პირველი AI
ინტერნეტმედია პლატფორმა
როგორი იქნებოდაშენი მთავრობა? მთავარზე დაბრუნება
იმუნოსუპრესანტები

დიმანა

Dimana

რეცეპტით240მგინსტრუქცია ქართულადჩილე
რისთვის გამოიყენება

დიმანა ნაჩვენებია მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე ზრდასრული და 13 წლის და უფროსი ასაკის პედიატრიული პაციენტების სამკურნალოდ.

სრულად
მოქმედი ნივთიერება
_ (Dimethyl fumarate)
ფორმა და შეფუთვა
240მგ მოდიფიცირებული გამოთავისუფლების მყარი კაფსულა №60 (6X10)
მწარმოებელი
Synthon Chile Ltda., ჩილე
გაცემის წესი
II ჯგუფი, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით
რეგისტრაციის დეტალები
ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი
იმუნოსუპრესანტები, სხვა იმუნოსუპრესანტები
ATC კოდი
L04AX07
რეგისტრაციის ნომერი
რ-041369
რეგისტრირებულია
20 ივნისი 2024, მოქმედებს 20 ივნისი 2029-მდე
რეგისტრაციის მფლობელი
AVERSI-PHARMA LLC (საქართველო)
განმცხადებელი
შპს „ავერსი-ფარმა“
GMP
აქვს GMP სერტიფიკატი და აკმაყოფილებს კრიტერიუმებს
ურთიერთქმედების შემოწმებადიმანა და სხვა წამალი ერთად

დიმანა — ინსტრუქცია ქართულად

რისთვის გამოიყენება

დიმანა ნაჩვენებია მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე ზრდასრული და 13 წლის და უფროსი ასაკის პედიატრიული პაციენტების სამკურნალოდ.

მიღების წესი და დოზირება

მკურნალობა უნდა დაიწყოს გაფანტული სკლეროზის მკურნალობაში გამოცდილი ექიმის მეთვალყურეობის ქვეშ.

დოზირება

საწყისი დოზა არის 120 მგ ორჯერ დღეში. 7 დღის შემდეგ დოზა უნდა გაიზარდოს რეკომენდებულ შემანარჩუნებელ დოზამდე 240 მგ ორჯერ დღეში (იხ. ნაწილი 4.4).

თუ პაციენტმა გამოტოვა დოზა, ორმაგი დოზა არ უნდა იქნას მიღებული. პაციენტს შეუძლია გამოტოვებული დოზის მიღება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დოზებს შორის ინტერვალი არის 4 საათი. წინააღმდეგ შემთხვევაში, პაციენტი უნდა დაელოდოს შემდეგი დაგეგმილი დოზის მიღების დროს.

დოზის დროებითმა შემცირებამ 120 მგ-მდე დღეში ორჯერ შეიძლება შეამციროს გაწითლების და კუჭ-ნაწლავის მხრივ არასასურველი რეაქციების განვითარება. 1 თვის განმავლობაში უნდა განახლდეს რეკომენდებული შემანარჩუნებელი დოზა 240 მგ დღეში ორჯერ.

დიმანა მიიღება საკვებთან ერთად (იხ. ნაწილი 5.2). იმ პაციენტებისთვის, რომლებსაც შეიძლება განუვითარდეთ გაწითლება ან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ გვერდითი რეაქციები, დიმანას საკვებთან ერთად მიღებამ შეიძლება გააუმჯობესოს ამტანობა (იხ. ნაწილები 4.4, 4.5 და 4.8).

სპეციალური პოპულაციები

ხანდაზმულები

დიმანას კლინიკურ კვლევებში შეზღუდული იყო ექსპოზიცია 55 წლის და უფროსი ასაკის პაციენტებით და არ მოიცავდა 65 წლის და მეტი ასაკის პაციენტების საკმარის რაოდენობას, რათა დადგინდეს, რეაგირებენ თუ არა ისინი განსხვავებულად ახალგაზრდა პაციენტებთან შედარებით (იხ. ნაწილი 5.2). აქტიური ნივთიერების მოქმედების რეჟიმიდან გამომდინარე, არ არსებობს ხანდაზმულებში დოზის კორექციის საჭიროების თეორიული მიზეზები.

თირკმლის და ღვიძლის უკმარისობა

დიმანა შესწავლილი არ არის თირკმლის ან ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში. კლინიკურ ფარმაკოლოგიურ კვლევებზე დაყრდნობით, დოზის კორექცია საჭირო არ არის (იხ. ნაწილი 5.2). სიფრთხილეა აუცილებელი თირკმლის ან ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტების მკურნალობისას (იხ. ნაწილი 4.4).

პედიატრიული მოსახლეობა

დოზირება ერთნაირია მოზრდილებში და 13 წლის და უფროსი ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში. ამჟამად ხელმისაწვდომი მონაცემები მოცემულია ნაწილებში 4.4, 4.8, 5.1 და 5.2.

შეზღუდული მონაცემებია ხელმისაწვდომი 10-დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვებში.

დიმანას უსაფრთხოება და ეფექტურობა 10 წელზე ნაკლები ასაკის ბავშვებში ჯერ არ არის დადგენილი.

გამოყენების მეთოდი

პერორალური გამოყენებისთვის.

კაფსულა უნდა გადაიყლაპოს მთლიანად. კაფსულა ან მისი შიგთავსი არ უნდა დაქუცმაცდეს, გაიყოს, გაზავდეს, დაიწუწნოს ან დაიღეჭოს, რადგან მიკროტაბლეტების ენტერული საფარი ხელს უშლის ნაწლავებზე გამაღიზიანებელიზემოქმედების განვითარებას.

უკუჩვენებები

ჰიპერმგრძნობელობა აქტიური ნივთიერების ან რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ, რომლებიც ჩამოთვლილია 6.1 ნაწილში.

საეჭვო ან დადასტურებული პროგრესირებადი მულტიფოკალური ლეიკოენცეფალოპათია (პმლ).

სიფრთხილის ზომები

სისხლის/ლაბორატორიული ანალიზები

თირკმელების ლაბორატორიული ანალიზების ცვლილებები დაფიქსირდა კლინიკურ კვლევებში პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმეთილ ფუმარატით (იხ. ნაწილი 4.8). ამ ცვლილებების კლინიკური შედეგები უცნობია. თირკმელების ფუნქციის შეფასება (მაგ. კრეატინინი, სისხლში შარდოვანას აზოტი და შარდის ანალიზი) რეკომენდებულია მკურნალობის დაწყებამდე, მკურნალობის 3 და 6 თვის შემდეგ, შემდგომში ყოველ 6-12 თვეში ერთხელ და კლინიკური ჩვენების მიხედვით.

პრეპარატით გამოწვეული ღვიძლის დაზიანება, მათ შორის ღვიძლის ფერმენტის მომატება (≥ 3 ნორმის ზედა ზღვარი და მთლიანი ბილირუბინის დონის მატება (≥ 2 ნორმის ზედა ზღვარი) შეიძლება გამოიწვიოს დიმეთილ ფუმარატით მკურნალობამ. დაწყების დრო შეიძლება იყოს დაუყოვნებლივ, რამდენიმე კვირა ან უფრო მეტი. გვერდითი რეაქციების მოხსნა დაფიქსირდა მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ. შრატში ამინოტრანსფერაზას (მაგ. ალანინ ამინოტრანსფერაზას (ALT), ასპარტატ ამინოტრანსფერაზას (AST)) და საერთო ბილირუბინის დონის შეფასება რეკომენდებულია მკურნალობის დაწყებამდე და მკურნალობის დროს, კლინიკური ჩვენების მიხედვით.

დიმანათი მკურნალობისას პაციენტებს შესაძლოა განუვითარდეთ ლიმფოპენია (იხ. ნაწილი 4.8). დიმანათი მკურნალობის დაწყებამდე უნდა ჩატარდეს სისხლის საერთო ანალიზი, მათ შორის ლიმფოციტების განსაზღვრა.

თუ ლიმფოციტების რაოდენობა ნორმაზე დაბალია, უნდა ჩატარდეს შესაძლო მიზეზების საფუძვლიანი შეფასება დიმანათი მკურნალობის დაწყებამდე. დიმეთილ ფუმარატი არ არის შესწავლილი პაციენტებში ადრე არსებული ლიმფოციტების დაბალი რაოდენობით და სიფრთხილეა საჭირო ამ პაციენტების მკურნალობისას. დიმანას გამოყენება არ უნდა დაიწყოს მძიმე ლიმფოპენიის მქონე პაციენტებში (ლიმფოციტების რაოდენობა < 0,5 x 109/ლ).

თერაპიის დაწყების შემდეგ, ყოველ 3 თვეში ერთხელ უნდა ჩატარდეს სისხლის სრული ანალიზი, ლიმფოციტების განსაზღვრის ჩათვლით.

რეკომენდებულია გაძლიერებული სიფხიზლე პროგრესირებადი მულტიფოკალური ლეიკოენცეფალოპათიის (პმლ) გაზრდილი რისკის გამო ლიმფოპენიის მქონე პაციენტებში შემდეგნაირად:

დიმანას მიღება უნდა შეწყდეს პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენია (ლიმფოციტების რაოდენობა < 0,5 x 109/ლ), რომელიც გრძელდება 6 თვეზე მეტი ხნის განმავლობაში.

პაციენტებში ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობის მდგრადი ზომიერი შემცირებით ≥ 0,5 x 109/ლ - < 0,8 x 109/ლ-მდე 6 თვეზე მეტი ხნის განმავლობაში, დიმანას მკურნალობის სარგებელი/რისკი ხელახლა უნდა შეფასდეს.

პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ლიმფოციტების რაოდენობა ნორმის ქვედა ზღვარზე (ნქზ) ქვემოთ, რომლიც განისაზღვრება ადგილობრივი ლაბორატორიული საცნობარო დიაპაზონით, რეკომენდებულია ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობის რეგულარული მონიტორინგი. გასათვალისწინებელია დამატებითი ფაქტორები, რომლებმაც შეიძლება კიდევ უფრო გაზარდოს პმლ-ის ინდივიდუალური რისკი (იხ. ქვემოთ ქვეთავში პმლ-ის შესახებ).

ლიმფოციტების რაოდენობა უნდა გაკონტროლდეს გამოჯანმრთელებამდე (იხ. ნაწილი 5.1). გამოჯანმრთელების შემდეგ და ალტერნატიული მკურნალობის ვარიანტების არარსებობის შემთხვევაში, მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ დიმანას ხელახლა დაწყებასთან დაკავშირებით გადაწყვეტილებები უნდა ეფუძნებოდეს კლინიკურ შეფასებას.

მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფია (მრტ)

დიმანათი მკურნალობის დაწყებამდე უნდა ჩატარდეს საბაზისო მრტ (ჩვეულებრივ ფარგლებში 3 თვე). შემდგომი მრტ სკანირების საჭიროება განხილული უნდა იყოს ეროვნული და ადგილობრივი რეკომენდაციების შესაბამისად. მრტ სურათი შეიძლება ჩაითვალოს გაზრდილი სიფხიზლის ნაწილად იმ პაციენტებში, რომლებშიც მომატებულია პმლ-ის რისკი. პმლ-ზე კლინიკური ეჭვის შემთხვევაში, მრტ დაუყოვნებლივ უნდა ჩატარდეს დიაგნოსტიკური მიზნებისათვის.

პროგრესირებადი მულტიფოკალური ლეიკოენცეფალოპათია (პმლ)

პმლ დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანას გამოყენებით (იხ. ნაწილი 4.8). პმლ არის ოპორტუნისტული ინფექცია, რომელიც გამოწვეულია ჯონ-კუნინგჰემის ვირუსით (JCV), რომელიც შეიძლება იყოს ფატალური ან გამოიწვიოს მძიმე ინვალიდობა.

პმლ-ის შემთხვევები დაფიქსირდა დიმეთილ ფუმარატთან და სხვა სამკურნალო საშუალებებთან, რომლებიც შეიცავენ ფუმარატებს ლიმფოპენიის ფონზე (ლიმფოციტების რაოდენობა ნორმის ქვედა ზღვარზე ქვემოთ). გახანგრძლივებული ზომიერი და მძიმე ლიმფოპენია, როგორც ჩანს, ზრდის პმლ-ის რისკს დიმანას გამოყენებისას, თუმცა, რისკი გამორიცხული არ არის მსუბუქი ლიმფოპენიის მქონე პაციენტებშიც.

დამატებითი ფაქტორები, რომლებმაც შეიძლება ხელი შეუწყონ პმლ-ის გაზრდის რისკს ლიმფოპენიის ფონზე, არის:

  • დიმანას გამოყენებით თერაპიის ხანგრძლივობა. პმლ-ის შემთხვევები დაფიქსირდა მკურნალობის დაწყებიდან დაახლოებით 1-დან 5 წლამდე, თუმცა ზუსტი კავშირი მკურნალობის ხანგრძლივობასთან უცნობია.
  • CD4+ და განსაკუთრებით CD8+ T უჯრედების რაოდენობის სერიოზული დაქვეითება, რომლებიც მნიშვნელოვანია იმუნოლოგიური დაცვისთვის (იხ. ნაწილი 4.8) და
  • წინა იმუნოსუპრესიული ან იმუნომოდულატორული თერაპია (იხ. ქვემოთ).

ექიმებმა უნდა შეაფასონ თავიანთი პაციენტები იმის დასადგენად, არის თუ არა სიმპტომები ნევროლოგიური დისფუნქციის მანიშნებელი და თუ ასეა, უნდა განისაზღვროს ეს სიმპტომები დამახასიათებელია თუ არაგაფანტული სკლეროზისთვის თუ შესაძლოა მიუთითებდეს პმლ-ზე.

პმლ-ის მანიშნებელი პირველი ნიშნის ან სიმპტომის დროს, დიმანას მიღება უნდა შეჩერდეს და უნდა ჩატარდეს შესაბამისი დიაგნოსტიკური შეფასებები, მათ შორის JCV დნმ-ის განსაზღვრა ცერებროსპინალურ სითხეში (ცსს) რაოდენობრივი პოლიმერაზული ჯაჭვური რეაქციის (პჯრ) მეთოდოლოგიით. პმლ-ის სიმპტომები შეიძლება იყოს გაფანტული სკლეროზის რეციდივის მსგავსი. პმლ-თან დაკავშირებული ტიპიური სიმპტომები მრავალფეროვანია, პროგრესირებს რამდენიმე დღიდან რამდენიმე კვირამდე და მოიცავს პროგრესირებად სისუსტეს სხეულის ერთ მხარეს ან კიდურების მოუხერხებლობას, მხედველობის დარღვევას და აზროვნების, მეხსიერების და ორიენტაციის ცვლილებებს, რაც იწვევს დაბნეულობას და პიროვნულ ცვლილებებს. ექიმები განსაკუთრებით ფრთხილად უნდა იყვნენ პმლ-ის დამახასიათებელ სიმპტომებზე, რომლებიც პაციენტმა შეიძლება ვერ შეამჩნიოს. პაციენტებს ასევე უნდა მიეცეთ რჩევა, აცნობონ პარტნიორს ან მომვლელებს მათი მკურნალობის შესახებ, რადგან მათ შეიძლება შეამჩნიონ სიმპტომები, რომლებიც პაციენტმა არ იცის.

პმლ შეიძლება განვითარდეს მხოლოდ JCV ინფექციის არსებობისას. გასათვალისწინებელია, რომ ლიმფოპენიის გავლენა შრატის ანტი-JCV ანტისხეულების ტესტირების სიზუსტეზე არ არის შესწავლილი დიმეთილ ფუმარატით ნამკურნალებ პაციენტებში. ასევე უნდა აღინიშნოს, რომ ანტი-JCV ანტისხეულების უარყოფითი ტესტი (ლიმფოციტების ნორმალური რაოდენობის არსებობისას) არ გამორიცხავს შემდგომი JCV ინფექციის შესაძლებლობას.

თუ პაციენტს განუვითარდა პმლ, დიმანას გამოყენება სამუდამოდ უნდა შეწყდეს.

წინა მკურნალობა იმუნოსუპრესიული ან იმუნომოდულატორული თერაპიებით

არ ჩატარებულა კვლევები, რომლითაც შეფასდებოდა დიმანას ეფექტურობა და უსაფრთხოება პაციენტების გადაყვანისას სხვა დაავადების მამოდიფიცირებელი თერაპიებიდან დიმანაზე. შესაძლებელია წინა იმუნოსუპრესიული თერაპიის წვლილი პმლ-ის განვითარებაში დიმეთილ ფუმარატით ნამკურნალებ პაციენტებში.

პმლ-ის შემთხვევები დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც ადრე მკურნალობდნენ ნატალიზუმაბით, რისთვისაც პმლ არის დადგენილი რისკი. ექიმებმა უნდა იცოდნენ, რომ პმლ-ის შემთხვევებში, რომლებიც ვითარდება ნატალიზუმაბის ბოლოდროინდელი შეწყვეტის შემდეგ, შეიძლება არ აღინიშნებოდეს ლიმფოპენია.

გარდა ამისა, დიმანასთან პმლ-ის დადასტურებული შემთხვევების უმეტესობა დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებსაც ადრე ჩატარებული ჰქონდათ იმუნომოდულატორული მკურნალობა.

სხვა დაავადების მამოდიფიცირებელი თერაპიიდაან დიმანაზე გადასვლისას, გასათვალისწინებელია სხვა თერაპიის ნახევარგამოყოფის პერიოდი და მოქმედების რეჟიმი, რათა თავიდან იქნას აცილებული ადიციური იმუნური ეფექტი და ამავე დროს შემცირდეს გაფანტული სკლეროზის რეაქტივაციის რისკი. რეკომენდირებულია სისხლის სრული ანალიზის ჩატარება დიმანას მიღების დაწყებამდე და რეგულარულად მკურნალობის დროს (იხ. სისხლის/ლაბორატორიული ტესტები ზემოთ).

თირკმელების და ღვიძლის მძიმე უკმარისობა

დიმანა არ არის შესწავლილი პაციენტებში თირკმელების ან ღვიძლის მძიმე უკმარისობით და ამიტომ სიფრთხილეა აუცილებელი ამ პაციენტებში (იხ. ნაწილი 4.2).

კუჭ-ნაწლავის მწვავე აქტიური დაავადება

დიმანა შესწავლილი არ არის პაციენტებში კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მძიმე აქტიური დაავადებით და ამიტომ სიფრთხილეა აუცილებელი ამ პაციენტებში.

სიწითლე

კლინიკურ კვლევებში დიმანათი ნამკურნალები პაციენტების 34%-ს აღენიშნებოდა გაწითლება. პაციენტთა უმრავლესობაში, რომლებსაც აღენიშნებოდათ სიწითლე, ის იყო მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის. ჯანმრთელი მოხალისეების კვლევების მონაცემები მიუთითებს, რომ დიმეთილ ფუმარატთან ასოცირებული სიწითლე, სავარაუდოდ, პროსტაგლანდინების შუამავლობით ხდება. მკურნალობის მოკლე კურსი 75 მგ არანაწლავური გარსით დაფარული აცეტილსალიცილის მჟავით შეიძლება სასარგებლო იყოს პაციენტებში, რომლებსაც აწუხებთ აუტანელი სიწითლე (იხ. ნაწილი 4.5). ჯანმრთელი მოხალისეების ორ კვლევაში სიწითლის სიხშირე და სიმძიმე შემცირდა დოზირების პერიოდში.

კლინიკურ კვლევებში, 2,560 პაციენტიდან 3 პაციენტს, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმეთილ ფუმარატით, აღენიშნებოდათ სიწითლის სერიოზული სიმპტომები, რომლებიც იყო სავარაუდო ჰიპერმგრძნობელობის ან ანაფილაქტოიდური რეაქციები. ეს მოვლენები არ იყო სიცოცხლისთვის საშიში, მაგრამ გამოიწვია ჰოსპიტალიზაცია. ექიმები და პაციენტები გაფრთხილებული უნდა იყვნენ ამ შესაძლებლობის შესახებ სიწითლის მძიმე რეაქციების შემთხვევაში (იხ. ნაწილები 4.2, 4.5 და 4.8).

ანაფილაქსიური რეაქციები

დიმანას მიღების შემდეგ დაფიქსირდა ანაფილაქსიის/ანაფილაქტოიდური რეაქციის შემთხვევები პოსტმარკეტინგულ პირობებში. სიმპტომები შეიძლება იყოს ქოშინი, ჰიპოქსია, ჰიპოტენზია, ანგიონევროზული შეშუპება, გამონაყარი ან ჭინჭრის ციება. დიმეთილ ფუმარატით გამოწვეული ანაფილაქსიის მექანიზმი უცნობია. რეაქციები ძირითადად ვითარდება პირველი დოზის მიღების შემდეგ, მაგრამ ასევე შეიძლება განვითარდეს მკურნალობის დროს ნებისმიერ დროს და შეიძლება იყოს სერიოზული და სიცოცხლისათვის საშიში. პაციენტებს უნდა მიეცეთ ინსტრუქცია, რომ შეწყვიტონ დიმანას მიღება და დაუყოვნებლივ მიმართონ სამედიცინო დახმარებას, თუ აღენიშნებათ ანაფილაქსიის ნიშნები ან სიმპტომები. მკურნალობა არ უნდა განახლდეს (იხ. ნაწილი 4.8).

