პირველი AI
ინტერნეტმედია პლატფორმა
როგორი იქნებოდაშენი მთავრობა? მთავარზე დაბრუნება
ანთების საწინააღმდეგო და ანტირევმატული საშუალებები

ცელებრექსი

CELEBREX®

რეცეპტით200მგინსტრუქცია ქართულადგერმანია
რისთვის გამოიყენება

ოსტეოართრიტის, რევმატოიდული ართრიტის და მაანკილოზებელი სპონდილიტის სიმპტომური მკურნალობა. ტკივილის სინდრომი (ზურგის ტკივილი, კუნთოვანი, პოსტოპერაციული და სხვა სახის ტკივილი). პირველადი დისმენორეის მკურნალობა.

სრულად
მოქმედი ნივთიერება
ცელეკოქსიბი (celecoxib)
ფორმა და შეფუთვა
200მგ კაფსულა №20 (2X10)
მწარმოებელი
Pfizer Manufacturing Deutschland GmbH (შუალედური ფარმაცევტული პროდუქტის მწარმოებელი -Viatris Pharmaceuticals LLC(აშშ)), გერმანია
გაცემის წესი
II ჯგუფი, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით
რეგისტრაციის დეტალები
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი
ანთების საწინააღმდეგო და ანტირევმატული საშუალებები, კოქსიბები
ATC კოდი
M01AH01
რეგისტრაციის ნომერი
რ-041786
რეგისტრირებულია
7 აგვისტო 2024, მოქმედებს 23 დეკემბერი 2026-მდე
რეგისტრაციის მფლობელი
CRATIA LTD (უკრაინა)
განმცხადებელი
მაკა მოდებაძე
GMP
აქვს GMP სერტიფიკატი და აკმაყოფილებს კრიტერიუმებს
ურთიერთქმედების შემოწმებაცელებრექსი და სხვა წამალი ერთად

ცელებრექსი — ინსტრუქცია ქართულად

რისთვის გამოიყენება

ოსტეოართრიტის, რევმატოიდული ართრიტის და მაანკილოზებელი სპონდილიტის სიმპტომური მკურნალობა.

ტკივილის სინდრომი (ზურგის ტკივილი, კუნთოვანი, პოსტოპერაციული და სხვა სახის ტკივილი).

პირველადი დისმენორეის მკურნალობა.

უკუჩვენებები

ჰიპერმგრძნობელობა ცელეკოქსიბის ან პრეპარატის ნებისმიერი სხვა კომპონენტის მიმართ. ცნობილი ჰიპერმგრძნობელობა სულფონამიდების მიმართ.

ბრონქული ასთმის სრული ან არასრული კომბინაცია, ცხვირის და პარანასალური სინუსების მორეციდივე პოლიპოზი და აცეტილსალიცილის მჟავას ან სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების (არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების) მიმართ აუტანლობა, სხვა COX-2 ინჰიბიტორების ჩათვლით (მათ შორის ანამნეზში).

კორონარული არტერიის შუნტირების ოპერაციის შემდგომი პერიოდი.

კუჭის ან თორმეტგოჯა ნაწლავის ლორწოვანი გარსის აქტიური ეროზიული და წყლულოვანი დაზიანება, ან

კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლული მწვავე სტადიაში ან კუჭ-ნაწლავის სისხლდენა.

ნაწლავის ანთებითი დაავადებები (კრონის დაავადება, წყლულოვანი კოლიტი) მწვავე ფაზაში.

გულის ქრონიკული უკმარისობა (II - IV ფუნქციური კლასი NYHA-ს მიხედვით). კლინიკურად დადასტურებული გულის კორონარული დაავადება, პერიფერიული არტერიული დაავადება და ცერებროვასკულური დაავადება გამოხატულ სტადიაში.

ჰემორაგიული ინსულტი.

სუბარაქნოიდული სისხლდენა.

ორსულობა და ლაქტაცია (იხ. თავი „გამოყენება ორსულობისა და ლაქტაციის დროს“).

ღვიძლის მძიმე უკმარისობა (გამოყენების გამოცდილება არ არის).

თირკმლის მძიმე უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი 30 მლ/წთ-ზე ნაკლები), თირკმელების პროგრესირებადი დაავადება, დადასტურებული ჰიპერკალიემია (გამოყენების გამოცდილება არ არის).

ლაქტაზას დეფიციტი, ლაქტოზას შეუწყნარებლობა, გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბცია. ასაკი 18 წლამდე (გამოყენების გამოცდილება არ არის).

სიფრთხილით

ცელებრექსი სიფრთხილით უნდა იქნას მიღებული შემდეგ პირობებში: კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დაავადებები (კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლული, წყლულოვანი კოლიტი, კრონის დაავადება, სისხლდენა ანამნეზში), Helicobacter pylori ინფექციის არსებობა; ანტიკოაგულანტებთან კომბინირებული გამოყენება (ვარფარინი), ანტითრომბოციტების აგენტები (აცეტილსალიცილის მჟავა, კლოპიდოგრელი), პერორალური გლუკოკორტიკოსტეროიდები (პრედნიზოლონი), დიურეტიკები, სეროტონინის უკუმიტაცების შერჩევითი ინჰიბიტორები (ციტალოპრამი, ფლუოქსეტინი, პაროქსეტინი, სერტრალინი), დიგოქსინი; სითხის შეკავება და შეშუპება; ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა ზომიერი სიმძიმის (იხ. თავი „განსაკუთრებული მითითებები“), ანამნეზში ღვიძლის დაავადებები, ღვიძლის პორფირია; თირკმლის ქრონიკული უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი 30-60 მლ/წთ); მოცირკულირე სისხლის მოცულობის მნიშვნელოვანი შემცირება (მათ შორის ქირურგიული ოპერაციის შემდეგ); გულ-სისხლძარღვთა სისტემის დაავადებები, არტერიული ჰიპერტენზია (იხ. თავი „განსაკუთრებული მითითებები“); ცერებროვასკულური დაავადებები; დისლიპიდემია/ჰიპერლიპიდემია; დიაბეტი; პერიფერიული არტერიული დაავადება; CYP2C9 იზოფერმენტის ინჰიბიტორებთან ერთდროული გამოყენება; პაციენტებში, რომლებიც სუსტად მეტაბოლიზატორები არიან ან არსებობს ასეთი მდგომარეობის ეჭვი; არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების ხანგრძლივი გამოყენება; მძიმე სომატური დაავადებები; ხანდაზმული პაციენტები (მათ შორის, ვინც ღებულობს დიურეტიკებს, დასუსტებული პაციენტები სხეულის დაბალი მასით); მოწევა; ტუბერკულოზი; ალკოჰოლიზმი.

სიფრთხილის ზომები

მედიკამენტი ცელებრექსი®-ს, მისი სიცხის დამწევი ეფექტის გათვალისწინებით, შეუძლია შეამციროს ისეთი სიმპტომის დიაგნოსტიკური მნიშვნელობა, როგორიცაა ცხელება და გავლენა იქონიოს ინფექციის დიაგნოზზე.

გავლენა გულ-სისხლძარღვთა სისტემაზე

ცელეკოქსიბმა, ისევე როგორც ყველა კოქსიბმა, შეიძლება გაზარდოს სერიოზული გულ-სისხლძარღვთა გართულებების რისკი, როგორიცაა სისხლის შედედება, მიოკარდიუმის ინფარქტი და ინსულტი, რაც შეიძლება ფატალური იყოს. ამ რეაქციების რისკი შეიძლება გაიზარდოს პრეპარატის დოზისა და გამოყენების ხანგრძლივობის მიხედვით. ამ რისკის შედარებითი

ზრდა პაციენტებში, რომლებსაც ცნობილია რომ აქვთ გულ-სისხლძარღვთა დაავადება ან გულ-სისხლძარღვთა დაავადების რისკ-ფაქტორები, როგორც ჩანს, იგივეა, რაც იმ პაციენტებისთვის, რომლებსაც არ აქვთ გულ-სისხლძარღვთა დაავადება ან მისი რისკის ფაქტორები. თუმცა, გულ-სისხლძარღვთა დაავადების აბსოლუტური სიხშირე პაციენტებში, რომლებსაც დადასტურებულად აქვთ გულ-სისხლძარღვთა დაავადება ან გულ-სისხლძარღვთა დაავადების რისკის ფაქტორები, შეიძლება იყოს უფრო მაღალი, რადგან მათ საწყის ეტაპზე უფრო მაღალი სიხშირე ჰქონდათ. ამ რეაქციების რისკის შესამცირებლად პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ცელებრექსს®-ს, ის უნდა იქნას გამოყენებული ყველაზე დაბალ ეფექტურ დოზებში და რაც შეიძლება ხანმოკლე კურსის განმავლობაში (მკურნალი ექიმის შეხედულებისამებრ). მკურნალმა ექიმმა და პაციენტმა უნდა იცოდნენ ასეთი გართულებების განვითარების შესაძლებლობა გულ-სისხლძარღვთა სისტემის ფუნქციის დარღვევის ადრე ცნობილი სიმპტომების არარსებობის შემთხვევაშიც კი. პაციენტები უნდა იყვნენ ინფორმირებული გულ-სისხლძარღვთა სისტემის გვერდითი მოვლენების ნიშნებისა და სიმპტომების შესახებ და ზომების შესახებ, თუ ისინი გამოვლინდება.

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების (შერჩევითი COX-2 ინჰიბიტორების) გამოყენებისას პაციენტებში კორონარული არტერიის შუნტირების ოპერაციის შემდეგ ტკივილის სამკურნალოდ პირველი 10-14 დღის განმავლობაში, შესაძლებელია მიოკარდიუმის ინფარქტის და ცერებროვასკულური დარღვევების სიხშირის გაზრდა.

თრომბოციტების ფუნქციაზე ცელეკოქსიბის სუსტი ეფექტის გამო, ის არ შეიძლება იყოს აცეტილსალიცილის მჟავის შემცვლელი თრომბოემბოლიის პროფილაქტიკისთვის. ასევე, ამ მხრივ ანტითრომბოციტული თერაპია (მაგალითად, აცეტილსალიცილის მჟავა) არ უნდა შეწყდეს თრომბოემბოლიური გართულებების განვითარების რისკის მქონე პაციენტებში.

ყველა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალების მსგავსად, ცელეკოქსიბმა შეიძლება გამოიწვიოს არტერიული წნევის მატება, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს გულ-სისხლძარღვთა სისტემის გართულებები. ყველა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალება, ცელეკოქსიბის ჩათვლით, სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში. არტერიული წნევის მონიტორინგი უნდა ჩატარდეს ცელეკოქსიბით თერაპიის დასაწყისში, ასევე მკურნალობის მიმდინარეობისას.

გავლენა კუჭ-ნაწლავის ტრაქტზე

კუჭ-ნაწლავის პერფორაციის, წყლულის და სისხლდენის უკიდურესად იშვიათი შემთხვევები დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ცელეკოქსიბს. არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებით მკურნალობის დროს ამ გართულებების განვითარების რისკი ყველაზე მაღალია ხანდაზმულებში, გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების მქონე პაციენტებში და კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დაავადებების მქონე პაციენტებში, როგორიცაა წყლულები, სისხლდენა, ანთებითი პროცესები მწვავე სტადიაში და ისტორიაში. კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან სისხლდენის განვითარების სხვა რისკფაქტორებია ორალურ გლუკოკორტიკოსტეროიდებთან, ანტიკოაგულანტებთან და ანტითრომბოციტულ საშუალებებთან (აცეტილსალიცილის მჟავა) ერთდროული გამოყენება, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო თერაპიის ხანგრძლივი პერიოდი, მოწევა და ალკოჰოლის მოხმარება. კუჭ-ნაწლავის სერიოზული გვერდითი მოვლენების სპონტანური შეტყობინებების უმეტესობა ხანდაზმულ და დასუსტებულ პაციენტებში იყო.

კომბინირებული გამოყენება ორალურ ანტიკოაგულანტებთან

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების გამოყენებისას პერორალურ ანტიკოაგულანტებთან ერთად, სისხლდენის რისკი იზრდება. სიფრთხილეა რეკომენდებული ამ პრეპარატების ერთდროული გამოყენებისას. პერორალური ანტიკოაგულანტები მოიცავს ვარფარინს, კუმარინის ანტიკოაგულანტებს და პირდაპირ ორალურ ანტიკოაგულანტებს (მაგ., აპიქსაბანი, დაბიგატრანი და რივაროქსაბანი). სერიოზული (ზოგიერთი ფატალური) სისხლდენა დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად მკურნალობდნენ ვარფარინით ან ანალოგიური პრეპარატებით. ვინაიდან დაფიქსირდა პროთრომბინის დროის ზრდა (საერთაშორისო პროთრომბინის დრო (INR)), ანტიკოაგულანტული აქტივობა და/ან INR უნდა გაკონტროლდეს პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ერთდროულ თერაპიას ორალურ ანტიკოაგულანტებთან ცელებრექს®-ით მკურნალობის დაწყების ან მისი დოზის შეცვლის შემდეგ.

სითხის შეკავება და შეშუპება

სხვა პრეპარატების მსგავსად, რომლებიც აინჰიბირებენ პროსტაგლანდინების სინთეზს, ზოგიერთ პაციენტს, რომლებიც იღებენ ცელებრექს®-ს, შეიძლება განუვითარდეს სითხის შეკავება და შეშუპება, ამიტომ სიფრთხილეა საჭირო ამ პრეპარატის გამოყენებისას პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მიდრეკილება ან გაუარესება სითხის შეკავების გამო. პაციენტები, რომლებსაც ანამნეზში აქვთ გულის უკმარისობა ან არტერიული ჰიპერტენზია, უნდა იყვნენ მჭიდრო მონიტორინგის ქვეშ.

