პირველი AI
ინტერნეტმედია პლატფორმა
როგორი იქნებოდაშენი მთავრობა? მთავარზე დაბრუნება
რენინ-ანგიოტენზინ სისტემაზე მოქმედი საშუალებები

დიროტონ პლუსი

DIROTON® PLUS

რეცეპტით5მგ + 1,5მგინსტრუქცია ქართულადრუსეთი
რისთვის გამოიყენება

ესენციური არტერიული ჰიპერტენზია (პაციენტები, რომლებსაც ესაჭიროებათ კომბინირებული თერაპია).

სრულად
ფორმა და შეფუთვა
5მგ + 1,5მგ მოდიფიცირებული გამოთავისუფლების მყარი კაფსულა №14 (1X14) კალენდარული შეფუთვით
მწარმოებელი
„GEDEON RICHTER-RUS“ JSC (შუალედური ფარმაცევტული პროდუქტის მწარმოებელი -Gedeon Richter Plc.(უნგრეთი)), რუსეთი
გაცემის წესი
II ჯგუფი, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით
რეგისტრაციის დეტალები
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი
რენინ - ანგიოტენზინ სისტემაზე მოქმედი საშუალებები, აგფ ინჰიბიტორები და დიურეზული საშუალებები
ATC კოდი
C09BA03
რეგისტრაციის ნომერი
რ-039034
რეგისტრირებულია
12 სექტემბერი 2023, მოქმედებს 12 სექტემბერი 2028-მდე
რეგისტრაციის მფლობელი
Gedeon Richter Plc. (უნგრეთი)
განმცხადებელი
ღია სააქციო საზოგადოება ქიმიური ქარხანა "გედეონ რიხტერი"–ს წარმომადგენლობა
GMP
აქვს GMP სერტიფიკატი და აკმაყოფილებს კრიტერიუმებს
ურთიერთქმედების შემოწმებადიროტონ პლუსი და სხვა წამალი ერთად

დიროტონ პლუსი — ინსტრუქცია ქართულად

რისთვის გამოიყენება

ესენციური არტერიული ჰიპერტენზია (პაციენტები, რომლებსაც ესაჭიროებათ კომბინირებული თერაპია).

მიღების წესი და დოზირება

მოქმედი ნივთიერებები: ლიზინოპრილის დიჰიდრატი - 5.444 მგ (ეკვივალენტურია ლიზინოპრილისა - 5 მგ), ინდაპამიდი - 1.5 მგ.

დამხმარე ნივთიერებები: კალციუმის ჰიდროფოსფატის დიჰიდრატი; მანიტოლი; სიმინდის სახამებელი; ტალკი; ნატრიუმის კროსკარმელოზა; მაგნიუმის სტეარატი; ლაქტოზის მონოჰიდრატი; სილიციუმის დიოქსიდი კოლოიდური უწყლო; მიკროკრისტალური ცელულოზა (ტიპი 102); ჰიპრომელოზა (ტიპი 2208); ოპადრი II 85F18422 თეთრი (შეიცავს ნაწილობრივ ჰიდროლიზებულს პოლივინილის სპირტს; ტიტანის დიოქსიდს; მაკროგოლს / პეგ 3350; ტალკს); მყარი ჟელატინის კაფსულა (შეიცავს: ტიტანის დიოქსიდს; საღებავ რკინის წითელ ოქსიდს; წყალს; ჟელატინს).

დოზირება 10 მგ/1.5 მგ

მოქმედი ინგრედიენტები: ლიზინოპრილის დიჰიდრატი - 10.888 მგ (ეკვივალენტურია 10 მგ, ლიზინოპრილისა), ინდაპამიდი - 1.5 მგ.

დამხმარე ნივთიერებები : კალციუმის ჰიდროფოსფატის დიჰიდრატი; მანიტოლი; სიმინდის სახამებელი; ტალკი; ნატრიუმის კროსკარმელოზა; მაგნიუმის სტეარატი; ლაქტოზის მონოჰიდრატი; სილიციუმის დიოქსიდი კოლოიდური უწყლო; მიკროკრისტალური ცელულოზა (ტიპი 102); ჰიპრომელოზა (ტიპი 2208); ოპადრი II 85F18422 თეთრი (შეიცავს ნაწილობრივ ჰიდროლიზებულ პოლივინილის სპირტს; ტიტანის დიოქსიდს; მაკროგოლს/პეგ 3350; ტალკს); მყარი ჟელატინის კაფსულა (შეიცავს ტიტანის დიოქსიდს; ჟოლოსფერ საღებავს (პონსო 4R); წყალს; ჟელატინს).

დოზირება: 20 მგ/1.5 მგ

მოქმედი ნივთიერებები : ლიზინოპრილის დიჰიდრატი – 21.776 მგ (ეკვივალენტურია ლიზინოპრილისა – 20 მგ), ინდაპამიდი – 1.5 მგ.

დამხმარე ნივთიერებები : კალციუმის ჰიდროფოსფატის დიჰიდრატი; მანიტოლი; სიმინდის სახამებელი; ტალკი; ნატრიუმის კროსკარმელოზა; მაგნიუმის სტეარატი; ლაქტოზის მონოჰიდრატი; სილიციუმის დიოქსიდი უწყლო კოლოიდური; მიკროკრისტალური ცელულოზა (ტიპი 102); ჰიპრომელოზა (ტიპი 2208); ოპადრი II 85F18422 თეთრი (შეიცავს ნაწილობრივ ჰიდროლიზებულ პოლივინილის სპირტს; ტიტანის დიოქსიდს; მაკროგოლს / პეგ 3350; ტალკს); მყარი ჟელატინის კაფსულა (შეიცავს ტიტანის დიოქსიდს; რკინის ოქსიდის წითელ საღებავს; ჟოლოსფერ საღებავს (პონსო 4R); წყალს; ჟელატინს).

აღწერა

დოზირება: 5 მგ/1.5 მგ

ღია ვარდისფერი მყარი ჟელატინის კაფსულები, ზომა №1, რომლებიც შეიცავენ:

5 მგ ლიზინოპრილის 1 ტაბლეტი: მრგვალი, ორმხრივად ამოზნექილი, თეთრი ფერის ტაბლეტი, გრავირებით „«CN3“ ერთ მხარეს;

  • 5 მგ ინდაპამიდის 1 ტაბლეტი: ოვალური, ორმხრივამოზნექილი, თეთრი ფერის აპკიანი გარსის მქონე ტაბლეტი, გრავირებით "CP3" ერთ მხარეს და გამყოფი ხაზით მეორე მხარეს.

დოზირება: 10 მგ/1.5 მგ

ვარდისფერი მყარი ჟელატინის კაფსულები, ზომა 1, რომლებიც შეიცავენ:

10 მგ ლიზინოპრილის 1 ტაბლეტი: მრგვალი, ორმხრივამოზნექილი ტაბლეტი თეთრი ფერის, ერთ მხარეს გრავირებით "CN4";

  • 5 მგ ინდაპამიდის 1 ტაბლეტი:, ოვალური, ორმხრივამოზნექილი, თეთრი ფერის აპკიანი გარსის მქონე ტაბლეტი, ერთ მხარეს გრავირებით "CP3" და მეორე მხარეს გამყოფი ხაზით.

დოზირება: 20 მგ/1.5 მგ

წითელ-ყავისფერი მყარი ჟელატინის კაფსულები, ზომა №1, რომლებიც შეიცავენ:

10 მგ ლიზინოპრილის 2 ტაბლეტი: მრგვალი, ორმხრივამოზნექილი, თეთრი ფერის ტაბლეტი ერთ მხარეს გრავირებით "CN4";

  • 5 მგ ინდაპამიდის 1 ტაბლეტი: ოვალური, ორმხრივამოზნექილი, თეთრი ფერის აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი ერთ მხარეს გრავირებით "CP3"-ით და მეორე მხარეს გამყოფი ხაზით.

უკუჩვენებები

  • მომატებული მგრძნობელობა ლიზინოპრილის ან სხვა აგფ ინჰიბიტორების მიმართ.
  • მომატებული მგრძნობელობა ინდაპამიდის ან სხვა სულფონამიდის წარმოებულების მიმართ.
  • მომატებული მგრძნობელობა პრეპარატის დამხმარე ნივთიერებების მიმართ.
  • ანგიონევროზული შეშუპება ანამნეზში, მათ შორის აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებასთან დაკავშირებული კვინკეს შეშუპება.
  • მემკვიდრეობითი ან იდიოპათიური ანგიონევროზული შეშუპება.
  • თირკმლის მძიმე უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი <30 მლ/წთ).
  • ღვიძლის ენცეფალოპათია ან ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევები.
  • ჰიპოკალიემია.
  • პრეპარატ დიროტონ® პლუსისა და ალისკირენის შემცველი პრეპარატების ერთდროული გამოყენება შაქრიანი დიაბეტით და/ან თირკმლის ზომიერი და მძიმე უკმარისობით (გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარე (გფს) 60 მლ/წთ ნაკლები/ 1.73 მ2 სხეულის ზედაპირის ფართობიზე) დაავადებულ პაციენტებში.
  • ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტებთან ((არა II)) ერთდროული გამოყენება დიაბეტური ნეფროპათიით დაავადებულ პაციენტებში.
  • ნეიტრალური ენდოპეპტიდაზას ინჰიბიტორებთან (მაგალითად, პრეპარატებთან, რომლებიც შეიცავენ საკუბიტრილს) ერთდროული გამოყენება ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების მაღალი რისკის გამო.
  • ორსულობა და ძუძუთი კვება.
  • 18 წლამდე ასაკი (ეფექტურობა და უსაფრთხოება დადგენილი არ არის).
  • ლაქტოზას აუტანლობა, გალაქტოზემია, გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბციის სინდრომი.

სიფრთხილით გამოყენება

აორტის სტენოზი, ჰიპერტროფიული ობსტრუქციული კარდიომიოპათია, ცერებროვასკულური დაავადებები (თავის ტვინის სისხლის მიმოქცევის უკმარისობის ჩათვლით), გულის იშემიური დაავადები, კორონარული უკმარისობა, მძიმე აუტოიმუნური სისტემური შემაერთებელი ქსოვილის დაავადებები (მათ შორის სისტემური წითელი მგლურა, სკლეროდერმია), მიელოსუპრესია, შაქრიანი დიაბეტი, ჰიპერკალიემია, თირკმლის არტერიის ორმხრივი სტენოზი, თირკმლის არტერიის სტენოზი ერთი თირკმლის მქონე პაციენტებში, თირკმლის ტრანსპლანტაციის შემდგომი მდგომარეობა, თირკმლის უკმარისობა, აზოტემიია, პირველადი ალდოსტერონიზმი, დიეტა მარილის შეზღუდული გამოყენებით, მოცირკულირე სისხლის მოცულობის შემცირებასთან დაკავშირებული მდგომარეობები ( ღებინების და დიარეის ჩათვლით), ხანდაზმული პაციენტები, ღვიძლის უკმარისობა.

დასუსტებული პაციენტები ან პაციენტები, რომლებიც ღებულობენ კომბინირებულ თერაპიას სხვა ანტიარითმულ პრეპარატებით და პრეპარატებთან, რომლებსაც შეუძლიათ გამოიწვიონ QT ინტერვალის გახანგრძლივება, და ასევე „პირუეტის“ ტიპის პოლიმორფული პარკუჭოვანი ტაქიკარდია (იხ. განყოფილება „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან“); ერთდროული გამოყენება პრეპარატებთან, რომლებიც შეიცავენ ალისკირენს ან ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტებთან (არა II)) (არტერიული ჰიპოტენზიის, ჰიპერკალიემიის და თირკმლის უკმარისობის განვითარების გაზრდილი რისკი რაას-ის ორმაგი ბლოკადის დროს); სითხისა და ელექტროლიტური ბალანსის დარღვევა; ელექტროკარდიოგრამაზე QT ინტერვალის გახანგრძლივება; ჰემოდიალიზის ჩატარება მაღალი ნაკადის მემბრანების გამოყენებით ან დესენსიბილიზაცია დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების (დსლპ) აფერეზის პროცედურის დაწყებამდე; სისხლის შრატში შარდმჟავას მაღალი კონცენტრაცია; ჰიპერპარათირეოზი; ნეგროიდული რასის პაციენტებში; სპორტსმენებში (შესაძლებელია დადებითი რეაქცია დოპინგის კონტროლის დროს).

სიფრთხილის ზომები

ჰოსპიტალიზაციის შემთხვევაში აცნობეთ მკურნალ ექიმს, რომ ღებულობთ პრეპარატ დიროტონ® პლუსს.

პრეპარატ დიროტონ® პლუსის გამოყენებისას აუცილებელია გაითვალისწინოთ განსაკუთრებული მითითებები, რომლებიც ეხება პრეპარატის ცალკეულ კომპონენტებს.

დაკავშირებული ინდაპამიდთან

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

თიაზიდის და თიაზიდისმსგავსი დიურეზულების დანიშვნისას ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში შეიძლება განვითარდეს ღვიძლისმიერი ენცეფალოპათია, განსაკუთრებით ელექტროლიტური დისბალანსის არსებობისას. ამ შემთხვევაში აუცილებელია შარდმდენების გამოყენების შეწყვეტა.

ფოტოსენსიბილიზაცია

თიაზიდის და თიაზიდისმსგავსი დიურეზულების გამოყენების დროს დაფიქსირდა ფოტომგრძნობელობის შემთხვევები (იხ. განყოფილება "გვერდითი მოვლენები"). თერაპიის ფონზე ფოტომგრძნობელობის განვითარებისას ნაჩვენებია ამ პრეპარატების მოხსნა. მკურნალობის გაგრძელების აუცილებლობისას რეკომენდებულია კანის დაცვა მზის სხივებისგან ან ხელოვნური ულტრაიისფერი გამოსხივებისგან.

წყალ-ელექტროლიტური ბალანსი

  • ნატრიუმის შემცველობა სისხლის პლაზმაში

ნატრიუმის შემცველობა სისხლის პლაზმაში უნდა განისაზღვროს მკურნალობის დაწყებამდე. მკურნალობის მთელი პერიოდის განმავლობაში ნაჩვენებია ამ პარამეტრის რეგულარული კონტროლი. აუცილებელია სისხლის პლაზმაში ნატრიუმის შემცველობის რეგულარული მონიტორინგი, რადგან თერაპიის დასაწყისში ასეთ შემცირებას შეიძლება თან არ ახლდეს პათოლოგიური სიმპტომების გამოვლენა.

ნატრიუმის შემცველობის მონიტორინგი განსაკუთრებული გულდასმით უნდა ტარდებოდეს ღვიძლის ციროზის მქონე პაციენტებში და ხანდაზმულ პაციენტებში (იხ. ნაწილები "გვერდითი მოვლენები" და "დოზის გადაჭარბება").

ყველა დიურეზულმა პრეპარატმა შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპონატრიემია, რომელიც ზოგჯერ იწვევს უკიდურესად მძიმე შედეგებს. ჰიპონატრიემიამ და ჰიპოვოლემიამ შეიძლება გამოიწვიოს გაუწყლოვანება და ორთოსტატული ჰიპოტენზია. ქლორიდის იონების თანმხლებმა შემცირებამ შეიძლება გამოიწვიოს მეორადი კომპენსატორული მეტაბოლური ალკალოზი: ამ ეფექტის სიხშირე და გამოხატულობის სიმძიმე უმნიშვნელოა.

  • კალიუმის შემცველობა სისხლის პლაზმაში

თიაზიდური და თიაზიდისმსგავსი დიურეზულებით თერაპიის ფონზე შესაძლებელია სისხლის პლაზმაში კალიუმის შემცველობის მკვეთრი შემცირება და ასევე ჰიპოკალიემიის განვითარება. ჰიპოკალიემიამ შეიძლება გამოიწვიოს კუნთოვანი დარღვევები. იყო შეტყობინებები რაბდომიოლიზის შემთხვევების შესახებ, ძირითადად მძიმე ჰიპოკალიემიის ფონზე. აუცილებელია ჰიპოკალიემიის (<3.4 მმოლ/ლ) განვითარების რისკის თავიდან აცილება პაციენტთა შემდეგ ჯგუფებში: ხანდაზმული პაციენტები, დასუსტებული პაციენტები, პაციენტები, რომლებიც იღებენ თანმხლებ მედიკამენტურ თერაპიას, ღვიძლის ციროზით, პერიფერიული შეშუპებით და ასციტით, გულის იშემიური დაავადებით, გულის უკმარისობით დაავადებული პაციენტები. ამ პაციენტებში ჰიპოკალიემია აძლიერებს საგულე გლიკოზიდების ტოქსიკურ ეფექტებს და ზრდის არითმიების განვითარების რისკს. გარდა ამისა, მაღალი რისკის ჯგუფს მიეკუთვნებიან პაციენტები QT ინტერვალის გახანგრძლივებით, როგორც თანდაყოლილით, ასევე სამკურნალო პრეპარატებით გამოწვეულით.

ჰიპოკალიემია, ისევე, როგორც ბრადიკარდია, წარმოადგენს მდგომარეობას, რომელიც ხელს უწყობს მძიმე არითმიების და, განსაკუთრებით, „პირუეტის“ ტიპის პოლიმორფული პარკუჭოვანი ტაქიკარდიის განვითარებას, რამაც შეიძლება ლეტალური შედეგი იქონიოს. პაციენტთა ამ ჯგუფებში ნაჩვენებია სისხლის პლაზმაში კალიუმის შემცველობის რეგულარული მონიტორინგი, დაწყებული მკურნალობის პირველი კვირიდან. ჰიპოკალიემიის გამოვლენისას ნაჩვენებია შესაბამისი თერაპიის დანიშვნა.

ჰიპოკალიემია, რომელიც გამოვლინდა სისხლის პლაზმაში მაგნიუმის დაბალ კონცენტრაციებთან ერთად, შეიძლება იყოს მდგრადი მკურნალობის მიმართ, იმ შემთხვევაში, თუ სისხლის პლაზმაში მაგნიუმის შემცველობა არ არის კორექტირებული.

  • მაგნიუმის შემცველობა სისხლის პლაზმაში

ნაჩვენები იყო,რომ თიაზიდური და თიაზიდის მსგავსი დიურეზულები, ინდაპამიდის ჩათვლით, ზრდიან მაგნიუმის გამოყოფას შარდთან ერთად, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპომაგნიემია (იხ. ნაწილები„ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან“ და „გვერდითი მოვლენები“).

  • კალციუმის შემცველობა სისხლის პლაზმაში

თიაზიდური და თიაზიდის მსგავსი დიურეზულები ამცირებენ თირკმელების მიერ კალციუმის გამოყოფას, რაც იწვევს სისხლის პლაზმაში კალციუმის შემცველობის უმნიშვნელო, დროებით ზრდას. ჰიპერკალციემია კლინიკური გამოვლინებებით შეიძლება იყოს ადრე არადიაგნოსტირებული ჰიპერპარათირეოზის შედეგი. ამ შემთხვევაში, აუცილებელია დიურეზულების მოხსნა პარათირეოიდული ჯირკვლის ფუნქციის გამოკვლევამდე.

  • სისხლის პლაზმის გლუკოზა

ნაჩვენებია გლუკოზის კონცენტრაციის კონტროლი შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში, განსაკუთრებით ჰიპოკალიემიის არსებობისას.

  • შარდმჟავა

პოდაგრით დაავადებულ პაციენტებში შესაძლებელია შეტევების სიხშირის მომატება ან პოდაგრის მიმდინარეობის გამწვავება.

დიურეზულები და თირკმლის ფუნქცია

თიაზიდური და თიაზიდის მსგავსი დიურეზულები ყველაზე ეფექტურია პაციენტებში თირკმლის ნორმალური ან ოდნავ შემცირებული ფუნქციით (ზრდასრულებში კრეატინინი სისხლის პლაზმაში <25 მგ/ლ ან 220 მკმოლ/ლ). ხანდაზმულ პაციენტებში კრეატინინის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში ფასდება ასაკის, სხეულის მასის და სქესის მიხედვით.

მკურნალობის დასაწყისში პაციენტებს აღენიშნებათ გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარის შემცირებას ჰიპოვოლემიის გამო, რაც შეიძლება დაკავშირებული იყოს წყლისა და ნატრიუმის იონების დაკარგვასთან დიურეზულების მოქმედების გამო. ამასთან დაკავშირებით შესაძლებელია სისხლის პლაზმაში შარდმჟავას და კრეატინინის კონცენტრაციის მომატება. თირკმლის ფუნქციის დარღვევის არარსებობის შემთხვევაში თირკმლის ასეთი გარდამავალი ფუნქციური უკმარისობა, როგორც წესი, გადის გართულებების გარეშე, თუმცა, პაციენტების ზოგადი მდგომარეობა შეიძლება გაუარესდეს თირკმლის უკმარისობის არსებობისას.

ქოროიდული გამოჟონვა , მწვავე მიოპია და მეორადი დახურულკუთხოვანი გლაუკომა

სულფონამიდებმა ან სულფონამიდის წარმოებულებმა შეიძლება გამოიწვიონ იდიოსინკრაზული

რეაქციები, რომლებიც იწვევენ ქოროიდული ეფუზიის განვითარებას მხედველობის ველის დეფექტებით, მწვავე გარდამავალი მიოპიით და მწვავე დახურულკუთხოვანი გლაუკომით. სიმპტომები მოიცავს მხედველობის სიმახვილის დაკარგვას ან ტკივილს თვალში, რომელიც, როგორც წესი, წარმოიქმნება სამკურნალო საშუალების მიღების დაწყებიდან რამდენიმე საათის ან კვირის განმავლობაში. მკურნალობის არარსებობის შემთხვევაში მწვავე დახურულკუთხოვანმა გლაუკომამ შეიძლება გამოიწვიოს მხედველობის შეუქცევადი დაკარგვა. სიმპტომების გამოვლენისთანავე რაც შეიძლება მალე უნდა მოხდეს პრეპარატის მიღების შეწყვეტა. თუ თვალშიდა წნევა არაკონტროლირებადი რჩება, შეიძლება საჭირო გახდეს გადაუდებელი მედიკამენტოზური მკურნალობა ან ქირურგიული ჩარევა. მწვავე დახურულკუთხოვანი გლაუკომის განვითარების რისკის ფაქტორები შეიძლება იყოს ალერგიული რეაქციები სულფონამიდებზე ან პენიცილინზე ანამნეზში.

სპორტსმენები

ინდაპამი ამ მდგომარეობამ შეიძლება გამოიწვიოს დადებითი შედეგი დოპინგ-ტესტში სპორტსმენებში.

ლიზინოპრილთან დაკავშირებული

სიმპტომური არტერიული ჰიპოტენზია

არტერიული წნევის მნიშვნელოვანი ვარდნა ყველაზე ხშირად ასოცირდება ჰიპოვოლემიასთან, რომელიც გამოწვეულია დიურეზულების გამოყენებით, საკვებში მარილის რაოდენობის შეზღუდვით, დიალიზით, დიარეით ან ღებინებით (იხ. „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან“, „გვერდითი მოვლენები“). გქუ-ს მქონე პაციენტებში, მიუხედავად იმისა, დაკავშირებულია თუ არა ის თირკმლის უკმარისობასთან, შეიძლება განვითარდეს არტერიული ჰიპოტენზია. აღმოჩენილია, რომ გულის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში ეს მდგომარეობა უფრო ხშირად ვითარდება შარდმდენების მაღალი დოზების დანიშვნასთან, ჰიპონატრიემიასთან ან თირკმლის ფუნქციის დარღვევასთან დაკავშირებით. ასეთ პაციენტებს ესაჭიროებათ გულდასმითი კონტროლი ექიმის მხრიდან (ნაჩვენებია ლიზინოპრილის და დიურეზულების დოზების გულდასმითი შერჩევა). იგივე ინსტრუქციები ვრცელდება გულის იშემიური დაავადებისა და ცერებროვასკულური უკმარისობის მქონე პაციენტებზე, რომლებთანაც არტერიული წნევის მკვეთრმა ვარდნამ შეიძლება გამოიწვიოს მიოკარდიუმის ინფარქტი ან ინსულტი.

არტერიული წნევის მნიშვნელოვნად დაეცემის შემთხვევაში პაციენტმა უნდა მიიღოს ჰორიზონტალური მდგომარეობა; შესაძლებელია ნატრიუმის ქლორიდის 0.9%-იანი ხსნარის ინტრავენური შეყვანა.

გარდამავალი ჰიპოტენზიური რეაქციები არ ითვლება უკუნაჩვენებად ლიზინოპრილის შემდგომი დოზის გამოყენებაში.

პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ გქუ ნორმალური ან დაბალი არტერიული წნევით, ლიზინოპრილის გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს არტერიული წნევის დაქვეითება; ეს, როგორც წესი, არ არის პრეპარატის მოხსნის მიზეზი. თუ არტერიულ ჰიპოტენზიას თან ახლავს კლინიკური გამოვლინებები, უნდა იქნას განხილული დოზის შემცირების ან ლიზინოპრილის მიღების შეწყვეტის საკითხი.

პაციენტებში სიმპტომური არტერიული ჰიპოტენზიის განვითარების რისკით (მცირე რაოდენობის მარილის ან უმარილო დიეტის დროს), ჰიპონატრიემიის არსებობის მიუხედავად, და ასევე პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ დიურეზულებს მაღალი დოზებით, აუცილებელია ჰიპოვოლემიის ან ნატრიუმის დეფიციტის კომპენსირება მკურნალობის დაწყებამდე.

ლიზინოპრილის პირველი დოზის მიღებისას აუცილებელია არტერიული წნევის კონტროლი.