ინფექციები

III ფაზის პლაცებო-კონტროლირებად კვლევებში, ინფექციების (60% vs 58%) და სერიოზული ინფექციების (2% vs 2%) სიხშირე მსგავსი იყო პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი ან პლაცებოთი, შესაბამისად. თუმცა, დიმანას იმუნომოდულატორული თვისებების გამო (იხ. ნაწილი 5.1), თუ პაციენტს განუვითარდა სერიოზული ინფექცია, განხილული უნა იყოს დიმანათი მკურნალობის შეჩერება და თერაპიის განახლებამდე სარგებელი და რისკი ხელახლა უნდა შეფასდეს. პაციენტებს, რომლებიც იღებენ დიმანას, უნდა მიეცეთ ინსტრუქცია, შეატყობინონ ექიმს ინფექციის სიმპტომების შესახებ. სერიოზული ინფექციების მქონე პაციენტებმა არ უნდა დაიწყონ მკურნალობა დიმანათი, სანამ ინფექცია(ები) არ მოგვარდება.

არ დაფიქსირდა სერიოზული ინფექციების სიხშირე პაციენტებში ლიმფოციტების რაოდენობით < 0,8 x 109/ლ ან < 0,5 x 109/ლ (იხ. ნაწილი 4.8). თუ თერაპია გაგრძელდება ზომიერი ან მძიმე გახანგრძლივებული ლიმფოპენიის არსებობისას, არ არის გამორიცხული ოპორტუნისტული ინფექციის, მათ შორის პმლ-ის რისკი(იხ. ქვეთავი 4.4 პმლ).

ჰერპეს ზოსტერის ინფექციები

ჰერპეს ზოსტერის შემთხვევები დაფიქსირდა დიმანას გამოყენებისას. შემთხვევების უმრავლესობა იყო არასერიოზული, თუმცა დაფიქსირდა სერიოზული შემთხვევები, მათ შორის გავრცელებული ჰერპეს ზოსტერი, ჰერპეს ზოსტერი ოფთალმიკუსი, ჰერპეს ზოსტერი ოტიკუსი, ჰერპეს ზოსტერის ნევროლოგიური ინფექცია, ჰერპეს ზოსტერის მენინგოენცეფალიტი და ჰერპეს ზოსტერის მენინგომიელიტი. ეს მოვლენები შეიძლება განვითარდეს მკურნალობის პერიოდში ნებისმიერ დროს. აუცილებელია დაკვირვება პაციენტებზე, რომლებიც იღებენ დიმანას, ჰერპეს ზოსტერის ნიშნებსა და სიმპტომებზე, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც დაფიქსირებულია თანმხლები ლიმფოციტოპენია. თუ ჰერპეს ზოსტერი ვითარდება, უნდა ჩატარდეს ჰერპეს ზოსტერის შესაბამისი მკურნალობა. განიხილეთ დიმანათი მკურნალობის შეწყვეტა სერიოზული ინფექციების მქონე პაციენტებში, სანამ ინფექცია არ მოგვარდება (იხ. ნაწილი 4.8).

მკურნალობის დაწყება

დიმანათი მკურნალობა თანდათან უნდა დაიწყოს, რათა შემცირდეს სიწითლისა და კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ გვერდითი რეაქციების შემთხვევები (იხ. ნაწილი 4.2).

ფანკონის სინდრომი

დაფიქსირდა ფანკონის სინდრომის შემთხვევები დიმეთილ ფუმარატის შემცველი პრეპარატების სხვა ფუმარის მჟავას ეთერებთან ერთად გამოყენებისას. ფანკონის სინდრომის ადრეული დიაგნოზი და დიმეთილ ფუმარატით მკურნალობის შეწყვეტა მნიშვნელოვანია თირკმლის უკმარისობისა და ოსტეომალაციის განვითარების თავიდან ასაცილებლად, რადგან სინდრომი ჩვეულებრივ შექცევადია. ყველაზე მნიშვნელოვანი ნიშნებია პროტეინურია, გლუკოზურია (სისხლში შაქრის ნორმალური დონით), ჰიპერამინოაციდურია და ფოსფატურია (შესაძლოა ჰიპოფოსფატემიასთან ერთად). პროგრესირება შეიძლება მოიცავდეს სიმპტომებს, როგორიცაა პოლიურია, პოლიდიფსია და პროქსიმალური კუნთების სისუსტე. იშვიათ შემთხვევებში, შეიძლება განვითარდეს ჰიპოფოსფატემიური ოსტეომალაცია არა ლოკალიზებული ძვლის ტკივილით, შრატში ტუტე ფოსფატაზას მომატება და სტრესული მოტეხილობები. მნიშვნელოვანია, რომ ფანკონის სინდრომი შეიძლება განვითარდეს კრეატინინის დონის მომატების ან გლომერულური ფილტრაციის დაბალი სიჩქარის გარეშე. გაურკვეველი სიმპტომების შემთხვევაში გასათვალისწინებელია ფანკონის სინდრომი და უნდა ჩატარდეს შესაბამისი გამოკვლევები.

პედიატრიული მოსახლეობა

უსაფრთხოების პროფილი თვისობრივად მსგავსია პედიატრიულ და მოზრდილ პაციენტებში და, შესაბამისად, გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები ვრცელდება პედიატრიულ პაციენტებზეც. უსაფრთხოების პროფილში რაოდენობრივი განსხვავებების შესახებ იხილეთ ნაწილი 4.8.

დიმანას გრძელვადიანი უსაფრთხოება პედიატრიულ პოპულაციაში ჯერ არ არის დადგენილი.

ურთიერთქმედება სხვა წამლებთან

დიმანა შესწავლილი არ არის სიმსივნის საწინააღმდეგო ან იმუნოსუპრესიულ თერაპიებთან ერთად და ამიტომ სიფრთხილეა აუცილებელი ერთდროული მიღებისას. გაფანტული სკლეროზის კლინიკურ კვლევებში, რეციდივების მკურნალობა ერთდროულად ინტრავენური კორტიკოსტეროიდების მოკლე კურსით არ იყო დაკავშირებული ინფექციის კლინიკურად მნიშვნელოვან ზრდასთან.

დიმანათი თერაპიის დროს შეიძლება განიხილებოდეს არაცოცხალი ვაქცინების ერთდროული მიღება ვაქცინაციის ეროვნული გეგმის მიხედვით. კლინიკურ კვლევაში, რომელშიც ჩართული იყო სულ 71 პაციენტი მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზით, პაციენტები იღებდნენ დიმანას 240 მგ ორჯერ დღეში მინიმუმ 6 თვის განმავლობაში (n=38) ან არაპეგილირებულ ინტერფერონს მინიმუმ 3 თვის განმავლობაში (n=33), შესადარებელი იმუნური პასუხი (განსაზღვრულია როგორც ≥2-ჯერ მატება ვაქცინაციამდე არსებული ტიტრიდან) ტეტანუსის ტოქსოიდზე (გახსენების ანტიგენი) და კონიუგირებულ მენინგოკოკურ C პოლისაქარიდის ვაქცინაზე (ნეოანტიგენი), ხოლო იმუნური პასუხი არაკონიუგირებული 23-ვალენტური პნევმოკოკური პოლისაქარიდის ვაქცინის სხვადასხვა სეროტიპებზე (T-უჯრედოვანი დამოუკიდებელი ანტიგენი) განსხვავდებოდა ორივე სამკურნალო ჯგუფში. დადებითი იმუნური პასუხი, რომელიც განისაზღვრება, როგორც ანტისხეულების ტიტრის ≥4-ჯერ გაზრდა სამი ვაქცინის მიმართ, მიღწეული იყო ნაკლები სუბიექტის მიერ ორივე მკურნალობის ჯგუფში. მცირე რიცხვითი განსხვავებები პასუხში ტეტანუსის ტოქსოიდზე და პნევმოკოკურ სეროტიპ 3 პოლისაქარიდზე აღინიშნა არაპეგილირებული ინტერფერონის სასარგებლოდ.

არ არსებობს კლინიკური მონაცემები ცოცხალი დასუსტებული ვაქცინების ეფექტურობისა და უსაფრთხოების შესახებ პაციენტებში, რომლებიც იღებენ დიმანას. ცოცხალი ვაქცინები შეიძლება შეიცავდეს კლინიკური ინფექციის გაზრდილ რისკს და არ უნდა მიეცეთ პაციენტებს, რომლებიც მკურნალობენ დიმანათი, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც გამონაკლის შემთხვევებში, მიიჩნევა, რომ ეს პოტენციური რისკი აღემატება ვაქცინაციის არჩატარების რისკს.

დიმანათი მკურნალობის დროს თავიდან უნდა იქნას აცილებული ფუმარის მჟავას სხვა წარმოებულების (ადგილობრივი ან სისტემური) ერთდროული გამოყენება.

ადამიანებში დიმეთილ ფუმარატი ინტენსიურად მეტაბოლიზდება ესტერაზებით, სანამ არ მიაღწევს სისტემურ ცირკულაციას და შემდგომი მეტაბოლიზმი ხდება ტრიკარბოქსილის მჟავას ციკლის მეშვეობით, ციტოქრომ P450 (CYP) სისტემის მონაწილეობის გარეშე. წამლებთან ურთიერთქმედების პოტენციური რისკები არ იყო გამოვლენილი ინ ვიტრო CYP-ის ინჰიბირებისა და ინდუქციის კვლევებიდან, p-გლიკოპროტეინის კვლევიდან ან დიმეთილ ფუმარატის და მონომეთილ ფუმარატის (დიმეთილ ფუმარატის პირველადი მეტაბოლიტი) ცილებთან შეკავშირების კვლევებიდან.

გაფანტული სკლეროზის მქონე პაციენტებში ფართოდ გამოყენებული სამკურნალო საშუალებები, ინტრამუსკულარული ინტერფერონიბეტა-1ა და გლატირამერის აცეტატი, კლინიკურად შემოწმდა დიმეთილ ფუმარატთან პოტენციურ ურთიერთქმედებებზე და არ შეცვლილა დიმეთილ ფუმარატის ფარმაკოკინეტიკური პროფილი.

ჯანმრთელი მოხალისეების კვლევებიდან მიღებული მტკიცებულებებით არსებობს ვარაუდი, რომ დიმანასთან ასოცირებული სიწითლე, სავარაუდოდ, პროსტაგლანდინების შუამავლობით ხდება. ჯანმრთელი მოხალისეების ორ კვლევაში, 325 მგ (ან ექვივალენტი) არა-ენტერული გარსით დაფარული აცეტილსალიცილის მჟავას მიღებამ დიმანამდე 30 წუთით ადრე, 4 დღისა და 4 კვირის განმავლობაში, შესაბამისად, არ შეცვალა დიმანას ფარმაკოკინეტიკური პროფილი. აცეტილსალიცილის მჟავით თერაპიასთან დაკავშირებული პოტენციური რისკები გასათვალისწინებელია დიმანასთან ერთად მიღებამდე პაციენტებში მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზით. აცეტილსალიცილის მჟავას ხანგრძლივი (> 4 კვირა) უწყვეტი გამოყენება არ არის შესწავლილი (იხ. პუნქტები 4.4 და 4.8).

ნეფროტოქსიურ სამკურნალო საშუალებებთან ერთდროულმა თერაპიამ (როგორიცაა ამინოგლიკოზიდები, დიურეზულები, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები ან ლითიუმი) შეიძლება გაზარდოს თირკმელების მხრივ გვერდითი რეაქციების პოტენციალი (მაგ. პროტეინურია იხილეთ პუნქტი 4.8) პაციენტებში, რომლებიც იღებენ დიმანას (იხილეთ ნაწილი 4.4 სისხლის/ლაბორატორიული ანალიზები).

ალკოჰოლის ზომიერი რაოდენობით მოხმარება არ ცვლიდა დიმეთილ ფუმარატზე ზემოქმედებას და არ უკავშირდებოდა გვერდითი რეაქციების ზრდას. დიდი რაოდენობით ძლიერი ალკოჰოლური სასმელების (მოცულობით ალკოჰოლის 30%-ზე მეტი) მოხმარება თავიდან უნდა იქნას აცილებული დიმანას მიღებიდან ერთი საათის განმავლობაში, რადგან ალკოჰოლმა შეიძლება გამოიწვიოს კუჭ-ნაწლავის მხრივ გვერდითი რეაქციების სიხშირის გაზრდა.

ინ ვიტრო CYP ინდუქციურმა კვლევებმა არ აჩვენა ურთიერთქმედება დიმანასა და ორალურ კონტრაცეპტივებს შორის. in vivo კვლევაში, დიმანას ერთდროულმა გამოყენებამ კომბინირებულ ორალურ კონტრაცეპტივთან (ნორგესტიმატი და ეთინილ ესტრადიოლი) არ გამოიწვია რაიმე მნიშვნელოვანი ცვლილება ორალური კონტრაცეპტივების ექსპოზიციაში. არ ჩატარებულა ურთიერთქმედების კვლევები ორალურ კონტრაცეპტივებთან, რომლებიც შეიცავენ სხვა პროგესტოგენებს, თუმცა დიმანას ეფექტი მათ ექსპოზიციაზე მოსალოდნელი არ არის.

პედიატრიული მოსახლეობა

ურთიერთქმედების კვლევები ჩატარდა მხოლოდ მოზრდილებში.

ორსულობა და ძუძუთი კვება

ორსულ ქალებში დიმეთილ ფუმარატის გამოყენების შესახებ მონაცემები არ არსებობს ან შეზღუდულია. ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა (იხ. ნაწილი 5.3). დიმანა არ არის რეკომენდებული ორსულობის დროს და რეპროდუქციული ასაკის ქალებში, რომლებიც არ იყენებენ შესაბამის კონტრაცეფციას (იხ. ნაწილი 4.5). ორსულობის დროს დიმანა გამოიყენება მხოლოდ აშკარა აუცილებლობის შემთხვევაში და თუ პოტენციური სარგებელი ამართლებს ნაყოფისთვის პოტენციურ რისკს.

ძუძუთი კვება

უცნობია გამოიყოფა თუ არა დიმეთილ ფუმარატი ან მისი მეტაბოლიტები დედის რძეში. არ არის გამორიცხული რისკი ახალშობილებისთვის/ჩვილებისთვის. გადაწყვეტილების მიღება უნდა მოხდეს ძუძუთი კვების შეწყვეტის ან დიმანათი თერაპიის შეწყვეტის შესახებ. მხედველობაში უნდა იქნას მიღებული ბავშვისთვის ძუძუთი კვების სარგებელი და ქალისთვის თერაპიის სარგებელი.

ნაყოფიერება

არ არსებობს მონაცემები დიმეთილ ფუმარატის ზემოქმედების შესახებ ადამიანის ნაყოფიერებაზე. პრეკლინიკური კვლევების მონაცემები არ მიუთითებს, რომ დიმეთილ ფუმარატი ასოცირდება ნაყოფიერების დაქვეითების რისკთან (იხ. ნაწილი 5.3).

გავლენა ავტომობილის მართვაზე

დიმანას არანაირი ან უმნიშვნელო ზეგავლენა აქვს ავტომობილის და მექანიზმების მართვის უნარზე. არ ჩატარებულა კვლევები სატრანსპორტო საშუალების მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე, მაგრამ კლინიკურ კვლევებში არ აღმოჩნდა დიმეთილ ფუმარატთან დაკავშირებული ეფექტები, რომლებიც პოტენციურად ახდენდა გავლენას ამ უნარზე.

გვერდითი მოვლენები

უსაფრთხოების პროფილის შეჯამება

ყველაზე ხშირი გვერდითი რეაქციები (სიხშირე ≥ 10%) პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმეთილ ფუმარატით, იყო სიწითლე და კუჭ-ნაწლავის მოვლენები (მაგ. დიარეა, გულისრევა, მუცლის ტკივილი, ტკივილი მუცლის ზედა ნაწილში). სიწითლე და კუჭ-ნაწლავის მოვლენები, როგორც წესი, იწყება მკურნალობის დასაწყისში (ძირითადად პირველი თვის განმავლობაში) და პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ სიწითლე და კუჭ-ნაწლავის მოვლენები, ეს მოვლენები შეიძლება გაგრძელდეს პერიოდულად დიმანათი მკურნალობის განმავლობაში. ყველაზე ხშირად მოხსენებული არასასურველი რეაქციები, რომლებიც იწვევდნენ მკურნალობის შეწყვეტას (სიხშირე > 1%) პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი, იყო სიწითლე (3%) და კუჭ-ნაწლავის მოვლენები (4%).

პლაცებო-კონტროლირებად და არაკონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში სულ 2,513 პაციენტმა მიიღო დიმანა 12 წლამდე პერიოდის განმავლობაში, საერთო ექსპოზიციით, რაც 11,318 ადამიანი-წელზე ექვივალენტურია. სულ 1169 პაციენტმა მიიღო სულ მცირე 5 წლიანი მკურნალობა დიმანათი, ხოლო 426 პაციენტმა მიიღო მინიმუმ 10 წლიანი მკურნალობა დიმანათი. გამოცდილება არაკონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში შეესაბამება გამოცდილებას პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში.

გვერდითი რეაქციების ცხრილური შეჯამება

გვერდითი რეაქციები, რომლებიც განვითარდა კლინიკური კვლევებისას, ავტორიზაციის შემდგომი უსაფრთხოების კვლევებისას და ცნობილი გახდა სპონტანური შეტყობინებებით, წარმოდგენილია ქვემოთ მოცემულ ცხრილში.

გვერდითი რეაქციები წარმოდგენილია, როგორც MedDRA სასურველი ტერმინები MedDRA სისტემის ორგანოთა კლასით. ქვემოთ მოყვანილი გვერდითი რეაქციების სიხშირე გამოიხატება შემდეგი კატეგორიების მიხედვით:

  • ძალიან ხშირი (≥ 1/10)
  • ხშირი (≥ 1/100-დან < 1/10-მდე)
  • არახშირი (≥ 1/1000-დან <1/100-მდე)
  • იშვიათი (≥ 1/10,000-დან <1/1,000-მდე)
  • ძალიან იშვიათი (< 1/10,000)
  • უცნობია (სიხშირე შეუძლებელია შეფასდეს არსებული მონაცემებით)

MedDRA სისტემის ორგანოთა კლასი

უარყოფითი რეაქცია

სიხშირის კატეგორია

ინფექციები და ინვაზიები

გასტროენტერიტი

ხშირი

პროგრესირებადი მულტიფოკალური ლეიკოენცეფალოპათია

უცნობი

ჰერპეს ზოსტერი

უცნობი

სისხლისა და ლიმფური სისტემის დარღვევევი

ლიმფოპენია

ხშირი

ლეიკოპენია

ხშირი

თრომბოციტოპენია

არახშირი

იმუნური სისტემის დარღვევები

ჰიპერმგრძნობელობა

არახშირი

ანაფილაქსია

უცნობი

დისპნოე

უცნობი

ჰიპოქსია

უცნობი

ჰიპოტენზია

უცნობი

ანგიოშეშუპება

უცნობი

ნერვული სისტემის

დარღვევები

წვის შეგრძნება

ხშირი

სისხლძარღვთა დარღვევები

სიწითლე

ძალიან ხშირი

სიცხის მოწოლა

ხშირი

სუნთქვის, გულ-მკერდის ორგანოებისა და შუასაყარის დარღვევები

რინორეა

უცნობი

კუჭ-ნაწლავის დარღვევები

დიარეა

ძალიან ხშირი

გულისრევა

ძალიან ხშირი

ტკივილი მუცლის ზედა ნაწილში

ძალიან ხშირი

მუცლის ტკივილი

ძალიან ხშირი

ღებინება

ხშირი

დისპეფსია

ხშირი

გასტრიტი

ხშირი

კუჭ-ნაწლავის დარღვევები

ხშირი

ჰეპატობილიარული დარღვევები

ასპარტატ ამინოტრანსფერაზას მომატება

ხშირი

ალანინ ამინოტრანსფერაზას მომატება

ხშირი

პრეპარატით გამოწვეული ღვიძლის დაზიანება

უცნობი

MedDRA სისტემის ორგანოთა კლასი

უარყოფითი რეაქცია

სიხშირის კატეგორია

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები

ქავილი

ხშირი

გამონაყარი

ხშირი

ერითემა

ხშირი

ალოპეცია

ხშირი

თირკმლისა და საშარდე სისტემის დარღვევები

პროტეინურია

ხშირი

ზოგადი დარღვევები და მდგომარეობები შეყვანის ადგილზე

სიცხის შეგრძნება

ხშირი

გამოკვლევები

კეტონები შარდში

ძალიან ხშირი

შარდში ალბუმინის არსებობა

ხშირი

სისხლის წითელი უჯრედების რიცხვის შემცირება

ხშირი

შერჩეული გვერდითი რეაქციების აღწერა

სიწითლე (flushing)

პლაცებო-კონტროლირებად კვლევებში, სიწთლის სიხშირე (34% 4%-ის წინააღმდეგ) და სიცხის მოწოლის სიხშირე(7% 2%-ის წინააღმდეგ) გაიზარდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი პლაცებოსთან შედარებით, შესაბამისად. სიწითლე ჩვეულებრივ აღწერილია, როგორც გაწითლება ან სიცხის მოწოლა, მაგრამ შეიძლება მოიცავდეს სხვა მოვლენებს (მაგ. სიცხე, სიწითლე, ქავილი და წვის შეგრძნება). სიწითლის მოვლენები, როგორც წესი, იწყება მკურნალობის დასაწყისში (ძირითადად პირველი თვის განმავლობაში) და პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ სიწითლე, ამ მოვლენების განვითარება შეიძლება გაგრძელდეს პერიოდულად დიმანათი მკურნალობის განმავლობაში. სიწითლის მქონე პაციენტებში უმრავლესობას აღენიშნებოდა სიწითლის მოვლენები, რომლებიც იყო მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის. საერთო ჯამში, პაციენტთა 3%-მა, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი, შეწყვიტა პრეპარატი სიწითლის გამო. სერიოზული სიწითლის სიხშირე, რომელსაც შეიძლება ახასიათებდეს გენერალიზებული ერითემა, გამონაყარი და/ან ქავილი, დაფიქსირდა პაციენტთა 1%-ზე ნაკლებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი (იხ. პუნქტები 4.2, 4.4 და 4.5).

