიდნენ აქტივობის მაჩვენებლით.

ეს ნიშნავს იმას, რომ ხალხმა საფრთხე დაინახა და ვეღარ მისცა თავს უფლება, სახლში დარჩენილიყო. როდესაც ასეთი აქტივობაა, იქ რთულია, რამე სხვა გახდეს გადამწყვეტი.

საქართველოშიც უშვებთ, რომ იგივე მოხდება, თუ ამომრჩევლის მაღალი აქტიურობა იქნება?

დიახ. 2020 წლის არჩევნებზეც მაგას ვამბობდით და 2024-შიც, რომ ამომრჩევლის აქტიურობა გადამწყვეტია. 2012 წლის არჩევნებზე საქართველოში ეს მოხდა.

მაგრამ 2028 წლის არჩევნებზე საქართველოში პრაქტიკულად აღარ გვეყოლება ოპოზიციური პარტიები. მაინც უშვებთ, რომ ამომრჩეველს შეუძლია თავისი სიტყვა თქვას?

ოპოზიციური პარტიები იქნება აკრძალული, ხალხი ხომ არ გაქრება? ამას წინათ, ეთერში დავით უსუფაშვილი იხსენებდა: 1990 წლის არჩევნებზე პარტიები, რომლებიც გავიდნენ არჩევნებზე „კომუნისტური პარტიის“ გარდა, არცერთი არ იყო რეგისტრირებული, როგორც პარტიაო. ბიულეტენში მოხვდნენ იმიტომ, რომ ის რეალობა დადგა არჩევნების წინ, რაც დადგა.

მაშინ ცენტრალურ საარჩევნო კომისიაში, სადაც დავით უსუფაშვილი მუშაობდა იურიდიული სამსახურის უფროსად, არეგისტრირებდა, როგორც საარჩევნო სუბიექტებს, მაგრამ არა, როგორც პარტიებს.

თუ გააუქმებს საკონსტიტუციო სასამართლო პარტიებს, ჩვენ ვერაფერს გავაკეთებთ, ამის გამო კი არ უნდა ვიტიროთ – უნდა ჩავთვალოთ, რომ ისტორიის ეს ფურცელი გადავშალეთ, წინ უნდა წავიდეთ და იმაზე ვილაპარაკოთ: ხვალ რომ გათენდება დილა და ეს პარტიები აიკრძალება, გეგმა რა არის? ჩვენი ქვეყნის გამოცდილება გვეუბნება: არჩევნებში მონაწილეობის პრობლემა არ იქნება, თუკი ვითარება შეიქმნება ისეთი, რომ „ოცნება“ დაინახავს, რომ გარდაუვალია პროცესი.

ფული, დეზინფორმაცია, სხვადასხვა მანიპულაცია, არჩევნების შედეგების მოპარვა, ძალადობა, პოლიციის გამოყენება და ასე შემდეგ – ეს ყველაფერი მუშაობს მანამ, სანამ ამომრჩევლის რაოდენობა არ მიაღწევს იმ ზღვარს, რომლის იქითაც აღარ ყალბდება. არსებობს ზღვარი, რომლის მერე აღარ ყალბდება, რადგან ხელისუფალიც ხედავს: ამ ფონზე თუ არ აღიარა, მერე გაცილებით უარესი იქნება მისი ხვედრი. ხვდება, რომ წალეკავს ეს ტალღა – პირდაპირი მნიშვნელობით წალეკავს.

ეს მოხდა, მაგალითად, 2012-ში. პირველი ოქტომბრის ღამის ჩათვლით, მიხეილ სააკაშვილი არ აპირებდა ხელისუფლების დათმობას და იგი არსად წასვლას არ გეგმავდა, მაგრამ მისული ამომრჩევლის რაოდენობამ გადაწყვიტა ყველაფერი. მისული ამომრჩევლის რაოდენობამ დაანახა „ნაციონალურ მოძრაობას“, რომ წალეკავდა მას ეს ხალხი. ამიტომ წავიდა კომპრომისზე.

რაც მოიპარა, მოიპარა, მაგრამ იმის მერე უკვე მიხვდა, რომ უნდა ეღიარებინა შედეგი, რომელიც დადგა, თორემ არჩევნების შედეგი, რაც დაიწერა 2012 წელს, ის ნამდვილი შედეგი კი არ იყო – გაცილებით უფრო დიდი შედეგით მოიგო მაშინ „ქართულმა ოცნებამ“, უბრალოდ, რაღაც დონეზე შეძლო გაყალბება და მერე დაინახა, რომ უკვე აზრი აღარ ჰქონდა.

