პრედნიზოლონი-დარნიცა

სამკურნალო პროდუქტის სამედიცინო გამოყენების

ინსტრუქცია

პრედნიზოლონი-დარნიცა

(PREDNISOLONE-DARNYTSIA)

შემადგენლობა:

აქტიური ინგრედიენტი: პრედნიზოლონი;

ხსნარის 1 მლ შეიცავს პრედნიზოლონის ნატრიუმის ფოსფატს 30 მგ პრედნიზოლონზე გადაანგარიშებით;

დამხმარე ნივთიერებები: დინატრიუმის ედეტატი, დინატრიუმის ფოსფატის დოდეკაჰიდრატი, კალიუმის დიჰიდროფოსფატი, ეთანოლი 96%, პროპილენგლიკოლი, საინექციო წყალი.

წამლის ფორმა: საინექციო ხსნარი.

ძირითადი ფიზიკურ-ქიმიური თვისებები: გამჭვირვალე, უფერო ან ოდნავ შეფერილი სითხე.

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: სისტემური გამოყენების კორტიკოსტეროიდები. გლუკოკორტიკოიდები. პრედნიზოლონი. ათქ კოდი: H02A B06.

ფარმაკოლოგიური თვისებები:

ფარმაკოდინამიკა.

პრეპარატს აქვს ანთების საწინააღმდეგო, ანტიალერგიული, იმუნოსუპრესიული, ანტიშოკური და ანტიტოქსიკური ეფექტები. შედარებით მაღალი დოზებით, ის თრგუნავს ფიბრობლასტების აქტივობას, კოლაგენის სინთეზს, რეტიკულოენდოთელურ და შემაერთებელ ქსოვილს (ანთების პროლიფერაციული ფაზის დათრგუნვა), აფერხებს ცილის სინთეზს და აჩქარებს ცილის კატაბოლიზმს კუნთოვან ქსოვილში, მაგრამ ზრდის ცილის სინთეზს ღვიძლში. პრეპარატის ანტიალერგიული და იმუნოსუპრესიული თვისებები განპირობებულია ლიმფოიდური ქსოვილის განვითარების და მისი ინვოლუციის ინჰიბირებით ხანგრძლივი გამოყენებისას, მოცირკულირე T- და B-ლიმფოციტების რაოდენობის შემცირებით, მასტოციტების დეგრანულაციის ინჰიბირებით და ანტისხეულების წარმოების დათრგუნვით.

პრეპარატის ანტიშოკური ეფექტი განპირობებულია ენდო- და ეგზოგენური ვაზოკონსტრიქტორების მიმართ სისხლძარღვთა რეაქციის გაზრდით, კატექოლამინების მიმართ სისხლძარღვთა რეცეპტორების მგრძნობელობის აღდგენით და მათი ჰიპერტენზიული ეფექტის გაძლიერებით, ასევე ორგანიზმიდან ნატრიუმის და წყლის გამოყოფის შეფერხებით.

პრეპარატის ანტიტოქსიკური ეფექტი დაკავშირებულია ღვიძლში ცილის სინთეზის სტიმულაციასთან და ენდოგენური ტოქსიკური მეტაბოლიტების და ქსენობიოტიკების დაჩქარებულ ინაქტივაციასთან, ასევე უჯრედული მემბრანების, მათ შორის ჰეპატოციტების, სტაბილურობის გაზრდასთან.

ის აძლიერებს გლიკოგენის შენახვას ღვიძლში და გლუკოზის სინთეზს ცილოვანი ცვლის პროდუქტებიდან. სისხლში გლუკოზის დონის მომატება ააქტიურებს ინსულინის გამოყოფას. ის აფერხებს ცხიმოვანი უჯრედების მიერ გლუკოზის შეწოვას, რაც იწვევს ლიპოლიზის გააქტიურებას. თუმცა, ინსულინის სეკრეციის მომატება ასტიმულირებს ლიპოგენეზს, რაც ხელს უწყობს ცხიმის დაგროვებას. ის ამცირებს ნაწლავში კალციუმის შეწოვას, ზრდის ძვლებიდან კალციუმის გამორეცხვას და თირკმელებით ექსკრეციას. ის თრგუნავს ადრენოკორტიკოტროპული ჰორმონის და β-ლიპოტროპინის გამოყოფას ჰიპოფიზის მიერ. ამიტომ, ხანგრძლივი გამოყენებისას, პრეპარატმა შეიძლება ხელი შეუწყოს თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის უკმარისობის განვითარებას.

პრედნიზოლონით ხანგრძლივი თერაპიის შემზღუდავი ძირითადი ფაქტორებია ოსტეოპოროზი და იცენკო-ქუშინგის სინდრომი. პრედნიზოლონი თრგუნავს ფარისებრი ჯირკვლის მასტიმულირებელი ჰორმონის და ფოლიკულის მასტიმულირებელი ჰორმონის სეკრეციას.

მაღალი დოზებით, მას შეუძლია გაზარდოს ტვინის აგზნებადობა და ხელი შეუწყოს კრუნჩხვების ზღურბლის შემცირებას.

ის ასტიმულირებს მარილმჟავას და პეპსინის ჭარბ სეკრეციას კუჭში, რამაც შეიძლება ხელი შეუწყოს პეპტიური წყლულის განვითარებას.

ფარმაკოკინეტიკა.

კუნთში შეყვანის შემდეგ პრედნიზოლონი სწრაფად შეიწოვება სისხლში, თუმცა სისხლში მაქსიმალური დონის მიღწევასთან შედარებით, პრეპარატის ფარმაკოლოგიური ეფექტი მნიშვნელოვნად შეფერხებულია და 2-8 საათში ვითარდება. სისხლის პლაზმაში პრედნიზოლონის უმეტესობა უკავშირდება ტრანსკორტინს (კორტიზოლ-შემაკავშირებელი გლობულინი), ხოლო გაჯერებისას უკავშირდება ალბუმინს. ცილის სინთეზის შემცირებით, ალბუმინის შეკავშირების უნარი მცირდება, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს პრედნიზოლონის თავისუფალი ფრაქციის ზრდა და, შესაბამისად, მისი ტოქსიკური მოქმედების განვითარება ნორმალური თერაპიული დოზებით გამოყენებისას. ნახევარგამოყოფის პერიოდი მოზრდილებში 2-4 საათია; ბავშვებში კი უფრო მოკლეა. ის ბიოტრანსფორმირდება დაჟანგვით, ძირითადად ღვიძლში, ასევე თირკმელებში, წვრილ ნაწლავსა და ბრონქებში. დაჟანგული ფორმები გლუკურონიდირებული ან სულფატირებულია და გამოიყოფა თირკმელებით კონიუგატების სახით.

პრედნიზოლონის დაახლოებით 20% გამოიყოფა უცვლელი სახით თირკმელებით, მცირე ნაწილი კი ნაღველთან ერთად.

ღვიძლის დაავადების დროს პრედნიზოლონის მეტაბოლიზმი შენელებულია და მისი პლაზმური ცილებთან შეკავშირება მცირდება, რაც იწვევს ნახევარგამოყოფის პერიოდის გაზრდას.

კლინიკური მახასიათებლები.

ჩვენებები.

კუნთში, ვენაში შეყვანა:

• შემაერთებელი ქსოვილის სისტემური დაავადებები: სისტემური წითელი მგლურა, დერმატომიოზიტი, სკლეროდერმია, კვანძოვანი პერიართრიტი, ბეხტერევის დაავადება;
• ჰემატოლოგიური დაავადებები: მწვავე ჰემოლიზური ანემია, ლიმფოგრანულომატოზი, გრანულოციტოპენია, თრომბოციტოპენიური პურპურა, აგრანულოციტოზი, ლეიკემიის სხვადასხვა ფორმები;
• კანის დაავადებები: ჩვეულებრივი ეგზემა, მულტიფორმული ექსუდაციური ერითემა, ბუშტუკები, ერითროდერმია, ექსფოლიაციური დერმატიტი, სებორეული დერმატიტი, ფსორიაზი, ალოპეცია, ადრენოგენიტალური სინდრომი;
• ჩანაცვლებითი თერაპია: ადისონის კრიზი;
• გადაუდებელი მდგომარეობები: წყლულოვანი კოლიტის და კრონის დაავადების მძიმე ფორმები, შოკი (დამწვრობა, ტრავმული, ქირურგიული, ანაფილაქსიური, ტოქსიკური, ტრანსფუზიასთან დაკავშირებული), ასთმური სტატუსი, თირკმელზედა ჯირკვლის მწვავე უკმარისობა, ღვიძლის კომა, მძიმე ალერგიული და ანაფილაქსიური რეაქციები, ჰიპოგლიკემიური მდგომარეობები.