კუჭ-ნაწლავური

კუჭ-ნაწლავის მოვლენების სიხშირე (მაგ. დიარეა [14% 10%–ის წინააღმდეგ], გულისრევა [12% 9%–ის წინააღმდეგ], მუცლის ზედა ნაწილში ტკივილი [10% 6%–ის წინააღმდეგ], მუცლის ტკივილი [9% 4%–ის წინააღმდეგ], ღებინება [8% 5%-ის წინააღმდეგ] და დისპეფსია [5% 3%-ის წინააღმდეგ]) გაიზარდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი პლაცებოსთან შედარებით, შესაბამისად. კუჭ-ნაწლავის მოვლენები, როგორც წესი, იწყება მკურნალობის დასაწყისში (ძირითადად პირველი თვის განმავლობაში) და პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ კუჭ-ნაწლავის მოვლენები, ეს მოვლენები შეიძლება გაგრძელდეს პერიოდულად დიმანასთან მკურნალობის განმავლობაში. პაციენტების უმრავლესობაში, განვითარებული კუჭ-ნაწლავის მოვლენები იყო მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის. პაციენტთა ოთხმა პროცენტმა (4%), რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი, შეწყვიტეს პრეპარატი კუჭ-ნაწლავის მოვლენების გამო. სერიოზული კუჭ-ნაწლავის მოვლენების სიხშირე, მათ შორის გასტროენტერიტი და გასტრიტი, დაფიქსირდა პაციენტთა 1%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი (იხ.ნაწილი 4.2).ა

ღვიძლის ფუნქცია

პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევების მონაცემებზე დაყრდნობით, პაციენტების უმრავლესობას მომატებული ჰქონდა ღვიძლის ტრანსამინაზები, რომლებიც <3-ჯერ აღემატებოდა ნორმის ზედა ზღვარს (ნზზ). ღვიძლის ტრანსამინაზების მატების გაზრდილი სიხშირე პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი პლაცებოსთან შედარებით, ძირითადად დაფიქსირდა მკურნალობის პირველი 6 თვის განმავლობაში. ალანინ ამინოტრანსფერაზასა და ასპარტატ ამინოტრანსფერაზას მომატება ≥ 3-ჯერ ნზზ, შესაბამისად, დაფიქსირდა პლაცებოთი ნამკურნალები პაციენტების 5%-ში და 2%-ში და დიმანათი ნამკურნალები პაციენტების 6%-ში და 2%-ში. ღვიძლის ტრანსამინაზების მომატების გამო პრეპარატი შეწყდა < 1%-ში და მსგავსი იყო პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი ან პლაცებოთი. ტრანსამინაზების მომატება ≥ 3-ჯერ ნზზ საერთო ბილირუბინის თანმხლები მატებით > 2-ჯერ ნზზ, არ დაფიქსირებულა პლაცებო- კონტროლირებად კვლევებში.

ღვიძლის ფერმენტების მატება და პრეპარატისგან გამოწვეული ღვიძლის დაზიანების შემთხვევები (ტრანსამინაზების მომატება ≥ 3-ჯერ ნზზ საერთო ბილირუბინის თანმხლები მატებით > 2-ჯერ ნზზ) დაფიქსირდა პოსტმარკეტინგულ გამოცდილებაში დიმანას მიღების შემდეგ, რომელიც გაქრა მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ.

ლიმფოპენია

პლაცებო-კონტროლირებად კვლევებში პაციენტების უმეტესობას (> 98%) ჰქონდა ლიმფოციტების ნორმალური მაჩვენებლები მკურნალობის დაწყებამდე. დიმანათი მკურნალობისას, ლიმფოციტების საშუალო რაოდენობა შემცირდა პირველი წლის განმავლობაში შემდგომი პლატოთი. საშუალოდ, ლიმფოციტების რაოდენობა მცირდება საწყისი მნიშვნელობის დაახლოებით 30%-ით. ლიმფოციტების საშუალო და მედიანური რაოდენობა დარჩა ნორმის ფარგლებში. ლიმფოციტების რაოდენობა < 0,5 x 109/ლ დაფიქსირდა პაციენტთა < 1%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი და 6% პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი. ლიმფოციტების რაოდენობა < 0.2 x 109/ლ დაფიქსირდა 1 პაციენტში, რომელიც მკურნალობდა დიმანათი და არც ერთ პაციენტში, რომელიც მკურნალობდა პლაცებოთი.

კლინიკურ კვლევებში (როგორც კონტროლირებად, ასევე არაკონტროლირებად) პაციენტების 41%-ს, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი, აღენიშნებოდა ლიმფოპენია (ამ კვლევებში განსაზღვრული იყო როგორც <0,91 x 109/ლ). მსუბუქი ლიმფოპენია (≥ 0,8 x 109/ლ-< 0,91 x 109/ლ) დაფიქსირდა პაციენტების 28%-ში; ზომიერი ლიმფოპენია ≥ 0,5 x 109/ლ-< 0.8 x 109/ლ), შენარჩუნებული მინიმუმ ექვსი თვის განმავლობაში, დაფიქსირდა პაციენტების 11%-ში; მძიმე ლიმფოპენია (< 0,5 x 109/ლ), რომელიც გაგრძელდა მინიმუმ ექვსი თვის განმავლობაში, დაფიქსირდა პაციენტების 2%-ში. მძიმე ლიმფოპენიის მქონე ჯგუფში, ლიმფოციტების უმეტესი რაოდენობა დარჩა < 0,5 x 109/ლ დონეზე თერაპიის გაგრძელების ფონზე.

გარდა ამისა, არაკონტროლირებად, პერსპექტიულ, პოსტმარკეტინგულ კვლევაში, დიმანათი მკურნალობის 48 კვირაში (n=185) CD4+ T უჯრედები ზომიერად ≥ 0,2 x 109/ლ-დან < 0,4 x 109/ლ-მდე) ან მნიშვნელოვნად ( <0.2 x 109/ლ) შემცირდა პაციენტთა 37% ან 6%-ში, შესაბამისად, ხოლო CD8+ T უჯრედები უფრო ხშირად მცირდებოდა პაციენტების 59%-მდე რაოდენობით< 0.2 x 109/ლ და პაციენტების 25%-ში რაოდენობით < 0,1 x 109/ლ. კონტროლირებად და არაკონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში, პაციენტებში, რომლებმაც შეწყვიტეს დიმანათი თერაპია ლიმფოციტების რაოდენობით ნორმის ქვედა ზღვარზე (ნქზ) ქვემოთ ტარდებოდა მონიტორინგი ლიმფოციტების რაოდენობის აღდგენისთვის ნორმის ქვედა ზღვრამდე (იხ. ნაწილი 5.1).

ინფექციები, მათ შორის პმლ და ოპორტუნისტული ინფექციები

ჯონ კანინგჰემის ვირუსით (JCV) ინფექციების შემთხვევები, რომლებიც იწვევდა პროგრესირებად მულტიფოკალურ ლეიკოენცეფალოპათიას (პმლ) დაფიქსირდა დიმანას გამოყენებისას (იხ. ნაწილი 4.4). პმლ შეიძლება იყოს ფატალური ან გამოიწვიოს მძიმე ინვალიდობა. ერთ-ერთ კლინიკურ კვლევაში, ერთ პაციენტს, რომელიც იღებდა დიმანას, განუვითარდა პმლ გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის ფონზე (ლიმფოციტების რაოდენობა უპირატესად < 0,5 x 109/ლ3,5 წლის განმავლობაში), ფატალური შედეგით. პოსტმარკეტინგულ პირობებში, პმლ ასევე განვითარდა ზომიერი და მსუბუქი ლიმფოპენიის არსებობისას (>0.5 x 109/ლ <ნქზ-მდე, როგორც განსაზღვრულია ადგილობრივი ლაბორატორიული საცნობარო დიაპაზონით).

პმლ-ის რამდენიმე ემთხვევაში, T უჯრედების ქვეჯგუფების განსაზღვრისას პმლ-ის დიაგნოზის დროს, აღმოჩნდა, რომ CD8+ T უჯრედების რაოდენობა შემცირებული იყო <0,1 x 109/ლ-მდე, ხოლო CD4+ T უჯრედების რაოდენობის შემცირება იყო ცვალებადი (დაწყებული <0,05-დან 0,5 x 109/ლ-მდე) და უფრო მეტად იყო დაკავშირებული ლიმფოპენიის საერთო სიმძიმესთან (<0,5 x 109/ლ <ნქზ-მდე). შესაბამისად, CD4+/CD8+ თანაფარდობა გაიზარდა ამ პაციენტებში.

გახანგრძლივებული ზომიერი და მძიმე ლიმფოპენია, როგორც ჩანს, ზრდის პმლ-ის რისკს დიმანას გამოყენებისას, თუმცა, პმლ ასევე აღინიშნა მსუბუქი ლიმფოპენიის მქონე პაციენტებში. გარდა ამისა, პმლ შემთხვევების უმეტესობა პოსტმარკეტინგულ პირობებში დაფიქსირდა 50 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში.

ჰერპეს ზოსტერის ინფექციები დაფიქსირდა დიმანას გამოყენებისას. მიმდინარე გრძელვადიან გახანგრძლივებულ კვლევაში, რომელშიც 1,736 გაფანტული სკლეროზის მქონე პაციენტი მკურნალობდა დიმანათი, დაახლოებით 5%-ს განუვითარდა ჰერპეს ზოსტერის ერთი ან მეტი მოვლენა, რომელთა უმეტესობა იყო მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის. სუბიექტების უმეტესობას, მათ შორის მათ, ვისაც ჰქონდა სერიოზული ჰერპეს ზოსტერის ინფექცია, ჰქონდა ლიმფოციტების რაოდენობა ნორმის ქვედა ზღვარზე ზემოთ. სუბიექტების უმრავლესობაში, რომლებსაც იმავდროულად ჰქონდათ ლიმფოციტების რაოდენობა ნორმის ქვედა ზღავრზე დაბლა, ლიმფოპენია შეფასდა, როგორც ზომიერი ან მძიმე. პოსტმარკეტინგულ პირობებში, ჰერპეს ზოსტერის ინფექციის უმეტესი შემთხვევები იყო არასერიოზული და გადიოდა მკურნალობით. შეზღუდული მონაცემებია ხელმისაწვდომი ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობის (ლარ) შესახებ ჰერპეს ზოსტერის ინფექციის მქონე პაციენტებში პოსტმარკეტინგულ პირობებში.თუმცა, შეტყობინებისას პაციენტების უმრავლესობას აღენიშნებოდა ზომიერი (≥ 0,5 x 109/ლ-დან < 0,8 x 109/ლ-მდე) ან მძიმე (< 0,5 x 109/ლ-დან 0,2 x 109/ლ-მდე) ლიმფოპენია (იხილეთ ნაწილი 4.4).

ლაბორატორიული დარღვევები

პლაცებო-კონტროლირებად კვლევებში, შარდში კეტონების გაზომვა (1+ ან მეტი) უფრო მაღალი იყო პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი (45%) პლაცებოსთან შედარებით (10%). კლინიკურ კვლევებში არასასურველი კლინიკური შედეგები არ დაფიქსირებულა.

1,25-დიჰიდროქსივიტამინ D-ს დონეები შემცირდა დიმანათი ნამკურნალებ პაციენტებში პლაცებოსთან შედარებით (საწყისის საშუალო პროცენტული შემცირება 2 წლის განმავლობაში 25% 15%-ის წინააღმდეგ, შესაბამისად) და პარათირეოიდული ჰორმონის დონე გაიზარდა დიმანათი ნამკურნალებ პაციენტებში პლაცებოსთან შედარებით (საწყისიდან 2 წლის საშუალო პროცენტული ზრდა 29% 15%-ის წინააღმდეგ, შესაბამისად). ორივე პარამეტრის საშუალო მნიშვნელობები დარჩა ნორმის დიაპაზონში.

თერაპიის პირველი 2 თვის განმავლობაში აღინიშნა ეოზინოფილების საშუალო რაოდენობის გარდამავალი ზრდა.

პედიატრიული მოსახლეობა

96 კვირიან ღია ეტიკეტის, რანდომიზებულ აქტიურ კონტროლირებად კვლევაში მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე 10-დან 18 წლამდე ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში (120 მგ ორჯერ დღეში 7 დღის განმავლობაში, რასაც მოჰყვა 240 მგ ორჯერ დღეში მკურნალობის დარჩენილი პერიოდის განმავლობაში; საკვლევი პოპულაცია, n= 78), უსაფრთხოების პროფილი პედიატრიულ პაციენტებში იყო ისეთივე, როგორიც ადრე დაფიქსირდა ზრდასრულ პაციენტებში.

პედიატრიული კლინიკური კვლევის დიზაინი განსხვავდებოდა ზრდასრულთა პლაცებო- კონტროლირებადი კლინიკური კვლევებისგან. აქედან გამომდინარე, კლინიკური კვლევის დიზაინის წვლილი პედიატრიულ და ზრდასრულ პოპულაციას შორის არასასურველი რეაქციების რიცხვობრივ განსხვავებებში არ შეიძლება გამოირიცხოს.

შემდეგი გვერდითი მოვლენები უფრო ხშირად დაფიქსირდა (≥10%) პედიატრიულ პოპულაციაში, ვიდრე მოზრდილებში:

თავის ტკივილი დაფიქსირდა პაციენტების 28%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი,ხოლო პაციენტების 36%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ინტერფერონ ბეტა-1a-ით.

კუჭ-ნაწლავის დარღვევები დაფიქსირდა პაციენტების 74%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი, და პაციენტების 31%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ინტერფერონ ბეტა-1a-ით. მათ შორის მუცლის ტკივილი და ღებინება ყველაზე ხშირად დაფიქსირდა დიმანას გამოყენებისას.

რესპირატორული, გულმკერდის და შუასაყარის დარღვევები დაფიქსირდა დიმანათი ნამკურნალებ პაციენტთა 32%-ში და პაციენტთა 11%-ში,რომლებიც მკურნალობდნენ ინტერფერონ ბეტა-1a-ით. მათ შორის ოროფარინგეალური ტკივილი და ხველა ყველაზე ხშირად დაფიქსირდა დიმანას გამოყენებისას.

დისმენორეა დაფიქსირდა პაციენტთა 17%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი, და პაციენტების 7%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ინტერფერონ ბეტა-1a-ით.

მცირე 24 კვირიან ღია არაკონტროლირებად კვლევაში მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე 13-დან 17 წლამდე ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში (120 მგ ორჯერ დღეში 7 დღის განმავლობაში, შემდეგ 240 მგ ორჯერ დღეში დარჩენილიმკურნალობა; უსაფრთხოების პოპულაცია, n=22), რასაც მოჰყვა 96-კვირიანი გახანგრძლივებული კვლევა (240 მგ ორჯერ დღეში; უსაფრთხოების პოპულაცია n=20), უსაფრთხოების პროფილი ზრდასრულ პაციენტებში არსებულის მსგავსი იყო.

შეზღუდული მონაცემებია ხელმისაწვდომი 10-დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვებში. დიმანას უსაფრთხოება და ეფექტურობა 10 წელზე ნაკლები ასაკის ბავშვებში ჯერ არ არის დადგენილი.

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შეტყობინება

მნიშვნელოვანია საეჭვო გვერდითი რეაქციების შეტყობინება პრეპარატის ავტორიზაციის შემდეგ. ეს სამკურნალო პროდუქტის სარგებელი/რისკის ბალანსზემუდმივი მონიტორინგის საშუალებას იძლევა. ჯანდაცვის პროფესიონალებს სთხოვენ შეატყობინონ ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი რეაქცია ეროვნული შეტყობინების სისტემის მეშვეობით, რომელიც ჩამოთვლილია დანართ V-ში.

ჭარბი დოზა

დაფიქსირდა დიმანას დოზის გადაჭარბების შემთხვევები. ამ შემთხვევებში აღწერილი სიმპტომები შეესაბამებოდა დიმანას ცნობილ გვერდითი რეაქციების პროფილს. არ არსებობს ცნობილი თერაპიული ჩარევები დიმანას ელიმინაციის გასაძლიერებლად და არც ცნობილი ანტიდოტი. დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში, რეკომენდებულია სიმპტომური დამხმარე მკურნალობის დაწყება კლინიკური ჩვენების მიხედვით.

შემადგენლობა

დიმანა 120 მგ მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულები

თითოეული მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულა შეიცავს 120 მგ დიმეთილ ფუმარატს

დიმანა 240 მგ მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულები

თითოეული მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულა შეიცავს 240 მგ დიმეთილ ფუმარატს

დამხმარე ნივთიერებების სრული ჩამონათვალი იხილეთ ნაწილში 6.1.

შენახვის პირობები

3 წელი

  • 4 განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები შენახვისას

არ შეინახოთ 30ºC-ზე მაღალ ტემპერატურაზე.

  • 5 კონტეინერის სახეობა და შიგთავსი

120 მგ კაფსულები: 10 კაფსულა პვქ/პე/პვდქ/ალ ბლისტერში. 2 ბლისტერი მუყაოს კოლოფში.

თითოეული შეფუთვა შეიცავს 20 კაფსულას.

240 მგ კაფსულები: 10 კაფსულა პვქ/პე/პვდქ/ალ ბლისტერში. 6 ბლისტერი მუყაოს კოლოფში.

თითოეული შეფუთვა შეიცავს 60 კაფსულას.

  • 6 განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები განადგურებისას

ნებისმიერი გამოუყენებელი სამკურნალო პროდუქტი ან ნარჩენი მასალა უნდა განადგურდეს ადგილობრივი მოთხოვნების შესაბამისად.

გაცემის რეჟიმი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი - II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

ფარმაკოლოგიური თვისებები

იმუნოსუპრესანტები, სხვა იმუნოსუპრესანტები, ათქ კოდი: L04AX07

მოქმედების მექანიზმი

მექანიზმი, რომლითაც დიმეთილ ფუმარატი ახდენს თერაპიულ ეფექტს გაფანტული სკლეროზის დროს, ბოლომდე არ არის გასაგები. პრეკლინიკურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ დიმეთილ ფუმარატის ფარმაკოდინამიკური რეაქციები, როგორც ჩანს, ძირითადად განპირობებულია ბირთვული ფაქტორის (ერითროიდიდან წარმოებული 2) მსგავსი 2 (Nrf2) ტრანსკრიპციული გზის გააქტიურებით. ნაჩვენებია, რომ დიმეთილ ფუმარატი არეგულირებს Nrf2-დამოკიდებულ ანტიოქსიდანტურ გენებს პაციენტებში (მაგ. NAD(P)H დეჰიდროგენაზა, ქინონი 1; [NQO1]).

ფარმაკოდინამიკური ეფექტები

ეფექტი იმუნურ სისტემაზე

პრეკლინიკურ და კლინიკურ კვლევებში დიმეთილ ფუმარატმა აჩვენა ანთების საწინააღმდეგო და იმუნომოდულატორული თვისებები. დიმეთილ ფუმარატი და მონომეთილ ფუმარატი, დიმეთილ ფუმარატის პირველადი მეტაბოლიტი, მნიშვნელოვნად ამცირებს იმუნური უჯრედების აქტივაციას და შემდგომში ანთებითი ციტოკინების გამოთავისუფლებას ანთებითი სტიმულის საპასუხოდ პრეკლინიკურ მოდელებში. ფსორიაზის მქონე პაციენტების კლინიკურ კვლევებში, დიმეთილ ფუმარატი გავლენას ახდენდა ლიმფოციტების ფენოტიპებზე პროანთებითი ციტოკინების პროფილების (TH1, TH17) დაქვეითების გზით და მიკერძოებული ანთების საწინააღმდეგო წარმოების მიმართ (TH2). დიმეთილ ფუმარატმა აჩვენა თერაპიული აქტივობა ანთებითი და ნეიროანთებითი დაზიანების მრავალ მოდელში. მე-3 ფაზის კვლევებში გაფანტული სკლეროზის მქონე პაციენტებში (DEFINE,CONFIRM and ENDORSE), დიმანათი მკურნალობისას ლიმფოციტების საშუალო რაოდენობა შემცირდა საშუალოდ საბაზისო მნიშვნელობის დაახლოებით 30%-ით პირველი წლის განმავლობაში შემდგომი პლატოთი. ამ კვლევებში პაციენტებში, რომლებმაც შეწყვიტეს დიმანათი თერაპია ლიმფოციტების რაოდენობით ნორმის ქვედა ზღვარზე ქვემოთ (ნქზ,910 უჯრედი/მმ3) ჩატარდა მონიტორინგი ნქზ-მდე ლიმფოციტების რაოდენობის აღსადგენად.

