რექსეპი კომბი

ბიპოლარულ I აშლილობასთან ასოცირებული დეპრესიული ეპიზოდები

რექსეპი კომბი ნაჩვენებია მოზრდილებში ბიპოლარულ I აშლილობასთან ასოცირებული დეპრესიული ეპიზოდების მწვავე მკურნალობის დროს.

მკურნალობისადმი რეზისტენტული დეპრესია

რექსეპი კომბი ნაჩვენებია მკურნალობისადმი რეზისტენტული დეპრესიის (დიდი დეპრესიული აშლილობა მოზრდილებში, რომლებიც არ რეაგირებენ სხვადასხვა ანტიდეპრესანტების ადეკვატური დოზითა და ხანგრძლივობით 2 ცალკეულ კვლევაზე მიმდინარე ეპიზოდში) მწვავე მკურნალობის დროს.

• რა არის შესაძლო გვერდითი ეფექტები
• როგორ შევინახოთ რექსეპი კომბი
• რა არის რექსეპი კომბი და რისთვის გამოიყენება?

რექსეპი კომბი იყიდება 30 კაფსულის შემცველიშეფუთვით

მოზრდილებში რექსეპი კომბი ნაჩვენებია:

• I ტიპის ბიპოლარული აშლილობის დროს განვითარებული დეპრესიის ეპიზოდების ხანმოკლე მკურნალობა (I ტიპის ბიპოლარული აშლილობა: მანიაკალურ-დეპრესიული აშლილობა; ფსიქიკური დაავადება, რომლის დროსაც ფიქრები, მეტყველება და მოძრაობები აჩქარებულია ზედმეტად მხიარულ, ენთუზიაზმით სავსე, ზოგჯერ გაბრაზებულ განწყობაზე მანიაკალური ეპიზოდების დროს და დომინირებს გადაჭარბებული ძალის იდეები, ხოლო დეპრესიულ პერიოდებში ფიქრები, მეტყველება და მოძრაობები შენელებულია ღრმა სევდიან განწყობაზე, უღირსობის, სიმცირის, უძლურების, უხალისობის, პესიმისტური გრძნობებისა და აზრების განცდასა და აზრებში.)
• მოზრდილებში მკურნალობაზე რეზისტენტული დეპრესიის (დეპრესია, რომელიც არ რეაგირებს 2 ცალკეულ მკურნალობის კურსზე სხვადასხვა დეპრესიის სამკურნალოდ გამოყენებული პრეპარატებით ადეკვატური ხანგრძლივობითა და დოზით) ხანმოკლე მკურნალობა.
• რექსეპი კომბის მიღებამდე

• თუ გაქვთ ალერგია (ჰიპერმგრძნობელობა) ოლანზაპინის, ფლუოქსეტინის ან რექსეპი კომბის სხვა რომელიმე ინგრედიენტის მიმართ. ალერგიული რეაქცია შეიძლება გამოვლინდეს გამონაყარის, ქავილის, სახის შეშუპების, ტუჩების შეშუპების ან ქოშინის სახით. თუ ეს თქვენც განგივითარდათ, აცნობეთ თქვენს ექიმს.
• რექსეპი კომბი არ უნდა იქნას გამოყენებული მაო-ს ინჰიბიტორებთან (მონოამინოქსიდაზას ინჰიბიტორები: მაგ., მოკლობემიდი), ანტიდეპრესანტების სხვა კლასთან ერთად, რადგან შესაძლოა სერიოზული წამლისმიერი ურთიერთქმედება განვითარდეს. რექსეპი კომბი არ უნდა იქნას გამოყენებული მაო-ს ინჰიბიტორების შეწყვეტიდან 14 დღის განმავლობაში. რექსეპი კომბის შეწყვეტიდან მაო-ს ინჰიბიტორების მიღებამდე უნდა გავიდეს სულ მცირე 5 კვირა.

სერიოზული და სიცოცხლისთვის საშიში გვერდითი ეფექტები შეიძლება განვითარდეს იმ პაციენტებში, რომლებიც რექსეპი კომბის იღებენ მაო-სთან ერთად. სიმპტომები მოიცავს:

• ცხელება
• მუდმივი კუნთების სპაზმები, რომელთა კონტროლიც შეუძლებელია
• კუნთების შებოჭილობა
• გულისცემის და არტერიული წნევის სწრაფი ცვლილებები
• ცნობიერების დაბინდვა
• გონების დაკარგვა
• რექსეპი კომბი არ უნდა იქნას გამოყენებული პიმოზიდთან (პრეპარატი, რომელიც გამოიყენება შიზოფრენიის და ბიპოლარული აშლილობის სამკურნალოდ), რადგან ამ კომბინაციამ შეიძლება გამოიწვიოს გულისცემის რითმის დარღვევები. პიმოზიდი არ უნდა იქნას გამოყენებული რექსეპი კომბის შეწყვეტიდან 5 კვირის განმავლობაში.
• თიორიდაზინის დონის გაზრდის პოტენციალის გამო, ის არ უნდა იქნას გამოყენებული თიორიდაზინთან (პრეპარატი, რომელიც გამოიყენება შიზოფრენიის და ბიპოლარული აშლილობის სამკურნალოდ) ერთად. თიორიდაზინი არ უნდა იქნას გამოყენებული რექსეპი კომბის შეწყვეტიდან 5 კვირის განმავლობაში. თიორიდაზინმა შეიძლება გამოიწვიოს გულის რიტმის სერიოზული პრობლემები და უეცარი სიკვდილი.
• ოლანზაპინის ან ფლუოქსეტინის შემცველი პრეპარატები არ უნდა იქნას გამოყენებული მონოთერაპიის სახით, რადგან მათ შეიძლება გამოიწვიონ დოზის გადაჭარბება.

განსაკუთრებული სიფრთხილე გამოიჩინეთ რექსეპი კომბის გამოყენებისას შემდეგ სიტუაციებში:

• ამ ტიპის პრეპარატები ზრდის სუიციდური აზრებისა და ქცევის რისკს ბავშვებსა და მოზარდებში.
• ამ ტიპის პრეპარატები ზრდის სიკვდილისა და ინსულტის რისკს დემენციით გამოწვეული ფსიქოზის მქონე ხანდაზმულ პაციენტებში.
• ამ ტიპის მედიკამენტებმა შეიძლება გამოიწვიონ უჩვეულო მოძრაობები, ძირითადად სახის ან ენის. თურექსეპი კომბის ტაბლეტების მიღების შემდეგ ეს განვითარდა, აცნობეთ ექიმს.
• ძალიან იშვიათად, ამ ტიპის მედიკამენტები იწვევს ცხელების, სუნთქვის გახშირების, ოფლიანობის, კუნთების შებოჭილობის და ძილიანობის ან ძილიანობის კომბინაციას. თუ ეს განვითარდა, დაუყოვნებლივ დაუკავშირდით ექიმს.
• ამ ტიპის მედიკამენტებმა შეიძლება გამოიწვიოს სისხლში შაქრის ან ლიპიდების დონის მომატება.
• ასეთმა მედიკამენტებმა შეიძლება გამოიწვიოს ჩივილები, როგორიცაა რძის გამოყოფა მკერდიდან, მენსტრუაციის გადადება, მკერდის გადიდება და სქესობრივი სისუსტე.
• რექსეპი კომბის გამოყენება დემენციით დაავადებულ ხანდაზმულ პაციენტებში არ არის რეკომენდებული, რადგან მას შეიძლება ჰქონდეს სერიოზული გვერდითი ეფექტები.

თუ გაქვთ რომელიმე შემდეგი დაავადება, დაუკავშირდით ექიმს რაც შეიძლება მალე:

• დიაბეტი
• გულის დაავადება
• ღვიძლის ან თირკმლის დაავადება
• ეპილეფსია
• სისხლდენა საჭმლის მომნელებელ ტრაქტში
• ყლაპვის გაძნელება
• სიმპტომების გაუარესება და სუიციდური აზრები
• სისხლში ლიპიდების (ცხიმის) დონის მომატება
• წონის მატება
• მანიაკალური სიმპტომების გამოვლენა
• გულისცემის გახშირება ან შემცირება
• სინკოპე (გონების დაკარგვა)
• არტერიული წნევის დაქვეითება ან მატება
• ინსულტი ან „მცირე“ ინსულტი (ინსულტის დროებითი სიმპტომები)
• პათოლოგიური სისხლდენა
• ალერგიული რეაქციები და გამონაყარი
• ალცჰაიმერის დაავადება
• დახურულკუთხოვანი გლაუკომა
• პროსტატის გადიდება მამაკაცებში
• ნაწლავის ობსტრუქცია
• სარძევე ჯირკვლის კიბო

თუ გაქვთ დემენცია, თქვენ ან თქვენმა მომვლელმა/ნათესავმა უნდა აცნობოთ ექიმს, თუ გადაიტანეთ ინსულტი ან „მცირე“ ინსულტი.

თუ 65 წელზე მეტი ასაკის ხართ, ექიმმა შეიძლება გაკონტროლოს თქვენი არტერიული წნევა რუტინული სიფრთხილის მიზნით.

„თუ ეს გაფრთხილებები წარსულში რაიმე პერიოდის განმავლობაში გეხებათ, გთხოვთ, მიმართოთ ექიმს.“

ბავშვები

არ არის ცნობილი, უსაფრთხო და ეფექტურია თუ არა რექსეპი კომბი 10 წლამდე ასაკის ბავშვებში

რექსეპი კომბის მიღება საკვებთან და სასმელთან ერთად

რექსეპი კომბის მიღების დროს მოერიდეთ ალკოჰოლის მიღებას. რექსეპი კომბის მიღების დროს ალკოჰოლის მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს ძილიანობა, მხოლოდ რექსეპი კომბის მიღებისთან შედარებით. რექსეპი კომბი შეგიძლიათ მიიღოთ საკვებთან და სასმელთან ერთად ან მის გარეშე.

სუიციდურობა და ანტიდეპრესანტული პრეპარატები და სიკვდილიანობის ზრდა დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის მქონე ხანდაზმულ პაციენტებში

სუიციდურობა და ანტიდეპრესანტული პრეპარატები — ანტიდეპრესანტები პლაცებოსთან შედარებით ზრდიდნენ სუიციდური აზროვნებისა და ქცევის რისკს ბავშვებში, მოზარდებსა და ახალგაზრდებში დიდი დეპრესიული აშლილობისა და სხვა ფსიქიატრიული აშლილობების მოკლევადიან კვლევებში. ყველამ, ვინც განიხილავს რექსეპი კომბის ან სხვა ანტიდეპრესანტების გამოყენებას ბავშვთან, მოზარდთან ან ახალგაზრდა მოზრდილთან, უნდა დააბალანსოს ეს რისკი კლინიკურ საჭიროებასთან. მოკლევადიანმა კვლევებმა არ აჩვენა სუიციდურობის რისკის ზრდა ანტიდეპრესანტების გამოყენებისას პლაცებოსთან შედარებით 24 წელზე უფროსი ასაკის მოზრდილებში; რისკი მცირდებოდა პლაცებოსთან შედარებით ანტიდეპრესანტების გამოყენებისას 65 წლის და უფროსი ასაკის მოზრდილებში. დეპრესია და ზოგიერთი სხვა ფსიქიატრიული დარღვევა თავისთავად ასოცირდება სუიციდის რისკის ზრდასთან. ყველა ასაკის პაციენტი, რომელიც იწყებს ანტიდეპრესანტულ თერაპიას, უნდა იმყოფებოდეს სათანადო მონიტორინგის და საფუძვლიანი დაკვირვების ქვეშ კლინიკური გაუარესების, სუიციდური აზროვნების ან ქცევის უჩვეულო ცვლილებების გამოსავლენად. ოჯახები და მომვლელები უნდა იყვნენ გაფრთხილებულნი საფუძვლიანი დაკვირვების და ექიმთან კომუნიკაციის აუცილებლობის შესახებ. რექსეპი კომბი არ უნდა გამოიყენებოდეს 10 წლამდე ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში (იხილეთ ნაწილი 4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენებისას და სიფრთხილის ზომები და ნაწილი დამატებითი ინფორმაცია განსაკუთრებული პოპულაციებისთვის).

მომატებული სიკვდილიანობა დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის მქონე ხანდაზმულ პაციენტებში — დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის მქონე ხანდაზმული პაციენტები, რომლებიც მკურნალობენ ანტიფსიქოზური პრეპარატებით, იმყოფებიან სიკვდილის მომატებული რისკის ქვეს. 17 პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევის ანალიზმა, ძირითადად ატიპიური ანტიფსიქოზური პრეპარატების მიმღებ პაციენტებში, გამოავლინა სიკვდილის რისკი მედიკამენტის მიმღებ პაციენტებში, რომელიც 1.6- 1.7-ჯერ მაღალი იყო პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებში სიკვდილის რისკთან შედარებით; მედიკამენტის მიმღებ პაციენტებში სიკვდილის მაჩვენებელი დაახლოებით 4.5% იყო, პლაცებოს ჯგუფში დაახლოებით 2.6%-თან შედარებით. მიუხედავად იმისა, რომ სიკვდილის მიზეზები განსხვავებული იყო, სიკვდილიანობის უდიდესი ნაწილი, როგორც ჩანს, გულ-სისხლძარღვთა (მაგ., გულის უკმარისობა, უეცარი სიკვდილი) ან ინფექციური (მაგ., პნევმონია) ხასიათის იყო. დაკვირვებითი კვლევები ვარაუდობენ, რომ ატიპიური ანტიფსიქოზური პრეპარატების მსგავსად, ტრადიციული ანტიფსიქოზური პრეპარატებით მკურნალობამ შეიძლება გაზარდოს სიკვდილიანობა. დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის მქონე პაციენტების სამკურნალოდ რექსეპი კომბის გამოყენება არ არის დამტკიცებული.

კლინიკური გაუარესება და სუიციდის რისკი ბავშვებში, მოზარდებში და ახალგაზრდა მოზრდილებში

დიდი დეპრესიული აშლილობის მქონე პაციენტებში, როგორც მოზრდილებში, ასევე ბავშვებში, შეიძლება განვითარდეს დეპრესიის გაუარესება და/ან სუიციდური იდეებისა და ქცევის (სუიციდურობა) გამოვლენა ან ქცევის უჩვეულო ცვლილებები, მიუხედავად იმისა, იღებენ თუ არა ისინი ანტიდეპრესანტებს, და ეს რისკი შეიძლება შენარჩუნდეს მნიშვნელოვანი რემისიის მიღწევამდე. სუიციდი დეპრესიისა და გარკვეული სხვა ფსიქიატრიული დარღვევების ცნობილი რისკია და ეს დარღვევები თავად სუიციდის ყველაზე ძლიერი პროგნოზირების ფაქტორებია. თუმცა, ანტიდეპრესანტები შეიძლება თამაშობდნენ როლს დეპრესიის გაუარესებისა და სუიციდურობის გამოწვევაში გარკვეულ პაციენტებში მკურნალობის ადრეულ ეტაპებზე. ანტიდეპრესანტული პრეპარატების (SSRI-ები და სხვა) მოკლევადიანი პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევების გაერთიანებულმა ანალიზმა აჩვენა, რომ ეს პრეპარატები ზრდის სუიციდური აზროვნებისა და ქცევის რისკს დიდი დეპრესიული აშლილობისა და სხვა ფსიქიატრიული დარღვევების მქონე ბავშვებში, მოზარდებსა და ახალგაზრდა მოზრდილებში (18-დან 24 წლამდე). მოკლევადიანმა კვლევებმა არ აჩვენა სუიციდურობის რისკის ზრდა ანტიდეპრესანტების გამოყენებისას პლაცებოსთან შედარებით 24 წელზე უფროსი ასაკის მოზრდილებში; შემცირება დაფიქსირდა ანტიდეპრესანტების გამოყენებისას პლაცებოსთან შედარებით 65 წლის და უფროსი ასაკის მოზრდილებში.

პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევების გაერთიანებული ანალიზი, რომელშიც მონაწილეობდნენ დიდი დეპრესიის, ობსესიურ-კომპულსიური აშლილობის (OCD) ან სხვა ფსიქიატრიული აშლილობების მქონე ბავშვები და მოზარდები, მოიცავდა მთლიანობაში 24 მოკლევადიან კვლევას, რომლებშიც გამოყენებული იყო 9 ანტიდეპრესანტი 4400-ზე მეტ პაციენტში. პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევების გაერთიანებული ანალიზი, რომლებშიც მონაწილეობდნენ MDD-ის ან სხვა ფსიქიატრიული აშლილობის მქონე მოზრდილები, მოიცავდა მთლიანობაში 295 მოკლევადიან კვლევას (საშუალო ხანგრძლივობა 2 თვე), რომლებშიც გამოყენებული იყო 11 ანტიდეპრესანტი 77,000-ზე მეტ პაციენტში.

პრეპარატებს შორის აღინიშნებოდა სუიციდურობის რისკის მნიშვნელოვანი ვარიაცია, მაგრამ თითქმის ყველა შესწავლილი პრეპარატის შემთხვევაში ახალგაზრდა პაციენტებში ზრდის ტენდენცია შეინიშნებოდა. სუიციდურობის აბსოლუტური რისკის მხრივ განსხვავებები იყო სხვადასხვა ჩვენების მიხედვით, ყველაზე მაღალი სიხშირით დიდი დეპრესიული აშლილობის დროს. რისკის ეს განსხვავებები (პრეპარატსა და პლაცებოს შორის სხვაობა სუიციდური იდეების შემთხვევების რაოდენობაში მკურნალობაზე მყოფ 1000 პაციენტზე) წარმოდგენილია ცხრილში 1.

ცხრილი 1: სუიციდური მიდრეკილება 1000 ნამკურნლებ პაციენტზე

ასაკობრივი დიაპაზონი

პრეპარატსა და პლაცებოს შორის სხვაობა სუიციდური შემთხვევების რაოდენობაში 1000 ნამკურნალებ პაციენტზე

ზრდა პლაცებოსთან შედარებით

<18

დამატებითი 14 შემთხვევა

18-24

დამატებითი 5 შემთხვევა

შემცირება პლაცებოსთან შედარებით

25-64

1 შემთხვევით ნაკლები

≥65

6 შემთხვევით ნაკლები

პედიატრიულ კვლევებში სუიციდის შემთხვევები არ დაფიქსირებულა. მოზრდილთა კვლევებში აღინიშნა სუიციდის შემთხვევები, მაგრამ ეს რიცხვი საკმარისი არ იყო პრეპარატის სუიციდზე ზემოქმედების შესახებ რაიმე დასკვნის გასაკეთებლად.

უცნობია, ვრცელდება თუ არა სუიციდურობის რისკი ხანგრძლივ გამოყენებაზე, ანუ რამდენიმე თვეზე ხანგრძლივ პერიოდზე. თუმცა, დეპრესიის მქონე მოზრდილებში ჩატარებული შემანარჩუნებელი თერაპიის პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევებიდან არსებობს მნიშვნელოვანი მტკიცებულება, რომ ანტიდეპრესანტების გამოყენებამ შეიძლება შეაფერხოს დეპრესიის რეციდივი.

ყველა პაციენტი, რომელიც მკურნალობს ანტიდეპრესანტებით ნებისმიერი ჩვენების გამო, უნდა იმყოფებოდეს სათანადო მონიტორინგის ქვეშ და საფუძვლიანად კონტროლდებოდეს კლინიკური გაუარესების, სუიციდური მიდრეკილების და ქცევის უჩვეულო ცვლილებების გამოსავლენად, განსაკუთრებით მედიკამენტოზური თერაპიის კურსის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში ან დოზის ცვლილების დროს (ზრდის ან შემცირების დროს).

შემდეგი სიმპტომები: შფოთვა, აგზნება, პანიკური შეტევები, უძილობა, გაღიზიანება, მტრული განწყობა, აგრესიულობა, იმპულსურობა, აკათიზია (ფსიქომოტორული მოუსვენრობა), ჰიპომანია და მანია, აღინიშნა მოზრდილ და პედიატრიულ პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ ანტიდეპრესანტებით დიდი დეპრესიული აშლილობის, ასევე სხვა ჩვენებების არსებობის გამო, როგორც ფსიქიატრიული, ასევე არაფსიქიატრიული. მიუხედავად იმისა, რომ ასეთი სიმპტომების გამოვლენასა და დეპრესიის გაუარესებას და/ან სუიციდური იმპულსების წარმოქმნას შორის მიზეზ–შედეგობრივი კავშირი დადგენილი არ არის, არსებობს საშიშროება, რომ ასეთი სიმპტომები შეიძლება წარმოადგენდეს სუიციდური მიდრეკილების წინამორბედებს.

უნდა განიხილებოდეს თერაპიული რეჟიმის შეცვლა, მათ შორის მედიკამენტების მიღების შესაძლო შეწყვეტა, იმ პაციენტებში, რომელთა დეპრესია მუდმივად უარესდება, ან რომლებსაც აღენიშნებათ სუიციდური მიდრეკილება ან სიმპტომები, რომლებიც შეიძლება იყოს დეპრესიის ან სუიციდური მიდრეკილების გაუარესების წინამორბედი, განსაკუთრებით თუ ეს სიმპტომები მძიმეა, უეცრად იწყება ან არ მიეკუთვნება პაციენტის მიმდინარე სიმპტომებს.

თუ მიღებულია გადაწყვეტილება მკურნალობის შეწყვეტის შესახებ, მედიკამენტის დოზა უნდა შემცირდეს თანდათანობით, რაც შეიძლება სწრაფად, მაგრამ იმის გათვალისწინებით, რომ უეცარი შეწყვეტა შეიძლება დაკავშირებული იყოს გარკვეულ სიმპტომებთან (იხილეთ ნაწილი 4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენებისას და უსაფრთხოების ზომები).

პაციენტების ოჯახები და მომვლელები, რომლებიც მკურნალობენ ანტიდეპრესანტებით დიდი დეპრესიული აშლილობის ან სხვა ჩვენებების, როგორც ფსიქიატრიული, ასევე არაფსიქიატრიული, არსებობის გამო, უნდა იყვნენ გაფრთხილებულნი პაციენტების მონიტორინგის აუცილებლობის შესახებ აგზნების, გაღიზიანების, ქცევის უჩვეულო ცვლილებების და ზემოთ აღწერილი სხვა სიმპტომების, ასევე სუიციდური მიდრეკილების გამოვლენის გამო და ასეთი სიმპტომების დაუყოვნებლივ შეტყობინების თაობაზე ჯანდაცვის სპეციალისტებისთვის. ასეთი მონიტორინგი უნდა მოიცავდეს ოჯახებისა და მომვლელების მიერ ყოველდღიურ დაკვირვებას. რექსეპი კომბის რეცეპტები უნდა გაიცეს კაფსულების უმცირეს რაოდენობაზე, პაციენტის სათანადო მართვის შესაბამისად, დოზის გადაჭარბების რისკის შესამცირებლად.

უნდა აღინიშნოს, რომ რექსეპი კომბი არ არის დამტკიცებული პედიატრიულ პოპულაციაში რაიმე ჩვენების გამო სამკურნალოდ გამოსაყენებლად (იხილეთ დამატებითი ინფორმაცია განსაკუთრებული პოპულაციებისთვის).

დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის მქონე ხანდაზმული პაციენტები

მომატებული სიკვდილიანობა — დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის მქონე ხანდაზმულ პაციენტებს, რომლებიც ანტიფსიქოზური პრეპარატებით მკურნალობენ, სიკვდილის მომატებული რისკის ქვეშ იმყოფებიან. რექსეპი კომბი არ არის დამტკიცებული დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის მქონე პაციენტების სამკურნალოდ (იხილეთ ნაწილი 4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენებისას და უსაფრთხოების ზომები).

დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის მქონე ხანდაზმული პაციენტების ოლანზაპინის პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში, ოლანზაპინით ნამკურნალებ პაციენტებში სიკვდილის შემთხვევები მნიშვნელოვნად მაღალი იყო პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებთან შედარებით (3.5% შედარებით 1.5%-თან, შესაბამისად).

დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის დროს ანტიფსიქოზური საშუალებების გამოყენების მეტაანალიზი - დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის მქონე ხანდაზმულ პაციენტებს, რომლებიც ანტიფსიქოზურ პრეპარატებს იღებენ, იმყოფებიან სიკვდილის მომატებული რისკის ქვეშ. 17 პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევის (საშუალო ხანგრძლივობა 10 კვირა) ანალიზმა, უმეტესად ატიპიურ ანტიფსიქოზურ მედიკამენტებზე მყოფ პაციენტებში, აჩვენა, რომ სიკვდილის რისკი მედიკამენტით ნამკურნალებ პაციენტებში 1.6-1.7-ჯერ აღემატებოდა პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებში არსებულ სიკვდილის რისკს. ტიპიური 10-კვირიანი კონტროლირებადი კვლევის დროს, პრეპარატით ნამკურნალებ პაციენტებში სიკვდილიანობის მაჩვენებელი დაახლოებით 4.5% იყო, დაახლოებით 2.6%-თან შედარებით პლაცებოს ჯგუფში. მიუხედავად იმისა, რომ სიკვდილის მიზეზები განსხვავებული იყო, სიკვდილიანობის უმეტესი ნაწილი გამოწვეული იყო გულ-სისხლძარღვთა (მაგ. გულის უკმარისობა, უეცარი სიკვდილი) ან ინფექციური (მაგ. პნევმონია) მიზეზებით. დაკვირვებითმა კვლევებმა აჩვენა, რომ ატიპიური ანტიფსიქოზური პრეპარატების მსგავსად, ტრადიციული ანტიფსიქოზური პრეპარატებით მკურნალობამ შეიძლება გაზარდოს სიკვდილიანობა. გაურკვეველია, რამდენად შეიძლება დაკვირვებით კვლევებში, რომლებიც მოწმობს სიკვდილიანობის მომატების შესახებ, დასკვნები მივაწეროთ ანტიფსიქოზურ მედიკამენტებს და არა პაციენტების ზოგიერთ მახასიათებლებს. ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის გამოყენება არ არის დამტკიცებული დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის მქონე პაციენტების სამკურნალოდ (იხილეთ ნაწილი 4.5.).

ცერებროვასკულური გვერდითი მოვლენები, მათ შორის ინსულტი — ცერებროვასკულური გვერდითი მოვლენები (მაგ., ინსულტი, გარდამავალი იშემიური შეტევა), მათ შორის ფატალური შედეგი, დაფიქსირდა ოლანზაპინის კლინიკურ კვლევებში დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის მქონე ხანდაზმულ პაციენტებში. პლაცებო-კონტროლირებად კვლევებში აღინიშნა ცერებროვასკულური გვერდითი მოვლენების მნიშვნელოვნად მაღალი სიხშირე ოლანზაპინით ნამკურნალებ პაციენტებში პლაცებოს მიმღებ პაციენტებთან შედარებით. ოლანზაპინი და ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაცია არ არის დამტკიცებული დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის მქონე პაციენტების სამკურნალოდ.

ნეიროლეფსიური ავთვისებიანი სინდრომი (NMS)

ანტიფსიქოზური პრეპარატების, მათ შორის ოლანზაპინის, მიღებასთან დაკავშირებით აღწერილია პოტენციურად ფატალური სიმპტომების კომპლექსი, რომელსაც ზოგჯერ NMS-ს უწოდებენ. NMS-ის კლინიკური გამოვლინებებია ჰიპერპირექსია, კუნთების რიგიდულობა, ფსიქიკური მდგომარეობის ცვლილება და ავტონომიური არასტაბილურობის ნიშნები (არარეგულარული პულსი ან არტერიული წნევა, ტაქიკარდია, ოფლიანობა და გულის დისრითმია). დამატებითი ნიშნები შეიძლება მოიცავდეს კრეატინინფოსფოკინაზას მომატებას, მიოგლობინურიას (რაბდომიოლიზი) და თირკმლის მწვავე უკმარისობას.

ამ სინდრომის მქონე პაციენტების დიაგნოსტიკური შეფასება რთულია. დიაგნოზის დასმისას მნიშვნელოვანია გამოვრიცხოთ შემთხვევები, როდესაც კლინიკური სურათი მოიცავს როგორც სერიოზულ სამედიცინო დაავადებას (მაგ., პნევმონია, სისტემური ინფექცია და ა.შ.), ასევე არანამკურნალებ ან არასაკმარისად ნამკურნალებ ექსტრაპირამიდულ ნიშნებსა და სიმპტომებს (EPS). დიფერენციალური დიაგნოზის სხვა მნიშვნელოვანი გასათვალისწინებელი ფაქტორებია ცენტრალური ანტიქოლინერგული ტოქსიკურობა, სითბური დარტყმა, წამლისმიერი ცხელება და ცენტრალური ნერვული სისტემის პირველადი პათოლოგია. NMS-ის მართვა უნდა მოიცავდეს: 1) ანტიფსიქოზური პრეპარატების და სხვა პრეპარატების, რომლებიც არ არის აუცილებელი თანმხლები თერაპიისთვის, დაუყოვნებლივ შეწყვეტას, 2) ინტენსიურ სიმპტომურ მკურნალობას და სამედიცინო მონიტორინგს და 3) ნებისმიერი თანმხლები სერიოზული სამედიცინო პრობლემის მკურნალობას, რომლისთვისაც ხელმისაწვდომია მკურნალობის სპეციფიკური მეთოდები. NMS–ის სპეციფიკური ფარმაკოლოგიური მკურნალობის რეჟიმების შესახებ ერთიანი შეთანხმება არ არსებობს.

თუ NMS–ისგან გამოჯანმრთელების შემდეგ პაციენტს სჭირდება ანტიფსიქოზური პრეპარატით მკურნალობა, პაციენტი უნდა იმყოფებოდეს საფუძვლიანი მონიტორინგის ქვეშ, რადგან აღწერილია NMS–ის რეციდივები (იხილეთ ნაწილი 4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენებისას და უსაფრთხოების ზომები).

წამლისმიერი რეაქცია ეოზინოფილიითა და სისტემური სიმპტომებით (DRESS)

ოლანზაპინის ზემოქმედებისას აღწერილია წამლისმიერი რეაქცია ეოზინოფილიითა და სისტემური სიმპტომებით (DRESS). DRESS შეიძლება გამოვლინდეს კანის რეაქციით (მაგალითად, გამონაყარი ან ექსფოლიატიური დერმატიტი), ეოზინოფილიით, ცხელებით და/ან ლიმფადენოპათიით სისტემური გართულებებით, როგორიცაა ჰეპატიტი, ნეფრიტი, პნევმონიტი, მიოკარდიტი და/ან პერიკარდიტი. DRESS ზოგჯერ იწვევს ფატალურ შედეგს. შეწყვიტეთ რექსეპი კომბის გამოყენება, თუ არსებობს ეჭვი DRESS–ზე.