გავლენა თირკმლის ფუნქციაზე

არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებს, მათ შორის ცელეკოქსიბს, შეიძლება ჰქონდეს ტოქსიკური ეფექტი თირკმლის ფუნქციაზე. დადგენილია, რომ ცელეკოქსიბი არ არის უფრო ტოქსიკური ვიდრე სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები. ცელებრექსი® სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში თირკმლის ფუნქციის დარღვევით, გულის უკმარისობით, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევით და ასევე ხანდაზმულ პაციენტებში. ასეთ პაციენტებში უნდა მოხდეს თირკმლის ფუნქციის მჭიდრო მონიტორინგი (იხ. ნაწილი "მიღების წესი და დოზირება").

სიფრთხილეა საჭირო ცელებრექსის® გამოყენებისას დეჰიდრატაციის მქონე პაციენტებში. ასეთ შემთხვევებში მიზანშეწონილია ჯერ რეჰიდრატაცია და შემდეგ ცელებრექს®-ით თერაპიის დაწყება.

გავლენა ღვიძლის ფუნქციაზე

ცელებრექსი® არ უნდა იქნას გამოყენებული ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (Child-Pugh C კლასი). ცელებრექსი® სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული ღვიძლის ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტების მკურნალობისას და პრეპარატის საწყისი რეკომენდებული დოზა უნდა შემცირდეს ნახევრამდე (იხ. ნაწილი "დოზირება და მიღების წესი").

ზოგიერთ შემთხვევაში განვითარდა ღვიძლის მძიმე რეაქციები, მათ შორის ფულმინანტური ჰეპატიტი (ზოგჯერ ფატალური), ღვიძლის ნეკროზი და ღვიძლის უკმარისობა (ზოგჯერ ფატალური ან საჭიროებდა ღვიძლის ტრანსპლანტაციას). ამ რეაქციების უმეტესობა განვითარდა ცელეკოქსიბის დაწყებიდან 1 თვის შემდეგ.

პაციენტები ღვიძლის უკმარისობის სიმპტომებით და/ან ნიშნებით, ან ის პაციენტები, რომლებშიც ლაბორატორიულმა ტესტებმა აჩვენა ღვიძლის უკმარისობა, უნდა იყვნენ დეტალური დაკვირვების ქვეშ ცელებრექსით® მკურნალობის დროს ღვიძლის უფრო მძიმე რეაქციების განვითარებისთვის.

ანაფილაქსიური რეაქციები

გამოვლინდა ანაფილაქსიური რეაქციების შემთხვევები ცელებრექსის®-ის მიღებისას (იხ. თავი "უკუჩვენებები").

კანის სერიოზული რეაქციები

უკიდურესად იშვიათ შემთხვევებში, ცელეკოქსიბით დაფიქსირდა კანის სერიოზული რეაქციები, როგორიცაა წამლისმიერ რეაქცია ეოზინოფილიით და სისტემური სიმპტომებით (DRESS სინდრომი), ექსფოლიაციური დერმატიტი, სტივენს-ჯონსონის სინდრომი და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი ცელეკოქსიბით, ზოგიერთი მათგანი ფატალური იყო. ასეთი რეაქციების განვითარების რისკი უფრო მაღალია პაციენტებში თერაპიის დასაწყისში; უმეტეს შემთხვევაში, ასეთი რეაქციები დაიწყო თერაპიის პირველ თვეში. უნდა შეწყდეს ცელებრექსის® მიღება, თუ გამოვლინდა გამონაყარი კანზე, ლორწოვან გარსებში ცვლილებები ან ჰიპერმგრძნობელობის სხვა ნიშნები.

გლუკოკორტიკოსტეროიდული თერაპია

ცელებრექსს® არ შეუძლია ჩაანაცვლოს გლუკოკორტიკოსტეროიდები ან გამოიყენებული იყოს გლუკოკორტიკოსტეროიდების დეფიციტის სამკურნალოდ.

CYP2D6 იზოფერმენტის ფუნქციის დათრგუნვა

დადგინდა, რომ ცელეკოქსიბი არის CYP2D6 იზოფერმენტის ზომიერი ინჰიბიტორი. ცელეკოქსიბით თერაპიის დაწყების პერიოდში უნდა შემცირდეს CYP2D6 იზოენზიმით მეტაბოლიზებული მედიკამენტების დოზა, ხოლო ცელეკოქსიბით მკურნალობის დასრულების შემდეგ ამ პრეპარატების დოზა უნდა გაიზარდოს (იხ. ნაწილი „ურთიერთქმედება სხვა პრეპარატებთან“).

ურთიერთქმედება სხვა წამლებთან

ცელეკოქსიბის ერთდროულმა გამოყენებამ CYP2C9 იზოფერმენტის ინჰიბიტორებთან შეიძლება გამოიწვიოს მისი კონცენტრაციის მომატება სისხლის პლაზმაში. ასეთ შემთხვევებში შეიძლება საჭირო გახდეს ცელეკოქსიბის დოზის შემცირება.

ცელეკოქსიბის ერთდროულმა გამოყენებამ CYP2C9 იზოფერმენტის ინდუქტორებთან, როგორიცაა რიფამპიცინი, კარბამაზეპინი და ბარბიტურატები, შეიძლება გამოიწვიოს მისი კონცენტრაციის დაქვეითება სისხლის პლაზმაში. ასეთ შემთხვევებში შეიძლება საჭირო გახდეს ცელეკოქსიბის დოზის გაზრდა.

კლინიკურ ფარმაკოკინეტიკურ კვლევებში და in vitro კვლევებში ნაჩვენები იყო, რომ ცელეკოქსიბი, მიუხედავად იმისა რომ არ არის CYP2D6 იზოფერმენტის სუბსტრატი, აინჰიბირებს მის აქტივობას. აქედან გამომდინარე, არსებობს წამლის ურთიერთქმედების შესაძლებლობა in vivo, წამლებთან, რომელთა მეტაბოლიზმი დაკავშირებულია CYP2D6 იზოფერმენტთან.

ვარფარინი და სხვა ანტიკოაგულანტები: ერთდროული მიღებისას შეიძლება გაიზარდოს პროთრომბინის დრო.

ფლუკონაზოლი, კეტოკონაზოლი: 200 მგ ფლუკონაზოლის ერთდროული გამოყენებისას დღეში ერთხელ, აღინიშნება ცელეკოქსიბის კონცენტრაციის 2-ჯერ მომატება სისხლის პლაზმაში. ეს ეფექტი დაკავშირებულია ფლუკონაზოლის მიერ ცელეკოქსიბის მეტაბოლიზმის ინჰიბირებასთან CYP2C9 იზოფერმენტის მეშვეობით. პაციენტებმა, რომლებიც იღებენ ფლუკონაზოლს (CYP2C9 იზოფერმენტის ინჰიბიტორი) უნდა შეამცირონ ცელეკოქსიბის რეკომენდებული დოზა ორჯერ (იხ. თავი "მიღების წესი და დოზირება"). კეტოკონაზოლი (CYP3A4 იზოფერმენტის ინჰიბიტორი) არ ახდენს კლინიკურად მნიშვნელოვან გავლენას ცელეკოქსიბის მეტაბოლიზმზე.

დექსტრომეტორფანი და მეტოპროლოლი: დადგინდა, რომ ცელეკოქსიბის ერთდროულმა გამოყენებამ 200 მგ დოზით დღეში, გამოიწვია დექსტრომეტორფანის და მეტოპროლოლის (CYP2D6 იზოფერმენტის სუბსტრატები) კონცენტრაციების ზრდა შესაბამისად 2,6 და 1,5-ჯერ. კონცენტრაციების ეს ზრდა დაკავშირებულია ცელეკოქსიბის მიერ CYP2D6 იზოფერმენტის სუბსტრატების მეტაბოლიზმის ინჰიბირებასთან, თავად CYP2D6 იზოფერმენტის აქტივობის დათრგუნვით. ამასთან დაკავშირებით, ცელეკოქსიბით თერაპიის დაწყების პერიოდში უნდა შემცირდეს მედიკამენტების დოზა, რომლებიც წარმოადგენენ CYP2D6 იზოფერმენტის სუბსტრატს, ხოლო ცელეკოქსიბით მკურნალობის დასრულების შემდეგ, ამ მედიკამენტების დოზა უნდა გაიზარდოს.

მეტოტრექსატი: ცელეკოქსიბსა და მეტოტრექსატს შორის არ დაფიქსირებულა ფარმაკოკინეტიკური კლინიკურად მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედება.

ჰიპოტენზიული პრეპარატები, მათ შორის ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის

(აგფ) ინჰიბიტორები/ანგიოტენზინ II ანტაგონისტები (ან ანგიოტენზინ რეცეპტორების ბლოკატორები), დიურეტიკები და ბეტა-ბლოკატორები: პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბირებამ შეიძლება შეამციროს ანტიჰიპერტენზიული პრეპარატების მოქმედება, მათ შორის აგფ ინჰიბიტორები და/ან ანგიოტენზინის რეცეპტორების ბლოკატორები, დიურეტიკები და ბეტა ბლოკატორები. ეს ურთიერთქმედება მხედველობაში უნდა იქნას მიღებული, როდესაც ცელეკოქსიბი გამოიყენება აგფ ინჰიბიტორებთან და/ან ანგიოტენზინის რეცეპტორების ბლოკატორებთან, დიურეტიკებთან და ბეტა-ბლოკატორებთან ერთად.

ხანდაზმულ, დეჰიდრატაციულ პაციენტებში (მათ შორის პაციენტებში, რომლებიც იღებენ დიურეზულ თერაპიას) ან პაციენტებში თირკმელების ფუნქციის დარღვევით, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების, შერჩევითი COX-2 ინჰიბიტორების ჩათვლით, აგფ ინჰიბიტორებთან, ანგიოტენზინ II ანტაგონისტებთან და დიურეტიკებთან ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს ფუნქციის თირკმლის გაუარესება, მათ შორის თირკმელების შესაძლო მწვავე უკმარისობა. როგორც წესი, ეს ეფექტები შექცევადია. ამიტომ სიფრთხილეა საჭირო ამ პრეპარატების ერთდროული გამოყენებისას. ასეთ შემთხვევებში მიზანშეწონილია ჯერ რეჰიდრატაცია და შემდეგ ცელებრექს®-ით თერაპიის დაწყება. გარდა ამისა, გასათვალისწინებელია თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი თერაპიის დაწყებისას და პერიოდულად მედიკამენტების ერთდროული გამოყენებისას.

ციკლოსპორინი: იმის გათვალისწინებით, რომ არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები გავლენას ახდენენ პროსტაგლანდინების თირკმლისმიერ სინთეზზე, მათ შეუძლიათ გაზარდონ ნეფროტოქსიურობის რისკი ციკლოსპორინთან ერთად გამოყენებისას.

დიურეტიკები: ადრე ცნობილმა არასტეროიდულმა ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებმა შეიძლება შეამცირონ ფუროსემიდისა და თიაზიდების ნატრიურეზული ეფექტი ზოგიერთ პაციენტში პროსტაგლანდინების თირკმელებისმიერი სინთეზის შემცირებით; ეს გასათვალისწინებელია ცელეკოქსიბის გამოყენებისას.

ორალური კონტრაცეპტივები: არ ყოფილა კლინიკურად მნიშვნელოვანი ეფექტი კონტრაცეპტივების კომბინაციის ფარმაკოკინეტიკაზე (1 მგ ნორეთისტერონი / 35 მკგ ეთინილესტრადიოლი).

ლითიუმი: ლითიუმის და ცელეკოქსიბის ერთდროული გამოყენებისას აღინიშნა პლაზმაში ლითიუმის კონცენტრაციის ზრდა დაახლოებით 17%-ით. პაციენტები, რომლებიც იღებენ ლითიუმით თერაპიას, უნდა იმყოფებოდნენ მჭიდრო მონიტორინგის ქვეში ცელეკოქსიბის დაწყების ან მისი შეწყვეტისას.

სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები: ცელეკოქსიბის და სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების (აცეტილსალიცილის მჟავას არ შემცველი) ერთდროული გამოყენება თავიდან უნდა იქნას აცილებული.

ლიზინოპრილის კვლევის შედეგები: 1-ლი და მე-2 ხარისხის არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტების 28-დღიან კვლევაში, რომლებიც იღებდნენ ლიზინოპრილს ამ მიზეზით, აღმოჩნდა, რომ ცელეკოქსიბის ერთდროული გამოყენება 200 მგ დღეში ორჯერ არ იწვევდა საშუალო სისტოლური ან დიასტოლური წნევის კლინიკურად მნიშვნელოვან ზრდას (დადგენილი არტერიული წნევის 24-საათიანი მონიტორინგის შედეგებით) პლაცებოსთან შედარებით. პაციენტებს შორის, რომლებიც იღებდნენ ცელეკოქსიბს 200 მგ დოზით დღეში ორჯერ, მათი 48% არ რეაგირებდა ლიზინოპრილით თერაპიაზე (რეაგირების კრიტერიუმებად აღებული იყო, როგორც დიასტოლური წნევის დონე 90 მმ Hg-ზე მეტი ან დიასტოლური წნევის 10%-ით მატება საწყისთან შედარებით) იმ პაციენტებთან შედარებით, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს (პაციენტთა 27% არ რეაგირებდა ამ ჯგუფში).

სხვა პრეპარატები: არ იყო კლინიკურად მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედება ცელეკოქსიბსა და ანტაციდებს (ალუმინის და მაგნიუმის შემცველი პრეპარატები), ომეპრაზოლს, გლიბენკლამიდს, ფენიტოინს ან ტოლბუტამიდს შორის.

ცელეკოქსიბი არ ახდენს გავლენას აცეტილსალიცილის მჟავას ანტითრომბოციტურ ეფექტზე, რომელიც მიღებულია დაბალი დოზებით. ცელეკოქსიბი სუსტ გავლენას ახდენს თრომბოციტების ფუნქციაზე, ამიტომ არ შეიძლება ჩაითვალოს აცეტილსალიცილის მჟავის შემცვლელად, რომელიც გამოიყენება გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების პროფილაქტიკისთვის.