სურათი 1 გვიჩვენებს პაციენტთა პროპორციას, რომლებმაც სავარაუდოა, რომ მიაღწიეს ნქზ-ს კაპლან-მეიერის მეთოდის საფუძველზე გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის გარეშე. აღდგენის საბაზისო ხაზი (RBL) განისაზღვრა, როგორც ბოლო მკურნალობის დროს ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობა დიმანას შეწყვეტამდე. პაციენტების სავარაუდო პროპორცია, რომლებშიც დაფიქსირდა აღდგენა ნქზ-მდე (ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობა ≥ 0,9 x 109/ლ) მე-12 და 24 კვირას, რომლებსაც ჰქონდათ მსუბუქი, ზომიერი ან მძიმე ლიმფოპენია აღდგენის საბაზისო ხაზზე, წარმოდგენილია ცხრილში 1, ცხრილი 2 და ცხრილში 3 95%-იანი წერტილოვანი ნდობის ინტერვალებით. გადარჩენის ფუნქციის კაპლან-მეიერის შემფასებლის სტანდარტული შეცდომა გამოითვლება გრინვუდის ფორმულის გამოყენებით.

სურათი 1: კაპლან-მეიერის მეთოდი; პაციენტთა პროპორცია, რომლებშიც დაფიქსირდა აღდგენა ≥ 910 უჯრედი/მმ3 ნქზ-მდე აღდგენის საწყისი მდგომარეობიდან

ცხრილი 1: კაპლან-მეიერის მეთოდი; პაციენტების პროპორცია, რომლებშიც, სავარაუდოდ, მიღწეულ იქნა ნქზ,მსუბუქი ლიმფოპენია აღდგენის საწყის ეტაპზე, გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის მქონე პაციენტების გამოკლებით

მსუბუქი ლიმფოპენიისა მქონე პაციენტების რაოდენობა რისკის ქვეშ

საბაზისოN=86

კვირა12 N=12

კვირა24 N=4

პროპორცია, რომელმაც მიაღწია ნქზ-ს(95%CI)

  • 81

(0.71, 0.89)

  • 90

(0.81, 0.96)

a პაციენტები ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობით< 910 და ≥ 800 უჯრედი/მმ3აღდგენის საბაზისო ხაზზე, გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის მქონე პაციენტების გამოკლებით.

ცხრილი 2: კაპლან-მეიერის მეთოდი; პაციენტების პროპორცია, რომლებშიც, სავარაუდოდ, მიღწეულ იქნა ნქზ, ზომიერი ლიმფოპენია აღდგენის საწყის ეტაპზე, გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის მქონე პაციენტების გამოკლებით

ზომიერი ლიმფოპენიისა მქონე პაციენტების რაოდენობა რისკის ქვეშ

საბაზისოN=124

კვირა12 N=33

კვირა24 N=17

პროპორცია, რომელმაც მიაღწია ნქზ-ს(95%CI)

  • 57

(0.46, 0.67)

  • 70

(0.60, 0.80)

a პაციენტები ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობით< 800 და ≥ 500 უჯრედი/მმ3 აღდგენის საბაზისო ხაზზე, გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის მქონე პაციენტების გამოკლებით.

ცხრილი 3: კაპლან-მეიერის მეთოდი; პაციენტების პროპორცია,რომლებშიც, სავარაუდოდ, მიღწეულ იქნა ნქზ,მძიმე ლიმფოპენია აღდგენის საწყის ეტაპზე, გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის მქონე პაციენტების გამოკლებით

მძიმე ლიმფოპენიისა მქონე პაციენტების რაოდენობა რისკის ქვეშ

საბაზისოN=18

კვირა12 N=6

კვირა24 N=4

პროპორცია, რომელმაც მიაღწია ნქზ-ს(95%CI)

  • 43

(0.20, 0.75)

  • 62

(0.35, 0.88)

ა პაციენტები ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობით< 500 უჯრედი/მმ3 აღდგენის საბასიზო ხაზზე, გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის მქონე პაციენტების გამოკლებით.

კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება

ჩატარდა ორი, 2-წლიანი, რანდომიზებული, ორმაგად ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევა (DEFINE 1,234 პაციენტით და CONFIRM 1,417 პაციენტით) რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე პაციენტებში. პროგრესირებადი გაფანტული სკლეროზის ფორმების მქონე პაციენტები არ მონაწილეობდნენ ამ კვლევებში.

ეფექტურობა (იხ. ცხრილი ქვემოთ) და უსაფრთხოება ნაჩვენები იყო პაციენტებში, რომლებსაც ჰქონდათ გაფართოებული ინვალიდობის სტატუსის შკალაზე (EDSS) ქულა 0-დან 5-ის ჩათვლით, რომლებშიც აღინიშნა მინიმუმ 1 რეციდივი რანდომიზაციამდე ერთი წლის განმავლობაში, ან რანდომიზაციამდე 6 კვირაში ჩაუტარდათ თავის ტვინის მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფია (მრტ), რომელიც აჩვენებდა მინიმუმ ერთი გადოლინიუმით გაძლიერებულ (Gd+) დაზიანებას. კვლევა CONFIRM შეიცავდა გლატირამერის აცეტატის დაბრმავებულ (ანუ კვლევის ექიმი/მკვლევარი, რომელიც აფასებს პასუხს საკვლევ მკურნალობაზე, იყო დაფარული) რეფერენს კომპარატორს.

DEFINE კვლევაში პაციენტებს ჰქონდათ შემდეგი საშუალო საწყისი მახასიათებლები: ასაკი 39 წელი, დაავადების ხანგრძლივობა7.0 წელი, EDSS ქულა 2.0. გარდა ამისა, პაციენტების 16%-ს ჰქონდა EDSS ქულა > 3.5, 28%-ს ჰქონდა≥ 2 რეციდივი წინა წელს და 42%-ს ადრე ჩატარებული ჰქონდა გაფანტული სკლეროზის სხვა დამტკიცებული მკურნალობა. მრტ კოჰორტაში კვლევაში მონაწილე პაციენტთა 36%-ს ჰქონდა Gd+ დაზიანებები საწყის ეტაპზე (Gd+ დაზიანებების საშუალო რაოდენობა1.4).

CONFIRM კვლევაში პაციენტებს ჰქონდათ შემდეგი საშუალო საწყისი მახასიათებლები: ასაკი 37 წელი, დაავადების ხანგრძლივობა 6.0 წელი, EDSS ქულა 2.5. გარდა ამისა, პაციენტების 17%-ს ჰქონდა EDSS ქულა > 3.5, 32%-ს ჰქონდა ≥2 რეციდივი წინა წელს და 30%-ს ადრე ჩაუტარდა გაფანტული სკლეროზის სხვა დამტკიცებული მკურნალობა. მრტ კოჰორტის კვლევაში მონაწილე პაციენტთა 45%-ს ჰქონდა Gd+ დაზიანებები საწყის ეტაპზე (Gd+ დაზიანებების საშუალო რაოდენობა 2.4).

პლაცებოსთან შედარებით, პაციენტებს, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი, აღენიშნებოდათ კლინიკურად მნიშვნელოვანი და სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება კვლევის DEFINE-ის პირველადი საბოლოო წერტილის მხრივ, 2 წელში რეციდივის მქონე პაციენტთა პროპორცია; და პირველადი საბოლოო წერტილი კვლევაში CONFIRM, წლიური რეციდივის მაჩვენებელი (წრმ) 2 წელში.

წლიური რეციდივის მაჩვენებელი გლატირამერ აცეტატის და პლაცებოსთვის იყო 0.286 და 0.401 შესაბამისად კვლევაში CONFIRM, რაც შეესაბამება 29%-ით შემცირებას (p=0.013), რაც შეესაბამება დამტკიცებულ ინფორმაციას დანიშვნის შესახებ.

DEFINE

CONFIRM

პლაცებო

დიმანა240 მგდღეში ორჯერ

პლაცებო

დიმანა240 მგდღეში ორჯერ

გლატირამერ აცეტატი

კლინიკური საბოლოო წერტილებიa

პაციენტების რაოდენობა

408

410

363

359

350

წლიური რეციდივის მაჩვენებელი

  • 364
  • 172***
  • 401
  • 224***
  • 286*

სიხშირის თანაფარდობა(95% CI)

  • 47

(0.37, 0.61)

  • 56

(0.42, 0.74)

  • 71

(0.55, 0.93)

რეციდივების პროპორცია

  • 461
  • 270***
  • 410
  • 291**
  • 321**

საფრთხის კოეფიციენტი (95% CI)

  • 51

(0.40, 0.66)

  • 66

(0.51, 0.86)

  • 71

(0.55, 0.92)

პროპორცია 12-კვირიანი დადასტურებული ინვალიდობის პროგრესიით

  • 271
  • 164**
  • 169
  • 128#
  • 156#

საფრთხის კოეფიციენტი (95% CI)

  • 62

(0.44, 0.87)

  • 79

(0.52, 1.19)

  • 93

(0.63, 1.37)

პროპორცია 24-კვირიანი დადასტურებული ინვალიდობის პროგრესიით

  • 169
  • 128#
  • 125
  • 078#
  • 108#

საფრთხის კოეფიციენტი (95% CI)

  • 77

(0.52, 1.14)

  • 62

(0.37, 1.03)

  • 87

(0.55, 1.38)

313182089281000

DEFINE

CONFIRM

პლაცებო

დიმანა240 მგდღეში ორჯერ

პლაცებო

დიმანა240 მგდღეში ორჯერ

გლატირამერ აცეტატი

მრტსაბოლოო წერტილებიb

პაციენტების რაოდენობა

165

152

144

147

161

ახალი ან ახლად გაფართოებული T2დაზიანებების საშუალო (მედიანური) რაოდენობა 2 წლის განმავლობაში

  • 5

(7.0)

  • 2

(1.0)***

  • 9

(11.0)

  • 7

(2.0)***

  • 6

(3.0)***

დაზიანებების საშუალო თანაფარდობა(95% CI)

  • 15

(0.10, 0.23)

  • 29

(0.21, 0.41)

  • 46

(0.33, 0.63)

Gdდაზიანებების საშუალო (მედიანური) რაოდენობა მე-2 წლისთვის

  • 8

(0)

  • 1

(0)***

  • 0

(0.0)

  • 5

(0.0)***

  • 7 (0.0)**

Odds ratio(95% CI)

  • 10

(0.05, 0.22)

  • 26

(0.15, 0.46)

  • 39

(0.24, 0.65)

ახალი T1ჰიპოინტენსიური დაზიანებების საშუალო (მედიანური) დაზიანებების რაოდენობა 2 წლის განმავლობაში

  • 7

(2.0)

  • 0

(1.0)***

  • 1

(4.0)

  • 8

(1.0)***

  • 5 (2.0)**

დაზიანებების საშუალო თანაფარდობა(95% CI)

  • 28

(0.20, 0.39)

  • 43

(0.30, 0.61)

  • 59

(0.42, 0.82)

a კლინიკური საბოლოო წერტილების ყველა ანალიზი იყო მკურნალობაზე გამიზნული; ბმრტ ანალიზისას გამოყენებულია მრტ კოჰორტა

  • P-მნიშვნელობა <0,05; **P-მნიშვნელობა <0,01; ***P-მნიშვნელობა < 0,0001; # სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი

ღია არაკონტროლირებად 8-წლიან გაფართოებულ კვლევაში (ENDORSE) ჩაერთო მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე 1,736 პაციენტი ძირითადი კვლევებიდან (DEFINE და CONFIRM). კვლევის პირველადი მიზანი იყო დიმანას გრძელვადიანი უსაფრთხოების შეფასება მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე პაციენტებში. 1,736 პაციენტიდან, დაახლოებით ნახევარი (909, 52%) მკურნალობდა 6 წლის ან მეტი ხნის განმავლობაში. 501 პაციენტი უწყვეტად მკურნალობდა დიმანათი 240 მგ ორჯერ დღეში სამივე კვლევაში და 249 პაციენტი, რომლებიც ადრე მკურნალობდნენ პლაცებოთი კვლევებში DEFINE და CONFIRM, იღებდა მკურნალობას 240 მგ დოზით ორჯერ დღეში კვლევაში ENDORSE. პაციენტები, რომლებიც უწყვეტად იღებდნენ მკურნალობას დღეში ორჯერ, მკურნალობდნენ 12 წლამდე.

ENDORSE კვლევის დროს, ყველა პაციენტთა ნახევარზე მეტს, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი 240 მგ ორჯერ დღეში, არ აღენიშნებოდათ რეციდივი. პაციენტებისთვის, რომლებიც მუდმივად მკურნალობდნენ დღეში ორჯერ სამივე კვლევაში, კორექტირებულიწლიური რეციდივის მაჩვენებელი იყო 0,187 (95% CI: 0,156, 0,224) კვლევებში DEFINE და CONFIRM და0.141 (95% CI: 0.119, 0.167) კვლევაში ENDORSE. პაციენტებისთვის, რომლებიც ადრე მკურნალობდნენ პლაცებოთი, კორექტირებული წლიური რეციდივის მაჩვენებელი შემცირდა 0.330-დან (95% CI: 0.266, 0.408) კვლევებში DEFINE დაCONFIRM 0.149-მდე (95% CI: 0.116, 0.190) კვლევაში ENDORSE.

კვლევაში ENDORSE, პაციენტების უმრავლესობას (> 75%) არ ჰქონდა დადასტურებული ინვალიდობის პროგრესირება (გაზომილი, როგორც 6-თვიანი ინვალიდობის მდგრადი პროგრესირება). სამი კვლევის გაერთიანებულმა შედეგებმა აჩვენა, რომ დიმანას მიმღებ პაციენტებს ჰქონადთ ინვალიდობის დადასტურებული პროგრესირების მდგრადი და დაბალი მაჩვენებლები საშუალო EDSS ქულების უმნიშვნელო ზრდით ENDORSE-ში. მრტ-ს შეფასებებმა (მე-6 წლამდე, მათ შორისაა 752 პაციენტი, რომლებიც ადრე ჩართული იყვნენ DEFINE და CONFIRM კვლევების მრტჯგუფში, აჩვენა, რომ პაციენტების უმრავლესობას (დაახლოებით 90%) არ აღენიშნებოდათ გდ-ის გამაძლიერებელი დაზიანებები. 6 წლის განმავლობაში, ახალი ან ახლად გადიდებული T2 და ახალი T1 დაზიანებების წლიური კორექტირებული საშუალო რაოდენობა დაბალი დარჩა.

ეფექტურობა დაავადების მაღალი აქტივობის მქონე პაციენტებში:

კვლევებში DEFINE და CONFIRM, დაფიქსირდა მკურნალობის თანმიმდევრული ეფექტი რეციდივებზე დაავადების მაღალი აქტივობის მქონე პაციენტების ქვეჯგუფში, მაშინ როცა ეფექტი ინვალიდობის 3-თვიან მდგრად პროგრესირებაზე მკაფიოდ არ იყო დადგენილი. კვლევების დიზაინიდან გამომდინარე, დაავადების მაღალი აქტივობა განისაზღვრა შემდეგნაირად:

  • პაციენტები 2 ან მეტი რეციდივით ერთ წელიწადში და ერთი ან მეტი გდ-ის გაძლიერებული დაზიანებით ტვინის მრტ-ზე (n=42 DEFINE-ში; n=51 CONFIRM-ში) ან,
  • პაციენტები, რომლებმაც ვერ უპასუხეს ბეტა-ინტერფერონის სრულ და ადეკვატურ კურსს (მკურნალობის მინიმუმ ერთი წელი), რომლებსაც ჰქონდათ მინიმუმ 1 რეციდივი წინა წელს თერაპიის დროს და მინიმუმ 9 T2-ჰიპერინტენსიური დაზიანება კრანიალურ ნაწილში მრტ-ზე ან მინიმუმ 1 Gd-ის გამაძლიერებელი დაზიანება, ან პაციენტები, რომლებსაც ჰქონადთ უცვლელი ან გაზრდილი რეციდივის სიხშირე გასულ წელს წინა 2 წელთან შედარებით (n=177 DEFINE-ში; n=141 CONFIRM-ში).

პედიატრიული მოსახლეობა

დიმანას უსაფრთხოება და ეფექტურობა მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში შეფასდა რანდომიზებულ, ღია ეტიკეტირებულ, აქტიურ კონტროლირებად (ინტერფერონი ბეტა-1a) პარალელურ ჯგუფურ კვლევაში 10-დან 18 წლამდე ასაკის მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე პაციენტებში. ას ორმოცდაათი პაციენტი რანდომიზირებული იყო დიმეთილ ფუმარატზე (240 მგ ორჯერ დღეში პერორალურად) ან ინტერფერონ ბეტა-1ა-ზე (30 მკგ კუნთში კვირაში ერთხელ) 96 კვირის განმავლობაში. პირველადი საბოლოო წერტილი იყო პაციენტების პროპორცია, რომლებსაც არ ჰქონდათ ახალი ან ახლად გადიდებული T2 ჰიპერინტენსიური დაზიანებები ტვინის მრტ სკანირებაზე 96 კვირას. მთავარი მეორადი საბოლოო წერტილი იყო ახალი ან ახლად გადიდებული T2 ჰიპერინტენსიური დაზიანებების რაოდენობა ტვინის მრტ სკანირებაზე 96-ე კვირაზე. წარმოდგენილიაა ღწერითი სტატისტიკა, რადგან წინასწარ არ იყო დაგეგმილი დამადასტურებელი ჰიპოთეზა პირველადი საბოლოო წერტილისთვის.

პაციენტების პროპორცია მკურნალობის განზრახვის მქონე პოპულაციაში ახალი ან ახლად გადიდებული T2 დაზიანებების გარეშე მრტ-ზე 96-ე კვირას საწყისთან შედარებით იყო 12.8% დიმეთილ ფუმარატისთვის, 2.8%-ის საპირისპიროდ ინტერფერონის ბეტა-1a ჯგუფში. ახალი ან ახლად გადიდებული T2 დაზიანებების საშუალო რაოდენობა 96-ე კვირას საწყისთან შედარებით, კორექტირებული T2 დაზიანებების საწყისი რაოდენობისა და ასაკისთვის (ITT პოპულაცია პაციენტების გამოკლებით მრტ-სკვლევის გარეშე) იყო 12.4 დიმეთილ ფუმარატისთვის და 32.6 ინტერფერონ ბეტა-1a-სთვის.

კლინიკური რეციდივის ალბათობა იყო 34% დიმეთილ ფუმარატის ჯგუფში და 48% ინტერფერონის ბეტა-1a ჯგუფში 96-კვირიანი ღია კვლევის პერიოდის ბოლოს.

უსაფრთხოების პროფილი პედიატრიულ პაციენტებში (13-დან 18 წლამდე ასაკის), რომლებიც იღებდნენ დიმანას, თვისობრივად შეესაბამებოდა ზრდასრულ პაციენტებში ადრე დაფიქსირებულ უსაფრთხოების პროფილს (იხ. ნაწილი 4.8).

  • 2 ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

პერორალურად მიღებული დიმეთილ ფუმარატი გადის სწრაფ პრესისტემურ ჰიდროლიზს ესტერაზებით და გარდაიქმნება მის პირველად მეტაბოლიტად, მონომეთილ ფუმარატად, რომელიც ასევე აქტიურია. დიმეთილ ფუმარატი არ არის რაოდენობრივად განსაზღვრებადი პლაზმაში დიმანას პერორალური მიღების შემდეგ. ამიტომ, დიმეთილ ფუმარატთან დაკავშირებული ყველა ფარმაკოკინეტიკური ანალიზი ჩატარდა პლაზმაში მონომეთილ ფუმარატის კონცენტრაციით. ფარმაკოკინეტიკური მონაცემები მიღებული იყო გაფანტული სკლეროზის მქონე სუბიექტებში და ჯანმრთელ მოხალისეებში.

აბსორბცია

მონომეთილ ფუმარატის Tmax არის 2-დან 2,5 საათამდე. ვინაიდან დიმანას გასტრორეზისტენტული მყარი კაფსულები შეიცავს მიკროტაბლეტებს, რომლებიც დაცულია ენტერული საფარით, შეწოვა არ იწყება მანამ, სანამ კაფსულა არ დატოვებს კუჭს (ჩვეულებრივ, 1 საათზე ნაკლებ დროში). 240 მგ დღეში ორჯერ საკვებთან ერთად მიღების შემდეგ, მედიანური პიკი (Cmax) იყო 1.72 მგ/ლ და მრუდის ქვეშ (AUC) ექსპოზიციის საერთო ფართობი იყო 8.02 სთ.მგ/ლ გაფანტული სკლეროზის მქონე სუბიექტებში. საერთო ჯამში, Cmax და AUC გაიზარდა დაახლოებით დოზის პროპორციულად შესწავლილი დოზების დიაპაზონში (120 მგ-დან 360 მგ-მდე). გაფანტული სკლეროზის მქონე სუბიექტებში, 240 მგ-ის ორი დოზა შეყვანილი იყო 4 საათის ინტერვალით, როგორც სამჯერ დღეში დოზირების რეჟიმის ნაწილი. ამან გამოიწვია ექსპოზიციის მინიმალური დაგროვება და შედეგად მედიანური Cmax-ის 12%-ით მატება დღეში ორჯერ მიღებასთან შედარებით (1.72 მგ/ლ დღეში ორჯერ 1.93 მგ/ლ სამჯერ დღეში) უსაფრთხოების მხრივ ზემოქმედების გარეშე.

საკვები არ ახდენს კლინიკურად მნიშვნელოვან გავლენას დიმეთილ ფუმარატის ექსპოზიციაზე. თუმცა, დიმანა მიიღება საკვებთან ერთად სიწითლის ან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის გვერდითი მოვლენების გაუმჯობესებული ამტანობის გამო (იხ. ნაწილი 4.2).

