მერკაზოლილი-ზდოროვიე

თირეოტოქსიკოზის მკურნალობა.

• თირეოტოქსიკოზის კონსერვატიული მკურნალობა, განსაკუთრებით ჩიყვის არარსებობის ან მცირე ჩიყვის არსებობისას.
• თირეოტოქსიკოზის ყველა ფორმის ქირურგიული მკურნალობისთვის მომზადება.
• თირეოტოქსიკოზის რადიოაქტიური იოდით მკურნალობისთვის მომზადება.
• თერაპია რადიოაქტიური იოდის მოქმედების ლატენტურ პერიოდში.
• თირეოტოქსიკოზის პროფილაქტიკა იოდის პრეპარატების დანიშვნით ლატენტური თირეოტოქსიკოზის, ავტონომიური ადენომების ან თირეოტოქსიკოზის არსებობისას ანამნეზში.

თიამაზოლი კარბიმაზოლის აქტიური მეტაბოლიტია; თუმცა, 1 მგ თიამაზოლი არ არის 1 მგ კარბიმაზოლის ექვივალენტური. ეს გათვალისწინებული უნდა იქნას თიამაზოლით მკურნალობის დაწყებისას ან კარბიმაზოლიდან თიამაზოლზე გადასვლისას. უნდა დაიცვათ მოცემული დოზირების რეკომენდაციები. დღიური დოზა შეიძლება მიღებულ იქნას ერთხელ ან გაიყოს რამდენიმე დოზად მთელი დღის განმავლობაში. მკურნალობის დასაწყისში, ერთჯერადი დოზები მიიღება რეგულარული ინტერვალებით მთელი დღის განმავლობაში. შემანარჩუნებელი დოზა მიიღება ერთჯერადი დოზით, საუზმის დროს ან მის შემდეგ.

ტაბლეტები მიიღება მთლიანად საკმარისი რაოდენობით სითხესთან ერთად.

დოზის გამოტოვების შემთხვევაში, შემდეგი დოზის მიღებისას დოზის გაზრდა საჭირო არ არის.

დოზირების ზოგადი რეკომენდაციები.

მოზრდილები.

დაავადების სიმძიმისა და იოდის მიღების მიხედვით, მოზრდილებისთვის რეკომენდებული დოზაა 10-40 მგ დღეში. ბევრ შემთხვევაში, ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონის გამომუშავების დათრგუნვა მიიღწევა 20-30 მგ დღიური დოზით. მსუბუქი შემთხვევების დროს უნდა დაინიშნოს ყველაზე დაბალი დოზა; მძიმე შემთხვევების დროს გამოიყენება საწყისი დოზა 40 მგ დღეში.

დოზის კორექცია უნდა მოხდეს ინდივიდუალურად, ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონის გამომუშავებასთან დაკავშირებული მეტაბოლური აქტივობის გათვალისწინებით. შემანარჩუნებელი თერაპიისთვის რეკომენდებულია შემდეგი დოზირება:

• შემანარჩუნებელი დოზა 5-20 მგ დღეში ლევოთიროქსინთან კომბინაციაში ჰიპოთირეოზის პრევენციისთვის;
• მონოთერაპიის შემთხვევაში - 2.5-10 მგ დღეში.

იოდის მომატებული დონით გამოწვეული თირეოტოქსიკოზის შემთხვევებში შეიძლება უფრო მაღალი დოზების გამოყენება.

თირეოტოქსიკოზის კონსერვატიული მკურნალობა.

თერაპიის მიზანია ეუთიროიდული მდგომარეობისა და ხანგრძლივი რემისიის მიღწევა შეზღუდული მკურნალობის პერიოდის შემდეგ. კვლევები აჩვენებს, რომ რემისიის მიღწევა შესაძლებელია პაციენტების 50%-მდე თერაპიის დაწყებიდან ერთი წლის განმავლობაში. რემისიის მიღწევის დრო მნიშვნელოვნად განსხვავდება საწყისი პარამეტრების მიხედვით. პოტენციური გავლენის ფაქტორებია ჰიპერთირეოზის ტიპი (იმუნოგენური ან არაიმუნოგენური), მკურნალობის ხანგრძლივობა, თიამაზოლის დოზა და იოდის მიღების წყარო: დიეტური თუ იატროგენული. ამ პრეპარატით თერაპიის ხანგრძლივობა მერყეობს 6 თვიდან 2 წლამდე (საშუალოდ - 1 წელი). რემისიის პერიოდის გახანგრძლივების შესაძლებლობა დამოკიდებულია თერაპიის ხანგრძლივობაზე. იმ შემთხვევებში, როდესაც რემისია არ მიიღწევა და სხვა თერაპიული ზომების მიღება შეუძლებელია, პრეპარატი შეიძლება გამოყენებულ იქნას ხანგრძლივი თერაპიისთვის ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზებით, როგორც დამოუკიდებლად, ასევე ლევოთიროქსინის დაბალ დოზასთან კომბინაციაში.

