პირველი AI
ინტერნეტმედია პლატფორმა
როგორი იქნებოდაშენი მთავრობა? მთავარზე დაბრუნება
ფსიქოანალეფსური საშუალებები

ალეგრო

ALEGRO

რეცეპტით30მგინსტრუქცია ქართულადთურქეთი
რისთვის გამოიყენება

- ძირითადი დეპრესიული აშლილობის მკურნალობა; - გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის მკურნალობა; - დიაბეტური პერიფერიული ნეიროპათიის (DPN) მკურნალობა, ძლიერი ტკივილის სინდრომით. Alegro განკუთვნილია მოზრდილებში გამოსაყენებლად.

სრულად
მოქმედი ნივთიერება
დულოქსეტინი (duloxetine)
ფორმა და შეფუთვა
30მგ გასტრორეზისტენტული მყარი კაფსულა №28 (2X14)
მწარმოებელი
WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S, თურქეთი
გაცემის წესი
II ჯგუფი, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით
რეგისტრაციის დეტალები
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი
ფსიქოანალეფსური საშუალებები, სხვა ანტიდეპრესანტები
ATC კოდი
N06AX21
რეგისტრაციის ნომერი
რ-046631
რეგისტრირებულია
5 ნოემბერი 2026, მოქმედებს 5 ნოემბერი 2031-მდე
რეგისტრაციის მფლობელი
LLC „GL FARMA“ (საქართველო)
განმცხადებელი
შპს „GL FARMA“
GMP
აქვს GMP სერტიფიკატი და აკმაყოფილებს კრიტერიუმებს
ურთიერთქმედების შემოწმებაალეგრო და სხვა წამალი ერთად

ალეგრო — ინსტრუქცია ქართულად

რისთვის გამოიყენება

  • ძირითადი დეპრესიული აშლილობის მკურნალობა;
  • გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის მკურნალობა;
  • დიაბეტური პერიფერიული ნეიროპათიის (DPN) მკურნალობა, ძლიერი ტკივილის სინდრომით.

Alegro განკუთვნილია მოზრდილებში გამოსაყენებლად.

მიღების წესი და დოზირება

დიდი დეპრესიული აშლილობა

საწყისი და შემანარჩუნებელი თერაპიული დოზაა დულოქსეტინის 60 მგ დღეში ერთხელ.

კლინიკურ კვლევებში შეფასდა 60 მგ-ზე მეტი დოზების გამოყენების უსაფრთხოება დღეში მაქსიმალურ დოზამდე, 120 მგ-მდე. არ არსებობს კლინიკური მტკიცებულება, თერაპიული ეფექტის გაზრდის შესახებ იმ პაციენტებში, რომლებიც არ რეაგირებენ საწყის რეკომენდებულ დოზაზე.

თერაპიული ეფექტი ჩვეულებრივ აღინიშნება პრეპარატით მკურნალობის დაწყებიდან 2-4 კვირის შემდეგ.

Alegro თერაპიაზე ანტიდეპრესანტული პასუხის კონსოლიდაციის შემდეგ, რეკომენდებულია მკურნალობის გაგრძელება რამდენიმე თვის განმავლობაში, რეციდივის თავიდან ასაცილებლად. პაციენტებში, რომლებიც რეაგირებენ დულოქსეტინზე და ანამნეზში აღენიშნებათ, დიდი დეპრესიული აშლილობის განმეორებითი ეპიზოდები, შეიძლება ნაჩვენები იყოს ხანგრძლივი მკურნალობა 60 მგ/დღეში 120 მგ/დღეში დოზით.

გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა

რეკომენდებული საწყისი დოზაა, დულოქსეტინი 30 მგ დღეში ერთხელ. არასაკმარისი რეაქციის მქონე პაციენტებში, დოზა უნდა გაიზარდოს 60 მგ-მდე, რაც პაციენტების უმეტესობისთვის ჩვეულებრივი შემანარჩუნებელი დოზაა.

თანმხლები მძიმე დეპრესიული აშლილობის მქონე პაციენტებში, საწყისი და შემანარჩუნებელი თერაპიული დოზაა, დულოქსეტინი 60 მგ დღეში ერთხელ (იხილეთ აგრეთვე ზემოთ მოცემული რეკომენდაციები).

კლინიკურ კვლევებში შეფასებულია უსაფრთხოება და დადასტურებულია ეფექტურობა 120 მგ-მდე დღეში დოზირებისთვის. ამიტომ, დოზის 90 მგ-მდე ან 120 მგ-მდე დღეში გაზრდა, შეიძლება გონივრული იყოს იმ პაციენტებში, რომლებსაც არასაკმარისი რეაქცია აქვთ, დულოქსეტინის 60 მგ დღეში მიღებაზე. დოზის გაზრდა უნდა ეფუძნებოდეს პაციენტის რეაქციას მკურნალობაზე და პრეპარატის ტოლერანტობას.

ანტიდეპრესანტული რეაქციის კონსოლიდაციის შემდეგ, რეციდივის თავიდან ასაცილებლად, რეკომენდებულია Alegro მკურნალობის გაგრძელება, რამდენიმე თვის განმავლობაში.

DPN ძლიერი ტკივილის სინდრომით

საწყისი და შემანარჩუნებელი თერაპიული დოზაა დულოქსეტინის 60 მგ დღეში. კლინიკურ კვლევებში შეფასდა 60 მგ-ზე მეტი დოზების უსაფრთხოება დღეში ერთხელ, მაქსიმალურ დოზამდე 120 მგ დღეში, თანაბრად განაწილებული დოზებით.

დულოქსეტინის პლაზმური კონცენტრაცია ავლენდა მნიშვნელოვან ინდივიდუალურ ცვალებადობას. ამიტომ, ზოგიერთ პაციენტს, რომელსაც არასაკმარისი რეაქცია აქვს დულოქსეტინის 60 მგ დღეში, შეიძლება სარგებელი მოუტანოს უფრო მაღალ დოზას.

თერაპიაზე რეაქცია უნდა შეფასდეს 2 თვეში. პაციენტებს, რომლებსაც არასაკმარისი საწყისი რეაქცია აქვთ, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ დროთა განმავლობაში გააუმჯობესონ თავიანთი რეაქცია.

თერაპიული ეფექტი უნდა შეფასდეს რეგულარულად (მინიმუმ 3 თვეში ერთხელ).

პაციენტთა სპეციალური პოპულაციები

ხანდაზმული პაციენტები

ხანდაზმულ პაციენტებში ასაკის მიხედვით დოზის კორექცია საჭირო არ არის. თუმცა, როგორც ნებისმიერი მედიკამენტის შემთხვევაში, ხანდაზმულების მკურნალობისას სიფრთხილეა საჭირო, განსაკუთრებით 120 მგ დოზით დღეში ერთხელ, ძირითადი დეპრესიული აშლილობის ან გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის დროს, რომელთა შესახებ მონაცემები შეზღუდულია.

პაციენტები ღვიძლის უკმარისობით

პრეპარატი უკუნაჩვენებია ღვიძლის დაავადებების მქონე პაციენტებში, რომლებიც ღვიძლის უკმარისობას იწვევს.

პაციენტები თირკმლის უკმარისობით

დოზის კორექცია საჭირო არ არის თირკმლის მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის დისფუნქციის მქონე პაციენტებისთვის (კრეატინინის კლირენსი 30-დან 80 მლ/წთ-მდე).

პრეპარატი უკუნაჩვენებია თირკმლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (კრეატინინის კლირენსი < 30 მლ/წთ).

პედიატრიული პოპულაცია

პრეპარატი არ უნდა იქნას გამოყენებული 18 წლამდე ასაკის ბავშვებსა და მოზარდებში ძირითადი დეპრესიული აშლილობის სამკურნალოდ, პაციენტთა ამ ასაკობრივ ჯგუფში მისი უსაფრთხოებისა და ეფექტურობის შესახებ არასაკმარისი მონაცემების გამო.

დულოქსეტინის უსაფრთხოება და ეფექტურობა გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის სამკურნალოდ 7-17 წლის პედიატრიულ პაციენტებში დადგენილი არ არის. ამჟამად ხელმისაწვდომი მონაცემები წარმოდგენილია განყოფილებებში „არასასურველი მოვლენები“ და „ფარმაკოკინეტიკური თვისებები“.

დულოქსეტინის უსაფრთხოება და ეფექტურობა DPN ძლიერი ტკივილის სინდრომის სამკურნალოდ არ არის შესწავლილი.

მკურნალობის შეწყვეტა

Alegro მიღების უეცარი შეწყვეტა თავიდან უნდა იქნას აცილებული. მკურნალობის შეწყვეტისას, დულოქსეტინის დოზა თანდათან უნდა შემცირდეს მინიმუმ 1-2 კვირის განმავლობაში, რათა შემცირდეს აბსტინენციის სინდრომის რისკი. თუ დოზის შემცირების შემდეგ ან მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ აბსტინენციის სინდრომის ნიშნები გამოვლინდა, მაშინ უნდა განიხილონ პრეპარატის ადრე დანიშნული დოზების განახლება. შემდგომში, დულოქსეტინის დოზა შეიძლება შემცირდეს, მაგრამ უფრო თანდათანობით.

მიღების მეთოდი

კაფსულები მიიღება პერორალურად, კვების დროის მიუხედავად.

უკუჩვენებები

  • მომატებული მგრძნობელობა აქტიური ნივთიერების ან პრეპარატის რომელიმე

დამხმარე ნივთიერების მიმართ;

  • ერთდროული გამოყენება არასელექტიურ, შეუქცევად მონოამინოქსიდაზას ინჰიბიტორებთან (MAO ინჰიბიტორები);
  • ღვიძლის დაავადებები, რომლებიც დაკავშირებულია ღვიძლის უკმარისობასთან;
  • ერთდროული გამოყენება ძლიერ CYP1A2 ინჰიბიტორებთან, როგორიცაა ფლუვოქსამინი, ციპროფლოქსაცინი ან ენოქსაცინი (პლაზმაში დულოქსეტინის კონცენტრაციის მომატების გამო);
  • თირკმლის მძიმე უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი <30 მლ/წთ);
  • უკონტროლო ჰიპერტენზია (ჰიპერტენზიული კრიზის პოტენციური რისკი).

სიფრთხილის ზომები

მანია და კრუნჩხვები

სიფრთხილეა საჭირო Alegro დანიშვნისას პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აღენიშნებათ მანია ან ბიპოლარული აშლილობის დიაგნოზი და/ან კრუნჩხვები.

მიდრიაზი

დულოქსეტინის მიღებასთან დაკავშირებით აღწერილია მიდრიაზის შემთხვევები, ამიტომ, სიფრთხილეა საჭირო Alegro გამოყენებისას პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ თვალშიდა წნევის მომატება ან მწვავე ვიწროკუთხოვანი გლაუკომის განვითარების რისკი.

არტერიული წნევა და გულისცემა

ზოგიერთ პაციენტში დულოქსეტინი დაკავშირებულია არტერიული წნევის მატებასთან და კლინიკურად მნიშვნელოვან ჰიპერტენზიასთან (ეს შესაძლოა დაკავშირებული იყოს პრეპარატის ნორადრენერგულ მოქმედებასთან). ჰიპერტენზიული კრიზისის შემთხვევები დაფიქსირდა დულოქსეტინის გამოყენებისას, განსაკუთრებით პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ადრე არსებული ჰიპერტენზია. ამიტომ, პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ჰიპერტენზიის და/ან სხვა გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების დიაგნოზი, რეკომენდებულია არტერიული წნევის მონიტორინგი, განსაკუთრებით Alegro მკურნალობის პირველი თვის განმავლობაში. პრეპარატი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული იმ პაციენტებში, რომელთა მდგომარეობაც შეიძლება გაუარესდეს გულისცემის გახშირებით ან არტერიული წნევის მატებით. სიფრთხილე ასევე უნდა იქნას გამოყენებული Alegro გამოყენებისას იმ სამკურნალო საშუალებებთან ერთად, რომლებმაც შეიძლება დააქვეითონ დულოქსეტინის მეტაბოლიზმი. პაციენტებისთვის, რომლებსაც Alegro მიღების დროს აღენიშნებათ არტერიული წნევის მდგრადი მატება, უნდა განიხილონ დოზის შემცირება ან პრეპარატის თანდათანობითი შეწყვეტა. უკონტროლო ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში Alegro მიღება არ უნდა დაიწყოს.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

დულოქსეტინის პლაზმური კონცენტრაციის მომატება აღინიშნება ჰემოდიალიზზე მყოფ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ თირკმლის მძიმე უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი < 30 მლ/წთ). Alegro უკუნაჩვენებია თირკმლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის. პრეპარატის გამოყენების რეკომენდაციებისთვის პაციენტებში, თირკმლის მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის დისფუნქციით იხილეთ განყოფილება „მიღების მეთოდი და დოზირება“.

სეროტონინის სინდრომი/ნეიროლეფსიური ავთვისებიანი სინდრომი

როგორც სხვა სეროტონინერგული საშუალებების შემთხვევაში, Alegro მკურნალობისას შეიძლება განვითარდეს სეროტონინის სინდრომი ან ნეიროლეფსიური ავთვისებიანი სინდრომი (NMS), პოტენციურად სიცოცხლისთვის საშიში მდგომარეობა, განსაკუთრებით სხვა სეროტონინერგულ საშუალებებთან (მათ შორის სეროტონინის შერჩევითი უკუმიტაცების ინჰიბიტორებთან (SSRIs), სეროტონინის და ნორადრენალინის შერჩევითი უკუმიტაცების ინჰიბიტორებთან (SNRIs), ტრიციკლურ ანტიდეპრესანტებთან ან ტრიპტანებთან), სეროტონინის მეტაბოლიზმის დამთრგუნველ საშუალებებთან (მაგ., MAO ინჰიბიტორები) ან ანტიფსიქოზურ საშუალებებთან ან სხვა დოფამინის ანტაგონისტებთან, რომლებმაც შეიძლება გავლენა მოახდინონ სეროტონინერგულ ნეიროტრანსმისიაზე.

სეროტონინის სინდრომის სიმპტომები შეიძლება მოიცავდეს ფსიქიკური მდგომარეობის ცვლილებებს (მაგ., აგზნებადობას, ჰალუცინაციებს, კომას), ვეგეტატიური ნერვული სისტემის დარღვევებს (მაგ., ტაქიკარდიას, ლაბილურ არტერიულ წნევას, ჰიპერთერმიას), ნერვ-კუნთოვან დარღვევებს (მაგ., ჰიპერრეფლექსიას, კოორდინაციის დარღვევას) და/ან კუჭ-ნაწლავის დარღვევებს (მაგ., გულისრევას, ღებინებას, დიარეას). სეროტონინის სინდრომი მისი ყველაზე მძიმე ფორმით შეიძლება დაემსგავსოს NMS, რომელიც მოიცავს ჰიპერთერმიას, კუნთების სიმტკიცეს, შრატის კრეატინ კინაზას დონის ამაღლებას, ავტონომიურ არასტაბილურობას სასიცოცხლო ნიშნების შესაძლო სწრაფი რყევებით და ფსიქიკური სტატუსის ცვლილებებთან ერთად.

თუ კლინიკურად გამართლებულია Alegro და სხვა სეროტონინერგული/ნეიროლეფსიური საშუალებების ერთდროული გამოყენება, რომლებმაც შეიძლება გავლენა მოახდინონ სეროტონინერგულ და/ან დოფამინერგულ ნეიროტრანსმისიაზე, რეკომენდებულია პაციენტის ფრთხილად დაკვირვება, განსაკუთრებით მკურნალობის დაწყებისა და დოზის გაზრდის დროს.

St. John's Wort / წმინდა იოანეს ვორტის/ შემცველი პრეპარატები (Hypericum perforatum)

გვერდითი მოვლენები შეიძლება უფრო ხშირი იყოს Alegro და St. John's Wort შემცველი პრეპარატების ერთდროული გამოყენებისას.

თვითმკვლელობა

ძირითადი დეპრესიული აშლილობა და გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა

დეპრესია ასოცირდება სუიციდური აზრების, თვითდაზიანების და სუიციდის (თვითმკვლელობის მცდელობის) გაზრდილ რისკთან. ეს რისკი ნარჩუნდება მნიშვნელოვანი რემისიის დადგომამდე. ვინაიდან გაუმჯობესება შესაძლოა არ მოხდეს მკურნალობის პირველი რამდენიმე კვირის ან მეტი ხნის განმავლობაში, პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ მჭიდრო მეთვალყურეობის ქვეშ, სანამ ასეთი გაუმჯობესება არ დადგება. ამჟამად არსებული კლინიკური მონაცემები მიუთითებს, რომ სუიციდის რისკი შეიძლება გაიზარდოს გამოჯანმრთელების ადრეულ ეტაპებზე.

სხვა ფსიქიატრიული მდგომარეობები, რომელთა დროსაც გამოიყენება დულოქსეტინი, ასევე შეიძლება დაკავშირებული იყოს სუიციდის მცდელობის გაზრდილ რისკთან. გარდა ამისა, ეს მდგომარეობები შეიძლება თან ახლდეს მძიმე დეპრესიულ აშლილობას. ამიტომ, Alegro სხვა ფსიქიატრიული დარღვევების მქონე პაციენტებში გამოყენებისას უნდა დაიცვათ იგივე სიფრთხილის ზომები, რომლებიც გამოიყენება მძიმე დეპრესიული აშლილობის მქონე პაციენტების მკურნალობისას.

ცნობილია, რომ პაციენტები, რომლებსაც ანამნეზში ჰქონდათ სუიციდური მცდელობები ან მკურნალობის დაწყებამდე ავლენდნენ სუიციდური აზრების მნიშვნელოვან ხარისხს, სუიციდური აზრების ან სუიციდური ქცევის უფრო მაღალი რისკის ქვეშ არიან და მკურნალობის დროს ფრთხილად უნდა იყვნენ მონიტორინგის ქვეშ. 25 წლამდე ასაკის პაციენტებში, პლაცებო-კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების მეტაანალიზმა აჩვენა სუიციდური ქცევის გაზრდილი რისკი, ანტიდეპრესანტების გამოყენებისას პლაცებოსთან შედარებით.

დულოქსეტინით თერაპიის დროს ან მკურნალობის შეწყვეტისთანავე დაფიქსირდა სუიციდური აზრების და სუიციდური ქცევის შემთხვევები.

Alegro თერაპიის დროს უნდა ჩატარდეს პაციენტების, განსაკუთრებით მაღალი რისკის მქონე პირების, მკაცრი მეთვალყურეობა, განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში და დოზის ცვლილების შემდეგ. პაციენტები (და პაციენტების მომვლელები) უნდა იყვნენ ინფორმირებულნი დაავადების გაუარესების ნებისმიერი კლინიკური ნიშნის, სუიციდური ქცევის ან აზრების გამოვლენის და ქცევის უჩვეულო ცვლილებების გამოვლენის აუცილებლობის შესახებ და დაუყოვნებლივ მიმართონ ექიმს, თუ ეს ნიშნები გამოვლინდა.

DPN ძლიერი ტკივილის სინდრომით

როგორც სხვა მსგავსი ფარმაკოლოგიური მოქმედების მქონე სამკურნალო საშუალებების შემთხვევაში (ანტიდეპრესანტები), დულოქსეტინით თერაპიის დროს ან მკურნალობის შეწყვეტისთანავე, დაფიქსირდა სუიციდური იდეებისა და სუიციდური ქცევის იზოლირებული შემთხვევები. გასათვალისწინებელია ინფორმაცია დეპრესიის დროს სუიციდის რისკ-ფაქტორების შესახებ (იხ. ზემოთ). ექიმებმა უნდა წაახალისონ პაციენტები, რომ ნებისმიერ დროს შეატყობინონ ნებისმიერი შემაშფოთებელი აზრის ან გრძნობის შესახებ.

გამოყენება 18 წლამდე ასაკის ბავშვებსა და მოზარდებში

Alegro არ უნდა იქნას გამოყენებული 18 წლამდე ასაკის ბავშვებსა და მოზარდებში. კლინიკურ კვლევებში ანტიდეპრესანტებით ნამკურნალებ ბავშვებსა და მოზარდებში სუიციდური ქცევა (თვითმკვლელობის მცდელობები და სუიციდური აზრები) და მტრული განწყობა (უპირატესად აგრესია, ოპოზიციური ქცევა და ბრაზი) უფრო ხშირად დაფიქსირდა კლინიკურ კვლევებში, პლაცებოთი ნამკურნალებ ბავშვებსა და მოზარდებში. თუ Alegro გამოყენება კლინიკურად გამართლებულია, პაციენტი უნდა იმყოფებოდეს სუიციდური ქცევისა და სუიციდური აზრების ნიშნების მონიტორინგის ქვეშ. არ არსებობს მონაცემები ბავშვებსა და მოზარდებში ხანგრძლივი გამოყენების უსაფრთხოების შესახებ პრეპარატის ზრდის, მომწიფების და კოგნიტური და ქცევითი განვითარების შესახებ.

სისხლდენა

იყო შეტყობინებები ჰემოსტაზის დარღვევების შესახებ, რომლებიც დაკავშირებულია ექიმოზებთან, პურპურასთან და კუჭ-ნაწლავის სისხლდენებთან SSRI-ებით და SNRI-ებით, მათ შორის დულოქსეტინით მკურნალობის დროს. დულოქსეტინის მიღებისას იზრდება მშობიარობის შემდგომი სისხლდენის რისკი. სიფრთხილეა რეკომენდებული Alegro გამოყენებისას პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ანტიკოაგულანტებს და/ან სამკურნალო საშუალებებს, რომლებიც ცნობილია თრომბოციტების ფუნქციონირებაზე (მაგ., არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები (NSAIDs) ან აცეტილსალიცილის მჟავა (ASA)) და პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ცნობილი სისხლდენის ტენდენცია.

