პირველი AI
ინტერნეტმედია პლატფორმა
როგორი იქნებოდაშენი მთავრობა? მთავარზე დაბრუნება
ანტიმიკოზური საშუალებები სისტემური გამოყენებისთვის

მიკალიოფი რომფარმი

MICALYOF ROMPHARM

რეცეპტით50მგინსტრუქცია ქართულადრუმინეთი
რისთვის გამოიყენება

წონა > 40 კგ წონა ≤ 40 კგ ინვაზიური კანდიდოზის მკურნალობა 100 მგ/დღე-ღამეში* 2 მგ/კგ/დღე-ღამეში* საყლაპავის კანდიდოზის მკურნალობა 150 მგ/დღე-ღამეში 3 მგ/კგ/დღე-ღამეში Candida ინფექციის პროფილაქტიკა 50 მგ/დღე-ღამეში 1 მგ/კგ/დღე-ღამეში *თუ პაციენტის პასუხი არაადექვატურია, მაგ.: კულტურები პერსისტირებს ან კლინიკური …

სრულად
მოქმედი ნივთიერება
მიკაფუნგინი (micafungin)
ფორმა და შეფუთვა
50მგ ლიოფილიზებული ფხვნილი ი.ვ. საინფუზიო ხსნარის მოსამზადებლად მინის ფლაკონი №1
მწარმოებელი
S.C. ROMPHARM COMPANY S.R.L. (Str. Eroilor, nr. 1с) (შუალედური ფარმაცევტული პროდუქტის მწარმოებელი -S.C. ROMPHARM COMPANY S.R.L. (Str. Drumul Garii Otopeni, nr. 52)(რუმინეთი)), რუმინეთი
გაცემის წესი
II ჯგუფი, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით
რეგისტრაციის დეტალები
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი
ანტიმიკოზური საშუალებები სისტემური გამოყენებისთვის, ანტიმიკოზური სხვა საშუალებები სისტემური გამოყენებისთვის
ATC კოდი
J02AX05
რეგისტრაციის ნომერი
რ-042944
რეგისტრირებულია
13 მარტი 2025, მოქმედებს 13 მარტი 2030-მდე
რეგისტრაციის მფლობელი
„Rompharm Company Georgia“ LLC (საქართველო)
განმცხადებელი
შპს „რომფარმ კომპანი საქართველო“
GMP
აქვს GMP სერტიფიკატი და აკმაყოფილებს კრიტერიუმებს
ურთიერთქმედების შემოწმებამიკალიოფი რომფარმი და სხვა წამალი ერთად

მიკალიოფი რომფარმი — ინსტრუქცია ქართულად

რისთვის გამოიყენება

წონა > 40 კგ

წონა ≤ 40 კგ

ინვაზიური კანდიდოზის მკურნალობა

100 მგ/დღე-ღამეში*

2 მგ/კგ/დღე-ღამეში*

საყლაპავის კანდიდოზის მკურნალობა

150 მგ/დღე-ღამეში

3 მგ/კგ/დღე-ღამეში

Candida ინფექციის პროფილაქტიკა

50 მგ/დღე-ღამეში

1 მგ/კგ/დღე-ღამეში

  • თუ პაციენტის პასუხი არაადექვატურია, მაგ.: კულტურები პერსისტირებს ან კლინიკური მდგომარეობა არ უმჯობესდება, დოზა შეიძლება დღე-ღამეში 200 მგ-მდე გაიზარდოს >40 კგ წონის პაციენტებში ან 4 მგ/კგ-მდე/დღეში გაიზარდოს ≤ 40 კგ წონის პაციენტებში.

მკურნალობის ხანგრძლივობა

ინვაზიური კანდიდოზი: Candida ინფექციის მკურნალობის ხანგრძლივობა უნდა შეადგენდეს მინიმუმ 14 დღეს. სოკოს საწინააღმდეგო მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს მინიმუმ ერთი კვირის განმავლობაში ორი მომდევნო ნეგატიური სისხლის კულტურის მიღების და ინფექციის კლინიკური ნიშნების და სიმპტომების გაქრობის შემდეგ.

საყლაპავის კანდიდოზი: მიკაფუნგინის გამოყენება უნდა გაგრძელდეს მინიმუმ ერთი კვირის განმავლობაში, კლინიკური ნიშნების და სიმპტომების გაქრობის შემდეგ.

Candida ინფექციების პროფილაქტიკა: მიკაფუნგინის გამოყენება უნდა გაგრძელდეს ნეიტროფილების აღდგენიდან მინიმუმ ერთი კვირის განმავლობაში.

გამოყენება ≥ 4 თვის ბავშვებში - <16 წლის მოზარდებში

ჩვენება

წონა > 40 კგ

წონა ≤ 40 კგ

ინვაზიური კანდიდოზის მკურნალობა

100 მგ/დღე-ღამეში*

2 მგ/კგ/დღე-ღამეში*

Candida ინფექციის პროფილაქტიკა

50 მგ/დღე-ღამეში

1 მგ/კგ/დღე-ღამეში

  • თუ პაციენტის პასუხი არაადექვატურია, მაგ.: კულტურები პერსისტირებს ან კლინიკური მდგომარეობა არ უმჯობესდება, დოზა შეიძლება დღე-ღამეში 200მგ-მდე გაიზარდოს >40 კგ წონის პაციენტებში ან 4 მგ/კგ-მდე/დღეში გაიზარდოს ≤ 40 კგ წონის პაციენტებში.

გამოყენება ბავშვებში (ახალშობილების ჩათვლით) < 4 თვის ასაკი

ჩვენებები

ინვაზიური კანდიდოზის მკურნალობა

4 -10 მგ/კგ/დღე-ღამეში*

Candida ინფექციის პროფილაქტიკა

2 მგ/კგ/დღე-ღამეში

  • მიკაფუნგინი 4 მგ/კგ დოზით 4 თვემდე ასაკის ბავშვებში იწვევს პრეპარატის ექსპოზიციას, რომელიც მოზრდილებში მიიღწევა 100 მგ/დღე-ღამეში დოზის გამოყენებისას ინვაზიური კანდიდოზის მკურნალობისთვის. თუ საეჭვოა ცენტრალური ნერვული სისტემის (ცნს) ინფექცია, უნდა გამოიყენონ უფრო მაღალი დოზა (მაგ.: 10მგ/კგ) ცნს-ში მიკაფუნგინის დოზადამოკიდებული პენეტრაციის გამო (იხ. განყოფილება ფარმაკოკინეტიკა).

მკურნალობის ხანგრძლივობა

ინვაზიური კანდიდოზი: Candida ინფექციების მკურნალობის ხანგრძლივობა უნდა შეადგენდეს მინიმუმ 14 დღეს. სოკოს საწინააღმდეგო მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს მინიმუმ ერთი კვირის განმავლობაში ორი მომდევნო ნეგატიური სისხლის კულტურის მიღების და ინფექციის კლინიკური ნიშნების და სიმპტომების გაქრობის შემდეგ.

Candida ინფექციების პროფილაქტიკა: მიკაფუნგინის გამოყენება უნდა გაგრძელდეს ნეიტროფილების აღდგენის შემდეგ მინუმუმ ერთი კვირის განმავლობაში. 2 წლადმე ასაკის ბავშვებში მიაკფუნგინის გამოყენების გამოცდილება შეზღუდულია.

ღვიძლის დაზიანება

ღვიძლის მსუბუქი ან საშუალო ხარისხის უკმარისობით დაავადებულ პაციენტებში დოზის ცვლილება აუცილებელი არ არის (იხ. განყოფილება ფარმაკოკინეტიკა). ამ დროისთვის არსებობს არასაკმარისი მონაცემები მიკაფუნგინის ღვიძლის მძიმე უკმარისობით დაავადებულ პაციენტებში გამოყენების შესახებ და ამ შემთხვევაში მისი მიღება რეკომენდებული არ არის (იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხოების ზომები გამოყენებისას და ფარმაკოკინეტიკა).

თირკმლის დაზიანება

თრკმლის უკმარისობით დაავადებულ პაციეტებში დოზის ცვლილება აუცილებელი არ არის (იხ. განყოფილება ფარმაკოკინეტიკური თვისებები).

პედიატრული ასაკის პოპულაცია

უსაფრთხოება და ეფექტურობა 4 თვეზე უმცროსი ასაკის ბავშვებში (ახალშობილების ჩათვლით) 4-10 მგ/კგ დოზის გამოყენებით ინვაზიური კანდიდოზის მკურნალობისას ცნს ჩართულობით ადექვატურად დადგენილი არ არის. ამჟამად არსებული მონაცემები აღწერილია განყოფილებაში გვერდითი ეფეტები, ფარმაკოდინამიკა თვისებები, ფარმაკოკინეტიკა.

მიღების წესი და დოზირება

ინტრავენური გამოყენებისთვის.

აRდგენის და განზავების შემდეგ ხსნარის გამოყენება უნდა მოხდეს ინტრავენურად დაახლოებით 1 საათის განმავლობაში. უფრო სწრაფმა ინფუზიამ შეიძლება გამოიწვიოს უფრო ხშირი ჰისტამინ დამოკიდებული რეაქციები.

ნებისმიერი გამოუყენებელი პროდუქტი ან ნარჩენი მასალა უნდა განადგურდეს ადგილობრივი მოთხოვნების შესაბამისად.

მიკალიოფი რომფარმი არ უნდა შეურიონ სხვა სამედიცინო პროდუქტებს, ქვემოთ ჩამოთვლილი საშუალებების გარდა. ასეპტიკური ტექნიკის გამოყენებით, ოთახის ტემპერატურაზე მიკალიოფი რომფარმის განზავება ხდება შემდეგნაირად:

პლასტმასის სახურავი უნდა მოხსნან ფლაკონს და საცობი უნდა გაიწმინდოს სპირტით.

9 მგ/მლ (0,9%) ნატრიუმის ქლორიდის საინფუზიო ხსნარის 5 მლ ან გლუკოზის 50 მგ/მლ (5%) საინფუზიო ხსნარი (აღებული 100 მლ ფლაკონიდან) ასეპტიკურად და ნელა უნდა შეიყვანონ თითო ფლაკონში შიდა კედლის გაყოლებით. მიუხედავად იმისა, რომ კონცენტრატი აქაფდება, მაქსიმალურად უნდა ეცადონ მისი წარმოქმნის შემცირებას. მიკალიოფი რომფარმის საკამრისი რაოდენობა უნდა განზავდეს საჭრო დოზის მისაღებად მგ-ში (იხ. ქვემოთ ცხრილი).

ფლაკონი ნაზად უნდა გადაატრიალოთ არ შეანჯღრიოთ. ფხვნილი სრულად გაიხსნება. კონცენტრატი უნდა გამოიყენოთ დაუყოვნებლივ. ფლაკონი განკუთვნილია მხოლოდ ერთჯერადი გამოყენებისთვის. აქედან გამომდინარე გამოუყენებელი განზავებული კონცენტრატი დაუყოვნებლივ უნდა განადგურდეს.

განზავებული კონცენტრატის მთელი რაოდენობა უნდა ამოიღოთ ყოველი ფლაკონიდან და ხელახლა დააბრუნოთ საინფუზიო ფლაკონში. განზავებუკლი საინფუზიო ხსნარი უნდა გამოიყენოთ დაუყოვნებლივ. ქიმიური და ფიზიკური სტაბილურობა აღნიშნა 96 საათის განმავლობაში 25°C-ზე სინათლისგან დაცულ ადგილას და ზემოაღწერილი წესით განზავებისას.

საინფუზიო ფლაკონი ნაზად უნდა გადააბრუნოთ განზავებული ხსნარის გახსნისთვის, მაგრამ არ უნდა შეანჯღრიოთ აქაფების თავიდან ასაცილებლად. ხსნარი არ უნდა გამოიყენოთ შემღვრევის ან ნალექის არსებობის შემთხვევაში.

განზავებული საინფუზიო ხსნარის შემცველი ფლაკონი/ტომარა უნდა მოათავსოთ გაუმჭვირვალე, ტომარაში, სინათლისგან დასაცავად.

საინფუზიო ხსნარის მომზადება

დოზა (მგ)

გამოსაყენებელი მიკალიოფი რომფარმის ფლაკონი (მგ/ფლაკონი)

ნატრიუმის ქლორიდის (0,9%) ან გლუკოზის (5%) მოცულობა რომელიც ემატება თითო ფლაკონს

განზავებული ფხვნილის მოცულობა (კონცენტრაცია)

სტანდარტული ინფუზია (დამატებული 100 მლ-მდე)

საბოლოო კონცენტრაცია)

50

1 x 50

5 მლ

დაახლ. 5მლ (10მგ/მლ)

  • 5 მგ/მლ

100

1 x 100

5 მლ

დაახლ. 5მლ (20მგ/მლ)

  • 0 მგ/მლ

150

1 x 100 + 1 x 50

5 მლ

დაახლ. 10მლ (10მგ/მლ)

  • 5 მგ/მლ

200

2 x 100

5მლ

დაახლ. 10მლ

  • 0 მგ/მლ

აღდგენის და განზავების შემდეგ, ხსნარი უნდა შეიყვანოთ ინტრავენური ინფუზიით დაახლოებით 1 საათის განმავლობაში

უკუჩვენებები

მომატებული მგრძნობელობა აქტიური ნივთირების, სხვა ექინოკანდინების ან შემავსებლების მიმართ.