მეტაბოლური ცვლილებები

ატიპიური ანტიფსიქოზური პრეპარატები დაკავშირებულია მეტაბოლურ ცვლილებებთან, როგორიცაა ჰიპერგლიკემია, დისლიპიდემია და წონის მატება. მეტაბოლური ცვლილებები შეიძლება დაკავშირებული იყოს გულ-სისხლძარღვთა/ცერებროვასკულური რისკის ზრდასთან. ოლანზაპინის სპეციფიკური მეტაბოლური პროფილი წარმოდგენილია ქვემოთ.

ჰიპერგლიკემია

მოზრდილები - ექიმებმა უნდა გაითვალისწინონ რისკები და სარგებელი რექსეპი კომბის დანიშვნისას იმ პაციენტებისთვის, რომლებსაც აქვთ შაქრიანი დიაბეტის დიაგნოზი ან სისხლში გლუკოზის დონის ზღვრულად მომატების რისკი (უზმოზე 100-126 მგ/დლ, ჭამის შემდეგ 140-200 მგ/დლ). პაციენტები, რომლებიც იღებენ რექსეპი კომბის, რეგულარულად უნდა იმყოფებოდნენ გლუკოზის კონტროლის გაუარესების გამო მონიტორინგის ქვეშ. პაციენტებმა, რომლებიც იწყებენ მკურნალობას რექსეპი კომბით, უნდა ჩაიტარონ უზმოზე სისხლში გლუკოზის დონის ტესტირება მკურნალობის დასაწყისში და პერიოდულად მკურნალობის დროს. ნებისმიერი პაციენტი, რომელიც მკურნალობს ატიპიური ანტიფსიქოზური საშუალებებით უნდა გაკონტროლდეს ჰიპერგლიკემიის სიმპტომების, მათ შორის პოლიდიფსიის, პოლიურიის, პოლიფაგიის და სისუსტის, არსებობაზე. პაციენტებში, რომლებსაც ატიპიური ანტიფსიქოზური საშუალებებით მკურნალობის დროს განუვითარდათ ჰიპერგლიკემიის სიმპტომები, უნდა განისაზღვროს სისხლში გლუკოზის დონე უზმოზე. ზოგიერთ შემთხვევაში, ატიპიური ანტიფსიქოზური საშუალებების შეწყვეტის შემდეგ ჰიპერგლიკემია გაქრა; თუმცა, ზოგიერთ პაციენტს დასჭირდა ანტიდიაბეტური მკურნალობის გაგრძელება საეჭვო პრეპარატის შეწყვეტის მიუხედავად.

პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ ატიპიური ანტიფსიქოზური საშუალებებით, მათ შორის მხოლოდ ოლანზაპინით, და ასევე ფლუოქსეტინთან ერთად მიღებული ოლანზაპინით, აღინიშნა ჰიპერგლიკემია, ზოგიერთ შემთხვევაში გამოხატული და ასოცირებული კეტოაციდოზთან ან ჰიპეროსმოლურ კომასთან ან სიკვდილთან,. ატიპიური ანტიფსიქოზური საშუალებების გამოყენებასა და გლუკოზის დონის დარღვევებს შორის ურთიერთკავშირის შეფასებას ართულებს შიზოფრენიით დაავადებულ პაციენტებში ფონური შაქრიანი დიაბეტის განვითარების რისკის გაზრდის შესაძლებლობა და ზოგად პოპულაციაში შაქრიანი დიაბეტის შემთხვევების ზრდა. ეპიდემიოლოგიური კვლევები მიუთითებს, რომ ატიპიური ანტიფსიქოზური საშუალებებით მკურნალობისას პაციენტებში იზრდება გადაუდებელი მკურნალობის დროს განვითარებული ჰიპერგლიკემიასთან დაკავშირებული არასასურველი რეაქციების რისკი. მიუხედავად იმისა, რომ ფარდობითი რისკის შეფასებები არაერთგვაროვანია, ატიპიურ ანტიფსიქოზურ საშუალებებსა და გლუკოზის დონის მატებას შორის კავშირი, როგორც ჩანს, განლაგებულია უწყვეტ სპექტრში, ხოლო ოლანზაპინს, სავარაუდოდ, უფრო ძლიერი კავშირი აქვს გლუკოზის დონის მატებასთან, ვიდრე ზოგიერთ სხვა ატიპიურ ანტიფსიქოზურ საშუალებას.

კლინიკური ანტიფსიქოზური ინტერვენციის ეფექტიანობის კვლევის (CATIE) I ფაზაში (ექსპოზიციის მედიანური დრო – 9.2 თვე) ოლანზაპინით ნამკურნალებ პაციენტებში დაფიქსირდა სისხლში გლუკოზის დონის საშუალო მატება. სისხლის შრატში გლუკოზის საშუალო მატება (როგორც უზმოზე, ისე კვების შემდეგ აღებულ ნიმუშებში) საწყის დონესა და ორი ყველაზე მაღალი შრატის კონცენტრაციის საშუალო მნიშვნელობას შორის შეადგენდა 15.0 მგ/დლ.

ჯანმრთელი მოხალისეების კვლევაში, სუბიექტებს (N=22), რომლებიც ოლანზაპინს იღებდნენ 3 კვირის განმავლობაში, უზმოზე სისხლში გლუკოზის საშუალო მატება საწყის მაჩვენებელთან შედარებით შეადგენდა 2.3 მგ/დლ-ს. პლაცებოს მიმღებ სუბიექტებში (N=19) უზმოზე სისხლში გლუკოზის საშუალო მატება საწყის მაჩვენებელთან შედარებით შეადგენდა 0.34 მგ/დლ-ს.

7 კონტროლირებადი კლინიკური კვლევის ანალიზში, მათ შორის 2 პლაცებო–კონტროლირებადი კვლევის მკურნალობის ხანგრძლივობით 12 კვირამდე, ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაცია ასოცირებული იყო რანდომული გლუკოზის საშუალო ცვლილების უფრო დიდ მატებასთან პლაცებოსთან შედარებით (+8.65 მგ/დლ შედარებით −3.86 მგ/დლ–თან). საშუალო ცვლილებების მხრივ განსხვავება ოლანზაპინის და ფლუოქსეტინის კომბინაციასა და პლაცებოს შორის უფრო მეტად გამოხატული იყო იმ პაციენტებში, რომელთაც საწყის ეტაპზე აღენიშნებოდათ გლუკოზის რეგულაციის დარღვევა (მათ შორის შაქრიანი დიაბეტის ან მასთან დაკავშირებული არასასურველი რეაქციის დიაგნოზის მქონე პაციენტები, ანტიდიაბეტური პრეპარატებით მკურნალობაზე მყოფი პაციენტები, პაციენტები, რომელთაც საწყისი რანდომული გლუკოზის დონე ≥200 მგ/დლ ან უზმოზე გლუკოზის საწყისი დონე ≥126 მგ/დლ ჰქონდათ). ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციით ნამკურნალებ პაციენტებში HbA1c-ის საშუალო მატება საწყის დონესთან შედარებით შეადგენდა 0.15%-ს (ექსპოზიციის მედიანური დრო – 63 დღე), მაშინ როდესაც ფლუოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში დაფიქსირდა HbA1c-ის საშუალო შემცირება 0.04%-ით (მედიანური ექსპოზიცია – 57 დღე), ხოლო ოლანზაპინით ნამკურნალებ პაციენტებში HbA1c-ის საშუალო მატება შეადგენდა 0.12%-ს (მედიანური ექსპოზიცია – 56 დღე).

6 კონტროლირებადი კლინიკური კვლევის ანალიზში, ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციით ნამკურნალებ სუბიექტთა უფრო დიდ ნაწილს (4.4%) აღენიშნებოდა გლუკოზურია პლაცებოს მიმღებ სუბიექტებთან (1.4%) შედარებით.

უზმოზე გლუკოზის საშუალო ცვლილება პაციენტებში, რომლებიც ექსპოზიციის ქვეშ იყვნენ მინიმუმ 48 კვირის განმავლობაში, შეადგენდა +5.9 მგ/დლ-ს (N=425). ცხრილი 2-ში წარმოდგენილია რანდომული გლუკოზის დონის მოკლე და გრძელვადიანი ცვლილებები ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის კვლევებიდან მოზრდილებში.

ცხრილი 2: რანდომული გლუკოზის დონის ცვლილებები მოზრდილებში ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის კვლევებიდან

ექსპოზიცია 12 კვირამდე

ექსპოზიცია მინიმუმ 48 კვირის განმავლობაში

ლაბორატო

რიული ანალიტი

კატეგორიის ცვლილება საწყისი მნიშვნელობიდან (მინიმუმ ერთხელ)

მკურნალობის ჯგუფი

N

პაციენტე ბი

N

პაციენტე ბი

რანდომული გლუკოზა

ნორმალურიდან მაღალ მაჩვენებლამდე (<140 მგ/დლ-დან ≥200 მგ/დლ-მდე)

ოლანზაპინის და ფლუოქსეტინის კომბინაცია

609

• 3%

382

• 1%

პლაცებო

346

• 3%

NAa

NAa

სასაზღვროდან მაღალ მაჩვენებლამდე (≥140 მგ/დლ-დან <200 მგ/დლ-მდე ≥200 მგ/დლ-მდე)

ოლანზაპინის და ფლუოქსეტინის კომბინაცია

44

• 1%

27

• 0%

პლაცებო

28

• 6%

NAa

NAa

a არ არის ხელმისაწვდომი

ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის 47-კვირიან კვლევაში, უზმოზე გლუკოზის საშუალო ცვლილება საწყისიდან საბოლოო წერტილამდე იყო +4.81 მგ/დლ (n=130). ცხრილი 3 აჩვენებს უზმოზე გლუკოზის კატეგორიულ ცვლილებებს.

ცხრილი 3. უზმოზე გლუკოზის დონის ცვლილებები მოზრდილი ადამიანის ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის ერთჯერად კვლევაში

ექსპოზიცია 27 კვირამდე (რანდომიზებული, ორმაგად ბრმა ფაზა)

ექსპოზიცია 47 კვირამდე

ლაბორატო

რიული ანალიტი

კატეგორიის ცვლილება საწყისი მნიშვნელობიდან (მინიმუმ ერთხელ)

მკურნალობის ჯგუფი

N

პაციენტე ბი

N

პაციენტე ბი

სისხლში გლუკოზა უზმოზე

ნორმალურიდან მაღალ მაჩვენებლამდე (<100 მგ/ დლ-დან ≥126 მგ/დლ-მდე)

ოლანზაპინის და ფლუოქსეტინის კომბინაცია

90

• 4%

130

• 5%

ფლუოქსეტინი

96

• 2%

NAa

NAa

სასაზღვროდან მაღალ მაჩვენებლამდე (≥100 მგ/დლ-დან <126 მგ/დლ-მდე ≥126 მგ/დლ-მდე) …

ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის სხვა პრეპარატებთან კომბინაციაში გამოყენების რისკები სისტემატურ კვლევებში ფართოდ არ არის შეფასებული. ფლუოქსეტინისა და ოლანზაპინის წამლისმიერი ურთიერთქმედების ნაწილები მიესადაგება რექსეპი კომბის. ყველა პრეპარატის მსგავსად, შეასძლებელია ურთიერთქმედების პოტენციალი სხვადასხვა მექანიზმით (მაგ., ფარმაკოდინამიკა, წამლის ფარმაკოკინეტიკური ინჰიბირება ან გაძლიერება და ა.შ.). ინდივიდუალური შემთხვევების შეფასებისას გასათვალისწინებელია ერთდროულად მიღებული პრეპარატების უფრო დაბალი საწყისი დოზების გამოყენება, გაზომილი ტიტრაციის სქემების გამოყენება და კლინიკური მდგომარეობის მონიტორინგი. (იხილეთ ნაწილი 5. ფარმაკოლოგიური თვისებები).

მონოამინ ოქსიდაზას ინჰიბიტორები (MAOI)

რექსეპი კომბი არ უნდა იქნას გამოყენებული MAOI-თან კომბინაციაში ან MAOI-ით თერაპიის შეწყვეტიდან მინიმუმ 14 დღის განმავლობაში. პაციენტებში, რომლებიც ფლუოქსეტინს იღებდნენ MAOI–თან ერთად, და პაციენტებში, რომლებმაც ახლახან შეწყვიტეს ფლუოქსეტინი და შემდეგ დაიწყეს MAOI–ით მკურნალობა, აღწერილია სერიოზული, ზოგჯერ ფატალური რეაქციების შემთხვევები (მათ შორის ჰიპერთერმია, რიგიდობა, მიოკლონუსი, ავტონომიური არასტაბილურობა სასიცოცხლო ნიშნების შესაძლო სწრაფი რყევებით და ფსიქიკური მდგომარეობის ცვლილებები, რაც მოიცავს უკიდურეს აგზნებას, რომელიც პროგრესირებს დელირიუმსა და კომაში). ზოგიერთ შემთხვევაში აღინიშნა ნეიროლეფსიური ავთვისებიანი სინდრომის მსგავსი ნიშნები. ვინაიდან ფლუოქსეტინს და მის ძირითად მეტაბოლიტს აქვთ ძალიან ხანგრძლივი ნახევარგამოყოფის პერიოდი, რექსეპი კომბის შეწყვეტის შემდეგ MAOI–ის მიღების დასაწყებად უნდა დასჭირდეს მინიმუმ 5 კვირა (შესაძლოა უფრო მეტი, განსაკუთრებით თუ ფლუოქსეტინი დანიშნულია ქრონიკულად და/ან უფრო მაღალი დოზებით).

ცნს-ზე მოქმედი პრეპარატები

სიფრთხილეა დასაცავი, თუ საჭიროა რექსეპი კომბის და ცნს-ზე მოქმედი სხვა პრეპარატების ერთდროული მიღება. ინდივიდუალური შემთხვევების შეფასებისას, გასათვალისწინებელია ერთდროულად მიღებული პრეპარატების უფრო დაბალი საწყისი დოზების გამოყენება, კონსერვატიული ტიტრაციის სქემების გამოყენება და კლინიკური მდგომარეობის მონიტორინგი. (იხილეთ ნაწილი 5. ფარმაკოლოგიური თვისებები).

სეროტონერგული პრეპარატები

SNRI–ების და SSRIs-ების, მათ შორის რექსეპი კომბის, მოქმედების მექანიზმისა და სეროტონინის სინდრომის გათვალისწინებით, სიფრთხილეა საჭირო რექსეპი კომბის სხვა პრეპარატებთან ერთად მიღებისას, რომლებმაც შეიძლება გავლენა მოახდინონ სეროტონერგულ ნეიროტრანსმიტერულ სისტემებზე, როგორიცაა ტრიპტანები, ლინეზოლიდი, ლითიუმი, ტრამადოლი ან კრაზანა. რექსეპი კომბის SNRI–ების, SSRIs-ების, ან ტრიპტოფანის ერთდროული გამოყენება არ არის რეკომენდებული.