ჯანმრთელ მოხალისეებში, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები არ მოქმედებს დიგოქსინის ფარმაკოკინეტიკაზე. თუმცა, დიგოქსინის, ინდომეტაცინის და იბუპროფენის ერთდროული გამოყენებისას პაციენტებს აღენიშნებოდათ დიგოქსინის კონცენტრაციის მომატება სისხლის პლაზმაში. ეს გასათვალისწინებელია სხვა პრეპარატებთან ერთად გამოყენებისას, რომლებიც ზრდის დიგოქსინის კონცენტრაციას სისხლის პლაზმაში. არ არსებობს ინფორმაცია ცელეკოქსიბისა და დიგოქსინის ურთიერთქმედების შესახებ. გულ-სისხლძარღვთა სისტემაზე ცელეკოქსიბის სხვა ეფექტების გათვალისწინებით, სიფრთხილეა საჭირო დიგოქსინის ერთდროული გამოყენებისას. ამ შემთხვევაში რეკომენდებულია გვერდითი რეაქციების დეტალური მონიტორინგი. ცელეკოქსიბი უპირატესად მეტაბოლიზდება ღვიძლში CYP2C9 იზოფერმენტით. ვინაიდან ბარბიტურატები წარმოადგენენ CYP2C9 იზოფერმენტის ინდუქტორებს, ცელეკოქსიბთან ერთად მათი გამოყენებისას შეიძლება შეინიშნოს ამ უკანასკნელის კონცენტრაციის დაქვეითება სისხლის პლაზმაში.

ორსულობა და ძუძუთი კვება

ორსულ ქალებში ცელეკოქსიბის გამოყენების შესახებ არასაკმარისი მონაცემებია. ორსულობის დროს ცელებრექსის® გამოყენების პოტენციური რისკი დადგენილი არ არის, მაგრამ არ შეიძლება გამოირიცხოს.

მოქმედების მექანიზმის მიხედვით, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების, მათ შორის ცელეკოქსიბის გამოყენებისას, ზოგიერთ ქალს შეიძლება განუვითარდეს ცვლილებები საკვერცხეებში, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ორსულობის დროს გართულებები ან დაქვეითდეს ნაყოფიერება. ქალებში, რომლებიც გეგმავენ ორსულობას ან გადიან უნაყოფობის შეფასებას, გათვალისწინებული უნდა იყოს არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების, მათ შორის ცელეკოქსიბის მიღების შეწყვეტა.

ცელეკოქსიბი, რომელიც მიეკუთვნება პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორების ჯგუფს, ორსულობის დროს, განსაკუთრებით მესამე ტრიმესტრში მიღებისას, შეიძლება გამოიწვიოს საშვილოსნოს შეკუმშვის სისუსტე და არტერიული სადინრის ნაადრევი დახურვა. ორსულობის ადრეულ ეტაპებზე პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორების გამოყენებამ შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს ორსულობის მიმდინარეობაზე.

ცელებრექსის®-ის გამოყენება უკუნაჩვენებია ორსულობისა და ლაქტაციის დროს (იხ. თავი „უკუჩვენებები“). ორსულობის II-III ტრიმესტრში გამოყენებისას არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებმა შეიძლება გამოიწვიოს ნაყოფში თირკმლის ფუნქციის დარღვევის პროვოცირება, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ამნისტიური სითხის მოცულობის შემცირება ან, მძიმე შემთხვევებში, ოლიგოჰიდრამნიოზი. ეს მოვლენები შეიძლება მოხდეს მკურნალობის დაწყებიდან მალევე და ჩვეულებრივ

შექცევადია. ორსულ ქალებში, რომლებიც იღებენ ცელეკოქსიბს, გულდასმით უნდა გაკონტროლდეს ამნისტიური სითხის მოცულობა.

არსებობს შეზღუდული მტკიცებულება იმისა, რომ ცელეკოქსიბი გადადის დედის რძეში. კვლევებმა აჩვენა, რომ ცელეკოქსიბი გადადის დედის რძეში ძალიან დაბალი კონცენტრაციით. თუმცა, მეძუძურ ჩვილში ცელეკოქსიბის გვერდითი ეფექტების პოტენციალის გათვალისწინებით, უნდა შეფასდეს ლაქტაციის შეწყვეტის ან ცელეკოქსიბის მიღების მიზანშეწონილობა დედისთვის ცელებრექსის® მიღების მნიშვნელობის გათვალისწინებით.

მიღების წესები და დოზები

პერორალურად, ღეჭვის გარეშე, წყალთან ერთად, საკვების მიღებისაგან დამოუკიდებლად.

ვინაიდან გულ-სისხლძარღვთა სისტემიდან შესაძლო გართულებების რისკი

შეიძლება გაიზარდოს ცელებრექსის® დოზის გაზრდით და გამოყენების ხანგრძლივობით, ის უნდა იქნას გამოყენებული უმოკლეს ვადით, პრეპარატის მინიმალური ეფექტური დოზით. მაქსიმალური რეკომენდებული დღიური დოზა ხანგრძლივი გამოყენებისთვის არის 400 მგ.

ოსტეოართრიტის სიმპტომური მკურნალობა: რეკომენდებული დოზაა 200 მგ დღეში 1 ან 2 მიღებით.

რევმატოიდული ართრიტის სიმპტომური მკურნალობა: ცელეკოქსიბის რეკომენდებული დოზაა 100 ან 200 მგ 2-ჯერ დღეში.

მაანკილოზებელი სპონდილიტის სიმპტომური მკურნალობა: ცელეკოქსიბის რეკომენდებული დოზაა 200 მგ დღეში 1 ან 2 მიღებით. ზოგიერთ პაციენტში აღინიშნა დღეში 400 მგ-ის მიღების ეფექტურობა.

ტკივილის მკურნალობა: ცელეკოქსიბის რეკომენდებული საწყისი დოზაა 400 მგ, რასაც მოჰყვება დამატებითი დოზა 200 მგ პირველ დღეს, საჭიროების შემთხვევაში. მომდევნო დღეებში რეკომენდებული დოზაა 200 მგ 2-ჯერ დღეში, საჭიროებისამებრ.

პირველადი დისმენორეის მკურნალობა: ცელეკოქსიბის რეკომენდებული საწყისი დოზაა 400 მგ, რასაც მოჰყვება დამატებითი დოზა 200 მგ პირველ დღეს, საჭიროების შემთხვევაში. მომდევნო დღეებში რეკომენდებული დოზაა 200 მგ 2-ჯერ დღეში, საჭიროებისამებრ. ხანდაზმული პაციენტები: ჩვეულებრივ დოზის კორექცია არ არის საჭირო. თუმცა 50 კგ-ზე ნაკლები წონის პაციენტებში უმჯობესია მკურნალობა დაიწყოს მინიმალური რეკომენდებული დოზით.

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა: პაციენტებში ღვიძლის მსუბუქი უკმარისობით (Child-Pugh კლასი A), დოზის კორექცია საჭირო არ არის. ღვიძლის ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტებში (კლასი B Child-Pugh კლასიფიკაციის მიხედვით), პრეპარატის საწყისი რეკომენდებული დოზა უნდა შემცირდეს ორჯერ. არ არსებობს პრეპარატის გამოყენების გამოცდილება ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (კლასი C Child-Pugh კლასიფიკაციის მიხედვით) (იხ. თავები

„განსაკუთრებული მითითებები“, „უკუჩვენებები“).

თირკმლის უკმარისობა: არ არის საჭირო დოზის კორექცია პაციენტებში თირკმლის მსუბუქი და ზომიერი უკმარისობით. არ არსებობს პრეპარატის გამოყენების გამოცდილება თირკმლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. თავები „განსაკუთრებული მითითებები“, „უკუჩვენებები“).

ფლუკონაზოლთან ერთდროული გამოყენება: ფლუკონაზოლის (CYP2C9 იზოფერმენტის ინჰიბიტორი) და ცელებრექსის® ერთდროულად გამოყენებისას პრეპარატის საწყისი რეკომენდებული დოზა უნდა შემცირდეს ორჯერ. სიფრთხილე უნდა იქნას გამოყენებული CYP2C9 იზოფერმენტის სხვა ინჰიბიტორებთან ერთად გამოყენებისას.

ცელებრექსი® სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ცუდი მეტაბოლიზმი ან არსებობს ასეთი მდგომარეობის ეჭვი, რადგან ამან შეიძლება გამოიწვიოს ცელეკოქსიბის მაღალი კონცენტრაციის დაგროვება სისხლის პლაზმაში. ასეთ პაციენტებში პრეპარატის საწყისი რეკომენდებული დოზა უნდა შემცირდეს ორჯერ.

გავლენა ავტომობილის მართვაზე

მექანიზმების მართვის უნარზე.ცელეკოქსიბის გავლენა სატრანსპორტო საშუალებების მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე არ არის გამოკვლეული. თუმცა, ფარმაკოდინამიკური თვისებებისა და უსაფრთხოების საერთო პროფილიდან გამომდინარე, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ცელებრექს®-ს ჰქონდეს ასეთი ეფექტი.

სიფრთხილე უნდა გამოიჩინოთ სატრანსპორტო საშუალებების მართვისას და სხვა პოტენციურად სახიფათო აქტივობებში ჩართვისას, რომლებიც საჭიროებენ კონცენტრაციის და ფსიქომოტორული სიჩქარის გაზრდას, რადგან პრეპარატმა შეიძლება გამოიწვიოს თავბრუსხვევა და სხვა გვერდითი მოვლენები, რამაც შეიძლება გავლენა მოახდინოს ამ უნარებზე.

გვერდითი მოვლენები

სიხშირის შეფასების კრიტერიუმები: ძალიან ხშირი ≥ 10%; ხშირი - ≥ 1% და < 10%; ნაკლებად ხშირი - ≥ 0.1% და

< 1%; იშვიათი - > 0.01% და < 0.1%, ძალიან იშვიათი - < 0.01%.

გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ: ხშირი - პერიფერიული შეშუპება, არტერიული წნევის მომატება, არტერიული ჰიპერტენზიის გაუარესების ჩათვლით; ნაკლებად ხშირი - „ალები“ გულისცემის შეგრძნება; იშვიათი - გულის ქრონიკული უკმარისობის, არითმიის, ტაქიკარდიის, იშემიური ინსულტის და მიოკარდიუმის ინფარქტის გამოვლინება.

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან: ხშირი - მუცლის ტკივილი, დიარეა, დისპეფსია, მეტეორიზმი, ღებინება; ნაკლებად ხშირი - სტომატოლოგიური დაავადებები (პოსტექსტრაქციის ალვეოლიტი); იშვიათი - კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლული, საყლაპავის წყლული; ძალიან იშვიათი - ნაწლავის პერფორაცია, პანკრეატიტი.

ნერვული სისტემის მხრივ: ხშირი - თავბრუსხვევა, უძილობა; ნაკლებად ხშირი - შფოთვა, კუნთების ტონუსის მომატება, ძილიანობა; იშვიათი - დაბნეულობა (ფსიქოზი).

თირკმელების და საშარდე სისტემის მხრივ: ხშირი - საშარდე გზების ინფექცია.

სასუნთქი სისტემის მხრივ: ხშირი - ბრონქიტი, ხველა, სინუსიტი, ზედა სასუნთქი გზების ინფექციები; ნაკლებად ხშირი - ფარინგიტი, რინიტი.

კანის საფარველის მხრივ: ხშირი - კანის ქავილი (მათ შორის გენერალიზებული), გამონაყარი კანზე; ნაკლებად ხშირი - ჭინჭრის ციება, ექიმოზი; იშვიათი - ალოპეცია.

სისხლიდან: ნაკლებად ხშირი - ანემია, ექიმოზი; იშვიათი - თრომბოციტოპენია.

იმუნური სისტემის მხრივ: იშვიათი - ანგიონევროზული შეშუპება; ძალიან იშვიათი - ბულოზური გამონაყარი (ბულოზური დერმატიტი).

გრძნობის ორგანოების მხრიდან: ნაკლებად ხშირი - ტინიტუსი, მხედველობის დაბინდვა. ჰეპატობილიარული სისტემის მხრივ: ნაკლებად ხშირი - ღვიძლის ფერმენტების აქტივობის მომატება (მათ შორის ალანინ ამინოტრანსფერაზა და ასპარტატამინოტრანსფერაზა).

ზოგადი: ნაკლებად ხშირი - ჰიპერმგრძნობელობა, გრიპის მსგავსი სინდრომი, შემთხვევითი დაზიანება, სახის შეშუპება.

პოსტმარკეტინგულ დაკვირვებებში გამოვლენილი გვერდითი მოვლენები:

მიუხედავად იმისა, რომ ეს რეაქციები გამოვლინდა პოსტმარკეტინგული დაკვირვების დროს, ისინი განაწილდა სიხშირის მიხედვით შემდეგნაირად: ძალიან ხშირი ≥ 10%; ხშირი - ≥ 1% და < 10%; ნაკლებად ხშირი - ≥ 0.1% და < 1%; იშვიათი - > 0,01% და < 0,1%; ძალიან იშვიათი - < 0.01%, სიხშირე უცნობია - სიხშირე არ შეიძლება შეფასდეს არსებული მონაცემების საფუძველზე

იმუნური სისტემის მხრივ: ძალიან იშვიათი - ანაფილაქსიური რეაქციები.

ნერვული სისტემის მხრივ: იშვიათი - ჰალუცინაციები; ძალიან იშვიათი - ცერებრალური სისხლჩაქცევები, ასეპტიური მენინგიტი, გემოვნების დაკარგვა, ყნოსვის დაკარგვა.

მხედველობის ორგანოს მხრივ: იშვიათი - კონიუნქტივიტი.

სისხლძარღვების მხრიდან: ძალიან იშვიათი - ვასკულიტი.

სასუნთქი სისტემის მხრივ: იშვიათი - ფილტვის ემბოლია, პნევმონიტი.

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: იშვიათი - კუჭ-ნაწლავის სისხლდენა. ჰეპატობილიარული სისტემის მხრივ: იშვიათი - ჰეპატიტი; ძალიან იშვიათი - ღვიძლის უკმარისობა, ფულმინანტური ჰეპატიტი, ღვიძლის ნეკროზი (იხ. თავი "განსაკუთრებული მითითებები", ქვეთავი "ზემოქმედება ღვიძლის ფუნქციაზე"), ქოლესტაზი, ქოლესტაზური ჰეპატიტი, სიყვითლე.

