პირველი AI
ინტერნეტმედია პლატფორმა
როგორი იქნებოდაშენი მთავრობა? მთავარზე დაბრუნება
შაქრიანი დიაბეტის სამკურნალო პრეპარატები

ტაპაზინი ტაბ. 10მგ

Tapazin Tab. 10mg

რეცეპტითინსტრუქცია ქართულადკორეა
მოქმედი ნივთიერება
დაპაგლიფლოზინი (dapagliflozin)
ფორმა და შეფუთვა
10მგ აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი №28
მწარმოებელი
DAEHWA Pharmaceutical Co., Ltd, კორეა
გაცემის წესი
II ჯგუფი, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით
რეგისტრაციის დეტალები
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი
შაქრიანი დიაბეტის სამკურნალო პრეპარატები, ნატრიუმ - გლუკოზის კო-ტრანსპორტერ 2-ის (SGLT 2) ინჰიბიტორები
ATC კოდი
A10BK01
რეგისტრაციის ნომერი
რ-046601
რეგისტრირებულია
4 ნოემბერი 2026, მოქმედებს 29 იანვარი 2028-მდე
რეგისტრაციის მფლობელი
()
განმცხადებელი
სს „კომპანია მედინსერვი“
ურთიერთქმედების შემოწმებატაპაზინი ტაბ. 10მგ და სხვა წამალი ერთად

ტაპაზინი ტაბ. 10მგ — ინსტრუქცია ქართულად

გვერდითი მოვლენები

  • უსაფრთხოების პროფილის შეჯამება

მე-2 ტიპის დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში კლინიკურ კვლევებში 15 000-ზე მეტმა პაციენტმა მიიღო დაპაგლიფლოზინი. უსაფრთხოება და ტოლერანტობა შეფასდა 13 მოკლევადიანი (24 კვირამდე) პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევის წინასწარ განსაზღვრული გაერთიანებული ანალიზის მეშვეობით, რომელშიც მონაწილეობდნენ 2,360 პაციენტი, რომლებსაც ეძლეოდათ ამ პრეპარატის 10 მგ და 2,295 პაციენტი, რომლებსაც ეძლეოდათ პლაცებო. მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში დაპაგლიფლოზინის გულ-სისხლძარღვთა ეფექტების შესაფასებლად ჩატარებულ კლინიკურ კვლევაში (DECLARE; იხ. „11. ინფორმაცია ექსპერტებისთვის, 3) კლინიკური კვლევის ინფორმაცია), 8,574 პაციენტს მიეცა დაპაგლიფლოზინის 10 მგ დოზა და 8,569 პაციენტს - პლაცებო, საშუალო ხანგრძლივობით 48 თვე. დაპაგლიფლოზინის ექსპოზიციამ სულ 30,623 პაციენტი წელიწადში შეადგინა. კლინიკურ კვლევებში ყველაზე ხშირად დაფიქსირებული გვერდითი მოვლენა იყო გენიტალური ინფექცია. კლინიკურ კვლევაში, რომელიც მიზნად ისახავდა დაპაგლიფლოზინის გულ-სისხლძარღვთა ეფექტების შეფასებას, მარცხენა პარკუჭის სისტოლური ფუნქციის შემცირებით (LVEF ≤ 40%) ქრონიკული გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (DAPA-HF; იხილეთ „11. ინფორმაცია პროფესიონალებისთვის, 3) კლინიკური კვლევის ინფორმაცია“), 2,368 სუბიექტს მიეცა 10 მგ დაპაგლიფლოზინი და 2,368 სუბიექტს - პლაცებო, ექსპოზიციის საშუალო ხანგრძლივობით 18 თვე. კვლევის პოპულაცია მოიცავდა პაციენტებს მე-2 ტიპის დიაბეტით ან მის გარეშე, ან პაციენტებს, რომელთა eGFR იყო 30 მლ/წთ/1.73 მ² ან მეტი. კლინიკურ კვლევაში, რომელიც მიზნად ისახავდა დაპაგლიფლოზინის გულ-სისხლძარღვთა ეფექტების შეფასებას იმ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებოდათ გულის უკმარისობა მარცხენა პარკუჭის განდევნის ფრაქციის (LVEF) 40%-ზე მეტით (DELIVER; იხ. „11. ინფორმაცია ექსპერტებისთვის, 3) კლინიკური კვლევის ინფორმაცია), 3,126 პაციენტს მიეცა დაპაგლიფლოზინის 10 მგ დოზა და 3,127 პაციენტს - პლაცებო, ექსპოზიციის საშუალო ხანგრძლივობით 27 თვე. კვლევის პოპულაცია მოიცავდა პაციენტებს მე-2 ტიპის დიაბეტით ან მის გარეშე და eGFR-ით 25 მლ/წთ/1.73 მ² ან მეტი. ქრონიკული თირკმლის დაავადების მქონე პაციენტებში (DAPA-CKD; იხ. „11. ინფორმაცია პროფესიონალებისთვის, 3) კლინიკური კვლევის ინფორმაცია“), დაპაგლიფლოზინის თირკმლის ეფექტების შესაფასებლად ჩატარებულ კლინიკურ კვლევაში 2,149 სუბიექტს მიეცა 10 მგ დაპაგლიფლოზინი და 2,149 სუბიექტს - პლაცებო, ექსპოზიციის საშუალო ხანგრძლივობით 27 თვე. კვლევის პოპულაციაში შედიოდნენ პაციენტები მე-2 ტიპის დიაბეტით ან მის გარეშე, რომელთა eGFR იყო 25 მლ/წთ/1.73㎡-დან 75 მლ/წთ/1.73㎡-მდე. მიღება გაგრძელდა, როდესაც eGFR შემცირდა 25 მლ/წთ/1.73㎡-ზე ნაკლებამდე. დაპაგლიფლოზინის უსაფრთხოების პროფილი თანმიმდევრული იყო მთელ კვლევის პოპულაციაში. დიაბეტური კეტოაციდოზი დაფიქსირდა მხოლოდ დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში.

  • გვერდითი რეაქციების სია

პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირდა შემდეგი გვერდითი რეაქციები. დოზა-დამოკიდებული გვერდითი რეაქციები არ დაფიქსირებულა. ქვემოთ ჩამოთვლილი გვერდითი რეაქციები კლასიფიცირებულია სიხშირისა და მოქმედების სისტემის (SOC) მიხედვით. გამოვლენის სიხშირე განისაზღვრა შემდეგნაირად: ძალიან ხშირი (≥ 1/10), ხშირი (≥ 1/100-დან < 1/10-მდე), არახშირი (≥ 1/1,000-დან < 1/100-მდე), იშვიათი (≥ 1/10,000-დან < 1/1,000-მდე), ძალიან იშვიათი (< 1/10,000), სიხშირე უცნობია (ხელმისაწვდომი მონაცემებით შეფასება შეუძლებელია).

ცხრილი 1. გვერდითი რეაქციები პლაცებო-კონტროლირებად კვლევებში

ორგანოთა სისტემები

ძალიან ხშირი

ხშირი

არახშირი

იშვიათად

ძალიან იშვიათად

ინფექციები

ვულვოვაგინიტი, ბალანიტი და მათ შორის დაკავშირებული გენიტალური ინფექციები*, b,c

საშარდე გზების ინფექციები b,

სოკოვანი ინფექცია

პერინეალური განგრენა (ფურნიეს განგრენ)b

მეტაბოლიზმი და კვება

ჰიპოგლიკემია (სულფონილშარდოვანასთან

ან ინსულინთან ერთად გამოყენებისას) b

სითხის მოცულობის შემცირება b,e

დიაბეტური კეტოაციდოზი (მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში) b,f

ნერვული სისტემა

თავბრუსხვევა

კუჭ-ნაწლავის დარღვევები

ყაბზობა**, პირის სიმშრალე**

კუნთოვან-ძვალ-კუნთოვანი სისტემა და შემაერთებელი ქსოვილები

ლუმბაგო

თირკმლები და საშარდე სისტემა

დიზურია, პოლიურია*g

ნოქტურია**

ინტერსტიციული თირკმლის ტუბულეიტი

სასქესო სისტემა და სარძევე ჯირკვლები

ვულვის ქავილი**

გენიტალური ქავილი**

ლაბორატორიული მაჩვენებლები

მომატებული ჰემატოკრიტი h

თირკმლის კრეატინინი მკურნალობის დასაწყისში

ტინინის კლირენსის შემცირება b

დისლიპიდემია i

მკურნალობის ადრეულ ეტაპზე:

სისხლში კრეატინინის მომატებული დონე**,bსისხლში შარდოვანას მომატებული დონე**

წონის დაკლება**

a) ეს ცხრილი წარმოადგენს მონაცემებს 24 კვირამდე (ხანმოკლე ვადით), სისხლში გლუკოზის დონის შემცირების მიუხედავად.

b) დამატებითი ინფორმაციისთვის იხილეთ ქვემოთ მოცემული შესაბამისი აბზაცები.

c) ვულვოვაგინიტი, ბალანიტი და მასთან დაკავშირებული გენიტალური ინფექციები წინასწარ განსაზღვრული სასურველი ტერმინებია და მოიცავს შემდეგს: ვულვოვაგინალური სოკოვანი ინფექცია, ვაგინიტი, ბალანიტი, გენიტალური სოკოვანი ინფექცია, ვულვოვაგინალური კანდიდოზი, ვულვოვაგინიტი, კანდიდოზური ბალანიტი, გენიტალური კანდიდოზი, გენიტალური ინფექცია, მამაკაცის გენიტალური ინფექცია, პენისის ინფექცია, ვულვიტი, ბაქტერიული ვაგინიტი, ვულვის აბსცესი.

d) საშარდე გზების ინფექცია მოიცავს შემდეგ გვერდით რეაქციებს, რომლებიც აღწერილია სიხშირის მიხედვით: საშარდე გზების ინფექცია, ცისტიტი, E. coli-ს საშარდე გზების ინფექცია, სასქესო ორგანოების ინფექცია, პიელონეფრიტი, კისტოზური ტრიგონიტი, ურეთრიტი, თირკმლის ინფექცია, პროსტატიტი.

e) სითხის მოცულობის შემცირება წინასწარ განსაზღვრული სასურველი ტერმინია და მოიცავს შემდეგს: დეჰიდრატაცია, ჰიპოვოლემია, ჰიპოტენზია.

f) მოხსენებულია DECLARE კლინიკური კვლევიდან, რომელიც აფასებს გულ-სისხლძარღვთა ეფექტებს მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში. სიხშირე ეფუძნება წლიურ შემთხვევებს.

g) პოლიურია მოიცავს შემდეგ სასურველ ტერმინებს: ხშირი შარდვა, პოლიურია, შარდის გამოყოფის მომატება.

h) ჰემატოკრიტის საშუალო ცვლილება საწყის დონესთან შედარებით იყო 2.30% ამ პრეპარატისთვის 10 მგ და 0.33% პლაცებო ჯგუფისთვის. ჰემატოკრიტის დონის ცვლილებები >55%-ში დაფიქსირდა, როგორც 1.3% ამ პრეპარატისთვის 10 მგ და 0.4% პლაცებო ჯგუფისთვის.

i) ამ პრეპარატის 10 მგ პლაცებოსთან შედარებისას, საწყის დონესთან შედარებით საშუალო პროცენტული ცვლილება შემდეგია: საერთო ქოლესტერინი 2.5% 0.0%-ის წინააღმდეგ; მაღალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების ქოლესტერინი 6.0% 2.7%-ის წინააღმდეგ; დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების ქოლესტერინი 2.9% -1.0%-ის წინააღმდეგ; ტრიგლიცერიდები 2.7% -0.7%-ის წინააღმდეგ.

  • აღნიშნული შემთხვევა დაფიქსირდა სუბიექტების 2%-ში ან მეტში და დაფიქსირდა 1%-იანი ან მეტი სიხშირით იმ ჯგუფში, სადაც ამ პრეპარატის 10 მგ დოზა იყო მიღებული, პლაცებო ჯგუფთან შედარებით, 10%-იანი ან მეტი სიხშირით.
  • * მკვლევარის მიერ აღნიშნული შემთხვევა დაკავშირებულია (მათ შორის, შესაძლოა დაკავშირებული შემთხვევები), აღწერილია სუბიექტების 0.2%-ში ან მეტში და აღწერილია 0.1%-იანი ან მეტი სიხშირით იმ ჯგუფში, სადაც ამ პრეპარატის 10 მგ დოზა იყო მიღებული, პლაცებო ჯგუფთან შედარებით.
  • სპეციფიკური გვერდითი რეაქციების აღწერა

① ვულვოვაგინიტი, ბალანიტი და მასთან დაკავშირებული გენიტალური ინფექციები: 13 კლინიკური კვლევის უსაფრთხოების გაერთიანებული მონაცემების თანახმად, ვულვოვაგინიტი, ბალანიტი და მასთან დაკავშირებული გენიტალური ინფექციები დაფიქსირდა სუბიექტების 5.5%-ში და 0.6%-ში, რომლებმაც მიიღეს ამ პრეპარატის 10 მგ და პლაცებო, შესაბამისად. ინფექციების უმეტესობა იყო მსუბუქიდან საშუალო სიმძიმის, სუბიექტები რეაგირებდნენ საწყის სტანდარტულ მკურნალობაზე და იშვიათი იყო შემთხვევები, რაც პრეპარატის შეწყვეტას იწვევდა. ეს ინფექციები უფრო ხშირი იყო ქალებში (შესაბამისად, პრეპარატისა და პლაცებოს ჯგუფებში 8.4% და 1.2%), ხოლო ინფექციის ისტორიის მქონე სუბიექტებს უფრო მეტად ჰქონდათ მორეციდივე ინფექციების განვითარების ალბათობა. DECLARE კლინიკურ კვლევაში გენიტალური ინფექციის სერიოზული გვერდითი მოვლენები ძალიან იშვიათი და თანაბრად განაწილებული იყო (დაპაგლიფლოზინისა და პლაცებოს ჯგუფებში 2-2 შემთხვევა). DAPA-HF კლინიკურ კვლევაში დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში გენიტალური ინფექციის სერიოზული გვერდითი მოვლენები არ დაფიქსირებულა, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში 1 შემთხვევა დაფიქსირდა. დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში შვიდმა პაციენტმა (0.3%) და პლაცებოს ჯგუფში არცერთმა პაციენტმა შეწყვიტა მკურნალობა გენიტალური ინფექციის გვერდითი მოვლენის გამო. DELIVER კლინიკურ კვლევაში თითოეულ ჯგუფში დაფიქსირდა გენიტალური ინფექციის ერთი სერიოზული გვერდითი მოვლენა (<0.1%). დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 3 პაციენტმა (0.1%) და პლაცებოს ჯგუფში არცერთმა არ შეწყვიტა მკურნალობა გენიტალური ინფექციის გვერდითი მოვლენის გამო. DAPA-CKD კლინიკურ კვლევაში გენიტალური ინფექციის სერიოზული გვერდითი მოვლენები დაფიქსირდა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 3 პაციენტში (0.1%) და პლაცებოს ჯგუფში არცერთში. დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 3 პაციენტმა (0.1%) შეწყვიტა მკურნალობა გენიტალური ინფექციის გვერდითი მოვლენის გამო და არცერთში პლაცებოს ჯგუფში. დიაბეტის არმქონე პაციენტებში არ დაფიქსირებულა გენიტალური ინფექციის სერიოზული გვერდითი მოვლენები ან მკურნალობის შეწყვეტის გამომწვევი გვერდითი მოვლენები.

② ჰიპოგლიკემია: დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში ჩატარებულ კლინიკურ კვლევებში ჰიპოგლიკემიის სიხშირეზე გავლენას ახდენდა თითოეულ კვლევაში გამოყენებული საბაზისო თერაპიის ტიპი. მხოლოდ ამ პრეპარატის, მეტფორმინის ან სიტაგლიპტინის (მხოლოდ მეტფორმინი ან კომბინაციაში) დამატებით კომბინაციურ კვლევებში, მსუბუქი ჰიპოგლიკემიური ეპიზოდების სიხშირე მსგავსი იყო მკურნალობის ჯგუფებში, მათ შორის პლაცებოში, მკურნალობის 102 კვირამდე (< 5%). ამ პრეპარატისა და საქსაგლიპტინის კომბინირებული თერაპიისთვის შეფასებული 1,169 პაციენტის უსაფრთხოების მონაცემების გაერთიანებისას, 24 კვირის შემდეგ ჰიპოგლიკემიის საერთო სიხშირე დაბალი იყო (≤1.8% ყველა ჯგუფში). ყველა კვლევაში, ძირითადი ჰიპოგლიკემიური მოვლენები იშვიათი იყო და წონასწორობა ამ პრეპარატით ნამკურნალებ ჯგუფებსა და პლაცებო ჯგუფს შორის. ჰიპოგლიკემიის სიხშირე უფრო მაღალი იყო სულფონილშარდოვანას და ინსულინის დამატების კვლევებში. გლიმეპირიდის დამატებითი კომბინირებული კვლევისას, 24-ე და 48-ე კვირებში, მსუბუქი ჰიპოგლიკემიური ეპიზოდები უფრო ხშირად აღინიშნა იმ ჯგუფში, სადაც მიიღეს ამ პრეპარატის 10 მგ და გლიმეპირიდი (შესაბამისად, 6.0% და 7.9%), პლაცებოს და გლიმეპირიდის შესაბამისად 2.1% და 2.1%, ჯგუფთან შედარებით. ინსულინის დამატების კვლევებში, ძირითადი ჰიპოგლიკემიური ეპიზოდები დაფიქსირდა პაციენტების 0.5%-ში და 1.0%-ში, რომლებიც იღებდნენ ამ პრეპარატის 10 მგ-ს, როგორც ინსულინის დამატებით კომბინაციას, შესაბამისად, 24-ე და 104-ე კვირებში, და პაციენტების 0.5%-ში, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს, როგორც ინსულინის დამატებით კომბინაციას, შესაბამისად, 24-ე და 104-ე კვირებში. მსუბუქი ჰიპოგლიკემიური ეპიზოდები დაფიქსირდა პაციენტების 40.3%-ში და 53.1%-ში, რომლებიც იღებდნენ ამ პრეპარატის 10 მგ-ს, როგორც ინსულინის დამატებით კომბინაციას, შესაბამისად, 24-ე და 104-ე კვირებში, და პაციენტების 34.0%-ში და 41.6%-ში, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს, როგორც ინსულინის დამატებით კომბინაციას. მეტფორმინისა და სულფონილშარდოვანას დამატებითი თერაპიის კვლევებში 24 კვირამდე არ დაფიქსირებულა მნიშვნელოვანი ჰიპოგლიკემიური ეპიზოდები. მსუბუქი ჰიპოგლიკემიის ეპიზოდები დაფიქსირდა დაპაგლიფლოზინის 10 მგ + მეტფორმინის და სულფონილშარდოვანას შემცველი პრეპარატებით ნამკურნალები სუბიექტების 12.8%-ში და პლაცებო + მეტფორმინის და სულფონილშარდოვანას შემცველი პრეპარატებით ნამკურნალები სუბიექტების 3.7%-ში. DECLARE კლინიკურ კვლევაში დაპაგლიფლოზინით თერაპიამ პლაცებოსთან შედარებით არ გაზარდა ძირითადი ჰიპოგლიკემიური მოვლენების რისკი. ძირითადი ჰიპოგლიკემიური მოვლენები დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 58 პაციენტში (0.7%) და პლაცებო ჯგუფში 83 პაციენტში (1.0%) დაფიქსირდა. DAPA-HF კლინიკურ კვლევაში ძირითადი ჰიპოგლიკემიური მოვლენები დაპაგლიფლოზინის და პლაცებოს ჯგუფებში 4 პაციენტში (0.2%) დაფიქსირდა, რაც მხოლოდ მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში აღინიშნა. DELIVER კლინიკურ კვლევაში ძირითადი ჰიპოგლიკემიური მოვლენები დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 6 პაციენტში (0.2%) და პლაცებო ჯგუფში 7 პაციენტში (0.2%) დაფიქსირდა. ძირითადი ჰიპოგლიკემიური მოვლენები დაფიქსირდა მხოლოდ მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში. DAPA-CKD კლინიკურ კვლევაში ძირითადი ჰიპოგლიკემიური მოვლენები დაფიქსირდა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 14 პაციენტში (0.7%) და პლაცებოს ჯგუფში 28 პაციენტში (1.3%) და დაფიქსირდა მხოლოდ მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში.

③ სითხის მოცულობის შემცირება: 13 კლინიკური კვლევის უსაფრთხოების გაერთიანებული მონაცემების მიხედვით, სითხის მოცულობის შემცირებაზე მიმანიშნებელი წამლისმიერი რეაქციები (მათ შორის დეჰიდრატაცია, ჰიპოვოლემია ან ჰიპოტენზია) დაფიქსირდა ამ პრეპარატის 10 მგ ჯგუფში და პლაცებო ჯგუფში, შესაბამისად, სუბიექტების 1.1%-სა და 0.7%-ში. სერიოზული მოვლენები, რომლებიც სუბიექტების 0.2%-ზე ნაკლებს აღენიშნებოდა, თანაბრად გადანაწილდა ამ პრეპარატის 10 მგ ჯგუფსა და პლაცებო ჯგუფს შორის. DECLARE კლინიკურ კვლევაში, სითხის მოცულობის შემცირებაზე მიმანიშნებელი გვერდითი მოვლენების მქონე პაციენტების რაოდენობა იყო 213 (2.5%) დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში და 207 (2.4%) პლაცებო ჯგუფში, რაც აჩვენებს თანაბარ განაწილებას მკურნალობის ჯგუფებს შორის. სერიოზული გვერდითი მოვლენები დაფიქსირდა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 81 (0.9%) და პლაცებო ჯგუფში 70 (0.8%) პაციენტში. გვერდითი მოვლენები ზოგადად თანაბრად გადანაწილდა მკურნალობის ჯგუფებში ქვეჯგუფების მიხედვით, მათ შორის ასაკის, შარდმდენების გამოყენების, არტერიული წნევის და ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორების ან ანგიოტენზინის რეცეპტორების ბლოკატორების გამოყენების მიხედვით. პაციენტთა პოპულაციაში, რომელთა საწყისი შეფასებული გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარე (eGFR) 60 მლ/წთ/1.73მ2-ზე ნაკლები იყო, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში დაფიქსირდა 19 სერიოზული გვერდითი მოვლენა, რომლებიც მიუთითებდნენ სითხის მოცულობის შემცირებაზე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში - 13. DAPA-HF კლინიკურ კვლევაში, სითხის მოცულობის შემცირებაზე მიმანიშნებელი გვერდითი მოვლენების მქონე პაციენტების რაოდენობა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში იყო 170 (7.2%) და პლაცებოს ჯგუფში 153 (6.5%). სითხის მოცულობის შემცირებაზე მიმანიშნებელი სერიოზული გვერდითი მოვლენების მქონე პაციენტების რაოდენობა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში უფრო დაბალი იყო (23 [1.0%]), ვიდრე პლაცებოს ჯგუფში (38 [1.6%]). მსგავსი შედეგები დაფიქსირდა ქვეჯგუფებში ასაკის, საწყის ეტაპზე დიაბეტის არსებობის ან არარსებობის, საწყისი eGFR-ის და სისტოლური არტერიული წნევის მიხედვით. DELIVER კლინიკურ კვლევაში, სითხის მოცულობის შემცირებაზე მიმანიშნებელი სერიოზული გვერდითი მოვლენების მქონე პაციენტების რაოდენობა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში იყო 35 (1.1%) და პლაცებოს ჯგუფში 31 (1.0%). DAPA-CKD კლინიკურ კვლევაში, სითხის მოცულობის შემცირებაზე მიმანიშნებელი გვერდითი მოვლენების მქონე პაციენტების რაოდენობა იყო 120 (5.6%) და პლაცებოს ჯგუფში 84 (3.9%). სითხის მოცულობის შემცირებაზე მიმანიშნებელი სერიოზული გვერდითი მოვლენების მქონე პაციენტების რაოდენობა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 16 (0.7%) და პლაცებოს ჯგუფში 15 (0.7%) იყო.