მიოკარდიუმის მწვავე ინფარქტი

რეკომენდებულია სტანდარტული მკურნალობა (თრომბოლიტიკები, აცეტილსალიცილის მჟავა, ბეტა-ადრენობლოკატორები). ლიზინოპრილი შეიძლება იყოს გამოყენებული ნიტროგლიცერინის ინტრავენურ შეყვანასთან ან ტრანსდერმალური ფორმის ნიტროგლიცერინთან კომბინაციაში. პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ მიოკარდიუმის მწვავე ინფარქტი და ჰემოდინამიკის შემდგომი გაუარესების რისკი ან ვაზოდილატატორების დანიშვნის შემდეგ სიმპტომების გაუარესება, ლიზინოპრილით თერაპია არ უნდა იქნას დაწყებული. ასეთ პაციენტებს მიეკუთვნებიან პაციენტები სისტოლური არტერიული წნევით ≤100 მმ.ვწყ.სვ. და პაციენტები კარდიოგენული შოკით. პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ სისტოლური არტერიული წნევა ≤120 მმ.ვწყ.სვ. მიოკარდიუმის ინფარქტის შემდეგ პირველი სამი დღის განმავლობაში ნაჩვენებია დოზის შემცირება. პაციენტებში სისტოლური არტერიული წნევით ≤100 მმ.ვწყ.სვ. შემანარჩუნებელი დოზა უნდა შემცირდეს 5 მგ-მდე (ან დროებით 2.5 მგ-მდე). პაციენტებში მდგრადი არტერიული ჰიპოტენზიით (სისტოლური არტერიული წნევა <90 მმ.ვწყ.სვ. 1 საათის ან მეტი ხნის განმავლობაში), ლიზინოპრილის მიღება უნდა შეწყდეს.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

გქს-ს მქონე პაციენტებში, აგფ ინჰიბიტორების დანიშვნის ფონზე არტერიული წნევის მნიშვნელოვანმა შემცირებამ შეიძლება დაამძიმოს თირკმლის ფუნქციის დარღვევა. დარეგისტრირებულია თირკმლის მწვავე უკმარისობის შემთხვევები.

პაციენტებში თირკმლის არტერიების ორმხრივი სტენოზით ან ერთადერთი თირკმლის არტერიის სტენოზით აგფ ინჰიბიტორებით გამიყენების ფონზე აღინიშნებოდა სისხლის შრატის შარდოვანას და კრეატინინის მომატება; ჩვეულებრივ, ასეთი ცვლილებები ატარებდნენ გარდამავალ ხასიათს და წყდებოდა თერაპიის შეწყვეტის შემდეგ. ისინი უფრო ხშირად ვითარდებოდა თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

მწვავე მიოკარდიუმის ინფარქტის და თირკმლის ფუნქციის გამოხატული დარღვევების მქონე პაციენტებში (სისხლის შრატის კრეატინინის კონცენტრაცია >177 მკმოლ/ლ და/ან პროტეინურია >500 მგ/დღე-ღამეში) ლიზინოპრილი უკუნაჩვენებია. თირკმლის ფუნქციის დარღვევის განვითარდება მკურნალობის დროს (სისხლის შრატის კრეატინინის კონცენტრაცია >265 მკმოლ/ლ ან გაორმაგება საწყისი მაჩვენებელთან შედარებით), ნაჩვენებია ლიზინოპრილის მოხსნა.

მომატებული მგრძნობელობა, ანგიონევროზული შეშუპება

იშვიათ შემთხვევებში, აგფ ინჰიბიტორების, მათ შორის ლიზინოპრილის, გამოყენებისას აღინიშნებოდა სახის, კიდურების, ტუჩების, ენის, ეპიგლოტის და/ან ხორხის ანგიონევროზული შეშუპება. ასეთ შემთხვევებში აუცილებელია ლიზინოპრილის დაუყოვნებლივი მოხსნა; ნაჩვენებია პაციენტების მდგომარეობის კონტროლი სიმპტომატიკის სრულ გაქრობამდე. ჩვეულებრივ, სახისა და ტუჩების ანგიონევროზული შეშუპება ატარებს დროებითი ხასიათს და არ საჭიროებს მკურნალობას; ამისდამიუხედავად, შესაძლებელია ანტიჰისტამინური პრეპარატების დანიშვნა.

ხორხის ანგიონევროზული შეშუპება შეიძლება გახდეს გარდაცვალების მიზეზი. ენის, ეპიგლოტის ან ხორხის შეშუპებამ შეიძლება გამოიწვიოს სასუნთქი გზების მეორადი ობსტრუქცია.

ასეთ შემთხვევაში აუცილებელია კანქვეშ ადრენალინის 1:1000 ხსნარის 0.3-0.5 მლ დაუყოვნებლივ შეყვანა, და ასევე სასუნთქი გზების გამტარობის უზრუნველყოფა.

იშვიათ შემთხვევებში აგფ ინჰიბიტორებით თერაპიის ფონზე ვითარდებოდა ნაწლავის ანგიონევროზული შეშუპება. ამ დროს პაციენტებს აღენიშნებოდათ ტკივილი მუცელში, როგორც იზოლირებული სიმპტომი ან გულისრევასთან ან ღებინებასთან ერთად, ზოგიერთ შემთხვევაში წინმსწრები სახის ანგიონევროზული შეშუპების გარეშე და ნორმალური C1-ესთერაზას დონის დროს. დიაგნოზი დაისმება მუცლის ღრუს ორგანოების კომპიუტერული ტომოგრაფიის, ულტრაბგერითი გამოკვლევის დახმარებით ან ქირურგიული ჩარევის დროს. სიმპტომები ქრებოდა აგფ ინჰიბიტორების მიღების შეწყვეტის შემდეგ. ამიტომ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ ტკივილი მუცლის არეში და რომლებიც ღებულობენ აგფ ინჰიბიტორებს, დიფერენციალური დიაგნოსტიკის ჩატარებისას უნდა აუცილებელია იქნას გათვალისწინებული ნაწლავის ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების შესაძლებლობა.

პაციენტებისთვის ანგიონევროზული შეშუპებით ანამნეზში, რომელიც არ არის დაკავშირებული აგფ ინჰიბიტორების მიღებასთან, აგფ ინჰიბიტორების მიღებისას მისი განვითარების რისკი უფრო მაღალია (იხ. "უკუჩვენებები").

აგფ ინჰიბიტორების საკუბიტრილ/ვალსარტანთან ერთდროულად გამოყენება უკუნაჩვენებია ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების გაზრდილი რისკის გამო. საკუბიტრილ/ /ვალსარტანით მკურნალობა არ უნდა დაიწყოს ლიზინოპრილის ბოლო დოზის მიღებიდან მინიმუმ 36 საათზე ადრე. ლიზინოპრილით მკურნალობა არ უნდა დაიწყოს საკუბიტრილის/ვალსარტანის ბოლო დოზის მიღებიდან მინიმუმ 36 საათზე ადრე (იხ. "ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან").

ანგიონევროზული შეშუპების (სასუნთქი გზების ან ენის შეშუპება, სუნთქვის დარღვევით ან მის გარეშე) განვითარების რისკის ზრდა აღინიშნებოდა პაციენტებში, რომლებიც ამავდროულად ღებულობდნენ აგფ ინჰიბიტორებს და ისეთ სამკურნალო საშუალებებს, როგორიცაა რაცეკადოტრილი, mTOR ინჰიბიტორები (მაგალითად, სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლი-მუსი) და ვილდაგლიპტინი (იხ. „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან“).

დაცული უნდა იყოს სიფრთხილე რაცეკადოტრილით, mTOR ინჰიბიტორებით (მაგალითად, სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლიმუსი) და ვილდაგლიპტინით მკურნალობის დაწყებისას იმ პაციენტებში, რომლებიც უკვე ღებულობენ აგფ ინჰიბიტორებს.

ანაფილაქსიური რეაქციები, რომლებიც დაკავშირებულია აპკფრთიანების კლასის მწერების შხამის დესენსიბილიზაციასთან

ძალიან იშვიათ შემთხვევებში პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აგფ ინჰიბიტორებს, აპკფრთიანების კლასის მწერების შხამის დესენსიბილიზაციის დროს შეიძლება განვითარდეს სიცოცხლისთვის საშიში ანაფილაქსიური რეაქციები, ამიტომ, დესენსიბილიზაციის ჩატარებამდე აუცილებელია აგფ ინჰიბიტორების დროებითი მოიხსნას.

ჰემოდიალიზზე მყოფი პაციენტები

ანაფილაქსიური რეაქციები ასევე წარმოიქმნებოდა პაციენტებში, რომლებსაც უტარებოდათ ჰემოდიალიზი მაღალი ნაკადის დიალიზური მემბრანების გამოყენებით (მაგალითად, AN69), აგფ ინჰიბიტორების თანმხლები გამოყენებისას. ასეთი პაციენტებისთვის ნაჩვენებია სხვა დიალიზური მემბრანების ან სხვა ჰიპოტენზიული საშუალებების გამოყენება.

ხველა

აგფ ინჰიბიტორებით თერაპიამ შეიძლება გამოიწვიოს ხველა, რაც უნდა იქნას გათვალისწინებული დიფერენციალური დიაგნოსტიკის ჩატარების დროს. ხანგრძლივი მშრალი ხველა, როგორც წესი, ქრება აგფ ინჰიბიტორების მოხსნის შემდეგ.

ქირურგიული ჩარევები/ზოგადი ანესთეზია

ჰიპოტენზიული პრეპარატების გამოყენებამ დიდი ქირურგიული ჩარევის ან ზოგადი ანესთეზიის ჩატარების დროს შეიძლება გამოიწვიოს ანგიოტენზინ II-ის წარმოქმნის დათრგუნვა რენინის კომპენსატორული სეკრეციის გამო. არტერიული წნევის მნიშვნელოვანი შემცირება, რომელიც ასოცირებულია ამ ეფექტთან, შეიძლება თავიდან იქნას აცილებული მოცირკულირე სისხლის მოცულობის გაზრდით.

პაციენტებმა, რომლებიც ღებულობენ აგფ ინჰიბიტორებს, უნდა აცნობონ ამის შესახებ ქირურგს/ანესთეზიოლოგს ქირურგიული ჩარევის ჩატარებამდე (მათ შორის სტომატოლოგიური პროცედურების).

ჰიპერკალიემია

აგფ ინჰიბიტორებმა შეიძლება გამოიწვიონ ჰიპერკალიემია, ვინაიდან ისინი აინჰიბირებენ ალდოსტერონის გამოთავისუფლებას. ნორმალური თირკმლის ფუნქციის მქონე პაციენტებში, ეფექტი, როგორც წესი, უმნიშვნელოა, თუმცა, თირკმლის ფუნქციის დარღვევის, შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში და/ან პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ კალიუმის შემცველ საკვებ დანამატებს (კალიუმის შემცველ მარილის შემცვლელების ჩათვლით), კალიუმის დამზოგავ დიურეზულლებს (სპირონოლაქტონი, ტრიამტერენი, ამილორიდი) ან სხვა სამკურნალო პრეპარატებს, რომლებიც იწვევენ კალიუმის დონის ზრდიან სისხლის შრატში (ჰეპარინი, ტრიმეტო-პრიმი ან კო-ტრიმოქსაზოლი (ტრიმეტოპრიმი + სულფამეტოქსაზოლი) და განსაკუთრებით ალდოსტერონის ანტაგონისტები ან ანგიოტენზინის რეცეპტორების ბლოკატორები, შეიძლება განვითარდეს ჰიპერკალიემია. ჰიპერკალიემიამ შეიძლება გამოიწვიოს სერიოზული, ზოგჯერ ფატალური რითმის დარღვევები.

თუ ზემოთ ჩამოთვლილი პრეპარატების მიღება აგფ ინჰიბიტორით მკურნალობის ფონზე ითვლება აუცილებლად, რეკომენდებულია თირკმლის ფუნქციის და სისხლის შრატში კალიუმის დონის რეგულარული კონტროლი (იხ. განყოფილება "ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან").

რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის (რაას) ორმაგი ბლოკადა

დამტკიცებულია, რომ აგფ ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების ან ალისკირენის ერთდროული დანიშვნა ზრდის არტერიული ჰიპოტენზიის, ჰიპერკალიემიის და თირკმლის ფუნქციის დარღვევის (მათ შორის თირკმლის მწვავე უკმარისობის) განვითარების რისკს.

ამგვარად, აგფ ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების ან ალისკირენის კომბინირებული დანიშვნა რაას-ის ორმაგი ბლოკადისთვის არ არის რეკომენდებული.

თუ არის რაას-ის ორმაგი ბლოკადის აბსოლუტური ჩვენებები, ის უნდა ჩატარდეს სპეციალისტის გულდასმითი მეთვალყურეობის ქვეშ, არტერიული წნევის, თირკმლის ფუნქციის და ელექტროლიტების შემცველობის ხშირი კონტროლით.

აგფ ინჰიბიტორების ერთდროულად გამოყენება პრეპარატებთან, რომლებიც შეიცავენ ალისკირენს, უკუნაჩვენებია პაციენტებში შაქრიანი დიაბეტით და/ან თირკმლის ზომიერი და მძიმე უკმარისობით (გფს ნაკლები 60 მლ/წთ/1.73 მ2 სხეულის ზედაპირის ფართობზე) და არ არის რეკომენდებული სხვა პაციენტებში.

აგფ ინჰიბიტორების ერთდროულად გამოყენება ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტებთან უკუნაჩვენებია დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში და არ არის რეკომენდებული სხვა პაციენტებში.

ნეიტროპენია/აგრანულოციტოზი/თრომბოციტოპენია/ანემია

აგფ ინჰიბიტორების გამოყენების ფონზე შეიძლება განვითარდეს ნეიტროპენია, აგრანულოცი-ტოზი, თრომბოციტოპენია და ანემია. პაციენტებში თირკმლის ნორმალური ფუნქციით და სხვა გართულებების არარსებობის შემთხვევაში ნეიტროპენია იშვიათად ვითარდება. პრეპარატი დიროტონ® პლუსი განსაკუთრებული სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს შემაერთებელი ქსოვილის სისტემური დაავადებების მქონე პაციენტებში იმუნოდეპრესანტების, ალოპურინოლის ან პროკაინამიდის მიღების ფონზე, ან ამ რისკის ფაქტორების კომბინაციისას, განსაკუთრებით თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში. ზოგიერთ პაციენტს განუვითარდა მძიმე ინფექციები, რომლებიც რიგ შემთხვევაში რეზისტენტულია ინტენსიური ანტიბიოტიკოთერაპიის მიმართ. პრეპარატ დიროტონ® პლუსის დანიშვნისას ასეთ პაციენტებში რეკომენდებულია სისხლის პლაზმაში ლეიკოციტების რაოდენობის პერიოდული კონტროლი. პაციენტებმა უნდა აცნობონ ექიმს ინფექციური დაავადების ნებისმიერი ნიშნის (მაგალითად, ყელის ტკივილი, ცხელება) შესახებ.

მიტრალური სტენოზი / აორტის სტენოზი / ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათია

აგფ ინჰიბიტორები სიფრთხილით უნდა იქნას დანიშნული მიტრალური სტენოზის მქონე პაციენტებში, ასევე მარცხენა პარკუჭის გამომავალი ტრაქტის ობსტრუქციის მქონე პაციენტებში (აორტის სტენოზი, ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათია).

ღვიძლის უკმარისობა

აგფ ინჰიბიტორების მიღების ფონზე ძალიან იშვიათად წარმოიქმნება ქოლესტაზური სიყვითლე. ამ სინდრომის პროგრესირებისას ვითარდება ღვიძლის ფულმინანტური ნეკროზი, ზოგჯერ ლეტალური შედეგით. ამ სინდრომის განვითარების მექანიზმი გაურკვეველია. სიყვითლის განვითარებისას ან „ღვიძლის“ ფერმენტების მნიშვნელოვანი ზრდის დროს აგფ ინჰიბიტორების მიღების ფონზე პრეპარატ დიროტონ® პლუსი უნდა მოიხსნას და პაციენტი უნდა იმყოფებოდეს გულდასმითი მეთვალყურეობის ქვეშ.

ეთნიკური განსხვავებები

აგფ ინჰიბიტორების მიღების ფონზე ანგიონევროზული შეშუპება უფრო ხშირად ვითარდება ნეგროიდული რასის პაციენტებში, ვიდრე სხვა რასის წარმომადგენლებში. აგფ ინჰიბიტორები, შესაძლოა, ახდენენ ნაკლებად გამოხატულ ანტიჰიპერტენზიულ მოქმედებას ნეგროიდული რასის პაციენტებში სხვა რასების წარმომადგენლებთან შედარებით. შესაძლოა, ეს განსხვავება იყოს განპირობებული იმით, რომ არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე ნეგროიდული რასის პაციენტებს უფრო ხშირად აღენიშნებათ რენინის დაბალი აქტივობა.

დამხმარე ნივთიერებები

ლაქტოზა

პრეპარატი შეიცავს ლაქტოზას, ამიტომ მისი გამოყენება არ შეიძლება პაციენტებში გალაქტოზას იშვიათი მემკვიდრეობითი აუტანლობის, ლაქტაზას უკმარისობის ან გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბციის სინდრომის მქონე პაციენტებში.

პრეპარატი დიროტონ® პლუსი, 1.5 მგ + 10 მგ, მოდიფიცირებული გამოთავისუფლების კაფსულები,

და დიროტონ® პლუსი, 1.5 მგ + 20 მგ, მოდიფიცირებული გამოთავისუფლების კაფსულები,

შეიცავს ჟოლოსფერ საღებავს 4R (E124). შეიძლება გამოიწვიოს ალერგიული რეაქციები.

ურთიერთქმედება სხვა წამლებთან

კომბინაციები, რომელთა გამოყენებაც არ არის რეკომენდებული

ლითიუმის პრეპარატები

ინდაპამიდისა და ლითიუმის პრეპარატების ერთდროული გამოყენებისას ისევე, როგორც უმარილო დიეტის დაცვისას, შესაძლოა სისხლის პლაზმაში გაიზარდოს ლითიუმის დონე გამოყოფის შემცირების გამო, რაც იწვევს ინტოტოქსიკაციას. აუცილებლობის შემთხვევაში, შესაძლებელია დიურეზულების კომბინირებული გამოყენება ლითიუმის პრეპარატებთან; თუმცა, აუცილებელია პრეპარატების დოზის გულდასმით შერჩევა და სისხლის პლაზმაში ლითიუმის დონის რეგულარული კონტროლის ჩატარება.

კომბინაციები, რომლებიც მოითხოვენ სიფრთხილეს

პრეპარატები, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიონ „პირუეტის“ ტიპის პოლიმორფული პარკუჭოვანი ტაქიკარდია:

  • IA კლასის (ქინიდინი, ჰიდროქინიდინი, დიზოპირამიდი, პროკაინამიდი) და IC კლასის (ფლეკაინიდი) ანტიარითმული საშუალებები;
  • III კლასის ანტიარითმული საშუალებები (ამიოდარონი, სოტალოლი, დოფეტილიდი, იბუტილიდი, ბრეტილიუმი, დრონედარონი);
  • ზოგიერთი ანტიფსიქოზური პრეპარატები: ფენოთიაზინები (ქლორპრომაზინი, ციამემაზინი,

ლევომეპრომაზინი, თიორიდაზინი, ტრიფლუოპერაზინი, ფლუფენაზინი), ბენზამიდები (ამისულპრიდი, სულპირიდი, სულტოპრიდი, ტიაპრიდი), ბუტიროფენონები (დროპერიდოლი, ჰალოპერიდოლი), სხვა ანტიფსიქოზური საშუალებები (პიმოზიდი, სერტინდოლი);

  • ანტიდეპრესანტები: ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, სეროტონინის უკუმიტაცების შერჩევითი ინჰიბიტორები (ციტალოპრამი, ესციტალოპრამი);
  • ანტიბაქტერიული საშუალებები: ფტორქინოლონები (ლევოფლოქსაცინი, მოქსიფლოქსაცინი, სპარფლოქსაცინი, ციპროფლოქსაცინი); მაკროლიდები (ერითრომიცინი ინტრავენური შეყვანისას, აზითრომიცინი, კლარითრომიცინი, როქსითრომიცინი, სპირამიცინი), კო-ტრიმოქსაზოლი;
  • აზოლის რიგის სოკოსსაწინააღმდეგო საშუალებები (ვორიკონაზოლი, იტრაკონაზოლი, კეტოკო-ნაზოლი, ფლუკონაზოლი);
  • მალარიის საწინააღმდეგო საშუალებები (ქინინი, ქლოროქინი, მეფლოქინი, ჰალოფანტრინი, ლუმეფანტრინი);
  • ანტიანგინალური საშუალებები (რანოლაზინი, ბეპრიდილი);
  • სიმსივნის საწინააღმდეგო პრეპარატები და იმუნოსუპრესანტები (ვანდეტანიბი, დარიშხანის ტრიოქსიდი, ოქსალიპლატინი, ტაკროლიმუსი, ანაგრელიდი);
  • ღებინების საწინააღმდეგო საშუალებები (ონდანსეტრონი);
  • საშუალებები, რომლებიც მოქმედებენ კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მოტორიკაზე (ციზაპრიდი, დომპერიდონი);
  • ანტიჰისტამინური საშუალებები (ასტემიზოლი, ტერფენადინი, მიზოლასტინი);
  • სხვა: პენტამიდინი, დიფემანილი, ვინკამინი (ი/ვენური), ვაზოპრესინი, ტერლიპრესინი, კეტანსერინი, პრობუკოლი, პროპოფოლი, სევოფლურანი, ტეროდილინი, ცილოსტაზოლი, მეტადონი.

პარკუჭოვანი არითმიის, კერძოდ, გულის რითმის დარღვევის -„პირუეტის“ ტიპის არითმიის- (რისკის ფაქტორი: ჰიპოკალიემია) გაზრდილი რისკი.

ნაჩვენებია სისხლის პლაზმაში კალიუმის შემადგენლობის განსაზღვრა და, აუცილებლობის შემთხვევაში, მისი კორექცია ინდაპამიდისა და ზემოთ აღნიშნული პრეპარატების კომბინირებული გამოყენების დაწყებამდე. აუცილებელია პაციენტის კლინიკური მდგომარეობის, სისხლის პლაზმაში ელექტროლიტების დონის და ელექტროკარდიოგრამის კონტროლი.

ჰიპოკალიემიის მქონე პაციენტებმა უნდა მიიღონ პრეპარატები, რომლებიც არ იწვევენ „პირუეტის“ ტიპის პოლიმორფულ პარკუჭოვან ტაქიკარდას.

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატები (სისტემური გამოყენებისას), მათ შორის ცოგ-2 სელექტიური ინჰიბიტორები, სალიცილატები მაღალი დოზით (≥3 გ/დღე-ღამეში).

შესაძლოა ინდაპამიდის ანტიჰიპერტენზიული ეფექტის შემცირება.

სითხის მნიშვნელოვანი დაკარგვისას შესაძლოა თირკმლის მწვავე უკმარისობის განვითარება (გორგლოვანი ფილტრაციის შემცირების გამო). ნაჩვენებია სითხის დანაკარგის შევსება და თირკმლის ფუნქციის გულდასმითი მონიტორინგი მკურნალობის დასაწყისში.

ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორები

აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებას პაციენტებში სისხლის პლაზმაში ნატრიუმის დაბალი შემცველობით (განსაკუთრებით თირკმლის არტერიის სტენოზის მქონე პაციენტებში) თან ახლავს უეცარი არტერიული ჰიპოტენზიის და/ან თირკმლის მწვავე უკმარისობის რისკთან. პაციენტებისთვის არტერიული ჰიპერტენზიით და სისხლის პლაზმაში ნატრიუმის დონის შესაძლო შემცირებით დიურეზულების დანიშვნასთან დაკავშირებით, ნაჩვენებია:

  • დიურეზულების მოხსნა აგფ ინჰიბიტორების მიღებამდე სამი დღით ადრე. შემდგომში, აუცილებლობის შემთხვევაში, შესაძლებელია არაკალიუმდამზოგავი შარდმდენების მიღების აღდგენა.
  • ან თერაპის დაწყება აგფ ინჰიბიტორებით დაბალი დოზებიდან და დოზის თანდათანობით გაზრდით აუცილებლობისას.

გულის ქრონიკული უკმარისობის შემთხვევაში, აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობა უნდა დაიწყოს ყველაზე დაბალი დოზებით დიურეზულების დოზის შესაძლო წინასწარი შემცირებით.

ყველა შემთხვევაში ნაჩვენებია თირკმლის ფუნქციის კონტროლი აგფ ინჰიბიტორის დანიშვნის შემდეგ პირველი კვირების განმავლობაში (კრეატინინის კონცენტრაციები სისხლის პლაზმაში).

სხვა პრეპარატები, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიონ ჰიპოკალიემია : ამფოტერიცინ B (ი/ვ), გლუკო- და მინერალოკორტიკოსტეროიდები (სისტემური გამოყენებისას), ტეტრაკოზაქტიდი, საფაღარათო საშუალებები, რომლებიც ასტიმულირებენ ნაწლავის მოტორიკას.

ჰიპოკალიემიის მომატებული რისკი (ადიტიური ეფექტი).

ნაჩვენებია სისხლის პლაზმაში კალიუმის შემცველობის რეგულარული კონტროლი და, აუცილებლობის შემთხვევაში, მისი კორექცია. განსაკუთრებულ ყურადღებას საჭიროებენ პაციენტები, რომლებიც იღებენ საგულე გლიკოზიდებს.

რეკომენდებულია საფაღარათო საშუალებების გამოყენება, რომლებიც არ ასტიმულირებენ ნაწლავის მოტორიკას.