სიფრთხილის ზომები

და უსაფრთხოების

ზომები გამოყენებისას)

ენდოკრინული დარღვევები

ჰიპერჰიდროზი

მეტაბოლიზმის და კვების დარღვევები

ჰიპოკალიემია, ჰიპომაგნიემია, ჰიპოკალციემია

ჰიპონატრიემია, ჰიპერკალიემია, ჰიპოფოსფატემია, ანორექსია

ფსიქიატრული დარღვევები

უძილობა, შფოთვა, კონფუზია

ნერვული სისტემის მხრივ დარღვევები

თავის ტკივილი

ძილიანობა, ტრემორი, თავბრუსხვევა, დისგევზია

გულის მხრივ დარღვევები

ტაქიკარიდა, პალპიტაცია, ბრადიკარდია

ვასკულური დარღვევები

ფლებიტი

ჰიპოტენზია, ჰიპერტენზია, ალები

შოკი

რესპირატორული, თორაკალური და შასაყრის მხრივ დარღვევები

ქოშინი

გასტროინტესტინური დარღვევები

გულისრევა, ღებინება, დიარეა, მუცლის ტკივილი

დისპეფსია, ყაბზობა

ჰეპატობილიარული დარღვევები

სისხლში ტუტე ფოსფატაზას მომატება, ასპარტატამინოტრანსფერაზას მომატება, ალანინამინოტრანსფერაზას მომატება, სისხლში ბილირუბინის მომატება (ჰიპერბილირუბინემიის ჩათვლით), ღვიძლის ფუნქიცური ტესტის ანომალიები

ღვიძლის უმკარისობა

(იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხოების ზომები გამოყენებისას), გამა-გლუტამილტრანსფერაზას მომატება, სიყითლე, ქოლესტაზი, ჰეპატომეგალია, ჰეპატიტი

ჰეპატოცელულარული

დაზიანება

ფატალური

შემთხვეების

ჩათვლით

(იხ.

განყოფილება

განსაკუთრებული

გაფრთხილებები

და უსაფრთხოების

ზომები გამოყენებისას)

კანის და კანქვეშა ქსოვილის მხრივ დარღვევები

გამონაყარი

ურტიკარია, ქავილი, ერითემა

კანის ტოქსიკური

ერუპცია,

მულტიფორმილი

ერითემა,

სტივენს ჯონსონის

სინდრომი,

ტოქსიკური

ეპიდარმალური ნეკროლიზი),

(იხ. განყოფილება

განსაკუთრებული

გაფრთხილებები

და უსაფრთხოების

ზომები გამოყენებისას)

თირკმლის და შარდის მხრივ დარღვევები

სისხლში კრეატინინის მომატება, სისხლში შარდოვანას მომატება,

თრკმლის უკმარისობის გამწვავება

თირკმლის დაზიანება

(იხ.

განყოფილება

განსაკუთრებული

გაფრთხილებები

და უსაფრთხოების

ზომები გამოყენებისას)

ზოგადი დარღვევები და მდგომარეობა შეყვანის ადგილას

პირექსია, შემცივნება

ინექციის ადგილის თრომბოზი, ინფუზიის ადგილის ანთება, ინექციის ადგილის ტკივილი, პერიფერიული შეშუპება

გამოკვლევები

სისხლში ლაქტატდეჰიდროგენაზას მომატება

შერჩეული გვერდითი რეაქციების აღწერა

შესაძლო ალერგიის-მსგავსი რეაქციები

კლინიკურ კვლევებში აღწერილია სიმპტომები, როგორიცაა გამონაყარი და შემცივნება. უმრავლესობა იყო მსუბუქი ან საშუალო ინტენსივობის და არ ზღუდავდა მკურნალობას. სერიოზული რეაქციები (მაგ. ანაფილაქტოიდური რეაქციები 0,2%, 6/3028) ნაკლებად ხშირად იყო აღწერილი მიკაფუნგინის მკურნალობისას და აღინიშნებოდა მხოლოდ სერიოზული მდგომარეობის მქონე პაციენტებში (მაგ. შორსწასული შიდსი, მალიგნაციები), რაც საჭროებდა მრავლობით მედიკამენტს.

ღვიძლისმიერი გვერდითი რეაქციები

ღვიძლისმიერი რეაქციების საერთო სიხშირე პაციენტებში, რომლებიც მიკაფუნგინით მკურნალობდნენ კლინიკურ კვლევებში იყო 8.6% (260/3028). ღვიძლისმიერი გვერდითი რეაქციების უმრავლესობა იყო მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის. ყველაზე ხშირი რეეაქცია იყო AP (2.7%), AST (2.3%), ALT (2.0%), სისხლში ბილირუბინის (1.6%) მომატება და ღვიძლის ფუნქციური ტესტების ანომალია (1.5%). რამდენიმე პაციენტში (1.1%; 0.4% სერიოზული) მკურნალობა შეწყდა ღვიძლისმიერი მოვლენის გამო. ღვიძლის სერიოზული დისფუნქციის შემთხვევები ნაკლებად ხშირად ვითარდებოდა (იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხობეის ზომები გამოყენებისას).

ინექციის-ადგილის რეაქციები

ინექციისა დგილის რეაქციები არ იყო მკურნალობის შემზღუდავი.

პედიატრული პოპულაცია

ზოგიერთი გვერდითი რეაქციის სიხშირე (ჩამოთვლილი ქვემო ცხრილში) უფრო მაღალი იყო პედიატრული ასაკის პაციენტებში, ვიდრე მოზრდილებში. დამატებით, <1 წლის პედიატრული ასაკის პაციენტებში ორჯერ უფრო ხშირი იყო ALT, AST და AP მომატება უფროსი ასაკის პედიატრულ პაციეტნებთან შედარებით (იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხობეის ზომები გამოყენებისას). ამ განსხვავების ყველაზე ხშირი მიზეზი იყო სხვადასხვა მიმდინარე დაავადება კლინიკურ კვლევებში. კვლევაში ჩართვისვის ნეიტროპენიის მქონე პედიატრული ასაკის პაციეტნების პროპორციული რაოდენობა რამდენიმე პუნქტით უფრო მაღალი იყო ვიდრე მოზრდილებში (40.2% და 7.3% ბავშვებში და მოზარდებში, ისევე როგორც ალოგენური HSCT (29.4% და 13.4%) და ჰემატოლოგიური მალიგნიზაციები (29.1% და 8.7%).

სისხლის და ლიმფური სისტემის მხრივ დარღვევები

ხშირი

თრომბოციტოპენია

გულის მხრივ დარღვევები

ხშირი

ტაქიკარდია

ვასკულური დარღვევები

ხშირი

ჰიპერტენზია, ჰიპოტენზია

ჰეპატობილიარული დარღვევები

ხშირი

ჰიპერბილირუბინემია, ჰეპატომეგალია

თირკმლის და შარდის მხრივ დარღვევები

ხშირი

თირკმლის მწვავე უკმარისობა, სისხლში შარდოვანას მომატება

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შეტყობინება

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შეტყობინება სამედიცინო პროდუქტის ლიცენზირების შემდეგ მნიშვნელოვანია. ეს იძლევა სამედიცინო პროდუქტის სარგებლის/რისკის ბალანსის მონიტორინგის საშუალებას. ექიმებს თხოვენ ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი რეაქციის შეტყობინებას ნაციონალური შეტყობინების სისტემით.

ურთიერთქმედება სხვა წამლებთან

მიკაფუნგინს გააჩნია CYP3A მედიატირებულ მედიკამენტებთან ურთიერთქმედების დაბალი პოტენციალი.

ჯანმრთელი სუბიექტების წამალთაშორისი ურთიერთქმედების კვლევები ჩატარდა მიკაფუნგინის და მიკოფენოლატ მოფეტილის, ციკლოსპორინის, ტაკროლიმუსის, პრედნიზოლონის, სიროლიმუსის, ნიფედიპინის, ფლუკონაზოლის, რიტონავირის, რიფამპიცნის, იტრაკონაზოლის, ვორიკონაზოლის და ამფოტერიცინ B-სთან ურთიერთქმედების შეფასებისთვის. ამ კვლევებში არ აღინიშნა მიკაფუნგინის ფარმაკოკინეტიკის ცვლილება. მიკაფუნგინის დოზის ცვლილება აუცილებელი არ არის ამ მედიკამენტების გამოყენებისას. იტრაკონაზოლის, სიროლიმუსის და ნიფედიპინის ექსპოზიცია (AUC) მცირედ გაიზარდა მიკაფუნგინის გამოყენებისას (22%, 21% და 18%)

მიკაფუნგინის და ამფოტერიცინ B დეზოქსიქოლატის ერთად გამოყენება დაკავშირებული იყო ამ უკანასკნელის ექსპოზიციის 30%-იან ზრდასთნ. რადგან ამას შეიძლება კლინიკური მნიშვნელობა ქონდეს ეს კომბინაცია უნდა გამოიყენონ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც სარგებელი აშკარად აჭარბებს რისკებს, საჭიროა ამფოტერიცინ B დეზოქსიქოლატის ტოქსიურობის მონიტორინგი (იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხობეის ზომები გამოყენებისას).

პაციენტებში, რომლებიც იღებენ სიროლიმუსს, ნიფედიპინს ან იტრაკონაზოლს მიკაფუნგინთან კომბინაციაში, საჭიროა მონიტორინგი, სიროლიმუსის, ნიფედიპინის ან იტრაკონაზოლის ტოქსიკურობის გამოვლენისთვის და აუცილებლობისას უნდა მოხდეს მათი დოზის შემცირება (იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხობეის ზომები გამოყენებისას).

ორსულობა და ძუძუთი კვება

არ არსებობს ორსულებში მიკაფუნგინის გამოყენების მონაცემები. ცხოველების კვლევებში მიკაფუნგინი აღწევდა პლაცენტურ ბარიერში და აღინიშნებოდა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა (იხ. განყოფილება წინაკლინიკური უსაფრთხოების მონაცემები). ადამიანისთვის პოტენციური რისკი უცნობია.

მიკალიოფი რომფარმი ორსულობის დროს არ უნდა გამოიყენონ უკიდურესი აუცილებლობის გარდა.

ლაქტაცია

უცნობია გამოიყოფა თუ არა მიკაფუნგინი ლაქტატში. ცხოველების კვლევებმა აჩვენა მიკაფუნგინის რძეში გამოყოფა. უნდა მიიღონ ძუძუთი კვების შეწყვეტის/შეჩერების ან მიკალიოფი რომფარმის მოხსნის გადაწყვეტილება, უნდა გაითვალისწინონ ბავშვისთვის ძუძუთი კვების და დედისთვის მიკალიოფი რომფარმით თერაპიის სარგებელი.

ეფექტი ავტომობილის მართვის და მექანიზმების გამოყენების უნარზე

მიკაფუნგინი არ მოქმედებს ან უმნიშვნელო გავლენას ახდენს ავტომობილის მართვის ან მექანიზმების გამოყენების უნარზე. თმცა პაციეტნებს უნდა აცნობონ თავბრუსხვევის შესახებ, რომელიც აღწერილია მიკაფუნგინით მკურნალობის დროს.

გვერდითი მოვლენები

უსაფრთხოების პროფილის შეჯამება

კლინიკური კვლევების გამოცდილების საფუძველზე, საერთო ჯამში პაციეტების 32.2%-ში აღინიშნა გვერდითი რეაქციები. ყველაზე ხშირად აღწერილი გვერდითი რეაქციები იყო გულისრევა (2.8%), სისხლში ტუტე ფოსფატაზას მომატება (2.7%), ფლებიტი (2.5%, ძირითადად აივ ინფიცირებულ პაციენტებში პერიფერიული ხაზით), ღებინება (2.5%), და ასპარტატამინოტრანსფერაზას მომატება (2.3%).

გვერდითი რეაქციების ცხრილი

შემდეგ ცხრილში გვერდითი რეაქციები ჩამოთვლილია ორგანოთა სისტემის კლასის და MedDRA სასურველი ტერმინის მიედვით. სიხშირის ყოველ ჯგუფში არასასურველი ეფექტები წარმოდგენილია კლებადი სერიოზულობით.

ორგანოთა სისტემის კლასი

ხშირი

≥ 1/100 - < 1/10

ნაკლებად ხშირი

≥ 1/1,000-< 1/100

იშვიათ

≥ 1/10,000 - < 1/1,000

უცნობია

(სიხშირის განსაზღვრა შეუძლებელია არსებული მონაცემების

მიხედვით)

სისხლის და ლიმფური სისტემის მხრივ დარღვევები

ლეიკოპენია, ნეიტროპენია, ანემია

პანციტოპენია, თრომბოციტოპენია, ეოზინოფილია, ჰიპოალბუმინემია

ჰემოლიზური ანემია, ჰემოლიზი (იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხოების ზომები გამოყენებისას)

დისემინირებული ინტრავასკულური

კოაგულაცია

იმუნური სისტემის მხრივ დარღვევები

ანაფილაქსია/ანაფილაქტოიდური რეაქცია

(იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხოების ზომები გამოყენებისას), მომატებული მგრძნობელობა

ანაფილაქსია და

ანაფილაქსიური

შოკი (იხ.

