7 ფრაზა, რომელიც არასდროს უნდა უთხრათ უშვილო ქალს... მაშინაც კი, თუ ეს მისი არჩევანია. ეს მწარე გამოცდილებით ვიცი: ჯენი ჰოლიდეი

როგორც საშუალო ასაკის ქალისთვის, ჩემს ირგვლივ ბევრი საუბარი დედობას უკავშირდება. როდესაც ახალგაზრდა ვიყავი, საუბარი იმაზე მიდიოდა, გსურდა თუ არა დედობა.

როდესაც 30 წელს გადავცდი, საუბრები (იმის მიხედვით, შეყვარებული გყავდა თუ დაქორწინებული იყავი) ახალბედა დედობაზე ან ბავშვების ყოლის სურვილზე გადავიდა, ახლა კი, როდესაც 50 წელს ვუახლოვდები, ჩემს სოციალურ წრეში ძირითადად თინეიჯერი ან თუნდაც სტუდენტი შვილების დედობაზე საუბრობენ.

ძალიან მიყვარს ჩემი მეგობრების ისტორიების მოსმენა მათი თინეიჯერი შვილების შესახებ — ამ ზაფხულს ერთ მეგობართან და მის თინეიჯერ ქალიშვილებთან ერთად ფესტივალზეც კი ვიყავი.

როდესაც ვუყურებდი, როგორ ცეკვავდნენ ერთად, წამიერი ჩხვლეტა ვიგრძენი, რომ ამ გრძნობას ვერასდროს გავიგებდი. თუმცა მე უშვილობა შეგნებულად ავირჩიე და ეს ჩემივე შექმნილ და არჩეულ პერიფერიაზე მტოვებს.

სამსახურში, მთელი ჩემი კარიერის განმავლობაში, დედობა (ან მისი არქონა) ყოველთვის იყო საუბრის თემა, ახლა კი, როდესაც თვითდასაქმებული ვარ, ეს თემა შეუმჩნევლად იჭრება სხვა ბიზნესის მფლობელებთან ჩემს საუბრებში, იქნება ეს ნეთვორქინგ-ღონისძიებებზე თუ კონტენტში, რომელსაც სოციალურ ქსელებსა და LinkedIn-ზე ვხედავ.

ხშირად ვაწყდები კითხვებს, რომლებსაც, ჩემი აზრით, უშვილო ქალს არასდროს არ უნდა უსვამდნენ. ჩემთვის ეს გააზრებული არჩევანია, მაგრამ სხვა ქალებისთვის ეს შესაძლოა არჩეული გზა სულაც არ იყოს, რაც ამ კითხვებს კიდევ უფრო ინტრუზიულსა და შეურაცხმყოფელს ხდის.

49 წლის ასაკს რომ მივაღწიე, ვფიქრობდი, კომენტარები ალბათ შეწყდება-მეთქი, მაგრამ „ბავშვები გინდა?“ ჩანაცვლდა კითხვით: „ნანობ, რომ შვილები არ გყავს?“ — ეს ცვლილება ჩემს საშუალო ასაკის ყოფას ახალ განზომილებას სძენს.

ერთი საკითხია, დამისვან კითხვები მას შემდეგ, რაც უკვე იციან, რომ უშვილობა ჩემი შეგნებული არჩევანია, მაგრამ ხშირად ამას მანამდე მეკითხებიან, სანამ ამას ნათლად განვმარტავდე. სხვა ქალებთან საუბრიდან კი ვიცი, რომ ისინიც აწყდებიან მსგავს კითხვებს.

49 წლის ასაკში მათთვის, ვისაც ვხვდები, თავისთავადი ვარაუდია, რომ დედა ვარ. ხოლო თუ ვამბობ, რომ შვილები არ მყავს, ვხედავ, როგორ ეცვლებათ სახე მობოდიშებისა და თანაგრძნობის გამომეტყველებით, როდესაც მათი გონება გამალებით ცდილობს გამოიცნოს: მინდოდა ბავშვები, მაგრამ არ გამომივიდა, ინ ვიტრო განაყოფიერების მძიმე გზა გავიარე, თუ ახლა დედობის იმ დანაკლისს ვგლოვობ, რომელზეც თავად ვთქვი უარი.