ეს ვერ მოხდა ვერც 2020-ში და ვერც 2024-ში. ამომრჩევლის აქტივობა არ იყო იმ მასშტაბის და სიმძლავრის, რომელიც შეაშინებდა „ქართულ ოცნებას“ – როგორც მოხდა, მაგალითად, დღეს ამერიკის შეერთებულ შტატებში.

წინა დღეებში გვახსოვს, რა განცხადებებსაც აკეთებდა ტრამპი, მაგრამ აქტივობა რომ ნახა, სადღაც შუადღიდან უკვე დაიწყო საუბარი იმაზე, რომ, რა თქმა უნდა, ითანამშრომლებს დემოკრატებთან. გამარჯვების გამოცხადების შემდეგ ერთ-ერთი პირველი იყო სწორედ პრეზიდენტი ტრამპი და არა ვინმე დემოკრატი, რომელმაც მიულოცა დემოკრატებს გამარჯვება.

თქვენი დაკვირვებით, რამდენად იქონიებს ტრამპის ეს მარცხი გავლენას უშუალოდ საპრეზიდენტო არჩევნებზე 2028 წელს?

ალბათ ყველა ფიქრობს, რომ რა თქმა უნდა იქონიებს გავლენას და ლოგიკურია, რომ ასე ფიქრობენ, მაგრამ წინ ორი წელია და პრეზიდენტი ტრამპი ძალიან დინამიკური კაცია. ვნახოთ, რა არის მისი „გეგმა B“ და რას შემოგვთავაზებს.

პრეზიდენტი ტრამპის გამარჯვების ფორმულა მარტო იმაში კი არ არის, რესპუბლიკელები იგებენ თუ აგებენ. მან, განსხვავებით ყველა სხვა წინა პრეზიდენტისგან, შექმნა „ტრამპიზმი“ – ასეთი მოვლენა გააჩინა.

ტრამპიზმი დღეს არ დამარცხებულა და ის მარტო ამერიკაში აღარ არსებობს. ტრამპიზმი იყო ორბანის მმართველობა ევროპაში. ტრამპიზმია ბევრი პოლიტიკური ძალა, რომელიც ახლა გამოჩნდა დიდ ევროპულ ქვეყნებში და ჭიდაობენ სერიოზულად გამარჯვებისთვის მომავალ არჩევნებში. ეს არის მიმდინარეობა.

რას აკეთებს, საფრთხეა თუ არ არის – ეს მეორე თემაა, რაც მნიშვნელოვანი, რა თქმა უნდა, მაგრამ მე თავისთავად ფენომენზე ვლაპარაკობ, რომ დონალდ ტრამპში აღარ არის საქმე. დონალდ ტრამპი არც იქნება 2028 წლის არჩევნებში ბიულეტენში. ამ ორი წლის განმავლობაში გამოჩნდება, ეს ფენომენი – ტრამპიზმი გადარჩება თუ ვერა;

თავად „რესპუბლიკური პარტია“ დარჩება ტრამპიზმის რელსებზე და მისი ერთგული, თუ გადაწყვეტს, რომ – პირობითად რომ დავარქვათ – რეიგანის რესპუბლიკანიზმთან დაბრუნების დროა?

აშშ-ს მომავალი საპრეზიდენტო არჩევნების საკითხი იქნება დამოკიდებული რუსეთ-უკრაინის ომზეც?

მსოფლიოში რუსეთის დამარცხებაზე ბევრი რამეა დამოკიდებული, მაგრამ ეს არ არის ყველაზე მთავარი და გადამწყვეტი ამ წუთას ამერიკის შეერთებული შტატების შიდაპარტიული პოლიტიკისთვის.

ჩემი აზრით, გაცილებით უფრო მრავალსაფეხურიანია ეს პროცესი. ღრმა და მყარი ფუნდამენტი შეუქმნა ამას დონალდ ტრამპმა თავისი მმართველობით, რომ ერთი რომელიმე თემა არ იყოს გადამწყვეტი და ინდივიდუალურად შემძლე მარცხის ან გამარჯვების.

საქართველოსთან მიმართებით შეიძლება ველოდეთ ცვლილებებს?