ჰიპონატრიემია

დულოქსეტინის მიღებისას აღინიშნა ჰიპონატრიემია, მათ შორის შრატში ნატრიუმის 110 მმოლ/ლ-ზე დაბალი დონის შემთხვევები. ჰიპონატრიემია შეიძლება გამოწვეული იყოს ანტიდიურეზული ჰორმონის არასათანადო სეკრეციის სინდრომით (SIADH). ჰიპონატრიემიის შემთხვევების უმეტესობა დაფიქსირდა ხანდაზმულებში, განსაკუთრებით მათში, ვისაც ბოლო დროს აღენიშნებოდა სითხის ბალანსის დარღვევა ან ჰქონდა წინასწარი განწყობის მქონე მდგომარეობები. სიფრთხილეა საჭირო Alegro გამოყენებისას ჰიპონატრიემიის მომატებული რისკის მქონე პაციენტებში, როგორიცაა ხანდაზმული, ციროზით ან დეჰიდრატირებული პაციენტები, ან შარდმდენებით ნამკურნალები პაციენტები.

მკურნალობის შეწყვეტა

მოხსნის სინდრომი ხშირად ვითარდება დულოქსეტინით მკურნალობის შეწყვეტისას, განსაკუთრებით თუ შეწყვეტა უეცრად ხდება. კლინიკურ კვლევებში, მკურნალობის უეცარ შეწყვეტასთან დაკავშირებული გვერდითი მოვლენები დაფიქსირდა დულოქსეტინით ნამკურნალები პაციენტების დაახლოებით 45%-ში და პლაცებოთი დაავადებულ პაციენტთა 23%-ში. SSRI-ების და SNRI-ების შეწყვეტასთან დაკავშირებული მოხსნის სინდრომის რისკი, შეიძლება დამოკიდებული იყოს რამდენიმე ფაქტორზე, მათ შორის მკურნალობის ხანგრძლივობასა და პრეპარატის დოზაზე, ასევე დოზის თანდათანობით შემცირების პერიოდის ხანგრძლივობაზე. დულოქსეტინით მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ, ყველაზე ხშირად გამოვლენილი გვერდითი მოვლენები, ჩამოთვლილია განყოფილებაში „არასასურველი მოვლენები“. როგორც წესი, მოხსნის სინდრომი მსუბუქიდან საშუალო სიმძიმისაა; თუმცა, ზოგიერთ პაციენტში ის შეიძლება მძიმე იყოს. მოხსნის სინდრომი ძირითადად მკურნალობის შეწყვეტიდან პირველი რამდენიმე დღის განმავლობაში ვლინდება, თუმცა ძალიან იშვიათია შემთხვევები, როდესაც პაციენტებმა შემთხვევით გამოტოვეს დოზა. როგორც წესი, მოხსნის სინდრომის სიმპტომები სპონტანურად ქრება 2 კვირაში, თუმცა ზოგიერთ ინდივიდში ეს სიმპტომები შეიძლება გახანგრძლივდეს (2-3 თვე ან მეტი). ამიტომ, Alegro მკურნალობის შეწყვეტისას რეკომენდებულია დულოქსეტინის დოზის თანდათანობით შემცირება მინიმუმ 2 კვირის განმავლობაში, პაციენტის საჭიროებების შესაბამისად.

ხანდაზმული პაციენტები

მონაცემები დულოქსეტინის 120 მგ დოზით გამოყენების შესახებ ხანდაზმულ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ დიდი დეპრესიული აშლილობა და გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა, შეზღუდულია. ამიტომ, სიფრთხილეა საჭირო ხანდაზმულებში პრეპარატის მაქსიმალური დოზით მკურნალობისას.

აკათიზია/ფსიქომოტორული მოუსვენრობა

დულოქსეტინის გამოყენება დაკავშირებულია აკატიზიის განვითარებასთან, რომელიც ხასიათდება სუბიექტურად უსიამოვნო ან შემაწუხებელი მოუსვენრობით, რომელსაც ხშირად თან ახლავს უძლური ჯდომა ან დგომა. ასეთი დარღვევები, სავარაუდოდ, მკურნალობის პირველი რამდენიმე კვირის განმავლობაში ვითარდება. პაციენტებში, რომლებსაც ეს დარღვევები განუვითარდებათ, პრეპარატის დოზის გაზრდა შეიძლება საზიანო იყოს.

დულოქსეტინის შემცველი სამკურნალო საშუალებები

დულოქსეტინი შედის მრავალ პრეპარატში სხვადასხვა სავაჭრო ნიშნით, რომლებიც გამოიყენება სხვადასხვა ჩვენებით (დიპლომატიის მკურნალობა ძლიერი ტკივილის სინდრომით, ძირითადი დეპრესიული აშლილობით, გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობით და სტრესული შარდის შეუკავებლობით). თავიდან უნდა იქნას აცილებული დულოქსეტინის შემცველი ორი ან მეტი სამკურნალო საშუალების ერთდროული გამოყენება.

ჰეპატიტი/ღვიძლის ფერმენტების მომატება სისხლში

დულოქსეტინის გამოყენებისას აღწერილია ღვიძლის დაზიანების შემთხვევები, მათ შორის სისხლში ღვიძლის ფერმენტების მნიშვნელოვანი მომატება (ნორმის ზედა ზღვარზე > 10-ჯერ მეტი), ჰეპატიტი და სიყვითლე. მათი უმეტესობა მკურნალობის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში დაფიქსირდა. ღვიძლის დაზიანების სურათი უპირატესად ჰეპატოცელულარული იყო. Alegro სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ ღვიძლის დაზიანებასთან დაკავშირებული სხვა სამკურნალო საშუალებებით.

სექსუალური დისფუნქცია

SSRIs/SNRIs-ებით მკურნალობის დროს შეიძლება გამოვლინდეს სექსუალური დისფუნქციის სიმპტომები. არსებობს ცნობები სექსუალური დისფუნქციის სიმპტომების შესახებ, რომლებიც SSRIs/SNRIs-ების მიღების შეწყვეტის შემდეგ, დიდი ხნის განმავლობაში გრძელდება.

დამხმარე ნივთიერებები

Alegro შეიცავს საქაროზას, ამიტომ პაციენტებმა, რომლებსაც აქვთ ფრუქტოზის აუტანლობის, გლუკოზა-გალაქტოზის მალაბსორბციის ან საქაროზა-იზომალტაზას უკმარისობის იშვიათი მემკვიდრეობითი პრობლემები, არ უნდა მიიღონ ეს წამალი.

Alegro შეიცავს 1 მმოლზე ნაკლებ ნატრიუმს (23 მგ) ერთ კაფსულაში, ანუ თითქმის „ნატრიუმის გარეშეა“.

ურთიერთქმედება სხვა წამლებთან

MAO ინჰიბიტორები

სეროტონინის სინდრომის რისკის გამო, Alegro არ უნდა იქნას გამოყენებული არასელექტიურ, შეუქცევად MAO ინჰიბიტორებთან ერთად ან MAO ინჰიბიტორით მკურნალობის შეწყვეტიდან სულ მცირე 14 დღის განმავლობაში. დულოქსეტინის ნახევარგამოყოფის პერიოდის გათვალისწინებით, Alegro შეწყვეტის შემდეგ MAO ინჰიბიტორის მიღებამდე უნდა დაიცვათ სულ მცირე 5 დღიანი ინტერვალი.

Alegro ერთდროული გამოყენება სელექციურ, შექცევად MAO-ს ინჰიბიტორებთან, როგორიცაა მოკლობემიდი, არ არის რეკომენდებული. ანტიბიოტიკი ლინეზოლიდი არის შექცევადი არასელექციური MAO-ს ინჰიბიტორი და არ უნდა დაენიშნოს Alegro მკურნალობაზე მყოფ პაციენტებს.

CYP1A2 ინჰიბიტორები

ვინაიდან CYP1A2 მონაწილეობს დულოქსეტინის მეტაბოლიზმში, დულოქსეტინის CYP1A2-ის ძლიერ ინჰიბიტორებთან ერთად გამოყენებამ, სავარაუდოდ, გამოიწვიოს დულოქსეტინის უფრო მაღალი კონცენტრაცია. ფლუვოქსამინის (100 მგ დღეში ერთხელ) ერთდროული მიღება, რომელიც CYP1A2-ის ძლიერი ინჰიბიტორია, დულოქსეტინის პლაზმურ კლირენსს დაახლოებით 77%-ით ამცირებს და მისი კონცენტრაცია-დროის მრუდის ქვეშ არსებული ფართობი (AUCo-t) 6-ჯერ ზრდის. ამიტომ, Alegro არ უნდა იქნას გამოყენებული CYP1A2-ის ძლიერ ინჰიბიტორებთან, როგორიცაა ფლუვოქსამინი, კომბინაციაში.

ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე მოქმედი მედიკამენტები (CNS)

დულოქსეტინის სხვა ცნს-ზე მოქმედ სამკურნალო საშუალებებთან ერთად გამოყენების რისკი სისტემატურად არ შეფასებულა, გარდა ამ ნაწილში აღწერილი შემთხვევებისა. შესაბამისად, სიფრთხილეა საჭირო Alegro სხვა ცნს-ზე მოქმედ სამკურნალო საშუალებებთან ან ნივთიერებებთან ერთად მიღებისას, მათ შორის ალკოჰოლთან და სედატიურ სამკურნალო საშუალებებთან (მაგ., ბენზოდიაზეპინები, მორფინომიმეტიკები, ანტიფსიქოზური საშუალებები, ფენობარბიტალი, სედატიური ანტიჰისტამინური საშუალებები).

სეროტონინერგული აგენტები

იშვიათ შემთხვევებში, სეროტონინის სინდრომი აღინიშნა პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იყენებდნენ SSRIs/SNRIs-ებს სეროტონერგულ საშუალებებთან ერთად.

სიფრთხილეა საჭირო, თუ Alegro ერთდროულად გამოიყენება სეროტონინერგულ საშუალებებთან, როგორიცაა SSRI-ები, SNRI-ები, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, როგორიცაა კლომიპრამინი ან ამიტრიპტილინი, MAO ინჰიბიტორები, როგორიცაა მოკლობემიდი ან ლინეზოლიდი, კრაზანას შემცველი პრეპარატები, ტრიპტანები, ტრამადოლი, პეტიდინი და ტრიპტოფანი.

დულოქსეტინის მოქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებზე

სამკურნალო პროდუქტები, რომლებიც მეტაბოლიზდება CYP1A2

თეოფილინის ფარმაკოკინეტიკა CYP1A2 სუბსტრატზე მნიშვნელოვნად არ იმოქმედა დულოქსეტინთან (60 მგ დღეში ორჯერ) ერთად მიღებამ.

სამკურნალო პროდუქტები, რომლებიც მეტაბოლიზდება CYP2D6

დულოქსეტინის (60 მგ დღეში ორჯერ) ერთდროულმა მიღებამ 3-ჯერ გაზარდა დეზიპრამინის AUC (ერთჯერადი დოზა), რომელიც CYP2D6 სუბსტრატია. დულოქსეტინის (40 მგ დღეში ორჯერ) ერთდროულმა მიღებამ ტოლტეროდინის (2 მგ დღეში ორჯერ) სტაბილური მდგომარეობის AUC 71%-ით გაზარდა, მაგრამ არ იმოქმედა 5-ჰიდროქსიტოლტეროდინის (აქტიური მეტაბოლიტის) ფარმაკოკინეტიკაზე, ამიტომ დოზის კორექცია რეკომენდებული არ არის. სიფრთხილეა საჭირო, თუ Alegro ერთდროულად მიიღება სამკურნალო საშუალებებთან, რომლებიც უპირატესად მეტაბოლიზდება CYP2D6-ით (რისპერიდონი, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, როგორიცაა ნორტრიპტილინი, ამიტრიპტილინი და იმიპრამინი), განსაკუთრებით თუ მათ აქვთ ვიწრო თერაპიული ინდექსი (მაგალითად, ფლეკაინიდი, პროპაფენონი და მეტოპროლოლი).

პერორალური კონტრაცეპტივები და სხვა სტეროიდული საშუალებები

ინ ვიტრო კვლევების შედეგები აჩვენებს, რომ დულოქსეტინი არ არის CYP3A ინდუქტორი. სპეციფიკური ინ ვივო წამლისმიერი ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა.

ანტიკოაგულანტები და ანტიაგრეგანტები

სიფრთხილეა საჭირო დულოქსეტინის ორალურ ანტიკოაგულანტებთან ან ანტიაგრეგანტებთან ერთად გამოყენებისას, ფარმაკოდინამიკური ურთიერთქმედებით გამოწვეული სისხლდენის პოტენციური რისკის გამო. გარდა ამისა, ვარფარინით ნამკურნალებ პაციენტებში დულოქსეტინის ერთდროულად მიღებისას აღინიშნა საერთაშორისო ნორმალიზებული თანაფარდობის (INR) მომატება. თუმცა, კლინიკური ფარმაკოლოგიური კვლევის თანახმად, ჯანმრთელ მოხალისეებში, სტაბილური მდგომარეობის პირობებში, დულოქსეტინის ვარფარინთან ერთად მიღებამ, არ გამოიწვია კლინიკურად მნიშვნელოვანი INR ცვლილება, საწყის დონესთან შედარებით ან ვარფარინის R ან S ენანტიომერების ფარმაკოკინეტიკაში.

სხვა სამკურნალო საშუალებების გავლენა დულოქსეტინზე

ანტაციდები და H2-ჰისტამინური რეცეპტორების ანტაგონისტები

ალუმინის და მაგნიუმის შემცველ ანტაციდებთან ან ფამოტიდინთან ერთად მიღებას მნიშვნელოვანი გავლენა არ მოუხდენია დულოქსეტინის (40 მგ, პერორალური დოზა) კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში შეწოვის სიჩქარესა და ხარისხზე.

CYP1A2 ინდუქტორები

პოპულაციურმა ფარმაკოკინეტიკურმა ანალიზებმა აჩვენა, რომ მწეველებს არამწეველებთან შედარებით, დულოქსეტინის პლაზმური კონცენტრაცია თითქმის 50%-ით დაბალი აქვთ.

ორსულობა და ძუძუთი კვება

ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა დულოქსეტინის სისტემური ექსპოზიციის დონეზე (AUC), რომელიც უფრო დაბალია, ვიდრე კლინიკური ექსპოზიციის მაქსიმალური დონე.

ორსულობის პირველ ტრიმესტრში ქალებში დულოქსეტინის გამოყენების ორი მასშტაბური დაკვირვებითი კვლევა (2500 პაციენტი ამერიკის შეერთებულ შტატებში (აშშ) და 1500 პაციენტი ევროკავშირში (EU)) არ მიუთითებს თანდაყოლილი მანკების ძირითადი რისკის ზრდაზე. სპეციფიკური მანკების, როგორიცაა გულის მანკები, სიხშირის ანალიზი არადამაჯერებელ შედეგებს აჩვენებს.

ევროკავშირში ჩატარებულ კვლევაში, დულოქსეტინის დედის მიერ ორსულობის გვიან პერიოდში (ორსულობის მე-20 კვირიდან მშობიარობამდე ნებისმიერ დროს) ზემოქმედება დაკავშირებული იყო ნაადრევი მშობიარობის გაზრდილ რისკთან (ორჯერ ნაკლები, რაც შეესაბამება დაახლოებით 6 დამატებით ნაადრევ მშობიარობას ყოველ 100 ქალზე, რომლებიც ორსულობის გვიან პერიოდში დულოქსეტინით მკურნალობდნენ). ნაადრევი მშობიარობების უმეტესობა ორსულობის 35-ე და 36-ე კვირას შორის პერიოდში მოხდა. ეს კავშირი აშშ-ში ჩატარებულ კვლევაში არ დაფიქსირებულა.

აშშ-ში ჩატარებულმა დაკვირვებითმა კვლევამ აჩვენა მშობიარობის შემდგომი სისხლდენის მომატებული რისკი (2-ჯერ ნაკლები) ორსულობის ბოლო თვეში დულოქსეტინის ზემოქმედების შემდეგ.

ეპიდემიოლოგიური მონაცემები მიუთითებს, რომ ორსულობის დროს, განსაკუთრებით გვიან სტადიაზე, ქალებში სეროტონინის უკუმიტაცების სელექციური ინჰიბიტორების (SSRI) გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ახალშობილში ფილტვისმიერი ჰიპერტენზიის (PPHN) მუდმივი განვითარების რისკი. მიუხედავად იმისა, რომ არ ჩატარებულა კვლევები PPHN-ის კავშირის შესახებ SSRI-ებით მკურნალობასთან, დულოქსეტინით PPHN-ის განვითარების პოტენციური რისკის გამორიცხვა შეუძლებელია, მოქმედების მსგავსი მექანიზმის (სეროტონინის უკუმიტაცების ინჰიბირება) გათვალისწინებით.

როგორც სხვა სეროტონინერგული სამკურნალო საშუალებების შემთხვევაში, ახალშობილში შეიძლება განვითარდეს მოხსნის სინდრომი, დედის მიერ ორსულობის გვიან პერიოდში დულოქსეტინის გამოყენების შემდეგ. მოხსნის სინდრომი მოიცავს შემდეგ სიმპტომებს: ჰიპოტენზია, ტრემორი, ნერვული რეფლექტორული აგზნების მომატების სინდრომი, კვების გაძნელება, სუნთქვის დისტრეს სინდრომი და კრუნჩხვები. სიმპტომების უმეტესობა გამოვლინდა დაბადებისას ან დაბადებიდან რამდენიმე დღის განმავლობაში.

Alegro ორსულ ქალებში უნდა იქნას გამოყენებული მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დედისთვის პოტენციური სარგებელი აღემატება ნაყოფისთვის პოტენციურ რისკს. ქალებს უნდა ურჩიონ, აცნობონ ექიმს, თუ ისინი დაორსულდებიან ან აპირებენ დაორსულებას თერაპიის დროს.

ლაქტაცია

დულოქსეტინი უმნიშვნელოდ გამოიყოფა დედის რძეში, რაც ეფუძნება დულოქსეტინით ნამკურნალებ 6 მეძუძურ პაციენტზე ჩატარებულ კვლევას, რომლებმაც შეწყვიტეს ძუძუთი კვება. ჩვილისთვის განკუთვნილი დღიური დოზა მგ/კგ-ზე შეადგენს დედის დოზის დაახლოებით 0.14%-ს. ვინაიდან დულოქსეტინის უსაფრთხოება ჩვილებში უცნობია, Alegro გამოყენება არ არის რეკომენდებული ძუძუთი კვების პერიოდში ქალებისთვის.

ფერტილობა

ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ დულოქსეტინს გავლენა არ მოუხდენია მამაკაცის ფერტილობაზე, მაგრამ გავლენა მოახდინა ქალის ფერტილობაზე, თუმცა მხოლოდ დედისთვის ტოქსიკური დოზებით.

გავლენა ავტომობილის მართვაზე

არ ჩატარებულა კვლევები პრეპარატის ზემოქმედების შესახებ ავტომობილის მართვისა და მექანიზმების გამოყენების უნარზე. პრეპარატის გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს სედაცია და თავბრუსხვევა. პაციენტებს უნდა მიეცეთ ინსტრუქცია, რომ თუ ისინი განიცდიან სედაციას ან თავბრუსხვევას, თავი უნდა აარიდონ პოტენციურად სახიფათო საქმიანობას, როგორიცაა ავტომობილის მართვა და მექანიზმებთან მუშაობა.

გვერდითი მოვლენები

უსაფრთხოების პროფილის შეჯამება

დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში ყველაზე ხშირად დაფიქსირებული გვერდითი მოვლენები იყო გულისრევა, თავის ტკივილი, პირის სიმშრალე, ძილიანობა და თავბრუსხვევა. თუმცა, გავრცელებული გვერდითი მოვლენების უმეტესობა იყო მსუბუქიდან საშუალო სიმძიმის, ჩვეულებრივ, თერაპიის დასაწყისში იწყებოდა და თერაპიის დროს კიდევ უფრო მცირდებოდა მათი სიმძიმე.

გვერდითი რეაქციების ჩამონათვალი

პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირებული და სპონტანური ანგარიშებიდან გამოვლენილი გვერდითი რეაქციები ქვემოთ ჩამოთვლილია MedDRA სისტემურ-ორგანული კლასების მიხედვით. შემდეგი გვერდითი რეაქციები კლასიფიცირებულია, შემდეგი კონვენციის მიხედვით: ძალიან ხშირი (≥ 1/10); ხშირი (≥ 1/100, მაგრამ < 1/10); არახშირი (≥ 1/1000, მაგრამ < 1/100); იშვიათი (≥ 1/10000, მაგრამ < 1/1000); ძალიან იშვიათი (< 1/10000); უცნობია (ხელმისაწვდომი მონაცემებით შეფასება შეუძლებელია). თითოეულ სიხშირის ჯგუფში არასასურველი ეფექტები, წარმოდგენილია სიმძიმის კლების მიხედვით.

ინფექციები და ინვაზიები: არახშირი - ლარინგიტი.

იმუნური სისტემის დარღვევები: იშვიათი - ანაფილაქსიური რეაქციები, ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები.

ენდოკრინული დარღვევები: იშვიათი - ჰიპოთირეოზი.

ნივთიერებათა ცვლისა და კვების დარღვევები: ხშირი - მადის დაქვეითება; არახშირი - ჰიპერგლიკემია (განსაკუთრებით დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში);

იშვიათი - დეჰიდრატაცია, ჰიპონატრიემია, ანტიდიურეზული ჰორმონის არასაკმარისი სეკრეციის სინდრომი (SIADH)*.