ტრაქეის სტენოზის და ძალიან დიდი ზომის ჩიყვის მქონე პაციენტებისთვის, მედიკამენტი გამოიყენება ხანმოკლე პერიოდის განმავლობაში. ხანგრძლივმა თერაპიამ შეიძლება გამოიწვიოს ჩიყვის ზრდა.

თირეოტოქსიკოზის ყველა ფორმის ოპერაციისთვის მომზადება.

ხანმოკლე მოსამზადებელი თერაპია (3-4 კვირა, ზოგიერთ შემთხვევაში მედიკამენტის გამოყენება შესაძლებელია უფრო დიდხანს) ხელს უწყობს ეუთირეოიდული მდგომარეობის აღდგენას, რითაც ამცირებს ოპერაციასთან დაკავშირებულ რისკებს.

ოპერაცია ტარდება ეუთირეოიდული მდგომარეობის მიღწევისთანავე. თუ ეუთირეოზიზმი არ მიიღწევა, უნდა დაინიშნოს ლევოთიროქსინი.

ამ მედიკამენტით მკურნალობა შეიძლება დასრულდეს ოპერაციამდე ერთი დღით ადრე.

ოპერაციამდე ბოლო 10 დღის განმავლობაში, ქირურგმა შეიძლება დამატებით დანიშნოს იოდის მაღალი დოზით დანამატები ფარისებრი ჯირკვლის ქსოვილის გასაძლიერებლად (პლამერის იოდის თერაპია).

რადიოაქტიური იოდით მკურნალობისთვის მომზადება.

ეს მედიკამენტი გამოიყენება რადიოაქტიური იოდით თერაპიის დაწყებამდე ეუთირეოიდული მდგომარეობის მისაღწევად. წინასწარი თერაპია განსაკუთრებით აუცილებელია მძიმე თირეოტოქსიკოზის მქონე პაციენტებისთვის, რადგან ფარისებრი ჯირკვლის კრიზის იზოლირებული შემთხვევები დაფიქსირდა იოდით თერაპიის შემდეგ, თიამაზოლის წინასწარი თერაპიის გარეშე.

გასათვალისწინებელია, რომ თიოშარდოვანას წარმოებულებმა შეიძლება შეამცირონ ფარისებრი ჯირკვლის ქსოვილის მგრძნობელობა სხივური თერაპიის მიმართ. ავტონომიური ადენომების გეგმიური რადიოაქტიური იოდით თერაპიის ჩატარებისას, ამ მედიკამენტით წინასწარი მკურნალობა აუცილებელია პარანოდულარული ქსოვილის აქტივაციის თავიდან ასაცილებლად.

თერაპია რადიოაქტიური იოდის მოქმედების ლატენტურ პერიოდში.

მედიკამენტის ხანგრძლივობა და დოზირება ინდივიდუალურად რეგულირდება დაავადების სიმძიმის, ასევე რადიოაქტიური იოდის მოქმედების დაწყებამდე პერიოდის მიხედვით (დაახლოებით 4-6 თვე).

ჰიპერთირეოზის განვითარების რისკის მქონე პაციენტების პროფილაქტიკური მკურნალობა, როდესაც იოდის პრეპარატები ინიშნება დიაგნოსტიკური მიზნებისთვის. ზოგადად რეკომენდებული დოზაა პრეპარატის 10-20 მგ დღეში და/ან 1 გ პერქლორატი დღეში 10 დღის განმავლობაში (მაგ., თუ ​​აუცილებელია თირკმელებით გამოყოფილი რადიოკონტრასტული საშუალების შეყვანა). პროფილაქტიკური მკურნალობის ხანგრძლივობა განისაზღვრება ორგანიზმში იოდის პრეპარატების არსებობის ხანგრძლივობის მიხედვით.

პაციენტთა სპეციალური ჯგუფები.

პაციენტები ღვიძლის ფუნქციის დარღვევით.

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში თიამაზოლის ელიმინაციის სიჩქარე მცირდება. ამიტომ, რეკომენდებულია პრეპარატის გამოყენება მინიმალური ეფექტური დოზებით და თერაპიის დროს აუცილებელია პაციენტის მონიტორინგი.

პაციენტები თირკმლის ფუნქციის დარღვევით.

თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში რეკომენდებულია დოზის ინდივიდუალური კორექტირება და უწყვეტი მონიტორინგი, რადგან პაციენტთა ამ ჯგუფში პრეპარატის ფარმაკოკინეტიკური თვისებების შესახებ არასაკმარისი მონაცემები არსებობს.