ბაკლოფენი

აღწერილია ანტიჰიპერტენზიული ეფექტის გაძლიერება.

მკურნალობის დასაწყისში პაციენტებისთვის აუცილებელია სითხის დანაკარგის ანაზღაურება და თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი.

საგულე გლიკოზიდები

ჰიპოკალიემიამ და/ან ჰიპომაგნიემიამ შეიძლება გააძლიეროს საგულე გლიკოზიდების ტოქსიკური ეფექტები.

ინდაპამიდისა და საგულე გლიკოზიდების კიმბინირებული გამოყენებისას, ნაჩვენებია სისხლის პლაზმაში კალიუმის შემცველობის კონტროლი და ეკგ. საჭიროების შემთხვევაში უნდა ჩატარდეს თერაპიის კორექცია.

კომბინაციები, რომლებიც საჭიროებენ განსაკუთრებულ ყურადღებას

ალოპურინოლი

ინდაპამიდთან ერთდროულად გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ალოპურინოლის მიმართ ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციების განვითარების რისკი.

კალიუმის დამზოგავი დიურეზულები (ამილორიდი, სპირონოლაქტონი, ტრიამტერენი, ეპლერენონი)

კალიუმის დამზოგავი დიურეზულებისა და ინდაპამიდის კომბინირებული გამოყენება ეფექტურია ზოგიერთ პაციენტთან. ამისდამიუხედავად, არ შეიძლება იგნორირებული იყოს ჰიპოკალიემიის ან ჰიპერკალიემიის განვითარების რისკი (განსაკუთრებით შაქრიანი დიაბეტის ან თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში).

ნაჩვენებია სისხლის პლაზმაში კალიუმის შემცველობის კონტროლი და, საჭიროების შემთხვევაში, მისი კორექცია, ასევე ეკგ მონიტორინგი.

მეტფორმინი

ფუნქციური თირკმლის უკმარისობა, რომელიც შეიძლება წარმოიქმნას დიურეზულების, განსაკუთრებით მარყუჟოვანების, გამოყენებისას, ზრდის ლაქტოაციდოზის რისკს მეტფორმინის თანმხლები გამოყენებისას.

მეტფორმინი არ უნდა იქნას გამოყენებული, თუ კრეატინინის კონცენტრაცია აღემატება 15 მგ/ლ-ს (135 მკმოლი/ლ) მამაკაცებში და 12 მგ/ლ-ს (110 მკმოლი/ლ) ქალებში.

იოდშემცველი რენტგენოკონტრასტული პრეპარატები

დიურეზული საშუალებების გამოყენების დროს დეჰიდრატაციამ შეიძლება გაზარდოს თირკმლის მწვავე უკმარისობის განვითარების რისკი, განსაკუთრებით იოდშემცველი კონტრასტული პრეპარატების მაღალი დოზებით გამოყენებისას.

აუცილებელია სითხის დანაკარგის შევსება იოდშემცველი კონტრასტული პრეპარატების დანიშვნამდე არსებულ დონემდე.

ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, ანტიფსიქოტური პრეპარატები (ნეიროლეპტიკები)

ამ კლასების პრეპარატები აძლიერებენ ინდაპამიდის ანტიჰიპერტენზიულ ეფექტს და ზრდიან ორთოსტატული ჰიპოტენზიის რისკს (ადიტიური ეფექტი).

კალციუმის მარილები

კომბინირებული გამოყენებისას იზრდება ჰიპერკალციემიის რისკი თირკმელებით კალციუმის ექსკრეციის შემცირების გამო.

ციკლოსპორინი, ტაკროლიმუსი

სისხლის პლაზმაში შეიძლება გაიზარდოს კრეატინინის კონცენტრაცია ცირკულირებადი ციკლოსპორინის უცვლელი კონცენტრაციის შემთხვევაში, მოცირკულირე სისხლის ნორმალური მოცულობისა და სისხლის პლაზმაში ნატრიუმის ნორმალური შემცველობის შემთხვევაშიც კი.

კორტიკოსტეროიდული პრეპარატები, ტეტრაკოზაქტიდი (სისტემური გამოყენებიისას)

ანტიჰიპერტენზიული ეფექტის შემცირება (კორტიკოსტეროიდებით გამოწვეული სითხისა და ნატრიუმის იონების შეკავება).

ურთიერთქმედება ლიზინოპრილთან

სამკურნალო საშუალებების უკუნაჩვენები კომბინაციები

ალისკირენი

აგფ ინჰიბიტორების ალისკირენთან და ალისკირენის შემცველ პრეპარატებთან ერთდროულად მიღება შაქრიანი დიაბეტით და/ან თირკმლის ზომიერი ან მძიმე უკმარისობით (გფს ნაკლები 60 მლ/წთ/1.73 მ2 სხეულის ზედაპირის ფართობზე) უკუნაჩვენებია.

აგფ ინჰიბიტორების ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტებთან ერთდროულად დანიშვნა უკუნაჩვენებია დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.

სამკურნალო საშუალებების არარეკომენდებული კომბინაციები

ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტები (არა II)

ლიტერატურაში არსებობს ცნობები, რომ პაციენტებში დადასტურებული ათეროსკლეროზული დაავადებით, გულის ქრონიკული უკმარისობით ან სამიზნე ორგანოს დაზიანების თანმხლები შაქრიანი დიაბეტით, აგფ ინჰიბიტორითა და არა II-ით ერთდროული თერაპია დაკავშირებულია არტერიული ჰიპოტენზიის, გულის წასვლის, ჰიპერკალიემიის და თირკმლის ფუნქციის გაუარესების (თირკმლის მწვავე უკმარისობის ჩათვლით) განვითარების უფრო მაღალ სიხშირესთან რაას-ზე მოქმედი მხოლოდ ერთი პრეპარატის გამოყენებასთან შედარებით. ორმაგი ბლოკადა (მაგალითად, აგფ ინჰიბიტორის არა II-თან კომბინაციაში) უნდა შემოიფარგლოს ცალკეული შემთხვევებით, თირკმლის ფუნქციის, კალიუმის შემცველობის და არტერიული წნევის გულდასმითი მონიტორინგით.

კალიუმის პრეპარატები, კალიუმის დამზოგავი დიურეზულები ან კალიუმის შემცველი მარილის შემცვლელები და სხვა სამკურნალო პრეპარატები, რომლებსაც შეუძლიათ გაზარდონ სისხლის შრატის კალიუმის შემცველობა

თუმცა სისხლის შრატში კალიუმის დონე ჩვეულებრივ რჩება ნორმის ფარგლებში, ზოგიერთ პაციენტს, რომლებიც ღებულობენ ლიზინოპრილს, შეიძლება განვითარდეს ჰიპერკალიემია. კალიუმის დამზოგავმა დიურეზულებმა (მაგალითად, სპირონოლაქტონმა, ტრიამტერენმა ან ამილორიდმა), კალიუმის დანამატებმა ან კალიუმის შემცველმა მარილის შემცვლელებმა შეიძლება გამოიწვიონ სისხლის შრატში კალიუმის დონის მნიშვნელოვანი მატება. ასევე უნდა იქნას დაცული სიფრთხილე ლიზინოპრილის სხვა ისეთ პრეპარატებთან ერთდროულად მიღებისას, რომლებიც ზრდიან სისხლის შრატში კალიუმის დონეს, ისეთების, როგორიცაა ტრიმეტოპრიმი და კო-ტრიმოქსაზოლი (ტრიმეტოპრიმი/სულფამეტოქსაზოლი), ვინაიდან, ცნობილია, რომ ტრიმეტოპრიმი, ამილორიდის მსგავსად, მოქმედებს როგორც კალიუმის დამზოგავი შარდმდენი საშუალება. ამიტომ ლიზინოპრილის კომბინაცია ზემოთხსენებულ პრეპარატებთან არ არის რეკომენდებული. თუ ნაჩვენებია ერთდროული გამოყენება, ისინი უნდა იქნას გამოყენებული სიფრთხილით და სისხლის შრატში კალიუმის დონის ხშირი კინტროლით (იხ. ნაწილი „სიფრთხილის ზომები“).

ციკლოსპორინი

აგფ ინჰიბიტორების და ციკლოსპორინის ერთდროული გამოყენებისას შეიძლება განვითარდეს ჰიპერკალიემია. რეკომენდებულია სისხლის შრატში კალიუმის დონის კონტროლი.

ჰეპარინი

აგფ ინჰიბიტორებისა და ჰეპარინის ერთდროული გამოყენებისას შეიძლება განვითარდეს ჰიპერკალიემია. რეკომენდებულია სისხლის შრატში კალიუმის დონის კონტროლი.

ლითიუმის პრეპარატები

ლითიუმისა და აგფ ინჰიბიტორების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება აღინიშნებოდეს სისხლის შრატში ლითიუმის დონის შექცევადი მატება და მასთან დაკავშირებული ტოქსიკური ეფექტები. ლიზინოპრილისა და ლითიუმის პრეპარატების ერთდროული გამოყენება არ არის რეკომენდებული. ასეთი თერაპიის ჩატარების აუცილებლობისას უნდა იქნას ჩატარებული სისხლის შრატში ლითიუმის კონცენტრაციის რეგულარული კონტროლი.

სამკურნალო საშუალებების კომბინაციები, რომლებიც მოითხოვენ განსაკუთრებულ სიფრთხილეს გამოყენებისას

ინსულინი და პერორალური ჰიპოგლიკემიური საშუალებები

ეპიდემიოლოგიურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ აგფ ინჰიბიტორებისა და ჰიპოგლიკემიური საშუალებების (ინსულინი, ჰიპოგლიკემიური საშუალებები შინაგანად მიღებისთვის) ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გააძლიეროს მათი ჰიპოგლიკემიური მოქმედება ჰიპოგლიკემიის განვითარებამდეც კი. მოცემული ეფექტი, სავარაუდოდ, შეიძლება აღინიშნებოდეს ერთდროული თერაპიის პირველი კვირების განმავლობაში, ასევე თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში.

ბაკლოფენი

აძლიერებს აგფ ინჰიბიტორების ანტიჰიპერტენზიულ ეფექტს. არტერიული წნევის დონე გულდასმით უნდა კონტროლირდებოდეს და, საჭიროების შემთხვევაში, კორექტირდებოდეს ჰიპოტენზიული პრეპარატების დოზები.

დიურეზულები

პაციენტებში, რომლებიც იღებენ დიურეზულებს, განსაკუთრებით სითხის და/ან მარილის გამომყოფ საშუალებებს, აგფ ინჰიბიტორებით თერაპიის დასაწყისში შეიძლება აღინიშნოს არტერიული წნევის მნიშვნელოვანი შემცირება. ანტიჰიპერტენზიული ეფექტების განვითარების რისკი შეიძლება შემცირდეს დიურეზული საშუალების მოხსნით და აგფ ინჰიბიტორებით თერაპიის დაწყებამდე სითხის ან მარილის დანაკარგის შევსებით. არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში, რომლებიც მანამდე იღებდნენ თერაპიას დიურეზულებით, რომელმაც შეიძლება გამოიწვიოს სითხის და/ან მარილის ჭარბი გამოყოფა, პრეპარატ დიროტონ® პლუსით მკურნალობის დაწყებამდე უნდა მოიხსნას დიურეზულების მიღება.

პრეპარატ დიროტონ® პლუსით მკურნალობის პირველი კვირების განმავლობაში უნდა კონტროლირდებოდეს თირკმლის ფუნქცია (კრეატინინის კონცენტრაცია).

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატები (აასპ), მათ შორის აცეტილსალიცილის მჟავა დოზით ≥3 გ/დღე-ღამეში.

აგფ ინჰიბიტორების აასპ-სთან (აცეტილსალიცილის მჟავა დოზით, რომელიც ახდენს ანთების საწინააღმდეგო მოქმედებას, ციკლოოქსიგენაზა-ის (ცოგ-2) ინჰიბიტორები და არასელექციური აასპ) ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს აგფ ინჰიბიტორების ანტიჰიპერტენზიული მოქმედების შემცირება. აგფ ინჰიბიტორებისა და აასპ-ის ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის ფუნქციის გაუარესება, მათ შორის თირკმლის მწვავე უკმარისობის განვითარება და სისხლის შრატში კალიუმის შემცველობის მომატება, განსაკუთრებით თირკმლის ფუნქციის დაქვეითების მქონე პაციენტებში. ამ კომბინაციის დანიშვნისას უნდა იქნას დაცული სიფრთხილე, განსაკუთრებით ხანდაზმულ პაციენტებში. პაციენტებისთვის აუცილებელია სითხის დაკარგვის კომპენსირება და თირკმლის ფუნქციის გულდასმითი კონტროლი როგორც მკურნალობის დასაწყისში, ასევე მკურნალობის პროცესში.

სამკურნალო პრეპარატები, რომლებსაც შეუძლიათ გაზარდონ ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკის

აგფ ინჰიბიტორების გამოყენება საკუბიტრილ/ვალსარტანის კომბინაციასთან ერთდროულად უკუნაჩვენებია, ვინაიდან ის ზრდის ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკს (იხ. ნაწილები "უკუჩვენებები" და "სიფრთხილის ზომები").

აგფ ინჰიბიტორების რაპამიცინის mTOR სამიზნე ინჰიბიტორებთან (სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლიმუსი) ან ნეიტრალური ენდოპეპტიდაზას ინჰიბიტორებთან (რაცეკადოტრილი), ქსოვილოვანი პლაზმინოგენის აქტივატორთან ან ვილდაგლიპტინთან ერთდროულად გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკის გაზრდა (იხ. ნაწილი "სიფრთხილის ზომები").

ესტრამუსტინი, mTOR ინჰიბიტორები (სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლიმუსი)

ესტრამუსტინის აგფ ინჰიბიტორებთან ერთდროულად გამოყენებას თან ახლავს ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკის ზრდა.

ნეიტრალური ენდოპეპტიდაზას ინჰიბიტორები

აღინიშნა ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების მომატებული რისკი აგფ ინჰიბიტორებისა და რაცეკადოტრილის (ენკეფალინაზას ინჰიბიტორი) ერთდროული გამოყენებისას.

აგფ ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენებისას ისეთ სამკურნალო პრეპარატებთან, რომლებიც შეიცავენ საკუბიტრილის (ნეპრილიზინის ინჰიბიტორი) იზრდება ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკი, რასთან დაკავშირებითაც აღნიშნული პრეპარატების ერთდროული გამოყენება უკუნაჩვენებია. აგფ ინჰიბიტორები უნდა დაინიშნოს არაუადრეს 36 საათისა იმ პრეპარატების მოხსნის შემდეგ, რომლებიც შეიცავენ საკუბიტრილს. უკუნაჩვენებია იმ პრეპარატების დანიშვნა, რომლებიც შეიცავენ საკუბიტრილს, პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აგფ ინჰიბიტორებს, და ასევე აგფ ინჰიბიტორების მოხსნის შემდეგ 36 საათის განმავლობაში.

დპპ-4 ინჰიბიტორები (გლიპტინები)

ლინაგლიპტინი, საქსაგლიპტინი, სიტაგლიპტინი, ვილდაგლიპტინი - აგფ ინჰიბიტორებთან კომბინაციაში გამოყენებისას იზრდება ანგიონევროზული შეშუპების წარმოქმნის რისკი გლიპტინის მიერ დიპეპტიდილპეპტიდაზა-4 (დპპ-4)-ს აქტივობის დათრგუნვის გამო.

სამკურნალო საშუალებების კომბინაციები, რომლებიც მოითხოვენ სიფრთხილეს გამოყენებისას

სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები (მაგალითად, ბეტა-ადრენობლოკატორები, „ნელი“ კალციუმის არხების ბლოკატორები, დიურეზულები) და ვაზოდილატატორები

შესაძლებელია პრეპარატის ანტიჰიპერტენზიული ეფექტის გაძლიერება. უნდა იქნას დაცული სიფრთხილე ნიტროგლიცერინთან, სხვა ნიტრატებთან ან სხვა ვაზოდილატატორებთან ერთდროულად დანიშვნისას, ვინაიდან შეიძლება არტერიული წნევის დამატებითი შემცირება. ანტაციდები და ქოლესტირამინი

ანტაციდებთან და ქოლესტირამინთან ერთდროული გამოყენება იწვევს კუჭ-ნაწლავური აბსორბციის დათრგუნვას.

ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, ნეიროლეპტიკები, საშუალებები ზოგადი ანესთეზიისთვის,

ბარბიტურატები, ფენოთიაზინი, ეთანოლი

ერთდროულად მიღებისას შესაძლებელია ლიზინოპრილის მოქმედების გაძლიერება.

სიმპათომიმეტიკები

სიმპათომიმეტიკებმა შეიძლება შეასუსტონ აგფ ინჰიბიტორების ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი.

მიორელაქსანტები

მიორელაქსანტების აგფ ინჰიბიტორებთან ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს არტერიული წნევის მნიშვნელოვანი შემცირება.

ოქროს პრეპარატები

აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებისას, მათ შორის ლიზინოპრილისა, პაციენტების მიერ, რომლებიც ღებულობენ ოქროს პრეპარატებს ინტრავენურად (ნატრიუმის აუროთიომალატი), აღწერილი იყო ნიტრიტოიდური რეაქციების იშვიათი შემთხვევები (სიმპტომების კომპლექსი, რომელიც შეიცავს სახის კანის ჰიპერემიას, გულისრევას და არტერიულ ჰიპოტენზიას, რომელიც შეიძლება იყოს ძალიან მძიმე) ოქროს შემცველი საინექციო პრეპარატის (მაგალითად, ნატრიუმის აუროთიომალატი) შეყვანის შემდეგ დარეგისტრირდა უფრო ხშირად პაციენტებში, რომლებიც ღებულობდნენ აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობას.

კო-ტრიმოქსაზოლი (სულფამეტოქსაზოლი და ტრიმეტოპრიმი)

ჰიპერკალიემიის განვითარების გაზრდილი რისკი.

სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორები (სუსი): ესციტალოპრამი,პაროქსეტინი,

ფლუოქსეტინი, სერტრალინი

სუსი-სთან ერთდროულად გამოყენებისას შესაძლებელია განვითარდეს გამოხატული ჰიპონატრიემია.

ალოპურინოლი, პროკაინამიდი, ციტოსტატიკები (5-ფტორურაცილი, ვინკრისტინი, დოცეტაქსელი)

შეიძლება განვითარდეს ლეიკოპენია.

პლაზმინოგენის ქსოვილოვანი აქტივატორები

ობსერვაციულ კვლევებში გამოვლინდა ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების გაზრდილი სიხშირე პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აგფ ინჰიბიტორებს იშემიური ინსულტის თრომბოლიზური თერაპიისთვის ალტეპლაზის გამოყენების შემდეგ.

ორსულობა და ძუძუთი კვება

პრეპარატ დიროტონ® პლუსის გამოყენება ორსულობის დროს უკუნაჩვენებია.

ორსულ ქალებში პრეპარატ დიროტონ® პლუსის გამოყენების ადეკვატურად კონტროლირებადი კლინიკური კვლევები არ ჩატარებულა. ორსულობის დადგომისას პრეპარატ დიროტონ® პლუსის მიღება დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს. ორსულობის დამგეგმავმა პაციენტებმა უნდა შეწყვიტონ პრეპარატ დიროტონ® პლუსის მიღება და მიმართონ ექიმს დადგენილი უსაფრთხოების პროფილის მქონე სხვა ჰიპოტენზიული პრეპარატის შერჩევის მიზნით ორსულობის დროს.

ინდაპამიდი

ამჟამად, ორსულობის დროს ინდაპამიდის გამოყენების შესახებ არ არსებობს საკმარისი მონაცემები (აღწერილია 300-ზე ნაკლები შემთხვევა).

ორსულობის III ტრიმესტრში თიაზიდური დიურეზულების ხანგრძლივმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპოვოლემია დედასთან და საშვილოსნო-პლაცენტარული სისხლის ნაკადის შემცირება, რაც იწვევს ფეტოპლაცენტალურ იშემიას და ნაყოფის განვითარების შეფერხებას.

გავლენა ავტომობილის მართვაზე

მონაცემები პრეპარატ დიროტონ® პლუსის ზემოქმედების შესახებ სატრანსპორტო საშუალებების მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე არ არსებობს. არტერიული წნევის მკვეთრი დაწევის, თავბრუსხვევის, ძილიანობის და მსგავსი არასასურველი რეაქციების შესაძლებლობის განვითარების რისკის გათვალისწინებით პაციენტებმა უნდა გამოიჩინონ სიფრთხილე პოტენციურად ისეთი საშიში საქმიანობის შესრულებისას, რომელიც მოითხოვს განსაკუთრებულ ყურადღებას და სწრაფ რეაქციებს.

შეფუთვა

მოდიფიცირებული გამოთავისუფლების კაფსულები, 5 მგ/1.5 მგ; 10 მგ/1.5 მგ; 20 მგ/1.5 მგ.

14 კაფსულა ბლისტერზე, რომელიც დამზადებულია PVC/PE/PVDC-სგან და ალუმინის ფოლგისგან.

1, 2, 4 ან 8 ბლისტერი გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად მოთავსებულია მუყაოს კოლოფში.

გვერდითი მოვლენები

ინდაპამიდთან დაკავშირებული

ყველაზე ხშირად დაფიქსირებული არასასურვებული რეაქციები, რომლებზეც შემოდიოდა შეტყობინებები, იყო ჰიპოკალიემია, მომატებული მგრძნობელობის რეაქციები, ძირითადად დერმატოლოგიური, ალერგიული და ასთმური რეაქციებისადმი მიდრეკილების მქონე პაციენტებში და ასევე მაკულოპაპულური გამონაყარი. არასასურველი რეაქციების უმეტესი ნაწილი (ლაბორატორიული და კლინიკური ცვლილებები) ატარებს დოზადამოკიდებულ ხასიათს.

ლიზინოპრილთან დაკავშირებული

ყველაზე გავრცელებულ არასასურველ რეაქციებს მიეკუთვნება თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი, დაღლილობა, დიარეა, მშრალი ხველა და გულისრევა.

შემდეგი არასასურველი მედიკამენტოზური რეაქციები დარეგისტრირებული იყო ინდაპამიდისა და ლიზინოპრილის იზოლირებული გამოყენებისას.

არასასურველი რეაქციები წარმოდგენილია წარმოქმნის სიხშირის მიხედვით: ძალიან ხშირი (≥1/10), ხშირი (≥1/100-დან <1/10-მდე), არახშირი (≥1/1,000-დან <1/100-მდე), იშვიათი (≥1/10,000-დან <1/1,000-მდე), ძალიან იშვიათი (<1/10,000), სიხშირე უცნობია (სიხშირის შეფასება შეუძლებელია ხელმისაწვდომი მონაცემების საფუძველზე).

