სამოქალაქო აქტივისტი სალომე სიმონია:
ეს ბიჭი ძმას ეძებდა ამ ლაფში და ტალახში. იქვე მდგომებმა მითხრეს, არ გაჩერებულა, არ დაუსვენია, მთელი ღამეა ასე დადის და ეძებსო.
უკვე 3 წელი გავიდა. ამ ბიჭზე ხშირად მეფიქრება, იმ 33 გარდაცვლილზეც და ქალზე, რომლის ტირილის ხმა ახლაც ჩამესმის, ოჯახის 9 წევრი რომ დაკარგა.
შოვში ნანახის დავიწყება ძნელია, მაგრამ რამდენიმე დღის მანძილზე, რაც ვნახე, ტრაგედიაზე მეტი აღმოჩნდა. უფრო მძიმე და შემზარავი.
● ვნახე, როგორ ეჩხუბებოდა მხარის გუბერნატორი იმ კაცს, რომელმაც ძმა დაკარგა. უყვიროდა ტონი შეარჩიეო.
● ვხედავდი, ოჯახის წევრები როგორ ელოდნენ ახალ ინფორმაციას და მათთან ხშირად არ მოდიოდნენ.
● ვნახე, როგორ დადიოდნენ ოცნების ჩინოვნიკები მხოლოდ ფოტოგრაფის თანხლებით.
● ბახილებ ამოცმული ჩინოვნიკიც ვნახე, ჭირისუფალთან ასე მოსული.
● ისიც მესმოდა, დაღლილი მაშველები ერთმანეთს რომ ეკითხებოდნენ უკვე საღამოს 5 საათზე: ნეტავ, საჭმელს არ გვაჭმევენო?
● ისიც ვნახე, მაშველები მობილურით რომ ინათებდნენ გზას და მხოლოდ საკუთარი თავგანწირვით იბრძოდნენ.
● მერე 20 000 ლარად შეფასებული სიცოცხლეებიც ვნახე.
● შოვიდან სრულიად ჩამოშლილი, მოწყვლადი და უსუსური ქვეყანა გამოჩნდა საქართველო.
ქვეყანა, სადაც შოვის მერე გურიაში 3 ადამიანი დაიღუპა სტიქიის გამო. აქედან, 2 ბავშვი იყო. შემდეგ იმერეთში, ნერგეეთში – 9 ადამიანი, მათ შორის 3 ბავშვი.
მერე ოცნების პროკურატურამ, თავად წარუდგინა ბრალი მის ჩინოვნიკს – ტენდერიდან ფულის მოპარვის და შოვში ჯებირების არგაკეთებისთვის.
ამ ბიჭმა ძმა ვერ იპოვა და ვერც ჩვენ ვიპოვით ნამდვილ მშვიდობას, სანამ ეს ქვეყანა მიტაცებული ექნება კორუმპირებულებით, არაპროფესიონალებით სავსე პარტიას.