ხანდაზმული პაციენტები.

ხანდაზმულ პაციენტებში რეკომენდებულია დოზის ინდივიდუალური კორექტირება და უწყვეტი მონიტორინგი, რადგან არ არსებობს მონაცემები ორგანიზმში პრეპარატის დაგროვების შესახებ.

პრეპარატის გამოყენება რეკომენდებულია მინიმალური ეფექტური დოზებით.

ბავშვები.

ბავშვები და მოზარდები (3-17 წლის).

ბავშვებისა და მოზარდებისთვის (3-17 წლის) საწყისი დოზა გამოითვლება პაციენტის სხეულის წონის მიხედვით.

მკურნალობა, როგორც წესი, იწყება 0.5 მგ/კგ-ით, რომელიც იყოფა ორ ან სამ თანაბარ დოზად დღეში.

შემანარჩუნებელი დოზა შეიძლება შემცირდეს პაციენტის ინდივიდუალური რეაქციის მიხედვით თერაპიაზე და შეიძლება დღეში ერთხელ მიღება. ჰიპოთირეოზის თავიდან ასაცილებლად შეიძლება საჭირო გახდეს ლევოთიროქსინის დამატებითი მიღება. დღიური დოზა არ უნდა აღემატებოდეს თიამაზოლის 40 მგ-ს.

• მომატებული მგრძნობელობა პრეპარატის რომელიმე კომპონენტის ან თიონამიდის სხვა წარმოებულების მიმართ;
• სისხლის ანალიზში საშუალო და მძიმე დარღვევები (გრანულოციტოპენია);
• ქოლესტაზი მკურნალობამდე, რომელიც არ არის გამოწვეული თირეოტოქსიკოზით;
• ძვლის ტვინის დაზიანება თიამაზოლით ან კარბიმაზოლით წინა თერაპიის გამო;
• მწვავე პანკრეატიტი ანამნეზში თიამაზოლის ან კარბიმაზოლის გამოყენების შემდეგ.

თიამაზოლით და ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონებით ერთდროული თერაპია უკუნაჩვენებია ორსულობის დროს (იხილეთ ნაწილი "გამოყენება ორსულობისა და ლაქტაციის პერიოდში").

ეს სამკურნალო პროდუქტი რეკომენდებული არ არის იმ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ზომიერი მომატებული მგრძნობელობის რეაქციები ანამნეზში (ალერგიული გამონაყარი, ქავილი).

პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ძალიან დიდი ზომის ჩიყვი და ტრაქეის სტენოზი, ეს მედიკამენტი გამოიყენება სიფრთხილით: რაც შეიძლება მოკლე პერიოდის განმავლობაში და მკაცრი სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ, ჩიყვის ზრდის რისკის გამო.

მიელოტოქსიკურობა.

აგრანულოციტოზი დაფიქსირდა შემთხვევათა 0.3-0.6%-ში. მკურნალობის დაწყებამდე განსაკუთრებული ყურადღება უნდა მიექცეს აგრანულოციტოზის სიმპტომებს (სტომატიტი, ფარინგიტი, მაღალი სიცხე). სიმპტომები, როგორც წესი, მკურნალობის დასაწყისში ვლინდება, მაგრამ შეიძლება რამდენიმე თვის შემდეგ ან მკურნალობის განმეორებითი კურსის დროს განმეორდეს.

რეკომენდებულია სისხლის მაჩვენებლების კონტროლი თერაპიის დაწყებამდე და მის შემდეგ, განსაკუთრებით პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ზომიერი გრანულოციტოპენია. თუ ზემოთ ჩამოთვლილი სიმპტომებიდან რომელიმე განვითარდება, განსაკუთრებით მკურნალობის პირველი კვირების განმავლობაში, აუცილებელია დაუყოვნებლივ ექიმთან მიმართვა სისხლის ანალიზისთვის. თუ აგრანულოციტოზი დადასტურდა, პრეპარატით შემდგომი თერაპია უნდა შეწყდეს.

იშვიათ შემთხვევებში, როდესაც პრეპარატი გამოიყენება რეკომენდებული დოზებით, აღწერილია ძვლის ტვინის ტოქსიკურობით გამოწვეული გვერდითი რეაქციები. ასეთი რეაქციები ხშირად აღწერილია თიამაზოლის ძალიან მაღალი დოზების გამოყენებისას (დაახლოებით 120 მგ დღეში). ასეთი დოზები ინიშნება სპეციფიკური ჩვენებებისთვის (დაავადების მძიმე ფორმები, ფარისებრი ჯირკვლის კრიზისი). თუ გამოვლინდება ძვლის ტვინის ტოქსიკურობის სიმპტომები, თიამაზოლით მკურნალობის დროს, პრეპარატის შემდგომი გამოყენება უნდა შეწყდეს და, საჭიროების შემთხვევაში, აუცილებელია სხვა კლასის ანტითირეოიდულ პრეპარატზე გადასვლა.