კანიდან და კანქვეშა ქსოვილის მხრივ: იშვიათი - ფოტომგრძნობელობის რეაქციები; ძალიან იშვიათი - სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, მულტიფორმული ერითემა, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი, წამლისმიერი გამონაყარი ეოზინოფილიასთან და სისტემურ სიმპტომებთან ერთად (DRESS ან ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომი), მწვავე გენერალიზებული ეგზანთემატოზური პუსტულოზი, ექსფოლიაციური დერმატიტი.

თირკმელებისა და შარდსასქესო სისტემის მხრივ: იშვიათი - თირკმელების მწვავე უკმარისობა (იხ. თავი "განსაკუთრებული მითითებები", ქვეთავი "ზემოქმედება თირკმლის ფუნქციაზე"), ჰიპონატრიემია; ძალიან იშვიათი - ტუბულოინტერსტიციული ნეფრიტი, ნეფროზული სინდრომი, მინიმალური ცვლილების დაავადება.

რეპროდუქციული სისტემის მხრივ: იშვიათი - მენსტრუალური ციკლის დარღვევა; სიხშირე უცნობია† - ნაყოფიერების დაქვეითება ქალებში (იხ. თავი „გამოყენება ორსულობისა და ლაქტაციის დროს“).

სისტემური დარღვევები: იშვიათად - ტკივილი გულმკერდის არეში.

†ქალები, რომლებიც გეგმავდნენ ორსულობას, გამორიცხული იყო კვლევისგან და ამიტომ არ იყო ჩართული რეაქციის სიხშირის გამოთვლებში.

ჭარბი დოზა

დოზის გადაჭარბების კლინიკური გამოცდილება შეზღუდულია. კლინიკურად მნიშვნელოვანი გვერდითი ეფექტების გარეშე, გამოყენებულ იქნა ერთჯერადი დოზები 1200 მგ-მდე და მრავალჯერადი დოზა 1200 მგ-მდე 2-ჯერ დღეში. დოზის გადაჭარბებაზე ეჭვის არსებობის შემთხვევაში უნდა ჩატარდეს შესაბამისი დამხმარე თერაპია. სავარაუდოდ, დიალიზი არ არის მედიკამენტის სისხლიდან გამოტანის

ეფექტური მეთოდი, პრეპარატის პლაზმის ცილებთან შეკავშირების მაღალი ხარისხის გამო.

შემადგენლობა

აქტიური ნივთიერება: ცელეკოქსიბი - 100 მგ ან 200 მგ. დამხმარე ნივთიერებები:

კაფსულები 100 მგ და 200 მგ

ლაქტოზას მონოჰიდრატი 149,7 მგ/49,8 მგ, ნატრიუმის ლაურილსულფატი 8,1 მგ/8,1 მგ, პოვიდონი K30 6,8 მგ/6,7 მგ, ნატრიუმის კროსკარმელოზა 2,7 მგ/2,7 მგ, მაგნიუმის სტეარატი 2,7 მგ/2,7 მგ; გარსი: ტიტანის დიოქსიდი 1.7 მგ, ჟელატინი 58.3 მგ. 100 მგ კაფსულების მელანი (ლურჯი მელანი SB-6018) შეიცავს: შელაქს 22-27%, ეთანოლს 33-38%, იზოპროპანოლს 0,5-4%, ბუტანოლს 4-8%, პროპილენგლიკოლს 3-6%, ამიაკის წყალხსნარს 1-2 %, ალუმინის ლაქი ცისფერი FD&C Blue #2 ინდიგოტინის საღებავზე დაფუძნებული (E132) 24-28%. 200 მგ კაფსულების მელანი (ყვითელი მელანი SB-3002) შეიცავს: შელაკს 22-27%, ეთანოლს 33-38%, იზოპროპანოლს 3-7%, ბუტანოლს 4-9%, პროპილენგლიკოლს 3-6%, ამიაკის წყალხსნარს 1-2 %, რკინის ოქსიდის ყვითელი საღებავი (E172) 18-22%.

აღწერილობა:

100 მგ კაფსულა: გაუმჭვირვალე თეთრი ან თითქმის თეთრი, მყარი ჟელატინის კაფსულა ცისფერ ზოლებზე ლურჯი მარკირებით: «100» კაფსულის ერთ ნაწილზე და «7767» კაფსულის მეორე ნაწილზე.

200 მგ კაფსულა: გაუმჭვირვალე თეთრი ან თითქმის თეთრი, მყარი ჟელატინის კაფსულა ყვითელ ზოლებზე თეთრი მარკირებით: «200» კაფსულის ერთ ნაწილზე და «7767» კაფსულის მეორე ნაწილზე.

კაფსულის შიგთავსი: თეთრი ან თითქმის თეთრი გრანულები.

შენახვის პირობები

შეინახეთ არაუმეტეს 30°C ტემპერატურაზე. შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას.

ვარგისიანობის ვადა

3 წელი.

არ შეიძლება გამოყენება შეფუთვაზე მითითებული ვადის ამოწურვის შემდეგ.

აფთიაქიდან გაცემის წესი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

ფარმაკოლოგიური თვისებები

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატი (NSAID).

კოდი АТХ: М01АН01

ფარმაკოლოგიური თვისებები

ფარმაკოდინამიკა

ცელეკოქსიბს აქვს ანთების საწინააღმდეგო, ტკივილგამაყუჩებელი და სიცხის დამწევი ეფექტები ანთებითი პროსტაგლანდინების (Pg) წარმოქმნის ბლოკირებით, ძირითადად ციკლოოქსიგენაზა-2-ის (COX-2) ინჰიბირებით. COX-2-ის ინდუქცია ხდება ანთების საპასუხოდ და იწვევს პროსტაგლანდინების, განსაკუთრებით პროსტაგლანდინის E2-ის სინთეზს და დაგროვებას, ამასთან ძლიერდება ანთების გამოვლინება (შეშუპება და ტკივილი). ადამიანებში თერაპიულ დოზებში ცელეკოქსიბი მნიშვნელოვნად არ აინჰიბირებს ციკლოოქსიგენაზა-

1-ს (COX-1) და არ ახდენს გავლენას COX-1-ის გააქტიურების შედეგად სინთეზირებულ პროსტაგლანდინებზე და ასევე არ ახდენს გავლენას ნორმალურ ფიზიოლოგიურ პროცესებზე, რომელიც დაკავშირებულია COX-1-თან და რომლებიც გვხვდება ქსოვილებში და, პირველ რიგში, კუჭის, ნაწლავებისა ქსოვილებში და თრომბოციტებში.

გავლენა თირკმლის ფუნქციაზე

ცელეკოქსიბი ამცირებს PgE2-ისა და 6-კეტო-PgF1-ის (პროსტაციკლინის მეტაბოლიტი) თირკმელებით ექსკრეციას, მაგრამ არ ახდენს გავლენას შრატში თრომბოქსან B2 და თრომბოქსანის მეტაბოლიტის 11-დეჰიდროთრომბოქსან B2-ის თირკმელებით გამოყოფაზე, (ორივე COX-1 პროდუქტია). ცელეკოქსიბი არ იწვევს გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარის (GFR) შემცირებას ხანდაზმულ პაციენტებში და თირკმელების ქრონიკული უკმარისობის მქონე პირებში, ტრანზისტორულად ამცირებს ნატრიუმის ექსკრეციას. ართრიტის მქონე პაციენტებში პერიფერიული შეშუპების, ჰიპერტენზიის და გულის უკმარისობის გამოვლენილი სიხშირე შედარებულია COX-ის არასელექციურ ინჰიბიტორებთან, რომლებსაც აქვთ COX-1 და COX-2-ის მიმართ ინჰიბიტორული აქტივობა. ეს ეფექტი ყველაზე გამოხატული იყო პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ დიურეტიკულ თერაპიას. თუმცა, არ იყო მაღალი არტერიული წნევის ან გულის უკმარისობის შემთხვევების ზრდა და პერიფერიული შეშუპება იყო მსუბუქი და მიმდინარეობდა თავისთავად.

ფარმაკოკინეტიკა

შეწოვა

უზმოზე მიღებისას ცელეკოქსიბი კარგად შეიწოვება და აღწევს მაქსიმალურ კონცენტრაციას (Сmах) სისხლის პლაზმაში დაახლოებით 2-3 საათის შემდეგ. 200 მგ მიღების შემდეგ Сmах სისხლის პლაზმაში არის 705 ნგ/მლ. პრეპარატის აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა გამოკვლეული არ არის. Сmахდა კონცენტრაცია-დროის ფარმაკოკინეტიკური მრუდის ქვეშ არსებული ფართობი (AUC) დაახლოებით პროპორციულია მიღებული დოზის, დოზის დიაპაზონში 200 მგ-მდე 2-ჯერ დღეში; როდესაც ცელეკოქსიბი გამოიყენება უფრო მაღალი დოზებით, Сmах-ისა და AUC-ის ზრდის ხარისხი ნაკლებად პროპორციულად ხდება.

განაწილება

პლაზმის ცილებთან შეკავშირება კონცენტრაციისგან დამოუკიდებელია და შეადგენს დაახლოებით 97%-ს; ცელეკოქსიბი არ უკავშირდება სისხლის ერითროციტებს. ცელეკოქსიბი აღწევს ჰემატოენცეფალურ ბარიერში.

მეტაბოლიზმი

ცელეკოქსიბი მეტაბოლიზდება ღვიძლში ჰიდროქსილირებით, დაჟანგვით და ნაწილობრივ გლუკურონიდაციით. მეტაბოლიზმი ძირითადად ხდება ციტოქრომ P450 CYP2C9-ის მონაწილეობით (იხ. თავი „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან“). სისხლში აღმოჩენილი მეტაბოლიტები არ არის ფარმაკოლოგიურად აქტიური COX-1 და COX-2-ის მიმართ. ციტოქრომ P450 CYP2C9-ის აქტივობა მცირდება გენეტიკური პოლიმორფიზმის მქონე პირებში, როგორიცაა ჰომოზიგოტური CYP2C9*3 პოლიმორფიზმი, რაც იწვევს ფერმენტების ეფექტურობის დაქვეითებას.

გამოყოფა

ცელეკოქსიბი მეტაბოლიზდება ღვიძლში, გამოიყოფა ნაწლავებისა და თირკმელების გზით მეტაბოლიტების სახით (57% და 27%, შესაბამისად), მიღებული დოზის 1%-ზე ნაკლები უცვლელია. განმეორებითი მიღებისას ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 8-12 საათს, ხოლო კლირენსი არის დაახლოებით 500 მლ/წთ. განმეორებითი მიღებისას პლაზმაში წონასწორული კონცენტრაცია მიიღწევა მე-5 დღეს. ძირითადი ფარმაკოკინეტიკური პარამეტრების ცვალებადობა (AUC, Cmax, ნახევარგამოყოფის პერიოდი) არის დაახლოებით 30%. განაწილების საშუალო მოცულობა წონასწორულ მდგომარეობაში არის დაახლოებით 500 ლ/70 კგ ახალგაზრდა ჯანმრთელ ზრდასრულ პაციენტებში, რაც მიუთითებს ცელეკოქსიბის ფართო ქსოვილებში განაწილებაზე.

საკვების მიღების გავლენა

ცელეკოქსიბის მიღება ცხიმიან კვებასთან ერთად ზრდის Сmах-ის მიღწევის დროს დაახლოებით 4 საათით და ზრდის სრულ შეწოვას დაახლოებით 20%-ით.

განსაკუთრებული პაციენტების ჯგუფები

ხანდაზმული პაციენტები

65 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში აღინიშნება ცელეკოქსიბის Cmax, AUC საშუალო მნიშვნელობების 1,5-2-ჯერ ზრდა, რაც დიდწილად განპირობებულია სხეულის წონის ცვლილებით და არა ასაკით (ხანდაზმული პაციენტები, როგორც წესი, აქვთ უფრო დაბალი სხეულის საშუალო წონა, ვიდრე ახალგაზრდებში, რის გამოც, სხვა თანაბარ პირობებში, ისინი აღწევენ ცელეკოქსიბის უფრო მაღალ კონცენტრაციებს). ამავე მიზეზით, ხანდაზმულ ქალებს ჩვეულებრივ აქვთ პრეპარატის უფრო მაღალი კონცენტრაცია პლაზმაში, ვიდრე ხანდაზმულ მამაკაცებში. ეს ფარმაკოკინეტიკური მახასიათებლები, როგორც წესი, არ საჭიროებს დოზის კორექციას. თუმცა, ხანდაზმულ პაციენტებში, რომელთა წონა 50 კგ-ზე ნაკლებია, მკურნალობა უნდა დაიწყოს მინიმალური რეკომენდებული დოზით.

რასა

შავკანიანებში ცელეკოქსიბის AUC დაახლოებით 40%-ით მეტია, ვიდრე ევროპელებში. ამ ფაქტის მიზეზები და კლინიკური მნიშვნელობა უცნობია.

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

ცელეკოქსიბის პლაზმური კონცენტრაცია ღვიძლის მსუბუქი უკმარისობის მქონე პაციენტებში (Child-Pugh კლასი A) ოდნავ იცვლება.

ღვიძლის ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტებში (Child-Pugh კლასი B), ცელეკოქსიბის პლაზმური კონცენტრაცია შეიძლება გაიზარდოს თითქმის 2-ჯერ.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

ხანდაზმულ პაციენტებში GFR-ის დაქვეითებით > 65 მლ/წთ/1,73 მ2 რაც ასოცირებულია ასაკთან დაკავშირებულ ცვლილებებთან, და პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ GFR ტოლი 35-60 მლ/წთ/1,73 მ2, ცელეკოქსიბის ფარმაკოკინეტიკა გავლენას არ ახდენს. არ არსებობს მნიშვნელოვანი კავშირი შრატის კრეატინინს (ან კრეატინინის კლირენსს (CR)) და ცელეკოქსიბის კლირენსს შორის. ვარაუდობენ, რომ თირკმელების მძიმე უკმარისობის არსებობა გავლენას არ ახდენს ცელეკოქსიბის კლირენსზე, რადგან მისი ელიმინაციის ძირითადი გზა ღვიძლში არააქტიურ მეტაბოლიტებად გარდაქმნაა.