განყოფილება

განსაკუთრებული

ჭარბი დოზა

განმეორებით სადღეღამისო დოზები 8 მგ/კგ-მე (მაქსიმალური საერთო დოზა 896 მგ) მოზრდილ პაციენტებში კლინიკურ კვლევებში არ იწვევდა დოზის შემზღუდავ ტოქსიკურობას. ერთ სპონტანურ შემთხვევაში, აღწერილი იყო დღე-ღამეში 16 მგ/კგ-ს მიღება ახალშობილში. მაღალ დოზასთან დაკავშრებული გვერდითი რეაქციები არ აღინიშნა.

არ არსებობს მიკაფუნგინის დოზის გადაჭარბების გამოცდილება. დოზის გადაჭარბების შემთხვევაშ უნდა გამოიყენონ ზოგადი დამხმარე ზომები და სიმპტომური მკურნალობა. მიკაფუნგინი მაღალი ხარისხით უკავშირდება ცილებს და არ დიალიზდება.

შემადგენლობა

ყოველი ფლაკონი შეიცავს:

აქტიური ინგრედიენტი: მიკაფუნგინი (ნატრიუმის მარილის სახით) 50 მგ; 100მგ.

შემავსებლები: ლაქტოზის მონოჰიდრატი, უწყლო ლიმონმჟავა,

ნატრიუმის ჰიდროქსიდი (E524).

ათქ კოდი: J02AX05

შენახვის პირობები

მიკალიოფი რომფარმი 50 მგ: სამკურნალო პროდუქტი ინახება 25○C-ზე დაბალ ტემპერატურაზე, ორიგინალურ შეფუთვაში.მიკალიოფი რომფარმი 100 მგ: სამკურნალო პროდუქტი ინახება 25○C-ზე დაბალ ტემპერატურაზე.

გაცემის პირობები

გაიცემა რეცეპტით.

შეფუთვა

მიკალიოფი რომფარმი 50 მგ: I ტიპის გამჭვირვალე შუშის ფლაკონი 6მლ, დახურული ბრომობუთილის რეზინის საცობით და დალუქული ალუმინის ხუფით.

მიკალიოფი რომფარმი 100 მგ: I ტიპის ქარვისფერი შუშის ფლაკონი 10მლ, დახურული ბრომობუთილის რეზინის საცობით და დალუქული ალუმინის ხუფით.

შეფუთვის ზომა: შეფუთვაში 1 ფლაკონი.

გაცემის წესი: ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით.

ფარმაკოლოგიური თვისებები

სისტემური გამოყენების ანტიმიკოზური საშუალებები, სისტემური გამოყენების სხვა ანტიმიკოზური საშუალებები.

ფარმაკოლოგიური მახასიათებლები

ფარმაკოდინამიკა

მოქმედების მექანიზმი

მიკაფუნგინი არასრულად აინჰიბირებს 1,3--D-გლუკანის სინთეზს, რომელიც არის სოკოს უჯრედის კედლის ძირითადი კომპონენტი. 1,3--D-გლუკანი წარმოდგენილი არ არის ძუძმწოვრების უჯრედებში.

მიკაფუნგინი ავლენს სოკოს საწინააღმდეგო მოქმედებას Candida თითქმის ყველა სახეობის მიმართ და ძირითადად აინჰიბირებს Aspergillus აქტიურად მზარდ სახეობებს.

PK/PD კავშირი

კანდიდოზის ცხოველების მოდელებში აღნიშნა კორელაქცია MIC-ით გაყოფილი მიკაფუნგინის აქტივობას და (AUC/MIC) ეფექტუროაბს შორის, რომელის განისაზღვრა იმ შეფარდებით, რაც საჭრო იყო სოკოების ზრდის პრევენციისთვის. ~2400 და ~1300 შეფარდება საჭირო იყო C. albicans და C. glabrata-სთვის, ამ მოდელებში, მიკალიოფი რომფარმის რეკომენდებული თერაპიული დოზების გამოყენებისას, ეს შეფარდება მიღწევადია Candida spp-ს ველური ტიპის განაწილებისთვის.

რეზისტენტობის მექანიზმი

როგორც ყველა ანტიმიკრობული აგენტი, აღწერილია შემცირებული მგრძნობელობის შემთხვევები და რეზისტენტობა, არ შეიძლება სხვა ექინოკანდინებს შორის ჯვარედინი რეზისტენტობის გამორიცხვა. ექინოკანდინებისადმი შემცირებული მგრძნობელობა დაკავშირებულია Fks1 და Fks2 გენების მუტაციასთან, რომლებითაც ხდება გლუკან სინთაზას მთავარ სუბერთეულის კოდირება.

საკვანძო წერტილები

EUCAST საკვანძო წერტილები

Candida species

MIC საკვანძო წერტილი (მგ/ლ)

≤S (მგრძნობიარე)

>R (რეზისტენტული)

Candida albicans

  • 016
  • 016

Candida glabrata

  • 03
  • 03

Candida parapsilosis

  • 002

2

Candida tropicalis 1

არასაკმარისი მტკიცებულება

Candida krusei1

არასაკმარისი მტკიცებულება

Candida guilliermondii1

არასაკმარისი მტკიცებულება

სხვა Candida spp.

არასაკმარისი მტკიცებულება

1 MICs C. tropicalis-სთივს 1-2 პუნქტით უფრო მაღალია ვიდრე C albicans და C. glabrata-სთვის. კლინიკურ კვლევაში წარმატებული გამოსავალი რიცხვობრივად ოდნავ უფრო მცირე იყო C. tropicalis დროს ვიდრე C. albicans დროს ორივე დოზისას (100მგ და 150მგ დღე-ღამეში). თუმცა განსხვავება მნიშვნელოვანი არ იყო და უცნობია გადადის თუ არა ის მნიშვნელოვან კლინიკურ განსხვავებაში. MICs for C. krusei -სთვის დაახლოებით 3 -ორი პუნქტით უფრო მაღალია ვიდრე C. albicans თვის და ამის მსგავსად C. guilliermondii დაახლოებით 8 ორი-პუნქტით განზავებით უფრო მაღალია. დამატებით ამ კლინიურ კვლევებში ამ სახეობებს მოიცავდა მცირე შემთხვევები. ეს ნიშნავს რომ არ არსებობს საკმარისი მტკიცებულება ჩვენებისთვის შეიძლება თუ არა ამ პათოგენების ველური ტიპის პოპულაცია მიკაფუნგინზე მგრძნობიარე იყოს.

ინფორმაცია კლინიკური კვლევების შესახებ

კანდიდემია და ინვაზიური კანდიდოზი: მიკაფუნგინი (100მგ/დღე-ღამეში ან 2მგ/კგ/დღე-ღამეში) ეფექტური იყო და უკეთ აიტანებოდა ვიდრე ლიპოსომური ამფოტერიცინ B (3 მგ/კგ) კანდიდემიის პირველი ხაზის თერაპიის სახით და ინვაზიური კანდიდოზისას ორმაგი ბრმა, მულტიცენტრულ, არა-დაქვემდებარებულ კვლევებში. მიკაფუნგინი და ლიპოსომური ამფოტერიცინ B მიიღებოდა საშუალოდ 15 დღის განმავლობაში (მერყეობა, 4-42 დღე მოზრდილებში, 12-42 დღე ბავშვებში).

არა-დაქვემდებარება დამტკიცებული იყო მოზრდილი პაციეტნებისთვის, მსგავსი აღმოჩენები ნაჩვენები იყო პედიატრულ ქვეპოპულაციაში (ახალშბილების და დღენაკლული ჩვილების ჩათვლით). ეფექტურობის აღმოჩენები იყო შეთავსებადი, დამოკიდებული არ იყო ინფექციურ Candida სახეობებზე, ძირითადად ინფექციის ადგილზე და ნეიტროპენიურ სტატუსსზე (იხ. ცხრილი). მიკაფუნგინმა გამოავლინა საშუალო პიკის უფრო მცირე დაქვეითება გლომერულური ფილტრაციის სისწრაფეში, მკურნალობის დროს (p<0.001) და უფრო დაბალი იყო ინფუზიასთან დაკავშირებული რეაქციების (p=0.001) სიხშირე ლიპოსომურ ამფოტერიცინ B-სთან შედარებით.

მკურნალობის საერთო წარმატება ოქმში, ინვაზიური კანდიდოზის კვლევა

მიკაფუნგინი

ლიპოსომური ამფოტერიცინ B

% განსხვავება

[95% CI]

N

n (%)

N

n (%)

მოზრდილი პაციენტები

მკურნალობის საერთო წარმატება

202

181 (89.6)

190

170 (89.5)

  • 1 [-5.9, 6.1] †

მკურნალობის საერთო წარმატება ნეიტროპენიური სტატუსის მიხედვით

ნეიტროპენია დასაწყისში

24

18 (75.0)

15

12 (80.0)

  • 7 [-5.3, 6.7] ‡

დასაწყისში ნეიტროპენიის არ არსებობა

178

163 (91.6)

175

158 (90.3)

პედიატრული პაციენტები

მკურნალობის საერთო წარმატება

48

35 (72.9)

50

38 (76.0)

  • 2.7 [-17.3, 11.9] §

< 2 წელი

26

21 (80.8)

31

24 (77.4)

დღენაკლი ახალშობილები

10

7 (70.0)

9

6 (66.7)

ახალშობილები (0 დღე < 4 კვირა)

7

7 (100)

5

4 (80)

2 -15 წელი

22

14 (63.6)

19

14 (73.7)

მოზრდილები და ბავშვები, მკურნალობის საერთო წარმტება Candida სახეობების დროს

Candida albicans

102

91 (89.2)

98

89 (90.8)

არა-albicans სახეობები¶: ყველა

151

133 (88.1)

140

123 (87.9)

C. tropicalis

59

54 (91.5)

51

49 (96.1)

C. parapsilosis

48

41 (85.4)

44

35 (79.5)

C. glabrata

23

19 (82.6)

17

14 (82.4)

C. krusei

9

8 (88.9)

7

6 (85.7)

† მიკაფუნგინის სიხშირე მინუს ლიპოსომური ამფოტერიცინ B სიხშირე, 2 მხრიანი 95%-იანი სანდოობის ინტერვალი საერთო წარმეტების სიხშირის განსხვავებისთვის დიდი ნიმუშების მიხედვით.

‡ შეცვლილი ნეიტროპენიური სტატუსისთვის; პირველადი ენდპოინტი

§ პედიატრული პოპულაცია არ იყო საკმარისი ზომის არა-დაქვემდებარებითობის შემოწმებისთვის.

¶ აგრეთვე აღინიშნა კლინიკური ეფექტურობა (< 5 პაციენტი) Candida შემდეგ სახეობებში: C. guilliermondii, C. famata, C. lusitaniae, C. utilis, C. inconspicua და C. dubliniensis.

საყლაპავის კანდიდოზი: რანდომიზებული, ორმაგი, ბრმა, კვლევა მიკაფუნგინის და ფლუკონაზოლის საყლაპავის კანდიდოზის პირველი ხაზის მკურნალობის სახით; 518 პაციენტი იღებდა გამოსაკვლევი პრეპარატის მინიმუმ ერთ დოზას. მკურნალობა საშუალოდ 14 დღეს შეადგენდა, საშუალო სადღეღამისო დოზა შეადგენდა 150მგ-ს მიკაფუნგინისთვის (N=260) და 200მგ-ს ფლუკონაზოლისთვის (N=258). მკურნალობის დასასრულს ენდოსკოპიური ხარისხი 0 (ენდოსკოპიური განკურნება) აღინიშნა 87.7%-ისთვის (228/260) და 88.0% (227/258) პაციენტებში მიკაფუნგინის და ფლუკონაზოლის ჯგუფში (95% CIგანსხვავებისთვის[-5.9%, 5.3%]). 95% CI-ს ქვედა ზღვარი აღემატებოდა წინასწარგანსაზღვრულ არა-დაქვემდებარების ზღვარს-10%-ს, რაც არადაქვემდებარებაზე მიუთითებდა. გვერდითი მოვლენების ბუნება და სიხშირე მსგავსი იყო მკურნალობის ჯგუფებს შორის.