მწვავე პანკრეატიტი.

არსებობს მწვავე პანკრეატიტის შემთხვევები პაციენტებში, რომლებიც იღებენ თიამაზოლს ან კარბიმაზოლს. მწვავე პანკრეატიტის განვითარების შემთხვევაში, თიამაზოლის მიღება დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს. თიამაზოლი არ უნდა დაენიშნოს პაციენტებს, რომლებსაც ადრე განუვითარდათ მწვავე პანკრეატიტი თიამაზოლის ან კარბიმაზოლის მიღების შემდეგ. ამ მედიკამენტების განმეორებითმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს მწვავე პანკრეატიტის რეციდივი შეტევის დაწყებამდე უფრო მოკლე დროით.

რეპროდუქციული ასაკის ქალები და ორსული ქალები.

რეპროდუქციული ასაკის ქალებს ურჩევენ გამოიყენონ ეფექტური კონტრაცეფცია თიამაზოლით თერაპიის დროს. თიამაზოლი ორსულ ქალებს უნდა დაენიშნოთ მხოლოდ სარგებლის/რისკის ფრთხილად შეფასების შემდეგ და მხოლოდ ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზებით, ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონის დამატებითი მიღების გარეშე. ორსულობის დროს დანიშვნისას, ქალი, ნაყოფი და ახალშობილი უნდა იმყოფებოდნენ მჭიდრო მეთვალყურეობის ქვეშ (იხ. ნაწილი 4.6).

ჰიპერთირეოზის კონტროლი.

პრეპარატის ჭარბმა ზემოქმედებამ ძალიან მაღალი დოზების შემდეგ შეიძლება გამოიწვიოს სუბკლინიკური/კლინიკური ჰიპოთირეოზის განვითარება ან ჩიყვის ზრდა ფარისებრი ჯირკვლის მასტიმულირებელი ჰორმონის სეკრეციის გაზრდის გამო. ამიტომ, ფარისებრი ჯირკვლის ნორმალური ფუნქციის აღდგენისთანავე დოზა უნდა შემცირდეს და საჭიროების შემთხვევაში, უნდა დაინიშნოს ლევოთიროქსინი. პრეპარატით მკურნალობის სრული შეწყვეტა და მხოლოდ ლევოთიროქსინის გამოყენება რეკომენდებული არ არის.

თიამაზოლით თერაპიის დროს ჩიყვის ზრდა, ფარისებრი ჯირკვლის მასტიმულირებელი ჰორმონის სეკრეციის დათრგუნვის მიუხედავად, თავად დაავადების შედეგია და მისი პრევენცია ლევოთიროქსინის დამატებითი მიღებით შეუძლებელია.

ფარისებრი ჯირკვლის მასტიმულირებელი ჰორმონის ნორმალური სეკრეციის შენარჩუნება მნიშვნელოვანია ენდოკრინული ოფთალმოპათიის განვითარების ან გაუარესების რისკის მინიმიზაციისთვის. თუმცა, ეს პათოლოგია ხშირად დამოუკიდებელია ფარისებრი ჯირკვლის ძირითადი დაავადებისგან. ასეთი გართულებები არ საჭიროებს მკურნალობის რეჟიმის შეცვლას და არ ითვლება გვერდით მოვლენად, თუ მკურნალობის კურსი სწორად არის დაცული.

იშვიათ შემთხვევებში, ანტითირეოიდული თერაპიის კურსის შემდეგ ქირურგიული ჩარევის გარეშე დაფიქსირდა გვიანი ჰიპოთირეოზი. ეს არ არის პრეპარატის გვერდითი რეაქცია, არამედ ფარისებრი ჯირკვლის პარენქიმაში ანთებითი და დესტრუქციული პროცესების შედეგი, რომელიც გამოწვეულია ძირითადი დაავადებით.

ჰიპერთირეოზისთან დაკავშირებული პათოლოგიურად გაზრდილი ენერგიის ხარჯვის შემცირებით, პრეპარატით მკურნალობის დროს შეიძლება მოხდეს წონის მატება. კლინიკური სურათის გაუმჯობესება მიუთითებს ენერგიის მეტაბოლიზმის ნორმალიზებაზე.

ეს მედიკამენტი შეიცავს რაფინირებულ შაქარს. თუ პაციენტს აქვს გარკვეული შაქრის აუტანლობა, ამ მედიკამენტის მიღებამდე უნდა მიმართოს ექიმს.