ფსიქიკური დარღვევები: ხშირი - უძილობა, აგზნებადობა, ლიბიდოს დაქვეითება, შფოთვა, ორგაზმის დარღვევები, ანომალიური სიზმრები; ნაკლებად გავრცელებული - სუიციდური აზრები#,^, ძილის დარღვევა, ბრუქსიზმი, დეზორიენტაცია, აპათია; იშვიათი - სუიციდური ქცევა#,^, მანია, ჰალუცინაციები, აგრესია და მტრული განწყობა (განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში და მისი დასრულების შემდეგ).

ნერვული სისტემის დარღვევები: ძალიან ხშირი - თავის ტკივილი, ძილიანობა; ხშირი - თავბრუსხვევა, ლეთარგია, ტრემორი, პარესთეზია; არახშირი - მიოკლონუსი, აკატიზია^, ნერვიულობა, ყურადღების დარღვევა, დისგევზია, დისკინეზია, მოუსვენარი ფეხების სინდრომი, ძილის ხარისხის დარღვევა; იშვიათი - სეროტონინის სინდრომი*, კრუნჩხვები (ასევე აღწერილია მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ), ფსიქომოტორული მოუსვენრობა*, ექსტრაპირამიდული სიმპტომები*.

თვალის დარღვევები: ხშირი - მხედველობის დაბინდვა; ნაკლებად ხშირი - მიდრიაზი, მხედველობის დარღვევა; იშვიათი - გლაუკომა.

ყურის და ლაბირინთის დარღვევები: ხშირი - ტინიტუსი (ასევე აღინიშნება მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ); ნაკლებად ხშირი - თავბრუსხვევა, ყურის ტკივილი.

გულის დარღვევები: ხშირი - პალპიტაცია; არახშირი - ტაქიკარდია, სუპრავენტრიკულური არითმია, ძირითადად წინაგულების ფიბრილაცია; უცნობია - სტრესული კარდიომიოპათია (ტაკოცუბოს კარდიომიოპათია).

სისხლძარღვოვანი დარღვევები: ხშირი - არტერიული წნევის მომატება&, წამოხურება; არახშირი - სინკოპე (განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში), ჰიპერტენზია^,&, ორთოსტატული ჰიპოტენზია (განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში), კიდურების გაციება; იშვიათად - ჰიპერტენზიული კრიზისი*,&.

სასუნთქი სისტემის, გულმკერდის და შუასაყრის დარღვევები: ხშირი - მთქნარება; არახშირი - ყელის შებოჭილობა, ცხვირიდან ამოვარდნილობა; იშვიათი - ფილტვების ინტერსტიციული დაავადება (სიხშირე შეფასებულია პლაცებო-კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების მონაცემების საფუძველზე), ეოზინოფილური პნევმონია*.

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დარღვევები: ძალიან ხშირი - გულისრევა, პირის სიმშრალე; ხშირი - ყაბზობა, დიარეა, მუცლის ტკივილი, ღებინება, დისპეფსია, მეტეორიზმი; ნაკლებად ხშირი - კუჭ-ნაწლავის სისხლდენა^, გასტროენტერიტი, ბოყინი, გასტრიტი, დისფაგია; იშვიათი - სტომატიტი, ჰემატოქეზია, სუნთქვის სუნი, მიკროსკოპული კოლიტი (სიხშირე შეფასებულია ყველა კლინიკური კვლევის მონაცემების საფუძველზე).

ჰეპატობილიარული დარღვევები: არახშირი - ჰეპატიტი, სისხლში ღვიძლის ფერმენტების (ალანინ ამინოტრანსფერაზა (ALT), ასპარტატ ამინოტრანსფერაზა (AST), ტუტე ფოსფატაზა) მომატებული დონე, ღვიძლის მწვავე დაზიანება; იშვიათად - ღვიძლის უკმარისობა*, სიყვითლე*.

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები: ხშირი - მომატებული ოფლიანობა, გამონაყარი; არახშირი - ღამის ოფლიანობა, ჭინჭრის ციება, კონტაქტური დერმატიტი, ცივი ოფლი, ფოტომგრძნობელობის რეაქციები, სისხლჩაქცევების მომატებული რისკი; იშვიათი - სტივენს-ჯონსონის სინდრომი*, ანგიონევროზული შეშუპება*; ძალიან იშვიათი - კანის ვასკულიტი.

კუნთოვანი და შემაერთებელი ქსოვილის დარღვევები: ხშირი - კუნთოვანი ტკივილი, კუნთების სპაზმები; ნაკლებად ხშირი - კუნთების დაჭიმულობა, კუნთების კანკალი; იშვიათი - ტრიზმუსი.

თირკმლებისა და საშარდე გზების დარღვევები: ხშირი - დიზურია, პოლაკიურია; ნაკლებად ხშირი - შარდის შეკავება, შარდვის გაძნელება, ნიქტურია, პოლიურია, შარდის ნაკადის შემცირება; იშვიათი - შარდის სუნის დარღვევა.

რეპროდუქციული სისტემის და სარძევე ჯირკვლის დარღვევები: ხშირი - ერექციული დისფუნქცია, ეაკულაციის დარღვევა, ეაკულაციის დაგვიანება; ნაკლებად ხშირი - გინეკოლოგიური სისხლდენა, მენსტრუალური ციკლის დარღვევა, სექსუალური დისფუნქცია, სათესლე ჯირკვლების ტკივილი; იშვიათი - მენოპაუზის სიმპტომები, გალაქტორეა, ჰიპერპროლაქტინემია, მშობიარობის შემდგომი სისხლდენა*.

ზოგადი დარღვევები და შეყვანის ადგილის მდგომარეობები: ხშირი - დაცემა (უფრო ხშირად აღინიშნება ხანდაზმულ პაციენტებში (65 წლის და უფროსი ასაკის)), დაღლილობა; ნაკლებად ხშირი - ტკივილი გულმკერდის არეში^, უჩვეულო შეგრძნებები, სიცივის, წყურვილის შეგრძნება, შემცივნება, სისუსტე, სიცხის შეგრძნება, სიარულის დარღვევა.

გამოკვლევები: ხშირი - წონის დაკლება; ნაკლებად ხშირი - წონის მატება, სისხლში კრეატინ ფოსფოკინაზას დონის მომატება, სისხლში კალიუმის დონის მომატება; იშვიათი - სისხლში ქოლესტერინის დონის მომატება.

  • გვერდითი რეაქციები, რომელთა სიხშირე შეფასდა პოსტმარკეტინგული მონაცემების საფუძველზე; ეს გვერდითი რეაქციები არ დაფიქსირებულა პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში.

#დულოქსეტინით თერაპიის დროს ან მისი შეწყვეტიდან მოკლე დროში დაფიქსირებული გვერდითი მოვლენები.

^გვერდითი რეაქციები, რომელთა სიხშირე სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდა პლაცებოსგან.

&იხილეთ განყოფილება „განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხოების ზომები გამოყენებისას“.

შერჩეული გვერდითი რეაქციების აღწერა

დულოქსეტინის მიღების შეწყვეტა (განსაკუთრებით უეცარი) ხშირად იწვევს მოხსნის სინდრომის განვითარებას, მათ შორის შემდეგი სიმპტომების: თავბრუსხვევა, სენსორული დარღვევები (მათ შორის პარესთეზია ან ელექტროშოკის მსგავსი შეგრძნებები, განსაკუთრებით თავის არეში), ძილის დარღვევები (მათ შორის უძილობა და ინტენსიური სიზმრები), დაღლილობა, ძილიანობა, აგზნებადობა ან შფოთვა, გულისრევა და/ან ღებინება, ტრემორი, თავის ტკივილი, მიალგია, გაღიზიანება, დიარეა, ჰიპერჰიდროზი და ვერტიგო.

როგორც წესი, SSRI-ებით და SNRI-ებით მკურნალობის დროს ეს გვერდითი მოვლენები მსუბუქიდან საშუალო სიმძიმისაა და სპონტანურად ქრება; თუმცა, ზოგიერთ პაციენტში ისინი შეიძლება იყოს მძიმე და/ან გახანგრძლივებული. ამიტომ, რეკომენდებულია დულოქსეტინის მიღების შეწყვეტა, დოზის თანდათანობითი შემცირებით.

სამ კლინიკურ კვლევაში (12-კვირიანი მწვავე ფაზა) მძიმე ტკივილის სინდრომის მქონე DPN-ის მქონე პაციენტებში, დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში დაფიქსირდა სისხლში გლუკოზის უზმოზე დონის მცირე, მაგრამ სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი მატება. გლიკოზირებული ჰემოგლობინის (HbA1c) სისხლში კონცენტრაცია სტაბილური იყო, როგორც დულოქსეტინით ნამკურნალებ, ასევე პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებში. ამ კვლევების გახანგრძლივების ფაზაში (რომელიც 52 კვირამდე გაგრძელდა), სისხლში HbA1c-ის მატება დაფიქსირდა როგორც დულოქსეტინით, ასევე ჩვეულებრივი მკურნალობის ჯგუფებში, მაგრამ საშუალო მატება 0.3%-ით მეტი იყო, დულოქსეტინით ნამკურნალებ ჯგუფში. დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში ასევე დაფიქსირდა სისხლში გლუკოზის და საერთო ქოლესტერინის მცირე მატება, ხოლო ჩვეულებრივი მკურნალობის ჯგუფში ამ ლაბორატორიული ტესტების მნიშვნელობებმა აჩვენა მცირედი კლება. დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში გულისცემის კორექციული QT ინტერვალი არ განსხვავდებოდა პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებში დაფიქსირებულისგან. კლინიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავებები არ დაფიქსირებულა QT, PR, QRS ან QTcB გაზომვებში დულოქსეტინით ნამკურნალებ და პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებს შორის.

პედიატრიული პოპულაცია

კლინიკურ კვლევებში დულოქსეტინით მკურნალობას იღებდა 7-დან 17 წლამდე ასაკის 509 პედიატრიული პაციენტი, რომლებსაც აღენიშნებოდათ დიდი დეპრესიული აშლილობა და 7-დან 17 წლამდე ასაკის 241 პედიატრიული პაციენტი, გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობით. ზოგადად, ბავშვებსა და მოზარდებში დულოქსეტინის გვერდითი მოვლენების პროფილი მსგავსი იყო მოზრდილებში დაფიქსირებული პროფილისა.

კლინიკურ კვლევებში დულოქსეტინით მკურნალობის შედეგად 467 პედიატრიულ პაციენტს (თავდაპირველად რანდომიზებული), რომლებმაც კლინიკურ კვლევებში მიიღეს დულოქსეტინი, პრეპარატის გამოყენების 10 კვირის შემდეგ სხეულის წონის საშუალო კლება 0.1 კგ-ით აღენიშნებოდათ, 353 პლაცებოთი მკურნალობის შედეგად მიღებული 353 პაციენტის საშუალო მატება კი 0.9 კგ-ით. შემდგომში, 4-6 თვის განმავლობაში, პედიატრიულ პაციენტებში, როგორც წესი, აღინიშნა ამ ცვლილებების გაქრობის ტენდენცია (მათი სხეულის წონა შეესაბამებოდა მოსალოდნელ საბაზისო პროცენტულ მაჩვენებელს, ასაკისა და სქესის მიხედვით შესაბამისი თანატოლების პოპულაციური მონაცემების საფუძველზე).

9 თვემდე ხანგრძლივობის კვლევებში, დულოქსეტინით ნამკურნალებ პედიატრიულ პაციენტებში დაფიქსირდა სიმაღლის პროცენტული მაჩვენებლის საშუალო 1%-იანი შემცირება (7-11 წლის ასაკის ბავშვებში 2%-იანი შემცირება და 12-17 წლის ასაკის მოზარდებში 0.3%-იანი ზრდა).

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინება

მნიშვნელოვანია სამკურნალო საშუალების ავტორიზაციის შემდეგ, საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინება. ჯანდაცვის სპეციალისტებს მოეთხოვებათ, ეროვნული ფარმაკო-ზედამხედველობის სისტემის შესაბამისად, შეატყობინონ ნებისმიერი სერიოზული გვერდითი რეაქციის ან ახალი გვერდითი რეაქციის შესახებ, რომელიც არ არის აღწერილი ამ ნაწილში.

ჭარბი დოზა

დაფიქსირდა დულოქსეტინის 5400 მგ დოზით დოზის გადაჭარბების შემთხვევები, როგორც მონოლით, ასევე სხვა სამკურნალო საშუალებებთან კომბინაციაში. დაფიქსირდა ლეტალური შემთხვევები, ძირითადად შერეული დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში, ასევე მხოლოდ დულოქსეტინის დაახლოებით 1000 მგ დოზით მიღებისას. დულოქსეტინის დოზის გადაჭარბების ნიშნები და სიმპტომები (მონოლით ან სხვა სამკურნალო საშუალებებთან კომბინაციაში) მოიცავდა ძილიანობას, კომას, სეროტონინის სინდრომს, კრუნჩხვებს, ღებინებას და ტაქიკარდიას.

დულოქსეტინის სპეციფიკური ანტიდოტი არ არსებობს, მაგრამ თუ სეროტონინის სინდრომი განვითარდა, შეიძლება ჩატარდეს სპეციფიკური მკურნალობა (მაგალითად, ციპროჰეპტადინის გამოყენება და/ან ნორმალური სხეულის ტემპერატურის შენარჩუნება). უნდა უზრუნველყოფილი იყოს სასუნთქი გზების თავისუფალი გზა.

რეკომენდებულია გულის და სასიცოცხლო ორგანოებისა და სისტემების ფუნქციების მონიტორინგი, შესაბამის სიმპტომურ და დამხმარე ზომებთან ერთად. კუჭის ამორეცხვა შეიძლება ნაჩვენები იყოს, თუ ეს მოხდება მიღებიდან მალევე ან სიმპტომურ პაციენტებში.

გააქტიურებული ნახშირი შეიძლება სასარგებლო იყოს დულოქსეტინის კუჭ-ნაწლავის შეწოვის შეზღუდვისთვის. დულოქსეტინს აქვს განაწილების დიდი მოცულობა, ამიტომ ფორსირებული დიურეზი, ჰემოპერფუზია და გაცვლითი პერფუზია ნაკლებად სასარგებლო იქნება.

შემადგენლობა

Alegro 30 მგ

კაფსულა შეიცავს

აქტიური ნივთიერება: დულოქსეტინი (დულოქსეტინის ჰიდროქლორიდის სახით) 30 მგ.

დამხმარე ნივთიერებები: მანიტოლი, სიმინდის სახამებელი, საქაროზა, ნატრიუმის ლაურილსულფატი, ჰიპრომელოზა E5, ჰიპრომელოზას ფტალატი HP55, ცეტილის სპირტი, ტიტანის დიოქსიდი; კაფსულა: წითელი რკინის ოქსიდი, ტიტანის დიოქსიდი, ჟელატინი.

Alegro 60 მგ

კაფსულა შეიცავს

აქტიური ნივთიერება: დულოქსეტინი (დულოქსეტინის ჰიდროქლორიდის სახით) 60 მგ.

დამხმარე ნივთიერებები: მანიტოლი, სიმინდის სახამებელი, საქაროზა, ნატრიუმის ლაურილსულფატი, ჰიპრომელოზა E5, ჰიპრომელოზას ფტალატი HP55, ცეტილის სპირტი, ტიტანის დიოქსიდი; კაფსულა: ყვითელი რკინის ოქსიდი, წითელი რკინის ოქსიდი, ტიტანის დიოქსიდი, ჟელატინი.

შენახვის პირობები

დამზადების დღიდან 5 წელი.

ვარგისიანობის ვადის გასვლის შემდეგ არ გამოიყენოთ.

შენახვის განსაკუთრებული ზომები

შეინახეთ არაუმეტეს 25°C ტემპერატურაზე.

შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას!

შეფუთვის ბუნება და შემადგენლობა

Alegro 30 მგ

კაფსულები.

14 კაფსულა ბლისტერში.

2 ან 4 ბლისტერი სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქციით მუყაოს კოლოფში.

Alegro 60 მგ

კაფსულები.

14 კაფსულა ბლისტერში.

2, 4 ან 7 ბლისტერი სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქციით, მუყაოს კოლოფში.

განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები გადამუშავებისა და სხვა დამუშავების დროს,

სპეციალური მოთხოვნები არ არსებობს.

გაყიდვის ვადა

გაცემის რეჟიმი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი - II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

ფარმაკოლოგიური თვისებები

ნერვულ სისტემაზე მოქმედი საშუალებები. ფსიქოანალეპტიკები. ანტიდეპრესანტები. სხვა ანტიდეპრესანტები. ATC კოდი: N06AX21.

მოქმედების მექანიზმი

დულოქსეტინი არის სეროტონინისა და ნორადრენალინის უკუმიტაცების ინჰიბიტორი. პრეპარატი სუსტად აინჰიბირებს დოფამინის უკუმიტაცებას და არ გააჩნია მნიშვნელოვანი აფინურობა ჰისტამინერგული, დოფამინერგული, ქოლინერგული და ადრენერგული რეცეპტორების მიმართ. დულოქსეტინი დოზადამოკიდებულად ზრდის სეროტონინისა და ნორადრენალინის უჯრედგარე დონეს ცხოველების ტვინის სხვადასხვა უბანში.

ფარმაკოდინამიკური ეფექტები

ნეიროპათიური და ანთებითი ტკივილის რამდენიმე მოდელზე ჩატარებულმა პრეკლინიკურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ დულოქსეტინი აღადგენს ნორმალური ტკივილის ზღურბლს და ამცირებს ტკივილის ქცევას მუდმივი ტკივილის ცხოველურ მოდელში. დულოქსეტინის ტკივილის დამთრგუნველი მოქმედება, სავარაუდოდ, ცენტრალურ ნერვულ სისტემაში დაღმავალი ტკივილის დამთრგუნველი გზების პოტენცირების შედეგია.

კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება

ძირითადი დეპრესიული აშლილობა

დულოქსეტინის ეფექტურობა შეფასდა კლინიკურ პროგრამაში, რომელშიც მონაწილეობდა 3158 პაციენტი (პრეპარატის ზემოქმედების 1285 პაციენტ-წელი) დიდი დეპრესიული აშლილობით, ფსიქიკური აშლილობის დიაგნოსტიკური და სტატისტიკური სახელმძღვანელოს (DSM-IV) მე-4 გამოცემის კრიტერიუმების შესაბამისად. დულოქსეტინის ეფექტურობა რეკომენდებული დოზით 60 მგ დღეში ერთხელ დადასტურდა დიდი დეპრესიული აშლილობის მქონე ზრდასრულ ამბულატორიულ პაციენტებში ჩატარებული 3 რანდომიზებული, ორმაგი ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებადი, ფიქსირებული დოზის კვლევიდან 3-დან 3-ში. საერთო ჯამში, დულოქსეტინის ეფექტურობა დადასტურდა დიდი დეპრესიული აშლილობის მქონე ზრდასრულ ამბულატორიულ პაციენტებში ჩატარებული 7 რანდომიზებული, ორმაგი ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებადი, ფიქსირებული დოზის (60-120 მგ დღეში) კვლევიდან 5-ში.

დულოქსეტინმა აჩვენა სტატისტიკური უპირატესობა პლაცებოსთან შედარებით, რაც იზომებოდა გაუმჯობესებით 17-პუნქტიანი ჰამილტონის დეპრესიის შეფასების შკალით (HAM-D17), რომელიც მოიცავდა დეპრესიის როგორც ემოციური, ასევე სომატური სიმპტომების შეფასებას. დულოქსეტინით ნამკურნალებ ჯგუფში რეაგირებისა და რემისიის მაჩვენებლები, ასევე სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად მაღალი იყო პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებში. საბაზისო კლინიკურ კვლევებში ჩართული პაციენტების მხოლოდ მცირე ნაწილს ჰქონდა მძიმე დეპრესია (საბაზისო HAM-D ქულა 25-ზე მეტი).

დულოქსეტინის ეფექტურობა დაავადების რეციდივის პრევენციაში შეფასდა პაციენტებში, რომლებიც რეაგირებდნენ პრეპარატის 60 მგ დღეში ერთხელ დოზაზე, ღია 12-კვირიან კვლევაში და შემდგომ რანდომიზებულნი იყვნენ 60 მგ დულოქსეტინის დღეში ერთხელ ან პლაცებო ჯგუფებში 6 თვის განმავლობაში. პრეპარატის 60 მგ დღეში ერთხელ დოზის ეფექტურობამ აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უპირატესობა პლაცებოსთან შედარებით (p = 0.004) პირველადი შედეგის საზომით, დეპრესიის რეციდივის პრევენციით (იზომება რეციდივის დროით). რეციდივის შემთხვევები 6-თვიანი ორმაგი ბრმა დაკვირვების პერიოდში იყო შესაბამისად 17% და 29% დულოქსეტინით და პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებში.

პლაცებო-კონტროლირებადი, ორმაგად ბრმა კლინიკური კვლევის 52 კვირის განმავლობაში, დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებს, რომლებსაც აღენიშნებოდათ მორეციდივე ძირითადი დეპრესიული აშლილობა, მნიშვნელოვნად უფრო ხანგრძლივი რემისიის პერიოდი ჰქონდათ (p < 0.001) პლაცებოს მიმღებ პაციენტებთან შედარებით. ღია კვლევის (28-34 კვირა) დროს, 60-120 მგ დღიური დოზით, ყველა პაციენტს ადრე აღენიშნებოდა დულოქსეტინის მკურნალობა. 52-კვირიანი პლაცებო-კონტროლირებადი, ორმაგად ბრმა მკურნალობის ფაზის განმავლობაში, დეპრესიის სიმპტომები განახლდა დულოქსეტინით ნამკურნალები პაციენტების 14.4%-ში და პლაცებოთი ნამკურნალები პაციენტების 33.1%-ში (p < 0.001).