საქართველოსთან მიმართებაში პირდაპირი მნიშვნელობით არაფერი არ შეიცვლება – ამერიკის შეერთებულ შტატებში აღმასრულებელ ხელისუფლებაში ისევ იგივე ხალხია და იგივე მმართველობაა, რომელიც დღეს დილამდე იყო. სანქციებზე ვისაუბრებთ, საგარეო პოლიტიკაზე ვისაუბრებთ თუ სხვადასხვა ტიპის დახმარების ან განვითარების ბიუჯეტზე, ეს ყველაფერი ისევ სახელმწიფო დეპარტამენტზე, მარკო რუბიოზე და პრეზიდენტ ტრამპზე გადის.

როგორც ვიცი, ჯო უილსონმა მოიგო არჩევნები. მისმა შვილმაც მოიგო გუბერნატორის არჩევნები სამხრეთ კაროლინაში. ასე რომ, საქართველოს თემის ჩემპიონები შესაძლოა კიდევ უფრო გააქტიურდნენ და შესაძლოა, კონგრესიდან უფრო მეტი ხმაური იყოს საქართველოსთან მიმართებაში, მაგრამ საბოლოო გადაწყვეტილებები, რა თქმა უნდა, ისევ აღმასრულებელთან არის.

ბოლოს ევროკომისიის გაფართოების ანგარიშზე მინდა გკითხოთ, სადაც ჩაწერეს, რომ „საქართველო მხოლოდ სახელით რჩება ევროკავშირის კანდიდატად“. ეს არაა ახალი ამბავი, მაგრამ ამ რთულ სიტუაციაში რა აჩვენა თქვენთვის ირაკლი კობახიძის პოზიციებმა ბრიუსელში, „ევრონიუსის“ მიერ ორგანიზებულ სამიტზე?

ვიცი, რომ საზოგადოებას არ მოეწონება, რასაც ვიტყვი: ვნახე დღეს სოციალურ მედიაში საერთო სახალხო აჟიტირება და ბედნიერება. სიმართლე რომ გითხრათ, კარგად ვერ ვხვდები, რა უხარიათ. ჟურნალისტის მიერ – როგორც ახლა პოპულარულია თქმა – „სახის ახევა“ კობახიძისთვის თუ არის ჩვენი ბედნიერებისთვის საკმარისი – კი ბატონო, ეს ვნახეთ. მაგრამ მე ნამდვილად ვერ ვიღებ ამით მაინცდამაინც ბედნიერებას.

მთავარი და მნიშვნელოვანი ისაა, რომ ირაკლი კობახიძეს ჰქონდა ძალიან მწყობრი „ლოგიკა“. მან თქვა ყველაფერი, რისი თქმაც და რის გაგონებაც უნდოდა მის პატრონს. მან ტოლობის ნიშანი გააკეთა ევროკავშირსა და საბჭოთა კავშირს შორის. ამის შემდეგ საერთოდ რაზე ვლაპარაკობთ?!

წარმოიდგინეთ, საქართველოს მმართველი ბრიუსელში ევროკავშირის გაფართოებაზე საუბრობს – იმ ქვეყნის, რომლის ჯარისკაცებიც ათეული წლების განმავლობაში ევროკავშირის დროშის ქვეშ იბრძვიან მალიში, თუ ცენტრალურ აფრიკაში; საქართველოს წარმომადგენელი, რომელიც 30 წელია იბრძვის ევროკავშირში გაწევრიანებისთვის, რომელიც ჩემპიონი და სანიმუშო მაგალითი იყო მთელ რეგიონში ევროპასთან დაახლოებისთვის ბრძოლაში. აი, ამ ქვეყნის მეთაური ჩადის ბრიუსელში და ამბობს: საბჭოთა კავშირშიც ვიყავითო და იქ რაღაცები ხდებოდაო, ტოლობის ნიშანს აკეთებს.

ეს რა დონის დეგრადაციაა ჩვენი, როგორც ქვეყნის?! რა მნიშვნელობა აქვს, როგორ გახდა ის პრემიერ-მინისტრი, მას ვაღიარებთ ჩვენ თუ არა, ქუჩაში აქცია გვაქვს თუ არა? Euronews-ს უყურებს მილიონობით ადამიანი და იმ ადამიანების ალბათ 1%-მა იცის, რა ხდება საქართველოში.