ტრიპტანები

SSRI-სა და ტრიპტანის გამოყენებისას სეროტონინის სინდრომის იშვიათი პოსტმარკეტინგული შემთხვევები დაფიქსირდა. თუ კლინიკურად აუცილებელია რექსეპი კომბის ტრიპტანთან ერთად მკურნალობის დროს დანიშვნა, რეკომენდებულია პაციენტზე სათანადო დაკვირვება, განსაკუთრებით მკურნალობის დაწყებისა და დოზის გაზრდის დროს.

ტრიპტოფანი

ხუთ პაციენტს, რომლებიც იღებდნენ ფლუოქსეტინს ტრიპტოფანთან ერთად, განუვითარდა გვერდითი რეაქციები, მათ შორის აგზნებადობა, მოუსვენრობა და კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ დარღვევები. ტრიპტოფანთან ერთად გამოყენება არ არის რეკომენდებული.

ჰემოსტაზზე მოქმედი პრეპარატები (მაგ., აასპ–ები, ასპირინი, ვარფარინი)

თრომბოციტების მიერ სეროტონინის გამოყოფა მნიშვნელოვან როლს ასრულებს ჰემოსტაზში. შემთხვევა-კონტროლისა და კოჰორტის დიზაინის ეპიდემიოლოგიური კვლევები, რომლებმაც აჩვენეს კავშირი სეროტონინის უკუმიტაცების ხელშემშლელი ფსიქოტროპული პრეპარატების გამოყენებასა და კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ზედა ნაწილიდან სისხლდენას შორის, ასევე მიუთითებს, რომ აასპ–ების ან ასპირინის ერთდროული გამოყენება იწვევს სისხლდენის პოტენციალს. როდესაც SNRI-ები ან SSRI-ები მიიღება ვარფარინთან ერთად, აღწერილია სხვადასხვა ანტიკოაგულანტური ეფექტები, მათ შორის სისხლდენის მომატება (იხილეთ ნაწილი 4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენებისას და სიფრთხილის ზომები). ვარფარინი (20 მგ ერთჯერადი დოზა) არ მოქმედებს ოლანზაპინის ფარმაკოკინეტიკაზე. ოლანზაპინის ერთჯერადი დოზები არ მოქმედებს ვარფარინის ფარმაკოკინეტიკულ თვისებებზე. რექსეპი კომბის მიღების დაწყებისას ან შეწყვეტისას ვარფარინით თერაპიის მიმღები პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ სათანადო მონიტორინგის ქვეშ.

ელექტროკონვულსიური თერაპია (ECT)

არ არსებობს კლინიკური კვლევები, რომლებიც აჩვენებს ECT-სა და ფლუოქსეტინის კომბინირებული გამოყენების სარგებელს. არსებობს იშვიათი ცნობები ფლუოქსეტინით მკურნალობის მიმღებ პაციენტებში ხანგრძლივი კრუნჩხვების შესახებ. (იხილეთ ნაწილი 4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენებისას და სიფრთხილის ზომები).

სხვა პრეპარატების პოტენციური გავლენა რექსეპი კომბის მოქმედებაზე

ბენზოდიაზეპინები – ოლანზაპინის დიაზეპამთან ერთად მიღებამ გაზარდა ოლანზაპინის დროს გამოვლენილი ორთოსტატული ჰიპოტენზია (იხილეთ ნაწილი 4.5. ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები).

1A2-ის ინდუქტორები – კარბამაზეპინით თერაპია (200 მგ დღეში ორჯერ) იწვევს ოლანზაპინის კლირენსის დაახლოებით 50%-ით ზრდას. ეს, სავარაუდოდ, განპირობებულია იმით, რომ კარბამაზეპინი არის CYP1A2 აქტივობის ძლიერი ინდუქტორი. კარბამაზეპინის უფრო მაღალი დღიური დოზები შეიძლება იწვევდეს ოლანზაპინის კლირენსის უფრო დიდ ზრდას.

ალკოჰოლი – ეთანოლი (45 მგ/70 კგ ერთჯერადი დოზა) გავლენას არ ახდენს ოლანზაპინის ფარმაკოკინეტიკაზე. (იხილეთ ნაწილი 4.5. ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები).

CYP1A2-ის ინჰიბიტორები – ფლუვოქსამინი ამცირებს ოლანზაპინის კლირენსს. ეს იწვევს ოლანზაპინის Cmax-ის საშუალო ზრდას ფლუვოქსამინის მიღების შემდეგ 54%-ით ქალ არამწეველებში და 77%-ით მამაკაც მწეველებში. ოლანზაპინის AUC-ის საშუალო ზრდა შესაბამისად 52% და 108% შეადგენდა. რექსეპი კომბის ოლანზაპინის კომპონენტის უფრო დაბალი დოზები უნდა იქნას გათვალისწინებული პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ მკურნალობას ფლუვოქსამინით.

სხვა პრეპარატების ურთიერთქმედება ოლანზაპინთან – ფლუოქსეტინი, CYP2D6–ის ინჰიბიტორი, ოდნავ ამცირებს ოლანზაპინის კლირენსს (იხ. ნაწილი 5. ფარმაკოლოგიური თვისებები). CYP1A2 ან გლუკურონილ ტრანსფერაზას ფერმენტების ინდუქტორებმა, როგორიცაა ომეპრაზოლი და რიფამპინი, შეიძლება გამოიწვიონ ოლანზაპინის კლირენსის გაზრდა. CYP1A2 ინჰიბიტორების, როგორიცაა ფლუვოქსამინი და ზოგიერთი ფტორქინოლონური ანტიბიოტიკი, გავლენა ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციაზე არ არის შეფასებული. მიუხედავად იმისა, რომ ოლანზაპინი მეტაბოლიზდება მრავალი ფერმენტული სისტემით, ერთი ფერმენტის ინდუქციამ ან ინჰიბირებამ შეიძლება მნიშვნელოვნად შეცვალოს ოლანზაპინის კლირენსი. ამიტომ, შეიძლება განიხილებოდეს დოზის გაზრდა (ინდუქციისთვის) ან დოზის შემცირება (ინჰიბირებისთვის) კონკრეტული პრეპარატებით.

რექსეპი კომბის სხვა პრეპარატებზე ზემოქმედების პოტენციალი

პიმოზიდი - რექსეპი კომბისა და პიმოზიდის ერთდროული გამოყენება უკუნაჩვენებია. პიმოზიდი ახანგრძლივებს QT ინტერვალს. რექსეპი კომბიმ შეიძლება გაზარდოს პიმოზიდის დონე CYP2D6 ინჰიბირების გზით. რექსეპი კომბიმ ასევე შეიძლება გაახანგრძლივოს QT ინტერვალი. პიმოზიდის სხვა ანტიდეპრესანტებთან კლინიკური კვლევები მიუთითებს წამლისმიერი ურთიერთქმედების ან QTc ინტერვალის გახანგრძლივების გაძლიერებაზე. მიუხედავად იმისა, რომ პიმოზიდისა და რექსეპი კომბის სპეციფიკური კვლევა არ ჩატარებულა, წამლისმიერი ურთიერთქმედების ან QTc ინტერვალის გახანგრძლივების პოტენციალი მოითხოვს პიმოზიდისა და რექსეპი კომბის ერთდროული გამოყენების შეზღუდვას. (იხილეთ ნაწილი 4.3. უკუჩვენებები, ნაწილი 4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენებისას და უსაფრთხოების ზომები და 4.5. ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები).

კარბამაზეპინი – პაციენტებში, რომლებიც იღებენ კარბამაზეპინის სტაბილურ დოზებს, ფლუოქსეტინით თანმხლები მკურნალობის დაწყების შემდეგ განუვითარდათ პლაზმაში ანტიკონვულსანტების კონცენტრაციის მომატება და კლინიკური ანტიკონვულსანტური ტოქსიკურობა.

ალკოჰოლი – ეთანოლის და რექსეპი კომბის ერთდროულმა მიღებამ შეიძლება გაამწვავოს სედაცია და ორთოსტატული ჰიპოტენზია (იხ. ნაწილი 4.5. სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან ურთიერთქმედება და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები).

თიორიდაზინი – თიორიდაზინი არ უნდა იქნას მიღებული რექსეპი კომბისთან ერთად ან რექსეპი კომბის შეწყვეტიდან სულ მცირე 5 კვირის განმავლობაში (იხ. ნაწილი 4.3. უკუჩვენებები, ნაწილი 4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენებისას და უსაფრთხოების ზომები და 4.5. ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები).

19 ჯანმრთელი მამაკაცი სუბიექტის კვლევაში, მათ შორის დებრიზოქინის 6 ნელი და 13 სწრაფი ჰიდროქსილატორის, თიორიდაზინის 25 მგ ერთჯერადი პერორალური დოზის მიღება იწვევდა ნელ ჰიდროქსილატორებში Cmax–ის 2.4-ჯერ და AUC–ის 4.5-ჯერ გაზრდას სწრაფ ჰიდროქსილატორებთან შედარებით. დებრიზოქინის ჰიდროქსილირების სიჩქარე, სავარაუდოდ, დამოკიდებულია CYP2D6 იზოენზიმის აქტივობის დონეზე. შესაბამისად, ეს კვლევა ვარაუდობს, რომ CYP2D6-ის დამთრგუნველი პრეპარატები, როგორიცაა ზოგიერთი SSRI, მათ შორის ფლუოქსეტინი, ზრდიან თიორიდაზინის პლაზმურ დონეს (იხ. ნაწილი 4.3. უკუჩვენებები).

თიორიდაზინის მიღება იწვევს QTc ინტერვალის დოზადამოკიდებულ გახანგრძლივებას, რაც ასოცირდება მძიმე პარკუჭოვან არითმიებთან, როგორიცაა ტორსადეს დე პოინტეს ტიპის არითმიები და უეცარი სიკვდილი. ეს რისკი, სავარაუდოდ, გაიზრდება თიორიდაზინის მეტაბოლიზმის ფლუოქსეტინით ინდუცირებული ინჰიბირებისას (იხ. ნაწილი 4.3. უკუჩვენებები).

თიორიდაზინი არ უნდა იქნას გამოყენებული ფლუოქსეტინთან ერთად ან ფლუოქსეტინის შეწყვეტიდან სულ მცირე 5 კვირის განმავლობაში, სერიოზული პარკუჭოვანი არითმიების და უეცარი სიკვდილის რისკის გამო, რაც პოტენციურად დაკავშირებულია თიორიდაზინის პლაზმური დონის მომატებასთან (იხ. ნაწილი 4.3. უკუჩვენებები).

ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები (TCA) - ოლანზაპინის ერთჯერადი დოზები გავლენას არ ახდენდა იმიპრამინის ან მისი აქტიური მეტაბოლიტის, დეზიპრამინის, ფარმაკოკინეტიკაზე.

ფლუოქსეტინის 2 კვლევაში, ფლუოქსეტინთან ერთად მიღებისას, ადრე სტაბილური იმიპრამინის და დეზიპრამინის პლაზმური დონეები >2-10-ჯერ გაიზარდა. ეს ეფექტი შეიძლება გაგრძელდეს ფლუოქსეტინის შეწყვეტის შემდეგ 3 კვირის ან მეტი ხნის განმავლობაში. ამიტომ, რექსეპი კომბისთან ერთდროული მიღებისას ან თუ რექსეპი კომბის მიღება ცოტა ხნის წინ შეწყდა, შესაძლოა საჭირო გახდეს ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების დოზის შემცირება და პლაზმაში ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების კონცენტრაციის დროებითი მონიტორინგი (იხილეთ ნაწილი 4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენებისას და უსაფრთხოების ზომები და ნაწილი 5. ფარმაკოლოგიური თვისებები).

ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები – ოლანზაპინის მიერ ჰიპოტენზიის გამოწვევის პოტენციალის გამო, რექსეპი კომბიმ შეიძლება გააძლიეროს გარკვეული ანტიჰიპერტენზიული საშუალებების ეფექტები. (იხილეთ ნაწილი 4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენებისას და უსაფრთხოების ზომები).

ლევოდოპას და დოფამინის აგონისტები - ოლანზაპინმა, რექსეპი კომბის კომპონენტმა, შეიძლება შეამციროს ლევოდოპას და დოფამინის აგონისტების ეფექტი.

ბენზოდიაზეპინები – ოლანზაპინის მრავალჯერადი დოზები გავლენას არ ახდენდა დიაზეპამის და მისი აქტიური მეტაბოლიტის N-დესმეთილდიაზეპამის ფარმაკოკინეტიკურ თვისებებზე.

ფლუოქსეტინთან ერთად მიღებისას, დიაზეპამის ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეიძლება გახანგრძლივდეს ზოგიერთ პაციენტში (იხილეთ ნაწილი 5. ფარმაკოლოგიური თვისებები). ალპრაზოლამის და ფლუოქსეტინის ერთდროული მიღება იწვევს ალპრაზოლამის პლაზმური კონცენტრაციების და ფსიქომოტორული შესაძლებლობების ზრდას ალპრაზოლამის დონის მატების გამო.

კლოზაპინი – პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ ფლუოქსეტინს, დაფიქსირდა კლოზაპინის დონის მომატება სისხლში.

ჰალოპერიდოლი – პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იღებენ ფლუოქსეტინს, დაფიქსირდა ჰალოპერიდოლის დონის მომატება სისხლში.

ფენიტოინი – პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ფენიტოინის სტაბილურ დოზებს, აღინიშნა ფენიტოინის პლაზმური დონის მომატება ფენიტოინის კლინიკური ტოქსიკურობის ფონზე, ფლუოქსეტინის თანმხლები გამოყენების დაწყების შემდეგ.

პრეპარატები, რომლებიც მეტაბოლიზდება CYP2D6-ით – ადამიანის ღვიძლის მიკროსომების გამოყენებით ჩატარებული in vitro კვლევები მიუთითებს, რომ ოლანზაპინს აქვს CYP2D6-ის ინჰიბირების მცირე პოტენციალი. ამგვარად, ამ ფერმენტით განპირობებული კლინიკურად მნიშვნელოვანი წამლისმიერი ურთიერთქმედების გამოწვევა ოლანზაპინის მიერ ნაკლებად სავარაუდოა.

ფლუოქსეტინი თრგუნავს CYP2D6-ის აქტივობას და შესაძლოა გამოიწვიოს ნორმალური CYP2D6 მეტაბოლური აქტივობის მქონე პირებში სუსტი მეტაბოლიზატორების თვისებები. სიფრთხილეა საჭირო ფლუოქსეტინის გამოყენებისას სხვა პრეპარატებთან ერთად, რომლებიც მეტაბოლიზდება CYP2D6-ით, მათ შორის გარკვეულ ანტიდეპრესანტებთან (მაგ., TCA–ები), ანტიფსიქოზურ საშუალებებთან (მაგ., ფენოთიაზინები და ატიპიური პრეპარატების უმეტესობა) და ანტიარითმულ პრეპარატებთან (მაგ., პროპაფენონი, ფლეკაინიდი და სხვა) ერთად. ფლუოქსეტინის ერთდროულად მიღებისას ან ბოლო 5 კვირის განმავლობაში მისი მიღების შემთხვევაში, მკურნალობა ისეთი პრეპარატებით, რომლებიც მეტაბოლიზდება უპირატესად CYP2D6 სისტემით და აქვთ შედარებით ვიწრო თერაპიული ინდექსი, უნდა დაიწყოს დოზირების დიაპაზონის უფრო დაბალი დონით. თუ ფლუოქსეტინი ემატება პაციენტის მკურნალობას, რომელიც უკვე იღებს CYP2D6-ით მეტაბოლიზებულ პრეპარატს, უნდა განიხილებოდეს საწყისი დოზის შემცირების აუცილებლობა. ვიწრო თერაპიული ინდექსის მქონე პრეპარატებს (მაგ., ფლეკანიდი, პროპაფენონი, ვინბლასტინი და TCA–ები) შეუძლიათ უფრო სერიოზული პრობლემების გამოწვევა.