④ დიაბეტური კეტოაციდოზი: DECLARE კლინიკურ კვლევაში (დაპაგლიფლოზინის ექსპოზიციის საშუალო პერიოდი 48 თვე), დიაბეტური კეტოაციდოზის 27 შემთხვევა დაფიქსირდა 10 მგ დაპაგლიფლოზინის მიმღებ ჯგუფში და 12 პლაცებო ჯგუფში. გამოვლენის დრო თანაბრად გადანაწილდა კვლევის მთელი პერიოდის განმავლობაში. დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 27 პაციენტიდან, რომლებსაც დიაბეტური კეტოაციდოზის შემთხვევები აღენიშნებოდათ, 22 შემთხვევა გამოვლენის დროს თანმხლებ ინსულინს იღებდა. დიაბეტური კეტოაციდოზის გამომწვევი ფაქტორები, როგორც მოსალოდნელი იყო, მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტთა პოპულაციაში გამოვლინდა (იხილეთ ნაწილი 4. ზოგადი სიფრთხილის ზომები, 3) კეტოაციდოზი). DAPA-HF კლინიკურ კვლევაში, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში დიაბეტური კეტოაციდოზის სამი შემთხვევა დაფიქსირდა, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში არცერთი. DELIVER კლინიკურ კვლევაში, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში დიაბეტური კეტოაციდოზის ორი შემთხვევა დაფიქსირდა, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში არცერთი. DAPA-CKD კლინიკურ კვლევაში, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში დიაბეტური კეტოაციდოზის არცერთი შემთხვევა არ დაფიქსირებულა, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში ორი შემთხვევა დაფიქსირდა.

⑤ საშარდე გზების ინფექციები: 13 კლინიკური კვლევის ჯამური უსაფრთხოების მონაცემების მიხედვით, საშარდე გზების ინფექციები უფრო ხშირად აღინიშნა ამ პრეპარატის 10 მგ ჯგუფში პლაცებო ჯგუფთან შედარებით (შესაბამისად, 4.7% 3.5%-ის წინააღმდეგ). ინფექციების უმეტესობა მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის იყო, სუბიექტები რეაგირებდნენ საწყის სტანდარტულ მკურნალობაზე და იშვიათი იყო შემთხვევები, რომლებიც პრეპარატის მიღების შეწყვეტას მოითხოვდა. ეს ინფექციები უფრო ხშირი იყო ქალებში და დაავადების ისტორიის მქონე სუბიექტებს უფრო მეტად ჰქონდათ მორეციდივე ინფექციების განვითარების ალბათობა. DECLARE კლინიკურ კვლევაში, დაპაგლიფლოზინის 10 მგ ჯგუფში (0.9%) დაფიქსირდა საშარდე გზების ინფექციის 79 სერიოზული გვერდითი მოვლენა (0.9%), რაც უფრო დაბალი იყო, ვიდრე პლაცებო ჯგუფში დაფიქსირებული 109 შემთხვევა (1.3%). DAPA-HF კლინიკურ კვლევაში, პაციენტების რაოდენობა, რომლებსაც განუვითარდათ საშარდე გზების ინფექციის სერიოზული გვერდითი მოვლენები, მცირე იყო და ორ ჯგუფს შორის მნიშვნელოვანი განსხვავება არ აღინიშნა, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 14 პაციენტი (0.6%) იყო, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში 17 პაციენტი (0.7%). როგორც დაპაგლიფლოზინის, ასევე პლაცებოს ჯგუფებში ხუთმა პაციენტმა (0.2%) შეწყვიტა მკურნალობა საშარდე გზების ინფექციის გამო. DELIVER კლინიკურ კვლევაში, პაციენტთა რაოდენობა, რომლებსაც განუვითარდათ საშარდე გზების ინფექციის სერიოზული გვერდითი მოვლენა, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში იყო 41 (1.3%) და პლაცებოს ჯგუფში 37 (1.2%). პაციენტთა რაოდენობა, რომლებმაც შეწყვიტეს მკურნალობა საშარდე გზების ინფექციის გვერდითი მოვლენის გამო, იყო 13 (0.4%) და დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში და 9 (0.3%) პლაცებოს ჯგუფში. DAPA-CKD კლინიკურ კვლევაში, პაციენტთა რაოდენობა, რომლებსაც განუვითარდათ საშარდე გზების ინფექციის სერიოზული გვერდითი მოვლენა, იყო 29 (1.3%) და დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში და 18 (0.8%) პლაცებოს ჯგუფში. პაციენტთა რაოდენობა, რომლებმაც შეწყვიტეს მკურნალობა საშარდე გზების ინფექციის გვერდითი მოვლენის გამო, იყო 8 (0.4%) და პლაცებოს ჯგუფში 3 (0.1%).

⑥ კრეატინინის მომატება: კრეატინინის მომატებასთან დაკავშირებული გვერდითი მოვლენები კლასიფიცირებული იყო, როგორც თირკმლის კრეატინინის კლირენსის შემცირება, თირკმლის ფუნქციის დარღვევა, შრატის კრეატინინის მომატება და გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარის შემცირება. 13 კლინიკური კვლევის უსაფრთხოების გაერთიანებული მონაცემების მიხედვით, ეს გვერდითი მოვლენები დაფიქსირდა პაციენტების 3.2%-ში და 1.8%-ში, რომლებიც იღებდნენ ამ პრეპარატს 10 მგ და პლაცებოს, შესაბამისად. ნორმალურ სუბიექტებში ან თირკმლის მსუბუქი უკმარისობის მქონე პაციენტებში (პაციენტები, რომელთა eGFR არის 60 მლ/წთ / 1.73მ2 ან მეტი), ეს გვერდითი მოვლენები დაფიქსირდა პაციენტების 1.3%-ში და 0.8%-ში, რომლებიც იღებდნენ ამ პრეპარატს 10 მგ და პლაცებოს, შესაბამისად. ეს გვერდითი მოვლენები უფრო ხშირად დაფიქსირდა პაციენტებში, რომელთა eGFR იყო 30 მლ/წთ / 1.73მ2 ან მეტი და 60 მლ/წთ / 1.73მ2-ზე ნაკლები (პაციენტების 18.5% და 9.3%, შესაბამისად, რომლებიც იღებდნენ ამ პრეპარატს 10 მგ და პლაცებოს). თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტების შემდგომი შეფასებისას, პაციენტების უმეტესობაში შრატის კრეატინინის დონის ცვლილებები საწყის დონესთან შედარებით ≤ 0.5 მგ/დლ-ს შეადგენდა. კრეატინინის მომატება, როგორც წესი, დროებით ვლინდება მიღების პერიოდში ან ბრუნდება მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ. DECLARE კლინიკურ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდნენ ხანდაზმული პაციენტები და თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტები (eGFR 60 მლ/წთ / 1.73მ2-ზე ნაკლები), eGFR დროთა განმავლობაში შემცირდა როგორც დაპაგლიფლოზინის, ასევე პლაცებოს ჯგუფებში. ერთი წლის შემდეგ, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში საშუალო eGFR ოდნავ დაბალი იყო, ხოლო ოთხი წლის შემდეგ, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფის საშუალო eGFR ოდნავ მაღალი იყო პლაცებო ჯგუფთან შედარებით. DAPA-HF და DELIVER კლინიკურ კვლევებში, eGFR დროთა განმავლობაში შემცირდა როგორც დაპაგლიფლოზინის, ასევე პლაცებოს ჯგუფებში. DAPA-HF კლინიკურ კვლევაში, eGFR-ის საწყისი საშუალო შემცირება იყო -4.3 მლ/წთ/1.73მ2 დაპაგლიფლოზინის ჯგუფისთვის და -1.1 მლ/წთ/1.73მ2 პლაცებო ჯგუფისთვის. 20 თვის შემდეგ, eGFR-ის ცვლილება საწყის დონესთან შედარებით მსგავსი იყო მკურნალობის ჯგუფებს შორის (დაპაგლიფლოზინის ჯგუფი -5.3 მლ/წთ/1.73მ2, პლაცებო ჯგუფი -4.5 მლ/წთ/1.73მ2). DELIVER კლინიკურ კვლევაში, eGFR-ის საშუალო შემცირება 1 თვის შემდეგ იყო -3.7 მლ/წთ/1.73მ2 დაპაგლიფლოზინის ჯგუფისთვის და -0.4 მლ/წთ/1.73მ2 პლაცებო ჯგუფისთვის. 24 თვის შემდეგ, eGFR-ის ცვლილება საწყის დონესთან შედარებით მსგავსი იყო მკურნალობის ჯგუფებს შორის (დაპაგლიფლოზინის ჯგუფი -4.2 მლ/წთ/1.73მ2, პლაცებო ჯგუფი -3.2 მლ/წთ/1.73მ2). DAPA-CKD კლინიკურ კვლევაში, eGFR დროთა განმავლობაში შემცირდა როგორც დაპაგლიფლოზინის, ასევე პლაცებოს ჯგუფებში. საწყისი (მე-14 დღე) eGFR-ის საშუალო შემცირება იყო -4.0 მლ/წთ/1.73მ2 დაპაგლიფლოზინის ჯგუფისთვის და -0.8 მლ/წთ/1.73მ2 პლაცებო ჯგუფისთვის. 28 თვის შემდეგ, eGFR-ის ცვლილება საწყისთან შედარებით იყო -7.4 მლ/წთ/1.73მ2 დაპაგლიფლოზინის ჯგუფისთვის და -8.6 მლ/წთ/1.73მ2 პლაცებო ჯგუფისთვის.

⑦ შორისის განგრენა (ფურნიეს განგრენა): ფურნიეს განგრენის შემთხვევები დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ SGLT2 ინჰიბიტორებით, მათ შორის დაპაგლიფლოზინით, პოსტმარკეტინგული …

ჭარბი დოზა

ჯანმრთელ სუბიექტებში 500 მგ-მდე (ადამიანისთვის რეკომენდებულ მაქსიმალურ დოზაზე 50-ჯერ მეტი) ერთჯერადი პერორალური მიღებისას ამ პრეპარატს არანაირი ტოქსიკურობა არ გამოუვლენია. მკურნალობის პერიოდში (500 მგ დოზით მინიმუმ 5 დღის განმავლობაში) ამ სუბიექტების შარდში გლუკოზა აღმოჩნდა და არ დაფიქსირებულა დეჰიდრატაცია, ჰიპოტენზია ან ელექტროლიტური დისბალანსი, ასევე არ დაფიქსირებულა კლინიკურად მნიშვნელოვანი ეფექტები QTc ინტერვალზე. ჰიპოგლიკემიის შემთხვევები პლაცებოს მსგავსი იყო. კლინიკურ კვლევაში, რომელშიც ჯანმრთელ სუბიექტებსა და მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებს დღეში ერთხელ 2 კვირის განმავლობაში 100 მგ-მდე (ადამიანისთვის რეკომენდებულ მაქსიმალურ დოზაზე 10-ჯერ მეტი) დოზა ეძლეოდათ, ჰიპოგლიკემიის შემთხვევები ოდნავ მაღალი იყო პლაცებო ჯგუფთან შედარებით და არ იყო დოზასთან დაკავშირებული. გვერდითი მოვლენების, მათ შორის დეჰიდრატაციის ან ჰიპოტენზიის, სიხშირე პლაცებო ჯგუფთან მსგავსი იყო და ლაბორატორიულ მაჩვენებლებში, მათ შორის შრატის ელექტროლიტებსა და თირკმლის ფუნქციის ბიომარკერებში, კლინიკურად მნიშვნელოვანი დოზასთან დაკავშირებული ცვლილებები არ დაფიქსირებულა. დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში, პაციენტის კლინიკური მდგომარეობის შესაბამისად უნდა დაინიშნოს შესაბამისი სიმპტომური მკურნალობა. ამ პრეპარატის დიალიზით მოცილება არ არის შესწავლილი.

  • გამოყენების სიფრთხილის ზომები

ეს პრეპარატი არ ახდენს ან მინიმალურ გავლენას ახდენს ავტომობილის მართვის ან მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე. პაციენტებმა უნდა იცოდნენ ჰიპოგლიკემიის რისკის შესახებ, როდესაც ეს პრეპარატი მიიღება სულფონილშარდოვანასთან ან ინსულინთან ერთად.

ეს პრეპარატი არ მოქმედებს ან მინიმალურ გავლენას ახდენს ავტომობილის მართვის ან მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე. პაციენტებმა უნდა იცოდნენ ჰიპოგლიკემიის რისკის შესახებ, როდესაც ეს პრეპარატი მიიღება სულფონილშარდოვანასთან ან ინსულინთან ერთად.

შენახვის პირობები

  • შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას.
  • კონტეინერის შეცვლა არ არის რეკომენდებული, რადგან ამან შეიძლება დააზიანოს პროდუქტის ხარისხი ან გამოიწვიოს უბედური შემთხვევები. შეინახეთ ორიგინალურ კონტეინერში.
  • ინფორმაცია პროფესიონალებისთვის
  • მოქმედების მექანიზმი: დაპაგლიფლოზინი არის ნატრიუმ-გლუკოზის კო-ტრანსპორტერი 2-ის (SGLT2) ძალიან ძლიერი (Ki: 0.55 nM), სელექციური და შექცევადი ინჰიბიტორი. როდესაც SGLT2 დაპაგლიფლოზინით ინჰიბირდება, გლომერულური ფილტრატიდან გლუკოზის რეაბსორბცია პროქსიმალურ თირკმლის მილაკებში მცირდება და ამავდროულად, ნატრიუმის რეაბსორბცია მცირდება, რაც იწვევს გლუკოზის შარდით გამოყოფას და ოსმოსურ დიურეზს. ამიტომ, დაპაგლიფლოზინი ზრდის ნატრიუმის ტრანსპორტირებას დისტალურ მილაკებში, რაც ზრდის ტუბულოგლომერულურ უკუკავშირს და ამცირებს ინტრაგლომერულურ წნევას. ეს, ოსმოსურ დიურეზთან ერთად, იწვევს მოცულობითი გადატვირთვის შემცირებას, არტერიული წნევის დაქვეითებას და წინა და შემდგომი დატვირთვის შემცირებას, რამაც შეიძლება სასარგებლო გავლენა მოახდინოს გულის რემოდელირებასა და დიასტოლურ ფუნქციაზე, თირკმლის ფუნქციის შენარჩუნებისას. სხვა ეფექტები მოიცავს ჰემატოკრიტის მომატებას და წონის დაკლებას. დაპაგლიფლოზინის სარგებელი გულისა და თირკმელებისთვის არ არის დამოკიდებული მხოლოდ მის სისხლში გლუკოზის დამწევ ეფექტზე და არ შემოიფარგლება მხოლოდ დიაბეტით დაავადებული პაციენტებით. დაპაგლიფლოზინი აუმჯობესებს უზმოზე და ჭამის შემდეგ პლაზმურ გლუკოზის დონეს თირკმელებში გლუკოზის რეაბსორბციის შემცირებით, რითაც იწვევს შარდში გლუკოზის გამოყოფას. გლუკოზის ეს გამოყოფა შეინიშნება პრეპარატის საწყისი მიღებისთანავე, შენარჩუნებულია 24-საათიანი დოზირების ინტერვალის განმავლობაში და გრძელდება მკურნალობის მთელი პერიოდის განმავლობაში. ამ მექანიზმის მეშვეობით, თირკმელებით გამოყოფილი გლუკოზის რაოდენობა დამოკიდებულია სისხლში გლუკოზის კონცენტრაციასა და გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარეზე (GFR). შესაბამისად, რადგან გაფილტრული გლუკოზის რაოდენობა მცირეა და რეაბსორბირდება SGLT1 ტრანსპორტიორებისა და განბლოკილი SGLT2-ის მიერ, დაპაგლიფლოზინი ავლენს ჰიპოგლიკემიის გამოწვევის დაბალ ტენდენციას იმ სუბიექტებში, რომლებსაც აქვთ ნორმალური სისხლში გლუკოზის და/ან დაბალი eGFR. დაპაგლიფლოზინი არ აფერხებს ნორმალურ ენდოგენურ გლუკოზის წარმოებას ჰიპოგლიკემიის საპასუხოდ. დაპაგლიფლოზინის მოქმედება დამოუკიდებელია ინსულინის სეკრეციისა და მოქმედებისგან. დაპაგლიფლოზინის კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირდა ბეტა-უჯრედების (HOMA ბეტა-უჯრედების) ფუნქციის ჰომეოსტაზური მოდელის შეფასების გაუმჯობესება. SGLT2 სელექციურად ექსპრესირდება თირკმელებში. დაპაგლიფლოზინი არ თრგუნავს სხვა გლუკოზის ტრანსპორტიორებს, რომლებიც მნიშვნელოვანია გლუკოზის პერიფერიულ ქსოვილებში ტრანსპორტირებისთვის და 1400-ჯერ უფრო სელექციურია SGLT2-ისთვის SGLT1-თან შედარებით, რომელიც კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში გლუკოზის შეწოვაზე პასუხისმგებელი მთავარი ტრანსპორტიორია.
  • ფარმაკოკინეტიკური ინფორმაცია: ① შეწოვა: დაპაგლიფლოზინი სწრაფად შეიწოვება პერორალური მიღების შემდეგ. დაპაგლიფლოზინის პიკური კონცენტრაცია სისხლში (Cmax) ზოგადად მიიღწევა 2 საათის განმავლობაში უზმოზე მიღებისას. Cmax და AUC იზრდება დაპაგლიფლოზინის დოზის პროპორციულად. დაპაგლიფლოზინის ბიოშეღწევადობა იყო 78% პერორალურად 10 მგ დოზით მიღებისას; ცხიმიან საკვებთან ერთად მიღებისას, დაპაგლიფლოზინის Cmax შემცირდა 50%-მდე უზმოზე დონესთან შედარებით, Tmax გადაიდო დაახლოებით 1 საათით და AUC უცვლელი დარჩა. ამ განსხვავებას კლინიკური მნიშვნელობა არ აქვს.② განაწილება: დაპაგლიფლოზინის ცილებთან შეკავშირების სიჩქარე დაახლოებით 91%-ია და არ იცვლება დაავადების სტატუსის მიხედვით (მაგ., თირკმლის ან ღვიძლის უკმარისობა). ③ მეტაბოლიზმი: დაპაგლიფლოზინი ინტენსიურად მეტაბოლიზდება, ძირითადად არააქტიური მეტაბოლიტის, დაპაგლიფლოზინ 3-O-გლუკურონიდის წარმოქმნით. არც დაპაგლიფლოზინ 3-O-გლუკურონიდი და არც სხვა მეტაბოლიტები არ უწყობენ ხელს სისხლში გლუკოზის დონის დამწევ ეფექტს. დაპაგლიფლოზინ 3-O-გლუკურონიდის წარმოქმნის მედიატორია UGT1A9, ფერმენტი, რომელიც გვხვდება ღვიძლსა და თირკმელებში, ხოლო CYP-განპირობებული მეტაბოლიზმი ადამიანის ორგანიზმში მეტაბოლური გზების მცირე ნაწილს შეადგენს. ④ გამოყოფა: დაპაგლიფლოზინის ტერმინალური ნახევარგამოყოფის პერიოდი (t1/2) იყო 12.9 საათი, ხოლო დაპაგლიფლოზინის მიღების შემდეგ სისტემური კლირენსი იყო 207 მლ/წთ. დაპაგლიფლოზინი და მასთან დაკავშირებული მეტაბოლიტები ძირითადად გამოიყოფა შარდით, საიდანაც 2%-ზე ნაკლები არის არამეტაბოლიზებული დაპაგლიფლოზინი. 14C-დაპაგლიფლოზინის 50 მგ მიღებისას, სულ 96% გამოიყოფა, მათ შორის 75% შარდით და 21% განავლით. განავალში დოზის დაახლოებით 15% იყო არამეტაბოლიზებული სახით. ⑤ თირკმლის ფუნქციის დარღვევა: სტაბილურ მდგომარეობაში (დაპაგლიფლოზინის 20 მგ დღეში ერთხელ მიღება 7 დღის განმავლობაში), დაპაგლიფლოზინის საშუალო სისტემური ექსპოზიცია შესაბამისად 32%-ით, 60%-ით და 87%-ით მაღალი იყო მე-2 ტიპის დიაბეტის და მსუბუქი, საშუალო ან მძიმე თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იზომება იოჰექსოლის პლაზმური კლირენსით), მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებთან შედარებით, რომლებსაც თირკმლის ნორმალური ფუნქცია ჰქონდათ. შარდში გლუკოზის გამოყოფა 24 საათის განმავლობაში სტაბილურ მდგომარეობაში მნიშვნელოვნად იყო დამოკიდებული თირკმლის ფუნქციის სტატუსზე და შეადგენდა შესაბამისად 85, 52, 18 და 11 გ (გლუკოზა/დღეში) ნორმალური თირკმლის ფუნქციის მქონე, მსუბუქი, საშუალო და მძიმე თირკმლის უკმარისობის მქონე სუბიექტებში. ჰემოდიალიზის გავლენა დაპაგლიფლოზინის ზემოქმედებაზე უცნობია. თირკმლის უკმარისობის გავლენა სისტემურ ზემოქმედებაზე შეფასდა პოპულაციური ფარმაკოკინეტიკური მოდელის გამოყენებით. წინა შედეგების შესაბამისად, ამ მოდელის პროგნოზირებული AUC უფრო მაღალი იყო ქრონიკული თირკმლის დაავადების მქონე პაციენტებში, ვიდრე თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში და არ იყო მნიშვნელოვანი განსხვავება ქრონიკული თირკმლის დაავადების მქონე პაციენტებს შორის მე-2 ტიპის დიაბეტით და მათ გარეშე. ⑥ ღვიძლის უკმარისობა: ღვიძლის მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის უკმარისობის მქონე სუბიექტებში (ჩაილდ-პიუს კლასი A, B), დაპაგლიფლოზინის Cmax და AUC, შესაბამისად, 12%-ით და 36%-ით მაღალი იყო, ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე სუბიექტებთან შედარებით. ეს კლინიკურად მნიშვნელოვან განსხვავებად არ ითვლება. ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე სუბიექტებში (ჩაილდ-პიუს კლასი C), დაპაგლიფლოზინის საშუალო Cmax და AUC, შესაბამისად, 40%-ით და 67%-ით მაღალი იყო, ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე სუბიექტებთან შედარებით.
  • კლინიკური კვლევის ინფორმაცია: ამ პრეპარატის სისხლში გლუკოზის დამწევი ეფექტიანობისა და უსაფრთხოების შესაფასებლად ჩატარდა ცამეტი ორმაგი ბრმა, რანდომიზებული, კონტროლირებადი კლინიკური კვლევა მე-2 ტიპის დიაბეტით დაავადებულ 6,362 პაციენტზე, რომელთაგან 4,273-მა მიიღო პრეპარატი. თორმეტი კვლევა 24 კვირის ხანგრძლივობით მიმდინარეობდა და რვა მათგანი გაგრძელდა გრძელვადიან კვლევებად დამატებითი ხანგრძლივობით 24-დან 80 კვირამდე (104 კვირამდე). ერთი კვლევა 52 კვირის ხანგრძლივობის იყო და გაგრძელდა 52 და 104 კვირამდე. გარდა ამისა, ჩატარდა ორი 24-კვირიანი ორმაგი ბრმა, რანდომიზებული, პლაცებო-კონტროლირებადი კლინიკური კვლევა, რათა შეფასებულიყო საქსაგლიპტინისა და ამ პრეპარატის კომბინაციის ეფექტურობა და უსაფრთხოება მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე 854 პაციენტში. დაპაგლიფლოზინის 10 მგ-ის გულ-სისხლძარღვთა და თირკმლის მოვლენებზე პლაცებოსთან შედარებით ზემოქმედების შესაფასებლად ჩატარდა კლინიკური კვლევა (DECLARE) მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე 17,160 პაციენტში, რომლებსაც ჰქონდათ დადასტურებული გულ-სისხლძარღვთა დაავადება ან გულ-სისხლძარღვთა რისკ-ფაქტორები. მონოთერაპია: ჩატარდა 24-კვირიანი (შემდგომი გაფართოებული) ორმაგი ბრმა, რანდომიზებული, პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევა, რათა შეფასებულიყო ამ პრეპარატით მონოთერაპიის ეფექტურობა და უსაფრთხოება მე-2 ტიპის შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის დონე სათანადოდ არ იყო კონტროლირებადი. ამ პრეპარატის დღეში ერთხელ მიღებამ გამოიწვია გლიკირებული ჰემოგლობინის (HbA1c) სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება პლაცებოსთან შედარებით (p < 0.0001) (იხ. ცხრილი 2). გაფართოებულ კვლევაში, HbA1c-ის შემცირება შენარჩუნდა 102 კვირის განმავლობაში (საწყისი დონიდან კორექტირებული საშუალო შემცირება: 6-1% ამ პრეპარატისთვის 10 მგ და -0.17% პლაცებოსთვის, შესაბამისად). ცხრილი 2. შედეგები 24 კვირის შემდეგ (LOCFa) ამ პრეპარატით მონოთერაპიის პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში იმ პაციენტებში, რომლებსაც არ ჰქონდათ სისხლში გლუკოზის დონის არასაკმარისი კონტროლი.