იოდის დეფიციტი ზრდის ფარისებრი ჯირკვლის მგრძნობელობას თიამაზოლის მიმართ, ხოლო იოდის სიჭარბე ამცირებს მას. სხვა სამკურნალო საშუალებებთან პირდაპირი ურთიერთქმედება უცნობია. უნდა აღინიშნოს, რომ ჰიპერთირეოზის დროს შეიძლება გაიზარდოს სხვა მედიკამენტების მეტაბოლიზმი და გამოყოფა. ეს პარამეტრები ნორმას უბრუნდება ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქციის აღდგენით. საჭიროების შემთხვევაში, პრეპარატის დოზა უნდა დარეგულირდეს.

გარდა ამისა, ჰიპერთირეოზის კორექციამ შეიძლება მოახდინოს ანტიკოაგულანტების მომატებული აქტივობის ნორმალიზება ჰიპერთირეოზის მქონე პაციენტებში. ბავშვებში წამლის ურთიერთქმედების კვლევები არ ჩატარებულა.

გამოყენების თავისებურებები.

ეს მედიკამენტი არ არის რეკომენდებული იმ პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აღენიშნებათ ზომიერი ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები (ალერგიული გამონაყარი, ქავილი). ძალიან დიდი ზომის ჩიყვის და ტრაქეის სტენოზის მქონე პაციენტებმა მედიკამენტი სიფრთხილით უნდა გამოიყენონ: რაც შეიძლება მოკლე პერიოდის განმავლობაში და მჭიდრო სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ, ჩიყვის ზრდის რისკის გამო.

მიელოტოქსიკურობა.

აგრანულოციტოზი შემთხვევათა 0.3-0.6%-ში დაფიქსირდა. მკურნალობის დაწყებამდე განსაკუთრებული ყურადღება უნდა მიექცეს აგრანულოციტოზის სიმპტომებს (სტომატიტი, ფარინგიტი, მაღალი სიცხე). სიმპტომები, როგორც წესი, მკურნალობის დასაწყისში ვლინდება, მაგრამ შეიძლება განმეორდეს რამდენიმე თვის შემდეგ ან მკურნალობის განმეორებითი კურსის დროს. თერაპიის დაწყებამდე და მის შემდეგ უნდა ჩატარდეს სისხლის ანალიზის კონტროლი, განსაკუთრებით ზომიერი გრანულოციტოპენიის მქონე პაციენტებში. თუ ზემოთ ჩამოთვლილი სიმპტომებიდან რომელიმე განვითარდება, განსაკუთრებით მკურნალობის პირველი კვირების განმავლობაში, დაუყოვნებლივ მიმართეთ ექიმს სისხლის ანალიზისთვის. თუ აგრანულოციტოზი დადასტურდება, პრეპარატით შემდგომი თერაპია უნდა შეწყდეს.

პრეპარატის რეკომენდებული დოზებით გამოყენებისას, იშვიათ შემთხვევებში აღინიშნა ძვლის ტვინის ტოქსიკურობით გამოწვეული გვერდითი რეაქციები. ასეთი რეაქციები ხშირად აღინიშნებოდა თიამაზოლის ძალიან მაღალი დოზების გამოყენებისას (დაახლოებით 120 მგ დღეში). ასეთი დოზები ინიშნება სპეციფიკური ჩვენებების მიხედვით (დაავადების მძიმე ფორმები, ფარისებრი ჯირკვლის კრიზი). თუ თიამაზოლით მკურნალობის დროს განვითარდება ძვლის ტვინის ტოქსიკურობის სიმპტომები, პრეპარატის შემდგომი გამოყენება უნდა შეწყდეს და, საჭიროების შემთხვევაში, უნდა მოხდეს გადასვლა სხვა კლასის ანტითირეოიდულ პრეპარატზე.

მწვავე პანკრეატიტი.

არსებობს მწვავე პანკრეატიტის შემთხვევები პაციენტებში, რომლებიც იღებენ თიამაზოლს ან კარბიმაზოლს. მწვავე პანკრეატიტის განვითარების შემთხვევაში, თიამაზოლის მიღება დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს. თიამაზოლი არ უნდა დაენიშნოს პაციენტებს, რომლებსაც ადრე განუვითარდათ მწვავე პანკრეატიტი თიამაზოლის ან კარბიმაზოლის მიღების შემდეგ. ამ მედიკამენტების განმეორებითმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს მწვავე პანკრეატიტის რეციდივი შეტევის დაწყებამდე უფრო მოკლე დროით.

რეპროდუქციული ასაკის ქალები და ორსული ქალები.