სახსარში შეყვანა:

• ქრონიკული პოლიართრიტი, მსხვილი სახსრების ოსტეოართრიტი, რევმატოიდული ართრიტი, პოსტტრავმული ართრიტი, ართროზი.

უკუჩვენებები.

მომატებული მგრძნობელობა პრეპარატის რომელიმე კომპონენტის მიმართ.

ვირუსული, სოკოვანი ან ბაქტერიული წარმოშობის პარაზიტული და ინფექციური დაავადებები, მიმდინარე ან ბოლო დროს განვითარებული: მარტივი ჰერპესი, შემომსალტველი ჰერპესი (ვირემიული ფაზა), ჩუტყვავილა, წითელა; ამებიაზი, სტრონგილოიდოზი (დადასტურებული ან საეჭვო); სისტემური მიკოზი; აქტიური ტუბერკულოზი.

ვაქცინაციის შემდგომი პერიოდი (ხანგრძლივობა 10 კვირა: ვაქცინაციამდე 8 კვირით ადრე და ვაქცინაციიდან 2 კვირის შემდეგ), ლიმფადენიტი BCG ვაქცინაციის შემდეგ.

აივ ინფექციით გამოწვეული იმუნოდეფიციტური მდგომარეობები.

კუჭ-ნაწლავის დაავადებები: კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლული, ეზოფაგიტი, გასტრიტი, მწვავე ან ლატენტური პეპტიური წყლული, ბოლო დროს ჩატარებული ნაწლავის ანასტომოზი, არასპეციფიკური წყლულოვანი კოლიტი პერფორაციის ან აბსცესის წარმოქმნის რისკით, დივერტიკულიტი.

გულ-სისხლძარღვთა დაავადებები: ბოლო დროს გადატანილი მიოკარდიუმის ინფარქტი, დეკომპენსირებული ქრონიკული გულის უკმარისობა, არტერიული ჰიპერტენზია, თრომბოემბოლიური დაავადებისადმი მიდრეკილება.

ენდოკრინული სისტემის დაავადებები: დეკომპენსირებული შაქრიანი დიაბეტი, თირეოტოქსიკოზი, ჰიპოთირეოზი, იცენკო-ქუშინგის დაავადება.

თირკმლის და/ან ღვიძლის მძიმე ქრონიკული უკმარისობა (გარდა გადაუდებელი შემთხვევებისა, როგორიცაა ღვიძლის კომა), ნეფროლითიაზი.

ჰიპოალბუმინემია. სისტემური ოსტეოპოროზი. მიასთენია გრავისი. მძიმე მიოპათია. ფსიქიკურ დაავადებასთან დაკავშირებული პროდუქტიული სიმპტომები, ფსიქოზი. სიმსუქნე (III-IV ხარისხი). პოლიომიელიტი (ბულბარული ენცეფალიტის გარდა). ღია და დახურულკუთხოვანი გლაუკომა, კატარაქტა.

სახსარშიდა, პერიარტიკულარული ინექციებისთვის და მყესების გარსებში ინექციებისთვის, სადაც ინექციის ადგილას ან მიმდებარე ქსოვილებში ინფექციაა.

უშუალოდ მყესში ინექციებისთვის.

ხერხემლის ან სხვა არასახსარშიდა სახსრებში ინექციებისთვის.

ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები.

CYP3A ინჰიბიტორებთან, მათ შორის კობიცისტატის შემცველ პროდუქტებთან ერთად თანმხლები მკურნალობა, სავარაუდოდ, გაზრდის სისტემური გვერდითი ეფექტების რისკს. ეს კომბინაცია თავიდან უნდა იქნას აცილებული, თუ სარგებელი არ აღემატება სისტემური კორტიკოსტეროიდების გვერდითი მოვლენების გაზრდილ რისკს; ასეთ შემთხვევებში აუცილებელია პაციენტის ფრთხილი მონიტორინგი.

პრედნიზოლონის სხვა პრეპარატებთან ერთად გამოყენებისას შესაძლო რეაქციები:

ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონებთან და ღვიძლის ფერმენტების ინდუქტორებთან, განსაკუთრებით ბარბიტურატებთან, ფენიტოინთან, პირიმიდონთან, კარბამაზეპინთან და რიფამპინთან - პრედნიზოლონის ეფექტების შემცირება სისტემური კლირენსის გაზრდის გამო;

რიფამპინთან, რიფაბუტინთან, კარბამაზეპინთან, ფენობარბიტალთან, ფენიტოინთან, პრიმიდონთან, ეფედრინთან და ამინოგლუტეთიმიდთან - თერაპიული ეფექტის შემცირება კორტიკოსტეროიდების მეტაბოლიზმის გაზრდის გამო;

ესტროგენებთან (მათ შორის ესტროგენის შემცველ პერორალურ კონტრაცეპტივებთან), ციკლოსპორინთან და CYP3A4 ინჰიბიტორებთან, მათ შორის ერითრომიცინთან, კლარითრომიცინთან, კეტოკონაზოლთან, დილთიაზემთან, აპრეპიტანტთან, იტრაკონაზოლთან და ოლეანდომიცინთან - პრედნიზოლონის თერაპიული და ტოქსიკური ეფექტები შეიძლება გაძლიერდეს, ამიტომ შეიძლება საჭირო გახდეს დოზის კორექცია.

ეტოპოზიდთან - შესაძლებელია გლუკოკორტიკოსტეროიდების მეტაბოლიზმის ინ ვიტრო ინჰიბირება. ამან შეიძლება გაზარდოს როგორც ეტოპოზიდის ეფექტურობა, ასევე ტოქსიკურობა, ამიტომ აუცილებელია მონიტორინგი.

ანტაციდებთან - პრედნიზოლონის შეწოვის შემცირება.

სალიცილის მჟავას წარმოებულებთან და სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატებთან - შეიძლება გაიზარდოს სისხლდენის და კუჭის წყლულის განვითარების რისკი. პრედნიზოლონი ამცირებს სალიცილის მჟავას წარმოებულების შრატის დონეს მათი თირკმლის კლირენსის გაზრდით, ხოლო სტეროიდების ელიმინაციამ შეიძლება გამოიწვიოს სალიცილატით ინტოქსიკაცია. პრეპარატი ზრდის პარაცეტამოლის მიმართ ჰეპატოტოქსიური რეაქციების რისკს ღვიძლის ფერმენტების ინდუქციის და მისი ტოქსიკური მეტაბოლიტის წარმოქმნის გამო. ასპირინი სიფრთხილით გამოიყენება გლუკოკორტიკოსტეროიდებთან კომბინაციაში ჰიპოპროთრომბინემიის მქონე პაციენტებში;

კუმარინის ანტიკოაგულანტებთან და ვარფარინთან - მათი ეფექტურობა შეიძლება გაძლიერდეს კორტიკოსტეროიდებით თანმხლები თერაპიით. ამიტომ, სპონტანური სისხლდენის თავიდან ასაცილებლად, აუცილებელია საერთაშორისო ნორმალიზებული თანაფარდობის (INR) ან პროთრომბინის დროის ფრთხილად მონიტორინგი;

გულის გლიკოზიდებთან - შეიძლება გაიზარდოს ამ უკანასკნელის ტოქსიკურობა, ხოლო შედეგად გამოწვეულმა ჰიპოკალიემიამ შეიძლება გაზარდოს არითმიების რისკი;

ჰიპოგლიკემიურ საშუალებებთან - შეიძლება აღინიშნოს პერორალური ჰიპოგლიკემიური საშუალებების და ინსულინის ჰიპოგლიკემიური ეფექტის დათრგუნვა;

ჰიპოტენზიულ პრეპარატებთან - ამ უკანასკნელი პრეპარატების ეფექტურობის შემცირება;

ტრიციკლურ ანტიდეპრესანტებთან - პრედნიზოლონით გამოწვეული დეპრესიის სიმპტომების გაძლიერება და თვალშიდა წნევის მომატება;

იმუნოსუპრესანტებთან - ინფექციების და ლიმფომის ან ეპშტეინ-ბარის ვირუსთან დაკავშირებული სხვა ლიმფოპროლიფერაციული დარღვევების განვითარების რისკის მომატება;