მონოთერაპია

ვალიდურობის შეფასების ცვლადები

ეს წამალი 10 მგ

N = 70b

პლაცებო

N = 75b

HbA1c (%) საბაზისო (საშუალო)

  • 01
  • 79

სხვაობა საწყის ეტაპთან შედარებით c

  • 0.89
  • 0.23

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით

(95% CI)

  • 0.66*

(-0.96, -0.36)

სუბიექტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს HbA1c <7% (%): საწყისი დონის მიხედვით კორექტირებული

  • 8**
  • 6

a LOCF; ბოლო დაკვირვების გადატანა, მონაცემები გადარჩენის მკურნალობამდე

b ყველა რანდომიზებული კვლევის მონაწილე, რომლებმაც მოკლევადიანი კვლევის განმავლობაში მიიღეს მინიმუმ ერთი ორმაგი ბრმა მკურნალობა

c კორექტირებული უმცირესი კვადრატების საშუალო, რომელიც დაფუძნებულია საფუძველზე

  • p-მნიშვნელობა <0.0001 ** სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი არ არის შეფასებული (მეორადი საბოლოო წერტილების ეტაპობრივი კვლევის პროცედურის გამო) კომბინირებული თერაპია სხვა ჰიპოგლიკემიურ აგენტებთან საწყისი კომბინირებული თერაპია მეტფორმინთან მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში, რომლებიც ადრე არ იღებდნენ მკურნალობას ამ პრეპარატთან და გახანგრძლივებული გამოთავისუფლების მეტფორმინთან საწყისი კომბინირებული თერაპიის ეფექტურობისა და უსაფრთხოების შესაფასებლად ჩატარდა ორი 24-კვირიანი აქტიური კონტროლით კვლევა. როდესაც ეს პრეპარატს 10 მგ მეტფორმინთან ერთად იქნა მიღებული, HbA1c მნიშვნელოვნად შემცირდა თითოეული პრეპარატის ცალ-ცალკე მიღებასთან შედარებით (იხილეთ ცხრილი 3).

ცხრილი 3. შედეგები 24 კვირის შემდეგ (LOCFa) ამ პრეპარატისა და გახანგრძლივებული გამოთავისუფლების მეტფორმინის საწყისი კომბინირებული თერაპიის აქტიური კონტროლირებადი კვლევის დროს ისეთ პაციენტებში რომლებსაც ადრე მკურნალობა არ ჩატარებიათ.

ვალიდურობის შეფასების ცვლადები

ეს პრეპარატი 10 მგ + მეტფორმინი XR

N = 211b

ეს წამალი 10 მგ

N = 219b

მეტფორმინ XR

N = 208b

HbA1c (%) საბაზისო (საშუალო)

  • 10
  • 03
  • 03

სხვაობა საწყის ეტაპთან შედარებით c

  • 1.98
  • 1.45
  • 1.44

განსხვავება ამ პრეპარატის მონოთერაპიისგან c (95% CI)

  • 0.53*

(-0.74, -0.32)

განსხვავება გახანგრძლივებული გამოთავისუფლების მეტფორმინის მონოთერაპიისგან c (95% CI)

  • 0.53*

(-0.74, -0.33)

  • 0.01§

(-0.22, 0.20)

სხვაობა საწყისი c-დან იმ სუბიექტებისთვის, რომელთა საწყისი HbA1c ≥9% იყო

  • 2.59**
  • 2.14
  • 2.05

სუბიექტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს HbA1c < 7% (%): კორექტირებულია საწყისი დონის მიხედვით

  • 6**
  • 7
  • 2

a „ბოლო დაფიქსირებული მონაცემის შენარჩუნება“ მაშველობითი თერაპიის სრული მასალები

b ყველა რანდომიზებული სუბიექტი, რომელმაც მიიღო მინიმუმ ერთი ორმაგი ბრმა მკურნალობა მოკლევადიანი კვლევის დროს

c კორექტირებული LS საშუალო საწყის მაჩვენებელზე დაყრდნობით

  • p-მნიშვნელობა <0.0001 § მეტფორმინთან შედარებით არადაბალი ** p-მნიშვნელობა <0.05

აქტიური ნივთიერებით კონტროლირებადი კვლევა, რომელიც ადარებდა ამ პრეპარატისა და სულფონილშარდოვანას (გლიპიზიდის) დამატებას იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის დონე სათანადოდ არ კონტროლდებოდა მეტფორმინით: 52-კვირიანი აქტიური ნივთიერებით კონტროლირებადი არა-დაბალი დონის კვლევის (52 კვირა და 104-კვირიანი გაგრძელება) მეშვეობით, ამ პრეპარატისა და სულფონილშარდოვანას (გლიპიზიდის) დამატება მეტფორმინზე შეფასდა მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის დონე სათანადოდ არ კონტროლდებოდა მეტფორმინით (HbA1c 6.5%-ზე მეტი და 10%-ზე ნაკლები). შედეგად, ამ პრეპარატმა აჩვენა არა-დაბალი დონის ეფექტურობა 52 კვირაში HbA1c-ის საწყის დონესთან შედარებით შემცირებით, გლიპიზიდის მსგავსად (იხილეთ ცხრილი 4). 104 კვირაში HbA1c-ის საწყის დონესთან შედარებით შემცირება იყო -0.32% ამ პრეპარატისთვის და -0.14% გლიპიზიდისთვის. ერთი ან მეტი ჰიპოგლიკემიური მოვლენის შემთხვევები მნიშვნელოვნად დაბალი იყო ამ პრეპარატით ნამკურნალებ ჯგუფში (შესაბამისად, 3.5% და 4.3% 52 და 104 კვირაზე), ვიდრე გლიპიზიდის ჯგუფში (შესაბამისად, 40.8% და 47.0% 52 და 104 კვირაზე).

ცხრილი 4. შედეგები 52 კვირის შემდეგ (LOCFa) აქტიური მოქმედებით კონტროლირებად კვლევაში, რომელიც ადარებდა ამ პრეპარატის და სულფონილშარდოვანას (გლიპიზიდი) დამატებით გამოყენებას, შესაბამისად, იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის კონტროლი სათანადოდ არ ხდებოდა მეტფორმინით

ვალიდურობის შეფასების ცვლადები

ეს პრეპარატი + მეტფორმინი

N = 400b

გლიპიზიდი + მეტფორმინი

N = 401b

HbA1c (%) საბაზისო (საშუალო)

  • 69
  • 74

სხვაობა საწყის ეტაპთან შედარებით c

  • 0.52
  • 0.52

განსხვავება გლიპიზიდთან + მეტფორმინთან შედარებით

განსხვავება c (95% CI)

  • 0.00d

(-0.11, 0.11)

a LOCF ბოლო დაკვირვებაის მიხედვით

b პაციენტები, რომლებიც შემთხვევითობით იყვნენ შერჩეული, მკურნალობდნენ და ჩაუტარდათ ეფექტურობის მინიმუმ ერთი შემდგომი გაზომვა

c გლიპიზიდი + მეტფორმინის არასაკმარისი ეფექტურობა საწყის მნიშვნელობებზე კორექტირებულ უმცირეს კვადრატთა საშუალო d-სთან შედარებით, სხვა ჰიპოგლიკემიური საშუალებების კომბინირებულ თერაპიასთან ერთად: როდესაც ეს პრეპარატი დაემატა მეტფორმინს (იხ. ცხრილი 5), სულფონილშარდოვანას (გლიმეპირიდი; იხ. ცხრილი 6), ინსულინს (მხოლოდ ან პერორალურ ჰიპოგლიკემიურ საშუალებებთან კომბინაციაში; იხ. ცხრილი 7), სიტაგლიპტინს (მხოლოდ ან მეტფორმინთან კომბინაციაში; იხ. ცხრილი 8), მეტფორმინს და სულფონილშარდოვანას (იხ. ცხრილი 9), მეტფორმინს და საქსაგლიპტინს (იხ. ცხრილი 10) და პიოგლიტაზონს (იხ. ცხრილი 11), 24 კვირაში პლაცებოსთან შედარებით HbA1c-ის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება აღინიშნა (p < 0.0001). კვლევაში, სადაც ეს პრეპარატი მეტფორმინს დაემატა, HbA1c-ის დაქვეითების ეფექტი 102 კვირის შემდეგაც შენარჩუნდა. კვლევაში, სადაც ის გლიმეპირიდს დაემატა, HbA1c-ის დაქვეითების ეფექტი 48 კვირამდე გახანგრძლივების შემთხვევაშიც შენარჩუნდა, ხოლო კვლევაში, სადაც ის ინსულინს დაემატა, ის 104 კვირამდე გახანგრძლივების შემთხვევაშიც შენარჩუნდა.

ცხრილი 5. პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევის 2-დან 4 კვირამდე პერიოდის შედეგები, რომელიც ადარებდა ამ პრეპარატის დამატებას სისხლში გლუკოზის არასაკმარისი კონტროლის მქონე პაციენტებში მეტფორმინის მონოთერაპიასთან (LOCFa)

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

მეტფორმინი 1

ეს წამალი 10 მგ

N =135b

პლაცებო

N = 137b

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 92
  • 11

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით c

  • 0.84
  • 0.30

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით c

(95% CI)

  • 0.54*

(-0.74, -0.34)

სუბიექტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს HbA1c <7% (%): კორექტირებულია საწყისი დონის მიხედვით

  • 6**
  • 9

მეტფორმინი ≥ 1500 მგ/დღეში a LOCF; Last observation carried forward- ბოლო დაკვირვების შემდგომი პერიოდი,

b ყველა შემთხვევით შერჩეულმა სუბიექტმა, რომელმაც მიიღო მინიმუმ ერთი ორმაგი მკურნალობა მოკლევადიანი კვლევის დროს

c კორექტირებული LS საშუალო * p-მნიშვნელობა <0.0001 ** p-მნიშვნელობა <0.05

ცხრილი 6. შედეგები 24 კვირის შემდეგ (LOCFa) პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში, რომელიც ადარებდა ამ პრეპარატის დამატებას პაციენტებში, რომლებსაც არ ჰქონდათ სისხლში გლუკოზის არასაკმარისი კონტროლი სულფონილშარდოვანას (გლიმეპირიდი) მონოთერაპიასთან

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

სულფონილშარდოვანა (გლიმეპირიდი 1)

ეს წამალი 10 მგ

N =151b

პლაცებო

N = 145b

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 07
  • 15

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით c

  • 0.82
  • 0.13

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით c

(95% CI)

  • 0.68*

(-0.86, -0.51)

სუბიექტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს HbA1c <7% (%): კორექტირებულია საწყისი დონის მიხედვით

  • 7**
  • 0

1 გლიმეპირიდი 4 მგ/დღეში a LOCF; Last observation carried forward- ბოლო დაკვირვების შემდგომი პერიოდი,

b ყველა შემთხვევით შერჩეულმა სუბიექტმა, რომელმაც მიიღო მინიმუმ ერთი ორმაგი მკურნალობა მოკლევადიანი კვლევის დროს

c კორექტირებული LS საშუალო * p-მნიშვნელობა <0.0001 ** p-მნიშვნელობა <0.05

ცხრილი 7. შედეგები 24 კვირის შემდეგ (LOCFa) ) პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში, რომელშიც შედარებულია ამ პრეპარატის დამატებითი კომბინაცია იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის კონტროლი სათანადოდ არ ხდებოდა ინსულინით (მხოლოდ ან პერორალურ ჰიპოგლიკემიურ საშუალებებთან კომბინაციაში).

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

ინსულინთან დამატებითი კომბინირებული თერაპია (მონოთერაპიის სახით ან ორალურ ჰიპოგლიკემიურ საშუალებებთან კომბინაციაში)b

ეს წამალი 10 მგ

N =194c

პლაცებო

N = 193c

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 58
  • 46

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით d

  • 0.90
  • 0.30

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით d

(95% CI)

  • 0.60*

(-0.74, -0.45)

ინსულინის საშუალო დღიური დოზა (IU)e

საბაზისო (საშუალო)

  • 96
  • 96

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით d

  • 1.16
  • 08

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით d

(95% CI)

  • 6.23*

(-8.84, -3.63)

ინსულინის დღიური დოზის შემცირება 10%-ზე მეტით

ცდის პირთა პროპორცია (%)

  • 7.7**
  • 0

a LOCF; Last observation carried forward- ბოლო დაკვირვების შემდგომი პერიოდი,

b სუბიექტების 15% ინსულინის მონოთერაპიაზე იმყოფებოდა; 50% ინსულინს 1-2 ორალურ ჰიპოგლიკემიურ საშუალებებთან კომბინაციაში იყენებდა: ამ უკანასკნელთა შორის, 80% მხოლოდ მეტფორმინს იყენებდა, 12% მეტფორმინს და სულფონილშარდოვანას, ხოლო დანარჩენი სუბიექტები სხვა ტიპის ორალურ ჰიპოგლიკემიურ საშუალებებს იყენებდნენ.

b ყველა რანდომიზებული სუბიექტი, რომელმაც მიიღო მინიმუმ ერთი ორმაგი ბრმა მკურნალობა მოკლევადიანი კვლევის დროს

d კორექტირებული LS საშუალო კორექტირებული საწყისი დონის მიხედვით

e ინსულინის (მათ შორის სწრაფი მოქმედების, საშუალო მოქმედების და ბაზალური ინსულინის) დოზის გაზრდა დაშვებულია წინასწარ განსაზღვრული FPG კრიტერიუმების დამაკმაყოფილებელი სუბიექტებისთვის

  • p-მნიშვნელობა <0.0001 ** p-მნიშვნელობა <0.05

ცხრილი 8. შედეგები 24 კვირის შემდეგ (LOCFa) პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში, რომელიც ადარებდა ამ პრეპარატის დამატებას იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის დონე სათანადოდ არ კონტროლდებოდა სიტაგლიპტინით (მონო ან მეტფორმინთან კომბინაციაში) (მონო ან მეტფორმინთან კომბინაციაში)

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

სიტაგლიპტინი 1 ± მეტფორმინი 2

ეს წამალი 10 მგ

N =223b

პლაცებო

N = 224b

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 90
  • 97

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით c

  • 0.45
  • 04

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით c

(95% CI)

  • 0.48*

(-0.62, -0.34)

1 სიტაგლიპტინი 100 მგ/დღეში, 2 მეტფორმინი ≥ 1500 მგ/დღეში a LOCF; Last observation carried forward- ბოლო დაკვირვების შემდგომი პერიოდი

b ყველა რანდომიზებული სუბიექტი, რომელმაც მიიღო მინიმუმ ერთი ორმაგი ბრმა მკურნალობა მოკლევადიანი კვლევის დროს

c კორექტირებული LS საშუალო * p-მნიშვნელობა <0.0001

ცხრილი 9. შედეგები 24 კვირის შემდეგ პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში, რომელიც ადარებდა ამ პრეპარატის დამატებას იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის დონე სათანადოდ არ იყო კონტროლირებადი მეტფორმინით და სულფონილშარდოვანათი

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

სულფონილშარდოვანა + მეტფორმინი 1)

ეს წამალი 10 მგ

N =108a

პლაცებო

N = 108a

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 08
  • 24

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით c

  • 0.86
  • 0.17

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით c

(95% CI)

  • 0.69*

(-0.89, -0.49))

სუბიექტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს HbA1c <7% (%): კორექტირებულია საწყისი დონის მიხედვით

  • 8*
  • 1

1 სუბიექტის შერჩევამდე სულ მცირე 8 კვირის განმავლობაში, მეტფორმინი სულ მცირე 1500 მგ დღეში და სულფონილშარდოვანას მაქსიმალური ასატანი დოზა (უნდა იყოს მაქსიმალური დღიური დოზის სულ მცირე ნახევარი) a ყველა რანდომიზებული სუბიექტი, რომელმაც მიიღო მინიმუმ ერთი ორმაგი ბრმა მკურნალობა მოკლევადიანი კვლევის დროს

b გრძივი განმეორებითი გაზომვები (LRM; Longitudinal repeated measures)

c კორექტირებული LS საშუალო კორექტირებული საწყისი მაჩვენებლის მიხედვით (adjusted LS mean)

d a LOCF; Last observation carried forward- ბოლო დაკვირვების შემდგომი პერიოდი * p-მნიშვნელობა <0.0001

ცხრილი 10. პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევის 24-კვირიანი შედეგები, რომელშიც შედარებულია ამ პრეპარატის დამატება იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის დონე საქსგლიპტინითა და მეტფორმინით სათანადოდ არ კონტროლდებოდა.

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

საქსგლიპტინი 1 + მეტფორმინი 2

ეს წამალი 10 მგ

N =160a

პლაცებო

N = 160a

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 24
  • 16

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით c

  • 0.82
  • 0.10

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით c

(95% CI)

  • 0.72*

(-0.91, -0.53)

სუბიექტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს HbA1c <7% (%): კორექტირებულია საწყისი დონის მიხედვით

  • 0*
  • 4

1 საქსგლიპტინი 5 მგ/დღეში, 2 მეტფორმინი ≥ 1500 მგ/დღეში

a პაციენტები, რომლებიც რანდომიზებულად იყვნენ შერჩეული და მკურნალობდნენ და რომლებსაც ჩაუტარდათ ეფექტურობის მინიმუმ ერთი შემდგომი გაზომვა

b გრძივი განმეორებითი გაზომვები (LRM; Longitudinal repeated measures), მონაცემები თერაპიამდე

c კორექტირებული LS საშუალო (adjusted LS mean) * p-value <0.0001

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

პიოგლიტაზონი

ეს წამალი 10 მგ N =140b

პლაცებო N = 139b

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 37
  • 34

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით c

  • 0.97
  • 0.42

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით c

(95% CI)

  • 0.55*

(-0.78, -0.31)

სუბიექტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს HbA1c <7% (%): კორექტირებულია საწყისი დონის მიხედვით

  • 8**
  • 4

ცხრილი 11. შედეგები 4 კვირის შემდეგ, 2 კვირის შემდეგ პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში, რომელიც ადარებდა ამ პრეპარატის დამატებას იმ …

ინსტრუქციის სრული ტექსტი · ინსტრუქცია პაციენტისთვის

SGLT-2 ინჰიბიტორი

ტაპაზინი ტაბ. 10 მგ

5 მგ

【შემადგენლობა და რაოდენობა】 1 ტაბლეტში

■ ტაპაზინი ტაბ 5 მგ: ამ პრეპარატის 1 ტაბლეტში (131.75 მგ)

აქტიური ნივთიერება: დაპაგლიფლოზინის პროპანდიოლის ჰიდრატი (სპეციფიკაცია)….......................................................................................................................... 6.15 მგ ( 5 მგ დაპაგლიფლოზინის სახით)

არააქტიური ნივთიერებები: მსუბუქი უწყლო სილიციუმის მჟავა, მაგნიუმის სტეარატი, დაბალჩანაცვლებული ჰიდროქსიპროპილ ცელულოზა, პრეჟელატინიზებული სახამებელი, ტალკი, აპკიანი გარსით დაფარვა: ყვითელი (21Y045), D-მანიტოლი

■ ტაპაზინი ტაბ 10 მგ: ამ პრეპარატის 1 ტაბლეტში (263.5 მგ)

აქტიური ნივთიერება: დაპაგლიფლოზინის პროპანდიოლის ჰიდრატი ( სპეციფიკაცია)..... 12.3 მგ

(10 მგ დაპაგლიფლოზინის სახით)

არააქტიური ნივთიერებები: მსუბუქი უწყლო სილიციუმის მჟავა, მაგნიუმის სტეარატი, დაბალჩანაცვლებული ჰიდროქსიპროპილ ცელულოზა, პრეჟელატინიზებული სახამებელი, ტალკი, აპკიანი გარსით დაფარვა: ყვითელი (21Y045), D-მანიტოლი

【გარეგნული მახასიათებელი】

■ ტაპაზინი ტაბ 5 მგ: ყვითელი, ორმხრივამოზნექილი, მრგვალი, აპკით დაფარული ტაბლეტი

■ ტაპაზინი ტაბ 10 მგ: ყვითელი, ორმხრივამოზნექილი, რომბის ფორმის, აპკით დაფარული ტაბლეტი

【ჩვენებები და ეფექტები】

  • მე-2 ტიპის დიაბეტი: ეს პრეპარატი გამოიყენება დიეტისა და ვარჯიშის თერაპიის დამატებით, მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში სისხლში გლუკოზის კონტროლის გასაუმჯობესებლად. - მონოთერაპიისა და - კომბინირებული თერაპიის დროს. ・მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში გულ-სისხლძარღვთა მოვლენების განვითარებაზე ზემოქმედების შესახებ, რომელთა სისხლში გლუკოზა სათანადოდ არ კონტროლდება და რომლებსაც აქვთ დადასტურებული გულ-სისხლძარღვთა დაავადება ან გულ-სისხლძარღვთა რისკ-ფაქტორები, იხილეთ „გამოყენების სიფრთხილის ზომები“, 11. ინფორმაცია პროფესიონალებისთვის 3) კლინიკური კვლევის ინფორმაცია.
  • ქრონიკული გულის უკმარისობის დროს: გულ-სისხლძარღვთა დაავადებებით გამოწვეული სიკვდილის, გულის უკმარისობით გამოწვეული ჰოსპიტალიზაციის და გულის უკმარისობით გამოწვეული სასწრაფო ჰოსპიტალიზაციის რისკის შემცირების მიზნით ქრონიკული გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (NYHA კლასი II-IV). ეს პრეპარატი გამოიყენება გულის უკმარისობის სხვა სტანდარტულ თერაპიებთან კომბინაციაში.
  • . ქრონიკული თირკმლის დაავადების დროს: ქრონიკული თირკმლის დაავადების მქონე პაციენტებში მცირდება გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარის (eGFR) მდგრადი დაქვეითების, თირკმლის უკმარისობის ბოლო სტადიის მიღწევის, გულ-სისხლძარღვთა სიკვდილის და თირკმლის დაავადებასთან დაკავშირებული სიკვდილის რისკის შესამცირებლად. ეს პრეპარატი გამოიყენება თირკმლის დაავადების სხვა სტანდარტულ თერაპიებთან კომბინაციაში.

【დოზირება და მიღების წესი】

◦მე-2 ტიპის შაქრიანი დიაბეტი - მონოთერაპია და დამატებითი კომბინირებული თერაპია: ამ პრეპარატის რეკომენდებული დოზაა 10 მგ დღეში ერთხელ მონოთერაპიისთვის და სხვა ჰიპოგლიკემიურ საშუალებებთან, როგორიცაა ინსულინი, დამატებითი კომბინირებული თერაპიისთვის. როდესაც ეს პრეპარატი გამოიყენება ინსულინთან ან ინსულინის სეკრეტაგოგებთან ერთად, როგორიცაა სულფონილშარდოვანა, კომბინაციაში, ჰიპოგლიკემიის რისკის შესამცირებლად შეიძლება განხილულ იქნას ინსულინის ან სეკრეტაგოგის უფრო დაბალი დოზა. - საწყისი კომბინირებული თერაპია: პაციენტებისთვის, რომლებსაც არ აქვთ დიაბეტის სამკურნალო მედიკამენტების მიღების ისტორია, ამ პრეპარატის რეკომენდებული საწყისი დოზა მეტფორმინთან ერთად მიღებისას არის 5 მგ ან 10 მგ დღეში ერთხელ.

◦ გულის ქრონიკული უკმარისობა და თირკმლის ქრონიკული დაავადება:

ამ პრეპარატის რეკომენდებული დოზაა 10 მგ დღეში ერთხელ.

◦სპეციალური ჯგუფები- თირკმლის უკმარისობა:

  • eGFR 45 მლ/წთ/1.73მ2-ზე დაბალ დონემდე მქონე პაციენტებში: ამ პრეპარატის მიღება სისხლში გლუკოზის კონტროლის გასაუმჯობესებლად არ არის რეკომენდებული.
  • eGFR 25 მლ/წთ/1.73მ2-ზე დაბალ დონემდე მქონე პაციენტებში: ამ პრეპარატის მიღება არ არის რეკომენდებული ქრონიკული გულის უკმარისობის ან ქრონიკული თირკმლის დაავადების მქონე პაციენტებისთვის.
  • დიალიზზე მყოფი პაციენტები: არ მიიღოთ ეს პრეპარატი.
  • ღვიძლის უკმარისობა: ღვიძლის მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის დოზის კორექცია საჭირო არ არის .ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებისთვის რეკომენდებულია 5 მგ საწყისი დოზა. კარგი ამტანობის შემთხვევაში, ეს დოზა შეიძლება გაიზარდოს 10 მგ-მდე. - ხანდაზმულებში (≥ 65 წელი) ასაკზე დაფუძნებული დოზის კორექცია არ არის რეკომენდებული. - ბავშვებში: დაპაგლიფლოზინის ეფექტურობა და უსაფრთხოება 18 წლამდე ასაკის ბავშვებში დადგენილი არ არის. შესაბამისი მონაცემები არ არსებობს.- მიღების წესი: ეს პრეპარატი შეიძლება მიღებულ იქნას პერორალურად დღეში ერთხელ დღის ნებისმიერ მონაკვეთში ჭამის დროს ან საკვების მიღების გარეშე. ტაბლეტი უნდა გადაიყლაპოს მთლიანად.