რეპროდუქციული ასაკის ქალებს ურჩევენ გამოიყენონ ეფექტური კონტრაცეფცია თიამაზოლით თერაპიის დროს. თიამაზოლი ორსულ ქალებს უნდა დაენიშნოს მხოლოდ სარგებლისა და რისკის საფუძვლიანი შეფასების შემდეგ და მხოლოდ ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზებით, ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონის დამატებითი მიღების გარეშე. ორსულობის დროს დანიშვნისას, ქალის, ნაყოფისა და ახალშობილის მდგომარეობა მკაცრად უნდა გაკონტროლდეს (იხილეთ ნაწილი "გამოყენება ორსულობისა და ლაქტაციის დროს").

ჰიპერთირეოზის კონტროლი.

ძალიან მაღალი დოზების მიღების შემდეგ ორგანიზმში პრეპარატის ჭარბმა რაოდენობამ შეიძლება გამოიწვიოს სუბკლინიკური/კლინიკური ჰიპოთირეოზის ან ჩიყვის ზრდა ფარისებრი ჯირკვლის მასტიმულირებელი ჰორმონის სეკრეციის მომატებული დონის გამო. ამიტომ, ფარისებრი ჯირკვლის ნორმალური ფუნქციის აღდგენისთანავე უნდა შემცირდეს მედიკამენტის დოზა და საჭიროების შემთხვევაში უნდა დაინიშნოს ლევოთიროქსინი. პრეპარატით მკურნალობის სრული შეწყვეტა და მხოლოდ ლევოთიროქსინის გამოყენება არ არის რეკომენდებული.

თიამაზოლით თერაპიის დროს ჩიყვის გადიდება, ფარისებრი ჯირკვლის მასტიმულირებელი ჰორმონის სეკრეციის დათრგუნვის მიუხედავად, თავად დაავადების შედეგია და მისი პრევენცია ლევოთიროქსინის დამატებითი მიღებით შეუძლებელია.

ფარისებრი ჯირკვლის მასტიმულირებელი ჰორმონის ნორმალური სეკრეციის შენარჩუნება მნიშვნელოვანია ენდოკრინული ოფთალმოპატიის განვითარების ან გაუარესების რისკის მინიმიზაციისთვის. თუმცა, ეს პათოლოგია ხშირად დამოუკიდებელია ფარისებრი ჯირკვლის დაავადების მიმდინარეობისგან. ასეთი გართულებები არ წარმოადგენს მკურნალობის რეჟიმის შეცვლის მიზეზს და არ წარმოადგენს გვერდით რეაქციას, თუ მკურნალობის კურსი სწორად ტარდება.

იშვიათ შემთხვევებში, ანტითირეოიდული თერაპიის კურსის შემდეგ, ქირურგიული ჩარევის გარეშე, დაფიქსირდა გვიანი ჰიპოთირეოზი. ეს არ არის პრეპარატის გვერდითი რეაქცია, არამედ ფარისებრი ჯირკვლის პარენქიმაში ანთებითი და დესტრუქციული პროცესების შედეგი, რომელიც გამოწვეულია ძირითადი დაავადებით.

ჰიპერთირეოზის დროს პათოლოგიურად გაზრდილი ენერგიის ხარჯვის შემცირების გამო, პრეპარატით მკურნალობის დროს შეიძლება მოხდეს წონის მატება. კლინიკური სურათის გაუმჯობესება მიუთითებს ენერგიის მეტაბოლიზმის ნორმალიზებაზე.

ეს მედიკამენტი შეიცავს რაფინირებულ შაქარს. თუ პაციენტს დაუდგინდა გარკვეული შაქრის აუტანლობა, ამ მედიკამენტის მიღებამდე უნდა მიმართოს ექიმს.

გამოყენება ორსულობის ან ძუძუთი კვების დროს.

რეპროდუქციული ასაკის ქალები.

რეპროდუქციული ასაკის ქალებმა მკურნალობის დროს უნდა გამოიყენონ ეფექტური კონტრაცეფცია.

ორსულობის დროს ჰიპერთირეოზის ადეკვატური მკურნალობა აუცილებელია ორსულ ქალსა და ნაყოფში სერიოზული გართულებების თავიდან ასაცილებლად. თიამაზოლი კვეთს პლაცენტარულ ბარიერს. არსებობს კლინიკური კვლევების მონაცემები, ასევე ორსულობის პირველ ტრიმესტრში თიამაზოლის მაღალი დოზებით გამოყენების შემდეგ თანდაყოლილი ანომალიების ცალკეული შემთხვევები. კერძოდ, აღწერილია თანდაყოლილი კანის აპლაზია (დეფექტი სპონტანურად შეხორცდა რამდენიმე კვირაში) და ყბა-სახის ძვლის მალფორმაციები (ქოანალური ატრეზია, სახის დისმორფიზმი, ეგზომფალოზი, საყლაპავის ატრეზია, ომფალო-მეზენტერიული სადინრის ანომალიები და პარკუჭთაშუა ძგიდის ანომალიები).