პრეპარატები, რომლებიც მეტაბოლიზდება CYP3A-თი – ადამიანის ღვიძლის მიკროსომების გამოყენებით ჩატარებული in vitro კვლევები მიუთითებს, რომ ოლანზაპინს CYP3A-ს ინჰიბირების მცირე პოტენციალი აქვს. ამრიგად, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ოლანზაპინმა ამ ფერმენტებით განპირობებული კლინიკურად მნიშვნელოვანი წამლისმიერი ურთიერთქმედება გამოიწვიოს.

In vivo ურთიერთქმედების კვლევაში, რომელიც მოიცავდა ფლუოქსეტინის ტერფენადინის ერთჯერად დოზებთან (CYP3A სუბსტრატი) ერთად მიღებას, ფლუოქსეტინის თანმხლები გამოყენებისას პლაზმაში ტერფენადინის კონცენტრაციის ზრდა არ აღნიშნულა. გარდა ამისა, in vitro კვლევებმა აჩვენა, რომ კეტოკონაზოლი, CYP3A აქტივობის ძლიერი ინჰიბიტორი, სულ მცირე 100-ჯერ უფრო ძლიერია, ვიდრე ფლუოქსეტინი ან ნორფლუოქსეტინი, როგორც ამ ფერმენტის რამდენიმე სუბსტრატის, მათ შორის ასტემიზოლის, ციზაპრიდის და მიდაზოლამის, მეტაბოლიზმის ინჰიბიტორი. ეს მონაცემები მიუთითებს, რომ ფლუოქსეტინის მიერ CYP3A აქტივობის ინჰიბირების ხარისხი, სავარაუდოდ, კლინიკურად მნიშვნელოვანი არ იქნება.

ოლანზაპინის გავლენა პრეპარატებზე, რომლებიც მეტაბოლიზდება სხვა CYP ფერმენტებით – ადამიანის ღვიძლის მიკროსომების გამოყენებით ჩატარებული in vitro კვლევები მიუთითებს, რომ ოლანზაპინს CYP1A2, CYP2C9 და CYP2C19-ის ინჰიბირების მცირე პოტენციალი აქვს. ამრიგად, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ოლანზაპინის კლინიკურად მნიშვნელოვანი წამლისმიერი ურთიერთქმედება ამ ფერმენტებით იყოს განპირობებული.

ლითიუმი - ოლანზაპინის მრავალჯერადი დოზები გავლენას არ ახდენდა ლითიუმის ფარმაკოკინეტიკურ თვისებებზე. ლითიუმის ფლუოქსეტინთან ერთად გამოყენებისას, აღწერილია ლითიუმის დონის როგორც მომატების, ასევე შემცირების შემთხვევები. აღწერილია ლითიუმის ტოქსიკურობის და სეროტონერგული ეფექტების შემთხვევები. პაციენტებში, რომლებიც იღებენ რექსეპი კომბის ლითიუმთან ერთად, უნდა მოხდეს ლითიუმის დონის მონიტორინგი (იხილეთ ნაწილი 4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენებისას და უსაფრთხოების ზომები).

პრეპარატები, რომლებიც მჭიდროდ შეკავშირებულია პლაზმის ცილებთან – ოლაზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის ადამიანის პლაზმის ცილებთან შეკავშირება in vitro მსგავსია ცალკეული კომპონენტების შეკავშირებისა. ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციასა და სხვა ცილებთან მჭიდროდ შეკავშირებულ პრეპარატებს შორის ურთიერთქმედება სრულად არ არის შეფასებული. რადგან ფლუოქსეტინი მჭიდროდ უკავშირდება პლაზმის ცილებს, ფლუოქსეტინის დანიშვნამ პაციენტისთვის, რომელიც ღებულობს ცილეთან მჭიდროდ შეკავშირებად სხვა პრეპარატს (მაგ., კუმადინი, დიგიტოქსინი), შეიძლება გამოიწვიოს პლაზმაში კონცენტრაციების ცვლილება, რამაც პოტენციურად შეიძლება გამოიწვიოს გვერდითი მოვლენები. პირიქით, გვერდითი მოვლენები შეიძლება გამოწვეული იყოს ცილებთან შეკავშირებული ფლუოქსეტინის სხვა მჭიდროდ შეკავშირებული პრეპარატებით ჩანაცვლებით. (იხილეთ ნაწილი 5. ფარმაკოლოგიური თვისებები).

ვალპროატი – ადამიანის ღვიძლის მიკროსომების გამოყენებით ჩატარებული in vitro კვლევები აჩვენებს, რომ ოლანზაპინს აქვს გლუკუროდინაციის, ვალპროატის მეტაბოლური გზის, ინჰიბირების მცირე პოტენციალი. გარდა ამისა, ვალპროატს მცირე გავლენა აქვს ოლანზაპინის in vitro მეტაბოლიზმზე. ამრიგად, ოლანზაპინსა და ვალპროატს შორის კლინიკურად მნიშვნელოვანი ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედება ნაკლებად სავარაუდოა.

ბიპერიდენი – ოლანზაპინის მრავალჯერადმა დოზებმა გავლენა არ მოახდინა ბიპერიდენის ფარმაკოკინეტიკურ თვისებებზე.

თეოფილინი – ოლანზაპინის მრავალჯერადმა დოზებმა გავლენა არ მოახდინა თეოფილინის ან მისი მეტაბოლიტების ფარმაკოკინეტიკურ თვისებებზე.

QT ინტერვალის გამახანგრძლივებელი პრეპარატები

არ გამოიყენოთ რექსეპი კომბი თიორიდაზინთან ან პიმოზიდთან ერთად. სიფრთხილეა საჭირო რექსეპი კომბის გამოყენებისას სხვა პრეპარატებთან ერთად, რომლებიც იწვევენ QT ინტერვალის გახანგრძლივებას. ესენია სპეციფიკური ანტიფსიქოზური საშუალებები (მაგ., ზიპრასიდონი, ილოპერიდონი, ქლორპრომაზინი, მეზორიდაზინი, დროპერიდოლი); სპეციფიკური ანტიბიოტიკები (მაგ., ერითრომიცინი, გატიფლოქსაცინი, მოქსიფლოქსაცინი, სპარფლოქსაცინი); 1A კლასის ანტიარითმული პრეპარატები (მაგ., ქინიდინი, პროკაინამიდი); III კლასის ანტიარითმული პრეპარატები (მაგ., ამიოდარონი, სოტალოლი); და სხვა (მაგ., პენტამიდინი, ლევომეტადილ აცეტატი, მეტადონი, ჰალოფანტრინი, მეფლოქინი, დოლასეტრონის მეზილატი, პრობუკოლი ან ტაკროლიმუსი). ფლუოქსეტინი ძირითადად მეტაბოლიზდება CYP2D6-ით. CYP2D6 ინჰიბიტორებთან ერთდროულმა მკურნალობამ შეიძლება გაზარდოს ფლუოქსეტინის კონცენტრაცია. სხვა ცილებთან მაღალი შეკავშირების მქონე პრეპარატების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ფლუოქსეტინის კონცენტრაცია (იხილეთ ნაწილი 4.3. უკუჩვენებები, ნაწილი 4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენებისას და უსაფრთხოების ზომები, ნაწილი 4.5. ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები და ნაწილი 5. ფარმაკოლოგიური თვისებები).

ურთიერთქმედება საკვებთან

მიუხედავად იმისა, რომ საკვების აშკარა გავლენა ოლანზაპინის და ფლუოქსეტინის ცალ-ცალკე აბსორბციაზე არ დაფიქსირებულა, საკვების გავლენა ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის აბსორბციაზე არ არის შესწავლილი.

დამატებითი ინფორმაცია განსაკუთრებული პოპულაციებისთვის

ჰიპოტენზიური რეაქციებისადმი მიდრეკილ პაციენტებში, ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ან პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ ფაქტორების კომბინაცია, რომლებმაც შეიძლება შეანელონ რექსეპი კომბის მეტაბოლიზმი (მდედრობითი სქესი, ხანდაზმული ასაკი, არამწეველთა სტატუსი), ან პაციენტებში, რომლებიც შეიძლება ფარმაკოდინამიკურად სენსიტიურები იყვნენ ოლანზაპინის მიმართ, რექსეპი კომბის მიღება უნდა დაიწყოს 3 მგ/25 მგ ან 6 მგ/25 მგ დოზით. დოზა ნელა და საჭიროებისამებრ უნდა დაარეგულიროთ იმ პაციენტებში, რომლებსაც გააჩნიათ მეტაბოლიზმის შემანელებელი ფაქტორების კომბინაცია. ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაცია სისტემატურად არ არის შესწავლილი 65 წელზე უფროსი ასაკის ან 10 წლამდე ასაკის პაციენტებში (იხილეთ ნაწილი „დამატებითი ინფორმაცია განსაკუთრებული პოპულაციებისთვის“ და ნაწილი 5. ფარმაკოლოგიური თვისებები).

პედიატრიული პოპულაცია:

ეფექტურობისა და უსაფრთხოების კვლევები არ ჩატარებულა.

მედიკამენტის გამოყენებამდე მიმართეთ ექიმს ან ფარმაცევტს.

თუ ხართ ორსულად, არ უნდა გამოიყენოთ რექსეპი კომბი ექიმთან კონსულტაციის გარეშე. თუ გეგმავთ ორსულობას, უცნობია, დააზიანებს თუ არა რექსეპი კომბი თქვენს ნაყოფს.

თუ მკურნალობის დროს შეამჩნიეთ, რომ ორსულად ხართ, დაუყოვნებლივ მიმართეთ ექიმს ან ფარმაცევტს.

ძუძუთი კვება

მედიკამენტის მიღებამდე მიმართეთ ექიმს ან ფარმაცევტს.

რადგან რექსეპი კომბი აღწევს დედის რძეში, ეს პრეპარატი არ უნდა იქნას გამოყენებული ძუძუთი კვების პერიოდში.

რექსეპი კომბიმ შეიძლება გამოიწვიოს ძილიანობა და გავლენა მოახდინოს გადაწყვეტილების მიღების, მკაფიო აზროვნების ან სწრაფი რეაგირების უნარზე. ასეთ სიტუაციაში არ მართოთ ავტომობილი და არ იმუშაოთ სხვა მექანიზმებთან. მიმართეთ ექიმს.

მნიშვნელოვანი ინფორმაცია რექსეპი კომბის ზოგიერთი ინგრედიენტის შესახებ

რექსეპი კომბი კაფსულის გარსის კომპონენტში შემავალმა Quinoline yellow და sunset yellow FCF -მ შეიძლება გამოიწვიოს ალერგიული რეაქციები.

სხვა პრეპარატებთან კომბინირებული გამოყენება

რექსეპი კომბის მიღებისას გამოიყენეთ მხოლოდ ექიმის მიერ რეკომენდებული სხვა მედიკამენტები.

წამლისმიერი ურთიერთქმედების სერიოზული რისკის გამო, რექსეპი კომბი არ უნდა იქნას გამოყენებული მაო-ს ინჰიბიტორებთნ (მონოამინოქსიდაზას ინჰიბიტორები: მაგ., მოკლობემიდი), რომელიც არის სხვა ანტიდეპრესანტული ჯგუფის წევრი. რექსეპი კომბი არ უნდა იქნას გამოყენებული მაო-ს ინჰიბიტორების შეწყვეტიდან 14 დღის განმავლობაში. რექსეპი კომბი კაფსულების შეწყვეტის შემდეგ, მაო-ს ინჰიბიტორების მიღებამდე უნდა დაელოდოთ მინიმუმ 5 კვირა. რექსეპი კომბი არ უნდა იქნას გამოყენებული მაო-ს ინჰიბიტორებით თერაპიის შეწყვეტიდან მინიმუმ 14 დღის განმავლობაში. რექსეპი კომბის შეწყვეტიდან მაო-ს ინჰიბიტორების მიღებამდე უნდა გავიდეს მინიმუმ 5 კვირა. რექსეპი კომბი არ უნდა იქნას გამოყენებული პიმოზიდთან (შიზოფრენიისა და ბიპოლარული აშლილობის სამკურნალო პრეპარატი), რადგან ამ კომბინაციამ შეიძლება გამოიწვიოს გულისცემის რითმის დარღვევები. თიორიდაზინის დონის მომატების პოტენციალის გამო, ის არ უნდა იქნას გამოყენებული თიორიდაზინთან (ანტიფსიქოზური პრეპარატი, რომელიც გამოიყენება შიზოფრენიისა და ბიპოლარული აშლილობის სამკურნალოდ) ერთად. თიორიდაზინი არ უნდა იქნას გამოყენებული რექსეპი კომბის მიღების შეწყვეტიდან 5 კვირის განმავლობაში.

როდესაც ისინი ერთდროულად გამოიყენება, რექსეპი კომბიმ შეიძლება გააძლიეროს შფოთვის (ანქსიოლიტიკები), საძილე აბების (ტრანკვილიზატორები) და ანტიდეპრესანტების (ანტიდეპრესანტები) სამკურნალოდ გამოყენებული პრეპარატების ეფექტი.

მაღალი არტერიული წნევის დამწევი საშუალებების და ზოგიერთი ანტიფსიქოზური პრეპარატის (ჰალოპერიდოლი, კლოზაპინი) ეფექტი შეიძლება გაძლიერდეს რექსეპი კომბისთან ერთად გამოყენებისას.

სისხლში დონე

ფენიტოინის (ეპილეფსიის სამკურნალო პრეპარატი) ეფექტი და სისხლში დონე შეიძლება გაიზარდოს. თუ იღებთ ამ პრეპარატებს, უნდა აცნობოთ ექიმს. აცნობეთ ექიმს, თუ იღებთ ტრიპტანებს (შაკიკის სამკურნალოდ გამოყენებული მედიკამენტები), ფლუვოქსამინს (ანტიდეპრესანტი), არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებს (ტკივილის, სიცხის და ანთების საწინააღმდეგო ეფექტური მედიკამენტები).

თუ პარკინსონის დაავადების სამკურნალო მედიკამენტებს იღებთ, აცნობეთ ექიმს.

თუ იღებთ ოპიოიდურ მედიკამენტებს, როგორიცაა ტრამადოლი, ფენტანილი, მეპერიდინი ან მეტადონი; ურეცეპტოდ გასაცემი დანამატები, როგორიცაა ტრიპტოფანი ან კრაზანა; ამფეტამინები; ან თუ იღებთ ელექტროკონვულსიურ თერაპიას (ECT), აცნობეთ ექიმს.

აცნობეთ ექიმს თუ იღებთ მხოლოდ ოლანზაპინს ან ფლუოქსეტინის შემცველ მედიკამენტებს, ამან შეიძლება დოზის გადაჭარბება გამოიწვიოს.