【გამოყენების უსაფრთხოების ზომები】

  • არ მისცეთ შემდეგ პაციენტებს:
  • პაციენტები, რომლებსაც ანამნეზში აღენიშნებათ ჰიპერმგრძნობელობა ამ პრეპარატის აქტიური ნივთიერების ან დამხმარე ნივთიერებების მიმართ
  • პაციენტები ტიპი 1 დიაბეტით ან დიაბეტური კეტოაციდოზით
  • ეს პრეპარატი შეიცავს უწყლო ლაქტოზას. ის არ უნდა მიეცეს პაციენტებს გენეტიკური პრობლემებით, როგორიცაა გალაქტოზის აუტანლობა, ლაპ ლაქტაზას დეფიციტი ან გლუკოზა-გალაქტოზის მალაბსორბცია.
  • პაციენტები, რომლებიც არიან დიალიზზე
  • სიფრთხილით გამოიყენეთ შემდეგი პაციენტებისთვის:
  • სითხის მოცულობის შემცირებისა და თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში: ამ პრეპარატმა შეიძლება გამოიწვიოს ინტრავასკულარული ჰიპოვოლემია, რომელიც შეიძლება გამოვლინდეს სიმპტომური ჰიპოტენზიით ან კრეატინინის სწრაფი და გარდამავალი ცვლილებებით. საზღვარგარეთ პოსტმარკეტინგის დაკვირვების დროს, თირკმლის მწვავე დაზიანება დაფიქსირდა SGLT2 ინჰიბიტორებით ნამკურნალებ პაციენტებში, მათ შორის ამ პრეპარატით, რომელთაგან ზოგიერთს დასჭირდა ჰოსპიტალიზაცია და დიალიზი. ჰიპოვოლემიის ან ჰიპოტენზიის რისკი შეიძლება გაიზარდოს თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (eGFR 60 მლ/წთ/1.73მ2--ზე დაბალ დონემდე მქონე პაციენტებში), ხანდაზმულებში ან მარყუჟოვანი შარდმდენების მიმღებ პირებში. ამ მახასიათებლების მქონე პაციენტებისთვის, ამ პრეპარატის მიღების დაწყებამდე საჭიროა სითხის მოცულობის სტატუსის და თირკმლის ფუნქციის შეფასება, ხოლო დაწყების შემდეგ უნდა მოხდეს ჰიპოტენზიის და თირკმლის ფუნქციის ნიშნებისა და სიმპტომების მონიტორინგი. ამ პრეპარატის ეფექტურობა სისხლში გლუკოზის კონტროლისთვის დამოკიდებულია თირკმლის ფუნქციაზე. თირკმლის ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტებში სისხლში გლუკოზის კონტროლის ეფექტურობა შემცირებულია და ამ პრეპარატის მხოლოდ სისხლში გლუკოზის კონტროლისთვის დანიშვნა მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ eGFR 45 მლ/წთ/1.73მ2-ზე დაბალ დონემდე მქონე პაციენტებში, არ არის რეკომენდებული (იხილეთ განყოფილება „დოზირება და მიღების წესი“).

თირკმლის ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტებში, ამ პრეპარატით ნამკურნალებ სუბიექტებს პლაცებოთი ნამკურნალებ სუბიექტებთან შედარებით, აღენიშნებოდათ გვერდითი მოვლენების უფრო მაღალი მაჩვენებელი, მათ შორის კრეატინინის, ფოსფორის და პარათირეოიდული ჰორმონის (PTH) მომატებული დონე, ასევე ჰიპოტენზია. ამ პრეპარატის მიღების დაწყების გამოცდილება იმ პაციენტებში, რომელთა eGFR 25 მლ/წთ/1.73მ2-ზე ნაკლებია, შეზღუდულია. ამ პრეპარატის მიღების დაწყება არ არის რეკომენდებული გულის ქრონიკული უკმარისობის ან თირკმლის ქრონიკული დაავადების მქონე პაციენტებში, რომელთა eGFR 25 მლ/წთ/1.73მ2-ზე ნაკლებია (იხილეთ „დოზირებისა და მიღების“ განყოფილება).

გვერდითი მოვლენები:

  • უსაფრთხოების პროფილის შეჯამება

მე-2 ტიპის დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში კლინიკურ კვლევებში 15 000-ზე მეტმა პაციენტმა მიიღო დაპაგლიფლოზინი. უსაფრთხოება და ტოლერანტობა შეფასდა 13 მოკლევადიანი (24 კვირამდე) პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევის წინასწარ განსაზღვრული გაერთიანებული ანალიზის მეშვეობით, რომელშიც მონაწილეობდნენ 2,360 პაციენტი, რომლებსაც ეძლეოდათ ამ პრეპარატის 10 მგ და 2,295 პაციენტი, რომლებსაც ეძლეოდათ პლაცებო. მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში დაპაგლიფლოზინის გულ-სისხლძარღვთა ეფექტების შესაფასებლად ჩატარებულ კლინიკურ კვლევაში (DECLARE; იხ. „11. ინფორმაცია ექსპერტებისთვის, 3) კლინიკური კვლევის ინფორმაცია), 8,574 პაციენტს მიეცა დაპაგლიფლოზინის 10 მგ დოზა და 8,569 პაციენტს - პლაცებო, საშუალო ხანგრძლივობით 48 თვე. დაპაგლიფლოზინის ექსპოზიციამ სულ 30,623 პაციენტი წელიწადში შეადგინა. კლინიკურ კვლევებში ყველაზე ხშირად დაფიქსირებული გვერდითი მოვლენა იყო გენიტალური ინფექცია. კლინიკურ კვლევაში, რომელიც მიზნად ისახავდა დაპაგლიფლოზინის გულ-სისხლძარღვთა ეფექტების შეფასებას, მარცხენა პარკუჭის სისტოლური ფუნქციის შემცირებით (LVEF ≤ 40%) ქრონიკული გულის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (DAPA-HF; იხილეთ „11. ინფორმაცია პროფესიონალებისთვის, 3) კლინიკური კვლევის ინფორმაცია“), 2,368 სუბიექტს მიეცა 10 მგ დაპაგლიფლოზინი და 2,368 სუბიექტს - პლაცებო, ექსპოზიციის საშუალო ხანგრძლივობით 18 თვე. კვლევის პოპულაცია მოიცავდა პაციენტებს მე-2 ტიპის დიაბეტით ან მის გარეშე, ან პაციენტებს, რომელთა eGFR იყო 30 მლ/წთ/1.73 მ² ან მეტი. კლინიკურ კვლევაში, რომელიც მიზნად ისახავდა დაპაგლიფლოზინის გულ-სისხლძარღვთა ეფექტების შეფასებას იმ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებოდათ გულის უკმარისობა მარცხენა პარკუჭის განდევნის ფრაქციის (LVEF) 40%-ზე მეტით (DELIVER; იხ. „11. ინფორმაცია ექსპერტებისთვის, 3) კლინიკური კვლევის ინფორმაცია), 3,126 პაციენტს მიეცა დაპაგლიფლოზინის 10 მგ დოზა და 3,127 პაციენტს - პლაცებო, ექსპოზიციის საშუალო ხანგრძლივობით 27 თვე. კვლევის პოპულაცია მოიცავდა პაციენტებს მე-2 ტიპის დიაბეტით ან მის გარეშე და eGFR-ით 25 მლ/წთ/1.73 მ² ან მეტი. ქრონიკული თირკმლის დაავადების მქონე პაციენტებში (DAPA-CKD; იხ. „11. ინფორმაცია პროფესიონალებისთვის, 3) კლინიკური კვლევის ინფორმაცია“), დაპაგლიფლოზინის თირკმლის ეფექტების შესაფასებლად ჩატარებულ კლინიკურ კვლევაში 2,149 სუბიექტს მიეცა 10 მგ დაპაგლიფლოზინი და 2,149 სუბიექტს - პლაცებო, ექსპოზიციის საშუალო ხანგრძლივობით 27 თვე. კვლევის პოპულაციაში შედიოდნენ პაციენტები მე-2 ტიპის დიაბეტით ან მის გარეშე, რომელთა eGFR იყო 25 მლ/წთ/1.73㎡-დან 75 მლ/წთ/1.73㎡-მდე. მიღება გაგრძელდა, როდესაც eGFR შემცირდა 25 მლ/წთ/1.73㎡-ზე ნაკლებამდე. დაპაგლიფლოზინის უსაფრთხოების პროფილი თანმიმდევრული იყო მთელ კვლევის პოპულაციაში. დიაბეტური კეტოაციდოზი დაფიქსირდა მხოლოდ დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში.

  • გვერდითი რეაქციების სია

პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირდა შემდეგი გვერდითი რეაქციები. დოზა-დამოკიდებული გვერდითი რეაქციები არ დაფიქსირებულა. ქვემოთ ჩამოთვლილი გვერდითი რეაქციები კლასიფიცირებულია სიხშირისა და მოქმედების სისტემის (SOC) მიხედვით. გამოვლენის სიხშირე განისაზღვრა შემდეგნაირად: ძალიან ხშირი (≥ 1/10), ხშირი (≥ 1/100-დან < 1/10-მდე), არახშირი (≥ 1/1,000-დან < 1/100-მდე), იშვიათი (≥ 1/10,000-დან < 1/1,000-მდე), ძალიან იშვიათი (< 1/10,000), სიხშირე უცნობია (ხელმისაწვდომი მონაცემებით შეფასება შეუძლებელია).

ცხრილი 1. გვერდითი რეაქციები პლაცებო-კონტროლირებად კვლევებში

ორგანოთა სისტემები

ძალიან ხშირი

ხშირი

არახშირი

იშვიათად

ძალიან იშვიათად

ინფექციები

ვულვოვაგინიტი, ბალანიტი და მათ შორის დაკავშირებული გენიტალური ინფექციები*, b,c

საშარდე გზების ინფექციები b,

სოკოვანი ინფექცია

პერინეალური განგრენა (ფურნიეს განგრენ)b

მეტაბოლიზმი და კვება

ჰიპოგლიკემია (სულფონილშარდოვანასთან

ან ინსულინთან ერთად გამოყენებისას) b

სითხის მოცულობის შემცირება b,e

დიაბეტური კეტოაციდოზი (მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში) b,f

ნერვული სისტემა

თავბრუსხვევა

კუჭ-ნაწლავის დარღვევები

ყაბზობა**, პირის სიმშრალე**

კუნთოვან-ძვალ-კუნთოვანი სისტემა და შემაერთებელი ქსოვილები

ლუმბაგო

თირკმლები და საშარდე სისტემა

დიზურია, პოლიურია*g

ნოქტურია**

ინტერსტიციული თირკმლის ტუბულეიტი

სასქესო სისტემა და სარძევე ჯირკვლები

ვულვის ქავილი**

გენიტალური ქავილი**

ლაბორატორიული მაჩვენებლები

მომატებული ჰემატოკრიტი h

თირკმლის კრეატინინი მკურნალობის დასაწყისში

ტინინის კლირენსის შემცირება b

დისლიპიდემია i

მკურნალობის ადრეულ ეტაპზე:

სისხლში კრეატინინის მომატებული დონე**,bსისხლში შარდოვანას მომატებული დონე**

წონის დაკლება**

a) ეს ცხრილი წარმოადგენს მონაცემებს 24 კვირამდე (ხანმოკლე ვადით), სისხლში გლუკოზის დონის შემცირების მიუხედავად.

b) დამატებითი ინფორმაციისთვის იხილეთ ქვემოთ მოცემული შესაბამისი აბზაცები.

c) ვულვოვაგინიტი, ბალანიტი და მასთან დაკავშირებული გენიტალური ინფექციები წინასწარ განსაზღვრული სასურველი ტერმინებია და მოიცავს შემდეგს: ვულვოვაგინალური სოკოვანი ინფექცია, ვაგინიტი, ბალანიტი, გენიტალური სოკოვანი ინფექცია, ვულვოვაგინალური კანდიდოზი, ვულვოვაგინიტი, კანდიდოზური ბალანიტი, გენიტალური კანდიდოზი, გენიტალური ინფექცია, მამაკაცის გენიტალური ინფექცია, პენისის ინფექცია, ვულვიტი, ბაქტერიული ვაგინიტი, ვულვის აბსცესი.

d) საშარდე გზების ინფექცია მოიცავს შემდეგ გვერდით რეაქციებს, რომლებიც აღწერილია სიხშირის მიხედვით: საშარდე გზების ინფექცია, ცისტიტი, E. coli-ს საშარდე გზების ინფექცია, სასქესო ორგანოების ინფექცია, პიელონეფრიტი, კისტოზური ტრიგონიტი, ურეთრიტი, თირკმლის ინფექცია, პროსტატიტი.

e) სითხის მოცულობის შემცირება წინასწარ განსაზღვრული სასურველი ტერმინია და მოიცავს შემდეგს: დეჰიდრატაცია, ჰიპოვოლემია, ჰიპოტენზია.

f) მოხსენებულია DECLARE კლინიკური კვლევიდან, რომელიც აფასებს გულ-სისხლძარღვთა ეფექტებს მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში. სიხშირე ეფუძნება წლიურ შემთხვევებს.

g) პოლიურია მოიცავს შემდეგ სასურველ ტერმინებს: ხშირი შარდვა, პოლიურია, შარდის გამოყოფის მომატება.

h) ჰემატოკრიტის საშუალო ცვლილება საწყის დონესთან შედარებით იყო 2.30% ამ პრეპარატისთვის 10 მგ და 0.33% პლაცებო ჯგუფისთვის. ჰემატოკრიტის დონის ცვლილებები >55%-ში დაფიქსირდა, როგორც 1.3% ამ პრეპარატისთვის 10 მგ და 0.4% პლაცებო ჯგუფისთვის.

i) ამ პრეპარატის 10 მგ პლაცებოსთან შედარებისას, საწყის დონესთან შედარებით საშუალო პროცენტული ცვლილება შემდეგია: საერთო ქოლესტერინი 2.5% 0.0%-ის წინააღმდეგ; მაღალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების ქოლესტერინი 6.0% 2.7%-ის წინააღმდეგ; დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების ქოლესტერინი 2.9% -1.0%-ის წინააღმდეგ; ტრიგლიცერიდები 2.7% -0.7%-ის წინააღმდეგ.

  • აღნიშნული შემთხვევა დაფიქსირდა სუბიექტების 2%-ში ან მეტში და დაფიქსირდა 1%-იანი ან მეტი სიხშირით იმ ჯგუფში, სადაც ამ პრეპარატის 10 მგ დოზა იყო მიღებული, პლაცებო ჯგუფთან შედარებით, 10%-იანი ან მეტი სიხშირით.
  • * მკვლევარის მიერ აღნიშნული შემთხვევა დაკავშირებულია (მათ შორის, შესაძლოა დაკავშირებული შემთხვევები), აღწერილია სუბიექტების 0.2%-ში ან მეტში და აღწერილია 0.1%-იანი ან მეტი სიხშირით იმ ჯგუფში, სადაც ამ პრეპარატის 10 მგ დოზა იყო მიღებული, პლაცებო ჯგუფთან შედარებით.
  • სპეციფიკური გვერდითი რეაქციების აღწერა

① ვულვოვაგინიტი, ბალანიტი და მასთან დაკავშირებული გენიტალური ინფექციები: 13 კლინიკური კვლევის უსაფრთხოების გაერთიანებული მონაცემების თანახმად, ვულვოვაგინიტი, ბალანიტი და მასთან დაკავშირებული გენიტალური ინფექციები დაფიქსირდა სუბიექტების 5.5%-ში და 0.6%-ში, რომლებმაც მიიღეს ამ პრეპარატის 10 მგ და პლაცებო, შესაბამისად. ინფექციების უმეტესობა იყო მსუბუქიდან საშუალო სიმძიმის, სუბიექტები რეაგირებდნენ საწყის სტანდარტულ მკურნალობაზე და იშვიათი იყო შემთხვევები, რაც პრეპარატის შეწყვეტას იწვევდა. ეს ინფექციები უფრო ხშირი იყო ქალებში (შესაბამისად, პრეპარატისა და პლაცებოს ჯგუფებში 8.4% და 1.2%), ხოლო ინფექციის ისტორიის მქონე სუბიექტებს უფრო მეტად ჰქონდათ მორეციდივე ინფექციების განვითარების ალბათობა. DECLARE კლინიკურ კვლევაში გენიტალური ინფექციის სერიოზული გვერდითი მოვლენები ძალიან იშვიათი და თანაბრად განაწილებული იყო (დაპაგლიფლოზინისა და პლაცებოს ჯგუფებში 2-2 შემთხვევა). DAPA-HF კლინიკურ კვლევაში დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში გენიტალური ინფექციის სერიოზული გვერდითი მოვლენები არ დაფიქსირებულა, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში 1 შემთხვევა დაფიქსირდა. დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში შვიდმა პაციენტმა (0.3%) და პლაცებოს ჯგუფში არცერთმა პაციენტმა შეწყვიტა მკურნალობა გენიტალური ინფექციის გვერდითი მოვლენის გამო. DELIVER კლინიკურ კვლევაში თითოეულ ჯგუფში დაფიქსირდა გენიტალური ინფექციის ერთი სერიოზული გვერდითი მოვლენა (<0.1%). დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 3 პაციენტმა (0.1%) და პლაცებოს ჯგუფში არცერთმა არ შეწყვიტა მკურნალობა გენიტალური ინფექციის გვერდითი მოვლენის გამო. DAPA-CKD კლინიკურ კვლევაში გენიტალური ინფექციის სერიოზული გვერდითი მოვლენები დაფიქსირდა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 3 პაციენტში (0.1%) და პლაცებოს ჯგუფში არცერთში. დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 3 პაციენტმა (0.1%) შეწყვიტა მკურნალობა გენიტალური ინფექციის გვერდითი მოვლენის გამო და არცერთში პლაცებოს ჯგუფში. დიაბეტის არმქონე პაციენტებში არ დაფიქსირებულა გენიტალური ინფექციის სერიოზული გვერდითი მოვლენები ან მკურნალობის შეწყვეტის გამომწვევი გვერდითი მოვლენები.

② ჰიპოგლიკემია: დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში ჩატარებულ კლინიკურ კვლევებში ჰიპოგლიკემიის სიხშირეზე გავლენას ახდენდა თითოეულ კვლევაში გამოყენებული საბაზისო თერაპიის ტიპი. მხოლოდ ამ პრეპარატის, მეტფორმინის ან სიტაგლიპტინის (მხოლოდ მეტფორმინი ან კომბინაციაში) დამატებით კომბინაციურ კვლევებში, მსუბუქი ჰიპოგლიკემიური ეპიზოდების სიხშირე მსგავსი იყო მკურნალობის ჯგუფებში, მათ შორის პლაცებოში, მკურნალობის 102 კვირამდე (< 5%). ამ პრეპარატისა და საქსაგლიპტინის კომბინირებული თერაპიისთვის შეფასებული 1,169 პაციენტის უსაფრთხოების მონაცემების გაერთიანებისას, 24 კვირის შემდეგ ჰიპოგლიკემიის საერთო სიხშირე დაბალი იყო (≤1.8% ყველა ჯგუფში). ყველა კვლევაში, ძირითადი ჰიპოგლიკემიური მოვლენები იშვიათი იყო და წონასწორობა ამ პრეპარატით ნამკურნალებ ჯგუფებსა და პლაცებო ჯგუფს შორის. ჰიპოგლიკემიის სიხშირე უფრო მაღალი იყო სულფონილშარდოვანას და ინსულინის დამატების კვლევებში. გლიმეპირიდის დამატებითი კომბინირებული კვლევისას, 24-ე და 48-ე კვირებში, მსუბუქი ჰიპოგლიკემიური ეპიზოდები უფრო ხშირად აღინიშნა იმ ჯგუფში, სადაც მიიღეს ამ პრეპარატის 10 მგ და გლიმეპირიდი (შესაბამისად, 6.0% და 7.9%), პლაცებოს და გლიმეპირიდის შესაბამისად 2.1% და 2.1%, ჯგუფთან შედარებით. ინსულინის დამატების კვლევებში, ძირითადი ჰიპოგლიკემიური ეპიზოდები დაფიქსირდა პაციენტების 0.5%-ში და 1.0%-ში, რომლებიც იღებდნენ ამ პრეპარატის 10 მგ-ს, როგორც ინსულინის დამატებით კომბინაციას, შესაბამისად, 24-ე და 104-ე კვირებში, და პაციენტების 0.5%-ში, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს, როგორც ინსულინის დამატებით კომბინაციას, შესაბამისად, 24-ე და 104-ე კვირებში. მსუბუქი ჰიპოგლიკემიური ეპიზოდები დაფიქსირდა პაციენტების 40.3%-ში და 53.1%-ში, რომლებიც იღებდნენ ამ პრეპარატის 10 მგ-ს, როგორც ინსულინის დამატებით კომბინაციას, შესაბამისად, 24-ე და 104-ე კვირებში, და პაციენტების 34.0%-ში და 41.6%-ში, რომლებიც იღებდნენ პლაცებოს, როგორც ინსულინის დამატებით კომბინაციას. მეტფორმინისა და სულფონილშარდოვანას დამატებითი თერაპიის კვლევებში 24 კვირამდე არ დაფიქსირებულა მნიშვნელოვანი ჰიპოგლიკემიური ეპიზოდები. მსუბუქი ჰიპოგლიკემიის ეპიზოდები დაფიქსირდა დაპაგლიფლოზინის 10 მგ + მეტფორმინის და სულფონილშარდოვანას შემცველი პრეპარატებით ნამკურნალები სუბიექტების 12.8%-ში და პლაცებო + მეტფორმინის და სულფონილშარდოვანას შემცველი პრეპარატებით ნამკურნალები სუბიექტების 3.7%-ში. DECLARE კლინიკურ კვლევაში დაპაგლიფლოზინით თერაპიამ პლაცებოსთან შედარებით არ გაზარდა ძირითადი ჰიპოგლიკემიური მოვლენების რისკი. ძირითადი ჰიპოგლიკემიური მოვლენები დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 58 პაციენტში (0.7%) და პლაცებო ჯგუფში 83 პაციენტში (1.0%) დაფიქსირდა. DAPA-HF კლინიკურ კვლევაში ძირითადი ჰიპოგლიკემიური მოვლენები დაპაგლიფლოზინის და პლაცებოს ჯგუფებში 4 პაციენტში (0.2%) დაფიქსირდა, რაც მხოლოდ მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში აღინიშნა. DELIVER კლინიკურ კვლევაში ძირითადი ჰიპოგლიკემიური მოვლენები დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 6 პაციენტში (0.2%) და პლაცებო ჯგუფში 7 პაციენტში (0.2%) დაფიქსირდა. ძირითადი ჰიპოგლიკემიური მოვლენები დაფიქსირდა მხოლოდ მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში. DAPA-CKD კლინიკურ კვლევაში ძირითადი ჰიპოგლიკემიური მოვლენები დაფიქსირდა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 14 პაციენტში (0.7%) და პლაცებოს ჯგუფში 28 პაციენტში (1.3%) და დაფიქსირდა მხოლოდ მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში.