სისტემურ-ორგანული კლასი

არასასურველი რეაქციები

სიხშირე

ინდაპამიდი

ლიზინოპრილი

დარღვევები სისხლისა და ლიმფური სისტემის მხრივ

ჰემოგლობინის და ჰემატოკრიტის შემცვეელობის დაქვეითება

-

იშვიათად

თრომბოციტოპენია, ლეიკოპენია, აგრანულოციდოზი, ჰემოლიზური ანემია

ძალიან

იშვიათად

იშვიათად

აპლასტიური ანემია

ძალიან იშვიათად

-

ძვლის ტვინის სისხლწაროქმნის დათრგუნვა, ნეიტროპენია, ანემია ლიმფადენოპათია

-

ძალიან იშვიათად

დარღვევები იმუნური სისტემის მხრივ

აუტოიმუნური დარღვევები

-

ძალიან იშვიათად

ანაფილაქსიური/ანაფილაქტოიდური რეაქციები

-

სიხშირე უცნობია

ენდოკრინული დარღვევები

ანტიდიურეზული ჰორმონის არაადეკვატური სეკრეციის სინდრომი

-

იშვიათად

მეტაბოლიზმისა და კვების დარღვევები

ჰიპერკალციემია

ძალიან იშვიათად

-

ჰიპოგლიკემია

-

ძალიან იშვიათად

ჰიპოკალიემია

ხშირად

-

ჰიპონატრიემია

არახშირად

-

ჰიპომაგნემია

იშვიათად

-

ჰიპოქლორემია

იშვიათად

-

ფსიქიკური დარღვევები

ემოციური ლაბილობა, ძილის დარღვევები, ჰალუცინაციები

-

არახშრად

გონების აღრევა

-

იშვიათად

დეპრესია

-

სიხშირე უცნობია

დარღვევები ნერვული სისტემის მხრივ

თავბრუსხვევა

-

ხშირად

თავის ტკივილი

იშვიათად

ხშირად

პარესთეზია, ვერტიგო

იშვიათად

არახშრად

გემოვნების აღქმის დარღვევა

-

არახშირად

მომატებული მოთენთილობა

იშვიათად

არახშირად

პაროსმია

-

იშვიათად

გულის წასვლა

სიხშირე უცნობია

სიხშირე უცნობია

დარღვევები მხედველობის ორგანოს მხრივ

მიოპია, არამკვეთრი მხედველობა, მხედველობის დარღვევა, მწვავე დახურულკუთხოვანი გლაუკომა, ქორიოიდალური გამონაჟონი

სიხშირე უცნობია

-

დარღვევები გულის მხრივ

გულისცემის შეგრძნება, მიოკარდის ინფარქტი (მომატებული რისკის მქონე პაციენტებიში არტერიული წნევის გამოხატული დაქვეითების გამო), ტაქიკარდია

-

არახშირად

არითმია

ძალიან იშვიათად

-

პოლიმორფული პარკუჭოვანი „პირუეტის“ ტიპის ტაქიკარდია (პოტენციური ლეტალური შედეგით)

სიხშირე უცნობია

-

დარღვევები სისხლძარღვების მხრივ

ორთოსტატიური ჰიპოტენზია და მასთან დაკავშირებული სიმპტომები

-

ხშირად

თვინის სისხლის მიმოქცევის მწვავე დარღვევები(მომატებული რისკის მქონე პაციენტებში არტერიული წნევის გამოხატული დაქვეითების გამო), რეინოს სინდრომი

-

არახშირად

გამოხატული არტერიული ჰიპოტენზია

ძალიან იშვიათად

-

დარღვევები სასუნთი სისტემის, მკერდის და შუასაყარის ორგანოების მხრივ

ხველება

-

ხშირად

რინიტი

-

არახშირად

ბრონქოსპაზმი, ალერგიული ალვეოლიტი, ეოზინოფილური პნევმონია, სინუსიტი

-

ძალიან იშვიათად

კუჭ-ნაწლავური დარღვევები

დიარია

-

ხშირად

ღებინება

არახშრად

ხშირად

გულისრევა

იშვიათად

არახშირად

დისპეპსია, ტკივილი მუცელში

-

არახშირად

ყაბზობა

იშვიათად

-

პირის სიმშრალე

იშვიათად

იშვიათად

პანკრეატიტი

ძალიან იშვიათად

ძალიან იშვიათად

ნაწლავის ანგიონევროზული შეშუპება

-

ძალიან იშვიათად

დარღვევები ღვიძლისა და ნაღვლგამომყოფი გზების მხრივ

ღვიძლ-ქსოვილოვანი და ქოლესტატიური ჰეპატიტი, სიყვითლე, ღვიძლის უკმარისობა

-

ძალიან იშვიათად

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

ძალიან იშვიათად

-

ღვიძლის უკმარისობის შემთხვევაში, შეიძლება გავითარდეს ღვიძლის ენცეფალოპათიები, ჰეპატიტი

სიხშირე უცნობია

-

დარღვევები კანისა და კანქვეშა ქსოვილის მხრივ

ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები, მაკულოპაპულოზური გამონაყარი

ხშირად

-

პურპურა

არახშირად

-

კანის ქავილი, გამონაყარი

-

არახშირად

ჰიპერმგრძნობელობა/ანგიონევრზული შეშუპება (სახის, კიდურების, ტუჩის, ენის, სახმო იოგების ან/და ხორხის ანგიონევროზული შეშუპება), ალოპეცია, ფსორიაზი

-

იშვიათად

ანგიონევროზული შეშუპება, ჭინჭრის ციება

ძალიან იშვიათად

იშვიათად

ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი, სტივენს-ჯონსის სინდრომი

ძალიან იშვიათად

ძალიან იშვიათად

მრავალფორმული ერითემა, პემფიგუს ვულგარისი, ოფლიანობა, კანის კეთილთვისებიანი ლიმფადენოზი

-

ძალიან იშვიათად

მწვავე სისტემური წითელი მგლურას მქონე პაციენტების მდგომარეობის შესაძლო გაუარესება, ფოტომგრძნობელობა

სიხშირე უცნობია

-

დარღვევები თირკმელებისა და შარდგამომყოფი გზების მხრივ

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

-

ხშირად

თირკმლის მწავავე უკმარისობა, ურემია

-

იშვიათად

ოლიგურია, ანურია

-

ძალიან იშვიათად

თირკმლის უკმარისობა

ძალიან იშვიათად

-

დარღვევები კუნთოვანი, ძვლოვანი და შემაერთებელი ქსოვილის მხრივ

კუნთების სპაზმი, კუნთოვანი სისუსტე, რაბდომიოლიზი, მიალგია

სიხშირე უცნობია

-

დაღვევები რეპროდუქციული სისტემის და სარძევე ჯირკვლების მხრივ

პოტენციის დაქვეითება

-

არახშირად

ერექციული დისფუნქცია

არახშრად

-

გინეკომასტია

-

იშვიათად

ზოგადი დარღვევები და რეაქციები შეყვანის ადგილას

ასთენია

-

არახშირად

ლაბორატორიული და ინსტრუმენტული მონაცემები

ჰიპერკალიემია, კრეატინინის და შარდოვანას კონცენტრაციების მომატება

-

არახშირად

„ღვიძლისმიერი“ ფერმენტების აქტივობის მომატება

სიხშირე უცნობია

არახშირად

ჰიპერბილირუბინემია, ჰიპონატრიემია

-

იშვიათად

ეკგ-ზე QT ინტერვალის გაზრდა, შარდმჟავას და გლუკოზის კონცენტრაციების მომატება

სიხშირე უცნობია

-

ცალკეული არასასურველი რეაქციების აღწერა

ინდაპამიდთან დაკავშირებული

II და III ფაზის კვლევების ფარგლებში, რომლებშიც შედარებული იყო ინდაპამიდი 1.5 მგ და 2.5 მგ დოზირებით, გამოვლინდა ინდაპამიდის დოზადამოკიდებული ზემოქმედება კალიუმის დონეზე სისხლის პლაზმაში:

  • ინდაპამიდი 1.5 მგ: სისხლის პლაზმაში დაფიქსირდა კალიუმის კონცენტრაცია 3.4 მმოლ/ლ-ზე ნაკლები, პაციენტების 10%-ში, ხოლო სისხლის პლაზმაში კალიუმის კონცენტრაცია 3.2 მმოლ/ლ-ზე ნაკლები დაფიქსირდა პაციენტების 4%-ში თერაპიის დაწყებიდან 4-6 კვირის შემდეგ. თერაპიის 12 კვირის შემდეგ სისხლის პლაზმაში კალიუმის კონცენტრაციის საშუალო შემცირება შეადგენდა 0.23 მმოლ/ლ.
  • ინდაპამიდი 2.5 მგ: სისხლის პლაზმაში აღინიშნა კალიუმის კონცენტრაცია 3.4 მმოლ/ლ-ზე ნაკლები, პაციენტების 25%-ში, ხოლო სისხლის პლაზმაში კალიუმის კონცენტრაცია 3.2 მმოლ/ლ-ზე ნაკლები დაფიქსირდა პაციენტების 10%-ში თერაპიის დაწყებიდან 4-6 კვირის შემდეგ. თერაპიის 12 კვირის შემდეგ სისხლის პლაზმაში კალიუმის კონცენტრაციის საშუალო შემცირება შეადგენდა 0.41 მმოლ/ლ.

ლიზინოპრილთან დაკავშირებული

კანის კეთილთვისებიანი ლიმფადენოზი

აღწერილია სიმპტომთა კომპლექსი, რომელიც შეიძლება მოიცავდეს ერთს ან რამoდენიმეს შემდეგი სიმპტომებიდან: ცხელება, ვასკულიტი, მიალგია, ართრალგია/ართრიტი, დადებითი რეაქცია ანტინუკლეარულ ანტისხეულებზე (ანა), ერითროციტების დალექვის სიჩქარის მომატება (ედს), ეოზინოფილია და ლეიკოციტოზი, კანისმიერი გამონაყარი, ფოტოსენსიბილიზაცია ან სხვა ცვლილებები კანის მხრივ.

შეტყობინება არასასურველი რეაქციების შესახებ

შეტყობინებას საეჭვო არასასურველი რეაქციების შესახებ სამკურნალო საშუალების რეგისტრაციის შემდეგ აქვს დიდი მნიშვნელობა. ეს იძლევა საშუალებას გაგრძელდეს სამკურნალო საშუალების „სარგებლი/რისკის“ შეფარდების მუდმივი მონიტორინგი. ჯანდაცვის სპეციალისტებს მოეთხოვებათ მოგვაწოდონ შეტყობინება ნებისმიერი საეჭვო არასასურველი რეაქციის შესახებ ინფორმაციის შეგროვების ეროვნული სისტემის მეშვეობით.

ჭარბი დოზა

ინდაპამიდის დოზის გადაჭარბება

არ დაფიქსირებულა ტოქსიკური ეფექტები ინდაპამიდის დოზის გადარჭარბებისას, ძალიან მაღალი დოზებით დროსაც კი (40 მგ-მდე, ესე იგი თერაპიულ დოზაზე 27-ჯერ მეტი).

პრეპარატით მწვავე ინტოქსიკაციის სიმპტომები, უპირველეს ყოვლისა, დამოკიდებულია წყალ-ელექტროლიტური დისბალანსზე (ჰიპონატრიემია, ჰიპოკალიემია). დოზის გადაჭარბების კლინიკური გამოვლინებები შეიძლება მოიცავდეს გულისრევას, ღებინებას, არტერიული წნევის დაწევას, კრუნჩხვებს, თავბრუსხვევას, ძილიანობას, ცნობიერების აღრევას, პოლიურიას ან ოლიგურიას, რაც იწვევს ანურიას (ჰიპოვოლემიის გამო).

გადაუდებელი დახმარების ზომებს მიეკუთვნება ორგანიზმიდან პრეპარატის გამოდევნა, კუჭის ამორეცხვა და/ან აქტივირებული ნახშირის მიღება წყალ-ელექტროლიტური ბალანსის აღდგენით.

ლიზინოპრილის დოზის გადაჭარბება

სიმპტომები: არტერიული წნევის გამოხატული დაქვეითება, პირის სიმშრალე, ძილიანობა, შარდის შეკავება, ყაბზობა, შფოთვა, გაღიზიანებადობა.

მკურნალობა: სიმპტომური თერაპია, ნატრიუმის ქლორიდის 0.9%-იანი ხსნარისა და ვაზოპრესორების ინტრავენური შეყვანა (უკუჩვენების არარსებობისას), არტერიული წნევის კონტროლი და სითხისა და ელექტროლიტური ბალანსის კონტროლი. შესაძლოა ჰემოდიალიზის ჩატარება (იხ. "სიფრთხილის ზომები" - "ჰემოდიალიზზე მყოფი პაციენტები").

შემადგენლობა

1 კაფსულა შეიცავს:

შენახვის პირობები

შეინახეთ არაუმეტეს 25°C ტემპერატურაზე.

შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილზე.

ვარგისობის ვადა

3 წელი.

არ გამოიყენოთ შეფუთვაზე მითითებული ვარგისობის ვადის გასვლის შემდეგ.

გაცემის პირობები

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით.

ფარმაკოლოგიური თვისებები

საშუალებები, რომლებიც მოქმედებენ რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე; ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის (აგფ) ინჰიბიტორები, კომბინაციები;

აგფ ინჰიბიტორი და დიურეზულები.

ათქ კოდი: C09BA03.

ფარმაკოლოგიური თვისებები

ფარმაკოდინამიკა

დიროტონ® პლუსი წარმოადგენს ლიზინოპრილისა და ინდაპამიდის ფიქსირებული დოზის კომბინირებულ პრეპარატს.

ინდაპამიდი

წარმოადგენს სულფონამიდის წარმოებულს, რომელიც შეიცავს ინდოლის რგოლს. მისი ფარმაკოლოგიური თვისებები ახლოსაა თიაზიდის მსგავსი შარდმდენებისა, რომლებიც აინჰიბირებენ ნატრიუმის იონების რეაბსორბციას ჰენლეს მარყუჟის კორტიკალურ სეგმენტში. ამას თან ახლავს ნატრიუმის, ქლორიდის იონებისა და, უფრო მცირე რაოდენობით, კალიუმის და მაგნიუმის იონების ექსკრეციის მომატება, რაც იწვევს დიურეზის გაძლიერებას და ანტიჰიპერტენზიულ ეფექტს.

II და III ფაზის კლინიკურ კვლევებში, ინდაპამიდის გამოყენებამ მონოთერაპიის სახით დოზებით, რომლებიც არ იწვევენ გამოხატულ შარდმდენ ეფექტს, იწვევდა 24-საათიან ანტიჰიპერტენზიულ ეფექტს.

ინდაპამიდის ანტიჰიპერტენზიული აქტივობა იწვევს დიდი არტერიების ელასტიურობის ინდექსის გაუმჯობესებას და საერთო პერიფერიული და არტერიოლური წინააღმდეგობის შემცირებას.

ინდაპამიდი ამცირებს მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფიას.

გარკვეულ დოზებში მიიღება თიაზიდური და თიაზიდის მსგავსი შარდმდენების ოპტიმალურ თერაპიულ ეფექტს; თუმცა, დოზის შემდგომი გაზრდისას მატულობს არასასურველი რეაქციების სიხშირე. ამგვარად, დოზა არ უნდა იქნას გაზრდილი, თუ პრეპარატის რეკომენდებულ თერაპიულ გამიყენებისას არ აღინიშნება თერაპიული ეფექტის მიღწევა.

მოკლევადიანმა, საშუალოვადიანმა და გრძელვადიანმა კვლევებმა, რომლებშიც მიიღეს მონაწილეობა არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებმა, აჩვენა, რომ ინდაპამიდი:

  • არ მოქმედებს ლიპიდურ ცვლაზე, ტრიგლიცერიდების, ქოლესტერინის და დაბალი და მაღალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების კონცენტრაციის ჩათვლით;
  • არ მოქმედებს ნახშირწყლების მეტაბოლიზმზე, მათ შორის შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში.

ლიზინოპრილი

წარმოადგენს ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის (აგფ) ინჰიბიტორს, რომელიც თრგუნავს ანგიოტენზინ I-ის ანგიოტენზინ II-ად გარდაქმნას. ანგიოტენზინ II-ის კონცენტრაციის შემცირება იწვევს ალდოსტერონის სეკრეციის პირდაპირ შემცირებას. ლიზინოპრილი თრგუნავს ბრადიკინინის დეგრაგაციას და ზრდის პროსტაგლანდინების სინთეზს. ის ამცირებს პერიფერიულ სისხლძარღვოვან წინააღმდეგობას, არტერიულ წნევას (აწ), პრედატვირთვას და ფილტვის კაპილარულ წნევას. ქრონიკული გულის უკმარისობის (ქგუ) მქონე პაციენტებში ლიზინოპრილი ზრდის სისხლის მოცულობას წუთში და ზრდის მიოკარდიუმის ტოლერანტობას დატვირთვისადმი. უფრო მეტად აფართოებს არტერიებს, ვიდრე ვენებს. ზოგიერთი ეფექტი აიხსნება ქსოვილოვან რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე ზემოქმედებით. ხანგრძლივი გამოყენებისას მცირდება მიოკარდიუმის და არტერიული კედლის რეზისტენტობის ტიპის ჰიპერტროფია.

ლიზინოპრილი აუმჯობესებს სისხლის მიმოქცევას იშემიზირებულ მიოკარდიუმში.

ქგუ-ს მქონე პაციენტებში აგფ ინჰიბიტორები ზრდიან სიცოცხლის მოსალოდნელ ხანგრძლივობას;

პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მიოკარდიუმის ინფარქტი ანამნეზში გულის უკმარისობის კლინიკური გამოვლინებების გარეშე, ლიზინოპრილი ანელებს მარცხენა პარკუჭის დისფუნქციის პროგრესირებას. ლიზინოპრილი მოქმედებას იწყებს შინაგანად მიღებიდან 1 საათის განმავლობაში. მაქსიმალური ეფექტი მიიღწევა 6-7 საათის განმავლობაში; ეფექტის ხანგრძლივობაა 24 საათია. არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში ეფექტი ვლინდება მკურნალობის დაწყებიდან პირველივე დღეების განმავლობაში; სტაბილური ეფექტი მიიღწევა მკურნალობიდან 1-2 თვის განმავლობაში. არტერიული წნევის გამოხატული მომატების შემთხვევები პრეპარატის მიღების მკვეთრი შეწყვეტის შემდეგ არ არის დარეგისტრირებული.

ლიზინოპრილი ამცირებს როგორც არტერიულ წნევას, ასევე ალბუმინურიას. ჰიპერგლიკემიის მქონე პაციენტებში ლიზინოპრილი ხელს უწყობს გლომერულური ენდოთელიუმის დარღვეული ფუნქციის აღდგენას. შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში, ლიზინოპრილი გავლენას არ ახდენს სისხლის პლაზმაში გლუკოზის კონცენტრაციაზე; პრეპარატის მიღება არ არის ასოცირებული ჰიპოგლიკემიის გაზრდილ რისკთან.

ფარმაკოკინეტიკა

ინდაპამიდი

მოქმედი ნივთიერებით დაფარულია სპეციალური მატარებლი მატრიქსი, რომელიც უზრუნველყოფს ინდაპამიდის ნელ, კონტროლირებულ გამოთავისუფლებას კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში.

შეწოვა

გამოთავისუფლებული ინდაპამიდი სწრაფად და სრულად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში. საკვების მიღება უმნიშვნელოდ ახანგრძლივებს ინდაპამიდის შეწოვის დროს, ამავე დროს გავლენას არ ახდენს აბსორბციის ხარისხზე.

ინდაპამიდის Cmax მიიღწევა ერთჯერადი დოზის მიღებიდან 12 საათის შემდეგ. პრეპარატის მრავალჯერადი მიღებისას სისხლის პლაზმაში პრეპარატის კონცენტრაციის ცვლილებები მიღებებს შორის თანაბრდება.

შეინიშნება პრეპარატის შეწოვის მაჩვენებლების ინდივიდუალური ვარიაბელობა.

განაწილება

პრეპარატის დაახლოებით 79% უკავშირდება სისხლის პლაზმის ცილებს. ნახევარგამოყოფის პერიოდი (T 1/2) შეადგენს 14-24 საათს (საშუალოდ 18 საათს). წონასწორული კონცენტრაციები მიიღწევა თერაპიის დაწყებიდან 7 დღის შემდეგ. მრავალჯერადი მიღება არ იწვევს პრეპარატის დაგროვებას.

გამოყოფა

ინდაპამიდი გამოიყოფა ძირითადად არააქტიური მეტაბოლიტების სახით თირკმელების მეშვეობით (მიღებული დოზის 70%) და კუჭ-ნაწლავის მეშვეობით (22%).

ფარმაკოკინეტიკა პაციენტთა განსაკუთრებულ ჯგუფებში

თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტები

ინდაპამიდის ფარმაკოკინეტიკა არ იცვლება თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

ლიზინოპრილი

შეწოვა

ლიზინოპრილის შინაგანად მიღებისას პრეპარატის დაახლოებით 25% შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში. საკვების მიღება გავლენას არ ახდენს შეწოვაზე. აბსორბციის საშუალო სიჩქარეა 30%; ბიოშეღწევადობაა 29%.

განაწილება

მაქსიმალური კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში (Cmax) მიიღწევა შინაგანი მიღებიდან 6-8 საათის შემდეგ. შეკავშირება სისხლის პლაზმის ცილებთან დაბალია. ლიზინოპრილი ცუდად აღწევს ჰემატოენცეფალურ ბარიერში.

მეტაბოლიზმი

ადამიანის ორგანიზმში ლიზინოპრილი არ ექვემდებარება ბიოტრანსფორმაციას.

გამოყოფა

ნახევარგამოყოფის პერიოდი (T 1/2) 12 საათია.

ფარმაკოკინეტიკა პაციენტთა განსაკუთრებულ ჯგუფებში

პაციენტები გულის ქრონიკული უკმარისობით

გქუ-ს მქონე პაციენტებში ლიზინოპრილის აბსორბცია და კლირენსი მცირდება. პაციენტების ამ კატეგორიაში ლიზინოპრილის აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა მცირდება დაახლოებით 16%-ით. პაციენტები თირკმლის უკმარისობით

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა იწვევს ლიზინოპრილის AUC-ის („კონცენტრაცია-დროის“ მრუდის ქვეშ არსებული ფართობი) და ნახევარგამოყოფის პერიოდის ზრდას, მაგრამ ეს ცვლილებები კლინიკურად მნიშვნელოვანი ხდება მხოლოდ მაშინ, როდესაც გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარე (გფს)30 მლ/წთ/1.73 მ2 სხეულის ზედაპირის ფართობზე ქვევით ეცემა. თირკმლის მსუბუქი და ზომიერი უკმარისობის დროს (კრეატინინის კლირენსი (კკ) 30-დან 80 მლ/წთ-მდე), AUC-ის საშუალო მნიშვნელობა იზრდება 13%-ით, მაშინ, როდესაც თირკმლის მძიმე უკმარისობის დროს (კკ 5-დან 30 მლ/წთ-მდე) აღინიშნება AUC-ის საშუალო მნიშვნელობის ზრდა 4.5-ჯერ.

პაციენტები ღვიძლის უკმარისობით

ღვიძლის ციროზით მქონე პაციენტებში ლიზინოპრილის შეწოვა მცირდება (დაახლოებით 30%-ით), თუმცა პრეპარატის მოქმედება იზრდება (დაახლოებით 50%-ით) ჯანმრთელ მოხალისეებთან შედარებით კლირენსის შემცირების გამო.

ხანდაზმული ასაკის პაციენტები (65 წელზე მეტი)

ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში ლიზინოპრილის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში და „კონცენტრაცია-დროის“ მრუდის ქვეშ არსებული ფართობი 2-ჯერ მეტია, ვიდრე უფრო ახალგაზრდა პაციენტებში.

ინსტრუქციის სრული ტექსტი · სამედიცინო ინსტრუქცია

გამოყენების ინსტრუქცია

პრეპარატის სავაჭრო დასახელება: დორიტონ® პლიუსი(DIROTON® PLUS)

საერთაშორისო არაპატენტირებული დასახელება (სად): ლიზინოპრილი/ინდაპამიდი

(lisinopril/Indapamid)

დოზირების ფორმა: კაფსულები მოდიფიცირებული გამოთავისუფლებით

შემადგენლობა

1 კაფსულა შეიცავს:

დოზირება 5 მგ / 1.5 მგ

მოქმედი ნივთიერებები: ლიზინოპრილის დიჰიდრატი - 5.444 მგ (ეკვივალენტურია ლიზინოპრილისა - 5 მგ), ინდაპამიდი - 1.5 მგ.

დამხმარე ნივთიერებები: კალციუმის ჰიდროფოსფატის დიჰიდრატი; მანიტოლი; სიმინდის სახამებელი; ტალკი; ნატრიუმის კროსკარმელოზა; მაგნიუმის სტეარატი; ლაქტოზის მონოჰიდრატი; სილიციუმის დიოქსიდი კოლოიდური უწყლო; მიკროკრისტალური ცელულოზა (ტიპი 102); ჰიპრომელოზა (ტიპი 2208); ოპადრი II 85F18422 თეთრი (შეიცავს ნაწილობრივ ჰიდროლიზებულს პოლივინილის სპირტს; ტიტანის დიოქსიდს; მაკროგოლს / პეგ 3350; ტალკს); მყარი ჟელატინის კაფსულა (შეიცავს: ტიტანის დიოქსიდს; საღებავ რკინის წითელ ოქსიდს; წყალს; ჟელატინს).

დოზირება 10 მგ/1.5 მგ

მოქმედი ინგრედიენტები: ლიზინოპრილის დიჰიდრატი - 10.888 მგ (ეკვივალენტურია 10 მგ, ლიზინოპრილისა), ინდაპამიდი - 1.5 მგ.

დამხმარე ნივთიერებები : კალციუმის ჰიდროფოსფატის დიჰიდრატი; მანიტოლი; სიმინდის სახამებელი; ტალკი; ნატრიუმის კროსკარმელოზა; მაგნიუმის სტეარატი; ლაქტოზის მონოჰიდრატი; სილიციუმის დიოქსიდი კოლოიდური უწყლო; მიკროკრისტალური ცელულოზა (ტიპი 102); ჰიპრომელოზა (ტიპი 2208); ოპადრი II 85F18422 თეთრი (შეიცავს ნაწილობრივ ჰიდროლიზებულ პოლივინილის სპირტს; ტიტანის დიოქსიდს; მაკროგოლს/პეგ 3350; ტალკს); მყარი ჟელატინის კაფსულა (შეიცავს ტიტანის დიოქსიდს; ჟოლოსფერ საღებავს (პონსო 4R); წყალს; ჟელატინს).

დოზირება: 20 მგ/1.5 მგ

მოქმედი ნივთიერებები : ლიზინოპრილის დიჰიდრატი – 21.776 მგ (ეკვივალენტურია ლიზინოპრილისა – 20 მგ), ინდაპამიდი – 1.5 მგ.

დამხმარე ნივთიერებები : კალციუმის ჰიდროფოსფატის დიჰიდრატი; მანიტოლი; სიმინდის სახამებელი; ტალკი; ნატრიუმის კროსკარმელოზა; მაგნიუმის სტეარატი; ლაქტოზის მონოჰიდრატი; სილიციუმის დიოქსიდი უწყლო კოლოიდური; მიკროკრისტალური ცელულოზა (ტიპი 102); ჰიპრომელოზა (ტიპი 2208); ოპადრი II 85F18422 თეთრი (შეიცავს ნაწილობრივ ჰიდროლიზებულ პოლივინილის სპირტს; ტიტანის დიოქსიდს; მაკროგოლს / პეგ 3350; ტალკს); მყარი ჟელატინის კაფსულა (შეიცავს ტიტანის დიოქსიდს; რკინის ოქსიდის წითელ საღებავს; ჟოლოსფერ საღებავს (პონსო 4R); წყალს; ჟელატინს).

აღწერა

დოზირება: 5 მგ/1.5 მგ

ღია ვარდისფერი მყარი ჟელატინის კაფსულები, ზომა №1, რომლებიც შეიცავენ:

5 მგ ლიზინოპრილის 1 ტაბლეტი: მრგვალი, ორმხრივად ამოზნექილი, თეთრი ფერის ტაბლეტი, გრავირებით „«CN3“ ერთ მხარეს;

  • 5 მგ ინდაპამიდის 1 ტაბლეტი: ოვალური, ორმხრივამოზნექილი, თეთრი ფერის აპკიანი გარსის მქონე ტაბლეტი, გრავირებით "CP3" ერთ მხარეს და გამყოფი ხაზით მეორე მხარეს.