თუ იღებთ რეცეპტით ან ურეცეპტოდ გაცემულ მედიკამენტებს, ან ბოლო დროს მიიღეთ, გთხოვთ, აცნობოთ ექიმს ან ფარმაცევტს ამ მდგომარეობის შესახებ.

შეიძლება აღინიშნებოდეს 10 პაციენტიდან სულ მცირე ერთში.

ხშირი: შეიძლება აღინიშნებოდეს 10 პაციენტიდან ერთში, მაგრამ 100 პაციენტიდან ერთზე მეტში.

არახშირი: შეიძლება აღინიშნებოდეს 100 პაციენტიდან ერთში, მაგრამ 1000 პაციენტიდან ერთზე მეტში.

იშვიათი: შეიძლება აღინიშნებოდეს 1000 პაციენტიდან ერთში, მაგრამ 10000 პაციენტიდან ერთზე მეტში.

ძალიან იშვიათი: შეიძლება აღინიშნებოდეს 10000 პაციენტიდან ერთზე ნაკლებში.

უცნობი: არ შეიძლება შეფასდეს არსებული მონაცემების საფუძველზე.

ხშირი გვერდითი ეფექტები

• შებოჭილობა, კისრის კონტრაქტურა
• ფოტომგრძნობელობის რეაქცია
• ვენების გაფართოება
• დიარეა
• კანის ციანოზი
• წონის მატება
• წონის დაკლება
• დისმნეზია
• გემოვნების დარღვევა
• მკერდის არეში ტკივილი
• ხშირი შარდვა
• ყურადღების გაფანტვა
• პირის სიმშრალე
• ასთენია
• ძილიანობა
• მადის მომატება
• ტერფის შეშუპება
• ხელების კანკალი
• მხედველობის დაბინდვა
• დაბუჟების შეგრძნება
• კანკალი

არახშირი გვერდითი ეფექტები

• ალერგიული რეაქცია (მაგ. პირის ღრუსა და ყელის შეშუპება, ქავილი, გამონაყარი)
• დიაბეტის გაუარესება, ზოგჯერ კომასთან ან კეტოაციდოზთან ასოცირებული (კეტონები სისხლსა და შარდში)
• ეპილეფსია, ჩვეულებრივ, კრუნჩხვების ისტორიის მქონე პირებში
• კუნთების შებოჭილობა ან სპაზმი (თვალის მოძრაობების ჩათვლით)
• მოუსვენარი ფეხების სინდრომი
• მეტყველების პრობლემა
• გულისცემის დაბალი სიხშირე
• დღის სინათლის მიმართ მგრძნობელობა
• მუცლის შებერილობა
• მეხსიერების დაკარგვა ან გულმავიწყობა
• შარდის შეუკავებლობა
• ანურია
• მენსტრუალური ციკლის არარსებობა ან შემცირება
• ქალებისა და მამაკაცების სარძევე ჯირკვლების ცვლილებები, როგორიცაა ლაქტატის არანორმალური გამომუშავება ან პათოლოგიური ზრდა
• ვენური თრომბოემბოლიური მოვლენების (VTO) რისკი (მოვლენები, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიოს ვენების ბლოკირება)
• გასტრიტი (კუჭის ლორწოვანი გარსის ანთება)
• კუჭისა და ნაწლავების ინფექცია, რომელსაც თან ახლავს დიარეა და ღებინება
• გულისრევა
• ღებინება
• კუჭის დაზიანება
• ანემია
• თრომბოციტოპენია (სისხლში თრომბოციტების რაოდენობის შემცირება)
• ატაქსია (სიარულის დარღვევა მოძრაობის კონტროლის სირთულის გამო)
• მეტყველების ან ენის მხრივ პრობლემები
• ემოციური ლაბილობა
• ეიფორია
• მოძრაობების შენელება
• მოძრაობის დარღვევა
• კუნთის ან კუნთოვანი ჯგუფის უეცარი და ხანმოკლე შეკუმშვა
• თმის ცვენა
• ცხვირიდან სისხლდენა
• კანის სიმშრალე
• ქავილი
• თვალის სიმშრალე
• თვალის ბროლის აკომოდაციის დარღვევა სხვადასხვა მანძილზე
• ამენორეა
• ქალებში სარძევე ჯირკვლებიდან რძის გამოყოფა
• მენსტრუალური ციკლის შემცირება
• არამენსტრუალური სისხლდენა
• შარდის დაგროვება შარდის ბუშტში
• შარდვის ურგენტული სურვილი
• შარდვის პრობლემა

იშვიათი გვერდითი მოვლენები

• ღვიძლის ცხიმოვანი დაავადება
• კანის ციანოზი
• სისხლში ბილირუბინის მომატება
• სისხლში კრეატინინის მომატება (ნივთიერება, რომელიც გამოიყენება თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგისთვის)
• პოდაგრა (პოდაგრას დაავადება)
• ოსტეოპოროზი
• აქტივობის მომატება
• სექსუალური ლტოლვის მომატება
• კანის დაავადება, რომელიც ხასიათდება კანის აქერცვლით
• მკერდის შეშუპება

ძალიან იშვიათი

• სისხლის თეთრი უჯრედების (ეოზინოფილების) რაოდენობის მომატება
• მძიმე ალერგიული რეაქციები, როგორიცაა წამლისმიერი რეაქცია სიმპტომებით, რომლებიც შეიძლება შეინიშნოს მთელ სხეულზე (DRESS)

DRESS თავდაპირველად ვლინდება გრიპის მსგავსი სიმპტომებით, სახის სიწითლით, შემდეგ გავრცელებული გამონაყარით, სხეულის ტემპერატურის მომატებით, ლიმფური კვანძების გადიდებით, ღვიძლის ფერმენტების მომატებით და სისხლის თეთრი უჯრედების ერთი ტიპის მატებით (ეოზინოფილია).

ეს არის რექსეპი კომბის მსუბუქი გვერდითი ეფექტები.

თუ რომელიმე გვერდითი ეფექტი სერიოზული გახდება, ან თუ შეამჩნევთ რაიმე გვერდით ეფექტს, რომელიც არ არის ჩამოთვლილი ამ ჩანართში, გთხოვთ, აცნობოთ ექიმს ან ფარმაცევტს.

• როგორ შევინახოთ რექსეპი კომბი

შეინახეთ რექსეპი კომბი ბავშვებისთვის მიუწვდომელ და უხილავ ადგილას, შეფუთვაში.

შეინახეთ 25°C-ზე დაბალ, ოთახის ტემპერატურაზე.

გამოიყენეთ ვარგისობის ვადის შესაბამისად: არ გამოიყენოთ რექსეპი კომბი შეფუთვაზე მითითებული ვარგისობის ვადის გასვლის შემდეგ.

თუ პროდუქტზე და/ან მის შეფუთვაზე შენიშნეთ დეფექტები, არ გამოიყენოთ რექსეპი კომბი.

არ გადაყაროთ ვადაგასული ან გამოუყენებელი პრეპარატები! გადაეცით გარემოს დაცვის, ურბანიზაციისა და კლიმატის ცვლილების სამინისტროს მიერ განსაზღვრულ შეგროვების სისტემას.

გაცემის რეჟიმი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი - II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

მწარმოებელი:

Abdi İbrahim İlaç San. ve Tic. A.Ş.

Orhan Gazi Mahallesi Tunç Caddesi No:3

Esenyurt - İstanbul / Turkey

ტელ.: 0090 212 622 66 00

ფაქსი: 0090 212 623 19 53

სავაჭრო ლიცენზიის მფლობელი:

Abdi İbrahim İlaç San. ve Tic. A.Ş.

Reşitpaşa Mahallesi, Eski Büyükdere Caddesi 34467; Maslak, Sariyer - Istanbul/Turkey

რექსეპი კომბი - პრემარკეტინგული ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის ერთად გამოყენების კლინიკური კვლევების დროს, ფლუოქსეტინისა და ოლანზაპინის დოზის გადაჭარბება დაფიქსირდა კვლევის 5 სუბიექტში. 5-დან 4 სუბიექტს განუვითარდა გონების დაკარგვა (3) ან კომა (1). უბედური შემთხვევები არ მომხდარა.

ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაცია - ჭარბი დოზირების შემთხვევაში აღინიშნა გონების დაკარგვა ან კომა. ლეტალური შედეგი არ დაფიქსირებულა.

კომბინირებული თერაპიის ჭარბი დოზირება განისაზღვრება, როგორც ოლანზაპინის 20 მგ-ზე მეტი დოზის 80 მგ-ზე მეტ ფლუოქსეტინთან კომბინაციაში დადასტურებული ან საეჭვო მიღება. ამ ანგარიშებთან დაკავშირებული გვერდითი რეაქციები მოიცავს ძილიანობას (სედაციას), გონების დარღვევას (კომა), ნევროლოგიურ დისფუნქციას (ატაქსია, დაბნეულობა, კრუნჩხვები, დიზართრია), არითმიებს, ლეთარგიას, ესენციურ ტრემორს, აგზნებას, მწვავე ფსიქოზს, ჰიპოტენზიას, ჰიპერტენზიას და აგრესიას. სიკვდილი გამოწვეული იყო დამატებითი ნივთიერებების, როგორიცაა ალკოჰოლი, თიორიდაზინი, ოქსიკოდონი და პროპოქსიფენი, ზემოქმედებით.

ოლანზაპინი - მხოლოდ ოლანზაპინის დოზის გადაჭარბების პოსტმარკეტინგულ ანგარიშებში, სიმპტომები დაფიქსირდა შემთხვევათა უმრავლესობაში. სიმპტომურ პაციენტებში, ≥ 10%-იანი სიხშირის სიმპტომები მოიცავდა აგზნებადობას/აგრესიას, დიზართრიას, ტაქიკარდიას, სხვადასხვა ექსტრაპირამიდულ სიმპტომებს და ცნობიერების დონის დაქვეითებას, სედაციიდან კომამდე. ნაკლებად ხშირად აღწერილი სიმპტომები იყო შემდეგი პოტენციურად სამედიცინო თვალსაზრისით სერიოზული რეაქციები: ასპირაცია, კარდიოპულმონური გაჩერება, გულის არითმიები (პაციენტი განიცდის სუპრავენტრიკულურ ტაქიკარდიას ან სინუსურ გაჩერებას ნორმალური რიტმის სპონტანური აღდგენით), დელირიუმი, შესაძლო ნეიროლეფსიური ავთვისებიანი სინდრომი, სუნთქვის დათრგუნვა/გაჩერება, კონვულსია, ჰიპერტენზია და ჰიპოტენზია. სიკვდილის 1 შემთხვევაში დაფიქსირდა ოლანზაპინის მწვავე პერორალური დოზის, სავარაუდოდ 450 მგ-ის მიღების შემდეგ, მაგრამ სხვა შემთხვევაში გადარჩენის შესახებ ინფორმაცია დაფიქსირდა ოლანზაპინის მწვავე პერორალური დოზის, დაახლოებით 2 გ-ის მიღების შემდეგ. ფლუოქსეტინის ჭარბი დოზირების შემთხვევაში აღინიშნა შემდეგი:

• ფსიქიკური მდგომარეობის ცვლილება, მათ შორის კრუნჩხვები, რომლებიც შეიძლება გადაიდოს, და კომა.
• გულ-სისხლძარღვთა ტოქსიკურობა, რომელიც შეიძლება გადაიდოს, როგორიცაა QRS და QTc ინტერვალის გახანგრძლივება, ფართო სირთულის ტაქიკარდიები, ტორსადეს დე პოინტესი და გულის გაჩერება. ჰიპერტენზია ყველაზე ხშირია, მაგრამ იშვიათად ჰიპოტენზია შეიძლება განვითარდეს დამოუკიდებლად ან თანმხლებ მედიკამენტებთან, როგორიცაა ალკოჰოლი.
• სეროტონინის სინდრომი (რისკი შეიძლება უფრო მაღალი იყოს პაციენტებში მრავალჯერადი ჭარბი დოზირებით სხვა პროსეროტონერგული პრეპარატების მიღებისას).

ჭარბი დოზირების მკურნალობა

ჭარბი დოზირების მართვისას გასათვალისწინებელია პოლიფარმაციის შესაძლებლობა. გახსენით და დაიცავით სასუნთქი გზები და უზრუნველყავით ადეკვატური ვენტილაცია. გულ-სისხლძარღვთა მონიტორინგი დაუყოვნებლივ უნდა დაიწყოს და უნდა მოიცავდეს უწყვეტ ელექტროკარდიოგრაფიულ მონიტორინგს შესაძლო არითმიების გამოსავლენად.

განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები მოიცავს პაციენტებს, რომლებიც იღებენ ან ცოტა ხნის წინ მიიღეს რექსეპი კომბი და გამოიყენეს TCA-ს (ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების) ჭარბი რაოდენობა. ასეთ შემთხვევებში, საწყისი TCA-ს და/ან აქტიური მეტაბოლიტის დაგროვება ზრდის სერიოზული შედეგების ალბათობას და ახანგრძლივებს სათანადო სამედიცინო დაკვირვებისთვის საჭირო დროს.

ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის განაწილების დიდი მოცულობის გამო, ფორსირებული დიურეზი, დიალიზი, ჰემოპერფუზია და გაცვლითი ტრანსფუზია ნაკლებად სასარგებლო იქნება. ფლუოქსეტინის ან ოლანზაპინის დოზის გადაჭარბების ანტიდოტი არ არსებობს.

ანტიდეპრესანტები ფსიქოლეპტიკებთან კომბინაციაში

ათქ კოდი: N06CA03

• 1. ფარმაკოდინამიკური თვისებები

მიუხედავად იმისა, რომ ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის მოქმედების ზუსტი მექანიზმი უცნობია, ვარაუდობენ, რომ 3 მონოამინერგული ნერვული სისტემის (სეროტონინი, ნორეპინეფრინი და დოფამინი) აქტივაცია პასუხისმგებელია მის გაძლიერებულ ანტიდეპრესანტულ ეფექტზე.

ოლანზაპინი მაღალი აფინურობით უკავშირდება შემდეგ რეცეპტორებს: სეროტონინი 5HT2A/2C, 5-HT6, დოფამინი D1-4, ჰისტამინ H1 და ადრენერგული α1 რეცეპტორები. ოლანზაპინი არის ანტაგონისტი, რომელსაც აქვს ზომიერი აფინურობა სეროტონინ 5HT3-ის და მუსკარინული M1-5-ის მიმართ. ოლანზაპინი სუსტად უკავშირდება GABAA, BZD და β-ადრენერგულ რეცეპტორებს. ფლუოქსეტინი არის სეროტონინის ტრანსპორტერის ინჰიბიტორი და წარმოადგენს ნორეპინეფრინის და დოფამინის ტრანსპორტერების სუსტ ინჰიბიტორს.

ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის უსაფრთხოება და ეფექტურობა ბიპოლარული I აშლილობასთან ასოცირებული დეპრესიული ეპიზოდების მწვავე მკურნალობისას 10-დან 17 წლამდე ასაკის პაციენტებში დადგინდა ერთჯერად, 8-კვირიან, რანდომიზებულ, პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევაში (N=255). პაციენტებს მკურნალობა დაეწყოთ დოზით 3/25 მგ დღეში და ორი კვირის განმავლობაში იძულებით ტიტრირდებოდა მაქსიმალურ დოზამდე 12/50 მგ დღეში. მე-2 კვირის შემდეგ, ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის დოზირება მოქნილად შეჰყავდათ 6/25, 6/50 ან 12/50 მგ/დღეში დიაპაზონში. საშუალო დოზა იყო ოლანზაპინი 7.7 მგ და ფლუოქსეტინი 37.6 მგ. ბავშვებსა და მოზარდებში რეკომენდებული საწყისი დოზა შეადგენს 3/25 მგ დღეში (უფრო დაბალი, ვიდრე მოზრდილებში). კვლევაში გამოყენებული იძულებითი ტიტრაციის ნაცვლად რეკომენდებულია მოქნილი დოზირება (იხილეთ ნაწილი 4.2 დოზირება და გამოყენების მეთოდი).

ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის გამოყენებისას ბავშვებში და მოზარდებში დაფიქსირებული გვერდითი მოვლენების ტიპები ზოგადად მსგავსი იყო მოზრდილებში დაფიქსირებული მოვლენებისა. თუმცა, ზოგიერთი ცვლილების მასშტაბი და სიხშირე ბავშვებსა და მოზარდებში უფრო მეტია, ვიდრე მოზრდილებში. ესენია ლიპიდების, ღვიძლის ფერმენტების და პროლაქტინის მომატება და QT ინტერვალის გახანგრძლივება (იხილეთ ნაწილი 4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენებისას და უსაფრთხოების ზომები). ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციით ნამკურნალებ ბავშვებსა და მოზარდებში წონის 7%-ით ან მეტით მატების სიხშირე და ლიპიდების, ღვიძლის ანალიტების და პროლაქტინის დონის მატების სიდიდე და სიხშირე მსგავსი იყო ოლანზაპინით მონოთერაპიის დროს მოზარდებში დაფიქსირებული მოვლენებისა.

დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის მქონე ხანდაზმულ პაციენტებში ოლანზაპინის 5 პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში (n=1184), შემდეგი გვერდითი მოვლენები დაფიქსირდა ოლანზაპინით ნამკურნალებ პაციენტთა სულ მცირე 2%-ში და მნიშვნელოვნად მაღალი სიხშირით, ვიდრე პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებში: დაცემა, ძილიანობა, პერიფერიული შეშუპება, სიარულის დარღვევა, შარდის შეუკავებლობა, ლეთარგია, წონის მატება, ასთენია, პირექსია, პნევმონია, პირის სიმშრალე და მხედველობითი ჰალუცინაციები. გვერდითი ეფექტების გამო მკურნალობის შეწყვეტის მაჩვენებელი მნიშვნელოვნად მაღალი იყო ოლანზაპინის ჯგუფში პლაცებოსთან შედარებით (13% 7%-თან შედარებით). დემენციასთან დაკავშირებული ფსიქოზის მქონე ხანდაზმულ პაციენტებს, რომლებიც ოლანზაპინით მკურნალობდნენ, სიკვდილის უფრო მაღალი რისკი აქვთ პლაცებოსთან შედარებით.

• 2 ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

ზოგადი თვისებები

ფლუოქსეტინმა (60 მგ ერთჯერადი დოზა ან 60 მგ დღეში 8 დღის განმავლობაში) გამოიწვია ოლანზაპინის საშუალო მაქსიმალური კონცენტრაციის (16%) მცირე ზრდა 5 მგ დოზის შემდეგ, მრუდის ქვეშ საშუალო ფართობის ზრდა (17%) და ოლანზაპინის საშუალო მოჩვენებითი კლირენსის მცირე შემცირება (16%). სხვა კვლევაში, ოლანზაპინის მოჩვენებითი კლირენსის მსგავსი 14%-იანი შემცირება დაფიქსირდა ოლანზაპინის 6 ან 12 მგ დოზით მიღების შემდეგ ფლუოქსეტინთან ერთად 25 მგ ან მეტი დოზით მიღების შემდეგ. კლირენსის შემცირება მიუთითებს ბიოშეღწევადობის ზრდაზე. ტერმინალური ნახევარგამოყოფის პერიოდი უცვლელია; ამიტომ, წონასწორული მდგომარეობის მიღწევის დრო არ უნდა შეიცვალოს. თერაპიული დოზების დიაპაზონში ერთად მიღებისას, ოლანზაპინის და ფლუოქსეტინის წონასწორული მდგომარეობის პლაზმური კონცენტრაციები შედარებადი იყო თითოეული საშუალების მონოთერაპიის დროს მიღწეულ კონცენტრაციებთან. ორივე კვლევაში დაფიქსირებული ოლანზაპინის კლირენსის მცირე ცვლილება, სავარაუდოდ, ასახავს ოლანზაპინის უმნიშვნელო მეტაბოლური გზის ინჰიბირებას CYP2D6-ის მეშვეობით ფლუოქსეტინით, რომელიც CYP2D6-ის ძლიერი ინჰიბიტორია და კლინიკურად მნიშვნელოვნად არ ჩაითვალა. ამიტომ, მოსალოდნელია, რომ ცალკეული კომპონენტების ფარმაკოკინეტიკა გონივრულად ახასიათებს კომბინაციის ფარმაკოკინეტიკას მთლიანობაში.

აბსორბცია

12 მგ/50 მგ ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის ერთჯერადი პერორალური დოზის შემდეგ, ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის პიკური პლაზმური კონცენტრაცია მიიღწევა დაახლოებით 4 და 6 საათში, შესაბამისად. საკვების გავლენა ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის შეწოვასა და ბიოშეღწევადობაზე არ არის შეფასებული. საკვები გავლენას არ ახდენს ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის ბიოშეღწევადობაზე. ნაკლებად სავარაუდოა, რომ საკვებს მნიშვნელოვანი გავლენა ჰქონდეს რექსეპი კომბის ბიოშეღწევადობაზე.

ოლანზაპინი - ოლანზაპინი კარგად აბსორბირდება და პიკურ კონცენტრაციას აღწევს პერორალური დოზის მიღებიდან დაახლოებით 6 საათში. საკვები გავლენას არ ახდენს ოლანზაპინის შეწოვის სიჩქარეზე ან ხარისხზე. ის ფართოდ გამოიყოფა პირველი გავლის მეტაბოლიზმით, დოზის დაახლოებით 40% მეტაბოლიზდება სისტემურ ცირკულაციაში მოხვედრამდე.

ფლუოქსეტინი - 40 მგ ერთჯერადი პერორალური დოზის შემდეგ, ფლუოქსეტინის პიკური პლაზმური კონცენტრაცია 15-დან 55 ნგ/მლ-მდე აღინიშნება 6-8 საათის შემდეგ. საკვები, როგორც ჩანს, არ მოქმედებს ფლუოქსეტინის სისტემურ ბიოშეღწევადობაზე, თუმცა შესაძლოა ფლუოქსეტინის შეწოვა 1-2 საათით შეაფერხოს, რაც, სავარაუდოდ, კლინიკურად მნიშვნელოვანი არ არის.

განაწილება

ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის ადამიანის პლაზმის ცილებთან შეკავშირება in vitro მსგავსია ცალკეული კომპონენტების შეკავშირებისა.

ოლანზაპინი - ოლანზაპინი ფართოდ ნაწილდება მთელ სხეულში, განაწილების მოცულობით დაახლოებით 1000 ლიტრი. 7-დან 1100 ნგ/მლ-მდე კონცენტრაციის დიაპაზონში ის 93%-ით უკავშირდება პლაზმის ცილებს, ძირითადად ალბუმინს და α1-მჟავა გლიკოპროტეინს.

ფლუოქსეტინი - 200-დან 1000 ნგ/მლ-მდე კონცენტრაციის დიაპაზონში, ფლუოქსეტინის დაახლოებით 94.5% in vitro უკავშირდება ადამიანის შრატის ცილებს, მათ შორის ალბუმინს და α1-გლიკოპროტეინს. ფლუოქსეტინსა და სხვა ცილებთან მაღალი შეკავშირების მქონე პრეპარატებს შორის ურთიერთქმედება სრულად არ არის შეფასებული. (იხილეთ ნაწილი 4.5. სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან ურთიერთქმედება და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები).

ბიოტრანსფორმაცია

ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინირებული თერაპიის შედეგად ნორფლუოქსეტინის წონასწორული კონცენტრაციები თერაპიული დოზების დიაპაზონში ფლუოქსეტინის მსგავსია.

ოლანზაპინი - ოლანზაპინი კლინიკურ დოზირების დიაპაზონში ავლენს წრფივ ფარმაკოკინეტიკას. მისი ნახევარგამოყოფის პერიოდი მერყეობს 21-დან 54 საათამდე (მე-5-დან 95-ე პროცენტილამდე; საშუალოდ 30 საათი), ხოლო პლაზმური კლირენსი მერყეობს 12-დან 47 ლ/სთ-მდე (მე-5-დან 95-ე პროცენტილამდე; საშუალოდ 25 ლ/სთ). ოლანზაპინის დღეში ერთხელ მიღება დაახლოებით 1 კვირაში იწვევს წონასწორული კონცენტრაციების მიღწევას, რაც დაახლოებით ორჯერ აღემატება ერთჯერადი დოზების მიღების შემდეგ კონცენტრაციებს. პლაზმური კონცენტრაციები, ნახევარგამოყოფის პერიოდი და ოლანზაპინის კლირენსი შეიძლება განსხვავდებოდეს ინდივიდებს შორის მწეველობის სტატუსის, სქესისა და ასაკის მიხედვით. (იხილეთ ნაწილი 4.2 დოზირება და გამოყენების მეთოდი და ნაწილი 5. ფარმაკოლოგიური თვისებები).

14C-ით მარკირებული ოლანზაპინის ერთჯერადი პერორალური დოზის შემდეგ, ოლანზაპინის დოზის 7% შარდში უცვლელი სახით აღმოჩენილ იქნა, რაც მიუთითებს ოლანზაპინის მაღალ მეტაბოლიზმზე. დოზის დაახლოებით 57% და 30% შარდსა და განავალში განისაზღვრა, შესაბამისად. პლაზმაში ოლანზაპინი შეადგენდა საერთო რადიოაქტიურობის AUC-ის მხოლოდ 12%-ს, რაც მიუთითებს მეტაბოლიტების მნიშვნელოვან ზემოქმედებაზე. მრავალჯერადი დოზირების შემდეგ, ძირითადი მოცირკულირე მეტაბოლიტები იყო 10-N-გლუკურონიდი, რომელიც წონასწორულ მდგომარეობაშია ოლანზაპინის 44% კონცენტრაციისას და 4′-N-დესმეთილ ოლანზაპინი, რომელიც წონასწორულ მდგომარეობაშია ოლანზაპინის კონცენტრაციის 31% დონეზე. ორივე მეტაბოლიტს არ გააჩნია ფარმაკოლოგიური აქტივობა დაკვირვებული კონცენტრაციებისას.

ოლანზაპინის ძირითადი მეტაბოლური გზებია პირდაპირი გლუკურონიდაცია და CYP450-ით განპირობებული დაჟანგვა. In vitro კვლევები აჩვენებს, რომ ოლანზაპინის დაჟანგვაში მონაწილეობენ CYP1A2, CYP2D6 და ფლავინის შემცველი მონოოქსიგენაზას სისტემა. CYP2D6-ით განპირობებული დაჟანგვა, როგორც ჩანს, არის მცირე მეტაბოლური გზა in vivo, რადგან ოლანზაპინის კლირენსი არ მცირდება იმ პირებში, რომლებსაც ამ ფერმენტის დეფიციტი აქვთ.

ფლუოქსეტინი – ფლუოქსეტინი წარმოადგენს R-ფლუოქსეტინის და S-ფლუოქსეტინის ენანტიომერების რაცემულ ნარევს (50/50). ცხოველების მოდელებში, ორივე ენანტიომერი წარმოადგენს სეროტონინის მიტაცების სპეციფიკურ და ძლიერ ინჰიბიტორებს, რომლებსაც არსებითად ექვივალენტური ფარმაკოლოგიური აქტივობა აქვთ. S-ფლუოქსეტინის ენანტიომერი უფრო ნელა ელიმინირდება და წარმოადგენს პლაზმაში პრედომინანტურ ენანტიომერს წონასწორულ მდგომარეობაში.

ფლუოქსეტინი ინტენსიურად მეტაბოლიზდება ღვიძლში CYP2D6 გზით მის ერთადერთ იდენტიფიცირებულ აქტიურ მეტაბოლიტად, ნორფლუოქსეტინად. არსებობს არაერთი დაუდგენელი მეტაბოლიტი.

ცხოველებზე ჩატარებულ ექსპერიმენტებში, S-ნორფლუოქსეტინი წარმოადგენს სეროტონინის მიტაცების ძლიერ და სელექტიურ ინჰიბიტორს და აქვს აქტივობა, რომელიც არსებითად ექვივალენტურია R- ან S-ფლუოქსეტინისა. R-ნორფლუოქსეტინი მნიშვნელოვნად ნაკლებად ძლიერია, ვიდრე საწყისი პრეპარატი სეროტონინის მიტაცების ინჰიბირების თვალსაზრისით. ელიმინაციის ძირითადი გზა, როგორც ჩანს, ღვიძლისმიერ მეტაბოლიზმს წარმოადგენს თირკმლებით გამოყოფილი არააქტიური მეტაბოლიტების წარმოქმნით.

ბიოტრანსფორმაციასთან დაკავშირებული კლინიკური საკითხები

ფლუოქსეტინის მეტაბოლიზმის სირთულეს რამდენიმე შედეგი აქვს, რამაც შესაძლოა პოტენციურად იმოქმედოს რექსეპი კომბის კლინიკურ გამოყენებაზე.

მეტაბოლიზმის ცვალებადობა – პოპულაციის ქვეჯგუფს (დაახლოებით 7%) აქვს წამლის მეტაბოლიზმზე პასუხისმგებელი ფერმენტის, CYP2D6-ის, შემცირებული აქტივობა. ასეთ პირებს მოიხსენიებენ, როგორც „სუსტ მეტაბოლიზატორებს“ ისეთი პრეპარატების, როგორიცაა დებრიზოქინი, დექსტრომეტორფანი და ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები (TCA). კვლევაში, რომელიც მოიცავდა რაცემატის სახით მიღებულ მარკირებულ და არამარკირებულ ენანტიომერებს, ამ პირებმა S-ფლუოქსეტინის უფრო ნელი ტემპით მეტაბოლიზება მოახდინეს და ამით მიაღწიეს S-ფლუოქსეტინის უფრო მაღალ კონცენტრაციებს. შესაბამისად, S-ნორფლუოქსეტინის კონცენტრაციები წონასწორულ მდგომარეობაში უფრო დაბალი იყო. R-ფლუოქსეტინის მეტაბოლიზმი ამ სუსტ მეტაბოლიზატორებში, როგორც ჩანს, ნორმალურია. ნორმალურ მეტაბოლიზატორებთან შედარებით, 4 ენანტიომერის პლაზმური კონცენტრაციების საერთო ჯამი წონასწორულ მდგომარეობაში არ იყო მნიშვნელოვნად უფრო მაღალი სუსტ მეტაბოლიზატორებში. ამრიგად, ჯამში ფარმაკოდინამიკური აქტივობები არსებითად ერთი და იგივე იყო. ალტერნატიული არაგაჯერებული გზები (არა-CYP2D6) ასევე ხელს უწყობენ ფლუოქსეტინის მეტაბოლიზმს. ეს ხსნის, თუ როგორ აღწევს ფლუოქსეტინი წონასწორული მდგომარეობის კონცენტრაციას შეუზღუდავად გაზრდის ნაცვლად.