პროფილაქტიკა: მიკაფუნგინი ფლუკონაზოლზე ეფექტური იყო ინვაზიური სოკოვანი ინფექციების პრევენციისას იმ პაციენტების პოპულაციაში, რომლებსაც აღენიშნებოდათ სისტემური სოკოვანი ინფექციების მაღალი რისკი (პაციენტები, რომლებსაც უტარდებათ ჰემატოპოეზური უჯრედების ტრანსპლანტაცია [HSCT] რანდომიზებულ, ორმაგ-ბრმა, მულტიცენტრულ კვლევაში). მკურნალობის წარმატება განისაზღვრა როგორც დამტკიცებული, შესაძლო ან საეჭვო სოკოვანი ინფექციის არ არსებობა თერაპიის დასასრულს ან სისტემური სოკოვანი ინფექციის მტკიცებულების ან ეჭვის არ არსებობა, კვლევის დასასრულს. პაციენტების უმრავლესობაში (97%, N=882) დასაწყისში აღინიშნებოდა ნეიტროპენია (<200 ნეიტროფილები/µლ). ნეიტროპენია პერსისტირებდა საშუალოდ 13 დღის განმავლობაში. არსებობდა ფიქსირბეული სადღეღამისო დოზა 50 მგ (1.0 მგ/კგ) მიკაფუნგინისთვის და 400 მგ (8 მგ/კგ) ფლუკონაზოლისთვის. მკურნალობის საშუალო პერიოდი შეადგენდა 19 დღეს მიკაფუნგინისთვის და 18 დღეს ფლუკონაზოლისთვის მოზრდილ პოპულაციაში (N=798) და 23 დღეს მკურნალობის ორივე ხაზში პედიატურლ პოპულაიციაში (N=84).

მკურნალობის წარმატების სიხშირე სტატისტიკურად მაღალი იყო მიკაფუნგინისთვის ფლუკონაზოლთან შედარებით (1.6% versus 2.4% მთავარი ინფექციები). Aspergillus ინფექციის აფეთქება აღინიშნა 1 და 7 პაციენტში, Candida ინფექციების დამტკციებული აფეთქება აღინიშნა 4 და 2 პაციენტში მიკაფუნგინის და ფლუკონაზოლის ჯგუფებში. სხვა ინფექციების აფეთქება გამოწვეული იყო Fusarium-ით (1 და 2 პაციენტი)და Zygomycetes (1 და 0 პაციენტი). გვერდითი რეაქციების ტიპი და სიხშირე მსგავსი იყო მკურნალობის ჯგუფებს შორის.

ფარმაკოკინეტიკა

აბსორბცია

ფარმაკოკინეტიკა ხაზოვანია 12.5მგ-200მგ დოზირებისას და 3 მგ/კგ-8 მგ/კგ დოზირებისას. არ არსებობს სისტემური კუმულაციის მტკიცებულება განმეორებითი გამოყენებისას და მყარი მდგომარეობა ჩვეულებრივ მიიღევა 4-5 დღეში.

განაწილება

ინტრავენური გამოყენების შემდეგ მიკაფუნგინის კონცენტრაცია ბიექსპონენციალურად ქვეითდება. პრეპარატი სწრაფად ნაწილდება ქსოვილებში.

სისტემურ ცირკულაციაში მიკაფუნგინი მაღალი ხარისხით უკავშირდება პლაზმის ცილებს (> 99%), ძირითადად ალბუმინს. ალბუმინთან კავშირი დამოკიდებული არ არის მიკაფუნგინის კონცენტრაციაზე (10-100 µგ/მლ).

განაწილების მოცულობა მყარ მდგომარეობაში (Vss) იყო დაახლოებით 18-19 ლიტრი.

ბიოტრანსოფრმაცია

უცვლელი მიკაფუნგინი მთავარი მოცირკულირე კომპონენტია სისტემურ ცირკულაციაში. მიკაფუნგინი მეტაბოლიზდება რამდენიმე შენაერთად: მათგან M-1 (კატექოლური ფორმა), M-2 (M-1-ს მეტოქსიფორმა) და M-5 (ჰიდროქსილირება გვერდით ჯაჭვზე) აღმოჩენილია სისტემურ ცირკულაციაში. ამ მეტაბოლიტებისადმი ექსპოზიცია დაბალია და მეტაბოლიტები გავლენას არ ახდენენ მიკაფუნგინის საერთო ეფექტზე.

მიუხედავად იმისა რომ მიკაფუნგინი არის CYP3A სუბსტრატი in vitro, CYP3A-ით ჰიდროქსილირება არ არის მიკაფუნგინის მეტაბოლიზმის მთავარი გზა in vivo.

ელიმინაცია და ექსკრეცია

საშუალო ტერმინალური ნახევარგამოყოფის პერიოდი დაახლოებით შეადგენს 10-17 საათს და მუდმივი რჩება 8 მგ/კგ დოზირებისას და ერთჯერადი და განმეორებითი მიღების შემდეგ. საერთო კლირენსი იყო 0,15-0,3 მლ/წთ/კგ ჯანმრთელ სუბიექტებში და მოზრდილ პაციენტებში და დოზადამოუკიდებელია ერთჯერადი და განმეორებითი მიღების შემდეგ.

14C-მიკაფუნგინის ერთჯერადი ინტრავენური მიღების შემდეგ (25 მგ) ჯანმრთელ მოხალისეებში, რადიოაქტივობის 11.6% ისაზღვრებოდა შარდში და 71.0% ფეკალურ მასებში, 28 დღის განმავლობაში. ეს მონაცემები მიუთითებს, რომ მიკაფუნგინის ელიმინაცია ძირითადად არა-თირკმლისმიერია. პლაზმაში მეტაბოლიტები M-1 და M-2 ისაზღვრებოდა მხოლოდ ნარჩენი კონცეტრაციით და მეტაბოლიტი M-5, უფრო უხვი მეტაბოლიტი, შეადგენდა წინაპარი შენაერთის 6.5%-ს.

განსაკუთრებული პოპულაციები

პედიატრული ასაკის პაციენტები: პეტიარული ასაკის პაციენტებში AUC მნიშვნელობები იყო დოზის პროპორციული 0,5-4 მგ/კგ-ს დროს. კლირენსზე გავლენას ახდენდა წონა, წონის მიხედვით შეცვლილი კლირენსის საშალო მაჩვენებელი 1.35-ჯერ მეტი იყო ახალგაზრდა ასაკის ბავშვებში (4 თვე-5 წელი) და 1.14-ჯერ უფრო მაღალი იყო 6-11 წლის პაციენტებში. უფროსი ასაკის ბავშვებში (12-16 წელი) კლირენსის საშუალო მაჩვენებელი მოზრდილების მსგავსი იყო. წონის მიხედვით შეცვლილი საშუალო კლირენსი 4 თვეზე უმცროსი ასაკის ბავშვებში 2.6 პუნქტით უფრო მაღალია უფროსი ასაკის (12-16 წლის ასაკის ბავშვებთან შედარებით და 2.3 პუნქტით უფრო მაღალია ვიდრე მოზრდილებში.

PK/PD კვლევა აჩვენებს მიკაფუნგინის დოზა-დამოკიდებულ პენეტრაციას ცნს-ში, მინიმალური AUC-170 µგ*სთ/ლ საჭიროა სოკოების მაქსიმალური ერადიკაციის მიღწევისთვის ცნს ქსოვილში. პოპულაციის PK მოდელი აჩვენებს, რომ 4 თვეზე უმცროსი ასაკის ბავშვებში 10 მგ/კგ დოზა საკმარისი იქნება სამიზნე ექსპოზიციის მისაღწევად ცნს-ის Candida ინფექციების დროს.

ხანდაზმულები: ერთჯერადი 1 საათიანი ინფუზიით 50 მგ-ს შეყვანისას მიაკფუნგინის ფარმაკოკინეტიკა ხანდაზმულებში (66-78 წელი) ახალგაზრდების მსგავსი იყო (20-24 წელი). დოზის ცვლილება ხანდაზმულებში აუცილებელი არ არის.

პაციენტები ღვიძლის უკმარისობით: კვლევაში, რომელიც ჩატარდა ღვიძლის საშუალო ხარისხის უკმარისობით დაავადებულ პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს შკალა 7-9) (n=8), მიკაფუნგინის ფარმაკოკინეტიკა მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდა ჯანმრთელი სუბიექტებისგან s (n=8). აქედან გამომდინარე დოზის ცვლილება აუცილებელი არ არის ღვიძლის მსუბუქი და საშუალო უკმარისობის დროს. კვლევაში, რომელიც ჩატარდა ღვიძლის მძმე უკმარისობით დაავადებულ პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს შკალა 10-12) (n=8), აღინიშნა პლაზმაში მიაკფუნგინის უფრო დაბალი კონცენტრაცია და ჰიდროქსიდ მეტაბოლიტის უფრო მაღალი კონცენტრაცია (M-5) ჯანმრთელ სუბიექტებთან შედარებით (n=8). ეს მონაცემები საკმარისი არ არის ღვიძლის მწვავე უკმარისობის დროს დოზირების რეკომენდაციებისთვის.

პაციენტები თირკმლის ფუნქციის დარღვევით: თირკმლის მწვავე უკმარისობა (გლომერულური ფილტრაციის სისწრაფე [გფს] <30 მლ/წთ) მნიშვნელოვნად არ მოქმედებდა მიკაფუნგინის ფარმაკოკინეტიკაზე. თირკმლის უკმარისობის დროს დოზის ცვლილება აუცილებელი არ არის.

სქესი/რასა: სქესი და რასა (თეთრკანიანი, ნეგროიდული ან აღმოსავლური) მნიშვნელოვან გავლენას არ ახდენდა მიკაფუნგინის ფარმაკოკინეტიკაზე. მიკაფუნგინის დოზის ცვლილება საჭირო არ არის სქესის ან რასის მიხედვით.

ინსტრუქციის სრული ტექსტი · სამედიცინო ინსტრუქცია

გამოყენების ინტრუქცია

მიკალიოფი რომფარმი

სავაჭრო დასახელება

მიკალიოფი რომფარმი

საერთაშორისო არადაპატენტებული დასახელება

მიკაფუნგინი

ქიმიური დასახელება

{5-[(1S,2S)-2-[(3S,6S,9S,11R,15S,18S,20R,21R,24S,25S,26S)-3-[(1R)-2-კარბამოილ-1-ჰიდროქსიეთილ]-11,20,21,25-ტეტრაჰიდროქსი-15-[(1R)-1-ჰიდროქსიეთილl]-26-მეთილ-2,5,8,14,17,23-ჰექსაოქსო-18-[(4-{5-[4-(პენტილოქსი)ფენილ]-1,2-ოქსაზოლ-3-ილ}ბენზენ)ამიდო]-1,4,7,13,16,22-ჰექსააზატრიციკლო [22.3.0.09,13]ჰეპტაკოსან6-yl]-1,2-დიჰიდროქსიეთილ]-2-ჰიდროქსიფენილ}ოქსიდანსულფონის მჟავა.

ფარმაცევტული ფორმა

ფხვნილი საინფუზიო ხსნარის მოსამზადებალდ 50მგ; 100მგ.

აღწერა: თეთრი ან თითქმის თეთრი ფერის შეკრული მასა ან ფხვნილი

შემადგენლობა:

ყოველი ფლაკონი შეიცავს:

აქტიური ინგრედიენტი: მიკაფუნგინი (ნატრიუმის მარილის სახით) 50 მგ; 100მგ.

შემავსებლები: ლაქტოზის მონოჰიდრატი, უწყლო ლიმონმჟავა,

ნატრიუმის ჰიდროქსიდი (E524).

ათქ კოდი: J02AX05

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი

სისტემური გამოყენების ანტიმიკოზური საშუალებები, სისტემური გამოყენების სხვა ანტიმიკოზური საშუალებები.

ფარმაკოლოგიური მახასიათებლები

ფარმაკოდინამიკა

მოქმედების მექანიზმი

მიკაფუნგინი არასრულად აინჰიბირებს 1,3--D-გლუკანის სინთეზს, რომელიც არის სოკოს უჯრედის კედლის ძირითადი კომპონენტი. 1,3--D-გლუკანი წარმოდგენილი არ არის ძუძმწოვრების უჯრედებში.

მიკაფუნგინი ავლენს სოკოს საწინააღმდეგო მოქმედებას Candida თითქმის ყველა სახეობის მიმართ და ძირითადად აინჰიბირებს Aspergillus აქტიურად მზარდ სახეობებს.

PK/PD კავშირი

კანდიდოზის ცხოველების მოდელებში აღნიშნა კორელაქცია MIC-ით გაყოფილი მიკაფუნგინის აქტივობას და (AUC/MIC) ეფექტუროაბს შორის, რომელის განისაზღვრა იმ შეფარდებით, რაც საჭრო იყო სოკოების ზრდის პრევენციისთვის. ~2400 და ~1300 შეფარდება საჭირო იყო C. albicans და C. glabrata-სთვის, ამ მოდელებში, მიკალიოფი რომფარმის რეკომენდებული თერაპიული დოზების გამოყენებისას, ეს შეფარდება მიღწევადია Candida spp-ს ველური ტიპის განაწილებისთვის.

რეზისტენტობის მექანიზმი

როგორც ყველა ანტიმიკრობული აგენტი, აღწერილია შემცირებული მგრძნობელობის შემთხვევები და რეზისტენტობა, არ შეიძლება სხვა ექინოკანდინებს შორის ჯვარედინი რეზისტენტობის გამორიცხვა. ექინოკანდინებისადმი შემცირებული მგრძნობელობა დაკავშირებულია Fks1 და Fks2 გენების მუტაციასთან, რომლებითაც ხდება გლუკან სინთაზას მთავარ სუბერთეულის კოდირება.