③ სითხის მოცულობის შემცირება: 13 კლინიკური კვლევის უსაფრთხოების გაერთიანებული მონაცემების მიხედვით, სითხის მოცულობის შემცირებაზე მიმანიშნებელი წამლისმიერი რეაქციები (მათ შორის დეჰიდრატაცია, ჰიპოვოლემია ან ჰიპოტენზია) დაფიქსირდა ამ პრეპარატის 10 მგ ჯგუფში და პლაცებო ჯგუფში, შესაბამისად, სუბიექტების 1.1%-სა და 0.7%-ში. სერიოზული მოვლენები, რომლებიც სუბიექტების 0.2%-ზე ნაკლებს აღენიშნებოდა, თანაბრად გადანაწილდა ამ პრეპარატის 10 მგ ჯგუფსა და პლაცებო ჯგუფს შორის. DECLARE კლინიკურ კვლევაში, სითხის მოცულობის შემცირებაზე მიმანიშნებელი გვერდითი მოვლენების მქონე პაციენტების რაოდენობა იყო 213 (2.5%) დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში და 207 (2.4%) პლაცებო ჯგუფში, რაც აჩვენებს თანაბარ განაწილებას მკურნალობის ჯგუფებს შორის. სერიოზული გვერდითი მოვლენები დაფიქსირდა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 81 (0.9%) და პლაცებო ჯგუფში 70 (0.8%) პაციენტში. გვერდითი მოვლენები ზოგადად თანაბრად გადანაწილდა მკურნალობის ჯგუფებში ქვეჯგუფების მიხედვით, მათ შორის ასაკის, შარდმდენების გამოყენების, არტერიული წნევის და ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორების ან ანგიოტენზინის რეცეპტორების ბლოკატორების გამოყენების მიხედვით. პაციენტთა პოპულაციაში, რომელთა საწყისი შეფასებული გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარე (eGFR) 60 მლ/წთ/1.73მ2-ზე ნაკლები იყო, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში დაფიქსირდა 19 სერიოზული გვერდითი მოვლენა, რომლებიც მიუთითებდნენ სითხის მოცულობის შემცირებაზე, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში - 13. DAPA-HF კლინიკურ კვლევაში, სითხის მოცულობის შემცირებაზე მიმანიშნებელი გვერდითი მოვლენების მქონე პაციენტების რაოდენობა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში იყო 170 (7.2%) და პლაცებოს ჯგუფში 153 (6.5%). სითხის მოცულობის შემცირებაზე მიმანიშნებელი სერიოზული გვერდითი მოვლენების მქონე პაციენტების რაოდენობა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში უფრო დაბალი იყო (23 [1.0%]), ვიდრე პლაცებოს ჯგუფში (38 [1.6%]). მსგავსი შედეგები დაფიქსირდა ქვეჯგუფებში ასაკის, საწყის ეტაპზე დიაბეტის არსებობის ან არარსებობის, საწყისი eGFR-ის და სისტოლური არტერიული წნევის მიხედვით. DELIVER კლინიკურ კვლევაში, სითხის მოცულობის შემცირებაზე მიმანიშნებელი სერიოზული გვერდითი მოვლენების მქონე პაციენტების რაოდენობა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში იყო 35 (1.1%) და პლაცებოს ჯგუფში 31 (1.0%). DAPA-CKD კლინიკურ კვლევაში, სითხის მოცულობის შემცირებაზე მიმანიშნებელი გვერდითი მოვლენების მქონე პაციენტების რაოდენობა იყო 120 (5.6%) და პლაცებოს ჯგუფში 84 (3.9%). სითხის მოცულობის შემცირებაზე მიმანიშნებელი სერიოზული გვერდითი მოვლენების მქონე პაციენტების რაოდენობა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 16 (0.7%) და პლაცებოს ჯგუფში 15 (0.7%) იყო.

④ დიაბეტური კეტოაციდოზი: DECLARE კლინიკურ კვლევაში (დაპაგლიფლოზინის ექსპოზიციის საშუალო პერიოდი 48 თვე), დიაბეტური კეტოაციდოზის 27 შემთხვევა დაფიქსირდა 10 მგ დაპაგლიფლოზინის მიმღებ ჯგუფში და 12 პლაცებო ჯგუფში. გამოვლენის დრო თანაბრად გადანაწილდა კვლევის მთელი პერიოდის განმავლობაში. დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 27 პაციენტიდან, რომლებსაც დიაბეტური კეტოაციდოზის შემთხვევები აღენიშნებოდათ, 22 შემთხვევა გამოვლენის დროს თანმხლებ ინსულინს იღებდა. დიაბეტური კეტოაციდოზის გამომწვევი ფაქტორები, როგორც მოსალოდნელი იყო, მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტთა პოპულაციაში გამოვლინდა (იხილეთ ნაწილი 4. ზოგადი სიფრთხილის ზომები, 3) კეტოაციდოზი). DAPA-HF კლინიკურ კვლევაში, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში დიაბეტური კეტოაციდოზის სამი შემთხვევა დაფიქსირდა, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში არცერთი. DELIVER კლინიკურ კვლევაში, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში დიაბეტური კეტოაციდოზის ორი შემთხვევა დაფიქსირდა, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში არცერთი. DAPA-CKD კლინიკურ კვლევაში, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში დიაბეტური კეტოაციდოზის არცერთი შემთხვევა არ დაფიქსირებულა, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში ორი შემთხვევა დაფიქსირდა.

⑤ საშარდე გზების ინფექციები: 13 კლინიკური კვლევის ჯამური უსაფრთხოების მონაცემების მიხედვით, საშარდე გზების ინფექციები უფრო ხშირად აღინიშნა ამ პრეპარატის 10 მგ ჯგუფში პლაცებო ჯგუფთან შედარებით (შესაბამისად, 4.7% 3.5%-ის წინააღმდეგ). ინფექციების უმეტესობა მსუბუქი და საშუალო სიმძიმის იყო, სუბიექტები რეაგირებდნენ საწყის სტანდარტულ მკურნალობაზე და იშვიათი იყო შემთხვევები, რომლებიც პრეპარატის მიღების შეწყვეტას მოითხოვდა. ეს ინფექციები უფრო ხშირი იყო ქალებში და დაავადების ისტორიის მქონე სუბიექტებს უფრო მეტად ჰქონდათ მორეციდივე ინფექციების განვითარების ალბათობა. DECLARE კლინიკურ კვლევაში, დაპაგლიფლოზინის 10 მგ ჯგუფში (0.9%) დაფიქსირდა საშარდე გზების ინფექციის 79 სერიოზული გვერდითი მოვლენა (0.9%), რაც უფრო დაბალი იყო, ვიდრე პლაცებო ჯგუფში დაფიქსირებული 109 შემთხვევა (1.3%). DAPA-HF კლინიკურ კვლევაში, პაციენტების რაოდენობა, რომლებსაც განუვითარდათ საშარდე გზების ინფექციის სერიოზული გვერდითი მოვლენები, მცირე იყო და ორ ჯგუფს შორის მნიშვნელოვანი განსხვავება არ აღინიშნა, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 14 პაციენტი (0.6%) იყო, ხოლო პლაცებოს ჯგუფში 17 პაციენტი (0.7%). როგორც დაპაგლიფლოზინის, ასევე პლაცებოს ჯგუფებში ხუთმა პაციენტმა (0.2%) შეწყვიტა მკურნალობა საშარდე გზების ინფექციის გამო. DELIVER კლინიკურ კვლევაში, პაციენტთა რაოდენობა, რომლებსაც განუვითარდათ საშარდე გზების ინფექციის სერიოზული გვერდითი მოვლენა, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში იყო 41 (1.3%) და პლაცებოს ჯგუფში 37 (1.2%). პაციენტთა რაოდენობა, რომლებმაც შეწყვიტეს მკურნალობა საშარდე გზების ინფექციის გვერდითი მოვლენის გამო, იყო 13 (0.4%) და დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში და 9 (0.3%) პლაცებოს ჯგუფში. DAPA-CKD კლინიკურ კვლევაში, პაციენტთა რაოდენობა, რომლებსაც განუვითარდათ საშარდე გზების ინფექციის სერიოზული გვერდითი მოვლენა, იყო 29 (1.3%) და დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში და 18 (0.8%) პლაცებოს ჯგუფში. პაციენტთა რაოდენობა, რომლებმაც შეწყვიტეს მკურნალობა საშარდე გზების ინფექციის გვერდითი მოვლენის გამო, იყო 8 (0.4%) და პლაცებოს ჯგუფში 3 (0.1%).

⑥ კრეატინინის მომატება: კრეატინინის მომატებასთან დაკავშირებული გვერდითი მოვლენები კლასიფიცირებული იყო, როგორც თირკმლის კრეატინინის კლირენსის შემცირება, თირკმლის ფუნქციის დარღვევა, შრატის კრეატინინის მომატება და გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარის შემცირება. 13 კლინიკური კვლევის უსაფრთხოების გაერთიანებული მონაცემების მიხედვით, ეს გვერდითი მოვლენები დაფიქსირდა პაციენტების 3.2%-ში და 1.8%-ში, რომლებიც იღებდნენ ამ პრეპარატს 10 მგ და პლაცებოს, შესაბამისად. ნორმალურ სუბიექტებში ან თირკმლის მსუბუქი უკმარისობის მქონე პაციენტებში (პაციენტები, რომელთა eGFR არის 60 მლ/წთ / 1.73მ2 ან მეტი), ეს გვერდითი მოვლენები დაფიქსირდა პაციენტების 1.3%-ში და 0.8%-ში, რომლებიც იღებდნენ ამ პრეპარატს 10 მგ და პლაცებოს, შესაბამისად. ეს გვერდითი მოვლენები უფრო ხშირად დაფიქსირდა პაციენტებში, რომელთა eGFR იყო 30 მლ/წთ / 1.73მ2 ან მეტი და 60 მლ/წთ / 1.73მ2-ზე ნაკლები (პაციენტების 18.5% და 9.3%, შესაბამისად, რომლებიც იღებდნენ ამ პრეპარატს 10 მგ და პლაცებოს). თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტების შემდგომი შეფასებისას, პაციენტების უმეტესობაში შრატის კრეატინინის დონის ცვლილებები საწყის დონესთან შედარებით ≤ 0.5 მგ/დლ-ს შეადგენდა. კრეატინინის მომატება, როგორც წესი, დროებით ვლინდება მიღების პერიოდში ან ბრუნდება მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ. DECLARE კლინიკურ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდნენ ხანდაზმული პაციენტები და თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტები (eGFR 60 მლ/წთ / 1.73მ2-ზე ნაკლები), eGFR დროთა განმავლობაში შემცირდა როგორც დაპაგლიფლოზინის, ასევე პლაცებოს ჯგუფებში. ერთი წლის შემდეგ, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში საშუალო eGFR ოდნავ დაბალი იყო, ხოლო ოთხი წლის შემდეგ, დაპაგლიფლოზინის ჯგუფის საშუალო eGFR ოდნავ მაღალი იყო პლაცებო ჯგუფთან შედარებით. DAPA-HF და DELIVER კლინიკურ კვლევებში, eGFR დროთა განმავლობაში შემცირდა როგორც დაპაგლიფლოზინის, ასევე პლაცებოს ჯგუფებში. DAPA-HF კლინიკურ კვლევაში, eGFR-ის საწყისი საშუალო შემცირება იყო -4.3 მლ/წთ/1.73მ2 დაპაგლიფლოზინის ჯგუფისთვის და -1.1 მლ/წთ/1.73მ2 პლაცებო ჯგუფისთვის. 20 თვის შემდეგ, eGFR-ის ცვლილება საწყის დონესთან შედარებით მსგავსი იყო მკურნალობის ჯგუფებს შორის (დაპაგლიფლოზინის ჯგუფი -5.3 მლ/წთ/1.73მ2, პლაცებო ჯგუფი -4.5 მლ/წთ/1.73მ2). DELIVER კლინიკურ კვლევაში, eGFR-ის საშუალო შემცირება 1 თვის შემდეგ იყო -3.7 მლ/წთ/1.73მ2 დაპაგლიფლოზინის ჯგუფისთვის და -0.4 მლ/წთ/1.73მ2 პლაცებო ჯგუფისთვის. 24 თვის შემდეგ, eGFR-ის ცვლილება საწყის დონესთან შედარებით მსგავსი იყო მკურნალობის ჯგუფებს შორის (დაპაგლიფლოზინის ჯგუფი -4.2 მლ/წთ/1.73მ2, პლაცებო ჯგუფი -3.2 მლ/წთ/1.73მ2). DAPA-CKD კლინიკურ კვლევაში, eGFR დროთა განმავლობაში შემცირდა როგორც დაპაგლიფლოზინის, ასევე პლაცებოს ჯგუფებში. საწყისი (მე-14 დღე) eGFR-ის საშუალო შემცირება იყო -4.0 მლ/წთ/1.73მ2 დაპაგლიფლოზინის ჯგუფისთვის და -0.8 მლ/წთ/1.73მ2 პლაცებო ჯგუფისთვის. 28 თვის შემდეგ, eGFR-ის ცვლილება საწყისთან შედარებით იყო -7.4 მლ/წთ/1.73მ2 დაპაგლიფლოზინის ჯგუფისთვის და -8.6 მლ/წთ/1.73მ2 პლაცებო ჯგუფისთვის.

⑦ შორისის განგრენა (ფურნიეს განგრენა): ფურნიეს განგრენის შემთხვევები დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ SGLT2 ინჰიბიტორებით, მათ შორის დაპაგლიფლოზინით, პოსტმარკეტინგული დაკვირვების დროს (იხ. 4. ზოგადი სიფრთხილის ზომები, 12) შორისის განგრენა (ფურნიეს განგრენა)). DECLARE კლინიკურ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდა 17,160 პაციენტი მე-2 ტიპის შაქრიანი დიაბეტით და საშუალო ექსპოზიციის პერიოდი 48 თვე იყო, დაფიქსირდა ფურნიეს განგრენის სულ 6 შემთხვევა, მათ შორის 1 შემთხვევა დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში და 5 შემთხვევა პლაცებოს ჯგუფში.

  • პოსტმარკეტინგული დაკვირვება

ქვემოთ მოცემულია ამ პრეპარატის მარკეტინგის შემდგომი გამოვლენილი დამატებითი გვერდითი მოვლენები. ეს გვერდითი მოვლენები სპონტანურად დაფიქსირდა დაუზუსტებელი პოპულაციისგან და, შესაბამისად, მათი გამოვლენის სიხშირის სანდოდ პროგნოზირება შეუძლებელია.

  • კეტოაციდოზი (დიაბეტური კეტოაციდოზის ჩათვლით) - ურო-სეპტიცემია და პიელონეფრიტი - თირკმლის მწვავე დაზიანება და თირკმლის დისფუნქცია
  • გამონაყარი: გამონაყარი მოიცავს შემდეგ წარმომადგენლობით ტერმინებს კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირებული სიხშირის მიხედვით: გამონაყარი, გენერალიზებული გამონაყარი, ქავილისებრი გამონაყარი, მაკულური გამონაყარი, მაკულოპაპულური გამონაყარი, პუსტულური გამონაყარი, ვეზიკულური გამონაყარი, ერითემატოზული გამონაყარი. აქტიურად კონტროლირებად და პლაცებოთი კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში (დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში 5,936 სუბიექტი, სულ 3,403 სუბიექტი ყველა საკონტროლო ჯგუფში), გამონაყარის სიხშირე მსგავსი იყო დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში (1.4%) და ყველა საკონტროლო ჯგუფში (1.4%) და კლასიფიცირებული იყო, როგორც „ხშირი“.
  • ანგიონევროზული შეშუპება

ადგილობრივი პოსტმარკეტინგული დაკვირვების შედეგები

სამხრეთ კორეაში 6 წლის განმავლობაში 3027 სუბიექტზე ჩატარებული ხელახალი შეფასების პოსტმარკეტინგული დაკვირვების შედეგად, გვერდითი მოვლენების სიხშირე შეადგენდა 26.59%-ს (805/3027 სუბიექტი, სულ 1122 შემთხვევა), მიზეზობრიობის მიუხედავად. მათ შორის, სერიოზული გვერდითი მოვლენები მიზეზობრიობის მიუხედავად და სერიოზული გვერდითი მოვლენები, რომელთათვისაც მიზეზობრიობა არ გამოირიცხებოდა, ჩამოთვლილია ქვემოთ მოცემულ ცხრილში მათი გამოვლენის სიხშირის მიხედვით.

სერიოზული გვერდითი მოვლენები, რომლებიც არ არის დაკავშირებული მიზეზ-შედეგობრივ კავშირთან

  • 59% (48/3,027 ადამიანი, 52 შემთხვევა)

სერიოზული გვერდითი მოვლენები წამლის მიმართ, რომელთა მიზეზობრიობა არ შეიძლება გამოირიცხოს

  • 17% (5/3,027 ადამიანი, 5 შემთხვევა)

უფრო იშვიათად

(0.01 ~ 0.1%-ით ნაკლები)

კუჭ-ნაწლავის დარღვევები

გასტროეზოფაგური რეფლუქსური დაავადება, ეპიგასტრიული ტკივილი, ნაწლავის დივერტიკული, ნაწლავის პერფორაცია, მწვავე პანკრეატიტი, ქრონიკული პანკრეატიტი

-

მეტაბოლიზმის და კვების დარღვევები

ჰიპერგლიკემია

ჰიპერგლიკემია

ცენტრალური და პერიფერიული ნერვული სისტემის დარღვევები

პაროქსიზმული პარესთეზია, ცერებრალური ინფარქტი, ნერვის კომპრესია

-

ინფექციები და ინვაზია

საშარდე გზების ინფექცია, სინუსიტი, დივერტიკულიტი, მენჯის ანთებითი დაავადება, პნევმონია, ფილტვის ტუბერკულოზი

საშარდე გზების ინფექცია, მწვავე პიელონეფრიტი

სისტემური დარღვევები და შეყვანის ადგილის მდგომარეობები

ასთენია, ტკივილი

-

დაზიანებები, მოწამვლა და პროცედურის გართულებები

იოგის დაჭიმულობა, საგზაო შემთხვევა, ნარკოტიკული ინტოქსიკაცია, კოჭის მოტეხილობა, ხელის მოტეხილობა, თეძოს ძვლის მოტეხილობა, მენისკის დაზიანება, გულმკერდის ხერხემლის მოტეხილობა, დიდი წვივის მოტეხილობა

-

მხედვეობის დარღვევები

კერატიტი

-

სასუნთქი სისტემის დაავადებები

ფილტვების ქრონიკული ობსტრუქციული დაავადება, ჰემოპტიზი

-

სისხლძარღვთა დაავადებები

თავის ტვინის სისხლდენა, პერიფერიული არტერიული ოკლუზია

-

გულის დარღვევები

სტენოკარდია, მიოკარდიუმის ინფარქტი

-

ღვიძლისა და სანაღვლე გზების დაავადებები

ნაღვლის სადინრების კენჭები, ქოლანგიტი, ალკოჰოლური ციროზი

-

ფსიქიატრიული დარღვევები

დეპრესია, სუიციდის მცდელობა

-

ნეოპლაზმები

კუჭის ადენოკარცინომა

-

იშვიათი

(0.1~1%-ით ნაკლები)

ინფექცია და ინვაზია

მწვავე პიელონეფრიტი

-

სისტემური დარღვევები და შეყვანის ადგილის მდგომარეობები

ტკივილი გულმკერდის არეში

-

გარდა ამისა, მიზეზობრიობასთან დაუკავშირებელი მოულოდნელი გვერდითი მოვლენები და წამლის მოულოდნელი გვერდითი რეაქციები, რომელთა მიზეზობრიობის გამორიცხვა შეუძლებელია, ჩამოთვლილია შემდეგ ცხრილში მათი გამოვლენის სიხშირის მიხედვით.

მოულოდნელი გვერდითი მოვლენები, რომლებიც არ არის დაკავშირებული მიზეზ-შედეგობრივ კავშირთან

  • 73% (476/3,027 ადამიანი, 624 შემთხვევა)

მოულოდნელი გვერდითი მოვლენები წამლის მიმართ, რომელთა მიზეზობრიობა არ შეიძლება გამოირიცხოს

  • 67% (111/3,027 პაციენტი, 129 შემთხვევა)

უფრო იშვიათად

(0.01 ~ 0.1%-ით ნაკლები)

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დარღვევები

ქრონიკული გასტრიტი, ნაწლავის დივერტიკული, კუჭის გაზები, ხშირი განავალი, გასტროენტერიტი, მსხვილი ნაწლავის პოლიპი, ნაწლავის პერფორაცია, ეპიგასტრიუმში დისკომფორტი, კუჭ-ნაწლავის ფუნქციური დარღვევა, ეროზიული გასტრიტი, ღრძილების დაავადება, ღრძილების ტკივილი, ბუასილი, ჰიატალური თიაქარი, გაღიზიანებული ნაწლავის სინდრომი, შავი განავალი, მწვავე პანკრეატიტი, ქრონიკული პანკრეატიტი

გასტრიტი, კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დარღვევები, მუცლის დისკომფორტი, მუცლის ტკივილი, ეზოფაგიტი, ტკივილი მუცლის ქვედა ნაწილში, ხშირი ნაწლავური მოქმედება

უროლოგიური დაავადებები

დიაბეტური ნეფროპათია, ჰიპერაქტიური შარდის ბუშტი, მიკროალბუმინურია, სტრესული შეუკავებლობა, შარდის შეუკავებლობა, საშარდე გზების კენჭები

შარდვის პათოლოგია, შარდვის სასწრაფო სურვილი

კლინიკური ტესტი

სისხლში ლაქტატის მომატება, ლიმფოპენია

წონის მატება, სისხლში რძემჟავას მომატება

მეტაბოლიზმის და კვების დარღვევები

D ვიტამინის დეფიციტი

ჰიპერგლიკემია, მადის მომატება

ცენტრალური და პერიფერიული ნერვული სისტემის დარღვევები

სპეციფიკური გემოების დაქვეითება, ძილიანობა, თავის ტკივილი, კარპალური გვირაბის სინდრომი, ცერებრალური ინფარქტი, დიაბეტური ნეიროპათია, უგონო მდგომარეობა, ნერვის შეკუმშვა, ნევრალგია, პერიფერიული ნეიროპათია, ძილის დარღვევა, სინკოპე, ტრემორი

სპეციფიკური გემოების დაქვეითება

ინფექცია

ბრონქიტი, ჰერპესული ზოსტერი, სინუსიტი, ტონზილიტი, დივერტიკულიტი, მარტივი ჰერპესი, წითელი ქარი, სახსრის აბსცესი, ლარინგიტი, შუა ოტიტი, მენჯის ანთებითი დაავადება, პერიკორონიტი, პნევმონია, ფილტვის ტუბერკულოზი, რინიტი, ფეხის ფრჩხილის სოკო

მარტივი ჰერპესი

სისტემური დარღვევები და შეყვანის ადგილის მდგომარეობა

შეშუპება, სიცხე, უცხო სხეულის შეგრძნება, სახის შეშუპება, სახის ტკივილი, სითბო, გრიპის მსგავსი სინდრომი

გულმკერდის ტკივილი, დაღლილობა, ტკივილი, შეშუპება, უცხო სხეულის შეგრძნება

რეპროდუქციული დისფუნქცია

მკერდის მასა, ერექციული დისფუნქცია, პროსტატის კეთილთვისებიანი ჰიპერპლაზია, მკერდის ტკივილი, სასქესო ორგანოების გამონაყარი, მენორაგია, სასქესო ორგანოების შეშუპება, საშვილოსნოს სისხლდენა, ვაგინალური სისხლდენა, ვულვის დისკომფორტი

მენსტრუალური ციკლის დარღვევები, სასქესო ორგანოების შეშუპება, დისკომფორტი ვულვაში

კანი და დამხმარე ორგანოების დაზიანება

თმის ცვენა, დერმატიტი, კანის სიმშრალე, ალერგიული დერმატიტი, კონტაქტური დერმატიტი, დიაბეტური ტერფის წყლული, ოფლიანობის დარღვევა, ეგზემა, ნუმულარული ეგზემა, ეგზემა, ჰიპერკერატოზი, ფრჩხილების პიგმენტაცია, კანის დაზიანებები

ჭინჭრის ციება, ცივი ოფლი, დერმატიტი, კანის სიმშრალე, ჰიპერკერატოზი, კანის დაზიანებები

კუნთოვანი სისტემის დარღვევები

ფიბრომიალგია, კიდურის დისკომფორტი, კუნთების სპაზმები, კუნთოვანი დისკომფორტი, ოსტეოპენია

კუნთების სისუსტე

დაზიანება, მოწამვლა და პროცედურული გართულებები

კონტუზია, საგზაო შემთხვევა, ნარკოტიკული ინტოქსიკაცია, ტერფის მოტეხილობა, თვალბუდის მოტეხილობა, ტერფის მოტეხილობა, უცხო სხეული კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში, ხელის მოტეხილობა, თეძოს ძვლის მოტეხილობა, ლაცერაცია, იოგების გაწყვეტა, კიდურის დაზიანება, მენისკის დაზიანება, კანის აბრაზია, მყესის გაწყვეტა, გულმკერდის ხერხემლის მოტეხილობა, წვივის ძვლის მოტეხილობა, კბილის დაზიანება

-

მხედველობის დარღვევები

თვალის სიმშრალე, თვალის ტკივილი, ბადურას დარღვევა, მხედველობის დაკარგვა, ბლეფარიტი, კატარაქტა, კონიუნქტივის შეშუპება, ალერგიული კონიუნქტივიტი, კონიუნქტივიტი, დიპლოპია, ქუთუთოების შეშუპება, კერატიტი, თვალის ჰიპერტენზია, მხედველობის დარღვევა, მინისებრი სხეულის მცურავი ლაქები