დულოქსეტინის (60 მგ დღეში ერთხელ) ეფექტურობა ხანდაზმულ პაციენტებში (65 წლის და უფროსი ასაკის) მძიმე დეპრესიული აშლილობით შეფასდა სპეციალურ კვლევაში, რომელმაც აჩვენა მდგომარეობის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება HAM-D17 შკალით დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებთან შედარებით. დულოქსეტინის ტოლერანტობა (60 მგ დღეში ერთხელ) ხანდაზმულ პაციენტებში შედარებადი იყო ახალგაზრდებში დაფიქსირებულ მაჩვენებელთან.

თუმცა, მონაცემები ხანდაზმულ პაციენტებზე, რომლებიც იღებდნენ მაქსიმალურ დოზას (120 მგ დღეში) შეზღუდულია და, შესაბამისად, ასეთ შემთხვევებში რეკომენდებულია სიფრთხილე.

გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა

დულოქსეტინმა პლაცებოსთან შედარებით სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უპირატესობა აჩვენა 5 კლინიკური კვლევიდან 5-ში, მათ შორის 4 რანდომიზებულ, ორმაგ ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის მქონე მოზრდილებში და კვლევაში, რომელშიც პრეპარატი გამოიყენებოდა რეციდივის პრევენციისთვის.

პაციენტების მდგომარეობის გაუმჯობესების შესახებ ჰამილტონის შფოთვის შკალით (HAM-A) და შიჰანის ინვალიდობის შკალით (SDS) გაზომილი გლობალური ფუნქციური დარღვევის საერთო ქულით გაზომილი მონაცემების მიხედვით, დულოქსეტინმა აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უპირატესობა პლაცებოსთან შედარებით. რეაგირებისა და რემისიის მაჩვენებლები ასევე სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად მაღალი იყო პრეპარატის გამოყენებისას, ვიდრე პლაცებოს გამოყენებისას. დულოქსეტინის ეფექტურობა შედარებადი იყო ვენლაფაქსინის ეფექტურობასთან HAM-A საერთო ქულის გაუმჯობესების თვალსაზრისით.

დულოქსეტინის ეფექტურობა რეციდივის პრევენციის კუთხით შეფასდა იმ პაციენტებში, რომლებმაც რეაგირება მოახდინეს პრეპარატთან 6-თვიან ღია კვლევაში და შემდგომ რანდომიზებულად გადანაწილდნენ დულოქსეტინის 60-120 მგ დღეში ერთხელ ან პლაცებოს ჯგუფებში 6 თვის განმავლობაში. პრეპარატის 60-120 მგ დღეში ერთხელ დოზებმა აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი (p < 0.001) უპირატესობა პლაცებოსთან შედარებით (შეფასდა რეციდივის პრევენციის კრიტერიუმით; იზომებოდა რეციდივის დროით). 6-თვიანი ორმაგი ბრმა, დაკვირვების პერიოდში რეციდივის შემთხვევები შეადგენდა შესაბამისად 14% და 42% პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დულოქსეტინით და პლაცებოთი.

დულოქსეტინის (30-120 მგ დღეში ერთხელ, მოქნილი დოზირებით) ეფექტურობა გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის მქონე ხანდაზმულ პაციენტებში (65 წლის და უფროსი ასაკის) შეფასდა კვლევაში, რომელმაც აჩვენა მდგომარეობის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება, რომელიც შეფასდა HAM-A შკალით, დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში პლაცებოთი ნამკურნალებებთან შედარებით. გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის მქონე ხანდაზმულ პაციენტებში დულოქსეტინის (30-120 მგ დღეში ერთხელ) ეფექტურობა და ტოლერანტობა შედარებადი იყო ახალგაზრდა პაციენტებში. თუმცა, ხანდაზმულ პაციენტებში პრეპარატის მაქსიმალური დოზით (120 მგ დღეში) გამოყენების შესახებ მონაცემები შეზღუდულია, ამიტომ ამ შემთხვევებში სიფრთხილეა საჭირო.

დიაბეტური პერიფერიული ნეიროპათია (DPN) ძლიერი ტკივილის სინდრომით

დულოქსეტინის გამოყენების ეფექტურობა ძლიერი ტკივილის სინდრომის მქონე DPN-ის თერაპიისთვის დადასტურდა პრეპარატის 2 რანდომიზებულ, 12-კვირიან, ორმაგად ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებად, ფიქსირებული დოზით კლინიკურ კვლევაში ზრდასრულ პაციენტებში (22-88 წლის ასაკის), რომლებსაც DPN ჰქონდათ ძლიერი ტკივილის სინდრომით მინიმუმ 6 თვის განმავლობაში. პაციენტები, რომლებიც აკმაყოფილებდნენ ძირითადი დეპრესიული აშლილობის დიაგნოსტიკურ კრიტერიუმებს, გამოირიცხნენ ამ კვლევებიდან.

პირველადი შედეგის საზომი იყო 24-საათიანი ტკივილის ყოველკვირეული საშუალო ქულა, პაციენტების დღიურებიდან აღებული მონაცემების მიხედვით, რომლებიც შეფასდა 11-ქულიანი ლიკერტის შკალით.

ამ კვლევებში, პაციენტებმა, რომლებიც იღებდნენ დულოქსეტინს 60 მგ დღეში ერთხელ ან 60 მგ დღეში ორჯერ, განიცადეს ტკივილის მნიშვნელოვანი შემსუბუქება პლაცებოთი მკურნალობაზე მყოფ პაციენტებთან შედარებით; ზოგიერთ პაციენტში ეფექტი გამოვლინდა მკურნალობის პირველივე კვირაში. საშუალო ქულების სხვაობა, რაც გაუმჯობესებაზე მიუთითებს ორ აქტიური მკურნალობის ჯგუფს შორის, მნიშვნელოვანი არ იყო. ტკივილის ქულა შემცირდა მინიმუმ 30%-ით დულოქსეტინის მიმღები პაციენტების დაახლოებით 65%-ში და პლაცებოს მიმღები პაციენტების 40%-ში; ტკივილის ქულა შემცირდა მინიმუმ 50%-ით დულოქსეტინის მიმღები პაციენტების 50%-ში და პლაცებოს მიმღები პაციენტების 26%-ში.

კლინიკური პასუხის მაჩვენებლები (ტკივილის შემცირება 50%-ით ან მეტით) შეფასდა იმის გათვალისწინებით, განუვითარდა თუ არა პაციენტს ძილიანობა მკურნალობის დროს. ძილიანობის არმქონე პაციენტებში კლინიკური პასუხი დაფიქსირდა დულოქსეტინის მიღების შემთხვევაში 47%-ში და პლაცებოს მიღების შემთხვევაში 27%-ში. ძილიანობის მქონე პაციენტებში კლინიკური პასუხი დაფიქსირდა დულოქსეტინის მიღების შემთხვევაში 60%-ში და პლაცებოს მიღების შემთხვევაში 30%-ში. ნაკლებად სავარაუდოა, რომ პაციენტები, რომლებიც მკურნალობიდან 60 დღის განმავლობაში არ ავლენენ ტკივილის 30%-ით შემცირებას, მიაღწიონ ამ დონეს შემდგომი მკურნალობის დროს.

ღია, გრძელვადიან, უკონტროლო კლინიკურ კვლევაში, პაციენტებმა, რომლებიც რეაგირებდნენ დულოქსეტინით თერაპიაზე 8 კვირის განმავლობაში 60 მგ დოზით დღეში ერთხელ, შეინარჩუნეს ეს ეფექტი კიდევ 6 თვის განმავლობაში, რაც იზომებოდა ტკივილის მოკლე ინვენტარის (BPI) 24-საათიანი საშუალო ტკივილის ქულით.

პედიატრიული პოპულაცია

დულოქსეტინი 7 წლამდე ასაკის პაციენტებში არ არის შესწავლილი. ჩატარდა 2 რანდომიზებული, ორმაგი ბრმა, პარალელური ჯგუფების კლინიკური კვლევა, რომელშიც მონაწილეობდა 7-17 წლის ასაკის 800 პედიატრიული პაციენტი, დიდი დეპრესიული აშლილობით. ამ კვლევებში პაციენტები 10 კვირის განმავლობაში იღებდნენ პლაცებოთი და აქტიური კონტროლის პრეპარატით (ფლუოქსეტინი) მკურნალობას და 6 თვის განმავლობაში იღებდნენ დულოქსეტინის 30-120 მგ დოზებს ან ფლუოქსეტინის 20-40 მგ დოზებს (აქტიური კონტროლის ჯგუფი). ბავშვთა დეპრესიის შეფასების გადასინჯული შკალის (CDRS-R) ქულის ცვლილების საწყის დონესთან შედარებით შეფასების თანახმად, პლაცებოს მიმღებ პაციენტთა ჯგუფებსა და პრეპარატებს შორის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავებები არ დაფიქსირებულა. დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში გვერდითი მოვლენების გამო პრეპარატის მიღება უფრო ხშირად შეწყდა, ვიდრე ფლუოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში (ძირითადად გულისრევის გამო). 10-კვირიანი კვლევის ფაზის განმავლობაში, პაციენტებმა სუიციდური ქცევა გამოავლინეს (ფლუოქსეტინის მიმღები პაციენტების 0.9%-ში (2/225), პლაცებოს მიმღები პაციენტების 0.5%-ში (1/220); დულოქსეტინის მიმღებ პაციენტებში არ დაფიქსირებულა (0/333)). შემდგომი 36 კვირის განმავლობაში, დულოქსეტინის მიმღები 333 პაციენტიდან 6-ს (თავდაპირველად რანდომიზებული) და ფლუოქსეტინის მიმღები 225 პაციენტიდან 3-ს (თავდაპირველად რანდომიზებული) სუიციდური ქცევა გამოუვლინდა; სუიციდური ქცევის კორექტირებული სიხშირე შესაბამისად 0.039 პაციენტ-წელი და 0.026 პაციენტ-წელი იყო. გარდა ამისა, 1 პაციენტს, რომელიც პლაცებოდან დულოქსეტინზე გადავიდა, პრეპარატის გამოყენების დროს სუიციდური ქცევა გამოუვლინდა.

1 რანდომიზებული, ორმაგად ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებადი კლინიკური კვლევა ჩატარდა 272 პედიატრიულ პაციენტზე, რომლებსაც აღენიშნებოდათ გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა, 7-17 წლის ასაკში; კვლევა მოიცავდა 10-კვირიან პლაცებო-კონტროლირებად ფაზას და 18-კვირიან გახანგრძლივებულ მკურნალობის პერიოდს. კვლევაში გამოყენებული იყო მოქნილი დოზირების რეჟიმი და დულოქსეტინის დოზა თანდათან იზრდებოდა დღეში ერთხელ 30 მგ-დან უფრო მაღალ დოზებამდე (მაქსიმალური დოზა 120 მგ დღეში ერთხელ). კვლევის 10 კვირის შემდეგ, დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის სიმპტომების სიმძიმის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება აღინიშნა, რაც შეფასდა პედიატრიული შფოთვის შეფასების შკალით (PARS); დულოქსეტინით დამუშავებულ და პლაცებოთი დამუშავებულ ჯგუფებს შორის სხვაობა საშუალოდ 2.7 ქულას შეადგენდა (95%-იანი სანდოობის ინტერვალი: 1.3-4.0). ამ ეფექტის შეფასება მოგვიანებით არ ჩატარებულა. კვლევის 10-კვირიან ფაზაში ორ ჯგუფს შორის გვერდითი მოვლენების გამო შეწყვეტის მაჩვენებელში სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავება არ დაფიქსირებულა. 2 პაციენტს, რომლებიც 10 კვირის მკურნალობის შემდეგ პლაცებოდან დულოქსეტინზე გადავიდნენ, პრეპარატის გამოყენების დროს სუიციდური ქცევა გამოუვლინდა. ამ ასაკობრივ ჯგუფში დულოქსეტინის სარგებლისა და რისკის თანაფარდობის შესახებ საბოლოო დასკვნა არ გაკეთებულა.

არასრულწლოვანთა პირველადი ფიბრომიალგიის სინდრომის მქონე პაციენტებში ჩატარებულ კლინიკურ კვლევაში, დულოქსეტინის ეფექტურობა პირველადი ეფექტურობის საზომად პლაცებოს ეფექტურობას შეესაბამებოდა. ამ პედიატრიულ პაციენტთა პოპულაციაში პრეპარატის ეფექტურობის დამადასტურებელი მტკიცებულება არ არსებობს. ჩატარდა 1 რანდომიზებული, ორმაგი ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებადი, პარალელურ ჯგუფური კლინიკური კვლევა, რომელშიც მონაწილეობდა 184 მოზარდი 13-18 წლის ასაკის (საშუალო ასაკი 15.53 წელი) არასრულწლოვანთა პირველადი ფიბრომიალგიის სინდრომით. კვლევა მოიცავდა 13-კვირიან ორმაგ ბრმა ფაზას, რომლის დროსაც პაციენტები შემთხვევითობის პრინციპით შეირჩნენ დულოქსეტინის 30 მგ/60 მგ დღეში ან პლაცებოს ჯგუფებად. დულოქსეტინის ეფექტურობა ტკივილის შემცირების კუთხით შედარებადი იყო პლაცებოსთან BPI-ის პირველადი შედეგის საზომით; უმცირესი კვადრატების საშუალო ცვლილება საწყის დონესთან შედარებით თერაპიის 13 კვირის შემდეგ საშუალოდ -1.62 და -0.97 იყო შესაბამისად (p = 0.052). ამ კვლევიდან მიღებული პრეპარატის უსაფრთხოების მონაცემები შეესაბამებოდა დულოქსეტინის ცნობილ უსაფრთხოების პროფილს.

ევროპის მედიკამენტების სააგენტომ გააუქმა ვალდებულება, წარადგინოს დულოქსეტინით ჩატარებული კვლევების შედეგები პედიატრიული პოპულაციის ყველა ქვეჯგუფში, ძირითადი დეპრესიული აშლილობის მკურნალობისას, DPN ძლიერი ტკივილის სინდრომით და გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობით.

ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

დულოქსეტინი მიიღება ერთი ენანტიომერის სახით. დულოქსეტინი ინტენსიურად მეტაბოლიზდება ღვიძლში; პრეპარატის ბიოტრანსფორმაციაში მონაწილეობენ ჟანგვითი ფერმენტები CYP1A2 და გენეტიკურად პოლიმორფული CYP2D6, ხოლო კონიუგაცია საბოლოო ეტაპია. დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკა ავლენს დიდ ინდივიდუალურ ცვალებადობას (ზოგადად 50-60%), ნაწილობრივ განპირობებული ისეთი ფაქტორებით, როგორიცაა სქესი, ასაკი, მოწევის სტატუსი და CYP2D6 მეტაბოლიზატორის სტატუსი.

შეწოვა

დულოქსეტინი კარგად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში პერორალური მიღების შემდეგ; პრეპარატის პიკური პლაზმური კონცენტრაცია (Cmax) მიიღწევა 6 საათში. დულოქსეტინის აბსოლუტური პერორალური ბიოშეღწევადობა მერყეობს 32%-დან 80%-მდე (საშუალოდ 50%). საკვების ერთდროული მიღება Cmax-ის მიღწევის დროს 6-დან 10 საათამდე აჭიანურებს და პრეპარატის შეწოვის ხარისხი ოდნავ მცირდება (დაახლოებით 11%-ით). ამ ცვლილებებს კლინიკური მნიშვნელობა არ აქვს.

განაწილება

დულოქსეტინი დაახლოებით 96%-ით უკავშირდება ადამიანის პლაზმის ცილებს. დულოქსეტინი უკავშირდება ალბუმინს და ალფა1-მჟავა გლიკოპროტეინს. პლაზმის ცილებთან შეკავშირება არ იცვლება თირკმლის ან ღვიძლის უკმარისობის დროს.

მეტაბოლიზმი

დულოქსეტინი ინტენსიურად მეტაბოლიზდება ღვიძლში და მეტაბოლიტები ძირითადად შარდით გამოიყოფა. CYP2D6 და CYP1A2 მონაწილეობენ ორი ძირითადი მეტაბოლიტის (4-ჰიდროქსი დულოქსეტინის გლუკურონიდის კონიუგატი და 5-ჰიდროქსი, 6-მეტოქსი დულოქსეტინის სულფატის კონიუგატი) წარმოქმნის პროცესში. ინ ვიტრო კვლევების საფუძველზე, დულოქსეტინის მოცირკულირე მეტაბოლიტები ფარმაკოლოგიურად არააქტიურად ითვლება. დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკა იმ პაციენტებში, რომლებსაც CYP2D6-ის ცუდი მეტაბოლიზატორები აქვთ, კონკრეტულად არ არის შესწავლილი. შეზღუდული მონაცემები მიუთითებს, რომ დულოქსეტინის პლაზმური დონეები უფრო მაღალია ამ პაციენტებში.

ელიმინაცია

დულოქსეტინის ნახევარგამოყოფის პერიოდი მერყეობს 8-დან 17 საათამდე (საშუალოდ 12 საათი). ინტრავენური დოზის შემდეგ, დულოქსეტინის პლაზმური კლირენსი შეადგენს 22-დან 46 ლ/სთ-მდე (საშუალოდ 36 ლ/სთ). პერორალური დოზის შემდეგ, პრეპარატის პლაზმური კლირენსი შეადგენს 33-დან 261 ლ/სთ-მდე (საშუალოდ 101 ლ/სთ).

პაციენტთა სპეციალური პოპულაციები

პაციენტების სქესი

დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკაში განსხვავებები გამოვლინდა მამაკაცებსა და ქალებს შორის (პლაზმური პრეპარატის კლირენსი ქალებში დაახლოებით 50%-ით დაბალია). თუმცა, რადგან დულოქსეტინის კლირენსის დიაპაზონი მამაკაცებსა და ქალებში ემთხვევა ერთმანეთს, ეს სქესზე დაფუძნებული განსხვავებები არ ამართლებს ქალ პაციენტებში უფრო დაბალი დოზის გამოყენების რეკომენდაციას.

პაციენტების ასაკი

დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკაში განსხვავებები გამოვლინდა ხანდაზმულ ქალებს (65 წლის და უფროსი ასაკის) და ახალგაზრდა ქალებს შორის (AUC და ნახევარგამოყოფის პერიოდი ხანდაზმულებში დაახლოებით 25%-ით იზრდება), თუმცა ამ ცვლილებების სიდიდე არ არის საკმარისი დოზის კორექტირების გასამართლებლად. ხანდაზმულ პაციენტებში Alegro გამოყენებისას სიფრთხილეა საჭირო.

თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტები

ჰემოდიალიზზე მყოფ თირკმლის უკმარისობის ბოლო სტადიის მქონე პაციენტებს ჯანმრთელ სუბიექტებთან შედარებით დულოქსეტინის Cmax და AUC მაჩვენებლები 2-ჯერ მაღალი ჰქონდათ. დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკური მონაცემები თირკმლის მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის უკმარისობის მქონე პაციენტებში შეზღუდულია.

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტები

დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკაში ცვლილებები დაფიქსირდა ღვიძლის ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტებში (Child-Pugh კლას B). ამ პაციენტებში პრეპარატის პლაზმური კლირენსი 79%-ით დაბალი იყო, ტერმინალური ნახევარგამოყოფის პერიოდი 2.3-ჯერ მეტი, ხოლო AUC 3.7-ჯერ მეტი ჯანმრთელ სუბიექტებთან შედარებით. დულოქსეტინის და მისი მეტაბოლიტების ფარმაკოკინეტიკა არ არის შესწავლილი ღვიძლის მსუბუქი ან მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

ქალი პაციენტები (ლაქტაციის პერიოდი)

დადგენილია, რომ დულოქსეტინი გამოიყოფა დედის რძეში და პრეპარატის სტაბილური კონცენტრაცია დედის რძეში შეადგენს ქალის პლაზმური კონცენტრაციის დაახლოებით 1/4-ს (კვლევა ჩატარდა 6 მეძუძურ ქალზე, მშობიარობიდან მინიმუმ 12 კვირის შემდეგ). დულოქსეტინის რაოდენობა დედის რძეში შეადგენს დაახლოებით 7 მკგ/დღეში 40 მგ დღეში ორჯერ მიღებისას. ლაქტაცია გავლენას არ ახდენს დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკაზე.

პედიატრიული პოპულაცია

დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკა (პერორალური დოზირება, 20-120 მგ დღეში ერთხელ) 7-დან 17 წლამდე ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებოდათ დიდი დეპრესიული აშლილობა, შეფასდა პოპულაციური მოდელირების ანალიზის გამოყენებით, 3 კვლევის მონაცემებზე დაყრდნობით. მოდელით პროგნოზირებული დულოქსეტინის სტაბილური მდგომარეობის კონცენტრაციები, პედიატრიულ პაციენტებში ძირითადად ზრდასრულ პაციენტებში დაფიქსირებული პლაზმის კონცენტრაციის დიაპაზონში იყო.

ინსტრუქციის სრული ტექსტი · სამედიცინო ინსტრუქცია

სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქცია

ALEGRO

სამკურნალო პროდუქტის დასახელება

Alegro

საერთაშორისო არასაპატენტო დასახელება

Duloxetine

შემადგენლობა

Alegro 30 მგ

კაფსულა შეიცავს

აქტიური ნივთიერება: დულოქსეტინი (დულოქსეტინის ჰიდროქლორიდის სახით) 30 მგ.