ასე რომ, თუ ჩემნაირ ქალს შეხვდებით — ან უშვილო მეგობარი გყავთ — აი, რაზე საუბარს უნდა მოერიდოთ:

„ჩემთვის ეს გააზრებული არჩევანია, მაგრამ სხვა ქალებისთვის ეს შესაძლოა არჩეული გზა სულაც არ იყოს, რაც ამ კითხვებს კიდევ უფრო ინტრუზიულსა და შეურაცხმყოფელს ხდის“, — განაცხადა ჯენი ჰოლიდეიმ (ფოტოზე).

1. რა ბედნიერი ხარ!

(იხილეთ ასევე: „შენ რა გენაღვლება...“) შვილიანი ადამიანები უშვილო ქალებს ხშირად ბედნიერებს უწოდებენ. უცნაური ვითარებაა, რადგან ჩემთვის ეს ისე ჟღერს, თითქოს ამბობდნენ: „მე უიღბლო ვარ“.

უშვილობის გამო გარკვეული შესაძლებლობები ხელიდან გამიშვია: მაგალითად, როდესაც ლონდონიდან კოტსვოლდსში გადავედი და თავს მარტოსულად ვგრძნობდი, არ არსებობდა სკოლის კარიბჭის WhatsApp-ჯგუფი, რომელიც პოტენციური მეგობრების ახალ წრეს მომაძიებინებდა.

დიახ, „სამუშაო დღის დასასრულის“ სტრესი არ მაქვს, მაგრამ არც სამუშაო საათების შეზღუდვა მაქვს და არც ბავშვის სკოლიდან გამოყვანის დრო, რაც ლეპტოპის ან ტელეფონის გვერდზე გადადებას მაიძულებდა.

2. ნანობ, რომ შვილები არ გყავს?

„სამსახურში, მთელი ჩემი კარიერის განმავლობაში, დედობა (ან მისი არქონა) ყოველთვის იყო საუბრის თემა, ახლა კი, როდესაც თვითდასაქმებული ვარ, ეს თემა შეუმჩნევლად იჭრება საუბრებში“, — განაცხადა ჯენიმ (ფოტოზე).

ჩემი რეაქცია ამ კითხვაზე დიდად არის დამოკიდებული იმაზე, თუ ვინ მისვამს მას: თუ მეგობარია, სიამოვნებით ვსაუბრობ ჩემს არჩევანზე. ამ კითხვაზე პასუხის გაცემისას რთულია, სარკასტული არ იყო ან უხეშად არ გამოჩნდე.

როგორც წესი, ვიყენებ იმას, რასაც „ბრიჯიტ ჯონსის“ მეთოდს ვეძახი, რაც დაახლოებით ასეთი რამის თქმას გულისხმობს: „ბავშვები? ფუჰ! არა, გმადლობთ! გვიანობამდე ძილი და ჩემი შემოსავლის ჩემს ნებაზე ხარჯვა ზედმეტად მიყვარს!“

მაგრამ ზოგისთვის პასუხი შესაძლოა ძალიან მტკივნეული იყოს: „დიახ, ვნანობ, რომ შვილები არ მყავს“. ამიტომ უმჯობესია, საერთოდ არ იკითხოთ.

3. შეგიძლია სადღესასწაულო დღეებში იმუშაო?

(კიდევ უფრო უარესი: დღესასწაულებზე შენ იმუშავებ) ეს განსაკუთრებით აქტუალურია ახლა, როდესაც სადღესასწაულო შვებულებების კალენდარი ივსება.

მეც „ჩამსვეს გრაფიკში“ საშობაოდ სამუშაოდ ჩემი პირადი გეგმების სრული იგნორირებით. ეს ჩემს მეგობრებსაც დამართნიათ.

არსებობს დაშვება, რომ როდესაც შვილები არ გყავს, სამუშაოდ უფრო ხელმისაწვდომი ხარ, თითქოს თავისუფალ დროს სხვა არაფერი გქონდეს გასაკეთებელი.