ინსტრუქციის სრული ტექსტი · სამედიცინო ინსტრუქცია

ინსტრუქცია

სამკურნალო პრეპარატის გამოყენების შესახებ

ცელებრექსი®

სავაჭრო დასახელება: ცელებრექსი®

საერთაშორისო არაკომერციული სახელი: ცელეკოქსიბი

დოზირების ფორმა: კაფსულები

შემადგენლობა (1 კაფსულა): აქტიური ნივთიერება: ცელეკოქსიბი - 100 მგ ან 200 მგ. დამხმარე ნივთიერებები:

კაფსულები 100 მგ და 200 მგ

ლაქტოზას მონოჰიდრატი 149,7 მგ/49,8 მგ, ნატრიუმის ლაურილსულფატი 8,1 მგ/8,1 მგ, პოვიდონი K30 6,8 მგ/6,7 მგ, ნატრიუმის კროსკარმელოზა 2,7 მგ/2,7 მგ, მაგნიუმის სტეარატი 2,7 მგ/2,7 მგ; გარსი: ტიტანის დიოქსიდი 1.7 მგ, ჟელატინი 58.3 მგ. 100 მგ კაფსულების მელანი (ლურჯი მელანი SB-6018) შეიცავს: შელაქს 22-27%, ეთანოლს 33-38%, იზოპროპანოლს 0,5-4%, ბუტანოლს 4-8%, პროპილენგლიკოლს 3-6%, ამიაკის წყალხსნარს 1-2 %, ალუმინის ლაქი ცისფერი FD&C Blue #2 ინდიგოტინის საღებავზე დაფუძნებული (E132) 24-28%. 200 მგ კაფსულების მელანი (ყვითელი მელანი SB-3002) შეიცავს: შელაკს 22-27%, ეთანოლს 33-38%, იზოპროპანოლს 3-7%, ბუტანოლს 4-9%, პროპილენგლიკოლს 3-6%, ამიაკის წყალხსნარს 1-2 %, რკინის ოქსიდის ყვითელი საღებავი (E172) 18-22%.

აღწერილობა:

100 მგ კაფსულა: გაუმჭვირვალე თეთრი ან თითქმის თეთრი, მყარი ჟელატინის კაფსულა ცისფერ ზოლებზე ლურჯი მარკირებით: «100» კაფსულის ერთ ნაწილზე და «7767» კაფსულის მეორე ნაწილზე.

200 მგ კაფსულა: გაუმჭვირვალე თეთრი ან თითქმის თეთრი, მყარი ჟელატინის კაფსულა ყვითელ ზოლებზე თეთრი მარკირებით: «200» კაფსულის ერთ ნაწილზე და «7767» კაფსულის მეორე ნაწილზე.

კაფსულის შიგთავსი: თეთრი ან თითქმის თეთრი გრანულები.

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატი (NSAID).

კოდი АТХ: М01АН01

ფარმაკოლოგიური თვისებები

ფარმაკოდინამიკა

ცელეკოქსიბს აქვს ანთების საწინააღმდეგო, ტკივილგამაყუჩებელი და სიცხის დამწევი ეფექტები ანთებითი პროსტაგლანდინების (Pg) წარმოქმნის ბლოკირებით, ძირითადად ციკლოოქსიგენაზა-2-ის (COX-2) ინჰიბირებით. COX-2-ის ინდუქცია ხდება ანთების საპასუხოდ და იწვევს პროსტაგლანდინების, განსაკუთრებით პროსტაგლანდინის E2-ის სინთეზს და დაგროვებას, ამასთან ძლიერდება ანთების გამოვლინება (შეშუპება და ტკივილი). ადამიანებში თერაპიულ დოზებში ცელეკოქსიბი მნიშვნელოვნად არ აინჰიბირებს ციკლოოქსიგენაზა-

1-ს (COX-1) და არ ახდენს გავლენას COX-1-ის გააქტიურების შედეგად სინთეზირებულ პროსტაგლანდინებზე და ასევე არ ახდენს გავლენას ნორმალურ ფიზიოლოგიურ პროცესებზე, რომელიც დაკავშირებულია COX-1-თან და რომლებიც გვხვდება ქსოვილებში და, პირველ რიგში, კუჭის, ნაწლავებისა ქსოვილებში და თრომბოციტებში.

გავლენა თირკმლის ფუნქციაზე

ცელეკოქსიბი ამცირებს PgE2-ისა და 6-კეტო-PgF1-ის (პროსტაციკლინის მეტაბოლიტი) თირკმელებით ექსკრეციას, მაგრამ არ ახდენს გავლენას შრატში თრომბოქსან B2 და თრომბოქსანის მეტაბოლიტის 11-დეჰიდროთრომბოქსან B2-ის თირკმელებით გამოყოფაზე, (ორივე COX-1 პროდუქტია). ცელეკოქსიბი არ იწვევს გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარის (GFR) შემცირებას ხანდაზმულ პაციენტებში და თირკმელების ქრონიკული უკმარისობის მქონე პირებში, ტრანზისტორულად ამცირებს ნატრიუმის ექსკრეციას. ართრიტის მქონე პაციენტებში პერიფერიული შეშუპების, ჰიპერტენზიის და გულის უკმარისობის გამოვლენილი სიხშირე შედარებულია COX-ის არასელექციურ ინჰიბიტორებთან, რომლებსაც აქვთ COX-1 და COX-2-ის მიმართ ინჰიბიტორული აქტივობა. ეს ეფექტი ყველაზე გამოხატული იყო პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ დიურეტიკულ თერაპიას. თუმცა, არ იყო მაღალი არტერიული წნევის ან გულის უკმარისობის შემთხვევების ზრდა და პერიფერიული შეშუპება იყო მსუბუქი და მიმდინარეობდა თავისთავად.

ფარმაკოკინეტიკა

შეწოვა

უზმოზე მიღებისას ცელეკოქსიბი კარგად შეიწოვება და აღწევს მაქსიმალურ კონცენტრაციას (Сmах) სისხლის პლაზმაში დაახლოებით 2-3 საათის შემდეგ. 200 მგ მიღების შემდეგ Сmах სისხლის პლაზმაში არის 705 ნგ/მლ. პრეპარატის აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა გამოკვლეული არ არის. Сmахდა კონცენტრაცია-დროის ფარმაკოკინეტიკური მრუდის ქვეშ არსებული ფართობი (AUC) დაახლოებით პროპორციულია მიღებული დოზის, დოზის დიაპაზონში 200 მგ-მდე 2-ჯერ დღეში; როდესაც ცელეკოქსიბი გამოიყენება უფრო მაღალი დოზებით, Сmах-ისა და AUC-ის ზრდის ხარისხი ნაკლებად პროპორციულად ხდება.

განაწილება

პლაზმის ცილებთან შეკავშირება კონცენტრაციისგან დამოუკიდებელია და შეადგენს დაახლოებით 97%-ს; ცელეკოქსიბი არ უკავშირდება სისხლის ერითროციტებს. ცელეკოქსიბი აღწევს ჰემატოენცეფალურ ბარიერში.

მეტაბოლიზმი

ცელეკოქსიბი მეტაბოლიზდება ღვიძლში ჰიდროქსილირებით, დაჟანგვით და ნაწილობრივ გლუკურონიდაციით. მეტაბოლიზმი ძირითადად ხდება ციტოქრომ P450 CYP2C9-ის მონაწილეობით (იხ. თავი „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან“). სისხლში აღმოჩენილი მეტაბოლიტები არ არის ფარმაკოლოგიურად აქტიური COX-1 და COX-2-ის მიმართ. ციტოქრომ P450 CYP2C9-ის აქტივობა მცირდება გენეტიკური პოლიმორფიზმის მქონე პირებში, როგორიცაა ჰომოზიგოტური CYP2C9*3 პოლიმორფიზმი, რაც იწვევს ფერმენტების ეფექტურობის დაქვეითებას.

გამოყოფა

ცელეკოქსიბი მეტაბოლიზდება ღვიძლში, გამოიყოფა ნაწლავებისა და თირკმელების გზით მეტაბოლიტების სახით (57% და 27%, შესაბამისად), მიღებული დოზის 1%-ზე ნაკლები უცვლელია. განმეორებითი მიღებისას ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 8-12 საათს, ხოლო კლირენსი არის დაახლოებით 500 მლ/წთ. განმეორებითი მიღებისას პლაზმაში წონასწორული კონცენტრაცია მიიღწევა მე-5 დღეს. ძირითადი ფარმაკოკინეტიკური პარამეტრების ცვალებადობა (AUC, Cmax, ნახევარგამოყოფის პერიოდი) არის დაახლოებით 30%. განაწილების საშუალო მოცულობა წონასწორულ მდგომარეობაში არის დაახლოებით 500 ლ/70 კგ ახალგაზრდა ჯანმრთელ ზრდასრულ პაციენტებში, რაც მიუთითებს ცელეკოქსიბის ფართო ქსოვილებში განაწილებაზე.

საკვების მიღების გავლენა

ცელეკოქსიბის მიღება ცხიმიან კვებასთან ერთად ზრდის Сmах-ის მიღწევის დროს დაახლოებით 4 საათით და ზრდის სრულ შეწოვას დაახლოებით 20%-ით.

განსაკუთრებული პაციენტების ჯგუფები

ხანდაზმული პაციენტები

65 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში აღინიშნება ცელეკოქსიბის Cmax, AUC საშუალო მნიშვნელობების 1,5-2-ჯერ ზრდა, რაც დიდწილად განპირობებულია სხეულის წონის ცვლილებით და არა ასაკით (ხანდაზმული პაციენტები, როგორც წესი, აქვთ უფრო დაბალი სხეულის საშუალო წონა, ვიდრე ახალგაზრდებში, რის გამოც, სხვა თანაბარ პირობებში, ისინი აღწევენ ცელეკოქსიბის უფრო მაღალ კონცენტრაციებს). ამავე მიზეზით, ხანდაზმულ ქალებს ჩვეულებრივ აქვთ პრეპარატის უფრო მაღალი კონცენტრაცია პლაზმაში, ვიდრე ხანდაზმულ მამაკაცებში. ეს ფარმაკოკინეტიკური მახასიათებლები, როგორც წესი, არ საჭიროებს დოზის კორექციას. თუმცა, ხანდაზმულ პაციენტებში, რომელთა წონა 50 კგ-ზე ნაკლებია, მკურნალობა უნდა დაიწყოს მინიმალური რეკომენდებული დოზით.

რასა

შავკანიანებში ცელეკოქსიბის AUC დაახლოებით 40%-ით მეტია, ვიდრე ევროპელებში. ამ ფაქტის მიზეზები და კლინიკური მნიშვნელობა უცნობია.

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

ცელეკოქსიბის პლაზმური კონცენტრაცია ღვიძლის მსუბუქი უკმარისობის მქონე პაციენტებში (Child-Pugh კლასი A) ოდნავ იცვლება.

ღვიძლის ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტებში (Child-Pugh კლასი B), ცელეკოქსიბის პლაზმური კონცენტრაცია შეიძლება გაიზარდოს თითქმის 2-ჯერ.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

ხანდაზმულ პაციენტებში GFR-ის დაქვეითებით > 65 მლ/წთ/1,73 მ2 რაც ასოცირებულია ასაკთან დაკავშირებულ ცვლილებებთან, და პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ GFR ტოლი 35-60 მლ/წთ/1,73 მ2, ცელეკოქსიბის ფარმაკოკინეტიკა გავლენას არ ახდენს. არ არსებობს მნიშვნელოვანი კავშირი შრატის კრეატინინს (ან კრეატინინის კლირენსს (CR)) და ცელეკოქსიბის კლირენსს შორის. ვარაუდობენ, რომ თირკმელების მძიმე უკმარისობის არსებობა გავლენას არ ახდენს ცელეკოქსიბის კლირენსზე, რადგან მისი ელიმინაციის ძირითადი გზა ღვიძლში არააქტიურ მეტაბოლიტებად გარდაქმნაა.

ჩვენებები

ოსტეოართრიტის, რევმატოიდული ართრიტის და მაანკილოზებელი სპონდილიტის სიმპტომური მკურნალობა.

ტკივილის სინდრომი (ზურგის ტკივილი, კუნთოვანი, პოსტოპერაციული და სხვა სახის ტკივილი).

პირველადი დისმენორეის მკურნალობა.

უკუჩვენება

ჰიპერმგრძნობელობა ცელეკოქსიბის ან პრეპარატის ნებისმიერი სხვა კომპონენტის მიმართ. ცნობილი ჰიპერმგრძნობელობა სულფონამიდების მიმართ.

ბრონქული ასთმის სრული ან არასრული კომბინაცია, ცხვირის და პარანასალური სინუსების მორეციდივე პოლიპოზი და აცეტილსალიცილის მჟავას ან სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების (არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების) მიმართ აუტანლობა, სხვა COX-2 ინჰიბიტორების ჩათვლით (მათ შორის ანამნეზში).

კორონარული არტერიის შუნტირების ოპერაციის შემდგომი პერიოდი.

კუჭის ან თორმეტგოჯა ნაწლავის ლორწოვანი გარსის აქტიური ეროზიული და წყლულოვანი დაზიანება, ან

კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლული მწვავე სტადიაში ან კუჭ-ნაწლავის სისხლდენა.

ნაწლავის ანთებითი დაავადებები (კრონის დაავადება, წყლულოვანი კოლიტი) მწვავე ფაზაში.

გულის ქრონიკული უკმარისობა (II - IV ფუნქციური კლასი NYHA-ს მიხედვით). კლინიკურად დადასტურებული გულის კორონარული დაავადება, პერიფერიული არტერიული დაავადება და ცერებროვასკულური დაავადება გამოხატულ სტადიაში.

ჰემორაგიული ინსულტი.

სუბარაქნოიდული სისხლდენა.

ორსულობა და ლაქტაცია (იხ. თავი „გამოყენება ორსულობისა და ლაქტაციის დროს“).

ღვიძლის მძიმე უკმარისობა (გამოყენების გამოცდილება არ არის).