შარდმდენებთან (მარყუჟოვანი, თიაზიდური და აცეტაზოლამიდი), კარბენოქსოლონთან, საფაღარათო საშუალებებთან და სოკოს საწინააღმდეგო საშუალებებტან (ამფოტერიცინი B) - ჰიპოკალიემიის რისკის მომატება, ამიტომ ერთდროული გამოყენება თავიდან უნდა იქნას აცილებული. ჰიპოკალიემიის რისკი ასევე იზრდება თეოფილინის და კორტიკოსტეროიდების მაღალი დოზების ერთდროული გამოყენებისას ბამბუტეროლის, ფენოტეროლის, ფორმოტეროლის, რიტოდრინის, სალბუტამოლის, სალმეტეროლის და ტერბუტალინის მაღალი დოზების ერთდროული გამოყენებისას. პრედნიზოლონი ზრდის ოსტეოპოროზის რისკს ამფოტერიცინთან და კარბონანჰიდრაზას ინჰიბიტორებთან ერთად გამოყენებისას;

კეტოკონაზოლთან - მეთილპრედნიზოლონის მეტაბოლური და თირკმლის კლირენსი მცირდება, რაც ასევე შეიძლება მოხდეს პრედნიზოლონის გამოყენებისას;

მიფეპრისტონთან - კორტიკოსტეროიდების ეფექტი შეიძლება შემცირდეს 3-4 დღის განმავლობაში;

მეტოტრექსატთან - შეიძლება გაიზარდოს ჰემატოლოგიური ტოქსიკურობის რისკი;

მ-ქოლინობლოკატორებთან, ანტიჰისტამინურ საშუალებებთან და ნიტრატებთან - შეიძლება გაიზარდოს თვალშიდა წნევა და შემცირდეს ანტიჰისტამინური საშუალებების ეფექტურობა;

ნეიროლეპტიკებთან, კარბუტამიდთან და აზათიოპრინთან - შეიძლება გაიზარდოს კატარაქტის რისკი;

ესტროგენებთან, ანაბოლურ სტეროიდებთან და პერორალურ კონტრაცეპტივებთან - შეიძლება განვითარდეს ჰირსუტიზმი და აკნე. გლუკოკორტიკოიდების ეფექტი შეიძლება გაძლიერდეს, ამიტომ ამ შემთხვევაში აუცილებელია დოზის კორექცია;

ცოცხალ ანტივირუსულ ვაქცინებთან და სხვა ტიპის იმუნიზაციის გამოყენებისას - ვირუსული აქტივაციის და ინფექციის რისკის მომატება. კორტიკოსტეროიდების მაღალი დოზები აზიანებს იმუნურ პასუხს, ამიტომ ცოცხალი ვაქცინების გამოყენება თავიდან უნდა იქნას აცილებული (იხილეთ პუნქტი „გამოყენების თავისებურებები“);

მიორელაქსანტებთან ჰიპოკალიემიის ფონზე - კუნთების ბლოკადის სიმძიმის და ხანგრძლივობის მომატება მიორელაქსანტების გამოყენებისას;

ანტიქოლინესტერაზას პრეპარატებთან - კუნთების სისუსტე მიასთენია გრავისით დაავადებულ პაციენტებში (განსაკუთრებით მიასთენია გრავისით დაავადებულ პაციენტებში) და ქოლეცისტოგრაფიულ რენტგენოლოგიურ მედიებზე ეფექტის შემცირება;

მიტოტანთან და თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის სხვა ინჰიბიტორებთან - შეიძლება საჭირო გახდეს პრეპარატის დოზის გაზრდა;

ღებინების საწინააღმდეგო საშუალებებთან - ღებინების საწინააღმდეგო ეფექტის გაძლიერება;

იზონიაზიდთან, მექსილეტინთან, პრაზიკვანტელთან - პლაზმაში კონცენტრაციის შემცირება;

სომატოტროპინთან (მაღალი დოზებით) - ამ უკანასკნელის ეფექტის შემცირება;

ერითრომიცინთან - შეიძლება დათრგუნოს ზოგიერთი კორტიკოსტეროიდის მეტაბოლიზმი;

ფტორქინოლონებთან - მყესების დაზიანება;

რეტინოიდებთან და ტეტრაციკლინებთან - შესაძლებელია ქალასშიდა წნევის მომატება;

ციკლოსპორინთან - ზრდის პრედნიზოლონის პლაზმაში კონცენტრაციას. მსგავსი ეფექტი შესაძლებელია რიტონავირთან ერთადაც. აღწერილია კრუნჩხვების შემთხვევები. რადგან ამ პრეპარატების თანმხლები მიღება იწვევს მეტაბოლიზმის შენელებას, სავარაუდოა, რომ კრუნჩხვები და ამ პრეპარატების გამოყენებასთან დაკავშირებული სხვა გვერდითი მოვლენები, როგორც მონოთერაპიისას, ასევე კომბინირებული თერაპიისას, უფრო ხშირად განვითარდეს. ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს სხვა პრეპარატების კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში.

ხანგრძლივი თერაპიის დროს პრედნიზოლონი ზრდის ფოლიუმის მჟავას შემცველობას.

პრეპარატი ამცირებს D ვიტამინის ზემოქმედებას ნაწლავებში Ca2+-ს შეწოვაზე.

გამოყენების თავისებურებები

ანთების საწინააღმდეგო/იმუნოსუპრესიული ეფექტები და ინფექციები.

გამოიყენეთ განსაკუთრებული სიფრთხილით იმუნოდეფიციტური მდგომარეობებისას (მათ შორის შიდსის ან აივ ინფექციის დროს).

ამ მედიკამენტით მკურნალობა, თუნდაც დაბალი დოზებით, ნიღბავს უკვე არსებული ინფექციების და მკურნალობის დროს განვითარებული ინფექციების ნიშნებსა და სიმპტომებს (მათ შორის ოპორტუნისტული ინფექციები), რაც ართულებს მათ დიაგნოზს. ამიტომ, მკურნალობის დროს უნდა მოერიდოთ გაციების მქონე ან სხვა ინფექციებით დაავადებულ ადამიანებთან კონტაქტს.

ანთებითი რეაქციისა და იმუნური ფუნქციის დათრგუნვა ზრდის ინფექციებისადმი მგრძნობელობას და მათი მიმდინარეობის სიმძიმეს. მათი გამოყენებისას შეიძლება განვითარდეს ახალი ინფექციები. ეს ოპორტუნისტული ინფექციები შეიძლება ფატალური იყოს. კლინიკური სურათი ხშირად შეიძლება იყოს ატიპიური, ხოლო სერიოზული ინფექციები (როგორიცაა სეფსისი და ტუბერკულოზი) შეიძლება შეინიღბოს და დიაგნოზი დაისვას მხოლოდ პროგრესირების სტადიაზე.

ინფექციური დაავადებების (რომლებიც არ არის ჩამოთვლილი პუნქტში „უკუჩვენებები“) და ტუბერკულოზის ლატენტური ფორმების დროს, ეს მედიკამენტი უნდა დაინიშნოს მხოლოდ ანტიბიოტიკებთან და ტუბერკულოზის საწინააღმდეგო საშუალებებთან კომბინაციაში.

განსაკუთრებული ყურადღება ექცევა ჩუტყვავილას, რადგან ეს მსუბუქი დაავადება შეიძლება ფატალური იყოს იმუნოკომპრომეტირებულ პაციენტებში. პაციენტებს (ან ბავშვების მშობლებს), რომლებსაც ადრე არ ჰქონიათ ჩუტყვავილა, უნდა ურჩიონ, თავი აარიდონ ჩუტყვავილით ან ჰერპესით დაავადებულ პირებთან ახლო პირად კონტაქტს და ზემოქმედების შემთხვევაში, დაუყოვნებლივ მიმართეთ ექიმს. ჩუტყვავილას-ზოსტერის (VZIG) პასიური იმუნიზაცია იმუნოგლობულინით აუცილებელია იმუნიტეტის არმქონე პაციენტებისთვის, რომლებიც იღებენ სისტემურ კორტიკოსტეროიდებს ან იყენებდნენ მათ ბოლო 3 თვის განმავლობაში.