დოზირება: 10 მგ/1.5 მგ

ვარდისფერი მყარი ჟელატინის კაფსულები, ზომა 1, რომლებიც შეიცავენ:

10 მგ ლიზინოპრილის 1 ტაბლეტი: მრგვალი, ორმხრივამოზნექილი ტაბლეტი თეთრი ფერის, ერთ მხარეს გრავირებით "CN4";

  • 5 მგ ინდაპამიდის 1 ტაბლეტი:, ოვალური, ორმხრივამოზნექილი, თეთრი ფერის აპკიანი გარსის მქონე ტაბლეტი, ერთ მხარეს გრავირებით "CP3" და მეორე მხარეს გამყოფი ხაზით.

დოზირება: 20 მგ/1.5 მგ

წითელ-ყავისფერი მყარი ჟელატინის კაფსულები, ზომა №1, რომლებიც შეიცავენ:

10 მგ ლიზინოპრილის 2 ტაბლეტი: მრგვალი, ორმხრივამოზნექილი, თეთრი ფერის ტაბლეტი ერთ მხარეს გრავირებით "CN4";

  • 5 მგ ინდაპამიდის 1 ტაბლეტი: ოვალური, ორმხრივამოზნექილი, თეთრი ფერის აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტი ერთ მხარეს გრავირებით "CP3"-ით და მეორე მხარეს გამყოფი ხაზით.

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: საშუალებები, რომლებიც მოქმედებენ რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე; ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის (აგფ) ინჰიბიტორები, კომბინაციები;

აგფ ინჰიბიტორი და დიურეზულები.

ათქ კოდი: C09BA03.

ფარმაკოლოგიური თვისებები

ფარმაკოდინამიკა

დიროტონ® პლუსი წარმოადგენს ლიზინოპრილისა და ინდაპამიდის ფიქსირებული დოზის კომბინირებულ პრეპარატს.

ინდაპამიდი

წარმოადგენს სულფონამიდის წარმოებულს, რომელიც შეიცავს ინდოლის რგოლს. მისი ფარმაკოლოგიური თვისებები ახლოსაა თიაზიდის მსგავსი შარდმდენებისა, რომლებიც აინჰიბირებენ ნატრიუმის იონების რეაბსორბციას ჰენლეს მარყუჟის კორტიკალურ სეგმენტში. ამას თან ახლავს ნატრიუმის, ქლორიდის იონებისა და, უფრო მცირე რაოდენობით, კალიუმის და მაგნიუმის იონების ექსკრეციის მომატება, რაც იწვევს დიურეზის გაძლიერებას და ანტიჰიპერტენზიულ ეფექტს.

II და III ფაზის კლინიკურ კვლევებში, ინდაპამიდის გამოყენებამ მონოთერაპიის სახით დოზებით, რომლებიც არ იწვევენ გამოხატულ შარდმდენ ეფექტს, იწვევდა 24-საათიან ანტიჰიპერტენზიულ ეფექტს.

ინდაპამიდის ანტიჰიპერტენზიული აქტივობა იწვევს დიდი არტერიების ელასტიურობის ინდექსის გაუმჯობესებას და საერთო პერიფერიული და არტერიოლური წინააღმდეგობის შემცირებას.

ინდაპამიდი ამცირებს მარცხენა პარკუჭის ჰიპერტროფიას.

გარკვეულ დოზებში მიიღება თიაზიდური და თიაზიდის მსგავსი შარდმდენების ოპტიმალურ თერაპიულ ეფექტს; თუმცა, დოზის შემდგომი გაზრდისას მატულობს არასასურველი რეაქციების სიხშირე. ამგვარად, დოზა არ უნდა იქნას გაზრდილი, თუ პრეპარატის რეკომენდებულ თერაპიულ გამიყენებისას არ აღინიშნება თერაპიული ეფექტის მიღწევა.

მოკლევადიანმა, საშუალოვადიანმა და გრძელვადიანმა კვლევებმა, რომლებშიც მიიღეს მონაწილეობა არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებმა, აჩვენა, რომ ინდაპამიდი:

  • არ მოქმედებს ლიპიდურ ცვლაზე, ტრიგლიცერიდების, ქოლესტერინის და დაბალი და მაღალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების კონცენტრაციის ჩათვლით;
  • არ მოქმედებს ნახშირწყლების მეტაბოლიზმზე, მათ შორის შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში.

ლიზინოპრილი

წარმოადგენს ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის (აგფ) ინჰიბიტორს, რომელიც თრგუნავს ანგიოტენზინ I-ის ანგიოტენზინ II-ად გარდაქმნას. ანგიოტენზინ II-ის კონცენტრაციის შემცირება იწვევს ალდოსტერონის სეკრეციის პირდაპირ შემცირებას. ლიზინოპრილი თრგუნავს ბრადიკინინის დეგრაგაციას და ზრდის პროსტაგლანდინების სინთეზს. ის ამცირებს პერიფერიულ სისხლძარღვოვან წინააღმდეგობას, არტერიულ წნევას (აწ), პრედატვირთვას და ფილტვის კაპილარულ წნევას. ქრონიკული გულის უკმარისობის (ქგუ) მქონე პაციენტებში ლიზინოპრილი ზრდის სისხლის მოცულობას წუთში და ზრდის მიოკარდიუმის ტოლერანტობას დატვირთვისადმი. უფრო მეტად აფართოებს არტერიებს, ვიდრე ვენებს. ზოგიერთი ეფექტი აიხსნება ქსოვილოვან რენინ-ანგიოტენზინის სისტემაზე ზემოქმედებით. ხანგრძლივი გამოყენებისას მცირდება მიოკარდიუმის და არტერიული კედლის რეზისტენტობის ტიპის ჰიპერტროფია.

ლიზინოპრილი აუმჯობესებს სისხლის მიმოქცევას იშემიზირებულ მიოკარდიუმში.

ქგუ-ს მქონე პაციენტებში აგფ ინჰიბიტორები ზრდიან სიცოცხლის მოსალოდნელ ხანგრძლივობას;

პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მიოკარდიუმის ინფარქტი ანამნეზში გულის უკმარისობის კლინიკური გამოვლინებების გარეშე, ლიზინოპრილი ანელებს მარცხენა პარკუჭის დისფუნქციის პროგრესირებას. ლიზინოპრილი მოქმედებას იწყებს შინაგანად მიღებიდან 1 საათის განმავლობაში. მაქსიმალური ეფექტი მიიღწევა 6-7 საათის განმავლობაში; ეფექტის ხანგრძლივობაა 24 საათია. არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში ეფექტი ვლინდება მკურნალობის დაწყებიდან პირველივე დღეების განმავლობაში; სტაბილური ეფექტი მიიღწევა მკურნალობიდან 1-2 თვის განმავლობაში. არტერიული წნევის გამოხატული მომატების შემთხვევები პრეპარატის მიღების მკვეთრი შეწყვეტის შემდეგ არ არის დარეგისტრირებული.

ლიზინოპრილი ამცირებს როგორც არტერიულ წნევას, ასევე ალბუმინურიას. ჰიპერგლიკემიის მქონე პაციენტებში ლიზინოპრილი ხელს უწყობს გლომერულური ენდოთელიუმის დარღვეული ფუნქციის აღდგენას. შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში, ლიზინოპრილი გავლენას არ ახდენს სისხლის პლაზმაში გლუკოზის კონცენტრაციაზე; პრეპარატის მიღება არ არის ასოცირებული ჰიპოგლიკემიის გაზრდილ რისკთან.

ფარმაკოკინეტიკა

ინდაპამიდი

მოქმედი ნივთიერებით დაფარულია სპეციალური მატარებლი მატრიქსი, რომელიც უზრუნველყოფს ინდაპამიდის ნელ, კონტროლირებულ გამოთავისუფლებას კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში.

შეწოვა

გამოთავისუფლებული ინდაპამიდი სწრაფად და სრულად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში. საკვების მიღება უმნიშვნელოდ ახანგრძლივებს ინდაპამიდის შეწოვის დროს, ამავე დროს გავლენას არ ახდენს აბსორბციის ხარისხზე.

ინდაპამიდის Cmax მიიღწევა ერთჯერადი დოზის მიღებიდან 12 საათის შემდეგ. პრეპარატის მრავალჯერადი მიღებისას სისხლის პლაზმაში პრეპარატის კონცენტრაციის ცვლილებები მიღებებს შორის თანაბრდება.

შეინიშნება პრეპარატის შეწოვის მაჩვენებლების ინდივიდუალური ვარიაბელობა.

განაწილება

პრეპარატის დაახლოებით 79% უკავშირდება სისხლის პლაზმის ცილებს. ნახევარგამოყოფის პერიოდი (T 1/2) შეადგენს 14-24 საათს (საშუალოდ 18 საათს). წონასწორული კონცენტრაციები მიიღწევა თერაპიის დაწყებიდან 7 დღის შემდეგ. მრავალჯერადი მიღება არ იწვევს პრეპარატის დაგროვებას.

გამოყოფა

ინდაპამიდი გამოიყოფა ძირითადად არააქტიური მეტაბოლიტების სახით თირკმელების მეშვეობით (მიღებული დოზის 70%) და კუჭ-ნაწლავის მეშვეობით (22%).

ფარმაკოკინეტიკა პაციენტთა განსაკუთრებულ ჯგუფებში

თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტები

ინდაპამიდის ფარმაკოკინეტიკა არ იცვლება თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

ლიზინოპრილი

შეწოვა

ლიზინოპრილის შინაგანად მიღებისას პრეპარატის დაახლოებით 25% შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში. საკვების მიღება გავლენას არ ახდენს შეწოვაზე. აბსორბციის საშუალო სიჩქარეა 30%; ბიოშეღწევადობაა 29%.

განაწილება

მაქსიმალური კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში (Cmax) მიიღწევა შინაგანი მიღებიდან 6-8 საათის შემდეგ. შეკავშირება სისხლის პლაზმის ცილებთან დაბალია. ლიზინოპრილი ცუდად აღწევს ჰემატოენცეფალურ ბარიერში.

მეტაბოლიზმი

ადამიანის ორგანიზმში ლიზინოპრილი არ ექვემდებარება ბიოტრანსფორმაციას.

გამოყოფა

ნახევარგამოყოფის პერიოდი (T 1/2) 12 საათია.

ფარმაკოკინეტიკა პაციენტთა განსაკუთრებულ ჯგუფებში

პაციენტები გულის ქრონიკული უკმარისობით

გქუ-ს მქონე პაციენტებში ლიზინოპრილის აბსორბცია და კლირენსი მცირდება. პაციენტების ამ კატეგორიაში ლიზინოპრილის აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა მცირდება დაახლოებით 16%-ით. პაციენტები თირკმლის უკმარისობით

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა იწვევს ლიზინოპრილის AUC-ის („კონცენტრაცია-დროის“ მრუდის ქვეშ არსებული ფართობი) და ნახევარგამოყოფის პერიოდის ზრდას, მაგრამ ეს ცვლილებები კლინიკურად მნიშვნელოვანი ხდება მხოლოდ მაშინ, როდესაც გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარე (გფს)30 მლ/წთ/1.73 მ2 სხეულის ზედაპირის ფართობზე ქვევით ეცემა. თირკმლის მსუბუქი და ზომიერი უკმარისობის დროს (კრეატინინის კლირენსი (კკ) 30-დან 80 მლ/წთ-მდე), AUC-ის საშუალო მნიშვნელობა იზრდება 13%-ით, მაშინ, როდესაც თირკმლის მძიმე უკმარისობის დროს (კკ 5-დან 30 მლ/წთ-მდე) აღინიშნება AUC-ის საშუალო მნიშვნელობის ზრდა 4.5-ჯერ.

პაციენტები ღვიძლის უკმარისობით

ღვიძლის ციროზით მქონე პაციენტებში ლიზინოპრილის შეწოვა მცირდება (დაახლოებით 30%-ით), თუმცა პრეპარატის მოქმედება იზრდება (დაახლოებით 50%-ით) ჯანმრთელ მოხალისეებთან შედარებით კლირენსის შემცირების გამო.

ხანდაზმული ასაკის პაციენტები (65 წელზე მეტი)

ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში ლიზინოპრილის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში და „კონცენტრაცია-დროის“ მრუდის ქვეშ არსებული ფართობი 2-ჯერ მეტია, ვიდრე უფრო ახალგაზრდა პაციენტებში.

გამოყენების ჩვენებები

ესენციური არტერიული ჰიპერტენზია (პაციენტები, რომლებსაც ესაჭიროებათ კომბინირებული თერაპია).

უკუჩვენებები

  • მომატებული მგრძნობელობა ლიზინოპრილის ან სხვა აგფ ინჰიბიტორების მიმართ.
  • მომატებული მგრძნობელობა ინდაპამიდის ან სხვა სულფონამიდის წარმოებულების მიმართ.
  • მომატებული მგრძნობელობა პრეპარატის დამხმარე ნივთიერებების მიმართ.
  • ანგიონევროზული შეშუპება ანამნეზში, მათ შორის აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებასთან დაკავშირებული კვინკეს შეშუპება.
  • მემკვიდრეობითი ან იდიოპათიური ანგიონევროზული შეშუპება.
  • თირკმლის მძიმე უკმარისობა (კრეატინინის კლირენსი <30 მლ/წთ).
  • ღვიძლის ენცეფალოპათია ან ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევები.
  • ჰიპოკალიემია.
  • პრეპარატ დიროტონ® პლუსისა და ალისკირენის შემცველი პრეპარატების ერთდროული გამოყენება შაქრიანი დიაბეტით და/ან თირკმლის ზომიერი და მძიმე უკმარისობით (გორგლოვანი ფილტრაციის სიჩქარე (გფს) 60 მლ/წთ ნაკლები/ 1.73 მ2 სხეულის ზედაპირის ფართობიზე) დაავადებულ პაციენტებში.
  • ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტებთან ((არა II)) ერთდროული გამოყენება დიაბეტური ნეფროპათიით დაავადებულ პაციენტებში.
  • ნეიტრალური ენდოპეპტიდაზას ინჰიბიტორებთან (მაგალითად, პრეპარატებთან, რომლებიც შეიცავენ საკუბიტრილს) ერთდროული გამოყენება ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების მაღალი რისკის გამო.
  • ორსულობა და ძუძუთი კვება.
  • 18 წლამდე ასაკი (ეფექტურობა და უსაფრთხოება დადგენილი არ არის).
  • ლაქტოზას აუტანლობა, გალაქტოზემია, გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბციის სინდრომი.

სიფრთხილით გამოყენება

აორტის სტენოზი, ჰიპერტროფიული ობსტრუქციული კარდიომიოპათია, ცერებროვასკულური დაავადებები (თავის ტვინის სისხლის მიმოქცევის უკმარისობის ჩათვლით), გულის იშემიური დაავადები, კორონარული უკმარისობა, მძიმე აუტოიმუნური სისტემური შემაერთებელი ქსოვილის დაავადებები (მათ შორის სისტემური წითელი მგლურა, სკლეროდერმია), მიელოსუპრესია, შაქრიანი დიაბეტი, ჰიპერკალიემია, თირკმლის არტერიის ორმხრივი სტენოზი, თირკმლის არტერიის სტენოზი ერთი თირკმლის მქონე პაციენტებში, თირკმლის ტრანსპლანტაციის შემდგომი მდგომარეობა, თირკმლის უკმარისობა, აზოტემიია, პირველადი ალდოსტერონიზმი, დიეტა მარილის შეზღუდული გამოყენებით, მოცირკულირე სისხლის მოცულობის შემცირებასთან დაკავშირებული მდგომარეობები ( ღებინების და დიარეის ჩათვლით), ხანდაზმული პაციენტები, ღვიძლის უკმარისობა.

დასუსტებული პაციენტები ან პაციენტები, რომლებიც ღებულობენ კომბინირებულ თერაპიას სხვა ანტიარითმულ პრეპარატებით და პრეპარატებთან, რომლებსაც შეუძლიათ გამოიწვიონ QT ინტერვალის გახანგრძლივება, და ასევე „პირუეტის“ ტიპის პოლიმორფული პარკუჭოვანი ტაქიკარდია (იხ. განყოფილება „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან“); ერთდროული გამოყენება პრეპარატებთან, რომლებიც შეიცავენ ალისკირენს ან ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტებთან (არა II)) (არტერიული ჰიპოტენზიის, ჰიპერკალიემიის და თირკმლის უკმარისობის განვითარების გაზრდილი რისკი რაას-ის ორმაგი ბლოკადის დროს); სითხისა და ელექტროლიტური ბალანსის დარღვევა; ელექტროკარდიოგრამაზე QT ინტერვალის გახანგრძლივება; ჰემოდიალიზის ჩატარება მაღალი ნაკადის მემბრანების გამოყენებით ან დესენსიბილიზაცია დაბალი სიმკვრივის ლიპოპროტეინების (დსლპ) აფერეზის პროცედურის დაწყებამდე; სისხლის შრატში შარდმჟავას მაღალი კონცენტრაცია; ჰიპერპარათირეოზი; ნეგროიდული რასის პაციენტებში; სპორტსმენებში (შესაძლებელია დადებითი რეაქცია დოპინგის კონტროლის დროს).

გამოყენება ორსულობისა და ძუძუთი კვების დროს

ორსულობა

პრეპარატ დიროტონ® პლუსის გამოყენება ორსულობის დროს უკუნაჩვენებია.

ორსულ ქალებში პრეპარატ დიროტონ® პლუსის გამოყენების ადეკვატურად კონტროლირებადი კლინიკური კვლევები არ ჩატარებულა. ორსულობის დადგომისას პრეპარატ დიროტონ® პლუსის მიღება დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს. ორსულობის დამგეგმავმა პაციენტებმა უნდა შეწყვიტონ პრეპარატ დიროტონ® პლუსის მიღება და მიმართონ ექიმს დადგენილი უსაფრთხოების პროფილის მქონე სხვა ჰიპოტენზიული პრეპარატის შერჩევის მიზნით ორსულობის დროს.

ინდაპამიდი

ამჟამად, ორსულობის დროს ინდაპამიდის გამოყენების შესახებ არ არსებობს საკმარისი მონაცემები (აღწერილია 300-ზე ნაკლები შემთხვევა).

ორსულობის III ტრიმესტრში თიაზიდური დიურეზულების ხანგრძლივმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპოვოლემია დედასთან და საშვილოსნო-პლაცენტარული სისხლის ნაკადის შემცირება, რაც იწვევს ფეტოპლაცენტალურ იშემიას და ნაყოფის განვითარების შეფერხებას.

სიფრთხილის ზომის სახით რეკომენდებულია ორსულობის დროს ინდაპამიდის გამოყენების თავიდან აცილება.

ლიზინოპრილი

ორსული ქალების მიერ აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებამ II‒III ტრიმესტრში შეიძლება გამოიწვიოს ნაყოფის ან ახალშობილის სიკვდილი. ნაჩვენებია ახალშობილებისა და ჩვილობის ასაკის ბავშვების გულდასმითი კონტროლი, რომელთა დედებიც პრენატალურ პერიოდში ღებულობდნენ აგფ ინჰიბიტორებს, რათა გამოვლინდეს არტერიული წნევის შესაძლო მნიშვნელოვანი შემცირება, ოლიგურია და ჰიპერკალიემია. ახალშობილებში შესაძლებელია ოლიგოჰიდრამნიონი, და ასევე სახის ძვლების ჰიპოპლაზია, სახის და თავის ქალის ძვლების დეფორმაციები, ფილტვის ჰიპოპლაზია და თირკმელების განვითარების დარღვევა.

ლიზინოპრილს შეუძლია პლაცენტური ბარიერის გავლა. რეპროდუქციული ასაკის ქალებმა

უნდა გამოიყენონ კონტრაცეფციის საიმედო მეთოდები. ლიზინოპრილით მკურნალობა არ უნდა დაიწყოს ორსულობის დროს.

ძუძუთი კვება

პრეპარატ დიროტონ® პლუსის გამოყენება უკუნაჩვენებია ძუძუთი კვების დროს.

ინდაპამიდი

უცნობია, გამოიყოფა თუ არა ინდაპამიდი ან მისი მეტაბოლიტები დედის რძესთან ერთად. ახალშობილს შეიძლება განუვითარდეს მომატებული მგრძნობელობა სულფონამიდის წარმოებულების მიმართ და ჰიპოკალიემია. ამრიგად, ახალშობილისთვის/ჩვილისთვის რისკი არ შეიძლება გამოირიცხოს. ინდაპამიდი ჰგავს თიაზიდურ შარდმდენებს, რომელთა გამოყენებაც იწვევს დედის რძის გამოყოფის შემცირებას ან ლაქტაციის დათრგუნვასაც კი. ინდაპამიდი არ უნდა

გამოიყენოთ ძუძუთი კვების დროს.

ლიზინოპრილი

არ არსებობს მონაცემები ლიზინოპრილის დედის რძეში შეღწევის შესახებ. ლიზინოპრილით მკურნალობის დროს ძუძუთი კვება უნდა შეწყდეს.

მიღების წესი და დოზირება

გამოყენების წესი

პერორალურად. პრეპარატ დიროტონ® პლუსის მიღება შესაძლებელია საკვების მიღების მიუხედავად.

დოზები

როგორც წესი, კომბინირებული პრეპარატები ფიქსირებული დოზით არ უნდა იქნას გამოყენებული

საწყისი თერაპიისთვის. პრეპარატ დიროტონ® პლუსი ენიშნებათ ზრდასრულ პაციენტებს, რომლებთანაც მიღწეულია არტერიული ჰიპერტენზიის ადეკვატური კონტროლი ლიზინოპრილის და ინდაპამიდის მიღების ფონზე, რომლებსაც პაციენტი ღებულობს ერთდროულად იმავე დოზებით, როგორც კომბინირებულ პრეპარატს.

რეკომენდებული დოზა შეადგენს 1 კაფსულას დღე-ღამეში, სასურველია დილით, ყოველდღე ერთსა და იმავე დროს. მაქსიმალური სადღეღამისო დოზაა 1 კაფსულა.

სიმპტომური არტერიული ჰიპოტენზიის განვითარების დროს პრეპარატ დიროტონ® პლუსით მკურნალობის დაწყებისას პაციენტი უნდა დაწვეს ზურგზე, შეაჩეროს პრეპარატის მიღება და მიმართოთ ექიმს. ტრანზიტორული არტერიული ჰიპოტენზია ჩვეულებრივ არ საჭიროებს პრეპარატის მიღების მოხსნას; თუმცა, უნდა შეფასდეს დოზის შემცირების საჭიროება.

დოზის შერჩევის აუცილებლობის შემთხვევაში სამკურნალო საშუალებები ინდაპამიდი და ლიზინოპრილი ცალ-ცალკე უნდა იქნას გამოყენებული.

პრეპარატის მიღების გამოტოვება

თუ დაგავიწყდათ პრეპარატ დიროტონ® პლუსის კაფსულის მიღება, მიიღეთ შემდეგი დოზა ჩვეულ დროს. არ მიიღოთ ორი კაფსულა ერთდროულად გამოტოვებული დოზის კომპენსირების მიზნით.

პაციენტთა განსაკუთრებული ჯგუფები

პაციენტები თირკმლის უკმარისობით

პრეპარატ დიროტონ® პლუსით მკურნალობის დროს აუცილებელია გაკონტროლდეს თირკმლის ფუნქცია, და ასევე კალიუმის და ნატრიუმის შემცველობა სისხლის პლაზმაში. თირკმლის ფუნქციის გაუარესების შემთხვევაში პრეპარატი დიროტონ® პლუსი უნდა მოიხსნას და შეიცვალოს ინდივიდუალურად შერჩეული პრეპარატებით.

18 წლამდე ასაკის ბავშვები და მოზარდები

პრეპარატ დიროტონ® პლუსის უსაფრთხოება და ეფექტურობა ბავშვებსა და მოზარდებში დადგენილი არ არის.

ხანდაზმული პაციენტები (65 წელზე მეტი ასაკის)

მოცემული პრეპარატი სიფრთხილით უნდა იქნას გამოყენებული ხანდაზმულ პაციენტებში.

უნდა კონტროლდებოდეს სისხლის პლაზმაში კრეატინინის კონცენტრაცია და შეფასდეს მისი შესაბამისობა ასაკის, წონისა და სქესის მიხედვით.

გვერდითი მოვლენები

არასასურველი რეაქციების სიხშირე წარმოდგენილია ცალ-ცალკე ლიზინოპრილისა და ინდაპამიდისთვის.

ინდაპამიდთან დაკავშირებული

ყველაზე ხშირად დაფიქსირებული არასასურვებული რეაქციები, რომლებზეც შემოდიოდა შეტყობინებები, იყო ჰიპოკალიემია, მომატებული მგრძნობელობის რეაქციები, ძირითადად დერმატოლოგიური, ალერგიული და ასთმური რეაქციებისადმი მიდრეკილების მქონე პაციენტებში და ასევე მაკულოპაპულური გამონაყარი. არასასურველი რეაქციების უმეტესი ნაწილი (ლაბორატორიული და კლინიკური ცვლილებები) ატარებს დოზადამოკიდებულ ხასიათს.

ლიზინოპრილთან დაკავშირებული

ყველაზე გავრცელებულ არასასურველ რეაქციებს მიეკუთვნება თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი, დაღლილობა, დიარეა, მშრალი ხველა და გულისრევა.