დამხმარე ნივთიერებები: მანიტოლი, სიმინდის სახამებელი, საქაროზა, ნატრიუმის ლაურილსულფატი, ჰიპრომელოზა E5, ჰიპრომელოზას ფტალატი HP55, ცეტილის სპირტი, ტიტანის დიოქსიდი; კაფსულა: წითელი რკინის ოქსიდი, ტიტანის დიოქსიდი, ჟელატინი.

Alegro 60 მგ

კაფსულა შეიცავს

აქტიური ნივთიერება: დულოქსეტინი (დულოქსეტინის ჰიდროქლორიდის სახით) 60 მგ.

დამხმარე ნივთიერებები: მანიტოლი, სიმინდის სახამებელი, საქაროზა, ნატრიუმის ლაურილსულფატი, ჰიპრომელოზა E5, ჰიპრომელოზას ფტალატი HP55, ცეტილის სპირტი, ტიტანის დიოქსიდი; კაფსულა: ყვითელი რკინის ოქსიდი, წითელი რკინის ოქსიდი, ტიტანის დიოქსიდი, ჟელატინი.

ფარმაცევტული ფორმა

კაფსულები.

აღწერა:

Alegro 30 მგ: მყარი ჟელატინის კაფსულები, ზომა 2, თეთრი გაუმჭვირვალე კორპუსით, წითელ-ყავისფერი გაუმჭვირვალე თავსახურით, შეიცავს მოთეთროდან ღია კრემისფერამდე სფერულ გრანულებს.

Alegro 60 მგ: მყარი ჟელატინის კაფსულები, ზომა 0, ყვითელი გაუმჭვირვალე კორპუსით, წითელ-ყავისფერი გაუმჭვირვალე თავსახურით, შეიცავს მოთეთროდან ღია კრემისფერამდე სფერულ გრანულებს.

თერაპიული ჩვენებები

  • ძირითადი დეპრესიული აშლილობის მკურნალობა;
  • გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის მკურნალობა;
  • დიაბეტური პერიფერიული ნეიროპათიის (DPN) მკურნალობა, ძლიერი ტკივილის სინდრომით.

Alegro განკუთვნილია მოზრდილებში გამოსაყენებლად.

მიღების მეთოდი და დოზირება

დოზირება

დიდი დეპრესიული აშლილობა

საწყისი და შემანარჩუნებელი თერაპიული დოზაა დულოქსეტინის 60 მგ დღეში ერთხელ.

კლინიკურ კვლევებში შეფასდა 60 მგ-ზე მეტი დოზების გამოყენების უსაფრთხოება დღეში მაქსიმალურ დოზამდე, 120 მგ-მდე. არ არსებობს კლინიკური მტკიცებულება, თერაპიული ეფექტის გაზრდის შესახებ იმ პაციენტებში, რომლებიც არ რეაგირებენ საწყის რეკომენდებულ დოზაზე.

თერაპიული ეფექტი ჩვეულებრივ აღინიშნება პრეპარატით მკურნალობის დაწყებიდან 2-4 კვირის შემდეგ.

Alegro თერაპიაზე ანტიდეპრესანტული პასუხის კონსოლიდაციის შემდეგ, რეკომენდებულია მკურნალობის გაგრძელება რამდენიმე თვის განმავლობაში, რეციდივის თავიდან ასაცილებლად. პაციენტებში, რომლებიც რეაგირებენ დულოქსეტინზე და ანამნეზში აღენიშნებათ, დიდი დეპრესიული აშლილობის განმეორებითი ეპიზოდები, შეიძლება ნაჩვენები იყოს ხანგრძლივი მკურნალობა 60 მგ/დღეში 120 მგ/დღეში დოზით.

გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა

რეკომენდებული საწყისი დოზაა, დულოქსეტინი 30 მგ დღეში ერთხელ. არასაკმარისი რეაქციის მქონე პაციენტებში, დოზა უნდა გაიზარდოს 60 მგ-მდე, რაც პაციენტების უმეტესობისთვის ჩვეულებრივი შემანარჩუნებელი დოზაა.

თანმხლები მძიმე დეპრესიული აშლილობის მქონე პაციენტებში, საწყისი და შემანარჩუნებელი თერაპიული დოზაა, დულოქსეტინი 60 მგ დღეში ერთხელ (იხილეთ აგრეთვე ზემოთ მოცემული რეკომენდაციები).

კლინიკურ კვლევებში შეფასებულია უსაფრთხოება და დადასტურებულია ეფექტურობა 120 მგ-მდე დღეში დოზირებისთვის. ამიტომ, დოზის 90 მგ-მდე ან 120 მგ-მდე დღეში გაზრდა, შეიძლება გონივრული იყოს იმ პაციენტებში, რომლებსაც არასაკმარისი რეაქცია აქვთ, დულოქსეტინის 60 მგ დღეში მიღებაზე. დოზის გაზრდა უნდა ეფუძნებოდეს პაციენტის რეაქციას მკურნალობაზე და პრეპარატის ტოლერანტობას.

ანტიდეპრესანტული რეაქციის კონსოლიდაციის შემდეგ, რეციდივის თავიდან ასაცილებლად, რეკომენდებულია Alegro მკურნალობის გაგრძელება, რამდენიმე თვის განმავლობაში.

DPN ძლიერი ტკივილის სინდრომით

საწყისი და შემანარჩუნებელი თერაპიული დოზაა დულოქსეტინის 60 მგ დღეში. კლინიკურ კვლევებში შეფასდა 60 მგ-ზე მეტი დოზების უსაფრთხოება დღეში ერთხელ, მაქსიმალურ დოზამდე 120 მგ დღეში, თანაბრად განაწილებული დოზებით.

დულოქსეტინის პლაზმური კონცენტრაცია ავლენდა მნიშვნელოვან ინდივიდუალურ ცვალებადობას. ამიტომ, ზოგიერთ პაციენტს, რომელსაც არასაკმარისი რეაქცია აქვს დულოქსეტინის 60 მგ დღეში, შეიძლება სარგებელი მოუტანოს უფრო მაღალ დოზას.

თერაპიაზე რეაქცია უნდა შეფასდეს 2 თვეში. პაციენტებს, რომლებსაც არასაკმარისი საწყისი რეაქცია აქვთ, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ დროთა განმავლობაში გააუმჯობესონ თავიანთი რეაქცია.

თერაპიული ეფექტი უნდა შეფასდეს რეგულარულად (მინიმუმ 3 თვეში ერთხელ).

პაციენტთა სპეციალური პოპულაციები

ხანდაზმული პაციენტები

ხანდაზმულ პაციენტებში ასაკის მიხედვით დოზის კორექცია საჭირო არ არის. თუმცა, როგორც ნებისმიერი მედიკამენტის შემთხვევაში, ხანდაზმულების მკურნალობისას სიფრთხილეა საჭირო, განსაკუთრებით 120 მგ დოზით დღეში ერთხელ, ძირითადი დეპრესიული აშლილობის ან გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის დროს, რომელთა შესახებ მონაცემები შეზღუდულია.

პაციენტები ღვიძლის უკმარისობით

პრეპარატი უკუნაჩვენებია ღვიძლის დაავადებების მქონე პაციენტებში, რომლებიც ღვიძლის უკმარისობას იწვევს.

პაციენტები თირკმლის უკმარისობით

დოზის კორექცია საჭირო არ არის თირკმლის მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის დისფუნქციის მქონე პაციენტებისთვის (კრეატინინის კლირენსი 30-დან 80 მლ/წთ-მდე).

პრეპარატი უკუნაჩვენებია თირკმლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (კრეატინინის კლირენსი < 30 მლ/წთ).

პედიატრიული პოპულაცია

პრეპარატი არ უნდა იქნას გამოყენებული 18 წლამდე ასაკის ბავშვებსა და მოზარდებში ძირითადი დეპრესიული აშლილობის სამკურნალოდ, პაციენტთა ამ ასაკობრივ ჯგუფში მისი უსაფრთხოებისა და ეფექტურობის შესახებ არასაკმარისი მონაცემების გამო.

დულოქსეტინის უსაფრთხოება და ეფექტურობა გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის სამკურნალოდ 7-17 წლის პედიატრიულ პაციენტებში დადგენილი არ არის. ამჟამად ხელმისაწვდომი მონაცემები წარმოდგენილია განყოფილებებში „არასასურველი მოვლენები“ და „ფარმაკოკინეტიკური თვისებები“.

დულოქსეტინის უსაფრთხოება და ეფექტურობა DPN ძლიერი ტკივილის სინდრომის სამკურნალოდ არ არის შესწავლილი.

მკურნალობის შეწყვეტა

Alegro მიღების უეცარი შეწყვეტა თავიდან უნდა იქნას აცილებული. მკურნალობის შეწყვეტისას, დულოქსეტინის დოზა თანდათან უნდა შემცირდეს მინიმუმ 1-2 კვირის განმავლობაში, რათა შემცირდეს აბსტინენციის სინდრომის რისკი. თუ დოზის შემცირების შემდეგ ან მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ აბსტინენციის სინდრომის ნიშნები გამოვლინდა, მაშინ უნდა განიხილონ პრეპარატის ადრე დანიშნული დოზების განახლება. შემდგომში, დულოქსეტინის დოზა შეიძლება შემცირდეს, მაგრამ უფრო თანდათანობით.

მიღების მეთოდი

კაფსულები მიიღება პერორალურად, კვების დროის მიუხედავად.

უკუჩვენებები

  • მომატებული მგრძნობელობა აქტიური ნივთიერების ან პრეპარატის რომელიმე

დამხმარე ნივთიერების მიმართ;

  • ერთდროული გამოყენება არასელექტიურ, შეუქცევად მონოამინოქსიდაზას ინჰიბიტორებთან (MAO ინჰიბიტორები);
  • ღვიძლის დაავადებები, რომლებიც დაკავშირებულია ღვიძლის უკმარისობასთან;
  • ერთდროული გამოყენება ძლიერ CYP1A2 ინჰიბიტორებთან, როგორიცაა ფლუვოქსამინი, ციპროფლოქსაცინი ან ენოქსაცინი (პლაზმაში დულოქსეტინის კონცენტრაციის მომატების გამო);
  • თირკმლის მძიმე უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი <30 მლ/წთ);
  • უკონტროლო ჰიპერტენზია (ჰიპერტენზიული კრიზის პოტენციური რისკი).

განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხოების ზომები გამოყენებისას

მანია და კრუნჩხვები

სიფრთხილეა საჭირო Alegro დანიშვნისას პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აღენიშნებათ მანია ან ბიპოლარული აშლილობის დიაგნოზი და/ან კრუნჩხვები.

მიდრიაზი

დულოქსეტინის მიღებასთან დაკავშირებით აღწერილია მიდრიაზის შემთხვევები, ამიტომ, სიფრთხილეა საჭირო Alegro გამოყენებისას პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ თვალშიდა წნევის მომატება ან მწვავე ვიწროკუთხოვანი გლაუკომის განვითარების რისკი.

არტერიული წნევა და გულისცემა

ზოგიერთ პაციენტში დულოქსეტინი დაკავშირებულია არტერიული წნევის მატებასთან და კლინიკურად მნიშვნელოვან ჰიპერტენზიასთან (ეს შესაძლოა დაკავშირებული იყოს პრეპარატის ნორადრენერგულ მოქმედებასთან). ჰიპერტენზიული კრიზისის შემთხვევები დაფიქსირდა დულოქსეტინის გამოყენებისას, განსაკუთრებით პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ადრე არსებული ჰიპერტენზია. ამიტომ, პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ჰიპერტენზიის და/ან სხვა გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების დიაგნოზი, რეკომენდებულია არტერიული წნევის მონიტორინგი, განსაკუთრებით Alegro მკურნალობის პირველი თვის განმავლობაში. პრეპარატი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული იმ პაციენტებში, რომელთა მდგომარეობაც შეიძლება გაუარესდეს გულისცემის გახშირებით ან არტერიული წნევის მატებით. სიფრთხილე ასევე უნდა იქნას გამოყენებული Alegro გამოყენებისას იმ სამკურნალო საშუალებებთან ერთად, რომლებმაც შეიძლება დააქვეითონ დულოქსეტინის მეტაბოლიზმი. პაციენტებისთვის, რომლებსაც Alegro მიღების დროს აღენიშნებათ არტერიული წნევის მდგრადი მატება, უნდა განიხილონ დოზის შემცირება ან პრეპარატის თანდათანობითი შეწყვეტა. უკონტროლო ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში Alegro მიღება არ უნდა დაიწყოს.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

დულოქსეტინის პლაზმური კონცენტრაციის მომატება აღინიშნება ჰემოდიალიზზე მყოფ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ თირკმლის მძიმე უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი < 30 მლ/წთ). Alegro უკუნაჩვენებია თირკმლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის. პრეპარატის გამოყენების რეკომენდაციებისთვის პაციენტებში, თირკმლის მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის დისფუნქციით იხილეთ განყოფილება „მიღების მეთოდი და დოზირება“.

სეროტონინის სინდრომი/ნეიროლეფსიური ავთვისებიანი სინდრომი

როგორც სხვა სეროტონინერგული საშუალებების შემთხვევაში, Alegro მკურნალობისას შეიძლება განვითარდეს სეროტონინის სინდრომი ან ნეიროლეფსიური ავთვისებიანი სინდრომი (NMS), პოტენციურად სიცოცხლისთვის საშიში მდგომარეობა, განსაკუთრებით სხვა სეროტონინერგულ საშუალებებთან (მათ შორის სეროტონინის შერჩევითი უკუმიტაცების ინჰიბიტორებთან (SSRIs), სეროტონინის და ნორადრენალინის შერჩევითი უკუმიტაცების ინჰიბიტორებთან (SNRIs), ტრიციკლურ ანტიდეპრესანტებთან ან ტრიპტანებთან), სეროტონინის მეტაბოლიზმის დამთრგუნველ საშუალებებთან (მაგ., MAO ინჰიბიტორები) ან ანტიფსიქოზურ საშუალებებთან ან სხვა დოფამინის ანტაგონისტებთან, რომლებმაც შეიძლება გავლენა მოახდინონ სეროტონინერგულ ნეიროტრანსმისიაზე.

სეროტონინის სინდრომის სიმპტომები შეიძლება მოიცავდეს ფსიქიკური მდგომარეობის ცვლილებებს (მაგ., აგზნებადობას, ჰალუცინაციებს, კომას), ვეგეტატიური ნერვული სისტემის დარღვევებს (მაგ., ტაქიკარდიას, ლაბილურ არტერიულ წნევას, ჰიპერთერმიას), ნერვ-კუნთოვან დარღვევებს (მაგ., ჰიპერრეფლექსიას, კოორდინაციის დარღვევას) და/ან კუჭ-ნაწლავის დარღვევებს (მაგ., გულისრევას, ღებინებას, დიარეას). სეროტონინის სინდრომი მისი ყველაზე მძიმე ფორმით შეიძლება დაემსგავსოს NMS, რომელიც მოიცავს ჰიპერთერმიას, კუნთების სიმტკიცეს, შრატის კრეატინ კინაზას დონის ამაღლებას, ავტონომიურ არასტაბილურობას სასიცოცხლო ნიშნების შესაძლო სწრაფი რყევებით და ფსიქიკური სტატუსის ცვლილებებთან ერთად.

თუ კლინიკურად გამართლებულია Alegro და სხვა სეროტონინერგული/ნეიროლეფსიური საშუალებების ერთდროული გამოყენება, რომლებმაც შეიძლება გავლენა მოახდინონ სეროტონინერგულ და/ან დოფამინერგულ ნეიროტრანსმისიაზე, რეკომენდებულია პაციენტის ფრთხილად დაკვირვება, განსაკუთრებით მკურნალობის დაწყებისა და დოზის გაზრდის დროს.

St. John's Wort / წმინდა იოანეს ვორტის/ შემცველი პრეპარატები (Hypericum perforatum)

გვერდითი მოვლენები შეიძლება უფრო ხშირი იყოს Alegro და St. John's Wort შემცველი პრეპარატების ერთდროული გამოყენებისას.

თვითმკვლელობა

ძირითადი დეპრესიული აშლილობა და გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა

დეპრესია ასოცირდება სუიციდური აზრების, თვითდაზიანების და სუიციდის (თვითმკვლელობის მცდელობის) გაზრდილ რისკთან. ეს რისკი ნარჩუნდება მნიშვნელოვანი რემისიის დადგომამდე. ვინაიდან გაუმჯობესება შესაძლოა არ მოხდეს მკურნალობის პირველი რამდენიმე კვირის ან მეტი ხნის განმავლობაში, პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ მჭიდრო მეთვალყურეობის ქვეშ, სანამ ასეთი გაუმჯობესება არ დადგება. ამჟამად არსებული კლინიკური მონაცემები მიუთითებს, რომ სუიციდის რისკი შეიძლება გაიზარდოს გამოჯანმრთელების ადრეულ ეტაპებზე.

სხვა ფსიქიატრიული მდგომარეობები, რომელთა დროსაც გამოიყენება დულოქსეტინი, ასევე შეიძლება დაკავშირებული იყოს სუიციდის მცდელობის გაზრდილ რისკთან. გარდა ამისა, ეს მდგომარეობები შეიძლება თან ახლდეს მძიმე დეპრესიულ აშლილობას. ამიტომ, Alegro სხვა ფსიქიატრიული დარღვევების მქონე პაციენტებში გამოყენებისას უნდა დაიცვათ იგივე სიფრთხილის ზომები, რომლებიც გამოიყენება მძიმე დეპრესიული აშლილობის მქონე პაციენტების მკურნალობისას.

ცნობილია, რომ პაციენტები, რომლებსაც ანამნეზში ჰქონდათ სუიციდური მცდელობები ან მკურნალობის დაწყებამდე ავლენდნენ სუიციდური აზრების მნიშვნელოვან ხარისხს, სუიციდური აზრების ან სუიციდური ქცევის უფრო მაღალი რისკის ქვეშ არიან და მკურნალობის დროს ფრთხილად უნდა იყვნენ მონიტორინგის ქვეშ. 25 წლამდე ასაკის პაციენტებში, პლაცებო-კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების მეტაანალიზმა აჩვენა სუიციდური ქცევის გაზრდილი რისკი, ანტიდეპრესანტების გამოყენებისას პლაცებოსთან შედარებით.

დულოქსეტინით თერაპიის დროს ან მკურნალობის შეწყვეტისთანავე დაფიქსირდა სუიციდური აზრების და სუიციდური ქცევის შემთხვევები.

Alegro თერაპიის დროს უნდა ჩატარდეს პაციენტების, განსაკუთრებით მაღალი რისკის მქონე პირების, მკაცრი მეთვალყურეობა, განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში და დოზის ცვლილების შემდეგ. პაციენტები (და პაციენტების მომვლელები) უნდა იყვნენ ინფორმირებულნი დაავადების გაუარესების ნებისმიერი კლინიკური ნიშნის, სუიციდური ქცევის ან აზრების გამოვლენის და ქცევის უჩვეულო ცვლილებების გამოვლენის აუცილებლობის შესახებ და დაუყოვნებლივ მიმართონ ექიმს, თუ ეს ნიშნები გამოვლინდა.

DPN ძლიერი ტკივილის სინდრომით

როგორც სხვა მსგავსი ფარმაკოლოგიური მოქმედების მქონე სამკურნალო საშუალებების შემთხვევაში (ანტიდეპრესანტები), დულოქსეტინით თერაპიის დროს ან მკურნალობის შეწყვეტისთანავე, დაფიქსირდა სუიციდური იდეებისა და სუიციდური ქცევის იზოლირებული შემთხვევები. გასათვალისწინებელია ინფორმაცია დეპრესიის დროს სუიციდის რისკ-ფაქტორების შესახებ (იხ. ზემოთ). ექიმებმა უნდა წაახალისონ პაციენტები, რომ ნებისმიერ დროს შეატყობინონ ნებისმიერი შემაშფოთებელი აზრის ან გრძნობის შესახებ.

გამოყენება 18 წლამდე ასაკის ბავშვებსა და მოზარდებში

Alegro არ უნდა იქნას გამოყენებული 18 წლამდე ასაკის ბავშვებსა და მოზარდებში. კლინიკურ კვლევებში ანტიდეპრესანტებით ნამკურნალებ ბავშვებსა და მოზარდებში სუიციდური ქცევა (თვითმკვლელობის მცდელობები და სუიციდური აზრები) და მტრული განწყობა (უპირატესად აგრესია, ოპოზიციური ქცევა და ბრაზი) უფრო ხშირად დაფიქსირდა კლინიკურ კვლევებში, პლაცებოთი ნამკურნალებ ბავშვებსა და მოზარდებში. თუ Alegro გამოყენება კლინიკურად გამართლებულია, პაციენტი უნდა იმყოფებოდეს სუიციდური ქცევისა და სუიციდური აზრების ნიშნების მონიტორინგის ქვეშ. არ არსებობს მონაცემები ბავშვებსა და მოზარდებში ხანგრძლივი გამოყენების უსაფრთხოების შესახებ პრეპარატის ზრდის, მომწიფების და კოგნიტური და ქცევითი განვითარების შესახებ.

სისხლდენა

იყო შეტყობინებები ჰემოსტაზის დარღვევების შესახებ, რომლებიც დაკავშირებულია ექიმოზებთან, პურპურასთან და კუჭ-ნაწლავის სისხლდენებთან SSRI-ებით და SNRI-ებით, მათ შორის დულოქსეტინით მკურნალობის დროს. დულოქსეტინის მიღებისას იზრდება მშობიარობის შემდგომი სისხლდენის რისკი. სიფრთხილეა რეკომენდებული Alegro გამოყენებისას პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ანტიკოაგულანტებს და/ან სამკურნალო საშუალებებს, რომლებიც ცნობილია თრომბოციტების ფუნქციონირებაზე (მაგ., არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები (NSAIDs) ან აცეტილსალიცილის მჟავა (ASA)) და პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ცნობილი სისხლდენის ტენდენცია.