საკვანძო წერტილები

EUCAST საკვანძო წერტილები

Candida species

MIC საკვანძო წერტილი (მგ/ლ)

≤S (მგრძნობიარე)

>R (რეზისტენტული)

Candida albicans

  • 016
  • 016

Candida glabrata

  • 03
  • 03

Candida parapsilosis

  • 002

2

Candida tropicalis 1

არასაკმარისი მტკიცებულება

Candida krusei1

არასაკმარისი მტკიცებულება

Candida guilliermondii1

არასაკმარისი მტკიცებულება

სხვა Candida spp.

არასაკმარისი მტკიცებულება

1 MICs C. tropicalis-სთივს 1-2 პუნქტით უფრო მაღალია ვიდრე C albicans და C. glabrata-სთვის. კლინიკურ კვლევაში წარმატებული გამოსავალი რიცხვობრივად ოდნავ უფრო მცირე იყო C. tropicalis დროს ვიდრე C. albicans დროს ორივე დოზისას (100მგ და 150მგ დღე-ღამეში). თუმცა განსხვავება მნიშვნელოვანი არ იყო და უცნობია გადადის თუ არა ის მნიშვნელოვან კლინიკურ განსხვავებაში. MICs for C. krusei -სთვის დაახლოებით 3 -ორი პუნქტით უფრო მაღალია ვიდრე C. albicans თვის და ამის მსგავსად C. guilliermondii დაახლოებით 8 ორი-პუნქტით განზავებით უფრო მაღალია. დამატებით ამ კლინიურ კვლევებში ამ სახეობებს მოიცავდა მცირე შემთხვევები. ეს ნიშნავს რომ არ არსებობს საკმარისი მტკიცებულება ჩვენებისთვის შეიძლება თუ არა ამ პათოგენების ველური ტიპის პოპულაცია მიკაფუნგინზე მგრძნობიარე იყოს.

ინფორმაცია კლინიკური კვლევების შესახებ

კანდიდემია და ინვაზიური კანდიდოზი: მიკაფუნგინი (100მგ/დღე-ღამეში ან 2მგ/კგ/დღე-ღამეში) ეფექტური იყო და უკეთ აიტანებოდა ვიდრე ლიპოსომური ამფოტერიცინ B (3 მგ/კგ) კანდიდემიის პირველი ხაზის თერაპიის სახით და ინვაზიური კანდიდოზისას ორმაგი ბრმა, მულტიცენტრულ, არა-დაქვემდებარებულ კვლევებში. მიკაფუნგინი და ლიპოსომური ამფოტერიცინ B მიიღებოდა საშუალოდ 15 დღის განმავლობაში (მერყეობა, 4-42 დღე მოზრდილებში, 12-42 დღე ბავშვებში).

არა-დაქვემდებარება დამტკიცებული იყო მოზრდილი პაციეტნებისთვის, მსგავსი აღმოჩენები ნაჩვენები იყო პედიატრულ ქვეპოპულაციაში (ახალშბილების და დღენაკლული ჩვილების ჩათვლით). ეფექტურობის აღმოჩენები იყო შეთავსებადი, დამოკიდებული არ იყო ინფექციურ Candida სახეობებზე, ძირითადად ინფექციის ადგილზე და ნეიტროპენიურ სტატუსსზე (იხ. ცხრილი). მიკაფუნგინმა გამოავლინა საშუალო პიკის უფრო მცირე დაქვეითება გლომერულური ფილტრაციის სისწრაფეში, მკურნალობის დროს (p<0.001) და უფრო დაბალი იყო ინფუზიასთან დაკავშირებული რეაქციების (p=0.001) სიხშირე ლიპოსომურ ამფოტერიცინ B-სთან შედარებით.

მკურნალობის საერთო წარმატება ოქმში, ინვაზიური კანდიდოზის კვლევა

მიკაფუნგინი

ლიპოსომური ამფოტერიცინ B

% განსხვავება

[95% CI]

N

n (%)

N

n (%)

მოზრდილი პაციენტები

მკურნალობის საერთო წარმატება

202

181 (89.6)

190

170 (89.5)

  • 1 [-5.9, 6.1] †

მკურნალობის საერთო წარმატება ნეიტროპენიური სტატუსის მიხედვით

ნეიტროპენია დასაწყისში

24

18 (75.0)

15

12 (80.0)

  • 7 [-5.3, 6.7] ‡

დასაწყისში ნეიტროპენიის არ არსებობა

178

163 (91.6)

175

158 (90.3)

პედიატრული პაციენტები

მკურნალობის საერთო წარმატება

48

35 (72.9)

50

38 (76.0)

  • 2.7 [-17.3, 11.9] §

< 2 წელი

26

21 (80.8)

31

24 (77.4)

დღენაკლი ახალშობილები

10

7 (70.0)

9

6 (66.7)

ახალშობილები (0 დღე < 4 კვირა)

7

7 (100)

5

4 (80)

2 -15 წელი

22

14 (63.6)

19

14 (73.7)

მოზრდილები და ბავშვები, მკურნალობის საერთო წარმტება Candida სახეობების დროს

Candida albicans

102

91 (89.2)

98

89 (90.8)

არა-albicans სახეობები¶: ყველა

151

133 (88.1)

140

123 (87.9)

C. tropicalis

59

54 (91.5)

51

49 (96.1)

C. parapsilosis

48

41 (85.4)

44

35 (79.5)

C. glabrata

23

19 (82.6)

17

14 (82.4)

C. krusei

9

8 (88.9)

7

6 (85.7)

† მიკაფუნგინის სიხშირე მინუს ლიპოსომური ამფოტერიცინ B სიხშირე, 2 მხრიანი 95%-იანი სანდოობის ინტერვალი საერთო წარმეტების სიხშირის განსხვავებისთვის დიდი ნიმუშების მიხედვით.

‡ შეცვლილი ნეიტროპენიური სტატუსისთვის; პირველადი ენდპოინტი

§ პედიატრული პოპულაცია არ იყო საკმარისი ზომის არა-დაქვემდებარებითობის შემოწმებისთვის.

¶ აგრეთვე აღინიშნა კლინიკური ეფექტურობა (< 5 პაციენტი) Candida შემდეგ სახეობებში: C. guilliermondii, C. famata, C. lusitaniae, C. utilis, C. inconspicua და C. dubliniensis.

საყლაპავის კანდიდოზი: რანდომიზებული, ორმაგი, ბრმა, კვლევა მიკაფუნგინის და ფლუკონაზოლის საყლაპავის კანდიდოზის პირველი ხაზის მკურნალობის სახით; 518 პაციენტი იღებდა გამოსაკვლევი პრეპარატის მინიმუმ ერთ დოზას. მკურნალობა საშუალოდ 14 დღეს შეადგენდა, საშუალო სადღეღამისო დოზა შეადგენდა 150მგ-ს მიკაფუნგინისთვის (N=260) და 200მგ-ს ფლუკონაზოლისთვის (N=258). მკურნალობის დასასრულს ენდოსკოპიური ხარისხი 0 (ენდოსკოპიური განკურნება) აღინიშნა 87.7%-ისთვის (228/260) და 88.0% (227/258) პაციენტებში მიკაფუნგინის და ფლუკონაზოლის ჯგუფში (95% CIგანსხვავებისთვის[-5.9%, 5.3%]). 95% CI-ს ქვედა ზღვარი აღემატებოდა წინასწარგანსაზღვრულ არა-დაქვემდებარების ზღვარს-10%-ს, რაც არადაქვემდებარებაზე მიუთითებდა. გვერდითი მოვლენების ბუნება და სიხშირე მსგავსი იყო მკურნალობის ჯგუფებს შორის.

პროფილაქტიკა: მიკაფუნგინი ფლუკონაზოლზე ეფექტური იყო ინვაზიური სოკოვანი ინფექციების პრევენციისას იმ პაციენტების პოპულაციაში, რომლებსაც აღენიშნებოდათ სისტემური სოკოვანი ინფექციების მაღალი რისკი (პაციენტები, რომლებსაც უტარდებათ ჰემატოპოეზური უჯრედების ტრანსპლანტაცია [HSCT] რანდომიზებულ, ორმაგ-ბრმა, მულტიცენტრულ კვლევაში). მკურნალობის წარმატება განისაზღვრა როგორც დამტკიცებული, შესაძლო ან საეჭვო სოკოვანი ინფექციის არ არსებობა თერაპიის დასასრულს ან სისტემური სოკოვანი ინფექციის მტკიცებულების ან ეჭვის არ არსებობა, კვლევის დასასრულს. პაციენტების უმრავლესობაში (97%, N=882) დასაწყისში აღინიშნებოდა ნეიტროპენია (<200 ნეიტროფილები/µლ). ნეიტროპენია პერსისტირებდა საშუალოდ 13 დღის განმავლობაში. არსებობდა ფიქსირბეული სადღეღამისო დოზა 50 მგ (1.0 მგ/კგ) მიკაფუნგინისთვის და 400 მგ (8 მგ/კგ) ფლუკონაზოლისთვის. მკურნალობის საშუალო პერიოდი შეადგენდა 19 დღეს მიკაფუნგინისთვის და 18 დღეს ფლუკონაზოლისთვის მოზრდილ პოპულაციაში (N=798) და 23 დღეს მკურნალობის ორივე ხაზში პედიატურლ პოპულაიციაში (N=84).

მკურნალობის წარმატების სიხშირე სტატისტიკურად მაღალი იყო მიკაფუნგინისთვის ფლუკონაზოლთან შედარებით (1.6% versus 2.4% მთავარი ინფექციები). Aspergillus ინფექციის აფეთქება აღინიშნა 1 და 7 პაციენტში, Candida ინფექციების დამტკციებული აფეთქება აღინიშნა 4 და 2 პაციენტში მიკაფუნგინის და ფლუკონაზოლის ჯგუფებში. სხვა ინფექციების აფეთქება გამოწვეული იყო Fusarium-ით (1 და 2 პაციენტი)და Zygomycetes (1 და 0 პაციენტი). გვერდითი რეაქციების ტიპი და სიხშირე მსგავსი იყო მკურნალობის ჯგუფებს შორის.

ფარმაკოკინეტიკა

აბსორბცია

ფარმაკოკინეტიკა ხაზოვანია 12.5მგ-200მგ დოზირებისას და 3 მგ/კგ-8 მგ/კგ დოზირებისას. არ არსებობს სისტემური კუმულაციის მტკიცებულება განმეორებითი გამოყენებისას და მყარი მდგომარეობა ჩვეულებრივ მიიღევა 4-5 დღეში.

განაწილება

ინტრავენური გამოყენების შემდეგ მიკაფუნგინის კონცენტრაცია ბიექსპონენციალურად ქვეითდება. პრეპარატი სწრაფად ნაწილდება ქსოვილებში.

სისტემურ ცირკულაციაში მიკაფუნგინი მაღალი ხარისხით უკავშირდება პლაზმის ცილებს (> 99%), ძირითადად ალბუმინს. ალბუმინთან კავშირი დამოკიდებული არ არის მიკაფუნგინის კონცენტრაციაზე (10-100 µგ/მლ).

განაწილების მოცულობა მყარ მდგომარეობაში (Vss) იყო დაახლოებით 18-19 ლიტრი.

ბიოტრანსოფრმაცია

უცვლელი მიკაფუნგინი მთავარი მოცირკულირე კომპონენტია სისტემურ ცირკულაციაში. მიკაფუნგინი მეტაბოლიზდება რამდენიმე შენაერთად: მათგან M-1 (კატექოლური ფორმა), M-2 (M-1-ს მეტოქსიფორმა) და M-5 (ჰიდროქსილირება გვერდით ჯაჭვზე) აღმოჩენილია სისტემურ ცირკულაციაში. ამ მეტაბოლიტებისადმი ექსპოზიცია დაბალია და მეტაბოლიტები გავლენას არ ახდენენ მიკაფუნგინის საერთო ეფექტზე.

მიუხედავად იმისა რომ მიკაფუნგინი არის CYP3A სუბსტრატი in vitro, CYP3A-ით ჰიდროქსილირება არ არის მიკაფუნგინის მეტაბოლიზმის მთავარი გზა in vivo.

ელიმინაცია და ექსკრეცია

საშუალო ტერმინალური ნახევარგამოყოფის პერიოდი დაახლოებით შეადგენს 10-17 საათს და მუდმივი რჩება 8 მგ/კგ დოზირებისას და ერთჯერადი და განმეორებითი მიღების შემდეგ. საერთო კლირენსი იყო 0,15-0,3 მლ/წთ/კგ ჯანმრთელ სუბიექტებში და მოზრდილ პაციენტებში და დოზადამოუკიდებელია ერთჯერადი და განმეორებითი მიღების შემდეგ.

14C-მიკაფუნგინის ერთჯერადი ინტრავენური მიღების შემდეგ (25 მგ) ჯანმრთელ მოხალისეებში, რადიოაქტივობის 11.6% ისაზღვრებოდა შარდში და 71.0% ფეკალურ მასებში, 28 დღის განმავლობაში. ეს მონაცემები მიუთითებს, რომ მიკაფუნგინის ელიმინაცია ძირითადად არა-თირკმლისმიერია. პლაზმაში მეტაბოლიტები M-1 და M-2 ისაზღვრებოდა მხოლოდ ნარჩენი კონცეტრაციით და მეტაბოლიტი M-5, უფრო უხვი მეტაბოლიტი, შეადგენდა წინაპარი შენაერთის 6.5%-ს.