-

სასუნთქი გზების დაავადებები

ოროფარინგეალური ყელის ტკივილი, ალერგიული რინიტი, ასთმა, ფილტვების ქრონიკული ობსტრუქციული დაავადება, ხმის დარღვევა, ცხვირიდან გამონადენი, ჰემოპტიზი, ნახველი, ძილის აპნოეს სინდრომი, ხიხინი

-

სისხლძარღვთა დაავადება

არტერიოსკლეროზი, ცერებრული სისხლდენა, სიწითლე, პერიფერიული არტერიების ოკლუზია, პერიფერიული გაციება, ვარიკოზული ვენები, სისხლძარღვოვანი თავის ტკივილი

ორთოსტატული ჰიპოტენზია

გულის დარღვევები

სტენოკარდია, წინაგულების ფიბრილაცია, დიასტოლური დისფუნქცია, მიოკარდიუმის ინფარქტი

-

ფსიქიკური დაავადება

შფოთვითი აშლილობა, ენურეზი, დეპრესია, სმენითი ჰალუცინაციები, ძილის დარღვევა, თვითმკვლელობის მცდელობა

შფოთვითი აშლილობა, ენურეზი

ღვიძლისა და სანაღვლე გზების დაავადებები

ნაღვლის სადინრების კენჭები, ქოლანგიტი, ალკოჰოლური ციროზი, ღვიძლის კისტები

-

სმენისა და ვესტიბულური აპარატის დარღვევები

ვერტიგო

-

ნეოპლაზმა

კუჭის ადენოკარცინომა, ანოგენიტალური მეჭეჭები, კუჭის ადენომა, ნევრომა, დაუზუსტებელი ტიპის ჰიპოფიზის სიმსივნე

დაუზუსტებელი ტიპის ჰიპოფიზი, ნეოპლაზმა

ენდოკრინული დაავადებები

ჰიპოგონადიზმი, ფარისებრი ჯირკვლის კისტა, ფარისებრი ჯირკვლის სიმსივნე

-

თავდაცვის მექანიზმების დარღვევები

ანაფილაქსიური რეაქცია, საკვებისმიერი ალერგია

საკვებისმიერი ალერგია

სისხლის და ლიმფური სისტემის დარღვევები

პოლიციტემია

-

იშვიათი

(0.1~1%-ით ნაკლები)

კუჭ-ნაწლავის დარღვევები

საჭმლის მონელების დარღვევა, გულისრევა, დიარეა, გასტრიტი, ღებინება, კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის დარღვევა, მუცლის დისკომფორტი, მუცლის ტკივილი, გასტროეზოფაგური რეფლუქსური დაავადება, ეზოფაგიტი, ტკივილი მუცლის ქვედა ნაწილში, ტკივილი მუცლის ზედა ნაწილში, ენტერიტი, კუჭის წყლული

საჭმლის მონელების დარღვევა, გულისრევა, დიარეა, ღებინება

უროლოგიური დაავადებები

შარდის შეკავება, შარდვის დარღვევები

შარდის შეკავება

კლინიკური ტესტი

ალანინ ამინოტრანსფერაზას მომატება, ასპარტატ ამინოტრანსფერაზას მომატება, წონის მატება

-

მეტაბოლიზმის და კვების დარღვევები

მადის დაქვეითება, პოლიდიფსია, ჰიპერგლიკემია, მადის მომატება

მადის დაკარგვა, პოლიდიფსია

ცენტრალური და პერიფერიული ნერვული სისტემის დარღვევები

თავის ტკივილი, მგრძნობელობის დაქვეითება, პარესთეზია

თავის ტკივილი

ინფექცია

ნაზოფარინგიტი, ზედა სასუნთქი გზების ინფექცია

სისტემური დარღვევები და შეყვანის ადგილის მდგომარეობები

ლეთარგია, ტკივილი გულმკერდის არეში, დაღლილობა, დისკომფორტი გულმკერდის არეში, ტკივილი, პერიფერიული შეშუპება, გენერალიზებული შეშუპება, შიმშილი

ლეთარგია, შიმშილი

რეპროდუქციული დისფუნქცია

ვაგინალური გამონადენი, მენსტრუალური ციკლის დარღვევა

ვაგინალური გამონადენი

კანისა და დამატებითი ორგანოების დარღვევები

ქავილი, ჭინჭრის ციება, ცივი ოფლი

ქავილი

კუნთოვანი სისტემის დარღვევები

სახსრების ტკივილი, ძვალ-კუნთოვანი ტკივილი, კიდურების ტკივილი, კუნთების სისუსტე, კუნთების ტკივილი, ოსტეოართრიტი

-

დაზიანება, მოწამვლა და პროცედურული გართულებები

იოგის დაჭიმვა

-

მხედველობის დარღვევები

დიაბეტური რეტინოპათია

-

სასუნთქი გზების დაავადებები

ხველა, ქოშინი

-

სისხლძარღვთა დაავადება

ორთოსტატული ჰიპოტენზია

-

გულის დარღვევები

გულისცემა გახშირებული

გახშირებული გულისცემა

ფსიქიკური დაავადება

უძილობა

-

ღვიძლისა და სანაღვლე გზების დაავადებები

ცხიმოვანი ღვიძლი, ნაღვლის ბუშტის პოლიპები

-

სმენისა და ვესტიბულური აპარატის დარღვევები

ტინიტუსი

-

  • ზოგადი სიფრთხილის ზომები
  • გამოყენება ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში: ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში კლინიკური კვლევების გამოცდილება შეზღუდულია. ამ პრეპარატის ზემოქმედება მომატებულია ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში.
  • გამოყენება სითხის მოცულობის შემცირების და/ან ჰიპოტენზიის რისკის მქონე პაციენტებში: ამ პრეპარატის მოქმედების მექანიზმის გამო, კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირდა შარდვის გახშირება, რაც იწვევს არტერიული წნევის უმნიშვნელო შემცირებას. ეს შეიძლება უფრო გამოხატული იყოს სისხლში გლუკოზის ძალიან მაღალი დონის მქონე პაციენტებში. სიფრთხილე უნდა იქნას გამოყენებული იმ პაციენტებში, რომელთათვისაც პრეპარატით გამოწვეული არტერიული წნევის შემცირება შეიძლება საშიში იყოს, მაგალითად, პაციენტები, რომლებიც იღებენ ანტიჰიპერტენზიულ თერაპიას ჰიპოტენზიის ისტორიით ან ხანდაზმული პაციენტები. თანმხლები დაავადებების არსებობისას, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიონ სითხის მოცულობის შემცირება (მაგ., კუჭ-ნაწლავის დაავადება), რეკომენდებულია სითხის მოცულობის სტატუსის მკაცრი მონიტორინგი (მაგ., ფიზიკური გამოკვლევა, არტერიული წნევის გაზომვა, ლაბორატორიული ტესტები, მათ შორის ჰემატოკრიტის და ელექტროლიტური ტესტები). პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ სითხის მოცულობის შემცირება, რეკომენდებულია ამ პრეპარატის დროებით შეწყვეტა, სანამ სითხის მოცულობის შემცირება არ შეიცვლება.
  • კეტოაციდოზი: SGLT2 ინჰიბიტორებით, მათ შორის ამ პრეპარატით, მკურნალობდნენ 1 და 2 ტიპის დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში, დადასტურებულია სერიოზული, სიცოცხლისთვის საშიში კეტოაციდოზის შემთხვევები, რომლებიც საჭიროებენ სასწრაფო ჰოსპიტალიზაციას. ამ პრეპარატით ნამკურნალებ პაციენტებში დაფიქსირებულია კეტოაციდოზთან დაკავშირებული ფატალური შემთხვევები. ვინაიდან ამ პრეპარატთან ასოცირებული კეტოაციდოზი შეიძლება განვითარდეს მაშინაც კი, როდესაც სისხლში გლუკოზის დონე 250 მგ/დლ-ზე დაბალია, კეტოაციდოზის ტესტი უნდა ჩატარდეს სისხლში გლუკოზის დონის მიუხედავად, თუ ამ პრეპარატით ნამკურნალებ პაციენტებში აღინიშნება მძიმე მეტაბოლური აციდოზის შესაბამისი ნიშნები და სიმპტომები. თუ კეტოაციდოზზე ეჭვია, ამ პრეპარატით მკურნალობა უნდა შეწყდეს, შეფასდეს პაციენტის მდგომარეობა და დაუყოვნებლივ იქნას მიღებული ზომები. კეტოაციდოზის მკურნალობამ შეიძლება მოითხოვოს ინსულინის, სითხეებისა და ნახშირწყლების ჩანაცვლება. მარკეტინგის შემდგომ მრავალ ანგარიშში, განსაკუთრებით ტიპი 1 დიაბეტის მქონე პაციენტებში, კეტოაციდოზის არსებობა დაუყოვნებლივ არ დადასტურდა და მკურნალობის დაწყება გადაიდო, რადგან სისხლში გლუკოზის დაკვირვებული დონე უფრო დაბალი იყო, ვიდრე ზოგადად დიაბეტური კეტოაციდოზის პროგნოზირებულია (ძირითადად 250 მგ/დლ-ზე ნაკლები). კეტოაციდოზის ნიშნები და სიმპტომები შეესაბამება დეჰიდრატაციას და მძიმე მეტაბოლურ აციდოზს და მოიცავს გულისრევას, ღებინებას, მადის დაქვეითებას, მუცლის ტკივილს, სისუსტეს და ქოშინს. ზოგიერთ ანგარიშში კეტოაციდოზის წინასწარი განწყობის ფაქტორებად მითითებულია ინსულინის დოზის შემცირება, მწვავე ფებრილური დაავადება, დაავადებით ან ქირურგიული ჩარევით გამოწვეული კალორიების შეზღუდვა, კეტოგენური დიეტები, ინსულინის დეფიციტის გამომწვევი პანკრეასის დარღვევები (მაგ., ტიპი 1 და ტიპი 2 დიაბეტი, პანკრეატიტი ან პანკრეასის ოპერაციის ისტორია) და ალკოჰოლის ბოროტად გამოყენება. ამ პრეპარატის მიღების დაწყებამდე გასათვალისწინებელია კეტოაციდოზისკენ მიდრეკილი ფაქტორები, მათ შორის ინსულინის სეკრეციის შემცირება, კალორიების შეზღუდვა და ალკოჰოლის ბოროტად გამოყენება. ამ პრეპარატით ნამკურნალები პაციენტები უნდა იმყოფებოდნენ კეტოაციდოზის განვითარების მონიტორინგის ქვეშ და განხილული უნდა იყოს პრეპარატის დროებითი შეწყვეტა, თუ გამოვლინდება კეტოაციდოზისკენ მიდრეკილი კლინიკური სიტუაციები (მაგ., მწვავე დაავადება ან ოპერაციის გამო ხანგრძლივი შიმშილი). პაციენტები ინფორმირებულნი უნდა იყვნენ დიაბეტური კეტოაციდოზის რისკების, მასთან დაკავშირებული რისკ-ფაქტორების, ნიშნებისა და სიმპტომების შესახებ, ასევე იმ ფაქტის შესახებ, რომ დიაბეტური კეტოაციდოზი შეიძლება განვითარდეს სისხლში გლუკოზის დონის 250 მგ/დლ-ზე დაბალი დონის დროსაც კი. რეკომენდებულია, რომ პაციენტებს მიეცეთ სისხლში კეტონების დონის მონიტორინგის საშუალება და მიეცეთ ინფორმაცია მონიტორინგის აუცილებლობის შესახებ. კეტოაციდოზზე ეჭვის შემთხვევაში, პაციენტებმა დაუყოვნებლივ უნდა მიიღონ მკურნალობა.
  • ურო-სეპტიცემია და პიელონეფრიტი: ამ პრეპარატის და სხვა SGLT2 ინჰიბიტორების გამოყენების შემდგომ პერიოდში პაციენტებში, რომლებიც იყენებდნენ ამ პრეპარატს, აღწერილია საშარდე გზების სერიოზული ინფექციები, მათ შორის ურო-სეპტიცემია და პიელონეფრიტი. SGLT2 ინჰიბიტორებით თერაპია ზრდის საშარდე გზების ინფექციების რისკს. საჭიროების შემთხვევაში, შეაფასეთ პაციენტის საშარდე გზების ინფექციის ნიშნები და სიმპტომები და დაუყოვნებლივ ჩაატარეთ მკურნალობა.
  • გენიტალური ინფექციები (მათ შორის სოკოვანი): ეს პრეპარატი ზრდის გენიტალური ინფექციების (მათ შორის სოკოვანი) რისკს. პაციენტები, რომლებსაც ანამნეზში აღენიშნებათ გენიტალური ინფექციები (მათ შორის სოკოვანი), უფრო მიდრეკილნი არიან მათი განვითარებისკენ. მათ უნდა ჰქონდეთ შესაბამისი მონიტორინგი და მკურნალობა.
  • ხანდაზმული პაციენტები: ხანდაზმულ პაციენტებს უფრო მეტად აქვთ თირკმლის ფუნქციის დარღვევა ან იღებენ ანტიჰიპერტენზიულ საშუალებებს, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიონ თირკმლის ფუნქციის ცვლილებები, როგორიცაა ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორები (ACE-I) და 1 ტიპის ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ინჰიბიტორები (ARB). ყველა პაციენტის მსგავსად, თირკმლის ფუნქციის შესახებ იგივე რეკომენდაციები ვრცელდება ხანდაზმულ პაციენტებზე. ხანდაზმულ პაციენტებს შეიძლება ჰქონდეთ სითხის მოცულობის შემცირების უფრო მაღალი რისკი და უფრო მეტად არიან მიდრეკილნი შარდმდენების მიღებისკენ. ფარმაკოკინეტიკური თვალსაზრისით, არ არსებობს საკმარისი მონაცემები 70 წლის და უფროსი ასაკის პაციენტებში სისხლში წამლის ზემოქმედების შესახებ დასკვნების გამოსატანად.
  • შარდის ლაბორატორიული შეფასება: ამ პრეპარატის მიმღებ პაციენტებში, მისი მოქმედების მექანიზმის გამო, სავარაუდოდ, დადებითი იქნება შარდში გლუკოზის ტესტი.
  • ჰიპოგლიკემიის გამომწვევი ცნობილი პრეპარატების გამოყენება: ინსულინის სეკრეტაგოგები, როგორიცაა ინსულინი და სულფონილშარდოვანას წარმოებულები, იწვევენ ჰიპოგლიკემიას. ამიტომ, ამ პრეპარატთან ერთად გამოყენებისას, ჰიპოგლიკემიის რისკის შესამცირებლად შესაძლოა საჭირო გახდეს ინსულინის ან ინსულინის სეკრეტაგოგების დოზის შემცირება.
  • SGLT2 ინჰიბიტორებმა, როგორიცაა ეს პრეპარატი, თეორიულად შეიძლება გააუარესოს იმ პაციენტების მდგომარეობა, რომლებსაც აქვთ შარდის ბუშტის ძირითადი დაავადებები, რომლებიც გავლენას ახდენენ შარდის ფუნქციაზე შარდის მოცულობის გაზრდის გამო. ამიტომ, სიფრთხილეა საჭირო SGLT2 ინჰიბიტორების, როგორიცაა ეს პრეპარატი, ასეთ პაციენტებს დანიშვნისას.
  • წონის დაკლება: 24-კვირიან პლაცებო-კონტროლირებად მონოთერაპიის კლინიკურ კვლევაში, რომელშიც მონაწილეობდნენ მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტები სისხლში გლუკოზის არასაკმარისი კონტროლით, საწყის დონესთან შედარებით წონის სხვაობა იყო -3.16 კგ ამ პრეპარატისთვის და -2.19 კგ პლაცებოსთვის, რაც მიუთითებს წონის უფრო მაღალ დაკლებაზე, ვიდრე პლაცებოს შემთხვევაში.
  • ქვედა კიდურების ამპუტაცია: მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში სხვა SGLT2 ინჰიბიტორების ხანგრძლივი კლინიკური კვლევების დროს დაფიქსირდა ქვედა კიდურების (ძირითადად ფეხის თითების) ამპუტაციის შემთხვევების ზრდა. არ არის დადასტურებული, ვრცელდება თუ არა ეს მთელ კლასზე. მნიშვნელოვანია დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებთან კონსულტაცია ტერფის რუტინული პროფილაქტიკური მოვლის შესახებ.
  • შორისის განგრენა (ფურნიეს განგრენა): SGLT2 ინჰიბიტორების მიმღები დიაბეტით დაავადებული პაციენტების პოსტმარკეტინგული დაკვირვების დროს, იშვიათია მძიმე, სიცოცხლისთვის საშიში შორისის განგრენა, რომელიც სწრაფ ქირურგიულ ჩარევას მოითხოვს (იხ. 3. გვერდითი რეაქციები, 3) სპეციფიკური გვერდითი რეაქციების აღწერა, ⑦ შორისის განგრენა (ფურნიეს განგრენა)). შორისის განგრენა დაფიქსირდა როგორც მამაკაცებში, ასევე ქალებში, რამაც გამოიწვია ჰოსპიტალიზაცია, მრავლობითი ოპერაცია და სიკვდილი. თუ ამ პრეპარატის მიმღებ პაციენტებს განუვითარდებათ ტკივილი, მაცერაცია, ერითემა ან შეშუპება სასქესო ორგანოების ან შორისის გარშემო, რომელსაც თან ახლავს ცხელება და დისკომფორტი, უნდა შემოწმდეს შორისის განგრენა. თუ შორისის განგრენაზე ეჭვი არსებობს, დაუყოვნებლივ უნდა დაიწყოს ფართო სპექტრის ანტიბიოტიკებით მკურნალობა და საჭიროების შემთხვევაში უნდა ჩატარდეს ქირურგიული ამოკვეთა. ამ პრეპარატის მიღება უნდა შეწყდეს და გლიკემიური კონტროლისთვის შესაბამისი ალტერნატიული მკურნალობა უნდა დაინიშნოს სისხლში გლუკოზის დონის მკაცრი მონიტორინგის პარალელურად.
  • წამლის ურთიერთქმედება
  • ფარმაკოდინამიკური ურთიერთქმედება

① შარდმდენები: დაპაგლიფლოზინმა შეიძლება გააძლიეროს თიაზიდური და მარყუჟოვანი შარდმდენების შარდმდენი ეფექტები და შეიძლება გაზარდოს დეჰიდრატაციისა და ჰიპოტენზიის რისკი.

② ინსულინი და ინსულინის სეკრეციის პრომოუტერები: ინსულინმა და ინსულინის სეკრეციის პრომოუტერებმა, როგორიცაა სულფონილშარდოვანა, შეიძლება გამოიწვიონ ჰიპოგლიკემია. ამიტომ, დაპაგლიფლოზინთან ერთად მიღებისას ჰიპოგლიკემიის რისკის შესამცირებლად, შესაძლოა საჭირო გახდეს ინსულინის ან ინსულინის სეკრეციის პრომოუტერების დოზის შემცირება.

  • ფარმაკოკინეტიკური ურთიერთქმედება

① დაპაგლიფლოზინის მეტაბოლიზმი ძირითადად ხდება UDP-გლუკურონიდ ტრანსფერაზა 1A9-ის (UGT1A9) შუამავლობით გლუკურონიდის კონიუგაციის გზით.

② ინ ვიტრო კვლევებში, დაპაგლიფლოზინმა არ დათრგუნა ციტოქრომ P450 (CYP) 1A2, CYP2A6, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 ან CYP3A4 და არც CYP1A2, CYP2B6 ან CYP3A4. ამიტომ, დაპაგლიფლოზინი, სავარაუდოდ, არ შეცვლის ამ ფერმენტებით მეტაბოლიზებული პრეპარატების მეტაბოლურ ექსკრეციას თანადროული მიღებისას.

  • სხვა პრეპარატების გავლენა დაპაგლიფლოზინზე

① ჯანმრთელ სუბიექტებზე ერთჯერადი დოზის დიზაინის გამოყენებით ჩატარებულ ურთიერთქმედების კვლევებში, დაპაგლიფლოზინის ფარმაკოკინეტიკა არ შეცვლილა მეტფორმინის, პიოგლიტაზონის, სიტაგლიპტინის, გლიმეპირიდის, ვოგლიბოზის, ჰიდროქლორთიაზიდის, ბუმეტანიდის, ვალსარტანის ან სიმვასტატინის მიერ.

② დაპაგლიფლოზინის რიფამპიცინთან (სხვადასხვა აქტიური ტრანსპორტიორისა და წამლის მეტაბოლიზმზე პასუხისმგებელი ფერმენტების ინდუქტორი) ერთად მიღების შემდეგ, დაპაგლიფლოზინის სისტემური ექსპოზიციის (AUC) 22%-ით შემცირება დაფიქსირდა; თუმცა, კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა არ დაფიქსირებულა 24-საათიან შარდში გლუკოზის ექსკრეციაზე. დოზის კორექცია რეკომენდებული არ არის. სხვა ინდუქტორებთან (მაგ., კარბამაზეპინი, ფენიტოინი, ფენობარბიტალი) კლინიკურად მნიშვნელოვანი ეფექტები არ არის მოსალოდნელი.

③ დაპაგლიფლოზინის მეფენამინის მჟავასთან (UGT1A9 ინჰიბიტორი) ერთად მიღების შემდეგ, დაპაგლიფლოზინის სისტემური ექსპოზიცია 55%-ით გაიზარდა, თუმცა კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა არ მოუხდენია შარდში გლუკოზის 24-საათიან ექსკრეციაზე. დოზის კორექცია რეკომენდებული არ არის

  • დაპაგლიფლოზინის გავლენა სხვა მედიკამენტებზე: დაპაგლიფლოზინმა შეიძლება გაზარდოს თირკმლის ლითიუმის გამოყოფა და შეამციროს სისხლში ლითიუმის დონე. შრატში ლითიუმის დონე უფრო ხშირად უნდა გაკონტროლდეს დაპაგლიფლოზინის მიღების დასაწყისში და დოზის შეცვლის შემდეგ. პაციენტი გადაამისამართეთ ექიმთან, რომელმაც დანიშნა ლითიუმი შრატში ლითიუმის დონის გასაკონტროლებლად. ჯანმრთელ სუბიექტებში ერთჯერადი დოზის დიზაინის გამოყენებით ჩატარებულ ურთიერთქმედების კვლევებში, დაპაგლიფლოზინმა არ შეცვალა მეტფორმინის, პიოგლიტაზონის, სიტაგლიპტინის, გლიმეპირიდის, ჰიდროქლორთიაზიდის, ბუმეტანიდის, ვალსარტანის, დიგოქსინის (P-gp სუბსტრატი) ან ვარფარინის (S-ვარფარინი, CYP2C9 სუბსტრატი) ფარმაკოკინეტიკა ან ვარფარინის ანტიკოაგულანტური მოქმედება, რომელიც შეფასებულია INR-ით. დაპაგლიფლოზინის 20 მგ და სიმვასტატინის (CYP3A4 სუბსტრატი) ერთჯერადი ერთდროული მიღება იწვევს სიმვასტატინის AUC-ის 19%-ით და სიმვასტატინის AUC-ის 31%-ით ზრდას. სიმვასტატინის და სიმვასტატინის ექსპოზიციის ზრდა კლინიკურად მნიშვნელოვნად არ ითვლება.
  • სხვა ურთიერთქმედებები: მოწევის, დიეტის, ნატურალური პროდუქტების მედიკამენტების და ალკოჰოლის გავლენა დაპაგლიფლოზინის ფარმაკოკინეტიკაზე არ არის შესწავლილი.
  • პედიატრია: ურთიერთქმედების კვლევები ჩატარდა მხოლოდ მოზრდილებში.
  • 1,5-უწყლო გლუციტოლის ტესტის ჩარევა: 1,5-უწყლო გლუციტოლის ტესტი არ არის რეკომენდებული სისხლში გლუკოზის მონიტორინგის ტესტად იმ პაციენტებში, რომლებიც იღებენ SGLT2 ინჰიბიტორებს, გაზომვის შედეგების დაბალი სანდოობის გამო. სისხლში გლუკოზის მონიტორინგისთვის უნდა იქნას გამოყენებული სხვა მეთოდები.
  • ორსული და მეძუძური ქალებში
  • დაპაგლიფლოზინის ორსულ ქალებში მიღების შესახებ მონაცემები არ არსებობს. ვირთხებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა თირკმლის განვითარების ტოქსიკურობა ადამიანის ორსულობის მეორე და მესამე ტრიმესტრში. ამ პრეპარატის გამოყენება ორსულ ქალებში არ არის რეკომენდებული. ორსულობის დადასტურების შემთხვევაში, ამ პრეპარატის მიღება უნდა შეწყდეს. დაპაგლიფლოზინის გავლენა ადამიანის რეპროდუქციულ უნარზე არ არის შესწავლილი. მამრ და მდედრ ვირთხებში დაპაგლიფლოზინმა გავლენა არ მოახდინა რეპროდუქციულ უნარზე არცერთი შესწავლილი დოზის მიღებისას.
  • მეძუძური ქალები: უცნობია, გადადის თუ არა დაპაგლიფლოზინი და მისი მეტაბოლიტები ადამიანის დედის რძეში. ცხოველებზე ჩატარებული ფარმაკოდინამიკური და ტოქსიკოლოგიური მონაცემები მიუთითებს, რომ დაპაგლიფლოზინი/მეტაბოლიტები გამოიყოფა დედის რძეში და ფარმაკოლოგიურად განპირობებული ეფექტები დაფიქსირდა მეძუძურ შთამომავლობაში. ახალშობილებისა და ჩვილებისთვის რისკის გამორიცხვა შეუძლებელია. ეს პრეპარატი არ უნდა იქნას გამოყენებული ლაქტაციის პერიოდში.
  • ბავშვებში მიღება

ამ პრეპარატის უსაფრთხოება და ეფექტურობა პედიატრიულ პაციენტებში დადგენილი არ არის.