პაციენტებმა, რომლებსაც მკურნალობის დროს ჰქონდათ წითელას ან ჩუტყვავილას მქონე პირთან კონტაქტი, პროფილაქტიკის სახით უნდა მიიღონ სპეციფიკური იმუნოგლობულინები (კონტაქტიდან 10 დღის განმავლობაში). ჩუტყვავილას დიაგნოზის დადასტურების შემთხვევაში საჭიროა განსაკუთრებული სიფრთხილე და სასწრაფო მკურნალობა. კორტიკოსტეროიდების მიღება არ უნდა შეწყდეს და დოზა შეიძლება გაიზარდოს.

იმუნური სისტემის დარღვევის მქონე პირებს მკურნალობის დროს არ უნდა მიგაუკეთდეთ ცოცხალი ვაქცინები. შეიძლება გამოყენებულ იქნას ინაქტივირებული (მოკლული) ვაქცინები ან ანატოქსინები, თუმცა მათი ეფექტი შეიძლება შემცირდეს.

ნებისმიერი თანმხლები დაავადების, ტრავმის ან ქირურგიული მანიპულაციის ხანგრძლივი თერაპიის დროს, დოზა დროებით უნდა გაიზარდოს. თუ კორტიკოსტეროიდების გამოყენება შეწყდება ხანგრძლივი თერაპიის შემდეგ, შეიძლება წარმოიშვას ხელახალი დანიშვნის დროებითი საჭიროება. თანმხლები ინფექციების და სეპტიური მდგომარეობების შემთხვევაში, იმავდროულად უნდა ჩატარდეს ანტიბიოტიკოთერაპია.

მძიმე ინფექციური დაავადებების დროს (რომლებიც არ არის ჩამოთვლილი პუნქტში "უკუჩვენებების") გამოყენება შესაძლებელია მხოლოდ სპეციფიკური ანტიმიკრობული თერაპიით. ქრონიკული იმუნოსუპრესია (მაგ., ორგანოების გადანერგვის დროს) დაკავშირებული იყო ავთვისებიანი სიმსივნის განვითარების გაზრდილ რისკთან.

გამოყენების შეწყვეტა.

პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ პრედნიზოლონის ფიზიოლოგიურზე მაღალ დოზებს (დაახლოებით 7.5 მგ პრედნიზოლონი ან მისი ექვივალენტი) 3 კვირაზე მეტი ხნის განმავლობაში, პრედნიზოლონით მკურნალობა თანდათან უნდა შეწყდეს. მკურნალობა თანდათან უნდა შეწყდეს, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ ის 3 კვირაზე ნაკლებ ხანს გრძელდებოდა, შემდეგი პაციენტების ჯგუფებისთვის:

• პაციენტები, რომლებიც იტარებენ პრედნიზოლონის მკურნალობის განმეორებით კურსს;
• პაციენტები, რომლებსაც დანიშნული აქვთ მკურნალობის განმეორებითი კურსი ხანგრძლივი მკურნალობის შემდეგ (თვეები, წლები) ერთი წლის განმავლობაში;
• პაციენტები, რომლებიც იღებენ პრედნიზოლონის ან მისი ექვივალენტის 40 მგ-ზე მეტს დღეში;
• პაციენტები თირკმელზედა ჯირკვლის უკმარისობით, რომელიც არ არის გამოწვეული ეგზოგენური კორტიკოსტეროიდების მიღებით;
• პაციენტები, რომლებიც იღებდნენ კორტიკოსტეროიდების მრავალჯერად დოზებს საღამოს.

მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ შეიძლება განვითარდეს მოხსნის სინდრომი, თირკმელზედა ჯირკვლის უკმარისობა და იმ ძირითადი დაავადების გამწვავება, რომლისთვისაც დაინიშნა პრედნიზოლონი. თუ პრედნიზოლონით მკურნალობის დასრულების შემდეგ განვითარდება თირკმელზედა ჯირკვლის ფუნქციური უკმარისობა, პრეპარატის მიღება დაუყოვნებლივ უნდა განახლდეს და დოზა თანდათან და ფრთხილად უნდა შემცირდეს (მაგ.,დღიური დოზა უნდა შემცირდეს 2-3 მგ-ით 7-10 დღის განმავლობაში). პრედნიზოლონის 7.5 მგ დღიური დოზის მიღწევის შემდეგ, დოზა უფრო ნელა უნდა შემცირდეს, რათა ჰიპოთალამურ-ჰიპოფიზურ-თირკმელზედა ჯირკვლის ღერძი აღდგეს.

სისტემური კორტიკოსტეროიდული თერაპიის მკვეთრი შეწყვეტა 3 კვირამდე ვადით მიზანშეწონილია, თუ რეციდივი არ არის მოსალოდნელი. პრედნიზოლონის ან მისი ექვივალენტის 40 მგ-მდე დღიური დოზის მკვეთრი შეწყვეტა 3 კვირის განმავლობაში, სავარაუდოდ, არ გამოიწვევს ჰიპოთალამურ-ჰიპოფიზურ-თირკმელზედა ჯირკვლის ღერძის კლინიკურ დათრგუნვას პაციენტთა უმეტესობაში.

თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის ატროფია ვითარდება ხანგრძლივი თერაპიისას და შეიძლება გაგრძელდეს მკურნალობის შეწყვეტიდან მრავალი წლის განმავლობაში.

სტეროიდებით გამოწვეული მეორადი თირკმელზედა ჯირკვლის უკმარისობის მინიმიზაცია შესაძლებელია დოზის თანდათანობითი შემცირებით. ამ ტიპის უკმარისობა შეიძლება გაგრძელდეს თერაპიის დასრულებიდან რამდენიმე თვის განმავლობაში, ამიტომ ამ პერიოდში წარმოქმნილი ნებისმიერი სტრესული სიტუაცია საჭიროებს კორტიკოსტეროიდებით თერაპიის განახლებას.

მკვეთრმა შეწყვეტამ, განსაკუთრებით მანამდე მაღალი დოზების მიღებისას, შეიძლება გამოიწვიოს მოხსნის სიმპტომები, მათ შორის ცხელება, მადის დაქვეითება, გულისრევა, ღებინება, დიარეა, ლეთარგია, თავბრუსხვევა, გენერალიზებული კუნთოვანი ტკივილი და ასთენია.

მხედველობის დარღვევა.

მხედველობის დარღვევა შეიძლება განვითარდეს კორტიკოსტეროიდების სისტემური და ადგილობრივი გამოყენებისას. თუ პაციენტს აღენიშნება მხედველობის გაუარესების ან სხვა მხედველობის დარღვევების სიმპტომები, პაციენტს უნდა მიეცეს მითითება ოფთალმოლოგთან ვიზიტზე შესაძლო მიზეზების შესაფასებლად, რაც შეიძლება მოიცავდეს კატარაქტას, გლაუკომას ან იშვიათ მდგომარეობებს (მაგალითად, ცენტრალური სეროზული ქორიორეტინოპათია (CSCR)), რომელთა განვითარების შემთხვევები აღწერილია სისტემური და ადგილობრივი კორტიკოსტეროიდების გამოყენების შემდეგ.

სკლეროდერმიული თირკმლის კრიზი.

სიფრთხილეა საჭირო სისტემური სკლეროზის მქონე პაციენტების მკურნალობისას, რადგან ჰიპერტენზიასთან ერთად თირკმლის კრიზის (შესაძლოა ფატალური) შემთხვევები იზრდება და პრედნიზოლონის 15 მგ ან მეტი დღიური დოზების მიღებისას შეინიშნება შარდის გამოყოფის შემცირება. ამიტომ, რეგულარულად უნდა კონტროლდებოდეს არტერიული წნევა და თირკმლის ფუნქცია (s-კრეატინინი). თუ არსებობს ეჭვი თირკმლის კრიზზე, გულდასმით უნდა გაკონტროლდეს არტერიული წნევა.

ხანდაზმული ასაკის პაციენტები.

სისტემური კორტიკოსტეროიდების ხშირი გვერდითი მოვლენები შეიძლება დაკავშირებული იყოს უფრო სერიოზულ შედეგებთან ხანდაზმულებში, განსაკუთრებით ოსტეოპოროზის, ჰიპერტენზიის, ჰიპოკალიემიის, შაქრიანი დიაბეტის, ინფექციებისადმი მიდრეკილების და კანის გათხელების მქონე ხანდაზმულ პირებში. სიცოცხლისთვის საშიში რეაქციების თავიდან ასაცილებლად აუცილებელია მჭიდრო კლინიკური მონიტორინგი (იხილეთ პუნქტი „დოზირება და მიღების წესი“).