შემდეგი არასასურველი მედიკამენტოზური რეაქციები დარეგისტრირებული იყო ინდაპამიდისა და ლიზინოპრილის იზოლირებული გამოყენებისას.

არასასურველი რეაქციები წარმოდგენილია წარმოქმნის სიხშირის მიხედვით: ძალიან ხშირი (≥1/10), ხშირი (≥1/100-დან <1/10-მდე), არახშირი (≥1/1,000-დან <1/100-მდე), იშვიათი (≥1/10,000-დან <1/1,000-მდე), ძალიან იშვიათი (<1/10,000), სიხშირე უცნობია (სიხშირის შეფასება შეუძლებელია ხელმისაწვდომი მონაცემების საფუძველზე).

სისტემურ-ორგანული კლასი

არასასურველი რეაქციები

სიხშირე

ინდაპამიდი

ლიზინოპრილი

დარღვევები სისხლისა და ლიმფური სისტემის მხრივ

ჰემოგლობინის და ჰემატოკრიტის შემცვეელობის დაქვეითება

-

იშვიათად

თრომბოციტოპენია, ლეიკოპენია, აგრანულოციდოზი, ჰემოლიზური ანემია

ძალიან

იშვიათად

იშვიათად

აპლასტიური ანემია

ძალიან იშვიათად

-

ძვლის ტვინის სისხლწაროქმნის დათრგუნვა, ნეიტროპენია, ანემია ლიმფადენოპათია

-

ძალიან იშვიათად

დარღვევები იმუნური სისტემის მხრივ

აუტოიმუნური დარღვევები

-

ძალიან იშვიათად

ანაფილაქსიური/ანაფილაქტოიდური რეაქციები

-

სიხშირე უცნობია

ენდოკრინული დარღვევები

ანტიდიურეზული ჰორმონის არაადეკვატური სეკრეციის სინდრომი

-

იშვიათად

მეტაბოლიზმისა და კვების დარღვევები

ჰიპერკალციემია

ძალიან იშვიათად

-

ჰიპოგლიკემია

-

ძალიან იშვიათად

ჰიპოკალიემია

ხშირად

-

ჰიპონატრიემია

არახშირად

-

ჰიპომაგნემია

იშვიათად

-

ჰიპოქლორემია

იშვიათად

-

ფსიქიკური დარღვევები

ემოციური ლაბილობა, ძილის დარღვევები, ჰალუცინაციები

-

არახშრად

გონების აღრევა

-

იშვიათად

დეპრესია

-

სიხშირე უცნობია

დარღვევები ნერვული სისტემის მხრივ

თავბრუსხვევა

-

ხშირად

თავის ტკივილი

იშვიათად

ხშირად

პარესთეზია, ვერტიგო

იშვიათად

არახშრად

გემოვნების აღქმის დარღვევა

-

არახშირად

მომატებული მოთენთილობა

იშვიათად

არახშირად

პაროსმია

-

იშვიათად

გულის წასვლა

სიხშირე უცნობია

სიხშირე უცნობია

დარღვევები მხედველობის ორგანოს მხრივ

მიოპია, არამკვეთრი მხედველობა, მხედველობის დარღვევა, მწვავე დახურულკუთხოვანი გლაუკომა, ქორიოიდალური გამონაჟონი

სიხშირე უცნობია

-

დარღვევები გულის მხრივ

გულისცემის შეგრძნება, მიოკარდის ინფარქტი (მომატებული რისკის მქონე პაციენტებიში არტერიული წნევის გამოხატული დაქვეითების გამო), ტაქიკარდია

-

არახშირად

არითმია

ძალიან იშვიათად

-

პოლიმორფული პარკუჭოვანი „პირუეტის“ ტიპის ტაქიკარდია (პოტენციური ლეტალური შედეგით)

სიხშირე უცნობია

-

დარღვევები სისხლძარღვების მხრივ

ორთოსტატიური ჰიპოტენზია და მასთან დაკავშირებული სიმპტომები

-

ხშირად

თვინის სისხლის მიმოქცევის მწვავე დარღვევები(მომატებული რისკის მქონე პაციენტებში არტერიული წნევის გამოხატული დაქვეითების გამო), რეინოს სინდრომი

-

არახშირად

გამოხატული არტერიული ჰიპოტენზია

ძალიან იშვიათად

-

დარღვევები სასუნთი სისტემის, მკერდის და შუასაყარის ორგანოების მხრივ

ხველება

-

ხშირად

რინიტი

-

არახშირად

ბრონქოსპაზმი, ალერგიული ალვეოლიტი, ეოზინოფილური პნევმონია, სინუსიტი

-

ძალიან იშვიათად

კუჭ-ნაწლავური დარღვევები

დიარია

-

ხშირად

ღებინება

არახშრად

ხშირად

გულისრევა

იშვიათად

არახშირად

დისპეპსია, ტკივილი მუცელში

-

არახშირად

ყაბზობა

იშვიათად

-

პირის სიმშრალე

იშვიათად

იშვიათად

პანკრეატიტი

ძალიან იშვიათად

ძალიან იშვიათად

ნაწლავის ანგიონევროზული შეშუპება

-

ძალიან იშვიათად

დარღვევები ღვიძლისა და ნაღვლგამომყოფი გზების მხრივ

ღვიძლ-ქსოვილოვანი და ქოლესტატიური ჰეპატიტი, სიყვითლე, ღვიძლის უკმარისობა

-

ძალიან იშვიათად

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

ძალიან იშვიათად

-

ღვიძლის უკმარისობის შემთხვევაში, შეიძლება გავითარდეს ღვიძლის ენცეფალოპათიები, ჰეპატიტი

სიხშირე უცნობია

-

დარღვევები კანისა და კანქვეშა ქსოვილის მხრივ

ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები, მაკულოპაპულოზური გამონაყარი

ხშირად

-

პურპურა

არახშირად

-

კანის ქავილი, გამონაყარი

-

არახშირად

ჰიპერმგრძნობელობა/ანგიონევრზული შეშუპება (სახის, კიდურების, ტუჩის, ენის, სახმო იოგების ან/და ხორხის ანგიონევროზული შეშუპება), ალოპეცია, ფსორიაზი

-

იშვიათად

ანგიონევროზული შეშუპება, ჭინჭრის ციება

ძალიან იშვიათად

იშვიათად

ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზი, სტივენს-ჯონსის სინდრომი

ძალიან იშვიათად

ძალიან იშვიათად

მრავალფორმული ერითემა, პემფიგუს ვულგარისი, ოფლიანობა, კანის კეთილთვისებიანი ლიმფადენოზი

-

ძალიან იშვიათად

მწვავე სისტემური წითელი მგლურას მქონე პაციენტების მდგომარეობის შესაძლო გაუარესება, ფოტომგრძნობელობა

სიხშირე უცნობია

-

დარღვევები თირკმელებისა და შარდგამომყოფი გზების მხრივ

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

-

ხშირად

თირკმლის მწავავე უკმარისობა, ურემია

-

იშვიათად

ოლიგურია, ანურია

-

ძალიან იშვიათად

თირკმლის უკმარისობა

ძალიან იშვიათად

-

დარღვევები კუნთოვანი, ძვლოვანი და შემაერთებელი ქსოვილის მხრივ

კუნთების სპაზმი, კუნთოვანი სისუსტე, რაბდომიოლიზი, მიალგია

სიხშირე უცნობია

-

დაღვევები რეპროდუქციული სისტემის და სარძევე ჯირკვლების მხრივ

პოტენციის დაქვეითება

-

არახშირად

ერექციული დისფუნქცია

არახშრად

-

გინეკომასტია

-

იშვიათად

ზოგადი დარღვევები და რეაქციები შეყვანის ადგილას

ასთენია

-

არახშირად

ლაბორატორიული და ინსტრუმენტული მონაცემები

ჰიპერკალიემია, კრეატინინის და შარდოვანას კონცენტრაციების მომატება

-

არახშირად

„ღვიძლისმიერი“ ფერმენტების აქტივობის მომატება

სიხშირე უცნობია

არახშირად

ჰიპერბილირუბინემია, ჰიპონატრიემია

-

იშვიათად

ეკგ-ზე QT ინტერვალის გაზრდა, შარდმჟავას და გლუკოზის კონცენტრაციების მომატება

სიხშირე უცნობია

-

ცალკეული არასასურველი რეაქციების აღწერა

ინდაპამიდთან დაკავშირებული

II და III ფაზის კვლევების ფარგლებში, რომლებშიც შედარებული იყო ინდაპამიდი 1.5 მგ და 2.5 მგ დოზირებით, გამოვლინდა ინდაპამიდის დოზადამოკიდებული ზემოქმედება კალიუმის დონეზე სისხლის პლაზმაში:

  • ინდაპამიდი 1.5 მგ: სისხლის პლაზმაში დაფიქსირდა კალიუმის კონცენტრაცია 3.4 მმოლ/ლ-ზე ნაკლები, პაციენტების 10%-ში, ხოლო სისხლის პლაზმაში კალიუმის კონცენტრაცია 3.2 მმოლ/ლ-ზე ნაკლები დაფიქსირდა პაციენტების 4%-ში თერაპიის დაწყებიდან 4-6 კვირის შემდეგ. თერაპიის 12 კვირის შემდეგ სისხლის პლაზმაში კალიუმის კონცენტრაციის საშუალო შემცირება შეადგენდა 0.23 მმოლ/ლ.
  • ინდაპამიდი 2.5 მგ: სისხლის პლაზმაში აღინიშნა კალიუმის კონცენტრაცია 3.4 მმოლ/ლ-ზე ნაკლები, პაციენტების 25%-ში, ხოლო სისხლის პლაზმაში კალიუმის კონცენტრაცია 3.2 მმოლ/ლ-ზე ნაკლები დაფიქსირდა პაციენტების 10%-ში თერაპიის დაწყებიდან 4-6 კვირის შემდეგ. თერაპიის 12 კვირის შემდეგ სისხლის პლაზმაში კალიუმის კონცენტრაციის საშუალო შემცირება შეადგენდა 0.41 მმოლ/ლ.

ლიზინოპრილთან დაკავშირებული

კანის კეთილთვისებიანი ლიმფადენოზი

აღწერილია სიმპტომთა კომპლექსი, რომელიც შეიძლება მოიცავდეს ერთს ან რამoდენიმეს შემდეგი სიმპტომებიდან: ცხელება, ვასკულიტი, მიალგია, ართრალგია/ართრიტი, დადებითი რეაქცია ანტინუკლეარულ ანტისხეულებზე (ანა), ერითროციტების დალექვის სიჩქარის მომატება (ედს), ეოზინოფილია და ლეიკოციტოზი, კანისმიერი გამონაყარი, ფოტოსენსიბილიზაცია ან სხვა ცვლილებები კანის მხრივ.

შეტყობინება არასასურველი რეაქციების შესახებ

შეტყობინებას საეჭვო არასასურველი რეაქციების შესახებ სამკურნალო საშუალების რეგისტრაციის შემდეგ აქვს დიდი მნიშვნელობა. ეს იძლევა საშუალებას გაგრძელდეს სამკურნალო საშუალების „სარგებლი/რისკის“ შეფარდების მუდმივი მონიტორინგი. ჯანდაცვის სპეციალისტებს მოეთხოვებათ მოგვაწოდონ შეტყობინება ნებისმიერი საეჭვო არასასურველი რეაქციის შესახებ ინფორმაციის შეგროვების ეროვნული სისტემის მეშვეობით.

დოზის გადაჭარბება

ინდაპამიდის დოზის გადაჭარბება

არ დაფიქსირებულა ტოქსიკური ეფექტები ინდაპამიდის დოზის გადარჭარბებისას, ძალიან მაღალი დოზებით დროსაც კი (40 მგ-მდე, ესე იგი თერაპიულ დოზაზე 27-ჯერ მეტი).

პრეპარატით მწვავე ინტოქსიკაციის სიმპტომები, უპირველეს ყოვლისა, დამოკიდებულია წყალ-ელექტროლიტური დისბალანსზე (ჰიპონატრიემია, ჰიპოკალიემია). დოზის გადაჭარბების კლინიკური გამოვლინებები შეიძლება მოიცავდეს გულისრევას, ღებინებას, არტერიული წნევის დაწევას, კრუნჩხვებს, თავბრუსხვევას, ძილიანობას, ცნობიერების აღრევას, პოლიურიას ან ოლიგურიას, რაც იწვევს ანურიას (ჰიპოვოლემიის გამო).

გადაუდებელი დახმარების ზომებს მიეკუთვნება ორგანიზმიდან პრეპარატის გამოდევნა, კუჭის ამორეცხვა და/ან აქტივირებული ნახშირის მიღება წყალ-ელექტროლიტური ბალანსის აღდგენით.

ლიზინოპრილის დოზის გადაჭარბება

სიმპტომები: არტერიული წნევის გამოხატული დაქვეითება, პირის სიმშრალე, ძილიანობა, შარდის შეკავება, ყაბზობა, შფოთვა, გაღიზიანებადობა.

მკურნალობა: სიმპტომური თერაპია, ნატრიუმის ქლორიდის 0.9%-იანი ხსნარისა და ვაზოპრესორების ინტრავენური შეყვანა (უკუჩვენების არარსებობისას), არტერიული წნევის კონტროლი და სითხისა და ელექტროლიტური ბალანსის კონტროლი. შესაძლოა ჰემოდიალიზის ჩატარება (იხ. "სიფრთხილის ზომები" - "ჰემოდიალიზზე მყოფი პაციენტები").

ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან

ურთიერთქმედება ინდაპამიდთან

კომბინაციები, რომელთა გამოყენებაც არ არის რეკომენდებული

ლითიუმის პრეპარატები

ინდაპამიდისა და ლითიუმის პრეპარატების ერთდროული გამოყენებისას ისევე, როგორც უმარილო დიეტის დაცვისას, შესაძლოა სისხლის პლაზმაში გაიზარდოს ლითიუმის დონე გამოყოფის შემცირების გამო, რაც იწვევს ინტოტოქსიკაციას. აუცილებლობის შემთხვევაში, შესაძლებელია დიურეზულების კომბინირებული გამოყენება ლითიუმის პრეპარატებთან; თუმცა, აუცილებელია პრეპარატების დოზის გულდასმით შერჩევა და სისხლის პლაზმაში ლითიუმის დონის რეგულარული კონტროლის ჩატარება.

კომბინაციები, რომლებიც მოითხოვენ სიფრთხილეს

პრეპარატები, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიონ „პირუეტის“ ტიპის პოლიმორფული პარკუჭოვანი ტაქიკარდია:

  • IA კლასის (ქინიდინი, ჰიდროქინიდინი, დიზოპირამიდი, პროკაინამიდი) და IC კლასის (ფლეკაინიდი) ანტიარითმული საშუალებები;
  • III კლასის ანტიარითმული საშუალებები (ამიოდარონი, სოტალოლი, დოფეტილიდი, იბუტილიდი, ბრეტილიუმი, დრონედარონი);
  • ზოგიერთი ანტიფსიქოზური პრეპარატები: ფენოთიაზინები (ქლორპრომაზინი, ციამემაზინი,

ლევომეპრომაზინი, თიორიდაზინი, ტრიფლუოპერაზინი, ფლუფენაზინი), ბენზამიდები (ამისულპრიდი, სულპირიდი, სულტოპრიდი, ტიაპრიდი), ბუტიროფენონები (დროპერიდოლი, ჰალოპერიდოლი), სხვა ანტიფსიქოზური საშუალებები (პიმოზიდი, სერტინდოლი);

  • ანტიდეპრესანტები: ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, სეროტონინის უკუმიტაცების შერჩევითი ინჰიბიტორები (ციტალოპრამი, ესციტალოპრამი);
  • ანტიბაქტერიული საშუალებები: ფტორქინოლონები (ლევოფლოქსაცინი, მოქსიფლოქსაცინი, სპარფლოქსაცინი, ციპროფლოქსაცინი); მაკროლიდები (ერითრომიცინი ინტრავენური შეყვანისას, აზითრომიცინი, კლარითრომიცინი, როქსითრომიცინი, სპირამიცინი), კო-ტრიმოქსაზოლი;
  • აზოლის რიგის სოკოსსაწინააღმდეგო საშუალებები (ვორიკონაზოლი, იტრაკონაზოლი, კეტოკო-ნაზოლი, ფლუკონაზოლი);
  • მალარიის საწინააღმდეგო საშუალებები (ქინინი, ქლოროქინი, მეფლოქინი, ჰალოფანტრინი, ლუმეფანტრინი);
  • ანტიანგინალური საშუალებები (რანოლაზინი, ბეპრიდილი);
  • სიმსივნის საწინააღმდეგო პრეპარატები და იმუნოსუპრესანტები (ვანდეტანიბი, დარიშხანის ტრიოქსიდი, ოქსალიპლატინი, ტაკროლიმუსი, ანაგრელიდი);
  • ღებინების საწინააღმდეგო საშუალებები (ონდანსეტრონი);
  • საშუალებები, რომლებიც მოქმედებენ კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მოტორიკაზე (ციზაპრიდი, დომპერიდონი);
  • ანტიჰისტამინური საშუალებები (ასტემიზოლი, ტერფენადინი, მიზოლასტინი);
  • სხვა: პენტამიდინი, დიფემანილი, ვინკამინი (ი/ვენური), ვაზოპრესინი, ტერლიპრესინი, კეტანსერინი, პრობუკოლი, პროპოფოლი, სევოფლურანი, ტეროდილინი, ცილოსტაზოლი, მეტადონი.

პარკუჭოვანი არითმიის, კერძოდ, გულის რითმის დარღვევის -„პირუეტის“ ტიპის არითმიის- (რისკის ფაქტორი: ჰიპოკალიემია) გაზრდილი რისკი.

ნაჩვენებია სისხლის პლაზმაში კალიუმის შემადგენლობის განსაზღვრა და, აუცილებლობის შემთხვევაში, მისი კორექცია ინდაპამიდისა და ზემოთ აღნიშნული პრეპარატების კომბინირებული გამოყენების დაწყებამდე. აუცილებელია პაციენტის კლინიკური მდგომარეობის, სისხლის პლაზმაში ელექტროლიტების დონის და ელექტროკარდიოგრამის კონტროლი.

ჰიპოკალიემიის მქონე პაციენტებმა უნდა მიიღონ პრეპარატები, რომლებიც არ იწვევენ „პირუეტის“ ტიპის პოლიმორფულ პარკუჭოვან ტაქიკარდას.

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატები (სისტემური გამოყენებისას), მათ შორის ცოგ-2 სელექტიური ინჰიბიტორები, სალიცილატები მაღალი დოზით (≥3 გ/დღე-ღამეში).

შესაძლოა ინდაპამიდის ანტიჰიპერტენზიული ეფექტის შემცირება.

სითხის მნიშვნელოვანი დაკარგვისას შესაძლოა თირკმლის მწვავე უკმარისობის განვითარება (გორგლოვანი ფილტრაციის შემცირების გამო). ნაჩვენებია სითხის დანაკარგის შევსება და თირკმლის ფუნქციის გულდასმითი მონიტორინგი მკურნალობის დასაწყისში.

ანგიოტენზინ-გარდამქმნელი ფერმენტის ინჰიბიტორები

აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებას პაციენტებში სისხლის პლაზმაში ნატრიუმის დაბალი შემცველობით (განსაკუთრებით თირკმლის არტერიის სტენოზის მქონე პაციენტებში) თან ახლავს უეცარი არტერიული ჰიპოტენზიის და/ან თირკმლის მწვავე უკმარისობის რისკთან. პაციენტებისთვის არტერიული ჰიპერტენზიით და სისხლის პლაზმაში ნატრიუმის დონის შესაძლო შემცირებით დიურეზულების დანიშვნასთან დაკავშირებით, ნაჩვენებია:

  • დიურეზულების მოხსნა აგფ ინჰიბიტორების მიღებამდე სამი დღით ადრე. შემდგომში, აუცილებლობის შემთხვევაში, შესაძლებელია არაკალიუმდამზოგავი შარდმდენების მიღების აღდგენა.
  • ან თერაპის დაწყება აგფ ინჰიბიტორებით დაბალი დოზებიდან და დოზის თანდათანობით გაზრდით აუცილებლობისას.

გულის ქრონიკული უკმარისობის შემთხვევაში, აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობა უნდა დაიწყოს ყველაზე დაბალი დოზებით დიურეზულების დოზის შესაძლო წინასწარი შემცირებით.

ყველა შემთხვევაში ნაჩვენებია თირკმლის ფუნქციის კონტროლი აგფ ინჰიბიტორის დანიშვნის შემდეგ პირველი კვირების განმავლობაში (კრეატინინის კონცენტრაციები სისხლის პლაზმაში).

სხვა პრეპარატები, რომლებმაც შეიძლება გამოიწვიონ ჰიპოკალიემია : ამფოტერიცინ B (ი/ვ), გლუკო- და მინერალოკორტიკოსტეროიდები (სისტემური გამოყენებისას), ტეტრაკოზაქტიდი, საფაღარათო საშუალებები, რომლებიც ასტიმულირებენ ნაწლავის მოტორიკას.

ჰიპოკალიემიის მომატებული რისკი (ადიტიური ეფექტი).

ნაჩვენებია სისხლის პლაზმაში კალიუმის შემცველობის რეგულარული კონტროლი და, აუცილებლობის შემთხვევაში, მისი კორექცია. განსაკუთრებულ ყურადღებას საჭიროებენ პაციენტები, რომლებიც იღებენ საგულე გლიკოზიდებს.

რეკომენდებულია საფაღარათო საშუალებების გამოყენება, რომლებიც არ ასტიმულირებენ ნაწლავის მოტორიკას.

ბაკლოფენი

აღწერილია ანტიჰიპერტენზიული ეფექტის გაძლიერება.

მკურნალობის დასაწყისში პაციენტებისთვის აუცილებელია სითხის დანაკარგის ანაზღაურება და თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი.

საგულე გლიკოზიდები

ჰიპოკალიემიამ და/ან ჰიპომაგნიემიამ შეიძლება გააძლიეროს საგულე გლიკოზიდების ტოქსიკური ეფექტები.

ინდაპამიდისა და საგულე გლიკოზიდების კიმბინირებული გამოყენებისას, ნაჩვენებია სისხლის პლაზმაში კალიუმის შემცველობის კონტროლი და ეკგ. საჭიროების შემთხვევაში უნდა ჩატარდეს თერაპიის კორექცია.

კომბინაციები, რომლებიც საჭიროებენ განსაკუთრებულ ყურადღებას

ალოპურინოლი

ინდაპამიდთან ერთდროულად გამოყენებამ შეიძლება გაზარდოს ალოპურინოლის მიმართ ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციების განვითარების რისკი.

კალიუმის დამზოგავი დიურეზულები (ამილორიდი, სპირონოლაქტონი, ტრიამტერენი, ეპლერენონი)

კალიუმის დამზოგავი დიურეზულებისა და ინდაპამიდის კომბინირებული გამოყენება ეფექტურია ზოგიერთ პაციენტთან. ამისდამიუხედავად, არ შეიძლება იგნორირებული იყოს ჰიპოკალიემიის ან ჰიპერკალიემიის განვითარების რისკი (განსაკუთრებით შაქრიანი დიაბეტის ან თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში).

ნაჩვენებია სისხლის პლაზმაში კალიუმის შემცველობის კონტროლი და, საჭიროების შემთხვევაში, მისი კორექცია, ასევე ეკგ მონიტორინგი.

მეტფორმინი

ფუნქციური თირკმლის უკმარისობა, რომელიც შეიძლება წარმოიქმნას დიურეზულების, განსაკუთრებით მარყუჟოვანების, გამოყენებისას, ზრდის ლაქტოაციდოზის რისკს მეტფორმინის თანმხლები გამოყენებისას.

მეტფორმინი არ უნდა იქნას გამოყენებული, თუ კრეატინინის კონცენტრაცია აღემატება 15 მგ/ლ-ს (135 მკმოლი/ლ) მამაკაცებში და 12 მგ/ლ-ს (110 მკმოლი/ლ) ქალებში.

იოდშემცველი რენტგენოკონტრასტული პრეპარატები

დიურეზული საშუალებების გამოყენების დროს დეჰიდრატაციამ შეიძლება გაზარდოს თირკმლის მწვავე უკმარისობის განვითარების რისკი, განსაკუთრებით იოდშემცველი კონტრასტული პრეპარატების მაღალი დოზებით გამოყენებისას.

აუცილებელია სითხის დანაკარგის შევსება იოდშემცველი კონტრასტული პრეპარატების დანიშვნამდე არსებულ დონემდე.

ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, ანტიფსიქოტური პრეპარატები (ნეიროლეპტიკები)

ამ კლასების პრეპარატები აძლიერებენ ინდაპამიდის ანტიჰიპერტენზიულ ეფექტს და ზრდიან ორთოსტატული ჰიპოტენზიის რისკს (ადიტიური ეფექტი).

კალციუმის მარილები

კომბინირებული გამოყენებისას იზრდება ჰიპერკალციემიის რისკი თირკმელებით კალციუმის ექსკრეციის შემცირების გამო.

ციკლოსპორინი, ტაკროლიმუსი

სისხლის პლაზმაში შეიძლება გაიზარდოს კრეატინინის კონცენტრაცია ცირკულირებადი ციკლოსპორინის უცვლელი კონცენტრაციის შემთხვევაში, მოცირკულირე სისხლის ნორმალური მოცულობისა და სისხლის პლაზმაში ნატრიუმის ნორმალური შემცველობის შემთხვევაშიც კი.