თირკმლის მძიმე უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი 30 მლ/წთ-ზე ნაკლები), თირკმელების პროგრესირებადი დაავადება, დადასტურებული ჰიპერკალიემია (გამოყენების გამოცდილება არ არის).

ლაქტაზას დეფიციტი, ლაქტოზას შეუწყნარებლობა, გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბცია. ასაკი 18 წლამდე (გამოყენების გამოცდილება არ არის).

სიფრთხილით

ცელებრექსი სიფრთხილით უნდა იქნას მიღებული შემდეგ პირობებში: კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დაავადებები (კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლული, წყლულოვანი კოლიტი, კრონის დაავადება, სისხლდენა ანამნეზში), Helicobacter pylori ინფექციის არსებობა; ანტიკოაგულანტებთან კომბინირებული გამოყენება (ვარფარინი), ანტითრომბოციტების აგენტები (აცეტილსალიცილის მჟავა, კლოპიდოგრელი), პერორალური გლუკოკორტიკოსტეროიდები (პრედნიზოლონი), დიურეტიკები, სეროტონინის უკუმიტაცების შერჩევითი ინჰიბიტორები (ციტალოპრამი, ფლუოქსეტინი, პაროქსეტინი, სერტრალინი), დიგოქსინი; სითხის შეკავება და შეშუპება; ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა ზომიერი სიმძიმის (იხ. თავი „განსაკუთრებული მითითებები“), ანამნეზში ღვიძლის დაავადებები, ღვიძლის პორფირია; თირკმლის ქრონიკული უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი 30-60 მლ/წთ); მოცირკულირე სისხლის მოცულობის მნიშვნელოვანი შემცირება (მათ შორის ქირურგიული ოპერაციის შემდეგ); გულ-სისხლძარღვთა სისტემის დაავადებები, არტერიული ჰიპერტენზია (იხ. თავი „განსაკუთრებული მითითებები“); ცერებროვასკულური დაავადებები; დისლიპიდემია/ჰიპერლიპიდემია; დიაბეტი; პერიფერიული არტერიული დაავადება; CYP2C9 იზოფერმენტის ინჰიბიტორებთან ერთდროული გამოყენება; პაციენტებში, რომლებიც სუსტად მეტაბოლიზატორები არიან ან არსებობს ასეთი მდგომარეობის ეჭვი; არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების ხანგრძლივი გამოყენება; მძიმე სომატური დაავადებები; ხანდაზმული პაციენტები (მათ შორის, ვინც ღებულობს დიურეტიკებს, დასუსტებული პაციენტები სხეულის დაბალი მასით); მოწევა; ტუბერკულოზი; ალკოჰოლიზმი.

მიღება ორსულობისა და ლაქტაციის დროს

ორსულ ქალებში ცელეკოქსიბის გამოყენების შესახებ არასაკმარისი მონაცემებია. ორსულობის დროს ცელებრექსის® გამოყენების პოტენციური რისკი დადგენილი არ არის, მაგრამ არ შეიძლება გამოირიცხოს.

მოქმედების მექანიზმის მიხედვით, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების, მათ შორის ცელეკოქსიბის გამოყენებისას, ზოგიერთ ქალს შეიძლება განუვითარდეს ცვლილებები საკვერცხეებში, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ორსულობის დროს გართულებები ან დაქვეითდეს ნაყოფიერება. ქალებში, რომლებიც გეგმავენ ორსულობას ან გადიან უნაყოფობის შეფასებას, გათვალისწინებული უნდა იყოს არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების, მათ შორის ცელეკოქსიბის მიღების შეწყვეტა.

ცელეკოქსიბი, რომელიც მიეკუთვნება პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორების ჯგუფს, ორსულობის დროს, განსაკუთრებით მესამე ტრიმესტრში მიღებისას, შეიძლება გამოიწვიოს საშვილოსნოს შეკუმშვის სისუსტე და არტერიული სადინრის ნაადრევი დახურვა. ორსულობის ადრეულ ეტაპებზე პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბიტორების გამოყენებამ შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს ორსულობის მიმდინარეობაზე.

ცელებრექსის®-ის გამოყენება უკუნაჩვენებია ორსულობისა და ლაქტაციის დროს (იხ. თავი „უკუჩვენებები“). ორსულობის II-III ტრიმესტრში გამოყენებისას არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებმა შეიძლება გამოიწვიოს ნაყოფში თირკმლის ფუნქციის დარღვევის პროვოცირება, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ამნისტიური სითხის მოცულობის შემცირება ან, მძიმე შემთხვევებში, ოლიგოჰიდრამნიოზი. ეს მოვლენები შეიძლება მოხდეს მკურნალობის დაწყებიდან მალევე და ჩვეულებრივ

შექცევადია. ორსულ ქალებში, რომლებიც იღებენ ცელეკოქსიბს, გულდასმით უნდა გაკონტროლდეს ამნისტიური სითხის მოცულობა.

არსებობს შეზღუდული მტკიცებულება იმისა, რომ ცელეკოქსიბი გადადის დედის რძეში. კვლევებმა აჩვენა, რომ ცელეკოქსიბი გადადის დედის რძეში ძალიან დაბალი კონცენტრაციით. თუმცა, მეძუძურ ჩვილში ცელეკოქსიბის გვერდითი ეფექტების პოტენციალის გათვალისწინებით, უნდა შეფასდეს ლაქტაციის შეწყვეტის ან ცელეკოქსიბის მიღების მიზანშეწონილობა დედისთვის ცელებრექსის® მიღების მნიშვნელობის გათვალისწინებით.

მიღების წესები და დოზები

პერორალურად, ღეჭვის გარეშე, წყალთან ერთად, საკვების მიღებისაგან დამოუკიდებლად.

ვინაიდან გულ-სისხლძარღვთა სისტემიდან შესაძლო გართულებების რისკი

შეიძლება გაიზარდოს ცელებრექსის® დოზის გაზრდით და გამოყენების ხანგრძლივობით, ის უნდა იქნას გამოყენებული უმოკლეს ვადით, პრეპარატის მინიმალური ეფექტური დოზით. მაქსიმალური რეკომენდებული დღიური დოზა ხანგრძლივი გამოყენებისთვის არის 400 მგ.

ოსტეოართრიტის სიმპტომური მკურნალობა: რეკომენდებული დოზაა 200 მგ დღეში 1 ან 2 მიღებით.

რევმატოიდული ართრიტის სიმპტომური მკურნალობა: ცელეკოქსიბის რეკომენდებული დოზაა 100 ან 200 მგ 2-ჯერ დღეში.

მაანკილოზებელი სპონდილიტის სიმპტომური მკურნალობა: ცელეკოქსიბის რეკომენდებული დოზაა 200 მგ დღეში 1 ან 2 მიღებით. ზოგიერთ პაციენტში აღინიშნა დღეში 400 მგ-ის მიღების ეფექტურობა.

ტკივილის მკურნალობა: ცელეკოქსიბის რეკომენდებული საწყისი დოზაა 400 მგ, რასაც მოჰყვება დამატებითი დოზა 200 მგ პირველ დღეს, საჭიროების შემთხვევაში. მომდევნო დღეებში რეკომენდებული დოზაა 200 მგ 2-ჯერ დღეში, საჭიროებისამებრ.

პირველადი დისმენორეის მკურნალობა: ცელეკოქსიბის რეკომენდებული საწყისი დოზაა 400 მგ, რასაც მოჰყვება დამატებითი დოზა 200 მგ პირველ დღეს, საჭიროების შემთხვევაში. მომდევნო დღეებში რეკომენდებული დოზაა 200 მგ 2-ჯერ დღეში, საჭიროებისამებრ. ხანდაზმული პაციენტები: ჩვეულებრივ დოზის კორექცია არ არის საჭირო. თუმცა 50 კგ-ზე ნაკლები წონის პაციენტებში უმჯობესია მკურნალობა დაიწყოს მინიმალური რეკომენდებული დოზით.

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა: პაციენტებში ღვიძლის მსუბუქი უკმარისობით (Child-Pugh კლასი A), დოზის კორექცია საჭირო არ არის. ღვიძლის ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტებში (კლასი B Child-Pugh კლასიფიკაციის მიხედვით), პრეპარატის საწყისი რეკომენდებული დოზა უნდა შემცირდეს ორჯერ. არ არსებობს პრეპარატის გამოყენების გამოცდილება ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (კლასი C Child-Pugh კლასიფიკაციის მიხედვით) (იხ. თავები

„განსაკუთრებული მითითებები“, „უკუჩვენებები“).

თირკმლის უკმარისობა: არ არის საჭირო დოზის კორექცია პაციენტებში თირკმლის მსუბუქი და ზომიერი უკმარისობით. არ არსებობს პრეპარატის გამოყენების გამოცდილება თირკმლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იხ. თავები „განსაკუთრებული მითითებები“, „უკუჩვენებები“).

ფლუკონაზოლთან ერთდროული გამოყენება: ფლუკონაზოლის (CYP2C9 იზოფერმენტის ინჰიბიტორი) და ცელებრექსის® ერთდროულად გამოყენებისას პრეპარატის საწყისი რეკომენდებული დოზა უნდა შემცირდეს ორჯერ. სიფრთხილე უნდა იქნას გამოყენებული CYP2C9 იზოფერმენტის სხვა ინჰიბიტორებთან ერთად გამოყენებისას.

ცელებრექსი® სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ცუდი მეტაბოლიზმი ან არსებობს ასეთი მდგომარეობის ეჭვი, რადგან ამან შეიძლება გამოიწვიოს ცელეკოქსიბის მაღალი კონცენტრაციის დაგროვება სისხლის პლაზმაში. ასეთ პაციენტებში პრეპარატის საწყისი რეკომენდებული დოზა უნდა შემცირდეს ორჯერ.

გვერდითი მოვლენები

სიხშირის შეფასების კრიტერიუმები: ძალიან ხშირი ≥ 10%; ხშირი - ≥ 1% და < 10%; ნაკლებად ხშირი - ≥ 0.1% და

< 1%; იშვიათი - > 0.01% და < 0.1%, ძალიან იშვიათი - < 0.01%.

გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ: ხშირი - პერიფერიული შეშუპება, არტერიული წნევის მომატება, არტერიული ჰიპერტენზიის გაუარესების ჩათვლით; ნაკლებად ხშირი - „ალები“ გულისცემის შეგრძნება; იშვიათი - გულის ქრონიკული უკმარისობის, არითმიის, ტაქიკარდიის, იშემიური ინსულტის და მიოკარდიუმის ინფარქტის გამოვლინება.

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან: ხშირი - მუცლის ტკივილი, დიარეა, დისპეფსია, მეტეორიზმი, ღებინება; ნაკლებად ხშირი - სტომატოლოგიური დაავადებები (პოსტექსტრაქციის ალვეოლიტი); იშვიათი - კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლული, საყლაპავის წყლული; ძალიან იშვიათი - ნაწლავის პერფორაცია, პანკრეატიტი.

ნერვული სისტემის მხრივ: ხშირი - თავბრუსხვევა, უძილობა; ნაკლებად ხშირი - შფოთვა, კუნთების ტონუსის მომატება, ძილიანობა; იშვიათი - დაბნეულობა (ფსიქოზი).

თირკმელების და საშარდე სისტემის მხრივ: ხშირი - საშარდე გზების ინფექცია.

სასუნთქი სისტემის მხრივ: ხშირი - ბრონქიტი, ხველა, სინუსიტი, ზედა სასუნთქი გზების ინფექციები; ნაკლებად ხშირი - ფარინგიტი, რინიტი.

კანის საფარველის მხრივ: ხშირი - კანის ქავილი (მათ შორის გენერალიზებული), გამონაყარი კანზე; ნაკლებად ხშირი - ჭინჭრის ციება, ექიმოზი; იშვიათი - ალოპეცია.

სისხლიდან: ნაკლებად ხშირი - ანემია, ექიმოზი; იშვიათი - თრომბოციტოპენია.

იმუნური სისტემის მხრივ: იშვიათი - ანგიონევროზული შეშუპება; ძალიან იშვიათი - ბულოზური გამონაყარი (ბულოზური დერმატიტი).

გრძნობის ორგანოების მხრიდან: ნაკლებად ხშირი - ტინიტუსი, მხედველობის დაბინდვა. ჰეპატობილიარული სისტემის მხრივ: ნაკლებად ხშირი - ღვიძლის ფერმენტების აქტივობის მომატება (მათ შორის ალანინ ამინოტრანსფერაზა და ასპარტატამინოტრანსფერაზა).

ზოგადი: ნაკლებად ხშირი - ჰიპერმგრძნობელობა, გრიპის მსგავსი სინდრომი, შემთხვევითი დაზიანება, სახის შეშუპება.

პოსტმარკეტინგულ დაკვირვებებში გამოვლენილი გვერდითი მოვლენები:

მიუხედავად იმისა, რომ ეს რეაქციები გამოვლინდა პოსტმარკეტინგული დაკვირვების დროს, ისინი განაწილდა სიხშირის მიხედვით შემდეგნაირად: ძალიან ხშირი ≥ 10%; ხშირი - ≥ 1% და < 10%; ნაკლებად ხშირი - ≥ 0.1% და < 1%; იშვიათი - > 0,01% და < 0,1%; ძალიან იშვიათი - < 0.01%, სიხშირე უცნობია - სიხშირე არ შეიძლება შეფასდეს არსებული მონაცემების საფუძველზე

იმუნური სისტემის მხრივ: ძალიან იშვიათი - ანაფილაქსიური რეაქციები.

ნერვული სისტემის მხრივ: იშვიათი - ჰალუცინაციები; ძალიან იშვიათი - ცერებრალური სისხლჩაქცევები, ასეპტიური მენინგიტი, გემოვნების დაკარგვა, ყნოსვის დაკარგვა.

მხედველობის ორგანოს მხრივ: იშვიათი - კონიუნქტივიტი.

სისხლძარღვების მხრიდან: ძალიან იშვიათი - ვასკულიტი.

სასუნთქი სისტემის მხრივ: იშვიათი - ფილტვის ემბოლია, პნევმონიტი.