პედიატრიული პოპულაცია.

ვინაიდან კორტიკოსტეროიდები იწვევენ ზრდის შეფერხებას ბავშვებსა და მოზარდებში, რაც შეიძლება შეუქცევადი იყოს, ისინი გამოიყენება მხოლოდ აბსოლუტური ჩვენების შემთხვევაში და ექიმის განსაკუთრებით მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ. მკურნალობა უნდა შემოიფარგლოს მინიმალური დოზით მოკლე პერიოდის განმავლობაში, რათა მინიმუმამდე იქნას დაყვანილი ჰიპოთალამურ-ჰიპოფიზურ-თირკმელზედა ჯირკვლის (HPA) ღერძის დათრგუნვა და ზრდის შეფერხება (იხილეთ „დოზირება და მიღების წესი“).

სხვა გაფრთხილებები.

სიფრთხილე და რეგულარული მონიტორინგი აუცილებელია გლუკოკორტიკოიდებით, მათ შორის პრედნიზოლონით მკურნალობისას, პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ:

• შაქრიანი დიაბეტი ან დიაბეტის ოჯახური ისტორია;
• გლაუკომა ან გლაუკომის ოჯახური ისტორია;
• ჰიპერტონია ან გულის შეგუბებითი უკმარისობა;
• ღვიძლის უკმარისობა;
• ეპილეფსია;
• ოსტეოპოროზი – ეს განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია ქალებში მენოპაუზის პერიოდში;
• სერიოზული აფექტური დარღვევების ისტორია, განსაკუთრებით კორტიკოსტეროიდებით გამოწვეული ფსიქოზით ანამნეზში;
• პეპტიური წყლული;
• პრესტეროიდული მიოპათია;
• თირკმლის უკმარისობა;
• ტუბერკულოზი: ტუბერკულოზის მქონე პირები ან ტუბერკულოზისთვის დამახასიათებელია რენტგენოგრაფიული ცვლილებების დროს. თუმცა, აქტიური ტუბერკულოზის განვითარების პრევენცია შესაძლებელია პროფილაქტიკური ტუბერკულოზის საწინააღმდეგო თერაპიით;
• ბოლო დროს გადატანილი მიოკარდიუმის ინფარქტი;
• ჰიპოთირეოზი და ღვიძლის ქრონიკული დაავადება (ღვიძლის ფუნქციის დარღვევით) _ კორტიკოსტეროიდების ეფექტი შეიძლება გაძლიერდეს;
• თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის ატროფია, რომელიც ვითარდება ხანგრძლივი თერაპიისას და შეიძლება გაგრძელდეს მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ მრავალი წლის განმავლობაში.

ნახშირწყლების მიმართ ტოლერანტობის დარღვევის შემთხვევაში, პრეპარატი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული.

თუ პრედნიზოლონი გამოყენებული უნდა იქნას პერორალური ჰიპოგლიკემიური საშუალებების ან ანტიკოაგულანტების მიღებისას, ამ უკანასკნელის დოზირების რეჟიმი უნდა დაკორექტირდეს.

თრომბოციტოპენიური პურპურას მქონე პაციენტებში პრეპარატი შეჰყავთ მხოლოდ ინტრავენურად.

მკურნალობის ხანგრძლივობისა და დოზის მიხედვით, პრეპარატმა შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს კალციუმის მეტაბოლიზმზე. რეკომენდებულია ოსტეოპოროზის პროფილაქტიკა, რაც განსაკუთრებით მნიშვნელოვანია რისკ-ფაქტორების მქონე პაციენტებში (მათ შორის ოჯახური წინასწარგანწყობა, ხანდაზმული ასაკი, პოსტმენოპაუზა, ცილისა და კალციუმის არასაკმარისი მიღება, ჭარბი მოწევა, ალკოჰოლის ჭარბი მოხმარება და ფიზიკური აქტივობის შემცირება). პრევენცია ეფუძნება კალციუმის და D ვიტამინის ადეკვატურ მიღებას, ასევე ფიზიკურ აქტივობას.

პრედნიზოლონით თერაპიის გვერდითი მოვლენების შესამცირებლად რეკომენდებულია შესაბამისი დიეტის დანიშვნა.

პრედნიზოლონის მაღალი დოზების ხანგრძლივი გამოყენებისას (30 მგ/დღეში მინიმუმ 4 კვირის განმავლობაში) შეიძლება განვითარდეს შექცევადი სპერმატოგენეზის დარღვევები, რომლებიც პრეპარატის შეწყვეტიდან რამდენიმე თვის განმავლობაში გრძელდება.

პრეპარატი განსაკუთრებული სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული ღვიძლისა და თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

აუცილებელია ელექტროლიტური ბალანსის ფრტილი მონიტორინგი პრედნიზოლონის დიურეტიკებთან კომბინაციაში გამოყენებისას. პრედნიზოლონით ხანგრძლივი მკურნალობის დროს, ჰიპოკალიემიის თავიდან ასაცილებლად, თვალშიდა წნევის მომატების და სუბკაფსულური კატარაქტის განვითარების პოტენციალის გამო, უნდა დაინიშნოს კალიუმის დანამატები და შესაბამისი დიეტა.

ჰიპერკორტიციზმის განვითარების რისკის გამო, პრედნიზოლონით რამდენიმეთვიანი ხანგრძლივი მკურნალობის შემდეგ კორტიზონის თერაპიის ახალი კურსი ყოველთვის უნდა დაიწყოს დაბალი საწყისი დოზებით (გარდა სასიცოცხლო ჩვენებებით გამოყენებისა).

ადისონის დაავადების დროს, ბარბიტურატების თანმხლები გამოყენება თავიდან უნდა იქნას აცილებული მწვავე თირკმელზედა ჯირკვლის უკმარისობის (ადისონის კრიზი) რისკის გამო.

სიფრთხილით გამოიყენება ბოლო დროს გადატანილი მიოკარდიუმის ინფარქტის შემდეგ (მწვავე ან ქვემწვავე მიოკარდიუმის ინფარქტის მქონე პაციენტებში არსებობს ნეკროზული კერის გავრცელების, ნაწიბუროვანი ქსოვილის წარმოქმნის დაგვიანების და გულის კუნთის გახეთქვის რისკი).

თუ ანამნეზში არსებობს ფსორიაზი, პრედნიზოლონის მაღალი დოზები უნდა იქნას გამოყენებული უკიდურესი სიფრთხილით.

თუ ანამნეზში არსებობს კრუნჩხვები, პრედნიზოლონი გამოიყენება მხოლოდ ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზით.

პრეპარატი განსაკუთრებული სიფრთხილით გამოიყენება შაკიკის და გარკვეული პარაზიტული დაავადებების (განსაკუთრებით ამებიაზის დროს) მქონე პაციენტებში.

მენოპაუზის დროს ქალებში აუცილებელია მონიტორინგი ოსტეოპოროზის შესაძლო განვითარების გამო.

თუ პაციენტები გლუკოკორტიკოიდებით მკურნალობის დროს იმყოფებიან უჩვეულო სტრესულ სიტუაციებში, რეკომენდებულია სწრაფად მოქმედი კორტიკოსტეროიდების დოზის გაზრდა სტრესულ სიტუაციამდე, მის დროს და მის შემდეგ.

განსაკუთრებულ ყურადღებას საჭიროებს სისტემური კორტიკოსტეროიდების გამოყენება პაციენტებში, რომლებსაც ამჯამად აქვთ ან წარსულში ჰქონდათ მძიმე აფექტური აშლილობები, მათ შორის დეპრესიული აშლილობა, მანიაკალურ-დეპრესიული ფსიქოზი და წარსულში გადატანილი სტეროიდული ფსიქოზი.

კაპოშის სარკომა აღწერილია კორტიკოსტეროიდული თერაპიის მიმღებ პაციენტებში. კორტიკოსტეროიდების შეწყვეტამ შეიძლება გამოიწვიოს კლინიკური რემისია.