კორტიკოსტეროიდული პრეპარატები, ტეტრაკოზაქტიდი (სისტემური გამოყენებიისას)

ანტიჰიპერტენზიული ეფექტის შემცირება (კორტიკოსტეროიდებით გამოწვეული სითხისა და ნატრიუმის იონების შეკავება).

ურთიერთქმედება ლიზინოპრილთან

სამკურნალო საშუალებების უკუნაჩვენები კომბინაციები

ალისკირენი

აგფ ინჰიბიტორების ალისკირენთან და ალისკირენის შემცველ პრეპარატებთან ერთდროულად მიღება შაქრიანი დიაბეტით და/ან თირკმლის ზომიერი ან მძიმე უკმარისობით (გფს ნაკლები 60 მლ/წთ/1.73 მ2 სხეულის ზედაპირის ფართობზე) უკუნაჩვენებია.

აგფ ინჰიბიტორების ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტებთან ერთდროულად დანიშვნა უკუნაჩვენებია დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში.

სამკურნალო საშუალებების არარეკომენდებული კომბინაციები

ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტები (არა II)

ლიტერატურაში არსებობს ცნობები, რომ პაციენტებში დადასტურებული ათეროსკლეროზული დაავადებით, გულის ქრონიკული უკმარისობით ან სამიზნე ორგანოს დაზიანების თანმხლები შაქრიანი დიაბეტით, აგფ ინჰიბიტორითა და არა II-ით ერთდროული თერაპია დაკავშირებულია არტერიული ჰიპოტენზიის, გულის წასვლის, ჰიპერკალიემიის და თირკმლის ფუნქციის გაუარესების (თირკმლის მწვავე უკმარისობის ჩათვლით) განვითარების უფრო მაღალ სიხშირესთან რაას-ზე მოქმედი მხოლოდ ერთი პრეპარატის გამოყენებასთან შედარებით. ორმაგი ბლოკადა (მაგალითად, აგფ ინჰიბიტორის არა II-თან კომბინაციაში) უნდა შემოიფარგლოს ცალკეული შემთხვევებით, თირკმლის ფუნქციის, კალიუმის შემცველობის და არტერიული წნევის გულდასმითი მონიტორინგით.

კალიუმის პრეპარატები, კალიუმის დამზოგავი დიურეზულები ან კალიუმის შემცველი მარილის შემცვლელები და სხვა სამკურნალო პრეპარატები, რომლებსაც შეუძლიათ გაზარდონ სისხლის შრატის კალიუმის შემცველობა

თუმცა სისხლის შრატში კალიუმის დონე ჩვეულებრივ რჩება ნორმის ფარგლებში, ზოგიერთ პაციენტს, რომლებიც ღებულობენ ლიზინოპრილს, შეიძლება განვითარდეს ჰიპერკალიემია. კალიუმის დამზოგავმა დიურეზულებმა (მაგალითად, სპირონოლაქტონმა, ტრიამტერენმა ან ამილორიდმა), კალიუმის დანამატებმა ან კალიუმის შემცველმა მარილის შემცვლელებმა შეიძლება გამოიწვიონ სისხლის შრატში კალიუმის დონის მნიშვნელოვანი მატება. ასევე უნდა იქნას დაცული სიფრთხილე ლიზინოპრილის სხვა ისეთ პრეპარატებთან ერთდროულად მიღებისას, რომლებიც ზრდიან სისხლის შრატში კალიუმის დონეს, ისეთების, როგორიცაა ტრიმეტოპრიმი და კო-ტრიმოქსაზოლი (ტრიმეტოპრიმი/სულფამეტოქსაზოლი), ვინაიდან, ცნობილია, რომ ტრიმეტოპრიმი, ამილორიდის მსგავსად, მოქმედებს როგორც კალიუმის დამზოგავი შარდმდენი საშუალება. ამიტომ ლიზინოპრილის კომბინაცია ზემოთხსენებულ პრეპარატებთან არ არის რეკომენდებული. თუ ნაჩვენებია ერთდროული გამოყენება, ისინი უნდა იქნას გამოყენებული სიფრთხილით და სისხლის შრატში კალიუმის დონის ხშირი კინტროლით (იხ. ნაწილი „სიფრთხილის ზომები“).

ციკლოსპორინი

აგფ ინჰიბიტორების და ციკლოსპორინის ერთდროული გამოყენებისას შეიძლება განვითარდეს ჰიპერკალიემია. რეკომენდებულია სისხლის შრატში კალიუმის დონის კონტროლი.

ჰეპარინი

აგფ ინჰიბიტორებისა და ჰეპარინის ერთდროული გამოყენებისას შეიძლება განვითარდეს ჰიპერკალიემია. რეკომენდებულია სისხლის შრატში კალიუმის დონის კონტროლი.

ლითიუმის პრეპარატები

ლითიუმისა და აგფ ინჰიბიტორების ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება აღინიშნებოდეს სისხლის შრატში ლითიუმის დონის შექცევადი მატება და მასთან დაკავშირებული ტოქსიკური ეფექტები. ლიზინოპრილისა და ლითიუმის პრეპარატების ერთდროული გამოყენება არ არის რეკომენდებული. ასეთი თერაპიის ჩატარების აუცილებლობისას უნდა იქნას ჩატარებული სისხლის შრატში ლითიუმის კონცენტრაციის რეგულარული კონტროლი.

სამკურნალო საშუალებების კომბინაციები, რომლებიც მოითხოვენ განსაკუთრებულ სიფრთხილეს გამოყენებისას

ინსულინი და პერორალური ჰიპოგლიკემიური საშუალებები

ეპიდემიოლოგიურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ აგფ ინჰიბიტორებისა და ჰიპოგლიკემიური საშუალებების (ინსულინი, ჰიპოგლიკემიური საშუალებები შინაგანად მიღებისთვის) ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გააძლიეროს მათი ჰიპოგლიკემიური მოქმედება ჰიპოგლიკემიის განვითარებამდეც კი. მოცემული ეფექტი, სავარაუდოდ, შეიძლება აღინიშნებოდეს ერთდროული თერაპიის პირველი კვირების განმავლობაში, ასევე თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში.

ბაკლოფენი

აძლიერებს აგფ ინჰიბიტორების ანტიჰიპერტენზიულ ეფექტს. არტერიული წნევის დონე გულდასმით უნდა კონტროლირდებოდეს და, საჭიროების შემთხვევაში, კორექტირდებოდეს ჰიპოტენზიული პრეპარატების დოზები.

დიურეზულები

პაციენტებში, რომლებიც იღებენ დიურეზულებს, განსაკუთრებით სითხის და/ან მარილის გამომყოფ საშუალებებს, აგფ ინჰიბიტორებით თერაპიის დასაწყისში შეიძლება აღინიშნოს არტერიული წნევის მნიშვნელოვანი შემცირება. ანტიჰიპერტენზიული ეფექტების განვითარების რისკი შეიძლება შემცირდეს დიურეზული საშუალების მოხსნით და აგფ ინჰიბიტორებით თერაპიის დაწყებამდე სითხის ან მარილის დანაკარგის შევსებით. არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე პაციენტებში, რომლებიც მანამდე იღებდნენ თერაპიას დიურეზულებით, რომელმაც შეიძლება გამოიწვიოს სითხის და/ან მარილის ჭარბი გამოყოფა, პრეპარატ დიროტონ® პლუსით მკურნალობის დაწყებამდე უნდა მოიხსნას დიურეზულების მიღება.

პრეპარატ დიროტონ® პლუსით მკურნალობის პირველი კვირების განმავლობაში უნდა კონტროლირდებოდეს თირკმლის ფუნქცია (კრეატინინის კონცენტრაცია).

არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატები (აასპ), მათ შორის აცეტილსალიცილის მჟავა დოზით ≥3 გ/დღე-ღამეში.

აგფ ინჰიბიტორების აასპ-სთან (აცეტილსალიცილის მჟავა დოზით, რომელიც ახდენს ანთების საწინააღმდეგო მოქმედებას, ციკლოოქსიგენაზა-ის (ცოგ-2) ინჰიბიტორები და არასელექციური აასპ) ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს აგფ ინჰიბიტორების ანტიჰიპერტენზიული მოქმედების შემცირება. აგფ ინჰიბიტორებისა და აასპ-ის ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს თირკმლის ფუნქციის გაუარესება, მათ შორის თირკმლის მწვავე უკმარისობის განვითარება და სისხლის შრატში კალიუმის შემცველობის მომატება, განსაკუთრებით თირკმლის ფუნქციის დაქვეითების მქონე პაციენტებში. ამ კომბინაციის დანიშვნისას უნდა იქნას დაცული სიფრთხილე, განსაკუთრებით ხანდაზმულ პაციენტებში. პაციენტებისთვის აუცილებელია სითხის დაკარგვის კომპენსირება და თირკმლის ფუნქციის გულდასმითი კონტროლი როგორც მკურნალობის დასაწყისში, ასევე მკურნალობის პროცესში.

სამკურნალო პრეპარატები, რომლებსაც შეუძლიათ გაზარდონ ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკის

აგფ ინჰიბიტორების გამოყენება საკუბიტრილ/ვალსარტანის კომბინაციასთან ერთდროულად უკუნაჩვენებია, ვინაიდან ის ზრდის ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკს (იხ. ნაწილები "უკუჩვენებები" და "სიფრთხილის ზომები").

აგფ ინჰიბიტორების რაპამიცინის mTOR სამიზნე ინჰიბიტორებთან (სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლიმუსი) ან ნეიტრალური ენდოპეპტიდაზას ინჰიბიტორებთან (რაცეკადოტრილი), ქსოვილოვანი პლაზმინოგენის აქტივატორთან ან ვილდაგლიპტინთან ერთდროულად გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკის გაზრდა (იხ. ნაწილი "სიფრთხილის ზომები").

ესტრამუსტინი, mTOR ინჰიბიტორები (სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლიმუსი)

ესტრამუსტინის აგფ ინჰიბიტორებთან ერთდროულად გამოყენებას თან ახლავს ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკის ზრდა.

ნეიტრალური ენდოპეპტიდაზას ინჰიბიტორები

აღინიშნა ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების მომატებული რისკი აგფ ინჰიბიტორებისა და რაცეკადოტრილის (ენკეფალინაზას ინჰიბიტორი) ერთდროული გამოყენებისას.

აგფ ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენებისას ისეთ სამკურნალო პრეპარატებთან, რომლებიც შეიცავენ საკუბიტრილის (ნეპრილიზინის ინჰიბიტორი) იზრდება ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების რისკი, რასთან დაკავშირებითაც აღნიშნული პრეპარატების ერთდროული გამოყენება უკუნაჩვენებია. აგფ ინჰიბიტორები უნდა დაინიშნოს არაუადრეს 36 საათისა იმ პრეპარატების მოხსნის შემდეგ, რომლებიც შეიცავენ საკუბიტრილს. უკუნაჩვენებია იმ პრეპარატების დანიშვნა, რომლებიც შეიცავენ საკუბიტრილს, პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აგფ ინჰიბიტორებს, და ასევე აგფ ინჰიბიტორების მოხსნის შემდეგ 36 საათის განმავლობაში.

დპპ-4 ინჰიბიტორები (გლიპტინები)

ლინაგლიპტინი, საქსაგლიპტინი, სიტაგლიპტინი, ვილდაგლიპტინი - აგფ ინჰიბიტორებთან კომბინაციაში გამოყენებისას იზრდება ანგიონევროზული შეშუპების წარმოქმნის რისკი გლიპტინის მიერ დიპეპტიდილპეპტიდაზა-4 (დპპ-4)-ს აქტივობის დათრგუნვის გამო.

სამკურნალო საშუალებების კომბინაციები, რომლებიც მოითხოვენ სიფრთხილეს გამოყენებისას

სხვა ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები (მაგალითად, ბეტა-ადრენობლოკატორები, „ნელი“ კალციუმის არხების ბლოკატორები, დიურეზულები) და ვაზოდილატატორები

შესაძლებელია პრეპარატის ანტიჰიპერტენზიული ეფექტის გაძლიერება. უნდა იქნას დაცული სიფრთხილე ნიტროგლიცერინთან, სხვა ნიტრატებთან ან სხვა ვაზოდილატატორებთან ერთდროულად დანიშვნისას, ვინაიდან შეიძლება არტერიული წნევის დამატებითი შემცირება. ანტაციდები და ქოლესტირამინი

ანტაციდებთან და ქოლესტირამინთან ერთდროული გამოყენება იწვევს კუჭ-ნაწლავური აბსორბციის დათრგუნვას.

ტრიციკლური ანტიდეპრესანტები, ნეიროლეპტიკები, საშუალებები ზოგადი ანესთეზიისთვის,

ბარბიტურატები, ფენოთიაზინი, ეთანოლი

ერთდროულად მიღებისას შესაძლებელია ლიზინოპრილის მოქმედების გაძლიერება.

სიმპათომიმეტიკები

სიმპათომიმეტიკებმა შეიძლება შეასუსტონ აგფ ინჰიბიტორების ანტიჰიპერტენზიული ეფექტი.

მიორელაქსანტები

მიორელაქსანტების აგფ ინჰიბიტორებთან ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს არტერიული წნევის მნიშვნელოვანი შემცირება.

ოქროს პრეპარატები

აგფ ინჰიბიტორების გამოყენებისას, მათ შორის ლიზინოპრილისა, პაციენტების მიერ, რომლებიც ღებულობენ ოქროს პრეპარატებს ინტრავენურად (ნატრიუმის აუროთიომალატი), აღწერილი იყო ნიტრიტოიდური რეაქციების იშვიათი შემთხვევები (სიმპტომების კომპლექსი, რომელიც შეიცავს სახის კანის ჰიპერემიას, გულისრევას და არტერიულ ჰიპოტენზიას, რომელიც შეიძლება იყოს ძალიან მძიმე) ოქროს შემცველი საინექციო პრეპარატის (მაგალითად, ნატრიუმის აუროთიომალატი) შეყვანის შემდეგ დარეგისტრირდა უფრო ხშირად პაციენტებში, რომლებიც ღებულობდნენ აგფ ინჰიბიტორებით მკურნალობას.

კო-ტრიმოქსაზოლი (სულფამეტოქსაზოლი და ტრიმეტოპრიმი)

ჰიპერკალიემიის განვითარების გაზრდილი რისკი.

სეროტონინის უკუმიტაცების სელექტიური ინჰიბიტორები (სუსი): ესციტალოპრამი,პაროქსეტინი,

ფლუოქსეტინი, სერტრალინი

სუსი-სთან ერთდროულად გამოყენებისას შესაძლებელია განვითარდეს გამოხატული ჰიპონატრიემია.

ალოპურინოლი, პროკაინამიდი, ციტოსტატიკები (5-ფტორურაცილი, ვინკრისტინი, დოცეტაქსელი)

შეიძლება განვითარდეს ლეიკოპენია.

პლაზმინოგენის ქსოვილოვანი აქტივატორები

ობსერვაციულ კვლევებში გამოვლინდა ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების გაზრდილი სიხშირე პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აგფ ინჰიბიტორებს იშემიური ინსულტის თრომბოლიზური თერაპიისთვის ალტეპლაზის გამოყენების შემდეგ.

სიფრთხილის ზომები

ჰოსპიტალიზაციის შემთხვევაში აცნობეთ მკურნალ ექიმს, რომ ღებულობთ პრეპარატ დიროტონ® პლუსს.

პრეპარატ დიროტონ® პლუსის გამოყენებისას აუცილებელია გაითვალისწინოთ განსაკუთრებული მითითებები, რომლებიც ეხება პრეპარატის ცალკეულ კომპონენტებს.

დაკავშირებული ინდაპამიდთან

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა

თიაზიდის და თიაზიდისმსგავსი დიურეზულების დანიშვნისას ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში შეიძლება განვითარდეს ღვიძლისმიერი ენცეფალოპათია, განსაკუთრებით ელექტროლიტური დისბალანსის არსებობისას. ამ შემთხვევაში აუცილებელია შარდმდენების გამოყენების შეწყვეტა.

ფოტოსენსიბილიზაცია

თიაზიდის და თიაზიდისმსგავსი დიურეზულების გამოყენების დროს დაფიქსირდა ფოტომგრძნობელობის შემთხვევები (იხ. განყოფილება "გვერდითი მოვლენები"). თერაპიის ფონზე ფოტომგრძნობელობის განვითარებისას ნაჩვენებია ამ პრეპარატების მოხსნა. მკურნალობის გაგრძელების აუცილებლობისას რეკომენდებულია კანის დაცვა მზის სხივებისგან ან ხელოვნური ულტრაიისფერი გამოსხივებისგან.

წყალ-ელექტროლიტური ბალანსი

  • ნატრიუმის შემცველობა სისხლის პლაზმაში

ნატრიუმის შემცველობა სისხლის პლაზმაში უნდა განისაზღვროს მკურნალობის დაწყებამდე. მკურნალობის მთელი პერიოდის განმავლობაში ნაჩვენებია ამ პარამეტრის რეგულარული კონტროლი. აუცილებელია სისხლის პლაზმაში ნატრიუმის შემცველობის რეგულარული მონიტორინგი, რადგან თერაპიის დასაწყისში ასეთ შემცირებას შეიძლება თან არ ახლდეს პათოლოგიური სიმპტომების გამოვლენა.

ნატრიუმის შემცველობის მონიტორინგი განსაკუთრებული გულდასმით უნდა ტარდებოდეს ღვიძლის ციროზის მქონე პაციენტებში და ხანდაზმულ პაციენტებში (იხ. ნაწილები "გვერდითი მოვლენები" და "დოზის გადაჭარბება").

ყველა დიურეზულმა პრეპარატმა შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპონატრიემია, რომელიც ზოგჯერ იწვევს უკიდურესად მძიმე შედეგებს. ჰიპონატრიემიამ და ჰიპოვოლემიამ შეიძლება გამოიწვიოს გაუწყლოვანება და ორთოსტატული ჰიპოტენზია. ქლორიდის იონების თანმხლებმა შემცირებამ შეიძლება გამოიწვიოს მეორადი კომპენსატორული მეტაბოლური ალკალოზი: ამ ეფექტის სიხშირე და გამოხატულობის სიმძიმე უმნიშვნელოა.

  • კალიუმის შემცველობა სისხლის პლაზმაში

თიაზიდური და თიაზიდისმსგავსი დიურეზულებით თერაპიის ფონზე შესაძლებელია სისხლის პლაზმაში კალიუმის შემცველობის მკვეთრი შემცირება და ასევე ჰიპოკალიემიის განვითარება. ჰიპოკალიემიამ შეიძლება გამოიწვიოს კუნთოვანი დარღვევები. იყო შეტყობინებები რაბდომიოლიზის შემთხვევების შესახებ, ძირითადად მძიმე ჰიპოკალიემიის ფონზე. აუცილებელია ჰიპოკალიემიის (<3.4 მმოლ/ლ) განვითარების რისკის თავიდან აცილება პაციენტთა შემდეგ ჯგუფებში: ხანდაზმული პაციენტები, დასუსტებული პაციენტები, პაციენტები, რომლებიც იღებენ თანმხლებ მედიკამენტურ თერაპიას, ღვიძლის ციროზით, პერიფერიული შეშუპებით და ასციტით, გულის იშემიური დაავადებით, გულის უკმარისობით დაავადებული პაციენტები. ამ პაციენტებში ჰიპოკალიემია აძლიერებს საგულე გლიკოზიდების ტოქსიკურ ეფექტებს და ზრდის არითმიების განვითარების რისკს. გარდა ამისა, მაღალი რისკის ჯგუფს მიეკუთვნებიან პაციენტები QT ინტერვალის გახანგრძლივებით, როგორც თანდაყოლილით, ასევე სამკურნალო პრეპარატებით გამოწვეულით.

ჰიპოკალიემია, ისევე, როგორც ბრადიკარდია, წარმოადგენს მდგომარეობას, რომელიც ხელს უწყობს მძიმე არითმიების და, განსაკუთრებით, „პირუეტის“ ტიპის პოლიმორფული პარკუჭოვანი ტაქიკარდიის განვითარებას, რამაც შეიძლება ლეტალური შედეგი იქონიოს. პაციენტთა ამ ჯგუფებში ნაჩვენებია სისხლის პლაზმაში კალიუმის შემცველობის რეგულარული მონიტორინგი, დაწყებული მკურნალობის პირველი კვირიდან. ჰიპოკალიემიის გამოვლენისას ნაჩვენებია შესაბამისი თერაპიის დანიშვნა.

ჰიპოკალიემია, რომელიც გამოვლინდა სისხლის პლაზმაში მაგნიუმის დაბალ კონცენტრაციებთან ერთად, შეიძლება იყოს მდგრადი მკურნალობის მიმართ, იმ შემთხვევაში, თუ სისხლის პლაზმაში მაგნიუმის შემცველობა არ არის კორექტირებული.

  • მაგნიუმის შემცველობა სისხლის პლაზმაში

ნაჩვენები იყო,რომ თიაზიდური და თიაზიდის მსგავსი დიურეზულები, ინდაპამიდის ჩათვლით, ზრდიან მაგნიუმის გამოყოფას შარდთან ერთად, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ჰიპომაგნიემია (იხ. ნაწილები„ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან“ და „გვერდითი მოვლენები“).

  • კალციუმის შემცველობა სისხლის პლაზმაში

თიაზიდური და თიაზიდის მსგავსი დიურეზულები ამცირებენ თირკმელების მიერ კალციუმის გამოყოფას, რაც იწვევს სისხლის პლაზმაში კალციუმის შემცველობის უმნიშვნელო, დროებით ზრდას. ჰიპერკალციემია კლინიკური გამოვლინებებით შეიძლება იყოს ადრე არადიაგნოსტირებული ჰიპერპარათირეოზის შედეგი. ამ შემთხვევაში, აუცილებელია დიურეზულების მოხსნა პარათირეოიდული ჯირკვლის ფუნქციის გამოკვლევამდე.

  • სისხლის პლაზმის გლუკოზა

ნაჩვენებია გლუკოზის კონცენტრაციის კონტროლი შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში, განსაკუთრებით ჰიპოკალიემიის არსებობისას.

  • შარდმჟავა

პოდაგრით დაავადებულ პაციენტებში შესაძლებელია შეტევების სიხშირის მომატება ან პოდაგრის მიმდინარეობის გამწვავება.

დიურეზულები და თირკმლის ფუნქცია

თიაზიდური და თიაზიდის მსგავსი დიურეზულები ყველაზე ეფექტურია პაციენტებში თირკმლის ნორმალური ან ოდნავ შემცირებული ფუნქციით (ზრდასრულებში კრეატინინი სისხლის პლაზმაში <25 მგ/ლ ან 220 მკმოლ/ლ). ხანდაზმულ პაციენტებში კრეატინინის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში ფასდება ასაკის, სხეულის მასის და სქესის მიხედვით.

მკურნალობის დასაწყისში პაციენტებს აღენიშნებათ გლომერულური ფილტრაციის სიჩქარის შემცირებას ჰიპოვოლემიის გამო, რაც შეიძლება დაკავშირებული იყოს წყლისა და ნატრიუმის იონების დაკარგვასთან დიურეზულების მოქმედების გამო. ამასთან დაკავშირებით შესაძლებელია სისხლის პლაზმაში შარდმჟავას და კრეატინინის კონცენტრაციის მომატება. თირკმლის ფუნქციის დარღვევის არარსებობის შემთხვევაში თირკმლის ასეთი გარდამავალი ფუნქციური უკმარისობა, როგორც წესი, გადის გართულებების გარეშე, თუმცა, პაციენტების ზოგადი მდგომარეობა შეიძლება გაუარესდეს თირკმლის უკმარისობის არსებობისას.

ქოროიდული გამოჟონვა , მწვავე მიოპია და მეორადი დახურულკუთხოვანი გლაუკომა

სულფონამიდებმა ან სულფონამიდის წარმოებულებმა შეიძლება გამოიწვიონ იდიოსინკრაზული

რეაქციები, რომლებიც იწვევენ ქოროიდული ეფუზიის განვითარებას მხედველობის ველის დეფექტებით, მწვავე გარდამავალი მიოპიით და მწვავე დახურულკუთხოვანი გლაუკომით. სიმპტომები მოიცავს მხედველობის სიმახვილის დაკარგვას ან ტკივილს თვალში, რომელიც, როგორც წესი, წარმოიქმნება სამკურნალო საშუალების მიღების დაწყებიდან რამდენიმე საათის ან კვირის განმავლობაში. მკურნალობის არარსებობის შემთხვევაში მწვავე დახურულკუთხოვანმა გლაუკომამ შეიძლება გამოიწვიოს მხედველობის შეუქცევადი დაკარგვა. სიმპტომების გამოვლენისთანავე რაც შეიძლება მალე უნდა მოხდეს პრეპარატის მიღების შეწყვეტა. თუ თვალშიდა წნევა არაკონტროლირებადი რჩება, შეიძლება საჭირო გახდეს გადაუდებელი მედიკამენტოზური მკურნალობა ან ქირურგიული ჩარევა. მწვავე დახურულკუთხოვანი გლაუკომის განვითარების რისკის ფაქტორები შეიძლება იყოს ალერგიული რეაქციები სულფონამიდებზე ან პენიცილინზე ანამნეზში.

სპორტსმენები

ინდაპამი ამ მდგომარეობამ შეიძლება გამოიწვიოს დადებითი შედეგი დოპინგ-ტესტში სპორტსმენებში.