ჰიპონატრიემია

დულოქსეტინის მიღებისას აღინიშნა ჰიპონატრიემია, მათ შორის შრატში ნატრიუმის 110 მმოლ/ლ-ზე დაბალი დონის შემთხვევები. ჰიპონატრიემია შეიძლება გამოწვეული იყოს ანტიდიურეზული ჰორმონის არასათანადო სეკრეციის სინდრომით (SIADH). ჰიპონატრიემიის შემთხვევების უმეტესობა დაფიქსირდა ხანდაზმულებში, განსაკუთრებით მათში, ვისაც ბოლო დროს აღენიშნებოდა სითხის ბალანსის დარღვევა ან ჰქონდა წინასწარი განწყობის მქონე მდგომარეობები. სიფრთხილეა საჭირო Alegro გამოყენებისას ჰიპონატრიემიის მომატებული რისკის მქონე პაციენტებში, როგორიცაა ხანდაზმული, ციროზით ან დეჰიდრატირებული პაციენტები, ან შარდმდენებით ნამკურნალები პაციენტები.

მკურნალობის შეწყვეტა

მოხსნის სინდრომი ხშირად ვითარდება დულოქსეტინით მკურნალობის შეწყვეტისას, განსაკუთრებით თუ შეწყვეტა უეცრად ხდება. კლინიკურ კვლევებში, მკურნალობის უეცარ შეწყვეტასთან დაკავშირებული გვერდითი მოვლენები დაფიქსირდა დულოქსეტინით ნამკურნალები პაციენტების დაახლოებით 45%-ში და პლაცებოთი დაავადებულ პაციენტთა 23%-ში. SSRI-ების და SNRI-ების შეწყვეტასთან დაკავშირებული მოხსნის სინდრომის რისკი, შეიძლება დამოკიდებული იყოს რამდენიმე ფაქტორზე, მათ შორის მკურნალობის ხანგრძლივობასა და პრეპარატის დოზაზე, ასევე დოზის თანდათანობით შემცირების პერიოდის ხანგრძლივობაზე. დულოქსეტინით მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ, ყველაზე ხშირად გამოვლენილი გვერდითი მოვლენები, ჩამოთვლილია განყოფილებაში „არასასურველი მოვლენები“. როგორც წესი, მოხსნის სინდრომი მსუბუქიდან საშუალო სიმძიმისაა; თუმცა, ზოგიერთ პაციენტში ის შეიძლება მძიმე იყოს. მოხსნის სინდრომი ძირითადად მკურნალობის შეწყვეტიდან პირველი რამდენიმე დღის განმავლობაში ვლინდება, თუმცა ძალიან იშვიათია შემთხვევები, როდესაც პაციენტებმა შემთხვევით გამოტოვეს დოზა. როგორც წესი, მოხსნის სინდრომის სიმპტომები სპონტანურად ქრება 2 კვირაში, თუმცა ზოგიერთ ინდივიდში ეს სიმპტომები შეიძლება გახანგრძლივდეს (2-3 თვე ან მეტი). ამიტომ, Alegro მკურნალობის შეწყვეტისას რეკომენდებულია დულოქსეტინის დოზის თანდათანობით შემცირება მინიმუმ 2 კვირის განმავლობაში, პაციენტის საჭიროებების შესაბამისად.

ხანდაზმული პაციენტები

მონაცემები დულოქსეტინის 120 მგ დოზით გამოყენების შესახებ ხანდაზმულ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ დიდი დეპრესიული აშლილობა და გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა, შეზღუდულია. ამიტომ, სიფრთხილეა საჭირო ხანდაზმულებში პრეპარატის მაქსიმალური დოზით მკურნალობისას.

აკათიზია/ფსიქომოტორული მოუსვენრობა

დულოქსეტინის გამოყენება დაკავშირებულია აკატიზიის განვითარებასთან, რომელიც ხასიათდება სუბიექტურად უსიამოვნო ან შემაწუხებელი მოუსვენრობით, რომელსაც ხშირად თან ახლავს უძლური ჯდომა ან დგომა. ასეთი დარღვევები, სავარაუდოდ, მკურნალობის პირველი რამდენიმე კვირის განმავლობაში ვითარდება. პაციენტებში, რომლებსაც ეს დარღვევები განუვითარდებათ, პრეპარატის დოზის გაზრდა შეიძლება საზიანო იყოს.

დულოქსეტინის შემცველი სამკურნალო საშუალებები

დულოქსეტინი შედის მრავალ პრეპარატში სხვადასხვა სავაჭრო ნიშნით, რომლებიც გამოიყენება სხვადასხვა ჩვენებით (დიპლომატიის მკურნალობა ძლიერი ტკივილის სინდრომით, ძირითადი დეპრესიული აშლილობით, გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობით და სტრესული შარდის შეუკავებლობით). თავიდან უნდა იქნას აცილებული დულოქსეტინის შემცველი ორი ან მეტი სამკურნალო საშუალების ერთდროული გამოყენება.

ჰეპატიტი/ღვიძლის ფერმენტების მომატება სისხლში

დულოქსეტინის გამოყენებისას აღწერილია ღვიძლის დაზიანების შემთხვევები, მათ შორის სისხლში ღვიძლის ფერმენტების მნიშვნელოვანი მომატება (ნორმის ზედა ზღვარზე > 10-ჯერ მეტი), ჰეპატიტი და სიყვითლე. მათი უმეტესობა მკურნალობის პირველი რამდენიმე თვის განმავლობაში დაფიქსირდა. ღვიძლის დაზიანების სურათი უპირატესად ჰეპატოცელულარული იყო. Alegro სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ ღვიძლის დაზიანებასთან დაკავშირებული სხვა სამკურნალო საშუალებებით.

სექსუალური დისფუნქცია

SSRIs/SNRIs-ებით მკურნალობის დროს შეიძლება გამოვლინდეს სექსუალური დისფუნქციის სიმპტომები. არსებობს ცნობები სექსუალური დისფუნქციის სიმპტომების შესახებ, რომლებიც SSRIs/SNRIs-ების მიღების შეწყვეტის შემდეგ, დიდი ხნის განმავლობაში გრძელდება.

დამხმარე ნივთიერებები

Alegro შეიცავს საქაროზას, ამიტომ პაციენტებმა, რომლებსაც აქვთ ფრუქტოზის აუტანლობის, გლუკოზა-გალაქტოზის მალაბსორბციის ან საქაროზა-იზომალტაზას უკმარისობის იშვიათი მემკვიდრეობითი პრობლემები, არ უნდა მიიღონ ეს წამალი.

Alegro შეიცავს 1 მმოლზე ნაკლებ ნატრიუმს (23 მგ) ერთ კაფსულაში, ანუ თითქმის „ნატრიუმის გარეშეა“.

შეუთავსებლობა

არ არის ხელმისაწვდომი.

ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები

MAO ინჰიბიტორები

სეროტონინის სინდრომის რისკის გამო, Alegro არ უნდა იქნას გამოყენებული არასელექტიურ, შეუქცევად MAO ინჰიბიტორებთან ერთად ან MAO ინჰიბიტორით მკურნალობის შეწყვეტიდან სულ მცირე 14 დღის განმავლობაში. დულოქსეტინის ნახევარგამოყოფის პერიოდის გათვალისწინებით, Alegro შეწყვეტის შემდეგ MAO ინჰიბიტორის მიღებამდე უნდა დაიცვათ სულ მცირე 5 დღიანი ინტერვალი.

Alegro ერთდროული გამოყენება სელექციურ, შექცევად MAO-ს ინჰიბიტორებთან, როგორიცაა მოკლობემიდი, არ არის რეკომენდებული. ანტიბიოტიკი ლინეზოლიდი არის შექცევადი არასელექციური MAO-ს ინჰიბიტორი და არ უნდა დაენიშნოს Alegro მკურნალობაზე მყოფ პაციენტებს.

CYP1A2 ინჰიბიტორები

ვინაიდან CYP1A2 მონაწილეობს დულოქსეტინის მეტაბოლიზმში, დულოქსეტინის CYP1A2-ის ძლიერ ინჰიბიტორებთან ერთად გამოყენებამ, სავარაუდოდ, გამოიწვიოს დულოქსეტინის უფრო მაღალი კონცენტრაცია. ფლუვოქსამინის (100 მგ დღეში ერთხელ) ერთდროული მიღება, რომელიც CYP1A2-ის ძლიერი ინჰიბიტორია, დულოქსეტინის პლაზმურ კლირენსს დაახლოებით 77%-ით ამცირებს და მისი კონცენტრაცია-დროის მრუდის ქვეშ არსებული ფართობი (AUCo-t) 6-ჯერ ზრდის. ამიტომ, Alegro არ უნდა იქნას გამოყენებული CYP1A2-ის ძლიერ ინჰიბიტორებთან, როგორიცაა ფლუვოქსამინი, კომბინაციაში.

ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე მოქმედი მედიკამენტები (CNS)

დულოქსეტინის სხვა ცნს-ზე მოქმედ სამკურნალო საშუალებებთან ერთად გამოყენების რისკი სისტემატურად არ შეფასებულა, გარდა ამ ნაწილში აღწერილი შემთხვევებისა. შესაბამისად, სიფრთხილეა საჭირო Alegro სხვა ცნს-ზე მოქმედ სამკურნალო საშუალებებთან ან ნივთიერებებთან ერთად მიღებისას, მათ შორის ალკოჰოლთან და სედატიურ სამკურნალო საშუალებებთან (მაგ., ბენზოდიაზეპინები, მორფინომიმეტიკები, ანტიფსიქოზური საშუალებები, ფენობარბიტალი, სედატიური ანტიჰისტამინური საშუალებები).

სეროტონინერგული აგენტები

იშვიათ შემთხვევებში, სეროტონინის სინდრომი აღინიშნა პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იყენებდნენ SSRIs/SNRIs-ებს სეროტონერგულ საშუალებებთან ერთად.

სიფრთხილეა საჭირო, თუ Alegro ერთდროულად გამოიყენება სეროტონინერგულ საშუალებებთან, როგორიცაა SSRI-ები, SNRI-ები, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, როგორიცაა კლომიპრამინი ან ამიტრიპტილინი, MAO ინჰიბიტორები, როგორიცაა მოკლობემიდი ან ლინეზოლიდი, კრაზანას შემცველი პრეპარატები, ტრიპტანები, ტრამადოლი, პეტიდინი და ტრიპტოფანი.

დულოქსეტინის მოქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებზე

სამკურნალო პროდუქტები, რომლებიც მეტაბოლიზდება CYP1A2

თეოფილინის ფარმაკოკინეტიკა CYP1A2 სუბსტრატზე მნიშვნელოვნად არ იმოქმედა დულოქსეტინთან (60 მგ დღეში ორჯერ) ერთად მიღებამ.

სამკურნალო პროდუქტები, რომლებიც მეტაბოლიზდება CYP2D6

დულოქსეტინის (60 მგ დღეში ორჯერ) ერთდროულმა მიღებამ 3-ჯერ გაზარდა დეზიპრამინის AUC (ერთჯერადი დოზა), რომელიც CYP2D6 სუბსტრატია. დულოქსეტინის (40 მგ დღეში ორჯერ) ერთდროულმა მიღებამ ტოლტეროდინის (2 მგ დღეში ორჯერ) სტაბილური მდგომარეობის AUC 71%-ით გაზარდა, მაგრამ არ იმოქმედა 5-ჰიდროქსიტოლტეროდინის (აქტიური მეტაბოლიტის) ფარმაკოკინეტიკაზე, ამიტომ დოზის კორექცია რეკომენდებული არ არის. სიფრთხილეა საჭირო, თუ Alegro ერთდროულად მიიღება სამკურნალო საშუალებებთან, რომლებიც უპირატესად მეტაბოლიზდება CYP2D6-ით (რისპერიდონი, ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, როგორიცაა ნორტრიპტილინი, ამიტრიპტილინი და იმიპრამინი), განსაკუთრებით თუ მათ აქვთ ვიწრო თერაპიული ინდექსი (მაგალითად, ფლეკაინიდი, პროპაფენონი და მეტოპროლოლი).

პერორალური კონტრაცეპტივები და სხვა სტეროიდული საშუალებები

ინ ვიტრო კვლევების შედეგები აჩვენებს, რომ დულოქსეტინი არ არის CYP3A ინდუქტორი. სპეციფიკური ინ ვივო წამლისმიერი ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა.

ანტიკოაგულანტები და ანტიაგრეგანტები

სიფრთხილეა საჭირო დულოქსეტინის ორალურ ანტიკოაგულანტებთან ან ანტიაგრეგანტებთან ერთად გამოყენებისას, ფარმაკოდინამიკური ურთიერთქმედებით გამოწვეული სისხლდენის პოტენციური რისკის გამო. გარდა ამისა, ვარფარინით ნამკურნალებ პაციენტებში დულოქსეტინის ერთდროულად მიღებისას აღინიშნა საერთაშორისო ნორმალიზებული თანაფარდობის (INR) მომატება. თუმცა, კლინიკური ფარმაკოლოგიური კვლევის თანახმად, ჯანმრთელ მოხალისეებში, სტაბილური მდგომარეობის პირობებში, დულოქსეტინის ვარფარინთან ერთად მიღებამ, არ გამოიწვია კლინიკურად მნიშვნელოვანი INR ცვლილება, საწყის დონესთან შედარებით ან ვარფარინის R ან S ენანტიომერების ფარმაკოკინეტიკაში.

სხვა სამკურნალო საშუალებების გავლენა დულოქსეტინზე

ანტაციდები და H2-ჰისტამინური რეცეპტორების ანტაგონისტები

ალუმინის და მაგნიუმის შემცველ ანტაციდებთან ან ფამოტიდინთან ერთად მიღებას მნიშვნელოვანი გავლენა არ მოუხდენია დულოქსეტინის (40 მგ, პერორალური დოზა) კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში შეწოვის სიჩქარესა და ხარისხზე.

CYP1A2 ინდუქტორები

პოპულაციურმა ფარმაკოკინეტიკურმა ანალიზებმა აჩვენა, რომ მწეველებს არამწეველებთან შედარებით, დულოქსეტინის პლაზმური კონცენტრაცია თითქმის 50%-ით დაბალი აქვთ.

ნაყოფიერება, ორსულობა და ლაქტაცია

ორსულობა

ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა დულოქსეტინის სისტემური ექსპოზიციის დონეზე (AUC), რომელიც უფრო დაბალია, ვიდრე კლინიკური ექსპოზიციის მაქსიმალური დონე.

ორსულობის პირველ ტრიმესტრში ქალებში დულოქსეტინის გამოყენების ორი მასშტაბური დაკვირვებითი კვლევა (2500 პაციენტი ამერიკის შეერთებულ შტატებში (აშშ) და 1500 პაციენტი ევროკავშირში (EU)) არ მიუთითებს თანდაყოლილი მანკების ძირითადი რისკის ზრდაზე. სპეციფიკური მანკების, როგორიცაა გულის მანკები, სიხშირის ანალიზი არადამაჯერებელ შედეგებს აჩვენებს.

ევროკავშირში ჩატარებულ კვლევაში, დულოქსეტინის დედის მიერ ორსულობის გვიან პერიოდში (ორსულობის მე-20 კვირიდან მშობიარობამდე ნებისმიერ დროს) ზემოქმედება დაკავშირებული იყო ნაადრევი მშობიარობის გაზრდილ რისკთან (ორჯერ ნაკლები, რაც შეესაბამება დაახლოებით 6 დამატებით ნაადრევ მშობიარობას ყოველ 100 ქალზე, რომლებიც ორსულობის გვიან პერიოდში დულოქსეტინით მკურნალობდნენ). ნაადრევი მშობიარობების უმეტესობა ორსულობის 35-ე და 36-ე კვირას შორის პერიოდში მოხდა. ეს კავშირი აშშ-ში ჩატარებულ კვლევაში არ დაფიქსირებულა.

აშშ-ში ჩატარებულმა დაკვირვებითმა კვლევამ აჩვენა მშობიარობის შემდგომი სისხლდენის მომატებული რისკი (2-ჯერ ნაკლები) ორსულობის ბოლო თვეში დულოქსეტინის ზემოქმედების შემდეგ.

ეპიდემიოლოგიური მონაცემები მიუთითებს, რომ ორსულობის დროს, განსაკუთრებით გვიან სტადიაზე, ქალებში სეროტონინის უკუმიტაცების სელექციური ინჰიბიტორების (SSRI) გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ახალშობილში ფილტვისმიერი ჰიპერტენზიის (PPHN) მუდმივი განვითარების რისკი. მიუხედავად იმისა, რომ არ ჩატარებულა კვლევები PPHN-ის კავშირის შესახებ SSRI-ებით მკურნალობასთან, დულოქსეტინით PPHN-ის განვითარების პოტენციური რისკის გამორიცხვა შეუძლებელია, მოქმედების მსგავსი მექანიზმის (სეროტონინის უკუმიტაცების ინჰიბირება) გათვალისწინებით.

როგორც სხვა სეროტონინერგული სამკურნალო საშუალებების შემთხვევაში, ახალშობილში შეიძლება განვითარდეს მოხსნის სინდრომი, დედის მიერ ორსულობის გვიან პერიოდში დულოქსეტინის გამოყენების შემდეგ. მოხსნის სინდრომი მოიცავს შემდეგ სიმპტომებს: ჰიპოტენზია, ტრემორი, ნერვული რეფლექტორული აგზნების მომატების სინდრომი, კვების გაძნელება, სუნთქვის დისტრეს სინდრომი და კრუნჩხვები. სიმპტომების უმეტესობა გამოვლინდა დაბადებისას ან დაბადებიდან რამდენიმე დღის განმავლობაში.

Alegro ორსულ ქალებში უნდა იქნას გამოყენებული მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დედისთვის პოტენციური სარგებელი აღემატება ნაყოფისთვის პოტენციურ რისკს. ქალებს უნდა ურჩიონ, აცნობონ ექიმს, თუ ისინი დაორსულდებიან ან აპირებენ დაორსულებას თერაპიის დროს.

ლაქტაცია

დულოქსეტინი უმნიშვნელოდ გამოიყოფა დედის რძეში, რაც ეფუძნება დულოქსეტინით ნამკურნალებ 6 მეძუძურ პაციენტზე ჩატარებულ კვლევას, რომლებმაც შეწყვიტეს ძუძუთი კვება. ჩვილისთვის განკუთვნილი დღიური დოზა მგ/კგ-ზე შეადგენს დედის დოზის დაახლოებით 0.14%-ს. ვინაიდან დულოქსეტინის უსაფრთხოება ჩვილებში უცნობია, Alegro გამოყენება არ არის რეკომენდებული ძუძუთი კვების პერიოდში ქალებისთვის.

ფერტილობა

ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა, რომ დულოქსეტინს გავლენა არ მოუხდენია მამაკაცის ფერტილობაზე, მაგრამ გავლენა მოახდინა ქალის ფერტილობაზე, თუმცა მხოლოდ დედისთვის ტოქსიკური დოზებით.

გავლენა ავტომობილის მართვისა და მექანიზმების გამოყენების უნარზე

არ ჩატარებულა კვლევები პრეპარატის ზემოქმედების შესახებ ავტომობილის მართვისა და მექანიზმების გამოყენების უნარზე. პრეპარატის გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს სედაცია და თავბრუსხვევა. პაციენტებს უნდა მიეცეთ ინსტრუქცია, რომ თუ ისინი განიცდიან სედაციას ან თავბრუსხვევას, თავი უნდა აარიდონ პოტენციურად სახიფათო საქმიანობას, როგორიცაა ავტომობილის მართვა და მექანიზმებთან მუშაობა.

არასასურველი ეფექტები

უსაფრთხოების პროფილის შეჯამება

დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში ყველაზე ხშირად დაფიქსირებული გვერდითი მოვლენები იყო გულისრევა, თავის ტკივილი, პირის სიმშრალე, ძილიანობა და თავბრუსხვევა. თუმცა, გავრცელებული გვერდითი მოვლენების უმეტესობა იყო მსუბუქიდან საშუალო სიმძიმის, ჩვეულებრივ, თერაპიის დასაწყისში იწყებოდა და თერაპიის დროს კიდევ უფრო მცირდებოდა მათი სიმძიმე.

გვერდითი რეაქციების ჩამონათვალი

პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირებული და სპონტანური ანგარიშებიდან გამოვლენილი გვერდითი რეაქციები ქვემოთ ჩამოთვლილია MedDRA სისტემურ-ორგანული კლასების მიხედვით. შემდეგი გვერდითი რეაქციები კლასიფიცირებულია, შემდეგი კონვენციის მიხედვით: ძალიან ხშირი (≥ 1/10); ხშირი (≥ 1/100, მაგრამ < 1/10); არახშირი (≥ 1/1000, მაგრამ < 1/100); იშვიათი (≥ 1/10000, მაგრამ < 1/1000); ძალიან იშვიათი (< 1/10000); უცნობია (ხელმისაწვდომი მონაცემებით შეფასება შეუძლებელია). თითოეულ სიხშირის ჯგუფში არასასურველი ეფექტები, წარმოდგენილია სიმძიმის კლების მიხედვით.

ინფექციები და ინვაზიები: არახშირი - ლარინგიტი.

იმუნური სისტემის დარღვევები: იშვიათი - ანაფილაქსიური რეაქციები, ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები.

ენდოკრინული დარღვევები: იშვიათი - ჰიპოთირეოზი.