განსაკუთრებული პოპულაციები

პედიატრული ასაკის პაციენტები: პეტიარული ასაკის პაციენტებში AUC მნიშვნელობები იყო დოზის პროპორციული 0,5-4 მგ/კგ-ს დროს. კლირენსზე გავლენას ახდენდა წონა, წონის მიხედვით შეცვლილი კლირენსის საშალო მაჩვენებელი 1.35-ჯერ მეტი იყო ახალგაზრდა ასაკის ბავშვებში (4 თვე-5 წელი) და 1.14-ჯერ უფრო მაღალი იყო 6-11 წლის პაციენტებში. უფროსი ასაკის ბავშვებში (12-16 წელი) კლირენსის საშუალო მაჩვენებელი მოზრდილების მსგავსი იყო. წონის მიხედვით შეცვლილი საშუალო კლირენსი 4 თვეზე უმცროსი ასაკის ბავშვებში 2.6 პუნქტით უფრო მაღალია უფროსი ასაკის (12-16 წლის ასაკის ბავშვებთან შედარებით და 2.3 პუნქტით უფრო მაღალია ვიდრე მოზრდილებში.

PK/PD კვლევა აჩვენებს მიკაფუნგინის დოზა-დამოკიდებულ პენეტრაციას ცნს-ში, მინიმალური AUC-170 µგ*სთ/ლ საჭიროა სოკოების მაქსიმალური ერადიკაციის მიღწევისთვის ცნს ქსოვილში. პოპულაციის PK მოდელი აჩვენებს, რომ 4 თვეზე უმცროსი ასაკის ბავშვებში 10 მგ/კგ დოზა საკმარისი იქნება სამიზნე ექსპოზიციის მისაღწევად ცნს-ის Candida ინფექციების დროს.

ხანდაზმულები: ერთჯერადი 1 საათიანი ინფუზიით 50 მგ-ს შეყვანისას მიაკფუნგინის ფარმაკოკინეტიკა ხანდაზმულებში (66-78 წელი) ახალგაზრდების მსგავსი იყო (20-24 წელი). დოზის ცვლილება ხანდაზმულებში აუცილებელი არ არის.

პაციენტები ღვიძლის უკმარისობით: კვლევაში, რომელიც ჩატარდა ღვიძლის საშუალო ხარისხის უკმარისობით დაავადებულ პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს შკალა 7-9) (n=8), მიკაფუნგინის ფარმაკოკინეტიკა მნიშვნელოვნად არ განსხვავდებოდა ჯანმრთელი სუბიექტებისგან s (n=8). აქედან გამომდინარე დოზის ცვლილება აუცილებელი არ არის ღვიძლის მსუბუქი და საშუალო უკმარისობის დროს. კვლევაში, რომელიც ჩატარდა ღვიძლის მძმე უკმარისობით დაავადებულ პაციენტებში (ჩაილდ-პიუს შკალა 10-12) (n=8), აღინიშნა პლაზმაში მიაკფუნგინის უფრო დაბალი კონცენტრაცია და ჰიდროქსიდ მეტაბოლიტის უფრო მაღალი კონცენტრაცია (M-5) ჯანმრთელ სუბიექტებთან შედარებით (n=8). ეს მონაცემები საკმარისი არ არის ღვიძლის მწვავე უკმარისობის დროს დოზირების რეკომენდაციებისთვის.

პაციენტები თირკმლის ფუნქციის დარღვევით: თირკმლის მწვავე უკმარისობა (გლომერულური ფილტრაციის სისწრაფე [გფს] <30 მლ/წთ) მნიშვნელოვნად არ მოქმედებდა მიკაფუნგინის ფარმაკოკინეტიკაზე. თირკმლის უკმარისობის დროს დოზის ცვლილება აუცილებელი არ არის.

სქესი/რასა: სქესი და რასა (თეთრკანიანი, ნეგროიდული ან აღმოსავლური) მნიშვნელოვან გავლენას არ ახდენდა მიკაფუნგინის ფარმაკოკინეტიკაზე. მიკაფუნგინის დოზის ცვლილება საჭირო არ არის სქესის ან რასის მიხედვით.

თერაპიული ჩვენებები

მიკალიოფი როფმარმი ნაჩვენებია:

მოზრდილები, ≥16 წლის მოზარდები და ხანდაზმულები:

ინვაზიური კანდიდოზის მკურნალობა;

საყლაპავის კანდიდოზის მკურნალობა პაციენტებში, რომლებშიც ინტრავენური მკურნალობაა შესაფერისი;

კანდიდას ინფექციების პროფილაქტიკა პაციენტებში, რომლებსაც უტარდებათ ალოგენური ჰემატოპოეზური ღეროვანი უჯრედების ტრანსპლანტაცია ან პაციენტებში, რომლებშიც მოსალოდნელია ნეიტროპენია (ნეიტროფილების აბსოლუტური რაოდენობა <500 უჯრედი/µლ) 10 ან მეტი დღის განმავლობაში

ბავშვები (ახალშობილების ჩათვლით) და ≤16 წლის მოზარდები:

ინვაზიური კანდიდოზის მკურნალობა.

კანდიდას ინფექციების პროფილაქტიკა პაციენტებში, რომლებსაც უტარდებათ ალოგენური ჰემატოპოეზური ღეროვანი უჯრედების ტრანსპლანტაცია ან პაციენტებში, რომლებშიც მოსალოდნელია ნეიტროპენია (ნეიტროფილების აბსოლუტური რაოდენობა <500 უჯრედი/µლ) 10 ან მეტი დღის განმავლობაში.

მიკალიოფი რომფარმის გამოყენების გადაწყვეტილების მიღებისას უნდა გაითვალისწინონ ღვიძლის სიმსივნეების განვითარების პოტენციური რისკი (იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხობეის ზომები გამოყენებისას). მიკალიოფი რომფარმი უნდა გამოიყენონ იმ შემთხვევაში, თუ ვერ ხერხდება სოკოს საწინააღმდეგო სხვა საშუალებების გამოყენება.

უნდა გაითვალისწინონ სოკოს საწინააღმდეგო აგენტების გამოყენების ოფიციალური/ნაციონალური გაიდლაინები.

დოზირება და გამოყენება

მიკალიოფი რომფარმით მკურნალობა უნდა დაიწყოს ექიმმა, რომელსაც აქვს სოკოვანი ინფექციების მართვის გამოცდილება.

დოზირება

მკურნალობის დაწყებამდე აღებული უნდა იყოს ნიმუშები სოკოვანი კულტურისთვის და სხვა მნიშვნელოვანი ლაბორატორიული ტესტები (ჰისტოპათოლოგიის ჩათვლით), რათა მოხდეს გამომწვევი ორგანიზმების იდენტიფიკაცია. თერაპია შეიძლება დაიწყოს კულტურების და სხვა ლაბორატორიული ტესტების შედეგების გამოცხადებამდე. თუმცა ამ შედეგების გამოცხადების შემდეგ შესაბამისად უნდა შეიცვალოს სოკოსსაწინააღმდეგო მკურნალობა.

მიკაფუნგინის დოზირების რეჟიმი დამოკიდებულია პაციენტის წონაზე შემდეგნაირად:

გამოყენება მოზრდილებში, ≥ 16 წლის მოზარდებში და ხანდაზმულებში:

ჩვენება

წონა > 40 კგ

წონა ≤ 40 კგ

ინვაზიური კანდიდოზის მკურნალობა

100 მგ/დღე-ღამეში*

2 მგ/კგ/დღე-ღამეში*

საყლაპავის კანდიდოზის მკურნალობა

150 მგ/დღე-ღამეში

3 მგ/კგ/დღე-ღამეში

Candida ინფექციის პროფილაქტიკა

50 მგ/დღე-ღამეში

1 მგ/კგ/დღე-ღამეში

  • თუ პაციენტის პასუხი არაადექვატურია, მაგ.: კულტურები პერსისტირებს ან კლინიკური მდგომარეობა არ უმჯობესდება, დოზა შეიძლება დღე-ღამეში 200 მგ-მდე გაიზარდოს >40 კგ წონის პაციენტებში ან 4 მგ/კგ-მდე/დღეში გაიზარდოს ≤ 40 კგ წონის პაციენტებში.

მკურნალობის ხანგრძლივობა

ინვაზიური კანდიდოზი: Candida ინფექციის მკურნალობის ხანგრძლივობა უნდა შეადგენდეს მინიმუმ 14 დღეს. სოკოს საწინააღმდეგო მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს მინიმუმ ერთი კვირის განმავლობაში ორი მომდევნო ნეგატიური სისხლის კულტურის მიღების და ინფექციის კლინიკური ნიშნების და სიმპტომების გაქრობის შემდეგ.

საყლაპავის კანდიდოზი: მიკაფუნგინის გამოყენება უნდა გაგრძელდეს მინიმუმ ერთი კვირის განმავლობაში, კლინიკური ნიშნების და სიმპტომების გაქრობის შემდეგ.

Candida ინფექციების პროფილაქტიკა: მიკაფუნგინის გამოყენება უნდა გაგრძელდეს ნეიტროფილების აღდგენიდან მინიმუმ ერთი კვირის განმავლობაში.

გამოყენება ≥ 4 თვის ბავშვებში - <16 წლის მოზარდებში

ჩვენება

წონა > 40 კგ

წონა ≤ 40 კგ

ინვაზიური კანდიდოზის მკურნალობა

100 მგ/დღე-ღამეში*

2 მგ/კგ/დღე-ღამეში*

Candida ინფექციის პროფილაქტიკა

50 მგ/დღე-ღამეში

1 მგ/კგ/დღე-ღამეში

  • თუ პაციენტის პასუხი არაადექვატურია, მაგ.: კულტურები პერსისტირებს ან კლინიკური მდგომარეობა არ უმჯობესდება, დოზა შეიძლება დღე-ღამეში 200მგ-მდე გაიზარდოს >40 კგ წონის პაციენტებში ან 4 მგ/კგ-მდე/დღეში გაიზარდოს ≤ 40 კგ წონის პაციენტებში.

გამოყენება ბავშვებში (ახალშობილების ჩათვლით) < 4 თვის ასაკი

ჩვენებები

ინვაზიური კანდიდოზის მკურნალობა

4 -10 მგ/კგ/დღე-ღამეში*

Candida ინფექციის პროფილაქტიკა

2 მგ/კგ/დღე-ღამეში

  • მიკაფუნგინი 4 მგ/კგ დოზით 4 თვემდე ასაკის ბავშვებში იწვევს პრეპარატის ექსპოზიციას, რომელიც მოზრდილებში მიიღწევა 100 მგ/დღე-ღამეში დოზის გამოყენებისას ინვაზიური კანდიდოზის მკურნალობისთვის. თუ საეჭვოა ცენტრალური ნერვული სისტემის (ცნს) ინფექცია, უნდა გამოიყენონ უფრო მაღალი დოზა (მაგ.: 10მგ/კგ) ცნს-ში მიკაფუნგინის დოზადამოკიდებული პენეტრაციის გამო (იხ. განყოფილება ფარმაკოკინეტიკა).

მკურნალობის ხანგრძლივობა

ინვაზიური კანდიდოზი: Candida ინფექციების მკურნალობის ხანგრძლივობა უნდა შეადგენდეს მინიმუმ 14 დღეს. სოკოს საწინააღმდეგო მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს მინიმუმ ერთი კვირის განმავლობაში ორი მომდევნო ნეგატიური სისხლის კულტურის მიღების და ინფექციის კლინიკური ნიშნების და სიმპტომების გაქრობის შემდეგ.

Candida ინფექციების პროფილაქტიკა: მიკაფუნგინის გამოყენება უნდა გაგრძელდეს ნეიტროფილების აღდგენის შემდეგ მინუმუმ ერთი კვირის განმავლობაში. 2 წლადმე ასაკის ბავშვებში მიაკფუნგინის გამოყენების გამოცდილება შეზღუდულია.

ღვიძლის დაზიანება

ღვიძლის მსუბუქი ან საშუალო ხარისხის უკმარისობით დაავადებულ პაციენტებში დოზის ცვლილება აუცილებელი არ არის (იხ. განყოფილება ფარმაკოკინეტიკა). ამ დროისთვის არსებობს არასაკმარისი მონაცემები მიკაფუნგინის ღვიძლის მძიმე უკმარისობით დაავადებულ პაციენტებში გამოყენების შესახებ და ამ შემთხვევაში მისი მიღება რეკომენდებული არ არის (იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხოების ზომები გამოყენებისას და ფარმაკოკინეტიკა).

თირკმლის დაზიანება

თრკმლის უკმარისობით დაავადებულ პაციეტებში დოზის ცვლილება აუცილებელი არ არის (იხ. განყოფილება ფარმაკოკინეტიკური თვისებები).

პედიატრული ასაკის პოპულაცია

უსაფრთხოება და ეფექტურობა 4 თვეზე უმცროსი ასაკის ბავშვებში (ახალშობილების ჩათვლით) 4-10 მგ/კგ დოზის გამოყენებით ინვაზიური კანდიდოზის მკურნალობისას ცნს ჩართულობით ადექვატურად დადგენილი არ არის. ამჟამად არსებული მონაცემები აღწერილია განყოფილებაში გვერდითი ეფეტები, ფარმაკოდინამიკა თვისებები, ფარმაკოკინეტიკა.