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: იშვიათი - კუჭ-ნაწლავის სისხლდენა. ჰეპატობილიარული სისტემის მხრივ: იშვიათი - ჰეპატიტი; ძალიან იშვიათი - ღვიძლის უკმარისობა, ფულმინანტური ჰეპატიტი, ღვიძლის ნეკროზი (იხ. თავი "განსაკუთრებული მითითებები", ქვეთავი "ზემოქმედება ღვიძლის ფუნქციაზე"), ქოლესტაზი, ქოლესტაზური ჰეპატიტი, სიყვითლე.

კანიდან და კანქვეშა ქსოვილის მხრივ: იშვიათი - ფოტომგრძნობელობის რეაქციები; ძალიან იშვიათი - სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, მულტიფორმული ერითემა, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი, წამლისმიერი გამონაყარი ეოზინოფილიასთან და სისტემურ სიმპტომებთან ერთად (DRESS ან ჰიპერმგრძნობელობის სინდრომი), მწვავე გენერალიზებული ეგზანთემატოზური პუსტულოზი, ექსფოლიაციური დერმატიტი.

თირკმელებისა და შარდსასქესო სისტემის მხრივ: იშვიათი - თირკმელების მწვავე უკმარისობა (იხ. თავი "განსაკუთრებული მითითებები", ქვეთავი "ზემოქმედება თირკმლის ფუნქციაზე"), ჰიპონატრიემია; ძალიან იშვიათი - ტუბულოინტერსტიციული ნეფრიტი, ნეფროზული სინდრომი, მინიმალური ცვლილების დაავადება.

რეპროდუქციული სისტემის მხრივ: იშვიათი - მენსტრუალური ციკლის დარღვევა; სიხშირე უცნობია† - ნაყოფიერების დაქვეითება ქალებში (იხ. თავი „გამოყენება ორსულობისა და ლაქტაციის დროს“).

სისტემური დარღვევები: იშვიათად - ტკივილი გულმკერდის არეში.

†ქალები, რომლებიც გეგმავდნენ ორსულობას, გამორიცხული იყო კვლევისგან და ამიტომ არ იყო ჩართული რეაქციის სიხშირის გამოთვლებში.

ჭარბი დოზირება

დოზის გადაჭარბების კლინიკური გამოცდილება შეზღუდულია. კლინიკურად მნიშვნელოვანი გვერდითი ეფექტების გარეშე, გამოყენებულ იქნა ერთჯერადი დოზები 1200 მგ-მდე და მრავალჯერადი დოზა 1200 მგ-მდე 2-ჯერ დღეში. დოზის გადაჭარბებაზე ეჭვის არსებობის შემთხვევაში უნდა ჩატარდეს შესაბამისი დამხმარე თერაპია. სავარაუდოდ, დიალიზი არ არის მედიკამენტის სისხლიდან გამოტანის

ეფექტური მეთოდი, პრეპარატის პლაზმის ცილებთან შეკავშირების მაღალი ხარისხის გამო.

ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან

ცელეკოქსიბის ერთდროულმა გამოყენებამ CYP2C9 იზოფერმენტის ინჰიბიტორებთან შეიძლება გამოიწვიოს მისი კონცენტრაციის მომატება სისხლის პლაზმაში. ასეთ შემთხვევებში შეიძლება საჭირო გახდეს ცელეკოქსიბის დოზის შემცირება.

ცელეკოქსიბის ერთდროულმა გამოყენებამ CYP2C9 იზოფერმენტის ინდუქტორებთან, როგორიცაა რიფამპიცინი, კარბამაზეპინი და ბარბიტურატები, შეიძლება გამოიწვიოს მისი კონცენტრაციის დაქვეითება სისხლის პლაზმაში. ასეთ შემთხვევებში შეიძლება საჭირო გახდეს ცელეკოქსიბის დოზის გაზრდა.

კლინიკურ ფარმაკოკინეტიკურ კვლევებში და in vitro კვლევებში ნაჩვენები იყო, რომ ცელეკოქსიბი, მიუხედავად იმისა რომ არ არის CYP2D6 იზოფერმენტის სუბსტრატი, აინჰიბირებს მის აქტივობას. აქედან გამომდინარე, არსებობს წამლის ურთიერთქმედების შესაძლებლობა in vivo, წამლებთან, რომელთა მეტაბოლიზმი დაკავშირებულია CYP2D6 იზოფერმენტთან.

ვარფარინი და სხვა ანტიკოაგულანტები: ერთდროული მიღებისას შეიძლება გაიზარდოს პროთრომბინის დრო.

ფლუკონაზოლი, კეტოკონაზოლი: 200 მგ ფლუკონაზოლის ერთდროული გამოყენებისას დღეში ერთხელ, აღინიშნება ცელეკოქსიბის კონცენტრაციის 2-ჯერ მომატება სისხლის პლაზმაში. ეს ეფექტი დაკავშირებულია ფლუკონაზოლის მიერ ცელეკოქსიბის მეტაბოლიზმის ინჰიბირებასთან CYP2C9 იზოფერმენტის მეშვეობით. პაციენტებმა, რომლებიც იღებენ ფლუკონაზოლს (CYP2C9 იზოფერმენტის ინჰიბიტორი) უნდა შეამცირონ ცელეკოქსიბის რეკომენდებული დოზა ორჯერ (იხ. თავი "მიღების წესი და დოზირება"). კეტოკონაზოლი (CYP3A4 იზოფერმენტის ინჰიბიტორი) არ ახდენს კლინიკურად მნიშვნელოვან გავლენას ცელეკოქსიბის მეტაბოლიზმზე.

დექსტრომეტორფანი და მეტოპროლოლი: დადგინდა, რომ ცელეკოქსიბის ერთდროულმა გამოყენებამ 200 მგ დოზით დღეში, გამოიწვია დექსტრომეტორფანის და მეტოპროლოლის (CYP2D6 იზოფერმენტის სუბსტრატები) კონცენტრაციების ზრდა შესაბამისად 2,6 და 1,5-ჯერ. კონცენტრაციების ეს ზრდა დაკავშირებულია ცელეკოქსიბის მიერ CYP2D6 იზოფერმენტის სუბსტრატების მეტაბოლიზმის ინჰიბირებასთან, თავად CYP2D6 იზოფერმენტის აქტივობის დათრგუნვით. ამასთან დაკავშირებით, ცელეკოქსიბით თერაპიის დაწყების პერიოდში უნდა შემცირდეს მედიკამენტების დოზა, რომლებიც წარმოადგენენ CYP2D6 იზოფერმენტის სუბსტრატს, ხოლო ცელეკოქსიბით მკურნალობის დასრულების შემდეგ, ამ მედიკამენტების დოზა უნდა გაიზარდოს.

მეტოტრექსატი: ცელეკოქსიბსა და მეტოტრექსატს შორის არ დაფიქსირებულა ფარმაკოკინეტიკური კლინიკურად მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედება.

ჰიპოტენზიული პრეპარატები, მათ შორის ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის

(აგფ) ინჰიბიტორები/ანგიოტენზინ II ანტაგონისტები (ან ანგიოტენზინ რეცეპტორების ბლოკატორები), დიურეტიკები და ბეტა-ბლოკატორები: პროსტაგლანდინების სინთეზის ინჰიბირებამ შეიძლება შეამციროს ანტიჰიპერტენზიული პრეპარატების მოქმედება, მათ შორის აგფ ინჰიბიტორები და/ან ანგიოტენზინის რეცეპტორების ბლოკატორები, დიურეტიკები და ბეტა ბლოკატორები. ეს ურთიერთქმედება მხედველობაში უნდა იქნას მიღებული, როდესაც ცელეკოქსიბი გამოიყენება აგფ ინჰიბიტორებთან და/ან ანგიოტენზინის რეცეპტორების ბლოკატორებთან, დიურეტიკებთან და ბეტა-ბლოკატორებთან ერთად.

ხანდაზმულ, დეჰიდრატაციულ პაციენტებში (მათ შორის პაციენტებში, რომლებიც იღებენ დიურეზულ თერაპიას) ან პაციენტებში თირკმელების ფუნქციის დარღვევით, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების, შერჩევითი COX-2 ინჰიბიტორების ჩათვლით, აგფ ინჰიბიტორებთან, ანგიოტენზინ II ანტაგონისტებთან და დიურეტიკებთან ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს ფუნქციის თირკმლის გაუარესება, მათ შორის თირკმელების შესაძლო მწვავე უკმარისობა. როგორც წესი, ეს ეფექტები შექცევადია. ამიტომ სიფრთხილეა საჭირო ამ პრეპარატების ერთდროული გამოყენებისას. ასეთ შემთხვევებში მიზანშეწონილია ჯერ რეჰიდრატაცია და შემდეგ ცელებრექს®-ით თერაპიის დაწყება. გარდა ამისა, გასათვალისწინებელია თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი თერაპიის დაწყებისას და პერიოდულად მედიკამენტების ერთდროული გამოყენებისას.

ციკლოსპორინი: იმის გათვალისწინებით, რომ არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები გავლენას ახდენენ პროსტაგლანდინების თირკმლისმიერ სინთეზზე, მათ შეუძლიათ გაზარდონ ნეფროტოქსიურობის რისკი ციკლოსპორინთან ერთად გამოყენებისას.

დიურეტიკები: ადრე ცნობილმა არასტეროიდულმა ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებმა შეიძლება შეამცირონ ფუროსემიდისა და თიაზიდების ნატრიურეზული ეფექტი ზოგიერთ პაციენტში პროსტაგლანდინების თირკმელებისმიერი სინთეზის შემცირებით; ეს გასათვალისწინებელია ცელეკოქსიბის გამოყენებისას.

ორალური კონტრაცეპტივები: არ ყოფილა კლინიკურად მნიშვნელოვანი ეფექტი კონტრაცეპტივების კომბინაციის ფარმაკოკინეტიკაზე (1 მგ ნორეთისტერონი / 35 მკგ ეთინილესტრადიოლი).

ლითიუმი: ლითიუმის და ცელეკოქსიბის ერთდროული გამოყენებისას აღინიშნა პლაზმაში ლითიუმის კონცენტრაციის ზრდა დაახლოებით 17%-ით. პაციენტები, რომლებიც იღებენ ლითიუმით თერაპიას, უნდა იმყოფებოდნენ მჭიდრო მონიტორინგის ქვეში ცელეკოქსიბის დაწყების ან მისი შეწყვეტისას.

სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები: ცელეკოქსიბის და სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების (აცეტილსალიცილის მჟავას არ შემცველი) ერთდროული გამოყენება თავიდან უნდა იქნას აცილებული.

ლიზინოპრილის კვლევის შედეგები: 1-ლი და მე-2 ხარისხის არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტების 28-დღიან კვლევაში, რომლებიც იღებდნენ ლიზინოპრილს ამ მიზეზით, აღმოჩნდა, რომ ცელეკოქსიბის ერთდროული გამოყენება 200 მგ დღეში ორჯერ არ იწვევდა საშუალო სისტოლური ან დიასტოლური წნევის კლინიკურად მნიშვნელოვან ზრდას (დადგენილი არტერიული წნევის 24-საათიანი მონიტორინგის შედეგებით) პლაცებოსთან შედარებით. პაციენტებს შორის, რომლებიც იღებდნენ ცელეკოქსიბს 200 მგ დოზით დღეში ორჯერ, მათი 48% არ რეაგირებდა ლიზინოპრილით თერაპიაზე (რეაგირების კრიტერიუმებად აღებული იყო, როგორც დიასტოლური წნევის დონე 90 მმ Hg-ზე მეტი ან დიასტოლური წნევის 10%-ით მატება საწყისთან შედარებით) იმ პაციენტებთან შედარებით, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს (პაციენტთა 27% არ რეაგირებდა ამ ჯგუფში).

სხვა პრეპარატები: არ იყო კლინიკურად მნიშვნელოვანი ურთიერთქმედება ცელეკოქსიბსა და ანტაციდებს (ალუმინის და მაგნიუმის შემცველი პრეპარატები), ომეპრაზოლს, გლიბენკლამიდს, ფენიტოინს ან ტოლბუტამიდს შორის.

ცელეკოქსიბი არ ახდენს გავლენას აცეტილსალიცილის მჟავას ანტითრომბოციტურ ეფექტზე, რომელიც მიღებულია დაბალი დოზებით. ცელეკოქსიბი სუსტ გავლენას ახდენს თრომბოციტების ფუნქციაზე, ამიტომ არ შეიძლება ჩაითვალოს აცეტილსალიცილის მჟავის შემცვლელად, რომელიც გამოიყენება გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების პროფილაქტიკისთვის.

ჯანმრთელ მოხალისეებში, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები არ მოქმედებს დიგოქსინის ფარმაკოკინეტიკაზე. თუმცა, დიგოქსინის, ინდომეტაცინის და იბუპროფენის ერთდროული გამოყენებისას პაციენტებს აღენიშნებოდათ დიგოქსინის კონცენტრაციის მომატება სისხლის პლაზმაში. ეს გასათვალისწინებელია სხვა პრეპარატებთან ერთად გამოყენებისას, რომლებიც ზრდის დიგოქსინის კონცენტრაციას სისხლის პლაზმაში. არ არსებობს ინფორმაცია ცელეკოქსიბისა და დიგოქსინის ურთიერთქმედების შესახებ. გულ-სისხლძარღვთა სისტემაზე ცელეკოქსიბის სხვა ეფექტების გათვალისწინებით, სიფრთხილეა საჭირო დიგოქსინის ერთდროული გამოყენებისას. ამ შემთხვევაში რეკომენდებულია გვერდითი რეაქციების დეტალური მონიტორინგი. ცელეკოქსიბი უპირატესად მეტაბოლიზდება ღვიძლში CYP2C9 იზოფერმენტით. ვინაიდან ბარბიტურატები წარმოადგენენ CYP2C9 იზოფერმენტის ინდუქტორებს, ცელეკოქსიბთან ერთად მათი გამოყენებისას შეიძლება შეინიშნოს ამ უკანასკნელის კონცენტრაციის დაქვეითება სისხლის პლაზმაში.