დოზის გადაჭარბების მართვა

ჯანმრთელ სუბიექტებში 500 მგ-მდე (ადამიანისთვის რეკომენდებულ მაქსიმალურ დოზაზე 50-ჯერ მეტი) ერთჯერადი პერორალური მიღებისას ამ პრეპარატს არანაირი ტოქსიკურობა არ გამოუვლენია. მკურნალობის პერიოდში (500 მგ დოზით მინიმუმ 5 დღის განმავლობაში) ამ სუბიექტების შარდში გლუკოზა აღმოჩნდა და არ დაფიქსირებულა დეჰიდრატაცია, ჰიპოტენზია ან ელექტროლიტური დისბალანსი, ასევე არ დაფიქსირებულა კლინიკურად მნიშვნელოვანი ეფექტები QTc ინტერვალზე. ჰიპოგლიკემიის შემთხვევები პლაცებოს მსგავსი იყო. კლინიკურ კვლევაში, რომელშიც ჯანმრთელ სუბიექტებსა და მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებს დღეში ერთხელ 2 კვირის განმავლობაში 100 მგ-მდე (ადამიანისთვის რეკომენდებულ მაქსიმალურ დოზაზე 10-ჯერ მეტი) დოზა ეძლეოდათ, ჰიპოგლიკემიის შემთხვევები ოდნავ მაღალი იყო პლაცებო ჯგუფთან შედარებით და არ იყო დოზასთან დაკავშირებული. გვერდითი მოვლენების, მათ შორის დეჰიდრატაციის ან ჰიპოტენზიის, სიხშირე პლაცებო ჯგუფთან მსგავსი იყო და ლაბორატორიულ მაჩვენებლებში, მათ შორის შრატის ელექტროლიტებსა და თირკმლის ფუნქციის ბიომარკერებში, კლინიკურად მნიშვნელოვანი დოზასთან დაკავშირებული ცვლილებები არ დაფიქსირებულა. დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში, პაციენტის კლინიკური მდგომარეობის შესაბამისად უნდა დაინიშნოს შესაბამისი სიმპტომური მკურნალობა. ამ პრეპარატის დიალიზით მოცილება არ არის შესწავლილი.

  • გამოყენების სიფრთხილის ზომები

ეს პრეპარატი არ ახდენს ან მინიმალურ გავლენას ახდენს ავტომობილის მართვის ან მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე. პაციენტებმა უნდა იცოდნენ ჰიპოგლიკემიის რისკის შესახებ, როდესაც ეს პრეპარატი მიიღება სულფონილშარდოვანასთან ან ინსულინთან ერთად.

ეს პრეპარატი არ მოქმედებს ან მინიმალურ გავლენას ახდენს ავტომობილის მართვის ან მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე. პაციენტებმა უნდა იცოდნენ ჰიპოგლიკემიის რისკის შესახებ, როდესაც ეს პრეპარატი მიიღება სულფონილშარდოვანასთან ან ინსულინთან ერთად.

  • შენახვისა და გამოყენების უსაფრთხოების ზომები
  • შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას.
  • კონტეინერის შეცვლა არ არის რეკომენდებული, რადგან ამან შეიძლება დააზიანოს პროდუქტის ხარისხი ან გამოიწვიოს უბედური შემთხვევები. შეინახეთ ორიგინალურ კონტეინერში.
  • ინფორმაცია პროფესიონალებისთვის
  • მოქმედების მექანიზმი: დაპაგლიფლოზინი არის ნატრიუმ-გლუკოზის კო-ტრანსპორტერი 2-ის (SGLT2) ძალიან ძლიერი (Ki: 0.55 nM), სელექციური და შექცევადი ინჰიბიტორი. როდესაც SGLT2 დაპაგლიფლოზინით ინჰიბირდება, გლომერულური ფილტრატიდან გლუკოზის რეაბსორბცია პროქსიმალურ თირკმლის მილაკებში მცირდება და ამავდროულად, ნატრიუმის რეაბსორბცია მცირდება, რაც იწვევს გლუკოზის შარდით გამოყოფას და ოსმოსურ დიურეზს. ამიტომ, დაპაგლიფლოზინი ზრდის ნატრიუმის ტრანსპორტირებას დისტალურ მილაკებში, რაც ზრდის ტუბულოგლომერულურ უკუკავშირს და ამცირებს ინტრაგლომერულურ წნევას. ეს, ოსმოსურ დიურეზთან ერთად, იწვევს მოცულობითი გადატვირთვის შემცირებას, არტერიული წნევის დაქვეითებას და წინა და შემდგომი დატვირთვის შემცირებას, რამაც შეიძლება სასარგებლო გავლენა მოახდინოს გულის რემოდელირებასა და დიასტოლურ ფუნქციაზე, თირკმლის ფუნქციის შენარჩუნებისას. სხვა ეფექტები მოიცავს ჰემატოკრიტის მომატებას და წონის დაკლებას. დაპაგლიფლოზინის სარგებელი გულისა და თირკმელებისთვის არ არის დამოკიდებული მხოლოდ მის სისხლში გლუკოზის დამწევ ეფექტზე და არ შემოიფარგლება მხოლოდ დიაბეტით დაავადებული პაციენტებით. დაპაგლიფლოზინი აუმჯობესებს უზმოზე და ჭამის შემდეგ პლაზმურ გლუკოზის დონეს თირკმელებში გლუკოზის რეაბსორბციის შემცირებით, რითაც იწვევს შარდში გლუკოზის გამოყოფას. გლუკოზის ეს გამოყოფა შეინიშნება პრეპარატის საწყისი მიღებისთანავე, შენარჩუნებულია 24-საათიანი დოზირების ინტერვალის განმავლობაში და გრძელდება მკურნალობის მთელი პერიოდის განმავლობაში. ამ მექანიზმის მეშვეობით, თირკმელებით გამოყოფილი გლუკოზის რაოდენობა დამოკიდებულია სისხლში გლუკოზის კონცენტრაციასა და გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარეზე (GFR). შესაბამისად, რადგან გაფილტრული გლუკოზის რაოდენობა მცირეა და რეაბსორბირდება SGLT1 ტრანსპორტიორებისა და განბლოკილი SGLT2-ის მიერ, დაპაგლიფლოზინი ავლენს ჰიპოგლიკემიის გამოწვევის დაბალ ტენდენციას იმ სუბიექტებში, რომლებსაც აქვთ ნორმალური სისხლში გლუკოზის და/ან დაბალი eGFR. დაპაგლიფლოზინი არ აფერხებს ნორმალურ ენდოგენურ გლუკოზის წარმოებას ჰიპოგლიკემიის საპასუხოდ. დაპაგლიფლოზინის მოქმედება დამოუკიდებელია ინსულინის სეკრეციისა და მოქმედებისგან. დაპაგლიფლოზინის კლინიკურ კვლევებში დაფიქსირდა ბეტა-უჯრედების (HOMA ბეტა-უჯრედების) ფუნქციის ჰომეოსტაზური მოდელის შეფასების გაუმჯობესება. SGLT2 სელექციურად ექსპრესირდება თირკმელებში. დაპაგლიფლოზინი არ თრგუნავს სხვა გლუკოზის ტრანსპორტიორებს, რომლებიც მნიშვნელოვანია გლუკოზის პერიფერიულ ქსოვილებში ტრანსპორტირებისთვის და 1400-ჯერ უფრო სელექციურია SGLT2-ისთვის SGLT1-თან შედარებით, რომელიც კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში გლუკოზის შეწოვაზე პასუხისმგებელი მთავარი ტრანსპორტიორია.
  • ფარმაკოკინეტიკური ინფორმაცია: ① შეწოვა: დაპაგლიფლოზინი სწრაფად შეიწოვება პერორალური მიღების შემდეგ. დაპაგლიფლოზინის პიკური კონცენტრაცია სისხლში (Cmax) ზოგადად მიიღწევა 2 საათის განმავლობაში უზმოზე მიღებისას. Cmax და AUC იზრდება დაპაგლიფლოზინის დოზის პროპორციულად. დაპაგლიფლოზინის ბიოშეღწევადობა იყო 78% პერორალურად 10 მგ დოზით მიღებისას; ცხიმიან საკვებთან ერთად მიღებისას, დაპაგლიფლოზინის Cmax შემცირდა 50%-მდე უზმოზე დონესთან შედარებით, Tmax გადაიდო დაახლოებით 1 საათით და AUC უცვლელი დარჩა. ამ განსხვავებას კლინიკური მნიშვნელობა არ აქვს.② განაწილება: დაპაგლიფლოზინის ცილებთან შეკავშირების სიჩქარე დაახლოებით 91%-ია და არ იცვლება დაავადების სტატუსის მიხედვით (მაგ., თირკმლის ან ღვიძლის უკმარისობა). ③ მეტაბოლიზმი: დაპაგლიფლოზინი ინტენსიურად მეტაბოლიზდება, ძირითადად არააქტიური მეტაბოლიტის, დაპაგლიფლოზინ 3-O-გლუკურონიდის წარმოქმნით. არც დაპაგლიფლოზინ 3-O-გლუკურონიდი და არც სხვა მეტაბოლიტები არ უწყობენ ხელს სისხლში გლუკოზის დონის დამწევ ეფექტს. დაპაგლიფლოზინ 3-O-გლუკურონიდის წარმოქმნის მედიატორია UGT1A9, ფერმენტი, რომელიც გვხვდება ღვიძლსა და თირკმელებში, ხოლო CYP-განპირობებული მეტაბოლიზმი ადამიანის ორგანიზმში მეტაბოლური გზების მცირე ნაწილს შეადგენს. ④ გამოყოფა: დაპაგლიფლოზინის ტერმინალური ნახევარგამოყოფის პერიოდი (t1/2) იყო 12.9 საათი, ხოლო დაპაგლიფლოზინის მიღების შემდეგ სისტემური კლირენსი იყო 207 მლ/წთ. დაპაგლიფლოზინი და მასთან დაკავშირებული მეტაბოლიტები ძირითადად გამოიყოფა შარდით, საიდანაც 2%-ზე ნაკლები არის არამეტაბოლიზებული დაპაგლიფლოზინი. 14C-დაპაგლიფლოზინის 50 მგ მიღებისას, სულ 96% გამოიყოფა, მათ შორის 75% შარდით და 21% განავლით. განავალში დოზის დაახლოებით 15% იყო არამეტაბოლიზებული სახით. ⑤ თირკმლის ფუნქციის დარღვევა: სტაბილურ მდგომარეობაში (დაპაგლიფლოზინის 20 მგ დღეში ერთხელ მიღება 7 დღის განმავლობაში), დაპაგლიფლოზინის საშუალო სისტემური ექსპოზიცია შესაბამისად 32%-ით, 60%-ით და 87%-ით მაღალი იყო მე-2 ტიპის დიაბეტის და მსუბუქი, საშუალო ან მძიმე თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში (იზომება იოჰექსოლის პლაზმური კლირენსით), მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებთან შედარებით, რომლებსაც თირკმლის ნორმალური ფუნქცია ჰქონდათ. შარდში გლუკოზის გამოყოფა 24 საათის განმავლობაში სტაბილურ მდგომარეობაში მნიშვნელოვნად იყო დამოკიდებული თირკმლის ფუნქციის სტატუსზე და შეადგენდა შესაბამისად 85, 52, 18 და 11 გ (გლუკოზა/დღეში) ნორმალური თირკმლის ფუნქციის მქონე, მსუბუქი, საშუალო და მძიმე თირკმლის უკმარისობის მქონე სუბიექტებში. ჰემოდიალიზის გავლენა დაპაგლიფლოზინის ზემოქმედებაზე უცნობია. თირკმლის უკმარისობის გავლენა სისტემურ ზემოქმედებაზე შეფასდა პოპულაციური ფარმაკოკინეტიკური მოდელის გამოყენებით. წინა შედეგების შესაბამისად, ამ მოდელის პროგნოზირებული AUC უფრო მაღალი იყო ქრონიკული თირკმლის დაავადების მქონე პაციენტებში, ვიდრე თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში და არ იყო მნიშვნელოვანი განსხვავება ქრონიკული თირკმლის დაავადების მქონე პაციენტებს შორის მე-2 ტიპის დიაბეტით და მათ გარეშე. ⑥ ღვიძლის უკმარისობა: ღვიძლის მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის უკმარისობის მქონე სუბიექტებში (ჩაილდ-პიუს კლასი A, B), დაპაგლიფლოზინის Cmax და AUC, შესაბამისად, 12%-ით და 36%-ით მაღალი იყო, ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე სუბიექტებთან შედარებით. ეს კლინიკურად მნიშვნელოვან განსხვავებად არ ითვლება. ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე სუბიექტებში (ჩაილდ-პიუს კლასი C), დაპაგლიფლოზინის საშუალო Cmax და AUC, შესაბამისად, 40%-ით და 67%-ით მაღალი იყო, ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე სუბიექტებთან შედარებით.
  • კლინიკური კვლევის ინფორმაცია: ამ პრეპარატის სისხლში გლუკოზის დამწევი ეფექტიანობისა და უსაფრთხოების შესაფასებლად ჩატარდა ცამეტი ორმაგი ბრმა, რანდომიზებული, კონტროლირებადი კლინიკური კვლევა მე-2 ტიპის დიაბეტით დაავადებულ 6,362 პაციენტზე, რომელთაგან 4,273-მა მიიღო პრეპარატი. თორმეტი კვლევა 24 კვირის ხანგრძლივობით მიმდინარეობდა და რვა მათგანი გაგრძელდა გრძელვადიან კვლევებად დამატებითი ხანგრძლივობით 24-დან 80 კვირამდე (104 კვირამდე). ერთი კვლევა 52 კვირის ხანგრძლივობის იყო და გაგრძელდა 52 და 104 კვირამდე. გარდა ამისა, ჩატარდა ორი 24-კვირიანი ორმაგი ბრმა, რანდომიზებული, პლაცებო-კონტროლირებადი კლინიკური კვლევა, რათა შეფასებულიყო საქსაგლიპტინისა და ამ პრეპარატის კომბინაციის ეფექტურობა და უსაფრთხოება მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე 854 პაციენტში. დაპაგლიფლოზინის 10 მგ-ის გულ-სისხლძარღვთა და თირკმლის მოვლენებზე პლაცებოსთან შედარებით ზემოქმედების შესაფასებლად ჩატარდა კლინიკური კვლევა (DECLARE) მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე 17,160 პაციენტში, რომლებსაც ჰქონდათ დადასტურებული გულ-სისხლძარღვთა დაავადება ან გულ-სისხლძარღვთა რისკ-ფაქტორები. მონოთერაპია: ჩატარდა 24-კვირიანი (შემდგომი გაფართოებული) ორმაგი ბრმა, რანდომიზებული, პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევა, რათა შეფასებულიყო ამ პრეპარატით მონოთერაპიის ეფექტურობა და უსაფრთხოება მე-2 ტიპის შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის დონე სათანადოდ არ იყო კონტროლირებადი. ამ პრეპარატის დღეში ერთხელ მიღებამ გამოიწვია გლიკირებული ჰემოგლობინის (HbA1c) სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება პლაცებოსთან შედარებით (p < 0.0001) (იხ. ცხრილი 2). გაფართოებულ კვლევაში, HbA1c-ის შემცირება შენარჩუნდა 102 კვირის განმავლობაში (საწყისი დონიდან კორექტირებული საშუალო შემცირება: 6-1% ამ პრეპარატისთვის 10 მგ და -0.17% პლაცებოსთვის, შესაბამისად). ცხრილი 2. შედეგები 24 კვირის შემდეგ (LOCFa) ამ პრეპარატით მონოთერაპიის პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში იმ პაციენტებში, რომლებსაც არ ჰქონდათ სისხლში გლუკოზის დონის არასაკმარისი კონტროლი.

მონოთერაპია

ვალიდურობის შეფასების ცვლადები

ეს წამალი 10 მგ

N = 70b

პლაცებო

N = 75b

HbA1c (%) საბაზისო (საშუალო)

  • 01
  • 79

სხვაობა საწყის ეტაპთან შედარებით c

  • 0.89
  • 0.23

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით

(95% CI)

  • 0.66*

(-0.96, -0.36)

სუბიექტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს HbA1c <7% (%): საწყისი დონის მიხედვით კორექტირებული

  • 8**
  • 6

a LOCF; ბოლო დაკვირვების გადატანა, მონაცემები გადარჩენის მკურნალობამდე

b ყველა რანდომიზებული კვლევის მონაწილე, რომლებმაც მოკლევადიანი კვლევის განმავლობაში მიიღეს მინიმუმ ერთი ორმაგი ბრმა მკურნალობა

c კორექტირებული უმცირესი კვადრატების საშუალო, რომელიც დაფუძნებულია საფუძველზე

  • p-მნიშვნელობა <0.0001 ** სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი არ არის შეფასებული (მეორადი საბოლოო წერტილების ეტაპობრივი კვლევის პროცედურის გამო) კომბინირებული თერაპია სხვა ჰიპოგლიკემიურ აგენტებთან საწყისი კომბინირებული თერაპია მეტფორმინთან მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში, რომლებიც ადრე არ იღებდნენ მკურნალობას ამ პრეპარატთან და გახანგრძლივებული გამოთავისუფლების მეტფორმინთან საწყისი კომბინირებული თერაპიის ეფექტურობისა და უსაფრთხოების შესაფასებლად ჩატარდა ორი 24-კვირიანი აქტიური კონტროლით კვლევა. როდესაც ეს პრეპარატს 10 მგ მეტფორმინთან ერთად იქნა მიღებული, HbA1c მნიშვნელოვნად შემცირდა თითოეული პრეპარატის ცალ-ცალკე მიღებასთან შედარებით (იხილეთ ცხრილი 3).

ცხრილი 3. შედეგები 24 კვირის შემდეგ (LOCFa) ამ პრეპარატისა და გახანგრძლივებული გამოთავისუფლების მეტფორმინის საწყისი კომბინირებული თერაპიის აქტიური კონტროლირებადი კვლევის დროს ისეთ პაციენტებში რომლებსაც ადრე მკურნალობა არ ჩატარებიათ.

ვალიდურობის შეფასების ცვლადები

ეს პრეპარატი 10 მგ + მეტფორმინი XR

N = 211b

ეს წამალი 10 მგ

N = 219b

მეტფორმინ XR

N = 208b

HbA1c (%) საბაზისო (საშუალო)

  • 10
  • 03
  • 03

სხვაობა საწყის ეტაპთან შედარებით c

  • 1.98
  • 1.45
  • 1.44

განსხვავება ამ პრეპარატის მონოთერაპიისგან c (95% CI)

  • 0.53*

(-0.74, -0.32)

განსხვავება გახანგრძლივებული გამოთავისუფლების მეტფორმინის მონოთერაპიისგან c (95% CI)

  • 0.53*

(-0.74, -0.33)

  • 0.01§

(-0.22, 0.20)

სხვაობა საწყისი c-დან იმ სუბიექტებისთვის, რომელთა საწყისი HbA1c ≥9% იყო

  • 2.59**
  • 2.14
  • 2.05

სუბიექტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს HbA1c < 7% (%): კორექტირებულია საწყისი დონის მიხედვით

  • 6**
  • 7
  • 2

a „ბოლო დაფიქსირებული მონაცემის შენარჩუნება“ მაშველობითი თერაპიის სრული მასალები

b ყველა რანდომიზებული სუბიექტი, რომელმაც მიიღო მინიმუმ ერთი ორმაგი ბრმა მკურნალობა მოკლევადიანი კვლევის დროს

c კორექტირებული LS საშუალო საწყის მაჩვენებელზე დაყრდნობით

  • p-მნიშვნელობა <0.0001 § მეტფორმინთან შედარებით არადაბალი ** p-მნიშვნელობა <0.05

აქტიური ნივთიერებით კონტროლირებადი კვლევა, რომელიც ადარებდა ამ პრეპარატისა და სულფონილშარდოვანას (გლიპიზიდის) დამატებას იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის დონე სათანადოდ არ კონტროლდებოდა მეტფორმინით: 52-კვირიანი აქტიური ნივთიერებით კონტროლირებადი არა-დაბალი დონის კვლევის (52 კვირა და 104-კვირიანი გაგრძელება) მეშვეობით, ამ პრეპარატისა და სულფონილშარდოვანას (გლიპიზიდის) დამატება მეტფორმინზე შეფასდა მე-2 ტიპის დიაბეტის მქონე პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის დონე სათანადოდ არ კონტროლდებოდა მეტფორმინით (HbA1c 6.5%-ზე მეტი და 10%-ზე ნაკლები). შედეგად, ამ პრეპარატმა აჩვენა არა-დაბალი დონის ეფექტურობა 52 კვირაში HbA1c-ის საწყის დონესთან შედარებით შემცირებით, გლიპიზიდის მსგავსად (იხილეთ ცხრილი 4). 104 კვირაში HbA1c-ის საწყის დონესთან შედარებით შემცირება იყო -0.32% ამ პრეპარატისთვის და -0.14% გლიპიზიდისთვის. ერთი ან მეტი ჰიპოგლიკემიური მოვლენის შემთხვევები მნიშვნელოვნად დაბალი იყო ამ პრეპარატით ნამკურნალებ ჯგუფში (შესაბამისად, 3.5% და 4.3% 52 და 104 კვირაზე), ვიდრე გლიპიზიდის ჯგუფში (შესაბამისად, 40.8% და 47.0% 52 და 104 კვირაზე).

ცხრილი 4. შედეგები 52 კვირის შემდეგ (LOCFa) აქტიური მოქმედებით კონტროლირებად კვლევაში, რომელიც ადარებდა ამ პრეპარატის და სულფონილშარდოვანას (გლიპიზიდი) დამატებით გამოყენებას, შესაბამისად, იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის კონტროლი სათანადოდ არ ხდებოდა მეტფორმინით

ვალიდურობის შეფასების ცვლადები

ეს პრეპარატი + მეტფორმინი

N = 400b

გლიპიზიდი + მეტფორმინი

N = 401b

HbA1c (%) საბაზისო (საშუალო)

  • 69
  • 74

სხვაობა საწყის ეტაპთან შედარებით c

  • 0.52
  • 0.52

განსხვავება გლიპიზიდთან + მეტფორმინთან შედარებით

განსხვავება c (95% CI)

  • 0.00d

(-0.11, 0.11)

a LOCF ბოლო დაკვირვებაის მიხედვით

b პაციენტები, რომლებიც შემთხვევითობით იყვნენ შერჩეული, მკურნალობდნენ და ჩაუტარდათ ეფექტურობის მინიმუმ ერთი შემდგომი გაზომვა

c გლიპიზიდი + მეტფორმინის არასაკმარისი ეფექტურობა საწყის მნიშვნელობებზე კორექტირებულ უმცირეს კვადრატთა საშუალო d-სთან შედარებით, სხვა ჰიპოგლიკემიური საშუალებების კომბინირებულ თერაპიასთან ერთად: როდესაც ეს პრეპარატი დაემატა მეტფორმინს (იხ. ცხრილი 5), სულფონილშარდოვანას (გლიმეპირიდი; იხ. ცხრილი 6), ინსულინს (მხოლოდ ან პერორალურ ჰიპოგლიკემიურ საშუალებებთან კომბინაციაში; იხ. ცხრილი 7), სიტაგლიპტინს (მხოლოდ ან მეტფორმინთან კომბინაციაში; იხ. ცხრილი 8), მეტფორმინს და სულფონილშარდოვანას (იხ. ცხრილი 9), მეტფორმინს და საქსაგლიპტინს (იხ. ცხრილი 10) და პიოგლიტაზონს (იხ. ცხრილი 11), 24 კვირაში პლაცებოსთან შედარებით HbA1c-ის სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება აღინიშნა (p < 0.0001). კვლევაში, სადაც ეს პრეპარატი მეტფორმინს დაემატა, HbA1c-ის დაქვეითების ეფექტი 102 კვირის შემდეგაც შენარჩუნდა. კვლევაში, სადაც ის გლიმეპირიდს დაემატა, HbA1c-ის დაქვეითების ეფექტი 48 კვირამდე გახანგრძლივების შემთხვევაშიც შენარჩუნდა, ხოლო კვლევაში, სადაც ის ინსულინს დაემატა, ის 104 კვირამდე გახანგრძლივების შემთხვევაშიც შენარჩუნდა.