გამოყენების მეთოდი

ინტრავენური გამოყენებისთვის.

აRდგენის და განზავების შემდეგ ხსნარის გამოყენება უნდა მოხდეს ინტრავენურად დაახლოებით 1 საათის განმავლობაში. უფრო სწრაფმა ინფუზიამ შეიძლება გამოიწვიოს უფრო ხშირი ჰისტამინ დამოკიდებული რეაქციები.

ნებისმიერი გამოუყენებელი პროდუქტი ან ნარჩენი მასალა უნდა განადგურდეს ადგილობრივი მოთხოვნების შესაბამისად.

მიკალიოფი რომფარმი არ უნდა შეურიონ სხვა სამედიცინო პროდუქტებს, ქვემოთ ჩამოთვლილი საშუალებების გარდა. ასეპტიკური ტექნიკის გამოყენებით, ოთახის ტემპერატურაზე მიკალიოფი რომფარმის განზავება ხდება შემდეგნაირად:

პლასტმასის სახურავი უნდა მოხსნან ფლაკონს და საცობი უნდა გაიწმინდოს სპირტით.

9 მგ/მლ (0,9%) ნატრიუმის ქლორიდის საინფუზიო ხსნარის 5 მლ ან გლუკოზის 50 მგ/მლ (5%) საინფუზიო ხსნარი (აღებული 100 მლ ფლაკონიდან) ასეპტიკურად და ნელა უნდა შეიყვანონ თითო ფლაკონში შიდა კედლის გაყოლებით. მიუხედავად იმისა, რომ კონცენტრატი აქაფდება, მაქსიმალურად უნდა ეცადონ მისი წარმოქმნის შემცირებას. მიკალიოფი რომფარმის საკამრისი რაოდენობა უნდა განზავდეს საჭრო დოზის მისაღებად მგ-ში (იხ. ქვემოთ ცხრილი).

ფლაკონი ნაზად უნდა გადაატრიალოთ არ შეანჯღრიოთ. ფხვნილი სრულად გაიხსნება. კონცენტრატი უნდა გამოიყენოთ დაუყოვნებლივ. ფლაკონი განკუთვნილია მხოლოდ ერთჯერადი გამოყენებისთვის. აქედან გამომდინარე გამოუყენებელი განზავებული კონცენტრატი დაუყოვნებლივ უნდა განადგურდეს.

განზავებული კონცენტრატის მთელი რაოდენობა უნდა ამოიღოთ ყოველი ფლაკონიდან და ხელახლა დააბრუნოთ საინფუზიო ფლაკონში. განზავებუკლი საინფუზიო ხსნარი უნდა გამოიყენოთ დაუყოვნებლივ. ქიმიური და ფიზიკური სტაბილურობა აღნიშნა 96 საათის განმავლობაში 25°C-ზე სინათლისგან დაცულ ადგილას და ზემოაღწერილი წესით განზავებისას.

საინფუზიო ფლაკონი ნაზად უნდა გადააბრუნოთ განზავებული ხსნარის გახსნისთვის, მაგრამ არ უნდა შეანჯღრიოთ აქაფების თავიდან ასაცილებლად. ხსნარი არ უნდა გამოიყენოთ შემღვრევის ან ნალექის არსებობის შემთხვევაში.

განზავებული საინფუზიო ხსნარის შემცველი ფლაკონი/ტომარა უნდა მოათავსოთ გაუმჭვირვალე, ტომარაში, სინათლისგან დასაცავად.

საინფუზიო ხსნარის მომზადება

დოზა (მგ)

გამოსაყენებელი მიკალიოფი რომფარმის ფლაკონი (მგ/ფლაკონი)

ნატრიუმის ქლორიდის (0,9%) ან გლუკოზის (5%) მოცულობა რომელიც ემატება თითო ფლაკონს

განზავებული ფხვნილის მოცულობა (კონცენტრაცია)

სტანდარტული ინფუზია (დამატებული 100 მლ-მდე)

საბოლოო კონცენტრაცია)

50

1 x 50

5 მლ

დაახლ. 5მლ (10მგ/მლ)

  • 5 მგ/მლ

100

1 x 100

5 მლ

დაახლ. 5მლ (20მგ/მლ)

  • 0 მგ/მლ

150

1 x 100 + 1 x 50

5 მლ

დაახლ. 10მლ (10მგ/მლ)

  • 5 მგ/მლ

200

2 x 100

5მლ

დაახლ. 10მლ

  • 0 მგ/მლ

აღდგენის და განზავების შემდეგ, ხსნარი უნდა შეიყვანოთ ინტრავენური ინფუზიით დაახლოებით 1 საათის განმავლობაში

გვერდითი რეაქციები

უსაფრთხოების პროფილის შეჯამება

კლინიკური კვლევების გამოცდილების საფუძველზე, საერთო ჯამში პაციეტების 32.2%-ში აღინიშნა გვერდითი რეაქციები. ყველაზე ხშირად აღწერილი გვერდითი რეაქციები იყო გულისრევა (2.8%), სისხლში ტუტე ფოსფატაზას მომატება (2.7%), ფლებიტი (2.5%, ძირითადად აივ ინფიცირებულ პაციენტებში პერიფერიული ხაზით), ღებინება (2.5%), და ასპარტატამინოტრანსფერაზას მომატება (2.3%).

გვერდითი რეაქციების ცხრილი

შემდეგ ცხრილში გვერდითი რეაქციები ჩამოთვლილია ორგანოთა სისტემის კლასის და MedDRA სასურველი ტერმინის მიედვით. სიხშირის ყოველ ჯგუფში არასასურველი ეფექტები წარმოდგენილია კლებადი სერიოზულობით.

ორგანოთა სისტემის კლასი

ხშირი

≥ 1/100 - < 1/10

ნაკლებად ხშირი

≥ 1/1,000-< 1/100

იშვიათ

≥ 1/10,000 - < 1/1,000

უცნობია

(სიხშირის განსაზღვრა შეუძლებელია არსებული მონაცემების

მიხედვით)

სისხლის და ლიმფური სისტემის მხრივ დარღვევები

ლეიკოპენია, ნეიტროპენია, ანემია

პანციტოპენია, თრომბოციტოპენია, ეოზინოფილია, ჰიპოალბუმინემია

ჰემოლიზური ანემია, ჰემოლიზი (იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხოების ზომები გამოყენებისას)

დისემინირებული ინტრავასკულური

კოაგულაცია

იმუნური სისტემის მხრივ დარღვევები

ანაფილაქსია/ანაფილაქტოიდური რეაქცია

(იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხოების ზომები გამოყენებისას), მომატებული მგრძნობელობა

ანაფილაქსია და

ანაფილაქსიური

შოკი (იხ.

განყოფილება

განსაკუთრებული

გაფრთხილებები

და უსაფრთხოების

ზომები გამოყენებისას)

ენდოკრინული დარღვევები

ჰიპერჰიდროზი

მეტაბოლიზმის და კვების დარღვევები

ჰიპოკალიემია, ჰიპომაგნიემია, ჰიპოკალციემია

ჰიპონატრიემია, ჰიპერკალიემია, ჰიპოფოსფატემია, ანორექსია

ფსიქიატრული დარღვევები

უძილობა, შფოთვა, კონფუზია

ნერვული სისტემის მხრივ დარღვევები

თავის ტკივილი

ძილიანობა, ტრემორი, თავბრუსხვევა, დისგევზია

გულის მხრივ დარღვევები

ტაქიკარიდა, პალპიტაცია, ბრადიკარდია

ვასკულური დარღვევები

ფლებიტი

ჰიპოტენზია, ჰიპერტენზია, ალები

შოკი

რესპირატორული, თორაკალური და შასაყრის მხრივ დარღვევები

ქოშინი

გასტროინტესტინური დარღვევები

გულისრევა, ღებინება, დიარეა, მუცლის ტკივილი

დისპეფსია, ყაბზობა

ჰეპატობილიარული დარღვევები

სისხლში ტუტე ფოსფატაზას მომატება, ასპარტატამინოტრანსფერაზას მომატება, ალანინამინოტრანსფერაზას მომატება, სისხლში ბილირუბინის მომატება (ჰიპერბილირუბინემიის ჩათვლით), ღვიძლის ფუნქიცური ტესტის ანომალიები

ღვიძლის უმკარისობა

(იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხოების ზომები გამოყენებისას), გამა-გლუტამილტრანსფერაზას მომატება, სიყითლე, ქოლესტაზი, ჰეპატომეგალია, ჰეპატიტი

ჰეპატოცელულარული

დაზიანება

ფატალური

შემთხვეების

ჩათვლით

(იხ.

განყოფილება

განსაკუთრებული

გაფრთხილებები

და უსაფრთხოების

ზომები გამოყენებისას)

კანის და კანქვეშა ქსოვილის მხრივ დარღვევები

გამონაყარი

ურტიკარია, ქავილი, ერითემა

კანის ტოქსიკური

ერუპცია,

მულტიფორმილი

ერითემა,

სტივენს ჯონსონის

სინდრომი,

ტოქსიკური

ეპიდარმალური ნეკროლიზი),

(იხ. განყოფილება

განსაკუთრებული

გაფრთხილებები

და უსაფრთხოების

ზომები გამოყენებისას)

თირკმლის და შარდის მხრივ დარღვევები

სისხლში კრეატინინის მომატება, სისხლში შარდოვანას მომატება,

თრკმლის უკმარისობის გამწვავება

თირკმლის დაზიანება

(იხ.

განყოფილება

განსაკუთრებული

გაფრთხილებები

და უსაფრთხოების

ზომები გამოყენებისას)

ზოგადი დარღვევები და მდგომარეობა შეყვანის ადგილას

პირექსია, შემცივნება

ინექციის ადგილის თრომბოზი, ინფუზიის ადგილის ანთება, ინექციის ადგილის ტკივილი, პერიფერიული შეშუპება

გამოკვლევები

სისხლში ლაქტატდეჰიდროგენაზას მომატება

შერჩეული გვერდითი რეაქციების აღწერა

შესაძლო ალერგიის-მსგავსი რეაქციები

კლინიკურ კვლევებში აღწერილია სიმპტომები, როგორიცაა გამონაყარი და შემცივნება. უმრავლესობა იყო მსუბუქი ან საშუალო ინტენსივობის და არ ზღუდავდა მკურნალობას. სერიოზული რეაქციები (მაგ. ანაფილაქტოიდური რეაქციები 0,2%, 6/3028) ნაკლებად ხშირად იყო აღწერილი მიკაფუნგინის მკურნალობისას და აღინიშნებოდა მხოლოდ სერიოზული მდგომარეობის მქონე პაციენტებში (მაგ. შორსწასული შიდსი, მალიგნაციები), რაც საჭროებდა მრავლობით მედიკამენტს.

ღვიძლისმიერი გვერდითი რეაქციები

ღვიძლისმიერი რეაქციების საერთო სიხშირე პაციენტებში, რომლებიც მიკაფუნგინით მკურნალობდნენ კლინიკურ კვლევებში იყო 8.6% (260/3028). ღვიძლისმიერი გვერდითი რეაქციების უმრავლესობა იყო მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის. ყველაზე ხშირი რეეაქცია იყო AP (2.7%), AST (2.3%), ALT (2.0%), სისხლში ბილირუბინის (1.6%) მომატება და ღვიძლის ფუნქციური ტესტების ანომალია (1.5%). რამდენიმე პაციენტში (1.1%; 0.4% სერიოზული) მკურნალობა შეწყდა ღვიძლისმიერი მოვლენის გამო. ღვიძლის სერიოზული დისფუნქციის შემთხვევები ნაკლებად ხშირად ვითარდებოდა (იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხობეის ზომები გამოყენებისას).

ინექციის-ადგილის რეაქციები

ინექციისა დგილის რეაქციები არ იყო მკურნალობის შემზღუდავი.

პედიატრული პოპულაცია

ზოგიერთი გვერდითი რეაქციის სიხშირე (ჩამოთვლილი ქვემო ცხრილში) უფრო მაღალი იყო პედიატრული ასაკის პაციენტებში, ვიდრე მოზრდილებში. დამატებით, <1 წლის პედიატრული ასაკის პაციენტებში ორჯერ უფრო ხშირი იყო ALT, AST და AP მომატება უფროსი ასაკის პედიატრულ პაციეტნებთან შედარებით (იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხობეის ზომები გამოყენებისას). ამ განსხვავების ყველაზე ხშირი მიზეზი იყო სხვადასხვა მიმდინარე დაავადება კლინიკურ კვლევებში. კვლევაში ჩართვისვის ნეიტროპენიის მქონე პედიატრული ასაკის პაციეტნების პროპორციული რაოდენობა რამდენიმე პუნქტით უფრო მაღალი იყო ვიდრე მოზრდილებში (40.2% და 7.3% ბავშვებში და მოზარდებში, ისევე როგორც ალოგენური HSCT (29.4% და 13.4%) და ჰემატოლოგიური მალიგნიზაციები (29.1% და 8.7%).