განაწილება

240 მგ დიმეთილ ფუმარატის პერორალური მიღების შემდეგ განაწილების აშკარა მოცულობა მერყეობს 60 ლ-დან 90 ლ-მდე. მონომეთილ ფუმარატის პლაზმის ცილებთან შეკავშირება ჩვეულებრივ მერყეობს 27%-დან 40%-მდე.

ბიოტრანსფორმაცია

ადამიანებში დიმეთილ ფუმარატი ინტენსიურად მეტაბოლიზდება, დოზის 0.1%-ზე ნაკლები გამოიყოფა უცვლელი დიმეთილ ფუმარატის სახით შარდში. იგი თავდაპირველად მეტაბოლიზდება ესტერაზებით, რომლებიც გვხვდება ყველგან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში, სისხლში და ქსოვილებში, სანამ არ მიაღწევს სისტემურ მიმოქცევას. შემდგომი მეტაბოლიზმი ხდება ტრიკარბოქსილის მჟავას ციკლის მეშვეობით, ციტოქრომ P450 (CYP) სისტემის ჩართვის გარეშე. 240 მგ 14C-დიმეთილ ფუმარატის ერთჯერადი დოზის კვლევამ გამოავლინა, რომ გლუკოზა არის უპირატესი მეტაბოლიტი ადამიანის პლაზმაში. სხვა მოცირკულირე მეტაბოლიტები მოიცავდა ფუმარინის მჟავას, ლიმონმჟავას და მონომეთილ ფუმარატს. ფუმარინის მჟავას ქვემო დინების მეტაბოლიზმი ხდება ტრიკარბოქსილის მჟავას ციკლის მეშვეობით, CO2-ის ამოსუნთქვით, რომელიც გამოყოფის ძირითად გზას წარმოადგენს.

ელიმინაცია

CO2-ის ამოსუნთქვა არის დიმეთილ ფუმარატის ელიმინაციის ძირითადი გზა, რომელიც შეადგენს დოზის 60%-ს. თირკმელებით და განავლით ელიმინაცია არის ელიმინაციის მეორადი გზები, რომლებიც შეადგენს დოზის შესაბამისად 15.5% და 0.9%-ს.

მონომეთილ ფუმარატის საბოლოო ნახევარგამოყოფის პერიოდი ხანმოკლეა (დაახლოებით 1 საათი) და მოცირკულირე მონომეთილ ფუმარატი არ ვლინდება 24 საათის განმავლობაში ადამიანების უმრავლესობაში. ძირითადი პრეპარატის ან მონომეთილ ფუმარატის დაგროვება არ ხდება დიმეთილ ფუმარატის მრავალჯერადი დოზებით თერაპიულ რეჟიმებზე.

წრფივობა

დიმეთილ ფუმარატის ექსპოზიცია იზრდება დაახლოებით დოზის პროპორციულად ერთჯერადი და მრავალჯერადი დოზებით შესწავლილი დოზის დიაპაზონში 120 მგ-დან 360 მგ-მდე.

ფარმაკოკინეტიკა პაციენტების სპეციალურ ჯგუფებში

ვარიანტობის ანალიზის (ANOVA) შედეგებზე დაყრდნობით, სხეულის წონა არის ექსპოზიციის მთავარი კოვარიატი (Cmax-ით და AUC-ით) მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე სუბიექტებში, მაგრამ გავლენას არ ახდენდა კლინიკურ კვლევებში შეფასებულ უსაფრთხოებისა და ეფექტურობის მაჩვენებლებზე.

სქესსა და ასაკს არ ჰქონდა კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა დიმეთილ ფუმარატის ფარმაკოკინეტიკაზე. 65 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში ფარმაკოკინეტიკა არ არის შესწავლილი.

პედიატრიული მოსახლეობა

დღეში ორჯერ 240 მგ დიმეთილ ფუმარატის ფარმაკოკინეტიკური პროფილი შეფასდა მცირე, ღია ეტიკეტირებულ, არაკონტროლირებად კვლევაში 13-დან 17 წლამდე (n=21) ასაკის მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე პაციენტებში. დიმანას ფარმაკოკინეტიკა ამ მოზარდ პაციენტებში შეესაბამებოდა ზრდასრულ პაციენტებში ადრე დაფიქსირებულს (Cmax: 2.00±1.29 მგ/ლ; AUC0-12 სთ: 3.62±1.16 სთ.მგ/ლ, რაც შეესაბამება საერთო დღიურ AUC-ს7.24 სთ.მგ/ლ).

თირკმლის უკმარისობა

ვინაიდან თირკმლისმიერი გზა არის დიმეთილ ფუმარატის ელიმინაციის მეორადი გზა, რომელიც შეადგენს შეყვანილი დოზის 16%-ზე ნაკლებს, ფარმაკოკინეტიკის შეფასება თირკმლის უკმარისობის მქონე პირებში არ ჩატარებულა.

ღვიძლის უკმარისობა

ვინაიდან დიმეთილ ფუმარატი და მონომეთილ ფუმარატი მეტაბოლიზდება ესტერაზებით, CYP450 სისტემის ჩართვის გარეშე, ღვიძლის უკმარისობის მქონე პირებში ფარმაკოკინეტიკის შეფასება არ ჩატარებულა.

ინსტრუქციის სრული ტექსტი · პროდუქტის მახასიათებლები (ექიმისთვის)

  • სამკურნალო საშუალების დასახელება

დიმანა 120 მგ მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულები

დიმანა 240 მგ მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულები

  • თვისობრივი და რაოდენობრივი შემადგენლობა

დიმანა 120 მგ მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულები

თითოეული მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულა შეიცავს 120 მგ დიმეთილ ფუმარატს

დიმანა 240 მგ მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულები

თითოეული მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულა შეიცავს 240 მგ დიმეთილ ფუმარატს

დამხმარე ნივთიერებების სრული ჩამონათვალი იხილეთ ნაწილში 6.1.

  • ფარმაცევტული ფორმა

მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულა

დიმანა 120 მგ მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულები

მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულები (ზომა 0) თეთრი კორპუსით და ღია მწვანე თავით, კორპუსზე დაბეჭდილი "DFT 120" სხივურად. კაფსულა შევსებულია თეთრი მინი ტაბლეტებით.

დიმანა 240 მგ მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულები

მოდიფიცირებული (დაყოვნებული) გამოთავისუფლების კაფსულები (ზომა 0) ღია მწვანე კორპუსით და თავით, კორპუსზე დაბეჭდილი „DFT 240“ სხიივურად. კაფსულა შევსებულია თეთრი მინი ტაბლეტებით.

  • კლინიკური მახასიათებლები
  • 1 თერაპიული ჩვენებები

დიმანა ნაჩვენებია მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე ზრდასრული და 13 წლის და უფროსი ასაკის პედიატრიული პაციენტების სამკურნალოდ.

  • 2 დოზირება და მიღების წესი

მკურნალობა უნდა დაიწყოს გაფანტული სკლეროზის მკურნალობაში გამოცდილი ექიმის მეთვალყურეობის ქვეშ.

დოზირება

საწყისი დოზა არის 120 მგ ორჯერ დღეში. 7 დღის შემდეგ დოზა უნდა გაიზარდოს რეკომენდებულ შემანარჩუნებელ დოზამდე 240 მგ ორჯერ დღეში (იხ. ნაწილი 4.4).

თუ პაციენტმა გამოტოვა დოზა, ორმაგი დოზა არ უნდა იქნას მიღებული. პაციენტს შეუძლია გამოტოვებული დოზის მიღება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დოზებს შორის ინტერვალი არის 4 საათი. წინააღმდეგ შემთხვევაში, პაციენტი უნდა დაელოდოს შემდეგი დაგეგმილი დოზის მიღების დროს.

დოზის დროებითმა შემცირებამ 120 მგ-მდე დღეში ორჯერ შეიძლება შეამციროს გაწითლების და კუჭ-ნაწლავის მხრივ არასასურველი რეაქციების განვითარება. 1 თვის განმავლობაში უნდა განახლდეს რეკომენდებული შემანარჩუნებელი დოზა 240 მგ დღეში ორჯერ.

დიმანა მიიღება საკვებთან ერთად (იხ. ნაწილი 5.2). იმ პაციენტებისთვის, რომლებსაც შეიძლება განუვითარდეთ გაწითლება ან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ გვერდითი რეაქციები, დიმანას საკვებთან ერთად მიღებამ შეიძლება გააუმჯობესოს ამტანობა (იხ. ნაწილები 4.4, 4.5 და 4.8).

სპეციალური პოპულაციები

ხანდაზმულები

დიმანას კლინიკურ კვლევებში შეზღუდული იყო ექსპოზიცია 55 წლის და უფროსი ასაკის პაციენტებით და არ მოიცავდა 65 წლის და მეტი ასაკის პაციენტების საკმარის რაოდენობას, რათა დადგინდეს, რეაგირებენ თუ არა ისინი განსხვავებულად ახალგაზრდა პაციენტებთან შედარებით (იხ. ნაწილი 5.2). აქტიური ნივთიერების მოქმედების რეჟიმიდან გამომდინარე, არ არსებობს ხანდაზმულებში დოზის კორექციის საჭიროების თეორიული მიზეზები.

თირკმლის და ღვიძლის უკმარისობა

დიმანა შესწავლილი არ არის თირკმლის ან ღვიძლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში. კლინიკურ ფარმაკოლოგიურ კვლევებზე დაყრდნობით, დოზის კორექცია საჭირო არ არის (იხ. ნაწილი 5.2). სიფრთხილეა აუცილებელი თირკმლის ან ღვიძლის მძიმე უკმარისობის მქონე პაციენტების მკურნალობისას (იხ. ნაწილი 4.4).

პედიატრიული მოსახლეობა

დოზირება ერთნაირია მოზრდილებში და 13 წლის და უფროსი ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში. ამჟამად ხელმისაწვდომი მონაცემები მოცემულია ნაწილებში 4.4, 4.8, 5.1 და 5.2.

შეზღუდული მონაცემებია ხელმისაწვდომი 10-დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვებში.

დიმანას უსაფრთხოება და ეფექტურობა 10 წელზე ნაკლები ასაკის ბავშვებში ჯერ არ არის დადგენილი.

გამოყენების მეთოდი

პერორალური გამოყენებისთვის.

კაფსულა უნდა გადაიყლაპოს მთლიანად. კაფსულა ან მისი შიგთავსი არ უნდა დაქუცმაცდეს, გაიყოს, გაზავდეს, დაიწუწნოს ან დაიღეჭოს, რადგან მიკროტაბლეტების ენტერული საფარი ხელს უშლის ნაწლავებზე გამაღიზიანებელიზემოქმედების განვითარებას.

  • 3 უკუჩვენებები

ჰიპერმგრძნობელობა აქტიური ნივთიერების ან რომელიმე დამხმარე ნივთიერების მიმართ, რომლებიც ჩამოთვლილია 6.1 ნაწილში.

საეჭვო ან დადასტურებული პროგრესირებადი მულტიფოკალური ლეიკოენცეფალოპათია (პმლ).

  • 4 სპეციალური გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები გამოყენებისას

სისხლის/ლაბორატორიული ანალიზები

თირკმელების ლაბორატორიული ანალიზების ცვლილებები დაფიქსირდა კლინიკურ კვლევებში პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმეთილ ფუმარატით (იხ. ნაწილი 4.8). ამ ცვლილებების კლინიკური შედეგები უცნობია. თირკმელების ფუნქციის შეფასება (მაგ. კრეატინინი, სისხლში შარდოვანას აზოტი და შარდის ანალიზი) რეკომენდებულია მკურნალობის დაწყებამდე, მკურნალობის 3 და 6 თვის შემდეგ, შემდგომში ყოველ 6-12 თვეში ერთხელ და კლინიკური ჩვენების მიხედვით.

პრეპარატით გამოწვეული ღვიძლის დაზიანება, მათ შორის ღვიძლის ფერმენტის მომატება (≥ 3 ნორმის ზედა ზღვარი და მთლიანი ბილირუბინის დონის მატება (≥ 2 ნორმის ზედა ზღვარი) შეიძლება გამოიწვიოს დიმეთილ ფუმარატით მკურნალობამ. დაწყების დრო შეიძლება იყოს დაუყოვნებლივ, რამდენიმე კვირა ან უფრო მეტი. გვერდითი რეაქციების მოხსნა დაფიქსირდა მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ. შრატში ამინოტრანსფერაზას (მაგ. ალანინ ამინოტრანსფერაზას (ALT), ასპარტატ ამინოტრანსფერაზას (AST)) და საერთო ბილირუბინის დონის შეფასება რეკომენდებულია მკურნალობის დაწყებამდე და მკურნალობის დროს, კლინიკური ჩვენების მიხედვით.

დიმანათი მკურნალობისას პაციენტებს შესაძლოა განუვითარდეთ ლიმფოპენია (იხ. ნაწილი 4.8). დიმანათი მკურნალობის დაწყებამდე უნდა ჩატარდეს სისხლის საერთო ანალიზი, მათ შორის ლიმფოციტების განსაზღვრა.

თუ ლიმფოციტების რაოდენობა ნორმაზე დაბალია, უნდა ჩატარდეს შესაძლო მიზეზების საფუძვლიანი შეფასება დიმანათი მკურნალობის დაწყებამდე. დიმეთილ ფუმარატი არ არის შესწავლილი პაციენტებში ადრე არსებული ლიმფოციტების დაბალი რაოდენობით და სიფრთხილეა საჭირო ამ პაციენტების მკურნალობისას. დიმანას გამოყენება არ უნდა დაიწყოს მძიმე ლიმფოპენიის მქონე პაციენტებში (ლიმფოციტების რაოდენობა < 0,5 x 109/ლ).

თერაპიის დაწყების შემდეგ, ყოველ 3 თვეში ერთხელ უნდა ჩატარდეს სისხლის სრული ანალიზი, ლიმფოციტების განსაზღვრის ჩათვლით.

რეკომენდებულია გაძლიერებული სიფხიზლე პროგრესირებადი მულტიფოკალური ლეიკოენცეფალოპათიის (პმლ) გაზრდილი რისკის გამო ლიმფოპენიის მქონე პაციენტებში შემდეგნაირად:

დიმანას მიღება უნდა შეწყდეს პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენია (ლიმფოციტების რაოდენობა < 0,5 x 109/ლ), რომელიც გრძელდება 6 თვეზე მეტი ხნის განმავლობაში.

პაციენტებში ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობის მდგრადი ზომიერი შემცირებით ≥ 0,5 x 109/ლ - < 0,8 x 109/ლ-მდე 6 თვეზე მეტი ხნის განმავლობაში, დიმანას მკურნალობის სარგებელი/რისკი ხელახლა უნდა შეფასდეს.

პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ ლიმფოციტების რაოდენობა ნორმის ქვედა ზღვარზე (ნქზ) ქვემოთ, რომლიც განისაზღვრება ადგილობრივი ლაბორატორიული საცნობარო დიაპაზონით, რეკომენდებულია ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობის რეგულარული მონიტორინგი. გასათვალისწინებელია დამატებითი ფაქტორები, რომლებმაც შეიძლება კიდევ უფრო გაზარდოს პმლ-ის ინდივიდუალური რისკი (იხ. ქვემოთ ქვეთავში პმლ-ის შესახებ).

ლიმფოციტების რაოდენობა უნდა გაკონტროლდეს გამოჯანმრთელებამდე (იხ. ნაწილი 5.1). გამოჯანმრთელების შემდეგ და ალტერნატიული მკურნალობის ვარიანტების არარსებობის შემთხვევაში, მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ დიმანას ხელახლა დაწყებასთან დაკავშირებით გადაწყვეტილებები უნდა ეფუძნებოდეს კლინიკურ შეფასებას.

მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფია (მრტ)

დიმანათი მკურნალობის დაწყებამდე უნდა ჩატარდეს საბაზისო მრტ (ჩვეულებრივ ფარგლებში 3 თვე). შემდგომი მრტ სკანირების საჭიროება განხილული უნდა იყოს ეროვნული და ადგილობრივი რეკომენდაციების შესაბამისად. მრტ სურათი შეიძლება ჩაითვალოს გაზრდილი სიფხიზლის ნაწილად იმ პაციენტებში, რომლებშიც მომატებულია პმლ-ის რისკი. პმლ-ზე კლინიკური ეჭვის შემთხვევაში, მრტ დაუყოვნებლივ უნდა ჩატარდეს დიაგნოსტიკური მიზნებისათვის.

პროგრესირებადი მულტიფოკალური ლეიკოენცეფალოპათია (პმლ)

პმლ დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანას გამოყენებით (იხ. ნაწილი 4.8). პმლ არის ოპორტუნისტული ინფექცია, რომელიც გამოწვეულია ჯონ-კუნინგჰემის ვირუსით (JCV), რომელიც შეიძლება იყოს ფატალური ან გამოიწვიოს მძიმე ინვალიდობა.

პმლ-ის შემთხვევები დაფიქსირდა დიმეთილ ფუმარატთან და სხვა სამკურნალო საშუალებებთან, რომლებიც შეიცავენ ფუმარატებს ლიმფოპენიის ფონზე (ლიმფოციტების რაოდენობა ნორმის ქვედა ზღვარზე ქვემოთ). გახანგრძლივებული ზომიერი და მძიმე ლიმფოპენია, როგორც ჩანს, ზრდის პმლ-ის რისკს დიმანას გამოყენებისას, თუმცა, რისკი გამორიცხული არ არის მსუბუქი ლიმფოპენიის მქონე პაციენტებშიც.

დამატებითი ფაქტორები, რომლებმაც შეიძლება ხელი შეუწყონ პმლ-ის გაზრდის რისკს ლიმფოპენიის ფონზე, არის:

  • დიმანას გამოყენებით თერაპიის ხანგრძლივობა. პმლ-ის შემთხვევები დაფიქსირდა მკურნალობის დაწყებიდან დაახლოებით 1-დან 5 წლამდე, თუმცა ზუსტი კავშირი მკურნალობის ხანგრძლივობასთან უცნობია.
  • CD4+ და განსაკუთრებით CD8+ T უჯრედების რაოდენობის სერიოზული დაქვეითება, რომლებიც მნიშვნელოვანია იმუნოლოგიური დაცვისთვის (იხ. ნაწილი 4.8) და
  • წინა იმუნოსუპრესიული ან იმუნომოდულატორული თერაპია (იხ. ქვემოთ).

ექიმებმა უნდა შეაფასონ თავიანთი პაციენტები იმის დასადგენად, არის თუ არა სიმპტომები ნევროლოგიური დისფუნქციის მანიშნებელი და თუ ასეა, უნდა განისაზღვროს ეს სიმპტომები დამახასიათებელია თუ არაგაფანტული სკლეროზისთვის თუ შესაძლოა მიუთითებდეს პმლ-ზე.

პმლ-ის მანიშნებელი პირველი ნიშნის ან სიმპტომის დროს, დიმანას მიღება უნდა შეჩერდეს და უნდა ჩატარდეს შესაბამისი დიაგნოსტიკური შეფასებები, მათ შორის JCV დნმ-ის განსაზღვრა ცერებროსპინალურ სითხეში (ცსს) რაოდენობრივი პოლიმერაზული ჯაჭვური რეაქციის (პჯრ) მეთოდოლოგიით. პმლ-ის სიმპტომები შეიძლება იყოს გაფანტული სკლეროზის რეციდივის მსგავსი. პმლ-თან დაკავშირებული ტიპიური სიმპტომები მრავალფეროვანია, პროგრესირებს რამდენიმე დღიდან რამდენიმე კვირამდე და მოიცავს პროგრესირებად სისუსტეს სხეულის ერთ მხარეს ან კიდურების მოუხერხებლობას, მხედველობის დარღვევას და აზროვნების, მეხსიერების და ორიენტაციის ცვლილებებს, რაც იწვევს დაბნეულობას და პიროვნულ ცვლილებებს. ექიმები განსაკუთრებით ფრთხილად უნდა იყვნენ პმლ-ის დამახასიათებელ სიმპტომებზე, რომლებიც პაციენტმა შეიძლება ვერ შეამჩნიოს. პაციენტებს ასევე უნდა მიეცეთ რჩევა, აცნობონ პარტნიორს ან მომვლელებს მათი მკურნალობის შესახებ, რადგან მათ შეიძლება შეამჩნიონ სიმპტომები, რომლებიც პაციენტმა არ იცის.

პმლ შეიძლება განვითარდეს მხოლოდ JCV ინფექციის არსებობისას. გასათვალისწინებელია, რომ ლიმფოპენიის გავლენა შრატის ანტი-JCV ანტისხეულების ტესტირების სიზუსტეზე არ არის შესწავლილი დიმეთილ ფუმარატით ნამკურნალებ პაციენტებში. ასევე უნდა აღინიშნოს, რომ ანტი-JCV ანტისხეულების უარყოფითი ტესტი (ლიმფოციტების ნორმალური რაოდენობის არსებობისას) არ გამორიცხავს შემდგომი JCV ინფექციის შესაძლებლობას.

თუ პაციენტს განუვითარდა პმლ, დიმანას გამოყენება სამუდამოდ უნდა შეწყდეს.

წინა მკურნალობა იმუნოსუპრესიული ან იმუნომოდულატორული თერაპიებით

არ ჩატარებულა კვლევები, რომლითაც შეფასდებოდა დიმანას ეფექტურობა და უსაფრთხოება პაციენტების გადაყვანისას სხვა დაავადების მამოდიფიცირებელი თერაპიებიდან დიმანაზე. შესაძლებელია წინა იმუნოსუპრესიული თერაპიის წვლილი პმლ-ის განვითარებაში დიმეთილ ფუმარატით ნამკურნალებ პაციენტებში.