განსაკუთრებული მითითებები

მედიკამენტი ცელებრექსი®-ს, მისი სიცხის დამწევი ეფექტის გათვალისწინებით, შეუძლია შეამციროს ისეთი სიმპტომის დიაგნოსტიკური მნიშვნელობა, როგორიცაა ცხელება და გავლენა იქონიოს ინფექციის დიაგნოზზე.

გავლენა გულ-სისხლძარღვთა სისტემაზე

ცელეკოქსიბმა, ისევე როგორც ყველა კოქსიბმა, შეიძლება გაზარდოს სერიოზული გულ-სისხლძარღვთა გართულებების რისკი, როგორიცაა სისხლის შედედება, მიოკარდიუმის ინფარქტი და ინსულტი, რაც შეიძლება ფატალური იყოს. ამ რეაქციების რისკი შეიძლება გაიზარდოს პრეპარატის დოზისა და გამოყენების ხანგრძლივობის მიხედვით. ამ რისკის შედარებითი

ზრდა პაციენტებში, რომლებსაც ცნობილია რომ აქვთ გულ-სისხლძარღვთა დაავადება ან გულ-სისხლძარღვთა დაავადების რისკ-ფაქტორები, როგორც ჩანს, იგივეა, რაც იმ პაციენტებისთვის, რომლებსაც არ აქვთ გულ-სისხლძარღვთა დაავადება ან მისი რისკის ფაქტორები. თუმცა, გულ-სისხლძარღვთა დაავადების აბსოლუტური სიხშირე პაციენტებში, რომლებსაც დადასტურებულად აქვთ გულ-სისხლძარღვთა დაავადება ან გულ-სისხლძარღვთა დაავადების რისკის ფაქტორები, შეიძლება იყოს უფრო მაღალი, რადგან მათ საწყის ეტაპზე უფრო მაღალი სიხშირე ჰქონდათ. ამ რეაქციების რისკის შესამცირებლად პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ცელებრექსს®-ს, ის უნდა იქნას გამოყენებული ყველაზე დაბალ ეფექტურ დოზებში და რაც შეიძლება ხანმოკლე კურსის განმავლობაში (მკურნალი ექიმის შეხედულებისამებრ). მკურნალმა ექიმმა და პაციენტმა უნდა იცოდნენ ასეთი გართულებების განვითარების შესაძლებლობა გულ-სისხლძარღვთა სისტემის ფუნქციის დარღვევის ადრე ცნობილი სიმპტომების არარსებობის შემთხვევაშიც კი. პაციენტები უნდა იყვნენ ინფორმირებული გულ-სისხლძარღვთა სისტემის გვერდითი მოვლენების ნიშნებისა და სიმპტომების შესახებ და ზომების შესახებ, თუ ისინი გამოვლინდება.

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების (შერჩევითი COX-2 ინჰიბიტორების) გამოყენებისას პაციენტებში კორონარული არტერიის შუნტირების ოპერაციის შემდეგ ტკივილის სამკურნალოდ პირველი 10-14 დღის განმავლობაში, შესაძლებელია მიოკარდიუმის ინფარქტის და ცერებროვასკულური დარღვევების სიხშირის გაზრდა.

თრომბოციტების ფუნქციაზე ცელეკოქსიბის სუსტი ეფექტის გამო, ის არ შეიძლება იყოს აცეტილსალიცილის მჟავის შემცვლელი თრომბოემბოლიის პროფილაქტიკისთვის. ასევე, ამ მხრივ ანტითრომბოციტული თერაპია (მაგალითად, აცეტილსალიცილის მჟავა) არ უნდა შეწყდეს თრომბოემბოლიური გართულებების განვითარების რისკის მქონე პაციენტებში.

ყველა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალების მსგავსად, ცელეკოქსიბმა შეიძლება გამოიწვიოს არტერიული წნევის მატება, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს გულ-სისხლძარღვთა სისტემის გართულებები. ყველა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალება, ცელეკოქსიბის ჩათვლით, სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში. არტერიული წნევის მონიტორინგი უნდა ჩატარდეს ცელეკოქსიბით თერაპიის დასაწყისში, ასევე მკურნალობის მიმდინარეობისას.

გავლენა კუჭ-ნაწლავის ტრაქტზე

კუჭ-ნაწლავის პერფორაციის, წყლულის და სისხლდენის უკიდურესად იშვიათი შემთხვევები დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ ცელეკოქსიბს. არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებით მკურნალობის დროს ამ გართულებების განვითარების რისკი ყველაზე მაღალია ხანდაზმულებში, გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების მქონე პაციენტებში და კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დაავადებების მქონე პაციენტებში, როგორიცაა წყლულები, სისხლდენა, ანთებითი პროცესები მწვავე სტადიაში და ისტორიაში. კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან სისხლდენის განვითარების სხვა რისკფაქტორებია ორალურ გლუკოკორტიკოსტეროიდებთან, ანტიკოაგულანტებთან და ანტითრომბოციტულ საშუალებებთან (აცეტილსალიცილის მჟავა) ერთდროული გამოყენება, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო თერაპიის ხანგრძლივი პერიოდი, მოწევა და ალკოჰოლის მოხმარება. კუჭ-ნაწლავის სერიოზული გვერდითი მოვლენების სპონტანური შეტყობინებების უმეტესობა ხანდაზმულ და დასუსტებულ პაციენტებში იყო.

კომბინირებული გამოყენება ორალურ ანტიკოაგულანტებთან

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების გამოყენებისას პერორალურ ანტიკოაგულანტებთან ერთად, სისხლდენის რისკი იზრდება. სიფრთხილეა რეკომენდებული ამ პრეპარატების ერთდროული გამოყენებისას. პერორალური ანტიკოაგულანტები მოიცავს ვარფარინს, კუმარინის ანტიკოაგულანტებს და პირდაპირ ორალურ ანტიკოაგულანტებს (მაგ., აპიქსაბანი, დაბიგატრანი და რივაროქსაბანი). სერიოზული (ზოგიერთი ფატალური) სისხლდენა დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად მკურნალობდნენ ვარფარინით ან ანალოგიური პრეპარატებით. ვინაიდან დაფიქსირდა პროთრომბინის დროის ზრდა (საერთაშორისო პროთრომბინის დრო (INR)), ანტიკოაგულანტული აქტივობა და/ან INR უნდა გაკონტროლდეს პაციენტებში, რომლებიც იღებენ ერთდროულ თერაპიას ორალურ ანტიკოაგულანტებთან ცელებრექს®-ით მკურნალობის დაწყების ან მისი დოზის შეცვლის შემდეგ.

სითხის შეკავება და შეშუპება

სხვა პრეპარატების მსგავსად, რომლებიც აინჰიბირებენ პროსტაგლანდინების სინთეზს, ზოგიერთ პაციენტს, რომლებიც იღებენ ცელებრექს®-ს, შეიძლება განუვითარდეს სითხის შეკავება და შეშუპება, ამიტომ სიფრთხილეა საჭირო ამ პრეპარატის გამოყენებისას პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მიდრეკილება ან გაუარესება სითხის შეკავების გამო. პაციენტები, რომლებსაც ანამნეზში აქვთ გულის უკმარისობა ან არტერიული ჰიპერტენზია, უნდა იყვნენ მჭიდრო მონიტორინგის ქვეშ.

გავლენა თირკმლის ფუნქციაზე

არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო საშუალებებს, მათ შორის ცელეკოქსიბს, შეიძლება ჰქონდეს ტოქსიკური ეფექტი თირკმლის ფუნქციაზე. დადგენილია, რომ ცელეკოქსიბი არ არის უფრო ტოქსიკური ვიდრე სხვა არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები. ცელებრექსი® სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული პაციენტებში თირკმლის ფუნქციის დარღვევით, გულის უკმარისობით, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევით და ასევე ხანდაზმულ პაციენტებში. ასეთ პაციენტებში უნდა მოხდეს თირკმლის ფუნქციის მჭიდრო მონიტორინგი (იხ. ნაწილი "მიღების წესი და დოზირება").

სიფრთხილეა საჭირო ცელებრექსის® გამოყენებისას დეჰიდრატაციის მქონე პაციენტებში. ასეთ შემთხვევებში მიზანშეწონილია ჯერ რეჰიდრატაცია და შემდეგ ცელებრექს®-ით თერაპიის დაწყება.

გავლენა ღვიძლის ფუნქციაზე

ცელებრექსი® არ უნდა იქნას გამოყენებული ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში (Child-Pugh C კლასი). ცელებრექსი® სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული ღვიძლის ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტების მკურნალობისას და პრეპარატის საწყისი რეკომენდებული დოზა უნდა შემცირდეს ნახევრამდე (იხ. ნაწილი "დოზირება და მიღების წესი").

ზოგიერთ შემთხვევაში განვითარდა ღვიძლის მძიმე რეაქციები, მათ შორის ფულმინანტური ჰეპატიტი (ზოგჯერ ფატალური), ღვიძლის ნეკროზი და ღვიძლის უკმარისობა (ზოგჯერ ფატალური ან საჭიროებდა ღვიძლის ტრანსპლანტაციას). ამ რეაქციების უმეტესობა განვითარდა ცელეკოქსიბის დაწყებიდან 1 თვის შემდეგ.

პაციენტები ღვიძლის უკმარისობის სიმპტომებით და/ან ნიშნებით, ან ის პაციენტები, რომლებშიც ლაბორატორიულმა ტესტებმა აჩვენა ღვიძლის უკმარისობა, უნდა იყვნენ დეტალური დაკვირვების ქვეშ ცელებრექსით® მკურნალობის დროს ღვიძლის უფრო მძიმე რეაქციების განვითარებისთვის.

ანაფილაქსიური რეაქციები

გამოვლინდა ანაფილაქსიური რეაქციების შემთხვევები ცელებრექსის®-ის მიღებისას (იხ. თავი "უკუჩვენებები").

კანის სერიოზული რეაქციები

უკიდურესად იშვიათ შემთხვევებში, ცელეკოქსიბით დაფიქსირდა კანის სერიოზული რეაქციები, როგორიცაა წამლისმიერ რეაქცია ეოზინოფილიით და სისტემური სიმპტომებით (DRESS სინდრომი), ექსფოლიაციური დერმატიტი, სტივენს-ჯონსონის სინდრომი და ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი ცელეკოქსიბით, ზოგიერთი მათგანი ფატალური იყო. ასეთი რეაქციების განვითარების რისკი უფრო მაღალია პაციენტებში თერაპიის დასაწყისში; უმეტეს შემთხვევაში, ასეთი რეაქციები დაიწყო თერაპიის პირველ თვეში. უნდა შეწყდეს ცელებრექსის® მიღება, თუ გამოვლინდა გამონაყარი კანზე, ლორწოვან გარსებში ცვლილებები ან ჰიპერმგრძნობელობის სხვა ნიშნები.

გლუკოკორტიკოსტეროიდული თერაპია

ცელებრექსს® არ შეუძლია ჩაანაცვლოს გლუკოკორტიკოსტეროიდები ან გამოიყენებული იყოს გლუკოკორტიკოსტეროიდების დეფიციტის სამკურნალოდ.

CYP2D6 იზოფერმენტის ფუნქციის დათრგუნვა

დადგინდა, რომ ცელეკოქსიბი არის CYP2D6 იზოფერმენტის ზომიერი ინჰიბიტორი. ცელეკოქსიბით თერაპიის დაწყების პერიოდში უნდა შემცირდეს CYP2D6 იზოენზიმით მეტაბოლიზებული მედიკამენტების დოზა, ხოლო ცელეკოქსიბით მკურნალობის დასრულების შემდეგ ამ პრეპარატების დოზა უნდა გაიზარდოს (იხ. ნაწილი „ურთიერთქმედება სხვა პრეპარატებთან“).

გავლენა სატრანსპორტო საშუალებებისა და

მექანიზმების მართვის უნარზე.ცელეკოქსიბის გავლენა სატრანსპორტო საშუალებების მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე არ არის გამოკვლეული. თუმცა, ფარმაკოდინამიკური თვისებებისა და უსაფრთხოების საერთო პროფილიდან გამომდინარე, ნაკლებად სავარაუდოა, რომ ცელებრექს®-ს ჰქონდეს ასეთი ეფექტი.

სიფრთხილე უნდა გამოიჩინოთ სატრანსპორტო საშუალებების მართვისას და სხვა პოტენციურად სახიფათო აქტივობებში ჩართვისას, რომლებიც საჭიროებენ კონცენტრაციის და ფსიქომოტორული სიჩქარის გაზრდას, რადგან პრეპარატმა შეიძლება გამოიწვიოს თავბრუსხვევა და სხვა გვერდითი მოვლენები, რამაც შეიძლება გავლენა მოახდინოს ამ უნარებზე.

გამოშვების ფორმა

კაფსულები 100 მგ და 200 მგ, 10 კაფსულა ბლისტერში (კონტურული უჯრებიანი შეფუთვა) დამზადებული PVC / ალუმინის ფოლგა, 1,2,3,4,5 ან 10 ბლისტერი გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად მუყაოს კოლოფში.

შენახვის პირობები

შეინახეთ არაუმეტეს 30°C ტემპერატურაზე. შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას.

ვარგისიანობის ვადა

3 წელი.

არ შეიძლება გამოყენება შეფუთვაზე მითითებული ვადის ამოწურვის შემდეგ.

აფთიაქიდან გაცემის წესი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

მწარმოებელი

Pfizer Manufacturing Deutschland GmbH,

Mooswaldallee 1, 79090 Freiburg im Breisgau, გერმანია

სარეგისტრაციო ნებართვის მფლობელი

შპს Viatris Specialty,

3711 Collins Ferry Road, Morgantown, SW 26505, აშშ

წყარო: ფარმაცევტული პროდუქტების სახელმწიფო რეესტრი (ჯანდაცვის სამინისტრო). ინსტრუქცია რეესტრში ატვირთული ოფიციალური დოკუმენტია; ნაწილებად ავტომატურად დავყავით, ტექსტი არ შეგვიცვლია. თუ რამე გაუგებარია, ნახე ორიგინალი ან ჰკითხე ფარმაცევტს.

სხვა წამლის მოძებნა