სისხლის და ლიმფური სისტემის მხრივ დარღვევები

ხშირი

თრომბოციტოპენია

გულის მხრივ დარღვევები

ხშირი

ტაქიკარდია

ვასკულური დარღვევები

ხშირი

ჰიპერტენზია, ჰიპოტენზია

ჰეპატობილიარული დარღვევები

ხშირი

ჰიპერბილირუბინემია, ჰეპატომეგალია

თირკმლის და შარდის მხრივ დარღვევები

ხშირი

თირკმლის მწვავე უკმარისობა, სისხლში შარდოვანას მომატება

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შეტყობინება

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შეტყობინება სამედიცინო პროდუქტის ლიცენზირების შემდეგ მნიშვნელოვანია. ეს იძლევა სამედიცინო პროდუქტის სარგებლის/რისკის ბალანსის მონიტორინგის საშუალებას. ექიმებს თხოვენ ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი რეაქციის შეტყობინებას ნაციონალური შეტყობინების სისტემით.

უკუჩვენება

მომატებული მგრძნობელობა აქტიური ნივთირების, სხვა ექინოკანდინების ან შემავსებლების მიმართ.

დოზის გადაჭარბება

განმეორებით სადღეღამისო დოზები 8 მგ/კგ-მე (მაქსიმალური საერთო დოზა 896 მგ) მოზრდილ პაციენტებში კლინიკურ კვლევებში არ იწვევდა დოზის შემზღუდავ ტოქსიკურობას. ერთ სპონტანურ შემთხვევაში, აღწერილი იყო დღე-ღამეში 16 მგ/კგ-ს მიღება ახალშობილში. მაღალ დოზასთან დაკავშრებული გვერდითი რეაქციები არ აღინიშნა.

არ არსებობს მიკაფუნგინის დოზის გადაჭარბების გამოცდილება. დოზის გადაჭარბების შემთხვევაშ უნდა გამოიყენონ ზოგადი დამხმარე ზომები და სიმპტომური მკურნალობა. მიკაფუნგინი მაღალი ხარისხით უკავშირდება ცილებს და არ დიალიზდება.

განსაკუთრებული გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები გამოყენებისას

ეფექტები ღვიძლზე

დაზიანებული ჰეპატოციტების ჯგუფების განვითარება (FAH) და ჰეპატოცელულარული სიმსივნეები 3 თვიანი ან უფრო ხანგრძლივი მკუნრალობის შემდეგ აღინიშნა ვირთაგვებში. სიმსივნის განვითარების ზღვარი ვირთაგვებში საშუალოდ კლინიკური ექსპოზიციის ფარგლებშია. ამ აღმოჩენის მნიშვნელობა თერაპიული გამოყენებისთვის გამორიცხული არ არის. მიკაფუნგინით მკურნალობისას საჭროა ღვიძლის ფუნქციის ინტენსიური მონიტორინგი. ადაპტაციური რეგენერაციის და ღვიძლის პოტენციური სიმსივნეების რისკის მინიმალიზაციისთვის რეკომენდებულია ადრე მოხსნა ALT/AST მომატების შემთხვევაში. მიკაფუნგინით მკურნალობა უნდა ჩატარდეს რისკის/სარგებლის შეფასებით, განსაკუთრებით პაციეტნებში, რომლებსაც აღენიშნებათ ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დაზიანება ან ღვიძლის ქრონიკული დაავადება, რომელიც არის პრენეოპლაზიური მდგომარეობა, როგორიცაა ღვიძლის შორსწასული ფიბროზი, ციროზი, ვირუსული ჰეპატიტი, ნეონატალური ღვიძლის დაზიანება ან კონგენიტალური ენზიიმების დეფექტები და/ან გენოტოქსიკური მახასიათებლები.

მიკაფუნგინით მკურნალობა დაკავშრებული იყო ღვიძლის ფუნქციის მნიშვნელოვან დაზიანებასთან (ALT, AST ან საერთო ბილირუბინის > 3-ჯერ ULN მომატება) ჯანმრთელ მოხალისეებში და პაციენტებში. ზოგ პაციენტში აღწერილია ღვიძის უფრო მძიმე დისფუნქცია, ღვიძლის უკმარისობა ფატალური შემთხვევების ჩათვლით. <1 წლამდე ასაკის პედიატრულ პაციენტებში შეიძლება გაზრდილი იყოს ღვიძლის დაზიანებისადმი მიდრეკილება (იხ. გვერდითი ეფექტები).

ანაფილაქსიური რეაქცია

მიკაფუნგინის გამოყენების პერიოდში შეიძლება განვითარდეს ანაფილაქსიური/ანაფილაქტოიდური რეაქციები, შოკის ჩათვლით. ამ რეაქციების შემთხვევაში მიკაფუნგინით ინფუზია უნდა შეწყდეს და უნდა დაიწყოს შესაბამისი მკურნალობა.

კანის რეაქციები

აღწერილია კანის რეაქციები, როგორიცაა სტივენს-ჯონსონის სინდრომი და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი. თუ პაციენტს უვითარდება გამონაყარი, საჭიროა ინტენსიური მონიტორინგი და დაზიანების პროგრესის შემთხვევაში მიაკფუნგინის მოხსნა.

ჰემოლიზი

პაციენტებში, რომლებიც მიკაფუნგინით მკურნალობდნენ, აღწერილია ჰემოლიზის იშვიათი შემთხვევები მწვავე ინტრავასკულარული ჰემოლიზის ან ჰემოლიზური ანემიის ჩათვლით. პაციეტნებში, რომლებსაც მიკაფუნგინით თერაპიისას უვითარდებათ კლინიკურად ან ლაბორატორიულად გამოვლენილი ჰემოლიზი, საჭიროა ინტენსიური მონიტორინგი ამ მდგომარეობის გაუარესების გამოსავლენად და თერაპიის გაგრძელების რისკის/სარგებლის შეფასება.

ეფექტი თირკმელზე

მიკაფუნგინი იწვევს თირკმლის პრობლემებს, თირკმლის უკმარისობას და თირკმლის ანომალურ ფინქციურ ტესტებს. საჭიროა პაციენტების ინტენსიური მონიტორინგი თირკმლის ფუნქციის გაუარესების გამოსავლენად.

ურთიერთქმედება სხვა სამედიცინო პროდუქტებთან

მიკაფუნგინის და ამფოტერიცინ B დეზოქსიქოლატის ერთად გამოყენება უნდა მოხდეს მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ სარგებელი აშკარად აჭარბებს რისკს, საჭიროა ამფოტერიცინ B დეზოქსილატის ტოქსიურობის მონიტირინგი (იხ. განყოფილება ურთიერთქმედება სხვა სამედიცინო პროდუქტებთან).

პაციენტებში, რომლებიც მიკაფუნგინთან იღებენ სიროლიმუსს, ნიფედიპინს ან იტრაკონაზოლს საშიროა მონიტორინგი სიროლიმუსის, ნიფედიპინის ან იტნრაკონაზოლის ტოქსიურობის გამოვლენისთვის და აუცილებლობისას უნდა მოხდეს მათი დოზის შემცირება (იხ. განყოფილება ურთიერთქმედება სხვა სამედიცინო პროდუქტებთან).

პედიატრული პოპულაცია

ზოგიერთი გვერდითი რეაქციის სიხშირე უფრო მაღალი იყო პედიატრიული ასაკის პაციეტნებში ვიდრე მოზრდილებში (იხ. განყოფილება გვერდითი ეფექტები).

ორსულობა და ლაქტაცია

ორსულობა

არ არსებობს ორსულებში მიკაფუნგინის გამოყენების მონაცემები. ცხოველების კვლევებში მიკაფუნგინი აღწევდა პლაცენტურ ბარიერში და აღინიშნებოდა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა (იხ. განყოფილება წინაკლინიკური უსაფრთხოების მონაცემები). ადამიანისთვის პოტენციური რისკი უცნობია.

მიკალიოფი რომფარმი ორსულობის დროს არ უნდა გამოიყენონ უკიდურესი აუცილებლობის გარდა.

ლაქტაცია

უცნობია გამოიყოფა თუ არა მიკაფუნგინი ლაქტატში. ცხოველების კვლევებმა აჩვენა მიკაფუნგინის რძეში გამოყოფა. უნდა მიიღონ ძუძუთი კვების შეწყვეტის/შეჩერების ან მიკალიოფი რომფარმის მოხსნის გადაწყვეტილება, უნდა გაითვალისწინონ ბავშვისთვის ძუძუთი კვების და დედისთვის მიკალიოფი რომფარმით თერაპიის სარგებელი.

ეფექტი ავტომობილის მართვის და მექანიზმების გამოყენების უნარზე

მიკაფუნგინი არ მოქმედებს ან უმნიშვნელო გავლენას ახდენს ავტომობილის მართვის ან მექანიზმების გამოყენების უნარზე. თმცა პაციეტნებს უნდა აცნობონ თავბრუსხვევის შესახებ, რომელიც აღწერილია მიკაფუნგინით მკურნალობის დროს.

წამალთაშორისი ურთიერთქმედება

მიკაფუნგინს გააჩნია CYP3A მედიატირებულ მედიკამენტებთან ურთიერთქმედების დაბალი პოტენციალი.

ჯანმრთელი სუბიექტების წამალთაშორისი ურთიერთქმედების კვლევები ჩატარდა მიკაფუნგინის და მიკოფენოლატ მოფეტილის, ციკლოსპორინის, ტაკროლიმუსის, პრედნიზოლონის, სიროლიმუსის, ნიფედიპინის, ფლუკონაზოლის, რიტონავირის, რიფამპიცნის, იტრაკონაზოლის, ვორიკონაზოლის და ამფოტერიცინ B-სთან ურთიერთქმედების შეფასებისთვის. ამ კვლევებში არ აღინიშნა მიკაფუნგინის ფარმაკოკინეტიკის ცვლილება. მიკაფუნგინის დოზის ცვლილება აუცილებელი არ არის ამ მედიკამენტების გამოყენებისას. იტრაკონაზოლის, სიროლიმუსის და ნიფედიპინის ექსპოზიცია (AUC) მცირედ გაიზარდა მიკაფუნგინის გამოყენებისას (22%, 21% და 18%)

მიკაფუნგინის და ამფოტერიცინ B დეზოქსიქოლატის ერთად გამოყენება დაკავშირებული იყო ამ უკანასკნელის ექსპოზიციის 30%-იან ზრდასთნ. რადგან ამას შეიძლება კლინიკური მნიშვნელობა ქონდეს ეს კომბინაცია უნდა გამოიყენონ მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც სარგებელი აშკარად აჭარბებს რისკებს, საჭიროა ამფოტერიცინ B დეზოქსიქოლატის ტოქსიურობის მონიტორინგი (იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხობეის ზომები გამოყენებისას).

პაციენტებში, რომლებიც იღებენ სიროლიმუსს, ნიფედიპინს ან იტრაკონაზოლს მიკაფუნგინთან კომბინაციაში, საჭიროა მონიტორინგი, სიროლიმუსის, ნიფედიპინის ან იტრაკონაზოლის ტოქსიკურობის გამოვლენისთვის და აუცილებლობისას უნდა მოხდეს მათი დოზის შემცირება (იხ. განყოფილება განსაკუთრებული გაფრთხილებები და უსაფრთხობეის ზომები გამოყენებისას).

შენახვის პირობები და ვარგისობის ვადა

მიკალიოფი რომფარმი 50 მგ: სამკურნალო პროდუქტი ინახება 25○C-ზე დაბალ ტემპერატურაზე, ორიგინალურ შეფუთვაში.მიკალიოფი რომფარმი 100 მგ: სამკურნალო პროდუქტი ინახება 25○C-ზე დაბალ ტემპერატურაზე.

გაცემის პირობები

გაიცემა რეცეპტით.

შეფუთვა

მიკალიოფი რომფარმი 50 მგ: I ტიპის გამჭვირვალე შუშის ფლაკონი 6მლ, დახურული ბრომობუთილის რეზინის საცობით და დალუქული ალუმინის ხუფით.

მიკალიოფი რომფარმი 100 მგ: I ტიპის ქარვისფერი შუშის ფლაკონი 10მლ, დახურული ბრომობუთილის რეზინის საცობით და დალუქული ალუმინის ხუფით.

შეფუთვის ზომა: შეფუთვაში 1 ფლაკონი.

გაცემის წესი: ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით.

მწარმოებელი

S.C. Rompharm Company S.R.L., 1A Eroilor Street, Otopeni, 075100, Ilfov, Romania

სარეგისტრაციო მოწმობის მფლობელი

შპს რომფარმ კომპანი საქართველო

საქართველო, თბილისი, სააკაძის დაღმართი №8, ოფისი №7ა.

წყარო: ფარმაცევტული პროდუქტების სახელმწიფო რეესტრი (ჯანდაცვის სამინისტრო). ინსტრუქცია რეესტრში ატვირთული ოფიციალური დოკუმენტია; ნაწილებად ავტომატურად დავყავით, ტექსტი არ შეგვიცვლია. თუ რამე გაუგებარია, ნახე ორიგინალი ან ჰკითხე ფარმაცევტს.

სხვა წამლის მოძებნა