როდესაც შტატში ვმუშაობდი, აგვისტოში შვებულების აღებაზე უარი ვთქვი, ახლა კი მადლიერი ვარ, რომ ფრილანსერი ვარ და ავტომოპასუხის ჩართვა ოფისში არყოფნის შესახებ მაშინ შემიძლია, როცა მომესურვება.

4. რას იზამდი, რომ დაორსულებულიყავი?

საბედნიეროდ, ეს მხოლოდ რამდენჯერმე მკითხეს, მაგრამ მრავალი თვალსაზრისით ეს ყველაზე მეტად ინტრუზიულია.

ჩემი სტანდარტული პასუხია: „ყველაფერს ვაკეთებ, რომ ეს არ მოხდეს, ეს ჩემი პასუხისმგებლობაა“. მენოპაუზის ნამდვილი სასწაული იქნებოდა, ფეხმძიმედ რომ აღმოვჩენილიყავი!

სინამდვილეში, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ზედაპირული კითხვა არ არის, ის შეეხება იმას, შეინარჩუნებდი თუ არა ორსულობას, რაც უკიდურესად პირადულია. ვამჩნევ, რომ ამავე კითხვის შებრუნება საუბარს მაშინვე წყვეტს.

5. შეიძლება გადაიფიქრო!

რა თქმა უნდა, ყოფილა დღეები, როდესაც მიფიქრია, როგორი იქნებოდა ცხოვრება, შვილები რომ მყოლოდა. ვუყურებ ჩემს და-ძმას და ვფიქრობ: „მათ ჰყავთ ვიღაც, ვინც მათ ჰგავს, მათი პატარა ასლი“.

ზოგჯერ საკუთარ თავს ჩემს დისშვილსა და ძმისშვილში ვხედავ და ვფიქრობ იმაზე, თუ რას უნდა გრძნობდე, როდესაც მშობელი ხარ და საკუთარ თავს შვილში ხედავ. ჩემთვის ეს საკმარისი უნდა იყოს და უმეტეს დღეებში ასეცაა. გადაფიქრების დრო ამოიწურა და მე ამასთან მშვიდად ვარ.

6. მაგრამ სიბერეში ვინ მოგივლის?

ეს ისეთი კითხვაა, რომელზეც შეგიძლია ცოტა იხუმრო კიდეც. მაგალითად, შეიძლება ვთქვა: „ჩემს ლაბრადორს ჯინის ბოთლის გახსნას ვასწავლი“.

ან ვიხუმრო, რომ მეტი თავისუფალი შემოსავალი მაქვს იმის წყალობით, რომ ბავშვები უნივერსიტეტში არ გამიგზავნია, ასე რომ, მოხუცებულთა თავშესაფრის საფასურის გადახდა შემიძლია. „მე და ჩემი მეგობრები კომუნას შევქმნით და ერთმანეთს მოვუვლით“ — ხშირად გამოყენებული პასუხია.

7. „როგორც დედა...“ (ან — ხშირად ცნობილი ადამიანებისგან — „დედობა საუკეთესო სამუშაოა მსოფლიოში“)

ეს ფრაზა ხშირად გვხვდება LinkedIn-ზე, სადაც ქალები წერენ სამუშაო ადგილზე ქალად ყოფნის შესახებ, ოღონდ არა უბრალოდ „ნებისმიერ ქალად“... არამედ დედად.

უშვილო მეგობრები მეთანხმებიან, რომ ეს, შესაძლოა, ყველაზე ცუდი სამი სიტყვაა, რაც შეიძლება უშვილო ქალს უთხრათ, რადგან ისინი მიანიშნებენ, რომ რაღაცით „ნაკლები“ ქალები ვართ მხოლოდ იმიტომ, რომ შვილები არ გვყავს.

იმ ცნობილი ადამიანების გამო, რომლებსაც სტადიონები აუვსიათ და ამბობენ, რომ დედობა „საუკეთესო სამუშაოა“, სევდა მიპყრობს — თითქოს ამბობდნენ, რომ მათ კარიერას არავითარი ფასი არ აქვს.