ორსულობის დროს თიამაზოლი უნდა დაინიშნოს მხოლოდ სარგებლის/რისკის თანაფარდობის ფრთხილად შეფასების შემდეგ და ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზით, ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონის დამატებითი მიღების გარეშე. თუ თიამაზოლი გამოიყენება ორსულობის დროს, აუცილებელია დედის, ნაყოფისა და ახალშობილის მკაცრი სამედიცინო მეთვალყურეობა.

ძუძუთი კვება.

თიამაზოლი გამოიყოფა დედის რძეში, სადაც მისი კონცენტრაცია აღწევს დედის სისხლის შრატში არსებულ დონეს, რაც ზრდის ჰიპოთირეოზის რისკს ჩვილში.

ძუძუთი კვების დროს, მედიკამენტი მიიღება ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზით, რომელიც არ აღემატება 10 მგ-ს დღეში, დამატებითი ჰორმონების მიღების გარეშე.

ახალშობილებში ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქცია რეგულარულად უნდა კონტროლდებოდეს.

პრეპარატი არ მოქმედებს ავტომობილის მართვის ან მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე.

ძალიან ხშირი (> 1/10), ხშირი (> 1/100, < 1/10), არახშირი (> 1/1,000, < 1/100), იშვიათი (> 1/10,000, < 1/1,000), ძალიან იშვიათი (1/10,000) და უცნობი (არსებული მონაცემებით შეფასება შეუძლებელია).

სისხლისა და ლიმფური სისტემის დარღვევები: არახშირი: აგრანულოციტოზი (ხდება შემთხვევათა დაახლოებით 0.3-0.6%-ში; შეიძლება განვითარდეს მკურნალობის დაწყებიდან რამდენიმე კვირის ან თვის შემდეგ, რაც მოითხოვს პრეპარატის მიღების შეწყვეტას, რის შემდეგაც, უმეტეს შემთხვევაში, ეს ფენომენი სპონტანურად გადის); ძალიან იშვიათი: თრომბოციტოპენია, პანციტოპენია, გენერალიზებული ლიმფადენოპათია.

ენდოკრინული სისტემის დარღვევები: ძალიან იშვიათი: ინსულინის აუტოიმუნური სინდრომი სისხლში გლუკოზის კონცენტრაციის მკვეთრი შემცირებით.

ნერვული სისტემის დარღვევები: იშვიათი: გემოს დარღვევები (დისგევზია, აგევზია), რომლებიც ქრება მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ (ზოგჯერ გემოს შეგრძნებები აღდგება მკურნალობის დასრულებიდან რამდენიმე კვირის შემდეგ); ძალიან იშვიათი: ნევრიტი, პოლინეიროპათია.

საჭმლის მომნელებელი სისტემის დარღვევები: ძალიან იშვიათი: სანერწყვე ჯირკვლების მწვავე ანთება; სიხშირე უცნობია: მწვავე პანკრეატიტი.

ჰეპატობილიარული სისტემის დარღვევები: ძალიან იშვიათი: ქოლესტაზური სიყვითლე ან ტოქსიკური ჰეპატიტი. სიმპტომები, როგორც წესი, ქრება მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ. მკურნალობის დროს ნაღვლის შეგუბების ნაკლებად შესამჩნევი კლინიკური სიმპტომები უნდა განვასხვავოთ ჰიპერთირეოზით გამოწვეული დისფუნქციებისგან, როგორიცაა γ-გლუტამილ ტრანსფერაზას და ტუტე ფოსფატაზას დონის მომატება, ან ტუტე ფოსფატაზას სპეციფიკური ძვლის იზოენზიმის დონის მომატება.

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები: ძალიან ხშირი: სხვადასხვა სიმძიმის ალერგიული კანის რეაქციები (ქავილი, გამონაყარი, ჭინჭრის ციება), ჩვეულებრივ, საშუალო სიმძიმის, რომლებიც ქრება თერაპიის გაგრძელებით. ძალიან იშვიათი: მძიმე ალერგიული კანის რეაქციები, მათ შორის გენერალიზებული დერმატიტი, ალოპეცია და წამლით გამოწვეული წითელი მგლურა.

საყრდენ-მამოძრავებელი სისტემისა და შემაერთებელი ქსოვილის დარღვევები: ხშირი: ართრალგია, რომელიც თანდათან ვითარდება და შეიძლება გამოვლინდეს თერაპიის რამდენიმე თვის შემდეგაც კი.

ზოგადი დარღვევები: იშვიათი: წამლისმიერი ცხელება.

ბავშვები. ბავშვებში გვერდითი რეაქციების სიხშირე, ტიპი და სიმძიმე, სავარაუდოდ, მოზრდილებში დაფიქსირებული რეაქციების მსგავსი იქნება.