ნივთიერებათა ცვლისა და კვების დარღვევები: ხშირი - მადის დაქვეითება; არახშირი - ჰიპერგლიკემია (განსაკუთრებით დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში);

იშვიათი - დეჰიდრატაცია, ჰიპონატრიემია, ანტიდიურეზული ჰორმონის არასაკმარისი სეკრეციის სინდრომი (SIADH)*.

ფსიქიკური დარღვევები: ხშირი - უძილობა, აგზნებადობა, ლიბიდოს დაქვეითება, შფოთვა, ორგაზმის დარღვევები, ანომალიური სიზმრები; ნაკლებად გავრცელებული - სუიციდური აზრები#,^, ძილის დარღვევა, ბრუქსიზმი, დეზორიენტაცია, აპათია; იშვიათი - სუიციდური ქცევა#,^, მანია, ჰალუცინაციები, აგრესია და მტრული განწყობა (განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში და მისი დასრულების შემდეგ).

ნერვული სისტემის დარღვევები: ძალიან ხშირი - თავის ტკივილი, ძილიანობა; ხშირი - თავბრუსხვევა, ლეთარგია, ტრემორი, პარესთეზია; არახშირი - მიოკლონუსი, აკატიზია^, ნერვიულობა, ყურადღების დარღვევა, დისგევზია, დისკინეზია, მოუსვენარი ფეხების სინდრომი, ძილის ხარისხის დარღვევა; იშვიათი - სეროტონინის სინდრომი*, კრუნჩხვები (ასევე აღწერილია მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ), ფსიქომოტორული მოუსვენრობა*, ექსტრაპირამიდული სიმპტომები*.

თვალის დარღვევები: ხშირი - მხედველობის დაბინდვა; ნაკლებად ხშირი - მიდრიაზი, მხედველობის დარღვევა; იშვიათი - გლაუკომა.

ყურის და ლაბირინთის დარღვევები: ხშირი - ტინიტუსი (ასევე აღინიშნება მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ); ნაკლებად ხშირი - თავბრუსხვევა, ყურის ტკივილი.

გულის დარღვევები: ხშირი - პალპიტაცია; არახშირი - ტაქიკარდია, სუპრავენტრიკულური არითმია, ძირითადად წინაგულების ფიბრილაცია; უცნობია - სტრესული კარდიომიოპათია (ტაკოცუბოს კარდიომიოპათია).

სისხლძარღვოვანი დარღვევები: ხშირი - არტერიული წნევის მომატება&, წამოხურება; არახშირი - სინკოპე (განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში), ჰიპერტენზია^,&, ორთოსტატული ჰიპოტენზია (განსაკუთრებით მკურნალობის დასაწყისში), კიდურების გაციება; იშვიათად - ჰიპერტენზიული კრიზისი*,&.

სასუნთქი სისტემის, გულმკერდის და შუასაყრის დარღვევები: ხშირი - მთქნარება; არახშირი - ყელის შებოჭილობა, ცხვირიდან ამოვარდნილობა; იშვიათი - ფილტვების ინტერსტიციული დაავადება (სიხშირე შეფასებულია პლაცებო-კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების მონაცემების საფუძველზე), ეოზინოფილური პნევმონია*.

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დარღვევები: ძალიან ხშირი - გულისრევა, პირის სიმშრალე; ხშირი - ყაბზობა, დიარეა, მუცლის ტკივილი, ღებინება, დისპეფსია, მეტეორიზმი; ნაკლებად ხშირი - კუჭ-ნაწლავის სისხლდენა^, გასტროენტერიტი, ბოყინი, გასტრიტი, დისფაგია; იშვიათი - სტომატიტი, ჰემატოქეზია, სუნთქვის სუნი, მიკროსკოპული კოლიტი (სიხშირე შეფასებულია ყველა კლინიკური კვლევის მონაცემების საფუძველზე).

ჰეპატობილიარული დარღვევები: არახშირი - ჰეპატიტი, სისხლში ღვიძლის ფერმენტების (ალანინ ამინოტრანსფერაზა (ALT), ასპარტატ ამინოტრანსფერაზა (AST), ტუტე ფოსფატაზა) მომატებული დონე, ღვიძლის მწვავე დაზიანება; იშვიათად - ღვიძლის უკმარისობა*, სიყვითლე*.

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები: ხშირი - მომატებული ოფლიანობა, გამონაყარი; არახშირი - ღამის ოფლიანობა, ჭინჭრის ციება, კონტაქტური დერმატიტი, ცივი ოფლი, ფოტომგრძნობელობის რეაქციები, სისხლჩაქცევების მომატებული რისკი; იშვიათი - სტივენს-ჯონსონის სინდრომი*, ანგიონევროზული შეშუპება*; ძალიან იშვიათი - კანის ვასკულიტი.

კუნთოვანი და შემაერთებელი ქსოვილის დარღვევები: ხშირი - კუნთოვანი ტკივილი, კუნთების სპაზმები; ნაკლებად ხშირი - კუნთების დაჭიმულობა, კუნთების კანკალი; იშვიათი - ტრიზმუსი.

თირკმლებისა და საშარდე გზების დარღვევები: ხშირი - დიზურია, პოლაკიურია; ნაკლებად ხშირი - შარდის შეკავება, შარდვის გაძნელება, ნიქტურია, პოლიურია, შარდის ნაკადის შემცირება; იშვიათი - შარდის სუნის დარღვევა.

რეპროდუქციული სისტემის და სარძევე ჯირკვლის დარღვევები: ხშირი - ერექციული დისფუნქცია, ეაკულაციის დარღვევა, ეაკულაციის დაგვიანება; ნაკლებად ხშირი - გინეკოლოგიური სისხლდენა, მენსტრუალური ციკლის დარღვევა, სექსუალური დისფუნქცია, სათესლე ჯირკვლების ტკივილი; იშვიათი - მენოპაუზის სიმპტომები, გალაქტორეა, ჰიპერპროლაქტინემია, მშობიარობის შემდგომი სისხლდენა*.

ზოგადი დარღვევები და შეყვანის ადგილის მდგომარეობები: ხშირი - დაცემა (უფრო ხშირად აღინიშნება ხანდაზმულ პაციენტებში (65 წლის და უფროსი ასაკის)), დაღლილობა; ნაკლებად ხშირი - ტკივილი გულმკერდის არეში^, უჩვეულო შეგრძნებები, სიცივის, წყურვილის შეგრძნება, შემცივნება, სისუსტე, სიცხის შეგრძნება, სიარულის დარღვევა.

გამოკვლევები: ხშირი - წონის დაკლება; ნაკლებად ხშირი - წონის მატება, სისხლში კრეატინ ფოსფოკინაზას დონის მომატება, სისხლში კალიუმის დონის მომატება; იშვიათი - სისხლში ქოლესტერინის დონის მომატება.

  • გვერდითი რეაქციები, რომელთა სიხშირე შეფასდა პოსტმარკეტინგული მონაცემების საფუძველზე; ეს გვერდითი რეაქციები არ დაფიქსირებულა პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში.

#დულოქსეტინით თერაპიის დროს ან მისი შეწყვეტიდან მოკლე დროში დაფიქსირებული გვერდითი მოვლენები.

^გვერდითი რეაქციები, რომელთა სიხშირე სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდა პლაცებოსგან.

&იხილეთ განყოფილება „განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხოების ზომები გამოყენებისას“.

შერჩეული გვერდითი რეაქციების აღწერა

დულოქსეტინის მიღების შეწყვეტა (განსაკუთრებით უეცარი) ხშირად იწვევს მოხსნის სინდრომის განვითარებას, მათ შორის შემდეგი სიმპტომების: თავბრუსხვევა, სენსორული დარღვევები (მათ შორის პარესთეზია ან ელექტროშოკის მსგავსი შეგრძნებები, განსაკუთრებით თავის არეში), ძილის დარღვევები (მათ შორის უძილობა და ინტენსიური სიზმრები), დაღლილობა, ძილიანობა, აგზნებადობა ან შფოთვა, გულისრევა და/ან ღებინება, ტრემორი, თავის ტკივილი, მიალგია, გაღიზიანება, დიარეა, ჰიპერჰიდროზი და ვერტიგო.

როგორც წესი, SSRI-ებით და SNRI-ებით მკურნალობის დროს ეს გვერდითი მოვლენები მსუბუქიდან საშუალო სიმძიმისაა და სპონტანურად ქრება; თუმცა, ზოგიერთ პაციენტში ისინი შეიძლება იყოს მძიმე და/ან გახანგრძლივებული. ამიტომ, რეკომენდებულია დულოქსეტინის მიღების შეწყვეტა, დოზის თანდათანობითი შემცირებით.

სამ კლინიკურ კვლევაში (12-კვირიანი მწვავე ფაზა) მძიმე ტკივილის სინდრომის მქონე DPN-ის მქონე პაციენტებში, დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში დაფიქსირდა სისხლში გლუკოზის უზმოზე დონის მცირე, მაგრამ სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი მატება. გლიკოზირებული ჰემოგლობინის (HbA1c) სისხლში კონცენტრაცია სტაბილური იყო, როგორც დულოქსეტინით ნამკურნალებ, ასევე პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებში. ამ კვლევების გახანგრძლივების ფაზაში (რომელიც 52 კვირამდე გაგრძელდა), სისხლში HbA1c-ის მატება დაფიქსირდა როგორც დულოქსეტინით, ასევე ჩვეულებრივი მკურნალობის ჯგუფებში, მაგრამ საშუალო მატება 0.3%-ით მეტი იყო, დულოქსეტინით ნამკურნალებ ჯგუფში. დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში ასევე დაფიქსირდა სისხლში გლუკოზის და საერთო ქოლესტერინის მცირე მატება, ხოლო ჩვეულებრივი მკურნალობის ჯგუფში ამ ლაბორატორიული ტესტების მნიშვნელობებმა აჩვენა მცირედი კლება. დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში გულისცემის კორექციული QT ინტერვალი არ განსხვავდებოდა პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებში დაფიქსირებულისგან. კლინიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავებები არ დაფიქსირებულა QT, PR, QRS ან QTcB გაზომვებში დულოქსეტინით ნამკურნალებ და პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებს შორის.

პედიატრიული პოპულაცია

კლინიკურ კვლევებში დულოქსეტინით მკურნალობას იღებდა 7-დან 17 წლამდე ასაკის 509 პედიატრიული პაციენტი, რომლებსაც აღენიშნებოდათ დიდი დეპრესიული აშლილობა და 7-დან 17 წლამდე ასაკის 241 პედიატრიული პაციენტი, გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობით. ზოგადად, ბავშვებსა და მოზარდებში დულოქსეტინის გვერდითი მოვლენების პროფილი მსგავსი იყო მოზრდილებში დაფიქსირებული პროფილისა.

კლინიკურ კვლევებში დულოქსეტინით მკურნალობის შედეგად 467 პედიატრიულ პაციენტს (თავდაპირველად რანდომიზებული), რომლებმაც კლინიკურ კვლევებში მიიღეს დულოქსეტინი, პრეპარატის გამოყენების 10 კვირის შემდეგ სხეულის წონის საშუალო კლება 0.1 კგ-ით აღენიშნებოდათ, 353 პლაცებოთი მკურნალობის შედეგად მიღებული 353 პაციენტის საშუალო მატება კი 0.9 კგ-ით. შემდგომში, 4-6 თვის განმავლობაში, პედიატრიულ პაციენტებში, როგორც წესი, აღინიშნა ამ ცვლილებების გაქრობის ტენდენცია (მათი სხეულის წონა შეესაბამებოდა მოსალოდნელ საბაზისო პროცენტულ მაჩვენებელს, ასაკისა და სქესის მიხედვით შესაბამისი თანატოლების პოპულაციური მონაცემების საფუძველზე).

9 თვემდე ხანგრძლივობის კვლევებში, დულოქსეტინით ნამკურნალებ პედიატრიულ პაციენტებში დაფიქსირდა სიმაღლის პროცენტული მაჩვენებლის საშუალო 1%-იანი შემცირება (7-11 წლის ასაკის ბავშვებში 2%-იანი შემცირება და 12-17 წლის ასაკის მოზარდებში 0.3%-იანი ზრდა).

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინება

მნიშვნელოვანია სამკურნალო საშუალების ავტორიზაციის შემდეგ, საეჭვო გვერდითი რეაქციების შესახებ შეტყობინება. ჯანდაცვის სპეციალისტებს მოეთხოვებათ, ეროვნული ფარმაკო-ზედამხედველობის სისტემის შესაბამისად, შეატყობინონ ნებისმიერი სერიოზული გვერდითი რეაქციის ან ახალი გვერდითი რეაქციის შესახებ, რომელიც არ არის აღწერილი ამ ნაწილში.

დოზის გადაჭარბება

დაფიქსირდა დულოქსეტინის 5400 მგ დოზით დოზის გადაჭარბების შემთხვევები, როგორც მონოლით, ასევე სხვა სამკურნალო საშუალებებთან კომბინაციაში. დაფიქსირდა ლეტალური შემთხვევები, ძირითადად შერეული დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში, ასევე მხოლოდ დულოქსეტინის დაახლოებით 1000 მგ დოზით მიღებისას. დულოქსეტინის დოზის გადაჭარბების ნიშნები და სიმპტომები (მონოლით ან სხვა სამკურნალო საშუალებებთან კომბინაციაში) მოიცავდა ძილიანობას, კომას, სეროტონინის სინდრომს, კრუნჩხვებს, ღებინებას და ტაქიკარდიას.

დულოქსეტინის სპეციფიკური ანტიდოტი არ არსებობს, მაგრამ თუ სეროტონინის სინდრომი განვითარდა, შეიძლება ჩატარდეს სპეციფიკური მკურნალობა (მაგალითად, ციპროჰეპტადინის გამოყენება და/ან ნორმალური სხეულის ტემპერატურის შენარჩუნება). უნდა უზრუნველყოფილი იყოს სასუნთქი გზების თავისუფალი გზა.

რეკომენდებულია გულის და სასიცოცხლო ორგანოებისა და სისტემების ფუნქციების მონიტორინგი, შესაბამის სიმპტომურ და დამხმარე ზომებთან ერთად. კუჭის ამორეცხვა შეიძლება ნაჩვენები იყოს, თუ ეს მოხდება მიღებიდან მალევე ან სიმპტომურ პაციენტებში.

გააქტიურებული ნახშირი შეიძლება სასარგებლო იყოს დულოქსეტინის კუჭ-ნაწლავის შეწოვის შეზღუდვისთვის. დულოქსეტინს აქვს განაწილების დიდი მოცულობა, ამიტომ ფორსირებული დიურეზი, ჰემოპერფუზია და გაცვლითი პერფუზია ნაკლებად სასარგებლო იქნება.

ფარმაკოლოგიური თვისებები

ფარმაკოდინამიკური თვისებები

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: ნერვულ სისტემაზე მოქმედი საშუალებები. ფსიქოანალეპტიკები. ანტიდეპრესანტები. სხვა ანტიდეპრესანტები. ATC კოდი: N06AX21.

მოქმედების მექანიზმი

დულოქსეტინი არის სეროტონინისა და ნორადრენალინის უკუმიტაცების ინჰიბიტორი. პრეპარატი სუსტად აინჰიბირებს დოფამინის უკუმიტაცებას და არ გააჩნია მნიშვნელოვანი აფინურობა ჰისტამინერგული, დოფამინერგული, ქოლინერგული და ადრენერგული რეცეპტორების მიმართ. დულოქსეტინი დოზადამოკიდებულად ზრდის სეროტონინისა და ნორადრენალინის უჯრედგარე დონეს ცხოველების ტვინის სხვადასხვა უბანში.

ფარმაკოდინამიკური ეფექტები

ნეიროპათიური და ანთებითი ტკივილის რამდენიმე მოდელზე ჩატარებულმა პრეკლინიკურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ დულოქსეტინი აღადგენს ნორმალური ტკივილის ზღურბლს და ამცირებს ტკივილის ქცევას მუდმივი ტკივილის ცხოველურ მოდელში. დულოქსეტინის ტკივილის დამთრგუნველი მოქმედება, სავარაუდოდ, ცენტრალურ ნერვულ სისტემაში დაღმავალი ტკივილის დამთრგუნველი გზების პოტენცირების შედეგია.

კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება

ძირითადი დეპრესიული აშლილობა

დულოქსეტინის ეფექტურობა შეფასდა კლინიკურ პროგრამაში, რომელშიც მონაწილეობდა 3158 პაციენტი (პრეპარატის ზემოქმედების 1285 პაციენტ-წელი) დიდი დეპრესიული აშლილობით, ფსიქიკური აშლილობის დიაგნოსტიკური და სტატისტიკური სახელმძღვანელოს (DSM-IV) მე-4 გამოცემის კრიტერიუმების შესაბამისად. დულოქსეტინის ეფექტურობა რეკომენდებული დოზით 60 მგ დღეში ერთხელ დადასტურდა დიდი დეპრესიული აშლილობის მქონე ზრდასრულ ამბულატორიულ პაციენტებში ჩატარებული 3 რანდომიზებული, ორმაგი ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებადი, ფიქსირებული დოზის კვლევიდან 3-დან 3-ში. საერთო ჯამში, დულოქსეტინის ეფექტურობა დადასტურდა დიდი დეპრესიული აშლილობის მქონე ზრდასრულ ამბულატორიულ პაციენტებში ჩატარებული 7 რანდომიზებული, ორმაგი ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებადი, ფიქსირებული დოზის (60-120 მგ დღეში) კვლევიდან 5-ში.

დულოქსეტინმა აჩვენა სტატისტიკური უპირატესობა პლაცებოსთან შედარებით, რაც იზომებოდა გაუმჯობესებით 17-პუნქტიანი ჰამილტონის დეპრესიის შეფასების შკალით (HAM-D17), რომელიც მოიცავდა დეპრესიის როგორც ემოციური, ასევე სომატური სიმპტომების შეფასებას. დულოქსეტინით ნამკურნალებ ჯგუფში რეაგირებისა და რემისიის მაჩვენებლები, ასევე სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად მაღალი იყო პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებში. საბაზისო კლინიკურ კვლევებში ჩართული პაციენტების მხოლოდ მცირე ნაწილს ჰქონდა მძიმე დეპრესია (საბაზისო HAM-D ქულა 25-ზე მეტი).

დულოქსეტინის ეფექტურობა დაავადების რეციდივის პრევენციაში შეფასდა პაციენტებში, რომლებიც რეაგირებდნენ პრეპარატის 60 მგ დღეში ერთხელ დოზაზე, ღია 12-კვირიან კვლევაში და შემდგომ რანდომიზებულნი იყვნენ 60 მგ დულოქსეტინის დღეში ერთხელ ან პლაცებო ჯგუფებში 6 თვის განმავლობაში. პრეპარატის 60 მგ დღეში ერთხელ დოზის ეფექტურობამ აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უპირატესობა პლაცებოსთან შედარებით (p = 0.004) პირველადი შედეგის საზომით, დეპრესიის რეციდივის პრევენციით (იზომება რეციდივის დროით). რეციდივის შემთხვევები 6-თვიანი ორმაგი ბრმა დაკვირვების პერიოდში იყო შესაბამისად 17% და 29% დულოქსეტინით და პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებში.

პლაცებო-კონტროლირებადი, ორმაგად ბრმა კლინიკური კვლევის 52 კვირის განმავლობაში, დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებს, რომლებსაც აღენიშნებოდათ მორეციდივე ძირითადი დეპრესიული აშლილობა, მნიშვნელოვნად უფრო ხანგრძლივი რემისიის პერიოდი ჰქონდათ (p < 0.001) პლაცებოს მიმღებ პაციენტებთან შედარებით. ღია კვლევის (28-34 კვირა) დროს, 60-120 მგ დღიური დოზით, ყველა პაციენტს ადრე აღენიშნებოდა დულოქსეტინის მკურნალობა. 52-კვირიანი პლაცებო-კონტროლირებადი, ორმაგად ბრმა მკურნალობის ფაზის განმავლობაში, დეპრესიის სიმპტომები განახლდა დულოქსეტინით ნამკურნალები პაციენტების 14.4%-ში და პლაცებოთი ნამკურნალები პაციენტების 33.1%-ში (p < 0.001).

დულოქსეტინის (60 მგ დღეში ერთხელ) ეფექტურობა ხანდაზმულ პაციენტებში (65 წლის და უფროსი ასაკის) მძიმე დეპრესიული აშლილობით შეფასდა სპეციალურ კვლევაში, რომელმაც აჩვენა მდგომარეობის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება HAM-D17 შკალით დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში პლაცებოთი ნამკურნალებ პაციენტებთან შედარებით. დულოქსეტინის ტოლერანტობა (60 მგ დღეში ერთხელ) ხანდაზმულ პაციენტებში შედარებადი იყო ახალგაზრდებში დაფიქსირებულ მაჩვენებელთან.

თუმცა, მონაცემები ხანდაზმულ პაციენტებზე, რომლებიც იღებდნენ მაქსიმალურ დოზას (120 მგ დღეში) შეზღუდულია და, შესაბამისად, ასეთ შემთხვევებში რეკომენდებულია სიფრთხილე.

გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა

დულოქსეტინმა პლაცებოსთან შედარებით სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უპირატესობა აჩვენა 5 კლინიკური კვლევიდან 5-ში, მათ შორის 4 რანდომიზებულ, ორმაგ ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის მქონე მოზრდილებში და კვლევაში, რომელშიც პრეპარატი გამოიყენებოდა რეციდივის პრევენციისთვის.