პმლ-ის შემთხვევები დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებიც ადრე მკურნალობდნენ ნატალიზუმაბით, რისთვისაც პმლ არის დადგენილი რისკი. ექიმებმა უნდა იცოდნენ, რომ პმლ-ის შემთხვევებში, რომლებიც ვითარდება ნატალიზუმაბის ბოლოდროინდელი შეწყვეტის შემდეგ, შეიძლება არ აღინიშნებოდეს ლიმფოპენია.

გარდა ამისა, დიმანასთან პმლ-ის დადასტურებული შემთხვევების უმეტესობა დაფიქსირდა პაციენტებში, რომლებსაც ადრე ჩატარებული ჰქონდათ იმუნომოდულატორული მკურნალობა.

სხვა დაავადების მამოდიფიცირებელი თერაპიიდაან დიმანაზე გადასვლისას, გასათვალისწინებელია სხვა თერაპიის ნახევარგამოყოფის პერიოდი და მოქმედების რეჟიმი, რათა თავიდან იქნას აცილებული ადიციური იმუნური ეფექტი და ამავე დროს შემცირდეს გაფანტული სკლეროზის რეაქტივაციის რისკი. რეკომენდირებულია სისხლის სრული ანალიზის ჩატარება დიმანას მიღების დაწყებამდე და რეგულარულად მკურნალობის დროს (იხ. სისხლის/ლაბორატორიული ტესტები ზემოთ).

თირკმელების და ღვიძლის მძიმე უკმარისობა

დიმანა არ არის შესწავლილი პაციენტებში თირკმელების ან ღვიძლის მძიმე უკმარისობით და ამიტომ სიფრთხილეა აუცილებელი ამ პაციენტებში (იხ. ნაწილი 4.2).

კუჭ-ნაწლავის მწვავე აქტიური დაავადება

დიმანა შესწავლილი არ არის პაციენტებში კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მძიმე აქტიური დაავადებით და ამიტომ სიფრთხილეა აუცილებელი ამ პაციენტებში.

სიწითლე

კლინიკურ კვლევებში დიმანათი ნამკურნალები პაციენტების 34%-ს აღენიშნებოდა გაწითლება. პაციენტთა უმრავლესობაში, რომლებსაც აღენიშნებოდათ სიწითლე, ის იყო მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის. ჯანმრთელი მოხალისეების კვლევების მონაცემები მიუთითებს, რომ დიმეთილ ფუმარატთან ასოცირებული სიწითლე, სავარაუდოდ, პროსტაგლანდინების შუამავლობით ხდება. მკურნალობის მოკლე კურსი 75 მგ არანაწლავური გარსით დაფარული აცეტილსალიცილის მჟავით შეიძლება სასარგებლო იყოს პაციენტებში, რომლებსაც აწუხებთ აუტანელი სიწითლე (იხ. ნაწილი 4.5). ჯანმრთელი მოხალისეების ორ კვლევაში სიწითლის სიხშირე და სიმძიმე შემცირდა დოზირების პერიოდში.

კლინიკურ კვლევებში, 2,560 პაციენტიდან 3 პაციენტს, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმეთილ ფუმარატით, აღენიშნებოდათ სიწითლის სერიოზული სიმპტომები, რომლებიც იყო სავარაუდო ჰიპერმგრძნობელობის ან ანაფილაქტოიდური რეაქციები. ეს მოვლენები არ იყო სიცოცხლისთვის საშიში, მაგრამ გამოიწვია ჰოსპიტალიზაცია. ექიმები და პაციენტები გაფრთხილებული უნდა იყვნენ ამ შესაძლებლობის შესახებ სიწითლის მძიმე რეაქციების შემთხვევაში (იხ. ნაწილები 4.2, 4.5 და 4.8).

ანაფილაქსიური რეაქციები

დიმანას მიღების შემდეგ დაფიქსირდა ანაფილაქსიის/ანაფილაქტოიდური რეაქციის შემთხვევები პოსტმარკეტინგულ პირობებში. სიმპტომები შეიძლება იყოს ქოშინი, ჰიპოქსია, ჰიპოტენზია, ანგიონევროზული შეშუპება, გამონაყარი ან ჭინჭრის ციება. დიმეთილ ფუმარატით გამოწვეული ანაფილაქსიის მექანიზმი უცნობია. რეაქციები ძირითადად ვითარდება პირველი დოზის მიღების შემდეგ, მაგრამ ასევე შეიძლება განვითარდეს მკურნალობის დროს ნებისმიერ დროს და შეიძლება იყოს სერიოზული და სიცოცხლისათვის საშიში. პაციენტებს უნდა მიეცეთ ინსტრუქცია, რომ შეწყვიტონ დიმანას მიღება და დაუყოვნებლივ მიმართონ სამედიცინო დახმარებას, თუ აღენიშნებათ ანაფილაქსიის ნიშნები ან სიმპტომები. მკურნალობა არ უნდა განახლდეს (იხ. ნაწილი 4.8).

ინფექციები

III ფაზის პლაცებო-კონტროლირებად კვლევებში, ინფექციების (60% vs 58%) და სერიოზული ინფექციების (2% vs 2%) სიხშირე მსგავსი იყო პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი ან პლაცებოთი, შესაბამისად. თუმცა, დიმანას იმუნომოდულატორული თვისებების გამო (იხ. ნაწილი 5.1), თუ პაციენტს განუვითარდა სერიოზული ინფექცია, განხილული უნა იყოს დიმანათი მკურნალობის შეჩერება და თერაპიის განახლებამდე სარგებელი და რისკი ხელახლა უნდა შეფასდეს. პაციენტებს, რომლებიც იღებენ დიმანას, უნდა მიეცეთ ინსტრუქცია, შეატყობინონ ექიმს ინფექციის სიმპტომების შესახებ. სერიოზული ინფექციების მქონე პაციენტებმა არ უნდა დაიწყონ მკურნალობა დიმანათი, სანამ ინფექცია(ები) არ მოგვარდება.

არ დაფიქსირდა სერიოზული ინფექციების სიხშირე პაციენტებში ლიმფოციტების რაოდენობით < 0,8 x 109/ლ ან < 0,5 x 109/ლ (იხ. ნაწილი 4.8). თუ თერაპია გაგრძელდება ზომიერი ან მძიმე გახანგრძლივებული ლიმფოპენიის არსებობისას, არ არის გამორიცხული ოპორტუნისტული ინფექციის, მათ შორის პმლ-ის რისკი(იხ. ქვეთავი 4.4 პმლ).

ჰერპეს ზოსტერის ინფექციები

ჰერპეს ზოსტერის შემთხვევები დაფიქსირდა დიმანას გამოყენებისას. შემთხვევების უმრავლესობა იყო არასერიოზული, თუმცა დაფიქსირდა სერიოზული შემთხვევები, მათ შორის გავრცელებული ჰერპეს ზოსტერი, ჰერპეს ზოსტერი ოფთალმიკუსი, ჰერპეს ზოსტერი ოტიკუსი, ჰერპეს ზოსტერის ნევროლოგიური ინფექცია, ჰერპეს ზოსტერის მენინგოენცეფალიტი და ჰერპეს ზოსტერის მენინგომიელიტი. ეს მოვლენები შეიძლება განვითარდეს მკურნალობის პერიოდში ნებისმიერ დროს. აუცილებელია დაკვირვება პაციენტებზე, რომლებიც იღებენ დიმანას, ჰერპეს ზოსტერის ნიშნებსა და სიმპტომებზე, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც დაფიქსირებულია თანმხლები ლიმფოციტოპენია. თუ ჰერპეს ზოსტერი ვითარდება, უნდა ჩატარდეს ჰერპეს ზოსტერის შესაბამისი მკურნალობა. განიხილეთ დიმანათი მკურნალობის შეწყვეტა სერიოზული ინფექციების მქონე პაციენტებში, სანამ ინფექცია არ მოგვარდება (იხ. ნაწილი 4.8).

მკურნალობის დაწყება

დიმანათი მკურნალობა თანდათან უნდა დაიწყოს, რათა შემცირდეს სიწითლისა და კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ გვერდითი რეაქციების შემთხვევები (იხ. ნაწილი 4.2).

ფანკონის სინდრომი

დაფიქსირდა ფანკონის სინდრომის შემთხვევები დიმეთილ ფუმარატის შემცველი პრეპარატების სხვა ფუმარის მჟავას ეთერებთან ერთად გამოყენებისას. ფანკონის სინდრომის ადრეული დიაგნოზი და დიმეთილ ფუმარატით მკურნალობის შეწყვეტა მნიშვნელოვანია თირკმლის უკმარისობისა და ოსტეომალაციის განვითარების თავიდან ასაცილებლად, რადგან სინდრომი ჩვეულებრივ შექცევადია. ყველაზე მნიშვნელოვანი ნიშნებია პროტეინურია, გლუკოზურია (სისხლში შაქრის ნორმალური დონით), ჰიპერამინოაციდურია და ფოსფატურია (შესაძლოა ჰიპოფოსფატემიასთან ერთად). პროგრესირება შეიძლება მოიცავდეს სიმპტომებს, როგორიცაა პოლიურია, პოლიდიფსია და პროქსიმალური კუნთების სისუსტე. იშვიათ შემთხვევებში, შეიძლება განვითარდეს ჰიპოფოსფატემიური ოსტეომალაცია არა ლოკალიზებული ძვლის ტკივილით, შრატში ტუტე ფოსფატაზას მომატება და სტრესული მოტეხილობები. მნიშვნელოვანია, რომ ფანკონის სინდრომი შეიძლება განვითარდეს კრეატინინის დონის მომატების ან გლომერულური ფილტრაციის დაბალი სიჩქარის გარეშე. გაურკვეველი სიმპტომების შემთხვევაში გასათვალისწინებელია ფანკონის სინდრომი და უნდა ჩატარდეს შესაბამისი გამოკვლევები.

პედიატრიული მოსახლეობა

უსაფრთხოების პროფილი თვისობრივად მსგავსია პედიატრიულ და მოზრდილ პაციენტებში და, შესაბამისად, გაფრთხილებები და სიფრთხილის ზომები ვრცელდება პედიატრიულ პაციენტებზეც. უსაფრთხოების პროფილში რაოდენობრივი განსხვავებების შესახებ იხილეთ ნაწილი 4.8.

დიმანას გრძელვადიანი უსაფრთხოება პედიატრიულ პოპულაციაში ჯერ არ არის დადგენილი.

  • 5 ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და ურთიერთქმედების სხვა ფორმები

დიმანა შესწავლილი არ არის სიმსივნის საწინააღმდეგო ან იმუნოსუპრესიულ თერაპიებთან ერთად და ამიტომ სიფრთხილეა აუცილებელი ერთდროული მიღებისას. გაფანტული სკლეროზის კლინიკურ კვლევებში, რეციდივების მკურნალობა ერთდროულად ინტრავენური კორტიკოსტეროიდების მოკლე კურსით არ იყო დაკავშირებული ინფექციის კლინიკურად მნიშვნელოვან ზრდასთან.

დიმანათი თერაპიის დროს შეიძლება განიხილებოდეს არაცოცხალი ვაქცინების ერთდროული მიღება ვაქცინაციის ეროვნული გეგმის მიხედვით. კლინიკურ კვლევაში, რომელშიც ჩართული იყო სულ 71 პაციენტი მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზით, პაციენტები იღებდნენ დიმანას 240 მგ ორჯერ დღეში მინიმუმ 6 თვის განმავლობაში (n=38) ან არაპეგილირებულ ინტერფერონს მინიმუმ 3 თვის განმავლობაში (n=33), შესადარებელი იმუნური პასუხი (განსაზღვრულია როგორც ≥2-ჯერ მატება ვაქცინაციამდე არსებული ტიტრიდან) ტეტანუსის ტოქსოიდზე (გახსენების ანტიგენი) და კონიუგირებულ მენინგოკოკურ C პოლისაქარიდის ვაქცინაზე (ნეოანტიგენი), ხოლო იმუნური პასუხი არაკონიუგირებული 23-ვალენტური პნევმოკოკური პოლისაქარიდის ვაქცინის სხვადასხვა სეროტიპებზე (T-უჯრედოვანი დამოუკიდებელი ანტიგენი) განსხვავდებოდა ორივე სამკურნალო ჯგუფში. დადებითი იმუნური პასუხი, რომელიც განისაზღვრება, როგორც ანტისხეულების ტიტრის ≥4-ჯერ გაზრდა სამი ვაქცინის მიმართ, მიღწეული იყო ნაკლები სუბიექტის მიერ ორივე მკურნალობის ჯგუფში. მცირე რიცხვითი განსხვავებები პასუხში ტეტანუსის ტოქსოიდზე და პნევმოკოკურ სეროტიპ 3 პოლისაქარიდზე აღინიშნა არაპეგილირებული ინტერფერონის სასარგებლოდ.

არ არსებობს კლინიკური მონაცემები ცოცხალი დასუსტებული ვაქცინების ეფექტურობისა და უსაფრთხოების შესახებ პაციენტებში, რომლებიც იღებენ დიმანას. ცოცხალი ვაქცინები შეიძლება შეიცავდეს კლინიკური ინფექციის გაზრდილ რისკს და არ უნდა მიეცეთ პაციენტებს, რომლებიც მკურნალობენ დიმანათი, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც გამონაკლის შემთხვევებში, მიიჩნევა, რომ ეს პოტენციური რისკი აღემატება ვაქცინაციის არჩატარების რისკს.

დიმანათი მკურნალობის დროს თავიდან უნდა იქნას აცილებული ფუმარის მჟავას სხვა წარმოებულების (ადგილობრივი ან სისტემური) ერთდროული გამოყენება.

ადამიანებში დიმეთილ ფუმარატი ინტენსიურად მეტაბოლიზდება ესტერაზებით, სანამ არ მიაღწევს სისტემურ ცირკულაციას და შემდგომი მეტაბოლიზმი ხდება ტრიკარბოქსილის მჟავას ციკლის მეშვეობით, ციტოქრომ P450 (CYP) სისტემის მონაწილეობის გარეშე. წამლებთან ურთიერთქმედების პოტენციური რისკები არ იყო გამოვლენილი ინ ვიტრო CYP-ის ინჰიბირებისა და ინდუქციის კვლევებიდან, p-გლიკოპროტეინის კვლევიდან ან დიმეთილ ფუმარატის და მონომეთილ ფუმარატის (დიმეთილ ფუმარატის პირველადი მეტაბოლიტი) ცილებთან შეკავშირების კვლევებიდან.

გაფანტული სკლეროზის მქონე პაციენტებში ფართოდ გამოყენებული სამკურნალო საშუალებები, ინტრამუსკულარული ინტერფერონიბეტა-1ა და გლატირამერის აცეტატი, კლინიკურად შემოწმდა დიმეთილ ფუმარატთან პოტენციურ ურთიერთქმედებებზე და არ შეცვლილა დიმეთილ ფუმარატის ფარმაკოკინეტიკური პროფილი.

ჯანმრთელი მოხალისეების კვლევებიდან მიღებული მტკიცებულებებით არსებობს ვარაუდი, რომ დიმანასთან ასოცირებული სიწითლე, სავარაუდოდ, პროსტაგლანდინების შუამავლობით ხდება. ჯანმრთელი მოხალისეების ორ კვლევაში, 325 მგ (ან ექვივალენტი) არა-ენტერული გარსით დაფარული აცეტილსალიცილის მჟავას მიღებამ დიმანამდე 30 წუთით ადრე, 4 დღისა და 4 კვირის განმავლობაში, შესაბამისად, არ შეცვალა დიმანას ფარმაკოკინეტიკური პროფილი. აცეტილსალიცილის მჟავით თერაპიასთან დაკავშირებული პოტენციური რისკები გასათვალისწინებელია დიმანასთან ერთად მიღებამდე პაციენტებში მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზით. აცეტილსალიცილის მჟავას ხანგრძლივი (> 4 კვირა) უწყვეტი გამოყენება არ არის შესწავლილი (იხ. პუნქტები 4.4 და 4.8).

ნეფროტოქსიურ სამკურნალო საშუალებებთან ერთდროულმა თერაპიამ (როგორიცაა ამინოგლიკოზიდები, დიურეზულები, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებები ან ლითიუმი) შეიძლება გაზარდოს თირკმელების მხრივ გვერდითი რეაქციების პოტენციალი (მაგ. პროტეინურია იხილეთ პუნქტი 4.8) პაციენტებში, რომლებიც იღებენ დიმანას (იხილეთ ნაწილი 4.4 სისხლის/ლაბორატორიული ანალიზები).

ალკოჰოლის ზომიერი რაოდენობით მოხმარება არ ცვლიდა დიმეთილ ფუმარატზე ზემოქმედებას და არ უკავშირდებოდა გვერდითი რეაქციების ზრდას. დიდი რაოდენობით ძლიერი ალკოჰოლური სასმელების (მოცულობით ალკოჰოლის 30%-ზე მეტი) მოხმარება თავიდან უნდა იქნას აცილებული დიმანას მიღებიდან ერთი საათის განმავლობაში, რადგან ალკოჰოლმა შეიძლება გამოიწვიოს კუჭ-ნაწლავის მხრივ გვერდითი რეაქციების სიხშირის გაზრდა.

ინ ვიტრო CYP ინდუქციურმა კვლევებმა არ აჩვენა ურთიერთქმედება დიმანასა და ორალურ კონტრაცეპტივებს შორის. in vivo კვლევაში, დიმანას ერთდროულმა გამოყენებამ კომბინირებულ ორალურ კონტრაცეპტივთან (ნორგესტიმატი და ეთინილ ესტრადიოლი) არ გამოიწვია რაიმე მნიშვნელოვანი ცვლილება ორალური კონტრაცეპტივების ექსპოზიციაში. არ ჩატარებულა ურთიერთქმედების კვლევები ორალურ კონტრაცეპტივებთან, რომლებიც შეიცავენ სხვა პროგესტოგენებს, თუმცა დიმანას ეფექტი მათ ექსპოზიციაზე მოსალოდნელი არ არის.

პედიატრიული მოსახლეობა

ურთიერთქმედების კვლევები ჩატარდა მხოლოდ მოზრდილებში.

  • 6 ნაყოფიერება, ორსულობა და ლაქტაცია

ორსულობა

ორსულ ქალებში დიმეთილ ფუმარატის გამოყენების შესახებ მონაცემები არ არსებობს ან შეზღუდულია. ცხოველებზე ჩატარებულმა კვლევებმა აჩვენა რეპროდუქციული ტოქსიკურობა (იხ. ნაწილი 5.3). დიმანა არ არის რეკომენდებული ორსულობის დროს და რეპროდუქციული ასაკის ქალებში, რომლებიც არ იყენებენ შესაბამის კონტრაცეფციას (იხ. ნაწილი 4.5). ორსულობის დროს დიმანა გამოიყენება მხოლოდ აშკარა აუცილებლობის შემთხვევაში და თუ პოტენციური სარგებელი ამართლებს ნაყოფისთვის პოტენციურ რისკს.

ძუძუთი კვება

უცნობია გამოიყოფა თუ არა დიმეთილ ფუმარატი ან მისი მეტაბოლიტები დედის რძეში. არ არის გამორიცხული რისკი ახალშობილებისთვის/ჩვილებისთვის. გადაწყვეტილების მიღება უნდა მოხდეს ძუძუთი კვების შეწყვეტის ან დიმანათი თერაპიის შეწყვეტის შესახებ. მხედველობაში უნდა იქნას მიღებული ბავშვისთვის ძუძუთი კვების სარგებელი და ქალისთვის თერაპიის სარგებელი.

ნაყოფიერება

არ არსებობს მონაცემები დიმეთილ ფუმარატის ზემოქმედების შესახებ ადამიანის ნაყოფიერებაზე. პრეკლინიკური კვლევების მონაცემები არ მიუთითებს, რომ დიმეთილ ფუმარატი ასოცირდება ნაყოფიერების დაქვეითების რისკთან (იხ. ნაწილი 5.3).

  • 7 ზემოქმედება ავტომობილის მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე

დიმანას არანაირი ან უმნიშვნელო ზეგავლენა აქვს ავტომობილის და მექანიზმების მართვის უნარზე. არ ჩატარებულა კვლევები სატრანსპორტო საშუალების მართვისა და მექანიზმებთან მუშაობის უნარზე, მაგრამ კლინიკურ კვლევებში არ აღმოჩნდა დიმეთილ ფუმარატთან დაკავშირებული ეფექტები, რომლებიც პოტენციურად ახდენდა გავლენას ამ უნარზე.

  • 8 არასასურველი ეფექტები

უსაფრთხოების პროფილის შეჯამება

ყველაზე ხშირი გვერდითი რეაქციები (სიხშირე ≥ 10%) პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმეთილ ფუმარატით, იყო სიწითლე და კუჭ-ნაწლავის მოვლენები (მაგ. დიარეა, გულისრევა, მუცლის ტკივილი, ტკივილი მუცლის ზედა ნაწილში). სიწითლე და კუჭ-ნაწლავის მოვლენები, როგორც წესი, იწყება მკურნალობის დასაწყისში (ძირითადად პირველი თვის განმავლობაში) და პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ სიწითლე და კუჭ-ნაწლავის მოვლენები, ეს მოვლენები შეიძლება გაგრძელდეს პერიოდულად დიმანათი მკურნალობის განმავლობაში. ყველაზე ხშირად მოხსენებული არასასურველი რეაქციები, რომლებიც იწვევდნენ მკურნალობის შეწყვეტას (სიხშირე > 1%) პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი, იყო სიწითლე (3%) და კუჭ-ნაწლავის მოვლენები (4%).

