“ხალხმა კიდევ 4 წელი როგორ უნდა გაძლოს ისეთ ტოქსიკურ გარემოში, სადაც მე 4 საათში მოვიწამლე?” – ნინო გოგუა

ნინო გოგუა სოციალურ ქსელში, აქვეყნებს ფოტოს და წერს:

ეს ჩაწითლებული და ჩამოსიებული თვალი გუშინ აქციაზე დგომის შედეგად მაქვს.

აქციაზე ყოფნის გამო ჩასისხლიანებული თვალების მეტი, სამწუხაროდ, რა გვინახავს და ეს ჩემი ქუთუთოც მართლა რა მოსატანია, მაგრამ საქმე ისაა, რომ იქ, სადაც ვიყავი, არც პოლიციასთან დაპირისპირება მომხდარა, არც წყლის ჭავლი გამოუყენებიათ და არც წიწაკიანი გაზი, არც თვალში მომხვედრია რამე.

ლილოს ნაგავსაყრელთან ვიდექი.

არ ვიცი, ეს სუნი როგორ გადმოვცე და რას შევადარო: გაზის, ბენზინის, ახლადდამწვარი პლასტმასისას ერთად, რომელსაც საღამოს 6 საათის შემდეგ დამპალი ნარჩენების სუნი დაემატა. მე არასდროს, არაფერზე ვყოფილვარ ალერგიული, მაგრამ როცა სუნთქვა დამიჭირდა, თავბრუ დამეხვა და შევამჩნიე, გარშემო ყველას თვალები ჩაუწითლდა, მე და სალომე სიმონია ცოტა ხნით გავეცალეთ იქაურობას.

ამ გაცლისას ტერიტორია დავათვალიერეთ და რა ჯოჯოხეთიც ვნახეთ, ამაზე სხვა დროს, მაგრამ უკან დაბრულებულებს ხალხის ნაწილი წასული დაგვხვდა: ბავშვები ცუდად გამხდარან, სასწრაფოც გამოძახებული იყო. დარჩენილებს კანი ჰქონდათ გაწითლებული და მერიიდან პასუხისმგებელი პირების მოსვლას მოითხოვდნენ. უშედეგოდ.

ამ სუნს ვერსად დაემალები, ვერსად გაეცლები. რაღაც დროს გეჩვენება, თითქის სადღაც, ერთი მეტრის იქით ნაკლებად მოდის და იქ დგები, მაგრამ მართლა, გეჩვენება.

ნაგავსაყრელის გარშემო 8 სოფელი ამ სუნში ცხოვრობს. ეს სუნი დგას მათ სამზარეულოში, მათ საწოლ ოთახში, დაძინებისას და გაღვიძებისას. ზოგჯერ უარესიც კია და ამ დროს ფანჯრები უნდა ამოკეტონ და სახლიდან საერთოდ არ გავიდნენ.

მაგრამ ამ აუტანელ სუნსაც კი ვინ ჩივის – ეს ჰაერი მომწამვლელი აირებითაა სავსე და პირდაპირი მნიშვნელობით, კლავს – ყველანაირი გადაჭარბების გარეშე. ადგილობრივები ყვებიან შვილებზე, რომლებსაც ქრონიკული დაავადებები გაუჩნდათ, კვლევებზე, რომელიც ლეტალურ დაბინძურებას აჩვენებს წყალში, ნიადაგსა და ჰაერში, აჩენდნენ ქრონიკული ალერგიისგან დასახიჩრებულ კანს, ხსნიდნენ, როგორ ხვდება ამ ნაგვის ნარჩენები ჯერ თბილისის ზღვაში და მერე ჩვენს ონკანებში.

გვინდოდა, მეტი გაგვეგო, მაგრამ ვერ გავჩერდით – ფიზიკურად ძალიან ცუდად გავხდით.

სახლში მოსულს სიცხე მქონდა. სახლიდან გავიგე, სამგორის გამგებელს მოსახლეობისთვის პირობა მიუცია, 4 წელიწადში ნაგვის გადამამუშავებელ ქარხანას ავაშენებთო. იგივე პირობა იმავე მოსახლეობამ 4 წლის წინაც მიიღო, თავად კალაძისგან.

ხალხმა, ბავშვებითა და მოხუცებით, კიდე 4 წელი როგორ უნდა გაძლოს ისეთ ტოქსიკურ გარემოში, სადაც მე 4 საათში მოვიწამლე?

ამხელა პოსტს მხოლოდ და მხოლოდ მათ მხარდასაჭერად ვაქვეყნებ.