პაციენტების მდგომარეობის გაუმჯობესების შესახებ ჰამილტონის შფოთვის შკალით (HAM-A) და შიჰანის ინვალიდობის შკალით (SDS) გაზომილი გლობალური ფუნქციური დარღვევის საერთო ქულით გაზომილი მონაცემების მიხედვით, დულოქსეტინმა აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი უპირატესობა პლაცებოსთან შედარებით. რეაგირებისა და რემისიის მაჩვენებლები ასევე სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად მაღალი იყო პრეპარატის გამოყენებისას, ვიდრე პლაცებოს გამოყენებისას. დულოქსეტინის ეფექტურობა შედარებადი იყო ვენლაფაქსინის ეფექტურობასთან HAM-A საერთო ქულის გაუმჯობესების თვალსაზრისით.

დულოქსეტინის ეფექტურობა რეციდივის პრევენციის კუთხით შეფასდა იმ პაციენტებში, რომლებმაც რეაგირება მოახდინეს პრეპარატთან 6-თვიან ღია კვლევაში და შემდგომ რანდომიზებულად გადანაწილდნენ დულოქსეტინის 60-120 მგ დღეში ერთხელ ან პლაცებოს ჯგუფებში 6 თვის განმავლობაში. პრეპარატის 60-120 მგ დღეში ერთხელ დოზებმა აჩვენა სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი (p < 0.001) უპირატესობა პლაცებოსთან შედარებით (შეფასდა რეციდივის პრევენციის კრიტერიუმით; იზომებოდა რეციდივის დროით). 6-თვიანი ორმაგი ბრმა, დაკვირვების პერიოდში რეციდივის შემთხვევები შეადგენდა შესაბამისად 14% და 42% პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დულოქსეტინით და პლაცებოთი.

დულოქსეტინის (30-120 მგ დღეში ერთხელ, მოქნილი დოზირებით) ეფექტურობა გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის მქონე ხანდაზმულ პაციენტებში (65 წლის და უფროსი ასაკის) შეფასდა კვლევაში, რომელმაც აჩვენა მდგომარეობის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი გაუმჯობესება, რომელიც შეფასდა HAM-A შკალით, დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში პლაცებოთი ნამკურნალებებთან შედარებით. გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის მქონე ხანდაზმულ პაციენტებში დულოქსეტინის (30-120 მგ დღეში ერთხელ) ეფექტურობა და ტოლერანტობა შედარებადი იყო ახალგაზრდა პაციენტებში. თუმცა, ხანდაზმულ პაციენტებში პრეპარატის მაქსიმალური დოზით (120 მგ დღეში) გამოყენების შესახებ მონაცემები შეზღუდულია, ამიტომ ამ შემთხვევებში სიფრთხილეა საჭირო.

დიაბეტური პერიფერიული ნეიროპათია (DPN) ძლიერი ტკივილის სინდრომით

დულოქსეტინის გამოყენების ეფექტურობა ძლიერი ტკივილის სინდრომის მქონე DPN-ის თერაპიისთვის დადასტურდა პრეპარატის 2 რანდომიზებულ, 12-კვირიან, ორმაგად ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებად, ფიქსირებული დოზით კლინიკურ კვლევაში ზრდასრულ პაციენტებში (22-88 წლის ასაკის), რომლებსაც DPN ჰქონდათ ძლიერი ტკივილის სინდრომით მინიმუმ 6 თვის განმავლობაში. პაციენტები, რომლებიც აკმაყოფილებდნენ ძირითადი დეპრესიული აშლილობის დიაგნოსტიკურ კრიტერიუმებს, გამოირიცხნენ ამ კვლევებიდან.

პირველადი შედეგის საზომი იყო 24-საათიანი ტკივილის ყოველკვირეული საშუალო ქულა, პაციენტების დღიურებიდან აღებული მონაცემების მიხედვით, რომლებიც შეფასდა 11-ქულიანი ლიკერტის შკალით.

ამ კვლევებში, პაციენტებმა, რომლებიც იღებდნენ დულოქსეტინს 60 მგ დღეში ერთხელ ან 60 მგ დღეში ორჯერ, განიცადეს ტკივილის მნიშვნელოვანი შემსუბუქება პლაცებოთი მკურნალობაზე მყოფ პაციენტებთან შედარებით; ზოგიერთ პაციენტში ეფექტი გამოვლინდა მკურნალობის პირველივე კვირაში. საშუალო ქულების სხვაობა, რაც გაუმჯობესებაზე მიუთითებს ორ აქტიური მკურნალობის ჯგუფს შორის, მნიშვნელოვანი არ იყო. ტკივილის ქულა შემცირდა მინიმუმ 30%-ით დულოქსეტინის მიმღები პაციენტების დაახლოებით 65%-ში და პლაცებოს მიმღები პაციენტების 40%-ში; ტკივილის ქულა შემცირდა მინიმუმ 50%-ით დულოქსეტინის მიმღები პაციენტების 50%-ში და პლაცებოს მიმღები პაციენტების 26%-ში.

კლინიკური პასუხის მაჩვენებლები (ტკივილის შემცირება 50%-ით ან მეტით) შეფასდა იმის გათვალისწინებით, განუვითარდა თუ არა პაციენტს ძილიანობა მკურნალობის დროს. ძილიანობის არმქონე პაციენტებში კლინიკური პასუხი დაფიქსირდა დულოქსეტინის მიღების შემთხვევაში 47%-ში და პლაცებოს მიღების შემთხვევაში 27%-ში. ძილიანობის მქონე პაციენტებში კლინიკური პასუხი დაფიქსირდა დულოქსეტინის მიღების შემთხვევაში 60%-ში და პლაცებოს მიღების შემთხვევაში 30%-ში. ნაკლებად სავარაუდოა, რომ პაციენტები, რომლებიც მკურნალობიდან 60 დღის განმავლობაში არ ავლენენ ტკივილის 30%-ით შემცირებას, მიაღწიონ ამ დონეს შემდგომი მკურნალობის დროს.

ღია, გრძელვადიან, უკონტროლო კლინიკურ კვლევაში, პაციენტებმა, რომლებიც რეაგირებდნენ დულოქსეტინით თერაპიაზე 8 კვირის განმავლობაში 60 მგ დოზით დღეში ერთხელ, შეინარჩუნეს ეს ეფექტი კიდევ 6 თვის განმავლობაში, რაც იზომებოდა ტკივილის მოკლე ინვენტარის (BPI) 24-საათიანი საშუალო ტკივილის ქულით.

პედიატრიული პოპულაცია

დულოქსეტინი 7 წლამდე ასაკის პაციენტებში არ არის შესწავლილი. ჩატარდა 2 რანდომიზებული, ორმაგი ბრმა, პარალელური ჯგუფების კლინიკური კვლევა, რომელშიც მონაწილეობდა 7-17 წლის ასაკის 800 პედიატრიული პაციენტი, დიდი დეპრესიული აშლილობით. ამ კვლევებში პაციენტები 10 კვირის განმავლობაში იღებდნენ პლაცებოთი და აქტიური კონტროლის პრეპარატით (ფლუოქსეტინი) მკურნალობას და 6 თვის განმავლობაში იღებდნენ დულოქსეტინის 30-120 მგ დოზებს ან ფლუოქსეტინის 20-40 მგ დოზებს (აქტიური კონტროლის ჯგუფი). ბავშვთა დეპრესიის შეფასების გადასინჯული შკალის (CDRS-R) ქულის ცვლილების საწყის დონესთან შედარებით შეფასების თანახმად, პლაცებოს მიმღებ პაციენტთა ჯგუფებსა და პრეპარატებს შორის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავებები არ დაფიქსირებულა. დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში გვერდითი მოვლენების გამო პრეპარატის მიღება უფრო ხშირად შეწყდა, ვიდრე ფლუოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში (ძირითადად გულისრევის გამო). 10-კვირიანი კვლევის ფაზის განმავლობაში, პაციენტებმა სუიციდური ქცევა გამოავლინეს (ფლუოქსეტინის მიმღები პაციენტების 0.9%-ში (2/225), პლაცებოს მიმღები პაციენტების 0.5%-ში (1/220); დულოქსეტინის მიმღებ პაციენტებში არ დაფიქსირებულა (0/333)). შემდგომი 36 კვირის განმავლობაში, დულოქსეტინის მიმღები 333 პაციენტიდან 6-ს (თავდაპირველად რანდომიზებული) და ფლუოქსეტინის მიმღები 225 პაციენტიდან 3-ს (თავდაპირველად რანდომიზებული) სუიციდური ქცევა გამოუვლინდა; სუიციდური ქცევის კორექტირებული სიხშირე შესაბამისად 0.039 პაციენტ-წელი და 0.026 პაციენტ-წელი იყო. გარდა ამისა, 1 პაციენტს, რომელიც პლაცებოდან დულოქსეტინზე გადავიდა, პრეპარატის გამოყენების დროს სუიციდური ქცევა გამოუვლინდა.

1 რანდომიზებული, ორმაგად ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებადი კლინიკური კვლევა ჩატარდა 272 პედიატრიულ პაციენტზე, რომლებსაც აღენიშნებოდათ გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობა, 7-17 წლის ასაკში; კვლევა მოიცავდა 10-კვირიან პლაცებო-კონტროლირებად ფაზას და 18-კვირიან გახანგრძლივებულ მკურნალობის პერიოდს. კვლევაში გამოყენებული იყო მოქნილი დოზირების რეჟიმი და დულოქსეტინის დოზა თანდათან იზრდებოდა დღეში ერთხელ 30 მგ-დან უფრო მაღალ დოზებამდე (მაქსიმალური დოზა 120 მგ დღეში ერთხელ). კვლევის 10 კვირის შემდეგ, დულოქსეტინით ნამკურნალებ პაციენტებში გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობის სიმპტომების სიმძიმის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება აღინიშნა, რაც შეფასდა პედიატრიული შფოთვის შეფასების შკალით (PARS); დულოქსეტინით დამუშავებულ და პლაცებოთი დამუშავებულ ჯგუფებს შორის სხვაობა საშუალოდ 2.7 ქულას შეადგენდა (95%-იანი სანდოობის ინტერვალი: 1.3-4.0). ამ ეფექტის შეფასება მოგვიანებით არ ჩატარებულა. კვლევის 10-კვირიან ფაზაში ორ ჯგუფს შორის გვერდითი მოვლენების გამო შეწყვეტის მაჩვენებელში სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი განსხვავება არ დაფიქსირებულა. 2 პაციენტს, რომლებიც 10 კვირის მკურნალობის შემდეგ პლაცებოდან დულოქსეტინზე გადავიდნენ, პრეპარატის გამოყენების დროს სუიციდური ქცევა გამოუვლინდა. ამ ასაკობრივ ჯგუფში დულოქსეტინის სარგებლისა და რისკის თანაფარდობის შესახებ საბოლოო დასკვნა არ გაკეთებულა.

არასრულწლოვანთა პირველადი ფიბრომიალგიის სინდრომის მქონე პაციენტებში ჩატარებულ კლინიკურ კვლევაში, დულოქსეტინის ეფექტურობა პირველადი ეფექტურობის საზომად პლაცებოს ეფექტურობას შეესაბამებოდა. ამ პედიატრიულ პაციენტთა პოპულაციაში პრეპარატის ეფექტურობის დამადასტურებელი მტკიცებულება არ არსებობს. ჩატარდა 1 რანდომიზებული, ორმაგი ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებადი, პარალელურ ჯგუფური კლინიკური კვლევა, რომელშიც მონაწილეობდა 184 მოზარდი 13-18 წლის ასაკის (საშუალო ასაკი 15.53 წელი) არასრულწლოვანთა პირველადი ფიბრომიალგიის სინდრომით. კვლევა მოიცავდა 13-კვირიან ორმაგ ბრმა ფაზას, რომლის დროსაც პაციენტები შემთხვევითობის პრინციპით შეირჩნენ დულოქსეტინის 30 მგ/60 მგ დღეში ან პლაცებოს ჯგუფებად. დულოქსეტინის ეფექტურობა ტკივილის შემცირების კუთხით შედარებადი იყო პლაცებოსთან BPI-ის პირველადი შედეგის საზომით; უმცირესი კვადრატების საშუალო ცვლილება საწყის დონესთან შედარებით თერაპიის 13 კვირის შემდეგ საშუალოდ -1.62 და -0.97 იყო შესაბამისად (p = 0.052). ამ კვლევიდან მიღებული პრეპარატის უსაფრთხოების მონაცემები შეესაბამებოდა დულოქსეტინის ცნობილ უსაფრთხოების პროფილს.

ევროპის მედიკამენტების სააგენტომ გააუქმა ვალდებულება, წარადგინოს დულოქსეტინით ჩატარებული კვლევების შედეგები პედიატრიული პოპულაციის ყველა ქვეჯგუფში, ძირითადი დეპრესიული აშლილობის მკურნალობისას, DPN ძლიერი ტკივილის სინდრომით და გენერალიზებული შფოთვითი აშლილობით.

ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

დულოქსეტინი მიიღება ერთი ენანტიომერის სახით. დულოქსეტინი ინტენსიურად მეტაბოლიზდება ღვიძლში; პრეპარატის ბიოტრანსფორმაციაში მონაწილეობენ ჟანგვითი ფერმენტები CYP1A2 და გენეტიკურად პოლიმორფული CYP2D6, ხოლო კონიუგაცია საბოლოო ეტაპია. დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკა ავლენს დიდ ინდივიდუალურ ცვალებადობას (ზოგადად 50-60%), ნაწილობრივ განპირობებული ისეთი ფაქტორებით, როგორიცაა სქესი, ასაკი, მოწევის სტატუსი და CYP2D6 მეტაბოლიზატორის სტატუსი.

შეწოვა

დულოქსეტინი კარგად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში პერორალური მიღების შემდეგ; პრეპარატის პიკური პლაზმური კონცენტრაცია (Cmax) მიიღწევა 6 საათში. დულოქსეტინის აბსოლუტური პერორალური ბიოშეღწევადობა მერყეობს 32%-დან 80%-მდე (საშუალოდ 50%). საკვების ერთდროული მიღება Cmax-ის მიღწევის დროს 6-დან 10 საათამდე აჭიანურებს და პრეპარატის შეწოვის ხარისხი ოდნავ მცირდება (დაახლოებით 11%-ით). ამ ცვლილებებს კლინიკური მნიშვნელობა არ აქვს.

განაწილება

დულოქსეტინი დაახლოებით 96%-ით უკავშირდება ადამიანის პლაზმის ცილებს. დულოქსეტინი უკავშირდება ალბუმინს და ალფა1-მჟავა გლიკოპროტეინს. პლაზმის ცილებთან შეკავშირება არ იცვლება თირკმლის ან ღვიძლის უკმარისობის დროს.

მეტაბოლიზმი

დულოქსეტინი ინტენსიურად მეტაბოლიზდება ღვიძლში და მეტაბოლიტები ძირითადად შარდით გამოიყოფა. CYP2D6 და CYP1A2 მონაწილეობენ ორი ძირითადი მეტაბოლიტის (4-ჰიდროქსი დულოქსეტინის გლუკურონიდის კონიუგატი და 5-ჰიდროქსი, 6-მეტოქსი დულოქსეტინის სულფატის კონიუგატი) წარმოქმნის პროცესში. ინ ვიტრო კვლევების საფუძველზე, დულოქსეტინის მოცირკულირე მეტაბოლიტები ფარმაკოლოგიურად არააქტიურად ითვლება. დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკა იმ პაციენტებში, რომლებსაც CYP2D6-ის ცუდი მეტაბოლიზატორები აქვთ, კონკრეტულად არ არის შესწავლილი. შეზღუდული მონაცემები მიუთითებს, რომ დულოქსეტინის პლაზმური დონეები უფრო მაღალია ამ პაციენტებში.

ელიმინაცია

დულოქსეტინის ნახევარგამოყოფის პერიოდი მერყეობს 8-დან 17 საათამდე (საშუალოდ 12 საათი). ინტრავენური დოზის შემდეგ, დულოქსეტინის პლაზმური კლირენსი შეადგენს 22-დან 46 ლ/სთ-მდე (საშუალოდ 36 ლ/სთ). პერორალური დოზის შემდეგ, პრეპარატის პლაზმური კლირენსი შეადგენს 33-დან 261 ლ/სთ-მდე (საშუალოდ 101 ლ/სთ).

პაციენტთა სპეციალური პოპულაციები

პაციენტების სქესი

დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკაში განსხვავებები გამოვლინდა მამაკაცებსა და ქალებს შორის (პლაზმური პრეპარატის კლირენსი ქალებში დაახლოებით 50%-ით დაბალია). თუმცა, რადგან დულოქსეტინის კლირენსის დიაპაზონი მამაკაცებსა და ქალებში ემთხვევა ერთმანეთს, ეს სქესზე დაფუძნებული განსხვავებები არ ამართლებს ქალ პაციენტებში უფრო დაბალი დოზის გამოყენების რეკომენდაციას.

პაციენტების ასაკი

დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკაში განსხვავებები გამოვლინდა ხანდაზმულ ქალებს (65 წლის და უფროსი ასაკის) და ახალგაზრდა ქალებს შორის (AUC და ნახევარგამოყოფის პერიოდი ხანდაზმულებში დაახლოებით 25%-ით იზრდება), თუმცა ამ ცვლილებების სიდიდე არ არის საკმარისი დოზის კორექტირების გასამართლებლად. ხანდაზმულ პაციენტებში Alegro გამოყენებისას სიფრთხილეა საჭირო.

თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტები

ჰემოდიალიზზე მყოფ თირკმლის უკმარისობის ბოლო სტადიის მქონე პაციენტებს ჯანმრთელ სუბიექტებთან შედარებით დულოქსეტინის Cmax და AUC მაჩვენებლები 2-ჯერ მაღალი ჰქონდათ. დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკური მონაცემები თირკმლის მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის უკმარისობის მქონე პაციენტებში შეზღუდულია.

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტები

დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკაში ცვლილებები დაფიქსირდა ღვიძლის ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტებში (Child-Pugh კლას B). ამ პაციენტებში პრეპარატის პლაზმური კლირენსი 79%-ით დაბალი იყო, ტერმინალური ნახევარგამოყოფის პერიოდი 2.3-ჯერ მეტი, ხოლო AUC 3.7-ჯერ მეტი ჯანმრთელ სუბიექტებთან შედარებით. დულოქსეტინის და მისი მეტაბოლიტების ფარმაკოკინეტიკა არ არის შესწავლილი ღვიძლის მსუბუქი ან მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

ქალი პაციენტები (ლაქტაციის პერიოდი)

დადგენილია, რომ დულოქსეტინი გამოიყოფა დედის რძეში და პრეპარატის სტაბილური კონცენტრაცია დედის რძეში შეადგენს ქალის პლაზმური კონცენტრაციის დაახლოებით 1/4-ს (კვლევა ჩატარდა 6 მეძუძურ ქალზე, მშობიარობიდან მინიმუმ 12 კვირის შემდეგ). დულოქსეტინის რაოდენობა დედის რძეში შეადგენს დაახლოებით 7 მკგ/დღეში 40 მგ დღეში ორჯერ მიღებისას. ლაქტაცია გავლენას არ ახდენს დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკაზე.

პედიატრიული პოპულაცია

დულოქსეტინის ფარმაკოკინეტიკა (პერორალური დოზირება, 20-120 მგ დღეში ერთხელ) 7-დან 17 წლამდე ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებოდათ დიდი დეპრესიული აშლილობა, შეფასდა პოპულაციური მოდელირების ანალიზის გამოყენებით, 3 კვლევის მონაცემებზე დაყრდნობით. მოდელით პროგნოზირებული დულოქსეტინის სტაბილური მდგომარეობის კონცენტრაციები, პედიატრიულ პაციენტებში ძირითადად ზრდასრულ პაციენტებში დაფიქსირებული პლაზმის კონცენტრაციის დიაპაზონში იყო.

ვარგისიანობის ვადა

დამზადების დღიდან 5 წელი.

ვარგისიანობის ვადის გასვლის შემდეგ არ გამოიყენოთ.

შენახვის განსაკუთრებული ზომები

შეინახეთ არაუმეტეს 25°C ტემპერატურაზე.

შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას!

შეფუთვის ბუნება და შემადგენლობა

Alegro 30 მგ

კაფსულები.

14 კაფსულა ბლისტერში.

2 ან 4 ბლისტერი სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქციით მუყაოს კოლოფში.

Alegro 60 მგ

კაფსულები.

14 კაფსულა ბლისტერში.

2, 4 ან 7 ბლისტერი სამედიცინო გამოყენების ინსტრუქციით, მუყაოს კოლოფში.

განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები გადამუშავებისა და სხვა დამუშავების დროს,

სპეციალური მოთხოვნები არ არსებობს.

გაყიდვის ვადა

გაცემის რეჟიმი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი - II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

მწარმოებელი

სასაქონლო ნიშნის და მარკეტინგული ავტორიზაციის მფლობელია

შპს “GL Farma”.

საქართველო, თბილისი, ვაკის რაიონი, ანა პოლიტკოვსკაიას 57, კორპუსი 2, ბინა 4

მწარმოებელი

„მსოფლიო მედიცინის ფარმაცევტული ინდუსტრია და ვაჭრობა Inc.“, თურქეთი / სტამბოლი.

"World Medicine İlaç San. ve Tic. А.Ş.", Turkey

(15 Temmuz Mah. Cami Yolu Cad. No: 50 Güneşli Bağcılar / İstanbul).

წყარო: ფარმაცევტული პროდუქტების სახელმწიფო რეესტრი (ჯანდაცვის სამინისტრო). ინსტრუქცია რეესტრში ატვირთული ოფიციალური დოკუმენტია; ნაწილებად ავტომატურად დავყავით, ტექსტი არ შეგვიცვლია. თუ რამე გაუგებარია, ნახე ორიგინალი ან ჰკითხე ფარმაცევტს.

სხვა წამლის მოძებნა