პლაცებო-კონტროლირებად და არაკონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში სულ 2,513 პაციენტმა მიიღო დიმანა 12 წლამდე პერიოდის განმავლობაში, საერთო ექსპოზიციით, რაც 11,318 ადამიანი-წელზე ექვივალენტურია. სულ 1169 პაციენტმა მიიღო სულ მცირე 5 წლიანი მკურნალობა დიმანათი, ხოლო 426 პაციენტმა მიიღო მინიმუმ 10 წლიანი მკურნალობა დიმანათი. გამოცდილება არაკონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში შეესაბამება გამოცდილებას პლაცებო-კონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში.

გვერდითი რეაქციების ცხრილური შეჯამება

გვერდითი რეაქციები, რომლებიც განვითარდა კლინიკური კვლევებისას, ავტორიზაციის შემდგომი უსაფრთხოების კვლევებისას და ცნობილი გახდა სპონტანური შეტყობინებებით, წარმოდგენილია ქვემოთ მოცემულ ცხრილში.

გვერდითი რეაქციები წარმოდგენილია, როგორც MedDRA სასურველი ტერმინები MedDRA სისტემის ორგანოთა კლასით. ქვემოთ მოყვანილი გვერდითი რეაქციების სიხშირე გამოიხატება შემდეგი კატეგორიების მიხედვით:

  • ძალიან ხშირი (≥ 1/10)
  • ხშირი (≥ 1/100-დან < 1/10-მდე)
  • არახშირი (≥ 1/1000-დან <1/100-მდე)
  • იშვიათი (≥ 1/10,000-დან <1/1,000-მდე)
  • ძალიან იშვიათი (< 1/10,000)
  • უცნობია (სიხშირე შეუძლებელია შეფასდეს არსებული მონაცემებით)

MedDRA სისტემის ორგანოთა კლასი

უარყოფითი რეაქცია

სიხშირის კატეგორია

ინფექციები და ინვაზიები

გასტროენტერიტი

ხშირი

პროგრესირებადი მულტიფოკალური ლეიკოენცეფალოპათია

უცნობი

ჰერპეს ზოსტერი

უცნობი

სისხლისა და ლიმფური სისტემის დარღვევევი

ლიმფოპენია

ხშირი

ლეიკოპენია

ხშირი

თრომბოციტოპენია

არახშირი

იმუნური სისტემის დარღვევები

ჰიპერმგრძნობელობა

არახშირი

ანაფილაქსია

უცნობი

დისპნოე

უცნობი

ჰიპოქსია

უცნობი

ჰიპოტენზია

უცნობი

ანგიოშეშუპება

უცნობი

ნერვული სისტემის

დარღვევები

წვის შეგრძნება

ხშირი

სისხლძარღვთა დარღვევები

სიწითლე

ძალიან ხშირი

სიცხის მოწოლა

ხშირი

სუნთქვის, გულ-მკერდის ორგანოებისა და შუასაყარის დარღვევები

რინორეა

უცნობი

კუჭ-ნაწლავის დარღვევები

დიარეა

ძალიან ხშირი

გულისრევა

ძალიან ხშირი

ტკივილი მუცლის ზედა ნაწილში

ძალიან ხშირი

მუცლის ტკივილი

ძალიან ხშირი

ღებინება

ხშირი

დისპეფსია

ხშირი

გასტრიტი

ხშირი

კუჭ-ნაწლავის დარღვევები

ხშირი

ჰეპატობილიარული დარღვევები

ასპარტატ ამინოტრანსფერაზას მომატება

ხშირი

ალანინ ამინოტრანსფერაზას მომატება

ხშირი

პრეპარატით გამოწვეული ღვიძლის დაზიანება

უცნობი

MedDRA სისტემის ორგანოთა კლასი

უარყოფითი რეაქცია

სიხშირის კატეგორია

კანისა და კანქვეშა ქსოვილის დარღვევები

ქავილი

ხშირი

გამონაყარი

ხშირი

ერითემა

ხშირი

ალოპეცია

ხშირი

თირკმლისა და საშარდე სისტემის დარღვევები

პროტეინურია

ხშირი

ზოგადი დარღვევები და მდგომარეობები შეყვანის ადგილზე

სიცხის შეგრძნება

ხშირი

გამოკვლევები

კეტონები შარდში

ძალიან ხშირი

შარდში ალბუმინის არსებობა

ხშირი

სისხლის წითელი უჯრედების რიცხვის შემცირება

ხშირი

შერჩეული გვერდითი რეაქციების აღწერა

სიწითლე (flushing)

პლაცებო-კონტროლირებად კვლევებში, სიწთლის სიხშირე (34% 4%-ის წინააღმდეგ) და სიცხის მოწოლის სიხშირე(7% 2%-ის წინააღმდეგ) გაიზარდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი პლაცებოსთან შედარებით, შესაბამისად. სიწითლე ჩვეულებრივ აღწერილია, როგორც გაწითლება ან სიცხის მოწოლა, მაგრამ შეიძლება მოიცავდეს სხვა მოვლენებს (მაგ. სიცხე, სიწითლე, ქავილი და წვის შეგრძნება). სიწითლის მოვლენები, როგორც წესი, იწყება მკურნალობის დასაწყისში (ძირითადად პირველი თვის განმავლობაში) და პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ სიწითლე, ამ მოვლენების განვითარება შეიძლება გაგრძელდეს პერიოდულად დიმანათი მკურნალობის განმავლობაში. სიწითლის მქონე პაციენტებში უმრავლესობას აღენიშნებოდა სიწითლის მოვლენები, რომლებიც იყო მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის. საერთო ჯამში, პაციენტთა 3%-მა, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი, შეწყვიტა პრეპარატი სიწითლის გამო. სერიოზული სიწითლის სიხშირე, რომელსაც შეიძლება ახასიათებდეს გენერალიზებული ერითემა, გამონაყარი და/ან ქავილი, დაფიქსირდა პაციენტთა 1%-ზე ნაკლებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი (იხ. პუნქტები 4.2, 4.4 და 4.5).

კუჭ-ნაწლავური

კუჭ-ნაწლავის მოვლენების სიხშირე (მაგ. დიარეა [14% 10%–ის წინააღმდეგ], გულისრევა [12% 9%–ის წინააღმდეგ], მუცლის ზედა ნაწილში ტკივილი [10% 6%–ის წინააღმდეგ], მუცლის ტკივილი [9% 4%–ის წინააღმდეგ], ღებინება [8% 5%-ის წინააღმდეგ] და დისპეფსია [5% 3%-ის წინააღმდეგ]) გაიზარდა პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი პლაცებოსთან შედარებით, შესაბამისად. კუჭ-ნაწლავის მოვლენები, როგორც წესი, იწყება მკურნალობის დასაწყისში (ძირითადად პირველი თვის განმავლობაში) და პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ კუჭ-ნაწლავის მოვლენები, ეს მოვლენები შეიძლება გაგრძელდეს პერიოდულად დიმანასთან მკურნალობის განმავლობაში. პაციენტების უმრავლესობაში, განვითარებული კუჭ-ნაწლავის მოვლენები იყო მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის. პაციენტთა ოთხმა პროცენტმა (4%), რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი, შეწყვიტეს პრეპარატი კუჭ-ნაწლავის მოვლენების გამო. სერიოზული კუჭ-ნაწლავის მოვლენების სიხშირე, მათ შორის გასტროენტერიტი და გასტრიტი, დაფიქსირდა პაციენტთა 1%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი (იხ.ნაწილი 4.2).ა

ღვიძლის ფუნქცია

პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევების მონაცემებზე დაყრდნობით, პაციენტების უმრავლესობას მომატებული ჰქონდა ღვიძლის ტრანსამინაზები, რომლებიც <3-ჯერ აღემატებოდა ნორმის ზედა ზღვარს (ნზზ). ღვიძლის ტრანსამინაზების მატების გაზრდილი სიხშირე პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი პლაცებოსთან შედარებით, ძირითადად დაფიქსირდა მკურნალობის პირველი 6 თვის განმავლობაში. ალანინ ამინოტრანსფერაზასა და ასპარტატ ამინოტრანსფერაზას მომატება ≥ 3-ჯერ ნზზ, შესაბამისად, დაფიქსირდა პლაცებოთი ნამკურნალები პაციენტების 5%-ში და 2%-ში და დიმანათი ნამკურნალები პაციენტების 6%-ში და 2%-ში. ღვიძლის ტრანსამინაზების მომატების გამო პრეპარატი შეწყდა < 1%-ში და მსგავსი იყო პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი ან პლაცებოთი. ტრანსამინაზების მომატება ≥ 3-ჯერ ნზზ საერთო ბილირუბინის თანმხლები მატებით > 2-ჯერ ნზზ, არ დაფიქსირებულა პლაცებო- კონტროლირებად კვლევებში.

ღვიძლის ფერმენტების მატება და პრეპარატისგან გამოწვეული ღვიძლის დაზიანების შემთხვევები (ტრანსამინაზების მომატება ≥ 3-ჯერ ნზზ საერთო ბილირუბინის თანმხლები მატებით > 2-ჯერ ნზზ) დაფიქსირდა პოსტმარკეტინგულ გამოცდილებაში დიმანას მიღების შემდეგ, რომელიც გაქრა მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ.

ლიმფოპენია

პლაცებო-კონტროლირებად კვლევებში პაციენტების უმეტესობას (> 98%) ჰქონდა ლიმფოციტების ნორმალური მაჩვენებლები მკურნალობის დაწყებამდე. დიმანათი მკურნალობისას, ლიმფოციტების საშუალო რაოდენობა შემცირდა პირველი წლის განმავლობაში შემდგომი პლატოთი. საშუალოდ, ლიმფოციტების რაოდენობა მცირდება საწყისი მნიშვნელობის დაახლოებით 30%-ით. ლიმფოციტების საშუალო და მედიანური რაოდენობა დარჩა ნორმის ფარგლებში. ლიმფოციტების რაოდენობა < 0,5 x 109/ლ დაფიქსირდა პაციენტთა < 1%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ პლაცებოთი და 6% პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი. ლიმფოციტების რაოდენობა < 0.2 x 109/ლ დაფიქსირდა 1 პაციენტში, რომელიც მკურნალობდა დიმანათი და არც ერთ პაციენტში, რომელიც მკურნალობდა პლაცებოთი.

კლინიკურ კვლევებში (როგორც კონტროლირებად, ასევე არაკონტროლირებად) პაციენტების 41%-ს, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი, აღენიშნებოდა ლიმფოპენია (ამ კვლევებში განსაზღვრული იყო როგორც <0,91 x 109/ლ). მსუბუქი ლიმფოპენია (≥ 0,8 x 109/ლ-< 0,91 x 109/ლ) დაფიქსირდა პაციენტების 28%-ში; ზომიერი ლიმფოპენია ≥ 0,5 x 109/ლ-< 0.8 x 109/ლ), შენარჩუნებული მინიმუმ ექვსი თვის განმავლობაში, დაფიქსირდა პაციენტების 11%-ში; მძიმე ლიმფოპენია (< 0,5 x 109/ლ), რომელიც გაგრძელდა მინიმუმ ექვსი თვის განმავლობაში, დაფიქსირდა პაციენტების 2%-ში. მძიმე ლიმფოპენიის მქონე ჯგუფში, ლიმფოციტების უმეტესი რაოდენობა დარჩა < 0,5 x 109/ლ დონეზე თერაპიის გაგრძელების ფონზე.

გარდა ამისა, არაკონტროლირებად, პერსპექტიულ, პოსტმარკეტინგულ კვლევაში, დიმანათი მკურნალობის 48 კვირაში (n=185) CD4+ T უჯრედები ზომიერად ≥ 0,2 x 109/ლ-დან < 0,4 x 109/ლ-მდე) ან მნიშვნელოვნად ( <0.2 x 109/ლ) შემცირდა პაციენტთა 37% ან 6%-ში, შესაბამისად, ხოლო CD8+ T უჯრედები უფრო ხშირად მცირდებოდა პაციენტების 59%-მდე რაოდენობით< 0.2 x 109/ლ და პაციენტების 25%-ში რაოდენობით < 0,1 x 109/ლ. კონტროლირებად და არაკონტროლირებად კლინიკურ კვლევებში, პაციენტებში, რომლებმაც შეწყვიტეს დიმანათი თერაპია ლიმფოციტების რაოდენობით ნორმის ქვედა ზღვარზე (ნქზ) ქვემოთ ტარდებოდა მონიტორინგი ლიმფოციტების რაოდენობის აღდგენისთვის ნორმის ქვედა ზღვრამდე (იხ. ნაწილი 5.1).

ინფექციები, მათ შორის პმლ და ოპორტუნისტული ინფექციები

ჯონ კანინგჰემის ვირუსით (JCV) ინფექციების შემთხვევები, რომლებიც იწვევდა პროგრესირებად მულტიფოკალურ ლეიკოენცეფალოპათიას (პმლ) დაფიქსირდა დიმანას გამოყენებისას (იხ. ნაწილი 4.4). პმლ შეიძლება იყოს ფატალური ან გამოიწვიოს მძიმე ინვალიდობა. ერთ-ერთ კლინიკურ კვლევაში, ერთ პაციენტს, რომელიც იღებდა დიმანას, განუვითარდა პმლ გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის ფონზე (ლიმფოციტების რაოდენობა უპირატესად < 0,5 x 109/ლ3,5 წლის განმავლობაში), ფატალური შედეგით. პოსტმარკეტინგულ პირობებში, პმლ ასევე განვითარდა ზომიერი და მსუბუქი ლიმფოპენიის არსებობისას (>0.5 x 109/ლ <ნქზ-მდე, როგორც განსაზღვრულია ადგილობრივი ლაბორატორიული საცნობარო დიაპაზონით).

პმლ-ის რამდენიმე ემთხვევაში, T უჯრედების ქვეჯგუფების განსაზღვრისას პმლ-ის დიაგნოზის დროს, აღმოჩნდა, რომ CD8+ T უჯრედების რაოდენობა შემცირებული იყო <0,1 x 109/ლ-მდე, ხოლო CD4+ T უჯრედების რაოდენობის შემცირება იყო ცვალებადი (დაწყებული <0,05-დან 0,5 x 109/ლ-მდე) და უფრო მეტად იყო დაკავშირებული ლიმფოპენიის საერთო სიმძიმესთან (<0,5 x 109/ლ <ნქზ-მდე). შესაბამისად, CD4+/CD8+ თანაფარდობა გაიზარდა ამ პაციენტებში.

გახანგრძლივებული ზომიერი და მძიმე ლიმფოპენია, როგორც ჩანს, ზრდის პმლ-ის რისკს დიმანას გამოყენებისას, თუმცა, პმლ ასევე აღინიშნა მსუბუქი ლიმფოპენიის მქონე პაციენტებში. გარდა ამისა, პმლ შემთხვევების უმეტესობა პოსტმარკეტინგულ პირობებში დაფიქსირდა 50 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში.

ჰერპეს ზოსტერის ინფექციები დაფიქსირდა დიმანას გამოყენებისას. მიმდინარე გრძელვადიან გახანგრძლივებულ კვლევაში, რომელშიც 1,736 გაფანტული სკლეროზის მქონე პაციენტი მკურნალობდა დიმანათი, დაახლოებით 5%-ს განუვითარდა ჰერპეს ზოსტერის ერთი ან მეტი მოვლენა, რომელთა უმეტესობა იყო მსუბუქი ან საშუალო სიმძიმის. სუბიექტების უმეტესობას, მათ შორის მათ, ვისაც ჰქონდა სერიოზული ჰერპეს ზოსტერის ინფექცია, ჰქონდა ლიმფოციტების რაოდენობა ნორმის ქვედა ზღვარზე ზემოთ. სუბიექტების უმრავლესობაში, რომლებსაც იმავდროულად ჰქონდათ ლიმფოციტების რაოდენობა ნორმის ქვედა ზღავრზე დაბლა, ლიმფოპენია შეფასდა, როგორც ზომიერი ან მძიმე. პოსტმარკეტინგულ პირობებში, ჰერპეს ზოსტერის ინფექციის უმეტესი შემთხვევები იყო არასერიოზული და გადიოდა მკურნალობით. შეზღუდული მონაცემებია ხელმისაწვდომი ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობის (ლარ) შესახებ ჰერპეს ზოსტერის ინფექციის მქონე პაციენტებში პოსტმარკეტინგულ პირობებში.თუმცა, შეტყობინებისას პაციენტების უმრავლესობას აღენიშნებოდა ზომიერი (≥ 0,5 x 109/ლ-დან < 0,8 x 109/ლ-მდე) ან მძიმე (< 0,5 x 109/ლ-დან 0,2 x 109/ლ-მდე) ლიმფოპენია (იხილეთ ნაწილი 4.4).

ლაბორატორიული დარღვევები

პლაცებო-კონტროლირებად კვლევებში, შარდში კეტონების გაზომვა (1+ ან მეტი) უფრო მაღალი იყო პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი (45%) პლაცებოსთან შედარებით (10%). კლინიკურ კვლევებში არასასურველი კლინიკური შედეგები არ დაფიქსირებულა.

1,25-დიჰიდროქსივიტამინ D-ს დონეები შემცირდა დიმანათი ნამკურნალებ პაციენტებში პლაცებოსთან შედარებით (საწყისის საშუალო პროცენტული შემცირება 2 წლის განმავლობაში 25% 15%-ის წინააღმდეგ, შესაბამისად) და პარათირეოიდული ჰორმონის დონე გაიზარდა დიმანათი ნამკურნალებ პაციენტებში პლაცებოსთან შედარებით (საწყისიდან 2 წლის საშუალო პროცენტული ზრდა 29% 15%-ის წინააღმდეგ, შესაბამისად). ორივე პარამეტრის საშუალო მნიშვნელობები დარჩა ნორმის დიაპაზონში.

თერაპიის პირველი 2 თვის განმავლობაში აღინიშნა ეოზინოფილების საშუალო რაოდენობის გარდამავალი ზრდა.

პედიატრიული მოსახლეობა

96 კვირიან ღია ეტიკეტის, რანდომიზებულ აქტიურ კონტროლირებად კვლევაში მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე 10-დან 18 წლამდე ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში (120 მგ ორჯერ დღეში 7 დღის განმავლობაში, რასაც მოჰყვა 240 მგ ორჯერ დღეში მკურნალობის დარჩენილი პერიოდის განმავლობაში; საკვლევი პოპულაცია, n= 78), უსაფრთხოების პროფილი პედიატრიულ პაციენტებში იყო ისეთივე, როგორიც ადრე დაფიქსირდა ზრდასრულ პაციენტებში.

პედიატრიული კლინიკური კვლევის დიზაინი განსხვავდებოდა ზრდასრულთა პლაცებო- კონტროლირებადი კლინიკური კვლევებისგან. აქედან გამომდინარე, კლინიკური კვლევის დიზაინის წვლილი პედიატრიულ და ზრდასრულ პოპულაციას შორის არასასურველი რეაქციების რიცხვობრივ განსხვავებებში არ შეიძლება გამოირიცხოს.

შემდეგი გვერდითი მოვლენები უფრო ხშირად დაფიქსირდა (≥10%) პედიატრიულ პოპულაციაში, ვიდრე მოზრდილებში:

თავის ტკივილი დაფიქსირდა პაციენტების 28%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი,ხოლო პაციენტების 36%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ინტერფერონ ბეტა-1a-ით.

კუჭ-ნაწლავის დარღვევები დაფიქსირდა პაციენტების 74%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი, და პაციენტების 31%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ინტერფერონ ბეტა-1a-ით. მათ შორის მუცლის ტკივილი და ღებინება ყველაზე ხშირად დაფიქსირდა დიმანას გამოყენებისას.

რესპირატორული, გულმკერდის და შუასაყარის დარღვევები დაფიქსირდა დიმანათი ნამკურნალებ პაციენტთა 32%-ში და პაციენტთა 11%-ში,რომლებიც მკურნალობდნენ ინტერფერონ ბეტა-1a-ით. მათ შორის ოროფარინგეალური ტკივილი და ხველა ყველაზე ხშირად დაფიქსირდა დიმანას გამოყენებისას.

დისმენორეა დაფიქსირდა პაციენტთა 17%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი, და პაციენტების 7%-ში, რომლებიც მკურნალობდნენ ინტერფერონ ბეტა-1a-ით.

მცირე 24 კვირიან ღია არაკონტროლირებად კვლევაში მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე 13-დან 17 წლამდე ასაკის პედიატრიულ პაციენტებში (120 მგ ორჯერ დღეში 7 დღის განმავლობაში, შემდეგ 240 მგ ორჯერ დღეში დარჩენილიმკურნალობა; უსაფრთხოების პოპულაცია, n=22), რასაც მოჰყვა 96-კვირიანი გახანგრძლივებული კვლევა (240 მგ ორჯერ დღეში; უსაფრთხოების პოპულაცია n=20), უსაფრთხოების პროფილი ზრდასრულ პაციენტებში არსებულის მსგავსი იყო.

შეზღუდული მონაცემებია ხელმისაწვდომი 10-დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვებში. დიმანას უსაფრთხოება და ეფექტურობა 10 წელზე ნაკლები ასაკის ბავშვებში ჯერ არ არის დადგენილი.