პაციენტები და/ან მომვლელები გაფრთხილებულნი უნდა იყვნენ სერიოზული ფსიქიკური გვერდითი მოვლენების განვითარების შესაძლებლობის შესახებ. სიმპტომები, როგორც წესი, ვლინდება მკურნალობის დაწყებიდან რამდენიმე დღეში ან კვირაში. ამ გვერდითი მოვლენების რისკი უფრო მაღალია მაღალი დოზების მიღებისას, თუმცა თანაბარი დოზებით შეუძლებელია რეაქციების დაწყების, ტიპის, სიმძიმის ან ხანგრძლივობის პროგნოზირება. რეაქციების უმეტესობა ქრება დოზის შემცირებით ან მედიკამენტის მიღების შეწყვეტით, თუმცა ზოგჯერ აუცილებელია სპეციფიკური მკურნალობა. თუ ასეთი სიმპტომები განვითარდება (საგანგაშო ფსიქოლოგიური სიმპტომები, განსაკუთრებით თუ არსებობს ეჭვი დეპრესიულ განწყობაზე ან სუიციდურ აზრებზე), მიმართეთ ექიმს. ფსიქიკური დარღვევები შეიძლება ასევე განვითარდეს გლუკოკორტიკოიდების მოხსნის დროს ან მის შემდეგ დაუყოვნებლივ, თუმცა ასეთი რეაქციები იშვიათია.

პრედნიზოლონით მკურნალობის დროს არ შეიძლება ალკოჰოლის მიღება.

კლინიკური გამოკვლევა უნდა მოიცავდეს გულ-სისხლძარღვთა სისტემის გამოკვლევას, ფიილტვების რენტგენოლოგიურ გამოკვლევას, კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის გამოკვლევას, საშარდე სისტემის გამოკვლევას, მხედველობის ორგანოს გამოკვლევას. ლაბორატორიული კვლევები უნდა მოიცავდეს სისხლის საერთო ანალიზს, სისხლში და შარდში გლუკოზის დონის და პლაზმის ელექტროლიტების ანალიზს.

გლუკოკორტიკოიდებით ხანგრძლივი მკურნალობის დროს რეკომენდებულია არტერიული წნევის რეგულარული მონიტორინგი, შარდსა და სისხლში გლუკოზის დონის განსაზღვრა, განავალში ფარული სისხლდენის ანალიზი, სისხლის შედედების მაჩვენებლების ანალიზები, ხერხემლის რენტგენოლოგიური კონტროლი, ოფთალმოლოგიური გამოკვლევა (ყოველ 3 თვეში ერთხელ).

მნიშვნელოვანი ინფორმაცია დამხმარე ნივთიერებების შესახებ.

ეს სამკურნალო პროდუქტი შეიცავს ნატრიუმს, ამიტომ სიფრთხილეა საჭირო მისი გამოყენებისას ნატრიუმის კონტროლირებად დიეტაზე მყოფ პაციენტებში.

ეს მედიკამენტი შეიცავს პროპილენგლიკოლს, რომელმაც შეიძლება გამოიწვიოს ალკოჰოლის მოხმარებასთან დაკავშირებული სიმპტომების მსგავსი სიმპტომები.

გამოიყენეთ ორსულობის ან ლაქტაციის პერიოდში.

ორსულობა.

კორტიკოსტეროიდების მიერ პლაცენტის გავლის უნარი განსხვავდება ცალკეული მედიკამენტების მიხედვით. თუმცა, პრედნიზოლონის 88% ინაქტივირდება პლაცენტის ტრანსპლაცენტარული ბარიერის გადალახვისას.

კორტიკოსტეროიდების ორსულ ცხოველებში გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს ნაყოფის განვითარების ანომალიები, მათ შორის ტუჩის/სასის ნაპრალი, საშვილოსნოსშიდა ზრდის შეფერხება და ტვინის ზრდა-განვითარებაზე ზემოქმედება. არ არსებობს მტკიცებულება, რომ კორტიკოსტეროიდები ზრდიან თანდაყოლილი ანომალიების, როგორიცაა ტუჩის/სასის ნაპრალი, შემთხვევებს ადამიანებში. თუმცა, ორსულობის დროს ხანგრძლივი ან მრავალჯერადი გამოყენებისას, კორტიკოსტეროიდებმა შეიძლება გაზარდონ საშვილოსნოსშიდა ზრდის შეფერხების რისკი. თეორიულად შეიძლება განვითარდეს ჰიპოადრენალიზმი მშობიარობამდე ახალშობილებზე კორტიკოსტეროიდების ზემოქმედების შემდეგ, მაგრამ ის ჩვეულებრივ სპონტანურად ქრება დაბადების შემდეგ და იშვიათად არის კლინიკურად მნიშვნელოვანი. ყველა მედიკამენტის მსგავსად, კორტიკოსტეროიდები უნდა დაინიშნოს მხოლოდ მაშინ, როდესაც დედისა და ბავშვისთვის სარგებელი აღემატება რისკებს. თუმცა, როდესაც კორტიკოსტეროიდების გამოყენება აუცილებელია, ნორმალური ორსულობის მქონე პაციენტებს შეიძლება მკურნალობა ისე ჩაუტარდეთ, თითქოს ისინი არ იყვნენ ორსულად.

პრეეკლამფსიის ან სითხის შეკავების მქონე პაციენტები საჭიროებენ მკაცრ მონიტორინგს.

აღწერილია ორსულობის დროს ჰორმონების დონის დაქვეითება, მაგრამ ამ აღმოჩენის მნიშვნელობა გაურკვეველია.

ძუძუთი კვება.

თუ მედიკამენტების გამოყენება აუცილებელია, ძუძუთი კვება უნდა შეწყდეს.

კორტიკოსტეროიდები მცირე რაოდენობით გამოიყოფა დედის რძეში. თუმცა, პრედნიზოლონის 40 მგ-მდე დღიურმა დოზებმა ნაკლებად სავარაუდოა, რომ გამოიწვიოს სისტემური ეფექტები ჩვილში. თირკმელზედა ჯირკვლის ფუნქციის დათრგუნვა შესაძლებელია იმ დედების ჩვილებში, რომლებიც იღებენ უფრო მაღალ დოზებს, მაგრამ ძუძუთი კვების სარგებელი შეიძლება აღემატებოდეს ნებისმიერ თეორიულ რისკს. რეკომენდებულია თირკმელზედა ჯირკვლის ფუნქციის მონიტორინგი ჩვილებში.

ავტოტრანსპორტის ან სხვა მექანიზმების მართვისას რეაქციების სისწრაფეზე ზემოქმედების უნარი

ეს სამკურნალო საშუალება არ ახდენს ან უმნიშვნელო გავლენას ახდენს ნერვულ სისტემაზე, ამიტომ, პრედნიზოლონით მკურნალობისას პაციენტებმა თავი უნდა შეიკავონ პოტენციურად საშიში საქმიანობისგან, რომლებიც საჭიროებენ მომატებულ ყურადღებას და სწრაფ ფსიქიკურ და მოტორულ რეაქციებს.

გამოყენების წესი და დოზები.

პრედნიზოლონი არ უნდა შეერიოს ან ერთდროულად არ უნდა იქნას მიღებული სხვა მედიკამენტებთან ერთად ერთ საინფუზიო სისტემაში ან შპრიცში!

ეს მედიკამენტი განკუთვნილია ვენაში, კუნთში ან სახსარში შესაყვანად. პრედნიზოლონის დოზა დამოკიდებულია დაავადების სიმძიმეზე.

მოზრდილებში სამკურნალო დღიური დოზა არის 4-60 მგ ვენაში ან კუნთში.

ბავშვებში მედიკამენტი შეჰყავთ კუნთში (ღრმად დუნდულა კუნთში) მკაცრად ჩვენების შესაბამისად და ექიმის მეთვალყურეობით: 25 მგ/დღეში 6-12 წლის ბავშვებისთვის; 25-50 მგ/დღეში 12 წლის და უფროსი ასაკის ბავშვებისთვის. გამოყენების ხანგრძლივობა და შეყვანის რაოდენობა განისაზღვრება ინდივიდუალურად.

ადისონის დაავადების დროს მოზრდილებისთვის დღიური დოზა შეადგენს 4-60 მგ-ს ვენაში ან კუნთში.

არასპეციფიკური წყლულოვანი კოლიტის მძიმე ფორმის დროს - 8-12 მლ/დღეში (240-360 მგ პრედნიზოლონი) 5-6 დღის განმავლობაში, კრონის დაავადების მძიმე ფორმის დროს 10-13 მლ/დღეში (300-390 მგ პრედნიზოლონი) 5-7 დღის განმავლობაში.