ცხრილი 5. პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევის 2-დან 4 კვირამდე პერიოდის შედეგები, რომელიც ადარებდა ამ პრეპარატის დამატებას სისხლში გლუკოზის არასაკმარისი კონტროლის მქონე პაციენტებში მეტფორმინის მონოთერაპიასთან (LOCFa)

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

მეტფორმინი 1

ეს წამალი 10 მგ

N =135b

პლაცებო

N = 137b

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 92
  • 11

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით c

  • 0.84
  • 0.30

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით c

(95% CI)

  • 0.54*

(-0.74, -0.34)

სუბიექტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს HbA1c <7% (%): კორექტირებულია საწყისი დონის მიხედვით

  • 6**
  • 9

მეტფორმინი ≥ 1500 მგ/დღეში a LOCF; Last observation carried forward- ბოლო დაკვირვების შემდგომი პერიოდი,

b ყველა შემთხვევით შერჩეულმა სუბიექტმა, რომელმაც მიიღო მინიმუმ ერთი ორმაგი მკურნალობა მოკლევადიანი კვლევის დროს

c კორექტირებული LS საშუალო * p-მნიშვნელობა <0.0001 ** p-მნიშვნელობა <0.05

ცხრილი 6. შედეგები 24 კვირის შემდეგ (LOCFa) პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში, რომელიც ადარებდა ამ პრეპარატის დამატებას პაციენტებში, რომლებსაც არ ჰქონდათ სისხლში გლუკოზის არასაკმარისი კონტროლი სულფონილშარდოვანას (გლიმეპირიდი) მონოთერაპიასთან

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

სულფონილშარდოვანა (გლიმეპირიდი 1)

ეს წამალი 10 მგ

N =151b

პლაცებო

N = 145b

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 07
  • 15

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით c

  • 0.82
  • 0.13

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით c

(95% CI)

  • 0.68*

(-0.86, -0.51)

სუბიექტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს HbA1c <7% (%): კორექტირებულია საწყისი დონის მიხედვით

  • 7**
  • 0

1 გლიმეპირიდი 4 მგ/დღეში a LOCF; Last observation carried forward- ბოლო დაკვირვების შემდგომი პერიოდი,

b ყველა შემთხვევით შერჩეულმა სუბიექტმა, რომელმაც მიიღო მინიმუმ ერთი ორმაგი მკურნალობა მოკლევადიანი კვლევის დროს

c კორექტირებული LS საშუალო * p-მნიშვნელობა <0.0001 ** p-მნიშვნელობა <0.05

ცხრილი 7. შედეგები 24 კვირის შემდეგ (LOCFa) ) პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში, რომელშიც შედარებულია ამ პრეპარატის დამატებითი კომბინაცია იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის კონტროლი სათანადოდ არ ხდებოდა ინსულინით (მხოლოდ ან პერორალურ ჰიპოგლიკემიურ საშუალებებთან კომბინაციაში).

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

ინსულინთან დამატებითი კომბინირებული თერაპია (მონოთერაპიის სახით ან ორალურ ჰიპოგლიკემიურ საშუალებებთან კომბინაციაში)b

ეს წამალი 10 მგ

N =194c

პლაცებო

N = 193c

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 58
  • 46

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით d

  • 0.90
  • 0.30

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით d

(95% CI)

  • 0.60*

(-0.74, -0.45)

ინსულინის საშუალო დღიური დოზა (IU)e

საბაზისო (საშუალო)

  • 96
  • 96

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით d

  • 1.16
  • 08

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით d

(95% CI)

  • 6.23*

(-8.84, -3.63)

ინსულინის დღიური დოზის შემცირება 10%-ზე მეტით

ცდის პირთა პროპორცია (%)

  • 7.7**
  • 0

a LOCF; Last observation carried forward- ბოლო დაკვირვების შემდგომი პერიოდი,

b სუბიექტების 15% ინსულინის მონოთერაპიაზე იმყოფებოდა; 50% ინსულინს 1-2 ორალურ ჰიპოგლიკემიურ საშუალებებთან კომბინაციაში იყენებდა: ამ უკანასკნელთა შორის, 80% მხოლოდ მეტფორმინს იყენებდა, 12% მეტფორმინს და სულფონილშარდოვანას, ხოლო დანარჩენი სუბიექტები სხვა ტიპის ორალურ ჰიპოგლიკემიურ საშუალებებს იყენებდნენ.

b ყველა რანდომიზებული სუბიექტი, რომელმაც მიიღო მინიმუმ ერთი ორმაგი ბრმა მკურნალობა მოკლევადიანი კვლევის დროს

d კორექტირებული LS საშუალო კორექტირებული საწყისი დონის მიხედვით

e ინსულინის (მათ შორის სწრაფი მოქმედების, საშუალო მოქმედების და ბაზალური ინსულინის) დოზის გაზრდა დაშვებულია წინასწარ განსაზღვრული FPG კრიტერიუმების დამაკმაყოფილებელი სუბიექტებისთვის

  • p-მნიშვნელობა <0.0001 ** p-მნიშვნელობა <0.05

ცხრილი 8. შედეგები 24 კვირის შემდეგ (LOCFa) პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში, რომელიც ადარებდა ამ პრეპარატის დამატებას იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის დონე სათანადოდ არ კონტროლდებოდა სიტაგლიპტინით (მონო ან მეტფორმინთან კომბინაციაში) (მონო ან მეტფორმინთან კომბინაციაში)

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

სიტაგლიპტინი 1 ± მეტფორმინი 2

ეს წამალი 10 მგ

N =223b

პლაცებო

N = 224b

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 90
  • 97

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით c

  • 0.45
  • 04

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით c

(95% CI)

  • 0.48*

(-0.62, -0.34)

1 სიტაგლიპტინი 100 მგ/დღეში, 2 მეტფორმინი ≥ 1500 მგ/დღეში a LOCF; Last observation carried forward- ბოლო დაკვირვების შემდგომი პერიოდი

b ყველა რანდომიზებული სუბიექტი, რომელმაც მიიღო მინიმუმ ერთი ორმაგი ბრმა მკურნალობა მოკლევადიანი კვლევის დროს

c კორექტირებული LS საშუალო * p-მნიშვნელობა <0.0001

ცხრილი 9. შედეგები 24 კვირის შემდეგ პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში, რომელიც ადარებდა ამ პრეპარატის დამატებას იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის დონე სათანადოდ არ იყო კონტროლირებადი მეტფორმინით და სულფონილშარდოვანათი

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

სულფონილშარდოვანა + მეტფორმინი 1)

ეს წამალი 10 მგ

N =108a

პლაცებო

N = 108a

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 08
  • 24

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით c

  • 0.86
  • 0.17

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით c

(95% CI)

  • 0.69*

(-0.89, -0.49))

სუბიექტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს HbA1c <7% (%): კორექტირებულია საწყისი დონის მიხედვით

  • 8*
  • 1

1 სუბიექტის შერჩევამდე სულ მცირე 8 კვირის განმავლობაში, მეტფორმინი სულ მცირე 1500 მგ დღეში და სულფონილშარდოვანას მაქსიმალური ასატანი დოზა (უნდა იყოს მაქსიმალური დღიური დოზის სულ მცირე ნახევარი) a ყველა რანდომიზებული სუბიექტი, რომელმაც მიიღო მინიმუმ ერთი ორმაგი ბრმა მკურნალობა მოკლევადიანი კვლევის დროს

b გრძივი განმეორებითი გაზომვები (LRM; Longitudinal repeated measures)

c კორექტირებული LS საშუალო კორექტირებული საწყისი მაჩვენებლის მიხედვით (adjusted LS mean)

d a LOCF; Last observation carried forward- ბოლო დაკვირვების შემდგომი პერიოდი * p-მნიშვნელობა <0.0001

ცხრილი 10. პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევის 24-კვირიანი შედეგები, რომელშიც შედარებულია ამ პრეპარატის დამატება იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის დონე საქსგლიპტინითა და მეტფორმინით სათანადოდ არ კონტროლდებოდა.

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

საქსგლიპტინი 1 + მეტფორმინი 2

ეს წამალი 10 მგ

N =160a

პლაცებო

N = 160a

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 24
  • 16

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით c

  • 0.82
  • 0.10

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით c

(95% CI)

  • 0.72*

(-0.91, -0.53)

სუბიექტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს HbA1c <7% (%): კორექტირებულია საწყისი დონის მიხედვით

  • 0*
  • 4

1 საქსგლიპტინი 5 მგ/დღეში, 2 მეტფორმინი ≥ 1500 მგ/დღეში

a პაციენტები, რომლებიც რანდომიზებულად იყვნენ შერჩეული და მკურნალობდნენ და რომლებსაც ჩაუტარდათ ეფექტურობის მინიმუმ ერთი შემდგომი გაზომვა

b გრძივი განმეორებითი გაზომვები (LRM; Longitudinal repeated measures), მონაცემები თერაპიამდე

c კორექტირებული LS საშუალო (adjusted LS mean) * p-value <0.0001

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

პიოგლიტაზონი

ეს წამალი 10 მგ N =140b

პლაცებო N = 139b

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 37
  • 34

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით c

  • 0.97
  • 0.42

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით c

(95% CI)

  • 0.55*

(-0.78, -0.31)

სუბიექტების პროცენტული მაჩვენებელი, რომლებმაც მიაღწიეს HbA1c <7% (%): კორექტირებულია საწყისი დონის მიხედვით

  • 8**
  • 4

ცხრილი 11. შედეგები 4 კვირის შემდეგ, 2 კვირის შემდეგ პლაცებო-კონტროლირებად კვლევაში, რომელიც ადარებდა ამ პრეპარატის დამატებას იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის კონტროლი არ იყო სათანადოდ კონტროლირებადი პიოგლიტაზონით (LOCFa).

a LOCF; Last observation carried forward- ბოლო დაკვირვების შემდგომი პერიოდი

b პაციენტები, რომლებიც რანდომიზებულად იყვნენ შერჩეული და მკურნალობდნენ და ჰქონდათ ეფექტურობის მინიმუმ ერთი შემდგომი გაზომვა.

c კორექტირებული LS საშუალო (adjusted LS mean) , კორექტირებული საწყისი დონის მიხედვით *p-მნიშვნელობა <0.0001 **p-მნიშვნელობა <0.05

კვლევაში, რომელიც შეზღუდული იყო დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებით, რომელთა eGFR იყო 45–60 მლ/წთ/1.73მ2 და თირკმლის ზომიერი უკმარისობის მქონე პაციენტებით (სტადია 3A) (eGFR 45–60 მლ/წთ/1.73მ2), შეფასდა დაპაგლიფლოზინის არსებულ თერაპიაზე დამატების ეფექტურობა იმ პაციენტებში, რომელთა სისხლში გლუკოზის კონტროლი სათანადოდ არ ხდებოდა. ამ პრეპარატმა აჩვენა HbA1c-ის შემცირება პლაცებოსთან შედარებით, როგორც ეს ნაჩვენებია ცხრილში 12.

ცხრილი 12 შედეგები 24 კვირაზე პლაცებოზე კონტროლირებად კვლევაში, რომელიც ადასტურებს ამ პრეპარატის ეფექტურობას დიაბეტიან პაციენტებში eGFR 45-60 მლ/წთ/1.73მ2

ეფექტურობის შეფასების ცვლადები

ეს წამალი 10 მგ N =159

პლაცებო N = 161

HbA1c (%) საწყისი (საშუალო)

  • 35
  • 03

განსხვავება საწყის დონესთან შედარებით c

  • 0.37*
  • 0.03

განსხვავება პლაცებოსთან შედარებით c

(95% CI)

  • 0.34*

(-0.53, -0.15)

a მეტფორმინის მიღების პროპორცია არსებულ თერაპიებს შორის: შესაბამისად, 64.0% პლაცებო ჯგუფში და 69.4% ამ პრეპარატით ნამკურნალებ ჯგუფში

b უმცირესი კვადრატული საშუალო (adjusted LS mean) მორგებული საბაზისო * p-მნიშვნელობა <0,001

სისხლში გლუკოზის დონე უზმოზე: როდესაც ამ პრეპარატის 10 მგ მიიღეს ცალკე, ან მეტფორმინთან, გლიმეპირიდთან, მეტფორმინთან და სულფონილშარდოვანასთან, სიტაგლიპტინთან (ცალკე ან მეტფორმინთან კომბინაციაში), საქსაგლიპტინთან და მეტფორმინთან, ან ინსულინთან კომბინაციაში, მან სტატისტიკურად მნიშვნელოვნად შეამცირა სისხლში გლუკოზის დონე უზმოზე პლაცებოსთან შედარებით. ეს ეფექტი შენარჩუნდა მიღების პირველი კვირიდან მთელი კვლევის განმავლობაში, რომელიც გაგრძელდა 104 კვირამდე. კვლევაში, რომელიც შემოიფარგლებოდა დიაბეტით დაავადებული პაციენტებით, რომელთა eGFR იყო 45–60 მლ/წთ/1.73 მ2, სისხლში გლუკოზის დონე უზმოზე მიღების 24 კვირის შემდეგ იყო –0.27 მმოლ/ლ (-4.87 მგ/დლ) პლაცებოს მიღების შემთხვევაში და –1.19 მმოლ/ლ (-21.46 მგ/დლ) დაპაგლიფლოზინის მიღების შემთხვევაში.

ჭამის შემდეგ სისხლში გლუკოზის დონე: როდესაც ამ პრეპარატის 10 მგ დაემატა გლიმეპირიდს ან სიტაგლიპტინს (მოკლედ ან მეტფორმინთან კომბინაციაში), ჭამის შემდეგ 2 საათის შემდეგ სისხლში გლუკოზის დონის შემცირება დადასტურდა 24-ე კვირაზე და შენარჩუნდა 48-ე კვირამდე.

გულ-სისხლძარღვთა და თირკმლის ჯანმრთელობაზე ზემოქმედება: DECLARE კვლევა წარმოადგენდა მრავალეროვნულ, მრავალცენტრიან, რანდომიზებულ, ორმაგად ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევას, რომელიც ჩატარდა დაპაგლიფლოზინის გულ-სისხლძარღვთა და თირკმლის ჯანმრთელობაზე პლაცებოსთან შედარებით ზემოქმედების დასადგენად, როდესაც ის დაემატა არსებულ სამკურნალო რეჟიმებს. ყველა პაციენტს, მე-2 ტიპის დიაბეტის გარდა, ჰქონდა სულ მცირე ორი გულ-სისხლძარღვთა რისკ-ფაქტორი (55 წლის და უფროსი ასაკის მამაკაცები ან 60 წლის და უფროსი ასაკის ქალები; ერთი ან მეტი დისლიპიდემია, ჰიპერტენზია ან მოწევა) ან ჰქონდა გულ-სისხლძარღვთა დაავადება. 17,160 მონაწილიდან 6,974-ს (40.6%) ჰქონდა გულ-სისხლძარღვთა დაავადება, ხოლო 10,186-ს (59.4%) - არა. 8,582 მონაწილე შემთხვევითი შერჩევის პრინციპით შეირჩა 10 მგ დაპაგლიფლოზინის მისაღებად, ხოლო 8,578 - პლაცებოს მისაღებად, საშუალო დაკვირვების პერიოდით 4.2 წელი. კვლევის ჯგუფის საშუალო ასაკი იყო 63.9 წელი, რომელთაგან 37.4% ქალი იყო. ყველა პაციენტის დაავადების საშუალო ხანგრძლივობა იყო 11.9 წელი, ხოლო 22.4%-ს დიაბეტის ხანგრძლივობა 5 წელი ან ნაკლები ჰქონდა. HbA1c-ის საშუალო მაჩვენებელი იყო 8.3%, ხოლო სხეულის მასის საშუალო ინდექსი - 32.1 კგ/მ2. საწყის ეტაპზე, პაციენტების 10.0%-ს გულის უკმარისობის ისტორია ჰქონდა. საშუალო eGFR იყო 85.2 მლ/წთ/1.73მ2, პაციენტების 7.4%-ს eGFR ჰქონდა 60 მლ/წთ/1.73მ2-ზე ნაკლები, ხოლო პაციენტების 30.3%-ს ჰქონდა მიკროალბუმინურია [შარდში ალბუმინისა და კრეატინინის თანაფარდობა (UACR) 30 მგ/გ ან მეტი - 300 მგ/გ ან ნაკლები] ან მაკროალბუმინურია (UACR 300 მგ/გ-ზე მეტი). პაციენტთა უმეტესობა (98%) საწყის ეტაპზე დიაბეტის სამკურნალოდ იღებდა ერთ ან რამდენიმე მედიკამენტს. 82% მკურნალობდა მეტფორმინით, 41% ინსულინით და 43% სულფონილშარდოვანას წარმოებულებით. პაციენტთა დაახლოებით 81.3% მკურნალობდა ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორებით ან ანგიოტენზინის ბლოკატორებით, 75.0% - სტატინებით, 61.1% - ანტიაგრეგანტებით, 55.5% - ასპირინით, 52.6% - ბეტა-ბლოკატორებით, 34.9% - კალციუმის არხების ბლოკატორებით, 22.0% - თიაზიდური შარდმდენებით და 10.5% - მარყუჟოვანი შარდმდენებით.

ძირითადი გულ-სისხლძარღვთა მოვლენები: დაპაგლიფლოზინმა 10 მგ-მა აჩვენა არადაბალი ეფექტურობა პლაცებოსთან შედარებით ძირითადი არასასურველი გულ-სისხლძარღვთა მოვლენების (MACE) კომპლექსური საბოლოო წერტილის მიხედვით, რომელიც განისაზღვრება, როგორც გულ-სისხლძარღვთა სიკვდილი, მიოკარდიუმის ინფარქტი ან იშემიური ინსულტი (ცალმხრივი p<0.001). ჰოსპიტალიზაცია გულის უკმარისობის ან გულ-სისხლძარღვთა სიკვდილის გამო: დაპაგლიფლოზინმა 10 მგ-მა აჩვენა უმაღლესი ეფექტურობა პლაცებოსთან შედარებით გულის უკმარისობის ან გულ-სისხლძარღვთა სიკვდილის გამო ჰოსპიტალიზაციის პირველადი კომპლექსური საბოლოო წერტილის პრევენციაში (სურათი 1). თითოეული ფაქტორის საძიებო ანალიზში, გულის უკმარისობით გამოწვეული ჰოსპიტალიზაციის შემთხვევების მნიშვნელოვანმა შემცირებამ ხელი შეუწყო მკურნალობის ეფექტურობის განსხვავებას, მაშინ როდესაც გულ-სისხლძარღვთა დაავადებებით გამოწვეული სიკვდილიანობის მხრივ მნიშვნელოვანი განსხვავება არ დაფიქსირებულა. ამ პრეპარატის თერაპიული სარგებელი პლაცებოსთან შედარებით დაფიქსირდა გულ-სისხლძარღვთა დაავადების ან საწყის ეტაპზე გულის უკმარისობის არსებობის მიუხედავად და თანმიმდევრულობა აჩვენა ძირითად ქვეჯგუფებში, მათ შორის ასაკი, სქესი, თირკმლის ფუნქცია (eGFR) და რეგიონი.

სურათი 1. გულის უკმარისობის ან გულ-სისხლძარღვთა დაავადებით გამოწვეული პირველი ჰოსპიტალიზაციის შედეგად სიკვდილამდე დრო.

პაციენტების რაოდენობა: თითოეული ინტერვალის დასაწყისში შესაფერისი პაციენტების რაოდენობა (რისკის ჯგუფის პაციენტები). ნეფროპათია: თირკმლის დაავადებასთან დაკავშირებული საბოლოო წერტილები შეფასდა კვლევის მიზნებისთვის. ამ პრეპარატმა შეამცირა რთული მოვლენების სიხშირე, მათ შორის დადასტურებული მდგრადი eGFR-ის შემცირება, თირკმლის დაავადების ბოლო სტადია და თირკმლის ან გულ-სისხლძარღვთა სიკვდილი. მკურნალობის ჯგუფებს შორის განსხვავებები დაფიქსირდა თირკმლის ფუნქციის დარღვევასთან დაკავშირებული მოვლენების შემცირებაში, როგორიცაა eGFR-ის მდგრადი შემცირება, თირკმლის დაავადების ბოლო სტადია და თირკმლის ფუნქციის დარღვევასთან დაკავშირებული სიკვდილი. ნეფროპათიამდე დროისთვის (eGFR-ის მდგრადი შემცირება, თირკმლის დაავადების ბოლო სტადია და თირკმლის ფუნქციის დარღვევასთან დაკავშირებული სიკვდილი) დაპაგლიფლოზინისა და პლაცებოს საფრთხის თანაფარდობა (HR) იყო 0.53 [95% CI 0.43, 0.66]. პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში არ აღენიშნებოდათ ალბუმინურია, დაპაგლიფლოზინმა შეამცირა მუდმივი ალბუმინურიის ახალი გამოვლინება (UACR > 30 მგ/გ) პლაცებოსთან შედარებით (საფრთხის თანაფარდობა (HR) 0.79 [95% CI 0.72, 0.87]), ხოლო პაციენტებში, რომლებსაც ანამნეზში აღენიშნებოდათ მაკროალბუმინურია, მაკროალბუმინურიის შემცირება უფრო მეტი იყო დაპაგლიფლოზინის ჯგუფში პლაცებო ჯგუფთან შედარებით (საფრთხის თანაფარდობა (HR) 1.82 [95% CI 11, 2.20]). ქრონიკული გულის უკმარისობა: DAPA-HF კლინიკური კვლევა: გულის უკმარისობა მარცხენა პარკუჭის განდევნის ფაქტორით (LVEF ≤ 40%). DAPA-HF იყო მრავალეროვნული, მრავალცენტრიანი, რანდომიზებული, ორმაგად ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევა, რომელმაც შეაფასა დაპაგლიფლოზინის ეფექტურობა პლაცებოსთან შედარებით გულ-სისხლძარღვთა დაავადებებით გამოწვეული სიკვდილიანობის და გულის უკმარისობის გამწვავების დროს, როდესაც ის დაემატა სტანდარტულ თერაპიას გულის უკმარისობის (NYHA ფუნქციური კლასი II-IV) და მარცხენა პარკუჭის შემცირებული სისტოლური ფუნქციის (მარცხენა პარკუჭის განდევნის ფრაქცია [LVEF] ≤ 40%) მქონე პაციენტებში.

4,744 პაციენტიდან 2,373 შემთხვევით გადანაწილდა დაპაგლიფლოზინის 10 მგ ჯგუფში, ხოლო 2,371 - პლაცებო ჯგუფში და მკურნალობა საშუალოდ 18 თვის განმავლობაში მიმდინარეობდა. კვლევის ჯგუფის საშუალო ასაკი 66 წელი იყო და 77% მამაკაცი იყო. საწყის ეტაპზე პაციენტების 67.5%-ს ჰქონდა NYHA II კლასი, 31.6%-ს III კლასი და 0.9%-ს IV კლასი; მარცხენა პარკუჭის განდევნის ფრაქციის (LVEF) მედიანა იყო 32%, ხოლო გულის უკმარისობის მხრივ, 56% იყო იშემიური, 36% - არაიშემიური და 8%-ს უცნობი ეტიოლოგია. თითოეულ სამკურნალო ჯგუფში

წყარო: ფარმაცევტული პროდუქტების სახელმწიფო რეესტრი (ჯანდაცვის სამინისტრო). ინსტრუქცია რეესტრში ატვირთული ოფიციალური დოკუმენტია; ნაწილებად ავტომატურად დავყავით, ტექსტი არ შეგვიცვლია. თუ რამე გაუგებარია, ნახე ორიგინალი ან ჰკითხე ფარმაცევტს.

სხვა წამლის მოძებნა