მილიონობით მაყურებელმა წაიკითხა ტიტრი, რომ საქართველოს პრემიერ-მინისტრი საუბრობდა, და აი, ასე საუბრობდა! ეს იყო კატასტროფა, აბსოლუტური კატასტროფა. არაფერი ამაში არ იყო არც სასიამოვნო და არც საინტერესო. მან თქვა, რომ არავითარი გეგმა არ აქვს, რომ ევროკავშირმა აქეთ უნდა მოიხადოს ბოდიში, ჩვენ არაფერი გასაკეთებელი არ გვაქვსო, ანუ არავითარი დაშვებაც კი არ გააკეთა იმის, რომ ევროკავშირში გაწევრიანებისთვის რამის გასაკეთებლად არიან მზად.

მოკლედ, სრული პაკეტით და სრული სვლით ასიამოვნა თავისი პატრონები მოსკოვშიც და შუშის სასახლეშიც.

რაში სჭირდებოდა ეს შუშის სასახლეში მყოფ ივანიშვილს?

ქვეყნის შიგნითაც სჭირდება და მოსკოვისთვისაც სჭირდება – მუდმივად ლოიალობის ჩვენება, რომ აი, თანმიმდევრულები არიან ამ გზაზე და ნუ გეშინიათ, ბატონო პუტინო, არაფერი არ იცვლება აქ!

ეს კატასტროფა იყო. პირადად ჩემთვის ტრაგედიის ერთ-ერთი მორიგი ფურცელი იყო, როგორც ამ ქვეყნის მოქალაქისთვის.

გამოდის, რომ ივანიშვილს ფსონი ისევ რუსეთზე აქვს? ის რიტორიკასაც კი არ ცვლის ევროპასთან…

არათუ რიტორიკას არ ცვლის, არამედ მე ვიტყოდი, რომ ეს იყო პირველი ღია, საჯარო გამოსვლა საქართველოდან ბრიუსელში, რომლითაც, პრინციპში, უარი ითქვა საქართველოს ევროკავშირში გაწევრიანებაზე. ეს არ იყო ნათქვამი მხოლოდ „იმედის“ მაყურებლისთვის. ამჯერად, ეს მოვისმინეთ ბრიუსელში. პირდაპირ, ღიად, სრულიად ღია ტექსტით ითქვა უარი.

ჟურნალისტი ძალიან ნათლად ეუბნებოდა მას: გავიგეთ, რომ თქვენ ამბობთ, გინდათ ევროკავშირში გაწევრიანება, აგერ 27 წევრი ამას ამბობს და რა დათმობაზე ხართ წამსვლელი? კობახიძე ამბობდა, რომ იმათ უნდა მოიხადონ ბოდიში და უნდა გადმოდგან ნაბიჯი.

ირაკლი კობახიძეს დაახლოებით ათჯერ უთხრა ჟურნალისტმა, რომ საქართველოსთვის ევროკავშირი არ შეიცვლება და მაშინ რატომ უნდა ასეთ ევროკავშირში? კობახიძე ამბობდა, რომ აი, საქართველოსთვის რომ შეიცვლება თურმე 27-ვე ქვეყანა, მერე შეიძლება რამეზე ვილაპარაკოთ. ეს პირდაპირი მნიშვნელობით არის უარი ევროკავშირში გაწევრიანების პერსპექტივაზე, შესაძლებლობაზეც კი.

ეს კობახიძემ პირველად თქვა ბრიუსელში, მიმართა იმ ადამიანებს, რომლებიც არიან გადაწყვეტილებების მიმღებები.

ლოგიკურად ჩვენ უნდა ველოდოთ უარეს, პრორუსულ ნაბიჯებს?

კი, მე ვფიქრობ, რომ გუშინდელი ინტერვიუ იყო იმის დასტური, რომ მათი გეგმა არის გაცილებით უფრო მეტად სიტუაციის დამძიმება.

ჩემი აზრით, მთავარი კითხვა ეს არის: დანარჩენი საზოგადოების გეგმა რა არის? პოლიტიკური კლასის, რომელსაც პრეტენზია აქვს ხელისუფლების ცვლილებაზე. პოლიტიკური პარტია თუ ხარ, ეს ნიშნავს, რომ ხელისუფლების ცვლილებისთვის იბრძვი და შენ გინდა, რომ მოხვიდე ხელისუფლებაში. აი ამ ადამიანების გეგმა რა არის, ეს უნდა როგორმე გავიგოთ და იქნებ გვითხრან.

არჩევნებამდე ძალიან დიდი დროა და შეიძლება არაფერი აღარ იყოს იქამდე.