გადაუდებელ სიტუაციებში პრედნიზოლონი შეჰყავთ ინტრავენურად, ნელა (დაახლოებით 3 წუთის განმავლობაში) ან წვეთოვნად, 30-60 მგ დოზით. თუ ინტრავენური შეყვანა გაძნელებულია, მედიკამენტი შეიყვანეთ ღრმად კუნთში. მიღების ეს გზა იწვევს მოქმედების შენელებას. საჭიროების შემთხვევაში, გაიმეორეთ ინტრავენური ან კუნთშიდა შეყვანა 30-60 მგ დოზით ყოველ 20-30 წუთში.

ექიმს შეუძლია გადაწყვიტოს დანიშნული დოზის გაზრდა თითოეულ შემთხვევაში ინდივიდუალურად.

მოზრდილებში პრედნიზოლონის სახსარში შესაყვანი დოზა არის 30 მგ დიდი სახსრებისთვის, 10-25 მგ - საშუალო ზომის სახსრებისთვის და 5-10 მგ - მცირე სახსრებისთვის. მედიკამენტი უნდა მიიღოთ ყოველ 3 დღეში. მკურნალობის კურსი 3 კვირამდეა.

ბავშვები.

6 წლის და უფროსი ასაკის ბავშვები გამოიყენება მხოლოდ დანიშნულებისამებრ და ექიმის მეთვალყურეობის ქვეშ. ექიმი განსაზღვრავს დოზას და თერაპიის ხანგრძლივობას ინდივიდუალურად, პაციენტის ასაკისა და მდგომარეობის სიმძიმის მიხედვით. ბავშვებში ხანგრძლივმა გამოყენებამ შეიძლება შეანელოს ზრდა, ამიტომ აუცილებელია გამოყენების შეზღუდვა მინიმალური დოზებით კონკრეტული ჩვენებებისთვის, რაც შეიძლება მოკლე პერიოდის განმავლობაში. მკურნალობის სარგებელი უნდა აღემატებოდეს გვერდითი მოვლენების პოტენციურ რისკს.

დოზის გადაჭარბება.

დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში შესაძლებელია გულისრევა, ღებინება, ბრადიკარდია, არითმია, გულის უკმარისობის მომატება, გულის გაჩერება, ჰიპოკალიემია, არტერიული წნევის მომატება, კუნთების სპაზმები, ჰიპერგლიკემია, თრომბოემბოლია, მწვავე ფსიქოზი, თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი და ჰიპერკორტიციზმის სიმპტომების განვითარება (წონის მატება, შეშუპება, არტერიული ჰიპერტენზია, გლუკოზურია, ჰიპოკალიემია). ბავშვებში დოზის გადაჭარბებამ შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპოთალამურ-ჰიპოფიზურ-თირკმელზედა ჯირკვლის ღერძის დათრგუნვა, იცენკო-ქუშინგის სინდრომი, ზრდის ჰორმონის გამოყოფის შემცირება და ქალასშიდა წნევის მომატება. მკურნალობა: პრეპარატის მიღების შეწყვეტა, სიმპტომური თერაპიის ჩატარება და, საჭიროების შემთხვევაში, ელექტროლიტური ბალანსის კორექცია. სპეციფიკური ანტიდოტი არ არსებობს.

გვერდითი რეაქციები.

მძიმე გვერდითი რეაქციების განვითარება დამოკიდებულია დოზასა და მკურნალობის ხანგრძლივობაზე. გვერდითი რეაქციები, როგორც წესი, ვითარდება პრეპარატით ხანგრძლივი მკურნალობის დროს; მათი ხანმოკლე პერიოდში გამოვლენის რისკი ნაკლებად სავარაუდოა.

კორტიკოსტეროიდების ხანგრძლივ სისტემურ გამოყენებასთან შეიძლება ასოცირებული იყოს შემდეგი გვერდითი რეაქციები შემდეგი სიხშირით:

სიხშირე უცნობია (არსებული მონაცემებით შეფასება შეუძლებელია).

მხედველობის ორგანო: თვალშიდა წნევის მომატება მხედველობის ნერვის შესაძლო დაზიანებით, გლაუკომა, პაპილოედემა, თვალის ნერვის შეშუპება, უკანა სუბკაფსულური კატარაქტა, ცენტრალური სეროზული ქორიორეტინოპათია, რქოვანას და სკლერის გათხელება, რქოვანას ტროფიკული ცვლილებები, თვალის ვირუსული და სოკოვანი ინფექციების გამწვავება, ეგზოფთალმი, მხედველობის დაბინდვა.

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტი: გულისრევა, ღებინება, მეტეორიზმი, უსიამოვნო გემო პირში, დისპეფსია, მადის მომატება ან დაქვეითება, სლოკინი, ეპიგასტრიკული ტკივილი, დიარეა, ეროზიული ეზოფაგიტი, პეპტიური წყლული პერფორაციით და სისხლდენით, საყლაპავის წყლული, საყლაპავის კანდიდოზი, პანკრეატიტი, ნაღვლის ბუშტის პერფორაცია, კუჭიდან სისხლდენა, ადგილობრივი ილეიტი და წყლულოვანი კოლიტი.

ღვიძლის და სანაღვლე გზების მხრივ: პრეპარატით მკურნალობის დროს შეიძლება აღინიშნოს ALT, AST და ტუტე ფოსფატაზას დონის მომატება. ეს მატება, როგორც წესი, არ არის მნიშვნელოვანი და შექცევადია პრეპარატის შეწყვეტის შემდეგ.

თირკმელი და საშარდე გზები: ურატების, უროლითების განვითარების რისკის მომატება, შარდში ლეიკოციტების და ერითროციტების რაოდენობის მომატება თირკმლის დაზიანების გარეშე, ლეიკოციტურია, სკლეროდერმიული თირკმლის კრიზი*.

ენდოკრინული სისტემა: გლუკოზისადმი ტოლერანტობის დაქვეითება, „სტეროიდული“ შაქრიანი დიაბეტი ან ლატენტური შაქრიანი დიაბეტის გამოვლინება, ინსულინისა და პერორალური ჰიპოგლიკემიური პრეპარატების მომატებული საჭიროება, ჰიპერლიპიდემია, ჰიპოთალამურ-ჰიპოფიზურ-თირკმელზედა ჯირკვლის სისტემის დათრგუნვა, ბავშვებსა და მოზარდებში ზრდის შეფერხება, ბავშვებში სქესობრივი მომწიფების შეფერხება, მენსტრუალური ციკლის დარღვევა, სასქესო ჰორმონების გამომუშავების დარღვევა (ამენორეა), პოსტმენოპაუზური სისხლდენა, იცენკო-ქუშინგის სინდრომი (მთვარისებრი სახე, ჰიპოფიზის ტიპის სიმსუქნე, ჰირსუტიზმი, არტერიული წნევის მომატება, დისმენორეა, ამენორეა, მიასთენია, სტრიები).

ნივთიერებათა ცვლა, მეტაბოლიზმი: აზოტისა და კალციუმის უარყოფითი ბალანსი, მინერალური და ელექტროლიტური დისბალანსი, ჰიპოკალიემია, ჰიპოკალიემიური ალკალოზი, მადის მომატება. პრედნიზოლონის გლუკოკორტიკოსტეროიდული აქტივობით გამოწვეული გვერდითი მოვლენები მოიცავს სითხისა და Na+-ს შეკავებას (პერიფერიული შეშუპება), ჰიპერნატრიემიას, ჰიპოკალიემიურ სინდრომს - არითმია, მიალგიას ან კუნთების სპაზმი, უჩვეულო სისუსტეს და დაღლილობას.

ნერვული სისტემის დარღვევები: პერიფერიული ნეიროპათია, პარესთეზია, თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი, ვეგეტატიური დისფუნქცია, ქალასშიდა წნევის მომატება, რომელსაც თან ახლავს ღებინება, ტვინის ფსევდოსიმსივნე და კრუნჩხვები.

ფსიქიკის მხრივ**: გაღიზიანება, დელირიუმი, დეზორიენტაცია, ეიფორია, ჰალუცინაციები, დეპრესია, პარანოია, ნერვიულობა, მოუსვენრობა, შფოთვა, ძილის დარღვევა, უძილობა, სუიციდური მიდრეკილებები, ევფობია, არასტაბილური განწყობა, კონცენტრაციის მომატება, ფსიქოლოგიური დამოკიდებულება, მანია, მანიაკალურ-დეპრესიული ფსიქოზი, შიზოფრენიის გამწვავება, დემენცია, ფსიქოზი, ეპილეფსიური კრუნჩხვები, კოგნიტური დისფუნქცია (მათ შორის ამნეზია და ცნობიერების დარღვევა).

გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ: არტერიული ჰიპო- ან ჰიპერტენზია, ბრადიკარდია, არითმია, ასისტოლია (პრეპარატის სწრაფად შეყვანის გამო), ქრონიკული გულის უკმარისობის განვითარება ან გაძლიერება, ათეროსკლეროზი, თრომბოზი, ვასკულიტი, პერიფერიული შეშუპება, ჰიპოკალიემიისთვის დამახასიათებელი ეკგ ცვლილებები. მწვავე და ქვემწვავე მიოკარდიუმის ინფარქტის მქონე პაციენტებში - ნეკროზის კერის გავრცელება, ნაწიბუროვანი ქსოვილის წარმოქმნის შენელება, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს გულის კუნთის გახეთქა.

სისხლის და ლიმფური სისტემის დარღვევები: ლეიკოციტების საერთო რაოდენობის მომატება ეოზინოფილების, მონოციტების და ლიმფოციტების შემცირებით. ლიმფოიდური ქსოვილის მასა მცირდება. შეიძლება გაიზარდოს სისხლის შედედება, ჰიპერკოაგულაცია, რაც იწვევს თრომბოზს და თრომბოემბოლიას.

იმუნური სისტემის დარღვევები: ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები, მათ შორის გამონაყარი, კანის ქავილი, ჭინჭრის ციება, ჰიპერემია, კვინკეს შეშუპება, ანაფილაქსიური შოკი.

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის მხრივ: რეგენერაციის პროცესის შენელება, პეტექიები, სისხლჩაქცევები, ჰემატომები, ეკქიმოზი, სტრიები, კანის გათხელება, ჰიპერ- ან ჰიპოპიგმენტაცია, აკნე, პიოდერმიის განვითარების მიდრეკილება, კანის ატროფია, ტელანგიექტაზია, ჰიპერჰიდროზი, აკნე, ჰირსუტიზმი, პურპურა, პოსტსტეროიდული პანიკულიტი, რომელიც ხასიათდება ერითემატოზის განვითარებით, კანქვეშა გასქელებით პრეპარატის შეწყვეტიდან 2 კვირის განმავლობაში, კაპოშის სარკომა.

ძვალ-კუნთოვანი და შემაერთებელი ქსოვილის დარღვევები: ზრდის შეფერხება და ოსიფიკაცია ბავშვებში (ზრდის ეპიფიზური ზონების ნაადრევი დახურვა), პროქსიმალური მიოპათია, ოსტეოპოროზი, მიალგია, მყესების და კუნთების გაწყვეტა, კუნთების სისუსტე, კუნთოვანი მასის მომატება ან შემცირება (ატროფია), სტეროიდული მიოპათია, ხერხემლის და გრძელი ძვლების მოტეხილობები, ასეპტიკური ოსტეონეკროზი, პათოლოგიური ძვლების მოტეხილობები.

ინფექციები და ინვაზიები: ინფექციებისადმი მომატებული მგრძნობელობა და სიმძიმე შენიღბული კლინიკური სიმპტომებითა და ბაქტერიული, ვირუსული და სოკოვანი ინფექციების ნიშნებით, ოპორტუნისტული ინფექციებით და ტუბერკულოზის რეციდივით.

ზოგადი დარღვევები: სისუსტე, პრეპარატის მაღალი დოზებით მიღებისას მუდმივი სლოკინი, თირკმელზედა ჯირკვლის უკმარისობა, რაც იწვევს არტერიულ ჰიპოტენზიას, ჰიპოგლიკემიას და სიკვდილს სტრესულ სიტუაციებში, როგორიცაა ოპერაცია, ტრავმა ან ინფექცია, თუ პრედნიზოლონის დოზა არ გაიზრდება.

ინექციის ადგილას რეაქციები: ტკივილი, წვა, პიგმენტაციის ცვლილებები (დეპიგმენტაცია, ლეიკოდერმია), კანის ატროფია, სტერილური აბსცესები და, იშვიათად, ლიპოატროფია.

• სკლეროდერმული თირკმლის კრიზი.

სკლეროდერმული თირკმლის კრიზი გვხვდება სხვადასხვა ქვეპოპულაციაში. ყველაზე მაღალი რისკი დაფიქსირდა დიფუზური სისტემური სკლეროზის მქონე პაციენტებში. ყველაზე დაბალი რისკი დაფიქსირდა შეზღუდული სისტემური სკლეროზის (2%) და არასრულწლოვანთა სისტემური სკლეროზის (1%) მქონე პაციენტებში.

• * რეაქციები ხშირია და შეიძლება განვითარდეს როგორც მოზრდილებში, ასევე ბავშვებში. მოზრდილებში მძიმე რეაქციების სიხშირე შეფასებულია 5-6%-ით. კორტიკოსტეროიდების მოხსნის დროს დაფიქსირდა ფსიქოლოგიური ეფექტები; სიხშირე უცნობია.

მოხსნის სიმპტომები.

პრეპარატის მიღების უეცარმა შეწყვეტამ შეიძლება გამოიწვიოს მოხსნის სინდრომი. სიმპტომების სიმძიმე დამოკიდებულია თირკმელზედა ჯირკვლის ატროფიის ხარისხზე, აღინიშნება თავის ტკივილი, გულისრევა, ღებინება, მუცლის ტკივილი, თავბრუსხვევა, ანორექსია, სისუსტე, განწყობის ცვლილებები, ლეთარგია, ცხელება, მიალგია, ართრალგია, რინიტი, ეგზემა, კონიუნქტივიტი, მტკივნეული ქავილი, სხეულის მასის დაკლება. უფრო მძიმე შემთხვევებში - მძიმე ფსიქიკური დარღვევები და ჰიპოტენზია, ქალასშიდა წნევის მომატება, ტვინის შეშუპებით გამოწვეული მხედველობის ნერვის დისკის შეშუპება, სტეროიდებით გამოწვეული ფსევდორევმატიზმი რევმატიზმის მქონე პაციენტებში და ფატალური შემთხვევები.

ზოგიერთ შემთხვევაში, მოხსნის სინდრომი შეიძლება იმ დაავადების კლინიკურ რეციდივის მსგავსი იყო, რომლის გამოც პაციენტი მკურნალობს.

პედიატრიული პოპულაცია.

ბავშვებში მხედველობის ნერვის დისკის შეშუპებით გამოწვეული ქალასშიდა წნევის მომატება (ტვინის ფსევდოსიმსივნე) - ჩვეულებრივ ვითარდება მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ. ზრდის შეფერხება ბავშვებსა და მოზარდებში.

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შეტყობინება.

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შეტყობინება პრეპარატის რეგისტრაციის შემდეგ მნიშვნელოვანია. ეს პრეპარატის სარგებლისა და რისკის ბალანსის მუდმივი მონიტორინგის საშუალებას იძლევა. ჯანდაცვის სპეციალისტები ვალდებულნი არიან, ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი რეაქციის შესახებ შეატყობინონ ეროვნული ანგარიშგების სისტემის მეშვეობით.

ვარგისიანობის ვადა: 2 წელი.

შენახვის პირობები:

შეინახეთ ორიგინალ შეფუთვაში, მაცივარში (2°C-დან 8°C-მდე).

შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას.

შეუთავსებლობა.

არ შეიძლება პრედნიზოლონის შერევა ან ერთდროულად გამოყენება სხვა პრეპარატებთან იმავე საინფუზიო ნაკრებში ან შპრიცში.

პრედნიზოლონის ხსნარის ჰეპარინთან შერევა გამოიწვევს ნალექის წარმოქმნას.

შეუთავსებელია ბავშვებში ბრონქული ასთმის სამკურნალოდ სიმპათომიმეტური საშუალებების აეროზოლებთან (სუნთქვის დამბლის რისკი).

შეფუთვა.

1 მლ ამპულაში; 3 ან 5 ამპულა ბლისტერულ შეფუთვაში; 1 ბლისტერული შეფუთვა კოლოფში.

გაცემის წესი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით (გადაუდებელი დახმარებისას გაიცემა ურეცეპტოდ)

მწარმოებელი: კსს „ფარმაცევტული ფირმა „დარნიცა“

მწარმოებლის ადგილსამყოფელი და საქმიანობის ადგილი.

ბორისპოლსკას ქუჩა 13, ქ. კიევი, 02093, უკრაინა.

ბოლო გადახედვის თარიღი.