რადგან ფლუოქსეტინის, ისევე როგორც სხვა ნაერთების, მათ შორის TCA–ების და სხვა სეროტონინის სელექტიური ანტიდეპრესანტების, მეტაბოლიზმი მონაწილეობს CYP2D6 სისტემაში, ამ ფერმენტული სისტემით მეტაბოლიზებულ პრეპარატებთან (მაგალითად, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები) თანმხლებმა თერაპიამ შეიძლება გამოიწვიოს წამლისმიერი ურთიერთქმედება (იხილეთ ნაწილი 4.5 „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო პრეპარატებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები“).

ელიმინაცია

ფლუოქსეტინი — ფლუოქსეტინის (ნახევარგამოყოფის პერიოდი მწვავე მიღების შემდეგ 1-დან 3 დღემდე და ქრონიკული მიღების შემდეგ 4-დან 6 დღემდე) და მისი აქტიური მეტაბოლიტის, ნორფლუოქსეტინის (ნახევარგამოყოფის პერიოდი მწვავე და ქრონიკული მიღებიდან 4-დან 16 დღემდე) შედარებით ნელი ელიმინაცია იწვევს ამ აქტიური ნივთიერებების მნიშვნელოვან კუმულირებას ქრონიკული გამოყენებისას და წონასწორული მდგომარეობის დაგვიანებულ მიღწევას, მაშინაც კი, როდესაც გამოიყენება ფიქსირებული დოზა. 30 დღის განმავლობაში 40 მგ/დღეში დოზირების შემდეგ, დაფიქსირდა ფლუოქსეტინის პლაზმური კონცენტრაციები 91-დან 302 ნგ/მლ-მდე დიაპაზონში და ნორფლუოქსეტინის 72-დან 258 ნგ/მლ-მდე დიაპაზონში. ფლუოქსეტინის პლაზმური კონცენტრაციები უფრო მაღალი იყო, ვიდრე ერთჯერადი დოზის კვლევებით იყო პროგნოზირებული, რადგან ფლუოქსეტინის მეტაბოლიზმი დოზის პროპორციული არ არის. თუმცა, როგორც ჩანს, ნორფლუოქსეტინს აქვს ხაზოვანი ფარმაკოკინეტიკა. მისი საშუალო ტერმინალური ნახევარგამოყოფის პერიოდი ერთჯერადი დოზის შემდეგ იყო 8.6 დღე, ხოლო მრავალჯერადი დოზირების შემდეგ - 9.3 დღე. ხანგრძლივი დოზირების შემდეგ წონასწორული დონეები მსგავსია 4-დან 5 კვირამდე დოზირებისას დაფიქსირებული დონეებისა.

ფლუოქსეტინისა და ნორფლუოქსეტინის ხანგრძლივი ნახევარგამოყოფის პერიოდი უზრუნველყოფს, რომ დოზირების შეწყვეტის შემდეგაც კი, აქტიური ნივთიერება ორგანიზმში კვირების განმავლობაში შენარჩუნდება (ძირითადად პაციენტის ინდივიდუალური მახასიათებლების, წინა დოზირების რეჟიმის და შეწყვეტის დროს წინა თერაპიის ხანგრძლივობის მიხედვით). ამას შეიძლება ჰქონდეს მნიშვნელობა, როდესაც საჭიროა პრეპარატის შეწყვეტა ან როდესაც ინიშნება ისეთი პრეპარატები, რომლებმაც შეიძლება ურთიერთქმედება მოახდინონ ფლუოქსეტინთან და ნორფლუოქსეტინთან ფლუოქსეტინის შეწყვეტის შემდეგ.

დამახასიათებელი თვისებები პაციენტებში

ხანდაზმულები – ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის ინდივიდუალური ფარმაკოკინეტიკური პროფილების საფუძველზე, რექსეპი კომბის ფარმაკოკინეტიკა შეიძლება შეიცვალოს ხანდაზმულ პაციენტებში. ხანდაზმულებში დოზირებისას სიფრთხილეა საჭირო, განსაკუთრებით თუ არსებობს სხვა ფაქტორები, რომლებმაც შეიძლება დამატებით იმოქმედონ პრეპარატის მეტაბოლიზმზე და/ან ფარმაკოდინამიკურ მგრძნობელობაზე.

24 ჯანმრთელი სუბიექტის მონაწილეობით ჩატარებულ კვლევაში, ოლანზაპინის საშუალო ნახევარგამოყოფის პერიოდი ხანდაზმულ სუბიექტებში (≥ 65 წლის) დაახლოებით 1.5-ჯერ მეტი იყო, ვიდრე არახანდაზმულ სუბიექტებში (< 65 წლის ასაკის).

ჯანმრთელ ხანდაზმულ სუბიექტებში (≥ 65 წლის ასაკის) ფლუოქსეტინის ერთჯერადი დოზების განაწილება მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდა ახალგაზრდა ჯანმრთელ სუბიექტებში არსებულისგან. თუმცა, პრეპარატის ხანგრძლივი ნახევარგამოყოფის პერიოდისა და არაწრფივი განაწილების გათვალისწინებით, ერთჯერადი დოზის კვლევა არ არის საკმარისი ხანდაზმულებში ფარმაკოკინეტიკის ცვლილების შესაძლებლობის გამოსარიცხად, განსაკუთრებით თუ მათ აქვთ სისტემური დაავადება ან იღებენ მრავალ პრეპარატს თანმხლები დაავადებების გამო. ასაკის გავლენა ფლუოქსეტინის მეტაბოლიზმზე გამოკვლეული იქნა 260 ხანდაზმულ, მაგრამ სხვაგვარად ჯანმრთელ დეპრესიულ პაციენტში (≥ 60 წლის), რომლებიც იღებდნენ 20 მგ ფლუოქსეტინს 6 კვირის განმავლობაში. ფლუოქსეტინისა და ნორფლუოქსეტინის კომბინირებული პლაზმური კონცენტრაციები იყო 209.3 ± 85.7 ნგ/მლ რექსეპი კომბის შესწავლის 6 კვირის ბოლოს. ამ ხანდაზმულ პაციენტებში ასაკთან დაკავშირებული არასასურველი რეაქციების უჩვეულო სურათი არ დაფიქსირებულა.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა - ოლაზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის ფარმაკოკინეტიკა არ არის შესწავლილი თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში. თუმცა, ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის ინდივიდუალური ფარმაკოკინეტიკა მნიშვნელოვნად არ განსხვავდება თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში. თირკმლის უკმარისობის გამო რექსეპი კომბის რეგულარული დოზის კორექცია საჭირო არ არის.

რადგან ოლანზაპინი ექსკრეციამდე მაღალ მეტაბოლიზმს განიცდის და პრეპარატის მხოლოდ 7% გამოიყოფა უცვლელი სახით, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ მხოლოდ თირკმლის დისფუნქციას ჰქონდეს მნიშვნელოვანი გავლენა ოლანზაპინის ფარმაკოკინეტიკაზე. ოლანზაპინის ფარმაკოკინეტიკური მახასიათებლები მსგავსი იყო თირკმლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში და ჯანმრთელ სუბიექტებში, რაც მიუთითებს, რომ დოზის კორექცია თირკმლის უკმარისობის ხარისხის მიხედვით არ არის საჭირო. გარდა ამისა, ოლანზაპინი არ გამოიყოფა დიალიზით. თირკმლის უკმარისობის გავლენა ოლანზაპინის მეტაბოლიტების ელიმინაციაზე არ არის შესწავლილი.

დიალიზზე მყოფ დეპრესიის მქონე პაციენტებში (N=12), ფლუოქსეტინის 20 მგ დღეში ერთხელ 2 თვის განმავლობაში მიღებისას, ფლუოქსეტინისა და ნორფლუოქსეტინის პლაზმური კონცენტრაციები წონასწორულ მდგომარეობაში იყო, რაც შედარებადი იყო თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში დაფიქსირებულ კონცენტრაციებთან. მიუხედავად იმისა, რომ არსებობს შესაძლებლობა, რომ თირკმლის მძიმე დისფუნქციის მქონე პაციენტებში ფლუოქსეტინის თირკმელებით გამოყოფილი მეტაბოლიტები დაგროვდეს უფრო მაღალ დონეზე, თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში რუტინულად არ არის საჭირო უფრო დაბალი ან ნაკლებად ხშირი დოზის გამოყენება.

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა – ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის ინდივიდუალური ფარმაკოკინეტიკური პროფილების მიხედვით, რექსეპი კომბის ფარმაკოკინეტიკა შეიძლება შეიცვალოს ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში. ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებისთვის გასათვალისწინებელია ყველაზე დაბალი საწყისი დოზა. (იხილეთ ნაწილი 4.2 დოზირება და გამოყენების მეთოდი და ნაწილი 4.4. განსაკუთრებული გაფრთხილებები გამოყენებისას და უსაფრთხოების ზომები).

მიუხედავად იმისა, რომ ღვიძლის ფუნქციის დარღვევამ შეიძლება შეამციროს ოლანზაპინის კლირენსი, კლინიკურად მნიშვნელოვანი ციროზის მქონე სუბიექტებში (N=6) ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის ეფექტის კვლევამ (ჩაილდ-პიუს კლასიფიკაცია A და B) მცირე გავლენა მოახდინა ოლანზაპინის ფარმაკოკინეტიკაზე.

როგორც მისი ძირითადი მეტაბოლიზმის ადგილიდან შეიძლება ვივარაუდოთ, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევამ შეიძლება გავლენა მოახდინოს ფლუოქსეტინის გამოყოფაზე. ფლუოქსეტინის ნახევარგამოყოფის პერიოდი გახანგრძლივდა ციროზით დაავადებულ პაციენტებში ჩატარებულ კვლევაში, საშუალოდ 7.6 დღით, 2-დან 3 დღემდე დიაპაზონთან შედარებით ღვიძლის დაავადების არმქონე სუბიექტებში; ნორფლუოქსეტინის ელიმინაცია ასევე შეფერხდა, საშუალოდ 12 დღით ციროზით დაავადებულ პაციენტებში, ნორმალურ სუბიექტებში 7-დან 9 დღემდე დიაპაზონთან შედარებით.

სქესი - ოლანზაპინის კლირენსი ქალებში დაახლოებით 30%-ით დაბალია, ვიდრე მამაკაცებში. თუმცა, მამაკაცებსა და ქალებს შორის ეფექტურობის ან გვერდითი მოვლენების მხრივ აშკარა განსხვავებები არ დაფიქსირებულა. სქესის მიხედვით დოზის მოდიფიკაცია საჭირო არ უნდა იყოს.

მწეველობის სტატუსი - ოლანზაპინის კლირენსი მწეველებში დაახლოებით 40%-ით მაღალია, ვიდრე არამწეველებში, თუმცა დოზის მოდიფიკაცია რუტინულად არ არის საჭირო.

კომბინირებული ეფექტები - ასაკის, მოწევისა და სქესის კომბინირებულმა ეფექტებმა შეიძლება გამოიწვიოს მნიშვნელოვანი ფარმაკოკინეტიკური განსხვავებები პოპულაციებში. მაგალითად, ახალგაზრდა მწეველ მამაკაცებში ოლანზაპინის კლირენსი შეიძლება 3-ჯერ მაღალი იყოს, ვიდრე ხანდაზმულ არამწეველ ქალებში. რექსეპი კომბის დოზირების მოდიფიკაცია შეიძლება საჭირო გახდეს იმ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ ფაქტორების კომბინაცია, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ოლანზაპინის კომპონენტის მეტაბოლიზმის შენელება. (იხილეთ ნაწილი 4.2 დოზირება და გამოყენების მეთოდი).

ბავშვები და მოზარდები (10-დან 17 წლამდე)

ბავშვებში ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის კვლევის მიხედვით, ოლანზაპინის, ფლუოქსეტინისა და ნორფლუოქსეტინის წონასწორული პლაზმური კონცენტრაციები დაახლოებით 31%-ით, 76%-ით და 38%-ით მაღალი იყო, შესაბამისად, დაბალი წონის პედიატრიულ პაციენტებში (50 კგ-ზე ნაკლები) მაღალი წონის პედიატრიულ პაციენტებთან შედარებით (52 კგ–ზე მეტი ან ტოლი). მაღალი წონის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში ექსპოზიცია მსგავსი იყო მოზრდილებში ადრე დაფიქსირებული მაჩვენებლებისა. დოზის შეცვლა სხეულის წონის მიხედვით საჭირო არ არის.

• 3 პრეკლინიკური უსაფრთხოების მონაცემები

ოლანზაპინისა და ფლუოქსეტინის კომბინაციის კანცეროგენურობის, მუტაგენურობის ან ფერტილობის კვლევები არ ჩატარებულა. ქვემოთ მოცემული მონაცემები ეფუძნება ცალკეული კომპონენტების გამოყენებით ჩატარებული კვლევების შედეგებს და ყველა დოზის ჯერადი (სხეულის ზედაპირის ფართობის მიხედვით) ასახავს მაქსიმალურ რეკომენდებულ დოზას (MRHD) ადამიანისთვის, რომელიც შეადგენს 12 მგ ოლანზაპინს ან 50 მგ ფლუოქსეტინს ოლანზაპინთან და ფლუოქსეტინთან კომბინაციაში.

კანცეროგენეზი

ოლანზაპინი — პერორალური კანცეროგენურობის კვლევები ჩატარდა თაგვებსა და ვირთაგვებზე. თაგვებს ეძლეოდათ ოლანზაპინი 3, 10 და 30/20 მგ/კგ/დღეში დოზებით [რაც ექვივალენტურია 1-12-ჯერადი ადამიანისთვის რეკომენდებული მაქსიმალური დოზის (MRHD) მგ/მ2-ის მიხედვით] და 0.25, 2, და 8 მგ/კგ/დღეში დოზებით (რაც ექვივალენტურია 3–ჯერადი ადამიანისთვის რეკომენდებული მაქსიმალური დოზისა მგ/მ2-ის მიხედვით). ვირთაგვებს 2 წლის განმავლობაში აძლევდნენ დოზებს 0.25, 1, 2.5 და 4 მგ/კგ/დღეში (მამრები) და 0.25, 1, 4 და 8 მგ/კგ/დღეში დოზებს (დედლები) (რაც ადამიანისთვის მაქსიმალურ რეკომენდებულ დოზას 3 და 7-ჯერ აღემატება მგ/მ2-ის მიხედვით, შესაბამისად). ღვიძლის ჰემანგიომების და ჰემანგიოსარკომების რაოდენობა მნიშვნელოვნად გაიზარდა დედლებში (რაც ადამიანისთვის მაქსიმალურ რეკომენდებულ დოზას 2-ჯერ აღემატება მგ/მ2-ის მიხედვით) თაგვებზე ჩატარებულ 1 კვლევაში. თაგვებზე ჩატარებულ სხვა კვლევაში ეს სიმსივნეები არ გაიზარდა დედლებში (რაც ადამიანისთვის მაქსიმალურ რეკომენდებულ დოზას 12-ჯერ აღემატება მგ/მ2-ის მიხედვით); ამ კვლევაში 30/20 მგ/კგ/დღეში ჯგუფში მამრებში ადრეული …