კანის სერიოზული ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები, როგორიცაა გენერალიზებული დერმატიტი, მათ შორის სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, ძალიან იშვიათად აღინიშნა როგორც მოზრდილებში, ასევე ბავშვებში.

ვარგისიანობის ვადა: 5 წელი.

ჭარბმა დოზირებამ შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპოთირეოზი მეტაბოლური შენელების თანმხლები სიმპტომებით და, ჰორმონალური დეფიციტის ეფექტის გამო, წინა ჰიპოფიზის აქტივაციით შემდგომი ჩიყვის ზრდით.

ამის თავიდან აცილება შესაძლებელია დოზის შემცირებით, სანამ არ მიიღწევა ეუთირეოიდული მდგომარეობა. საჭიროების შემთხვევაში, დამატებით უნდა დაინიშნოს ლევოთიროქსინის პრეპარატები.

თიამაზოლის მაღალი დოზების შემთხვევითი მიღების უარყოფითი შედეგები უცნობია.

გვერდითი რეაქციები.

აქტიური ინგრედიენტი: thiamazole;

1 ტაბლეტი შეიცავს 5 მგ თიამაზოლს;

დამხმარე ნივთიერებები: კარტოფილის სახამებელი, კალციუმის სტეარატი, რაფინირებული შაქარი, ტალკი.

დოზირების ფორმა: ტაბლეტები.

ძირითადი ფიზიკურ-ქიმიური თვისებები: თეთრი ან თეთრი მოყვითალო ელფერით ტაბლეტები, ბრტყელი ზედაპირით და დახრილი კიდით.

შეინახეთ ორიგინალ შეფუთვაში არაუმეტეს 25°C ტემპერატურაზე. შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას.

შეფუთვა: 100 ტაბლეტი კონტეინერში, ყუთში.

გაცემის წესი

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

მწარმოებელი: შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება „კორპორაცია ზდოროვიე“.

მწარმოებლის ადგილსამყოფელი და საქმიანობის ადგილის მისამართი:

უკრაინა, 61013, ხარკოვის ოლქი, ქალაქი ხარკოვი, შევჩენკოს ქუჩა 22.

ბოლო გადახედვის თარიღი: 28.01.2026

ანტითირეოიდული საშუალებები. ათქ კოდი H03B B02.

ფარმაკოლოგიური თვისებები.

ფარმაკოდინამიკა.

ანტითირეოიდული საშუალება. მისი თირეოსტატიკური მოქმედების მექანიზმი განპირობებულია პეროქსიდაზას ინჰიბირებით, ფერმენტით, რომელიც მონაწილეობს ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონების იოდირებაში და არღვევს თიროქსინისა და ტრიიოდთირონინის სინთეზს. ეს თვისება თირეოტოქსიკოზის სიმპტომური მკურნალობის საშუალებას იძლევა, მისი ეტიოლოგიის მიუხედავად. თიამაზოლი არ მოქმედებს წინასწარ სინთეზირებული ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონების სეკრეციაზე, რაც ხსნის ხანგრძლივ ლატენტურ პერიოდს, სანამ შრატში თიროქსინისა და ტრიიოდთირონინის კონცენტრაციები ნორმალურ დონეს დაუბრუნდება, რაც იწვევს დაავადების კლინიკური სურათის გაუმჯობესებას. მას არ აქვს გავლენა თირეოტოქსიკოზზე, რომელიც ვითარდება ფარისებრი ჯირკვლის უჯრედების დაშლის შემდეგ ჰორმონების გამოთავისუფლების გამო (რადიოაქტიური იოდით მკურნალობის შემდეგ ან თირეოიდიტის დროს).

ფარმაკოკინეტიკა.

პერორალური მიღების შემდეგ, თიამაზოლი სწრაფად და სრულად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან. პლაზმაში Cmax მიიღწევა 40-80 წუთში. ის პრაქტიკულად არ უკავშირდება პლაზმის ცილებს. თიამაზოლი გროვდება ფარისებრ ჯირკვალში და მეტაბოლიზდება ძალიან ნელა, რაც იწვევს პლატოს კონცენტრაციას კინეტიკურ მრუდზე, რომელიც ნარჩუნდება ერთჯერადი დოზის მიღების შემდეგ 24 საათის განმავლობაში. მეტაბოლური კინეტიკა დამოუკიდებელია ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქციისგან. ნახევარგამოყოფის პერიოდია 3 საათი; ის უფრო ხანგრძლივია ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში. გამოიყოფა შარდით და ნაღველით, ხოლო უფრო მცირე რაოდენობით განავლით. გამოიყოფა შარდით მეტაბოლიტების (70% 24 საათის განმავლობაში) და უცვლელი პრეპარატის სახით.

კლინიკური მახასიათებლები.