ლიზინოპრილთან დაკავშირებული

სიმპტომური არტერიული ჰიპოტენზია

არტერიული წნევის მნიშვნელოვანი ვარდნა ყველაზე ხშირად ასოცირდება ჰიპოვოლემიასთან, რომელიც გამოწვეულია დიურეზულების გამოყენებით, საკვებში მარილის რაოდენობის შეზღუდვით, დიალიზით, დიარეით ან ღებინებით (იხ. „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან“, „გვერდითი მოვლენები“). გქუ-ს მქონე პაციენტებში, მიუხედავად იმისა, დაკავშირებულია თუ არა ის თირკმლის უკმარისობასთან, შეიძლება განვითარდეს არტერიული ჰიპოტენზია. აღმოჩენილია, რომ გულის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტებში ეს მდგომარეობა უფრო ხშირად ვითარდება შარდმდენების მაღალი დოზების დანიშვნასთან, ჰიპონატრიემიასთან ან თირკმლის ფუნქციის დარღვევასთან დაკავშირებით. ასეთ პაციენტებს ესაჭიროებათ გულდასმითი კონტროლი ექიმის მხრიდან (ნაჩვენებია ლიზინოპრილის და დიურეზულების დოზების გულდასმითი შერჩევა). იგივე ინსტრუქციები ვრცელდება გულის იშემიური დაავადებისა და ცერებროვასკულური უკმარისობის მქონე პაციენტებზე, რომლებთანაც არტერიული წნევის მკვეთრმა ვარდნამ შეიძლება გამოიწვიოს მიოკარდიუმის ინფარქტი ან ინსულტი.

არტერიული წნევის მნიშვნელოვნად დაეცემის შემთხვევაში პაციენტმა უნდა მიიღოს ჰორიზონტალური მდგომარეობა; შესაძლებელია ნატრიუმის ქლორიდის 0.9%-იანი ხსნარის ინტრავენური შეყვანა.

გარდამავალი ჰიპოტენზიური რეაქციები არ ითვლება უკუნაჩვენებად ლიზინოპრილის შემდგომი დოზის გამოყენებაში.

პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ გქუ ნორმალური ან დაბალი არტერიული წნევით, ლიზინოპრილის გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს არტერიული წნევის დაქვეითება; ეს, როგორც წესი, არ არის პრეპარატის მოხსნის მიზეზი. თუ არტერიულ ჰიპოტენზიას თან ახლავს კლინიკური გამოვლინებები, უნდა იქნას განხილული დოზის შემცირების ან ლიზინოპრილის მიღების შეწყვეტის საკითხი.

პაციენტებში სიმპტომური არტერიული ჰიპოტენზიის განვითარების რისკით (მცირე რაოდენობის მარილის ან უმარილო დიეტის დროს), ჰიპონატრიემიის არსებობის მიუხედავად, და ასევე პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ დიურეზულებს მაღალი დოზებით, აუცილებელია ჰიპოვოლემიის ან ნატრიუმის დეფიციტის კომპენსირება მკურნალობის დაწყებამდე.

ლიზინოპრილის პირველი დოზის მიღებისას აუცილებელია არტერიული წნევის კონტროლი.

მიოკარდიუმის მწვავე ინფარქტი

რეკომენდებულია სტანდარტული მკურნალობა (თრომბოლიტიკები, აცეტილსალიცილის მჟავა, ბეტა-ადრენობლოკატორები). ლიზინოპრილი შეიძლება იყოს გამოყენებული ნიტროგლიცერინის ინტრავენურ შეყვანასთან ან ტრანსდერმალური ფორმის ნიტროგლიცერინთან კომბინაციაში. პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ მიოკარდიუმის მწვავე ინფარქტი და ჰემოდინამიკის შემდგომი გაუარესების რისკი ან ვაზოდილატატორების დანიშვნის შემდეგ სიმპტომების გაუარესება, ლიზინოპრილით თერაპია არ უნდა იქნას დაწყებული. ასეთ პაციენტებს მიეკუთვნებიან პაციენტები სისტოლური არტერიული წნევით ≤100 მმ.ვწყ.სვ. და პაციენტები კარდიოგენული შოკით. პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ სისტოლური არტერიული წნევა ≤120 მმ.ვწყ.სვ. მიოკარდიუმის ინფარქტის შემდეგ პირველი სამი დღის განმავლობაში ნაჩვენებია დოზის შემცირება. პაციენტებში სისტოლური არტერიული წნევით ≤100 მმ.ვწყ.სვ. შემანარჩუნებელი დოზა უნდა შემცირდეს 5 მგ-მდე (ან დროებით 2.5 მგ-მდე). პაციენტებში მდგრადი არტერიული ჰიპოტენზიით (სისტოლური არტერიული წნევა <90 მმ.ვწყ.სვ. 1 საათის ან მეტი ხნის განმავლობაში), ლიზინოპრილის მიღება უნდა შეწყდეს.

თირკმლის ფუნქციის დარღვევა

გქს-ს მქონე პაციენტებში, აგფ ინჰიბიტორების დანიშვნის ფონზე არტერიული წნევის მნიშვნელოვანმა შემცირებამ შეიძლება დაამძიმოს თირკმლის ფუნქციის დარღვევა. დარეგისტრირებულია თირკმლის მწვავე უკმარისობის შემთხვევები.

პაციენტებში თირკმლის არტერიების ორმხრივი სტენოზით ან ერთადერთი თირკმლის არტერიის სტენოზით აგფ ინჰიბიტორებით გამიყენების ფონზე აღინიშნებოდა სისხლის შრატის შარდოვანას და კრეატინინის მომატება; ჩვეულებრივ, ასეთი ცვლილებები ატარებდნენ გარდამავალ ხასიათს და წყდებოდა თერაპიის შეწყვეტის შემდეგ. ისინი უფრო ხშირად ვითარდებოდა თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში.

მწვავე მიოკარდიუმის ინფარქტის და თირკმლის ფუნქციის გამოხატული დარღვევების მქონე პაციენტებში (სისხლის შრატის კრეატინინის კონცენტრაცია >177 მკმოლ/ლ და/ან პროტეინურია >500 მგ/დღე-ღამეში) ლიზინოპრილი უკუნაჩვენებია. თირკმლის ფუნქციის დარღვევის განვითარდება მკურნალობის დროს (სისხლის შრატის კრეატინინის კონცენტრაცია >265 მკმოლ/ლ ან გაორმაგება საწყისი მაჩვენებელთან შედარებით), ნაჩვენებია ლიზინოპრილის მოხსნა.

მომატებული მგრძნობელობა, ანგიონევროზული შეშუპება

იშვიათ შემთხვევებში, აგფ ინჰიბიტორების, მათ შორის ლიზინოპრილის, გამოყენებისას აღინიშნებოდა სახის, კიდურების, ტუჩების, ენის, ეპიგლოტის და/ან ხორხის ანგიონევროზული შეშუპება. ასეთ შემთხვევებში აუცილებელია ლიზინოპრილის დაუყოვნებლივი მოხსნა; ნაჩვენებია პაციენტების მდგომარეობის კონტროლი სიმპტომატიკის სრულ გაქრობამდე. ჩვეულებრივ, სახისა და ტუჩების ანგიონევროზული შეშუპება ატარებს დროებითი ხასიათს და არ საჭიროებს მკურნალობას; ამისდამიუხედავად, შესაძლებელია ანტიჰისტამინური პრეპარატების დანიშვნა.

ხორხის ანგიონევროზული შეშუპება შეიძლება გახდეს გარდაცვალების მიზეზი. ენის, ეპიგლოტის ან ხორხის შეშუპებამ შეიძლება გამოიწვიოს სასუნთქი გზების მეორადი ობსტრუქცია.

ასეთ შემთხვევაში აუცილებელია კანქვეშ ადრენალინის 1:1000 ხსნარის 0.3-0.5 მლ დაუყოვნებლივ შეყვანა, და ასევე სასუნთქი გზების გამტარობის უზრუნველყოფა.

იშვიათ შემთხვევებში აგფ ინჰიბიტორებით თერაპიის ფონზე ვითარდებოდა ნაწლავის ანგიონევროზული შეშუპება. ამ დროს პაციენტებს აღენიშნებოდათ ტკივილი მუცელში, როგორც იზოლირებული სიმპტომი ან გულისრევასთან ან ღებინებასთან ერთად, ზოგიერთ შემთხვევაში წინმსწრები სახის ანგიონევროზული შეშუპების გარეშე და ნორმალური C1-ესთერაზას დონის დროს. დიაგნოზი დაისმება მუცლის ღრუს ორგანოების კომპიუტერული ტომოგრაფიის, ულტრაბგერითი გამოკვლევის დახმარებით ან ქირურგიული ჩარევის დროს. სიმპტომები ქრებოდა აგფ ინჰიბიტორების მიღების შეწყვეტის შემდეგ. ამიტომ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ ტკივილი მუცლის არეში და რომლებიც ღებულობენ აგფ ინჰიბიტორებს, დიფერენციალური დიაგნოსტიკის ჩატარებისას უნდა აუცილებელია იქნას გათვალისწინებული ნაწლავის ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების შესაძლებლობა.

პაციენტებისთვის ანგიონევროზული შეშუპებით ანამნეზში, რომელიც არ არის დაკავშირებული აგფ ინჰიბიტორების მიღებასთან, აგფ ინჰიბიტორების მიღებისას მისი განვითარების რისკი უფრო მაღალია (იხ. "უკუჩვენებები").

აგფ ინჰიბიტორების საკუბიტრილ/ვალსარტანთან ერთდროულად გამოყენება უკუნაჩვენებია ანგიონევროზული შეშუპების განვითარების გაზრდილი რისკის გამო. საკუბიტრილ/ /ვალსარტანით მკურნალობა არ უნდა დაიწყოს ლიზინოპრილის ბოლო დოზის მიღებიდან მინიმუმ 36 საათზე ადრე. ლიზინოპრილით მკურნალობა არ უნდა დაიწყოს საკუბიტრილის/ვალსარტანის ბოლო დოზის მიღებიდან მინიმუმ 36 საათზე ადრე (იხ. "ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან").

ანგიონევროზული შეშუპების (სასუნთქი გზების ან ენის შეშუპება, სუნთქვის დარღვევით ან მის გარეშე) განვითარების რისკის ზრდა აღინიშნებოდა პაციენტებში, რომლებიც ამავდროულად ღებულობდნენ აგფ ინჰიბიტორებს და ისეთ სამკურნალო საშუალებებს, როგორიცაა რაცეკადოტრილი, mTOR ინჰიბიტორები (მაგალითად, სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლი-მუსი) და ვილდაგლიპტინი (იხ. „ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან“).

დაცული უნდა იყოს სიფრთხილე რაცეკადოტრილით, mTOR ინჰიბიტორებით (მაგალითად, სიროლიმუსი, ევეროლიმუსი, ტემსიროლიმუსი) და ვილდაგლიპტინით მკურნალობის დაწყებისას იმ პაციენტებში, რომლებიც უკვე ღებულობენ აგფ ინჰიბიტორებს.

ანაფილაქსიური რეაქციები, რომლებიც დაკავშირებულია აპკფრთიანების კლასის მწერების შხამის დესენსიბილიზაციასთან

ძალიან იშვიათ შემთხვევებში პაციენტებში, რომლებიც იღებენ აგფ ინჰიბიტორებს, აპკფრთიანების კლასის მწერების შხამის დესენსიბილიზაციის დროს შეიძლება განვითარდეს სიცოცხლისთვის საშიში ანაფილაქსიური რეაქციები, ამიტომ, დესენსიბილიზაციის ჩატარებამდე აუცილებელია აგფ ინჰიბიტორების დროებითი მოიხსნას.

ჰემოდიალიზზე მყოფი პაციენტები

ანაფილაქსიური რეაქციები ასევე წარმოიქმნებოდა პაციენტებში, რომლებსაც უტარებოდათ ჰემოდიალიზი მაღალი ნაკადის დიალიზური მემბრანების გამოყენებით (მაგალითად, AN69), აგფ ინჰიბიტორების თანმხლები გამოყენებისას. ასეთი პაციენტებისთვის ნაჩვენებია სხვა დიალიზური მემბრანების ან სხვა ჰიპოტენზიული საშუალებების გამოყენება.

ხველა

აგფ ინჰიბიტორებით თერაპიამ შეიძლება გამოიწვიოს ხველა, რაც უნდა იქნას გათვალისწინებული დიფერენციალური დიაგნოსტიკის ჩატარების დროს. ხანგრძლივი მშრალი ხველა, როგორც წესი, ქრება აგფ ინჰიბიტორების მოხსნის შემდეგ.

ქირურგიული ჩარევები/ზოგადი ანესთეზია

ჰიპოტენზიული პრეპარატების გამოყენებამ დიდი ქირურგიული ჩარევის ან ზოგადი ანესთეზიის ჩატარების დროს შეიძლება გამოიწვიოს ანგიოტენზინ II-ის წარმოქმნის დათრგუნვა რენინის კომპენსატორული სეკრეციის გამო. არტერიული წნევის მნიშვნელოვანი შემცირება, რომელიც ასოცირებულია ამ ეფექტთან, შეიძლება თავიდან იქნას აცილებული მოცირკულირე სისხლის მოცულობის გაზრდით.

პაციენტებმა, რომლებიც ღებულობენ აგფ ინჰიბიტორებს, უნდა აცნობონ ამის შესახებ ქირურგს/ანესთეზიოლოგს ქირურგიული ჩარევის ჩატარებამდე (მათ შორის სტომატოლოგიური პროცედურების).

ჰიპერკალიემია

აგფ ინჰიბიტორებმა შეიძლება გამოიწვიონ ჰიპერკალიემია, ვინაიდან ისინი აინჰიბირებენ ალდოსტერონის გამოთავისუფლებას. ნორმალური თირკმლის ფუნქციის მქონე პაციენტებში, ეფექტი, როგორც წესი, უმნიშვნელოა, თუმცა, თირკმლის ფუნქციის დარღვევის, შაქრიანი დიაბეტის მქონე პაციენტებში და/ან პაციენტებში, რომლებიც ღებულობენ კალიუმის შემცველ საკვებ დანამატებს (კალიუმის შემცველ მარილის შემცვლელების ჩათვლით), კალიუმის დამზოგავ დიურეზულლებს (სპირონოლაქტონი, ტრიამტერენი, ამილორიდი) ან სხვა სამკურნალო პრეპარატებს, რომლებიც იწვევენ კალიუმის დონის ზრდიან სისხლის შრატში (ჰეპარინი, ტრიმეტო-პრიმი ან კო-ტრიმოქსაზოლი (ტრიმეტოპრიმი + სულფამეტოქსაზოლი) და განსაკუთრებით ალდოსტერონის ანტაგონისტები ან ანგიოტენზინის რეცეპტორების ბლოკატორები, შეიძლება განვითარდეს ჰიპერკალიემია. ჰიპერკალიემიამ შეიძლება გამოიწვიოს სერიოზული, ზოგჯერ ფატალური რითმის დარღვევები.

თუ ზემოთ ჩამოთვლილი პრეპარატების მიღება აგფ ინჰიბიტორით მკურნალობის ფონზე ითვლება აუცილებლად, რეკომენდებულია თირკმლის ფუნქციის და სისხლის შრატში კალიუმის დონის რეგულარული კონტროლი (იხ. განყოფილება "ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან").

რენინ-ანგიოტენზინ-ალდოსტერონის (რაას) ორმაგი ბლოკადა

დამტკიცებულია, რომ აგფ ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების ან ალისკირენის ერთდროული დანიშვნა ზრდის არტერიული ჰიპოტენზიის, ჰიპერკალიემიის და თირკმლის ფუნქციის დარღვევის (მათ შორის თირკმლის მწვავე უკმარისობის) განვითარების რისკს.

ამგვარად, აგფ ინჰიბიტორების, ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ბლოკატორების ან ალისკირენის კომბინირებული დანიშვნა რაას-ის ორმაგი ბლოკადისთვის არ არის რეკომენდებული.

თუ არის რაას-ის ორმაგი ბლოკადის აბსოლუტური ჩვენებები, ის უნდა ჩატარდეს სპეციალისტის გულდასმითი მეთვალყურეობის ქვეშ, არტერიული წნევის, თირკმლის ფუნქციის და ელექტროლიტების შემცველობის ხშირი კონტროლით.

აგფ ინჰიბიტორების ერთდროულად გამოყენება პრეპარატებთან, რომლებიც შეიცავენ ალისკირენს, უკუნაჩვენებია პაციენტებში შაქრიანი დიაბეტით და/ან თირკმლის ზომიერი და მძიმე უკმარისობით (გფს ნაკლები 60 მლ/წთ/1.73 მ2 სხეულის ზედაპირის ფართობზე) და არ არის რეკომენდებული სხვა პაციენტებში.

აგფ ინჰიბიტორების ერთდროულად გამოყენება ანგიოტენზინ II რეცეპტორების ანტაგონისტებთან უკუნაჩვენებია დიაბეტური ნეფროპათიის მქონე პაციენტებში და არ არის რეკომენდებული სხვა პაციენტებში.

ნეიტროპენია/აგრანულოციტოზი/თრომბოციტოპენია/ანემია

აგფ ინჰიბიტორების გამოყენების ფონზე შეიძლება განვითარდეს ნეიტროპენია, აგრანულოცი-ტოზი, თრომბოციტოპენია და ანემია. პაციენტებში თირკმლის ნორმალური ფუნქციით და სხვა გართულებების არარსებობის შემთხვევაში ნეიტროპენია იშვიათად ვითარდება. პრეპარატი დიროტონ® პლუსი განსაკუთრებული სიფრთხილით უნდა დაინიშნოს შემაერთებელი ქსოვილის სისტემური დაავადებების მქონე პაციენტებში იმუნოდეპრესანტების, ალოპურინოლის ან პროკაინამიდის მიღების ფონზე, ან ამ რისკის ფაქტორების კომბინაციისას, განსაკუთრებით თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში. ზოგიერთ პაციენტს განუვითარდა მძიმე ინფექციები, რომლებიც რიგ შემთხვევაში რეზისტენტულია ინტენსიური ანტიბიოტიკოთერაპიის მიმართ. პრეპარატ დიროტონ® პლუსის დანიშვნისას ასეთ პაციენტებში რეკომენდებულია სისხლის პლაზმაში ლეიკოციტების რაოდენობის პერიოდული კონტროლი. პაციენტებმა უნდა აცნობონ ექიმს ინფექციური დაავადების ნებისმიერი ნიშნის (მაგალითად, ყელის ტკივილი, ცხელება) შესახებ.

მიტრალური სტენოზი / აორტის სტენოზი / ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათია

აგფ ინჰიბიტორები სიფრთხილით უნდა იქნას დანიშნული მიტრალური სტენოზის მქონე პაციენტებში, ასევე მარცხენა პარკუჭის გამომავალი ტრაქტის ობსტრუქციის მქონე პაციენტებში (აორტის სტენოზი, ჰიპერტროფიული კარდიომიოპათია).

ღვიძლის უკმარისობა

აგფ ინჰიბიტორების მიღების ფონზე ძალიან იშვიათად წარმოიქმნება ქოლესტაზური სიყვითლე. ამ სინდრომის პროგრესირებისას ვითარდება ღვიძლის ფულმინანტური ნეკროზი, ზოგჯერ ლეტალური შედეგით. ამ სინდრომის განვითარების მექანიზმი გაურკვეველია. სიყვითლის განვითარებისას ან „ღვიძლის“ ფერმენტების მნიშვნელოვანი ზრდის დროს აგფ ინჰიბიტორების მიღების ფონზე პრეპარატ დიროტონ® პლუსი უნდა მოიხსნას და პაციენტი უნდა იმყოფებოდეს გულდასმითი მეთვალყურეობის ქვეშ.

ეთნიკური განსხვავებები

აგფ ინჰიბიტორების მიღების ფონზე ანგიონევროზული შეშუპება უფრო ხშირად ვითარდება ნეგროიდული რასის პაციენტებში, ვიდრე სხვა რასის წარმომადგენლებში. აგფ ინჰიბიტორები, შესაძლოა, ახდენენ ნაკლებად გამოხატულ ანტიჰიპერტენზიულ მოქმედებას ნეგროიდული რასის პაციენტებში სხვა რასების წარმომადგენლებთან შედარებით. შესაძლოა, ეს განსხვავება იყოს განპირობებული იმით, რომ არტერიული ჰიპერტენზიის მქონე ნეგროიდული რასის პაციენტებს უფრო ხშირად აღენიშნებათ რენინის დაბალი აქტივობა.

დამხმარე ნივთიერებები

ლაქტოზა

პრეპარატი შეიცავს ლაქტოზას, ამიტომ მისი გამოყენება არ შეიძლება პაციენტებში გალაქტოზას იშვიათი მემკვიდრეობითი აუტანლობის, ლაქტაზას უკმარისობის ან გლუკოზა-გალაქტოზას მალაბსორბციის სინდრომის მქონე პაციენტებში.

პრეპარატი დიროტონ® პლუსი, 1.5 მგ + 10 მგ, მოდიფიცირებული გამოთავისუფლების კაფსულები,

და დიროტონ® პლუსი, 1.5 მგ + 20 მგ, მოდიფიცირებული გამოთავისუფლების კაფსულები,

შეიცავს ჟოლოსფერ საღებავს 4R (E124). შეიძლება გამოიწვიოს ალერგიული რეაქციები.

გავლენა სატრანსპორტო საშუალებების მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე

მონაცემები პრეპარატ დიროტონ® პლუსის ზემოქმედების შესახებ სატრანსპორტო საშუალებების მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე არ არსებობს. არტერიული წნევის მკვეთრი დაწევის, თავბრუსხვევის, ძილიანობის და მსგავსი არასასურველი რეაქციების შესაძლებლობის განვითარების რისკის გათვალისწინებით პაციენტებმა უნდა გამოიჩინონ სიფრთხილე პოტენციურად ისეთი საშიში საქმიანობის შესრულებისას, რომელიც მოითხოვს განსაკუთრებულ ყურადღებას და სწრაფ რეაქციებს.

შეფუთვა

მოდიფიცირებული გამოთავისუფლების კაფსულები, 5 მგ/1.5 მგ; 10 მგ/1.5 მგ; 20 მგ/1.5 მგ.

14 კაფსულა ბლისტერზე, რომელიც დამზადებულია PVC/PE/PVDC-სგან და ალუმინის ფოლგისგან.

1, 2, 4 ან 8 ბლისტერი გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად მოთავსებულია მუყაოს კოლოფში.

შენახვის პირობები

შეინახეთ არაუმეტეს 25°C ტემპერატურაზე.

შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილზე.

ვარგისობის ვადა

3 წელი.

არ გამოიყენოთ შეფუთვაზე მითითებული ვარგისობის ვადის გასვლის შემდეგ.

გაცემის პირობები

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით.

სარეგისტრაციო მოწმობის მფლობელი

ღსს „გედეონ რიხტერი“

1103 უნგრეთი, ბუდაპეშტი, დომროი ქ. 19-21

მწარმოებელი

ღსს „გედეონ რიხტერი“

1103 უნგრეთი, ბუდაპეშტი, დომროი ქ.19-21

დამფასოებელი და შემფუთავი

სს „გედეონ რიხტერი - რუს“

რუსეთი, მოსკოვის ოლქი, ეგორიევსკის ურბანული რაიონი, შუვოეს დასახლება, ლესნაიას ქუჩა, 40

ხარისხის კონტროლის გამომშვები

სს „გედეონ რიხტერი - რუს“

რუსეთი, მოსკოვის ოლქი, ეგორიევსკის ურბანული რაიონი, შუვოეს დასახლება, ლესნაიას ქუჩა, 40,

პრეპარატთან დაკავშირებული ნებისმიერი ინფორმაციისთვის და ასევე ნებისმიერი პრეტენზიის შემთხვევაში, უნდა მიმართოთ სარეგისტრაციო მოწმობის მფლობელის წარმომადგენელს:

ღსს „გედეონ რიხტერის“ წარმომადგენლობა საქართველოში

მისამართი: საქართველო, 0160 თბილისი, ს. კანდელაკის ქუჩა, No8

ტელეფონი: +995-322-37-11-00

ელ. ფოსტა: [email protected]

ღსს „გედეონ რიხტერის“ წარმომადგენლობა ტაჯიკეთის რესპუბლიკაში

მისამართი: ტაჯიკეთის რესპუბლიკა, 734003, ქალ. დუშანბე, ისმოილი სომონის რაიონი,

რუდაკის გამზირი 127, შპს „რუდაკი პლაზა“, მე-5 სართული, ოფისი 507, 508.

ტელეფონი: +992-44-603-33-36

ელ. ფოსტა: [email protected]

ღსს „გედეონ რიხტერის“ წარმომადგენლობა თურქმენეთში

მისამართი: თურქმენეთი, 744036, ქალ.აშხაბადი, ათათურქის ქუჩა, შენობა 82,

ბერკარარის ბიზნეს ცენტრი, E-6

ტელეფონი: +993-12-46-82-11

ელ.ფოსტა: [email protected]

ღსს „გედეონ რიხტერის“-ის წარმომადგენლობა მონღოლეთში

მისამართი: მონღოლეთი, 17012 ულან-ბატორი, ხან-ულ ოლქი, ქვერაიონი 11, ორგილის სტადიონი,

ქ. დიდი მონღოლური სახელმწიფო, არა. 118, ოფისი 200/1

ტელეფონი: + 976-70-11-40-02

ელ. ფოსტა: [email protected]

წყარო: ფარმაცევტული პროდუქტების სახელმწიფო რეესტრი (ჯანდაცვის სამინისტრო). ინსტრუქცია რეესტრში ატვირთული ოფიციალური დოკუმენტია; ნაწილებად ავტომატურად დავყავით, ტექსტი არ შეგვიცვლია. თუ რამე გაუგებარია, ნახე ორიგინალი ან ჰკითხე ფარმაცევტს.

სხვა წამლის მოძებნა