საეჭვო გვერდითი რეაქციების შეტყობინება

მნიშვნელოვანია საეჭვო გვერდითი რეაქციების შეტყობინება პრეპარატის ავტორიზაციის შემდეგ. ეს სამკურნალო პროდუქტის სარგებელი/რისკის ბალანსზემუდმივი მონიტორინგის საშუალებას იძლევა. ჯანდაცვის პროფესიონალებს სთხოვენ შეატყობინონ ნებისმიერი საეჭვო გვერდითი რეაქცია ეროვნული შეტყობინების სისტემის მეშვეობით, რომელიც ჩამოთვლილია დანართ V-ში.

  • 9 დოზის გადაჭარბება

დაფიქსირდა დიმანას დოზის გადაჭარბების შემთხვევები. ამ შემთხვევებში აღწერილი სიმპტომები შეესაბამებოდა დიმანას ცნობილ გვერდითი რეაქციების პროფილს. არ არსებობს ცნობილი თერაპიული ჩარევები დიმანას ელიმინაციის გასაძლიერებლად და არც ცნობილი ანტიდოტი. დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში, რეკომენდებულია სიმპტომური დამხმარე მკურნალობის დაწყება კლინიკური ჩვენების მიხედვით.

  • ფარმაკოლოგიური თვისებები
  • 1 ფარმაკოდინამიკური თვისებები

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი: იმუნოსუპრესანტები, სხვა იმუნოსუპრესანტები, ათქ კოდი: L04AX07

მოქმედების მექანიზმი

მექანიზმი, რომლითაც დიმეთილ ფუმარატი ახდენს თერაპიულ ეფექტს გაფანტული სკლეროზის დროს, ბოლომდე არ არის გასაგები. პრეკლინიკურმა კვლევებმა აჩვენა, რომ დიმეთილ ფუმარატის ფარმაკოდინამიკური რეაქციები, როგორც ჩანს, ძირითადად განპირობებულია ბირთვული ფაქტორის (ერითროიდიდან წარმოებული 2) მსგავსი 2 (Nrf2) ტრანსკრიპციული გზის გააქტიურებით. ნაჩვენებია, რომ დიმეთილ ფუმარატი არეგულირებს Nrf2-დამოკიდებულ ანტიოქსიდანტურ გენებს პაციენტებში (მაგ. NAD(P)H დეჰიდროგენაზა, ქინონი 1; [NQO1]).

ფარმაკოდინამიკური ეფექტები

ეფექტი იმუნურ სისტემაზე

პრეკლინიკურ და კლინიკურ კვლევებში დიმეთილ ფუმარატმა აჩვენა ანთების საწინააღმდეგო და იმუნომოდულატორული თვისებები. დიმეთილ ფუმარატი და მონომეთილ ფუმარატი, დიმეთილ ფუმარატის პირველადი მეტაბოლიტი, მნიშვნელოვნად ამცირებს იმუნური უჯრედების აქტივაციას და შემდგომში ანთებითი ციტოკინების გამოთავისუფლებას ანთებითი სტიმულის საპასუხოდ პრეკლინიკურ მოდელებში. ფსორიაზის მქონე პაციენტების კლინიკურ კვლევებში, დიმეთილ ფუმარატი გავლენას ახდენდა ლიმფოციტების ფენოტიპებზე პროანთებითი ციტოკინების პროფილების (TH1, TH17) დაქვეითების გზით და მიკერძოებული ანთების საწინააღმდეგო წარმოების მიმართ (TH2). დიმეთილ ფუმარატმა აჩვენა თერაპიული აქტივობა ანთებითი და ნეიროანთებითი დაზიანების მრავალ მოდელში. მე-3 ფაზის კვლევებში გაფანტული სკლეროზის მქონე პაციენტებში (DEFINE,CONFIRM and ENDORSE), დიმანათი მკურნალობისას ლიმფოციტების საშუალო რაოდენობა შემცირდა საშუალოდ საბაზისო მნიშვნელობის დაახლოებით 30%-ით პირველი წლის განმავლობაში შემდგომი პლატოთი. ამ კვლევებში პაციენტებში, რომლებმაც შეწყვიტეს დიმანათი თერაპია ლიმფოციტების რაოდენობით ნორმის ქვედა ზღვარზე ქვემოთ (ნქზ,910 უჯრედი/მმ3) ჩატარდა მონიტორინგი ნქზ-მდე ლიმფოციტების რაოდენობის აღსადგენად.

სურათი 1 გვიჩვენებს პაციენტთა პროპორციას, რომლებმაც სავარაუდოა, რომ მიაღწიეს ნქზ-ს კაპლან-მეიერის მეთოდის საფუძველზე გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის გარეშე. აღდგენის საბაზისო ხაზი (RBL) განისაზღვრა, როგორც ბოლო მკურნალობის დროს ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობა დიმანას შეწყვეტამდე. პაციენტების სავარაუდო პროპორცია, რომლებშიც დაფიქსირდა აღდგენა ნქზ-მდე (ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობა ≥ 0,9 x 109/ლ) მე-12 და 24 კვირას, რომლებსაც ჰქონდათ მსუბუქი, ზომიერი ან მძიმე ლიმფოპენია აღდგენის საბაზისო ხაზზე, წარმოდგენილია ცხრილში 1, ცხრილი 2 და ცხრილში 3 95%-იანი წერტილოვანი ნდობის ინტერვალებით. გადარჩენის ფუნქციის კაპლან-მეიერის შემფასებლის სტანდარტული შეცდომა გამოითვლება გრინვუდის ფორმულის გამოყენებით.

სურათი 1: კაპლან-მეიერის მეთოდი; პაციენტთა პროპორცია, რომლებშიც დაფიქსირდა აღდგენა ≥ 910 უჯრედი/მმ3 ნქზ-მდე აღდგენის საწყისი მდგომარეობიდან

ცხრილი 1: კაპლან-მეიერის მეთოდი; პაციენტების პროპორცია, რომლებშიც, სავარაუდოდ, მიღწეულ იქნა ნქზ,მსუბუქი ლიმფოპენია აღდგენის საწყის ეტაპზე, გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის მქონე პაციენტების გამოკლებით

მსუბუქი ლიმფოპენიისა მქონე პაციენტების რაოდენობა რისკის ქვეშ

საბაზისოN=86

კვირა12 N=12

კვირა24 N=4

პროპორცია, რომელმაც მიაღწია ნქზ-ს(95%CI)

  • 81

(0.71, 0.89)

  • 90

(0.81, 0.96)

a პაციენტები ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობით< 910 და ≥ 800 უჯრედი/მმ3აღდგენის საბაზისო ხაზზე, გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის მქონე პაციენტების გამოკლებით.

ცხრილი 2: კაპლან-მეიერის მეთოდი; პაციენტების პროპორცია, რომლებშიც, სავარაუდოდ, მიღწეულ იქნა ნქზ, ზომიერი ლიმფოპენია აღდგენის საწყის ეტაპზე, გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის მქონე პაციენტების გამოკლებით

ზომიერი ლიმფოპენიისა მქონე პაციენტების რაოდენობა რისკის ქვეშ

საბაზისოN=124

კვირა12 N=33

კვირა24 N=17

პროპორცია, რომელმაც მიაღწია ნქზ-ს(95%CI)

  • 57

(0.46, 0.67)

  • 70

(0.60, 0.80)

a პაციენტები ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობით< 800 და ≥ 500 უჯრედი/მმ3 აღდგენის საბაზისო ხაზზე, გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის მქონე პაციენტების გამოკლებით.

ცხრილი 3: კაპლან-მეიერის მეთოდი; პაციენტების პროპორცია,რომლებშიც, სავარაუდოდ, მიღწეულ იქნა ნქზ,მძიმე ლიმფოპენია აღდგენის საწყის ეტაპზე, გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის მქონე პაციენტების გამოკლებით

მძიმე ლიმფოპენიისა მქონე პაციენტების რაოდენობა რისკის ქვეშ

საბაზისოN=18

კვირა12 N=6

კვირა24 N=4

პროპორცია, რომელმაც მიაღწია ნქზ-ს(95%CI)

  • 43

(0.20, 0.75)

  • 62

(0.35, 0.88)

ა პაციენტები ლიმფოციტების აბსოლუტური რაოდენობით< 500 უჯრედი/მმ3 აღდგენის საბასიზო ხაზზე, გახანგრძლივებული მძიმე ლიმფოპენიის მქონე პაციენტების გამოკლებით.

კლინიკური ეფექტურობა და უსაფრთხოება

ჩატარდა ორი, 2-წლიანი, რანდომიზებული, ორმაგად ბრმა, პლაცებო-კონტროლირებადი კვლევა (DEFINE 1,234 პაციენტით და CONFIRM 1,417 პაციენტით) რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე პაციენტებში. პროგრესირებადი გაფანტული სკლეროზის ფორმების მქონე პაციენტები არ მონაწილეობდნენ ამ კვლევებში.

ეფექტურობა (იხ. ცხრილი ქვემოთ) და უსაფრთხოება ნაჩვენები იყო პაციენტებში, რომლებსაც ჰქონდათ გაფართოებული ინვალიდობის სტატუსის შკალაზე (EDSS) ქულა 0-დან 5-ის ჩათვლით, რომლებშიც აღინიშნა მინიმუმ 1 რეციდივი რანდომიზაციამდე ერთი წლის განმავლობაში, ან რანდომიზაციამდე 6 კვირაში ჩაუტარდათ თავის ტვინის მაგნიტურ-რეზონანსული ტომოგრაფია (მრტ), რომელიც აჩვენებდა მინიმუმ ერთი გადოლინიუმით გაძლიერებულ (Gd+) დაზიანებას. კვლევა CONFIRM შეიცავდა გლატირამერის აცეტატის დაბრმავებულ (ანუ კვლევის ექიმი/მკვლევარი, რომელიც აფასებს პასუხს საკვლევ მკურნალობაზე, იყო დაფარული) რეფერენს კომპარატორს.

DEFINE კვლევაში პაციენტებს ჰქონდათ შემდეგი საშუალო საწყისი მახასიათებლები: ასაკი 39 წელი, დაავადების ხანგრძლივობა7.0 წელი, EDSS ქულა 2.0. გარდა ამისა, პაციენტების 16%-ს ჰქონდა EDSS ქულა > 3.5, 28%-ს ჰქონდა≥ 2 რეციდივი წინა წელს და 42%-ს ადრე ჩატარებული ჰქონდა გაფანტული სკლეროზის სხვა დამტკიცებული მკურნალობა. მრტ კოჰორტაში კვლევაში მონაწილე პაციენტთა 36%-ს ჰქონდა Gd+ დაზიანებები საწყის ეტაპზე (Gd+ დაზიანებების საშუალო რაოდენობა1.4).

CONFIRM კვლევაში პაციენტებს ჰქონდათ შემდეგი საშუალო საწყისი მახასიათებლები: ასაკი 37 წელი, დაავადების ხანგრძლივობა 6.0 წელი, EDSS ქულა 2.5. გარდა ამისა, პაციენტების 17%-ს ჰქონდა EDSS ქულა > 3.5, 32%-ს ჰქონდა ≥2 რეციდივი წინა წელს და 30%-ს ადრე ჩაუტარდა გაფანტული სკლეროზის სხვა დამტკიცებული მკურნალობა. მრტ კოჰორტის კვლევაში მონაწილე პაციენტთა 45%-ს ჰქონდა Gd+ დაზიანებები საწყის ეტაპზე (Gd+ დაზიანებების საშუალო რაოდენობა 2.4).

პლაცებოსთან შედარებით, პაციენტებს, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი, აღენიშნებოდათ კლინიკურად მნიშვნელოვანი და სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი შემცირება კვლევის DEFINE-ის პირველადი საბოლოო წერტილის მხრივ, 2 წელში რეციდივის მქონე პაციენტთა პროპორცია; და პირველადი საბოლოო წერტილი კვლევაში CONFIRM, წლიური რეციდივის მაჩვენებელი (წრმ) 2 წელში.

წლიური რეციდივის მაჩვენებელი გლატირამერ აცეტატის და პლაცებოსთვის იყო 0.286 და 0.401 შესაბამისად კვლევაში CONFIRM, რაც შეესაბამება 29%-ით შემცირებას (p=0.013), რაც შეესაბამება დამტკიცებულ ინფორმაციას დანიშვნის შესახებ.

DEFINE

CONFIRM

პლაცებო

დიმანა240 მგდღეში ორჯერ

პლაცებო

დიმანა240 მგდღეში ორჯერ

გლატირამერ აცეტატი

კლინიკური საბოლოო წერტილებიa

პაციენტების რაოდენობა

408

410

363

359

350

წლიური რეციდივის მაჩვენებელი

  • 364
  • 172***
  • 401
  • 224***
  • 286*

სიხშირის თანაფარდობა(95% CI)

  • 47

(0.37, 0.61)

  • 56

(0.42, 0.74)

  • 71

(0.55, 0.93)

რეციდივების პროპორცია

  • 461
  • 270***
  • 410
  • 291**
  • 321**

საფრთხის კოეფიციენტი (95% CI)

  • 51

(0.40, 0.66)

  • 66

(0.51, 0.86)

  • 71

(0.55, 0.92)

პროპორცია 12-კვირიანი დადასტურებული ინვალიდობის პროგრესიით

  • 271
  • 164**
  • 169
  • 128#
  • 156#

საფრთხის კოეფიციენტი (95% CI)

  • 62

(0.44, 0.87)

  • 79

(0.52, 1.19)

  • 93

(0.63, 1.37)

პროპორცია 24-კვირიანი დადასტურებული ინვალიდობის პროგრესიით

  • 169
  • 128#
  • 125
  • 078#
  • 108#

საფრთხის კოეფიციენტი (95% CI)

  • 77

(0.52, 1.14)

  • 62

(0.37, 1.03)

  • 87

(0.55, 1.38)

313182089281000

DEFINE

CONFIRM

პლაცებო

დიმანა240 მგდღეში ორჯერ

პლაცებო

დიმანა240 მგდღეში ორჯერ

გლატირამერ აცეტატი

მრტსაბოლოო წერტილებიb

პაციენტების რაოდენობა

165

152

144

147

161

ახალი ან ახლად გაფართოებული T2დაზიანებების საშუალო (მედიანური) რაოდენობა 2 წლის განმავლობაში

  • 5

(7.0)

  • 2

(1.0)***

  • 9

(11.0)

  • 7

(2.0)***

  • 6

(3.0)***

დაზიანებების საშუალო თანაფარდობა(95% CI)

  • 15

(0.10, 0.23)

  • 29

(0.21, 0.41)

  • 46

(0.33, 0.63)

Gdდაზიანებების საშუალო (მედიანური) რაოდენობა მე-2 წლისთვის

  • 8

(0)

  • 1

(0)***

  • 0

(0.0)

  • 5

(0.0)***

  • 7 (0.0)**

Odds ratio(95% CI)

  • 10

(0.05, 0.22)

  • 26

(0.15, 0.46)

  • 39

(0.24, 0.65)

ახალი T1ჰიპოინტენსიური დაზიანებების საშუალო (მედიანური) დაზიანებების რაოდენობა 2 წლის განმავლობაში

  • 7

(2.0)

  • 0

(1.0)***

  • 1

(4.0)

  • 8

(1.0)***

  • 5 (2.0)**

დაზიანებების საშუალო თანაფარდობა(95% CI)

  • 28

(0.20, 0.39)

  • 43

(0.30, 0.61)

  • 59

(0.42, 0.82)

a კლინიკური საბოლოო წერტილების ყველა ანალიზი იყო მკურნალობაზე გამიზნული; ბმრტ ანალიზისას გამოყენებულია მრტ კოჰორტა

  • P-მნიშვნელობა <0,05; **P-მნიშვნელობა <0,01; ***P-მნიშვნელობა < 0,0001; # სტატისტიკურად მნიშვნელოვანი

ღია არაკონტროლირებად 8-წლიან გაფართოებულ კვლევაში (ENDORSE) ჩაერთო მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე 1,736 პაციენტი ძირითადი კვლევებიდან (DEFINE და CONFIRM). კვლევის პირველადი მიზანი იყო დიმანას გრძელვადიანი უსაფრთხოების შეფასება მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე პაციენტებში. 1,736 პაციენტიდან, დაახლოებით ნახევარი (909, 52%) მკურნალობდა 6 წლის ან მეტი ხნის განმავლობაში. 501 პაციენტი უწყვეტად მკურნალობდა დიმანათი 240 მგ ორჯერ დღეში სამივე კვლევაში და 249 პაციენტი, რომლებიც ადრე მკურნალობდნენ პლაცებოთი კვლევებში DEFINE და CONFIRM, იღებდა მკურნალობას 240 მგ დოზით ორჯერ დღეში კვლევაში ENDORSE. პაციენტები, რომლებიც უწყვეტად იღებდნენ მკურნალობას დღეში ორჯერ, მკურნალობდნენ 12 წლამდე.

ENDORSE კვლევის დროს, ყველა პაციენტთა ნახევარზე მეტს, რომლებიც მკურნალობდნენ დიმანათი 240 მგ ორჯერ დღეში, არ აღენიშნებოდათ რეციდივი. პაციენტებისთვის, რომლებიც მუდმივად მკურნალობდნენ დღეში ორჯერ სამივე კვლევაში, კორექტირებულიწლიური რეციდივის მაჩვენებელი იყო 0,187 (95% CI: 0,156, 0,224) კვლევებში DEFINE და CONFIRM და0.141 (95% CI: 0.119, 0.167) კვლევაში ENDORSE. პაციენტებისთვის, რომლებიც ადრე მკურნალობდნენ პლაცებოთი, კორექტირებული წლიური რეციდივის მაჩვენებელი შემცირდა 0.330-დან (95% CI: 0.266, 0.408) კვლევებში DEFINE დაCONFIRM 0.149-მდე (95% CI: 0.116, 0.190) კვლევაში ENDORSE.

კვლევაში ENDORSE, პაციენტების უმრავლესობას (> 75%) არ ჰქონდა დადასტურებული ინვალიდობის პროგრესირება (გაზომილი, როგორც 6-თვიანი ინვალიდობის მდგრადი პროგრესირება). სამი კვლევის გაერთიანებულმა შედეგებმა აჩვენა, რომ დიმანას მიმღებ პაციენტებს ჰქონადთ ინვალიდობის დადასტურებული პროგრესირების მდგრადი და დაბალი მაჩვენებლები საშუალო EDSS ქულების უმნიშვნელო ზრდით ENDORSE-ში. მრტ-ს შეფასებებმა (მე-6 წლამდე, მათ შორისაა 752 პაციენტი, რომლებიც ადრე ჩართული იყვნენ DEFINE და CONFIRM კვლევების მრტჯგუფში, აჩვენა, რომ პაციენტების უმრავლესობას (დაახლოებით 90%) არ აღენიშნებოდათ გდ-ის გამაძლიერებელი დაზიანებები. 6 წლის განმავლობაში, ახალი ან ახლად გადიდებული T2 და ახალი T1 დაზიანებების წლიური კორექტირებული საშუალო რაოდენობა დაბალი დარჩა.

ეფექტურობა დაავადების მაღალი აქტივობის მქონე პაციენტებში:

კვლევებში DEFINE და CONFIRM, დაფიქსირდა მკურნალობის თანმიმდევრული ეფექტი რეციდივებზე დაავადების მაღალი აქტივობის მქონე პაციენტების ქვეჯგუფში, მაშინ როცა ეფექტი ინვალიდობის 3-თვიან მდგრად პროგრესირებაზე მკაფიოდ არ იყო დადგენილი. კვლევების დიზაინიდან გამომდინარე, დაავადების მაღალი აქტივობა განისაზღვრა შემდეგნაირად:

  • პაციენტები 2 ან მეტი რეციდივით ერთ წელიწადში და ერთი ან მეტი გდ-ის გაძლიერებული დაზიანებით ტვინის მრტ-ზე (n=42 DEFINE-ში; n=51 CONFIRM-ში) ან,
  • პაციენტები, რომლებმაც ვერ უპასუხეს ბეტა-ინტერფერონის სრულ და ადეკვატურ კურსს (მკურნალობის მინიმუმ ერთი წელი), რომლებსაც ჰქონდათ მინიმუმ 1 რეციდივი წინა წელს თერაპიის დროს და მინიმუმ 9 T2-ჰიპერინტენსიური დაზიანება კრანიალურ ნაწილში მრტ-ზე ან მინიმუმ 1 Gd-ის გამაძლიერებელი დაზიანება, ან პაციენტები, რომლებსაც ჰქონადთ უცვლელი ან გაზრდილი რეციდივის სიხშირე გასულ წელს წინა 2 წელთან შედარებით (n=177 DEFINE-ში; n=141 CONFIRM-ში).

პედიატრიული მოსახლეობა

დიმანას უსაფრთხოება და ეფექტურობა მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე პედიატრიულ პაციენტებში შეფასდა რანდომიზებულ, ღია ეტიკეტირებულ, აქტიურ კონტროლირებად (ინტერფერონი ბეტა-1a) პარალელურ ჯგუფურ კვლევაში 10-დან 18 წლამდე ასაკის მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე პაციენტებში. ას ორმოცდაათი პაციენტი რანდომიზირებული იყო დიმეთილ ფუმარატზე (240 მგ ორჯერ დღეში პერორალურად) ან ინტერფერონ ბეტა-1ა-ზე (30 მკგ კუნთში კვირაში ერთხელ) 96 კვირის განმავლობაში. პირველადი საბოლოო წერტილი იყო პაციენტების პროპორცია, რომლებსაც არ ჰქონდათ ახალი ან ახლად გადიდებული T2 ჰიპერინტენსიური დაზიანებები ტვინის მრტ სკანირებაზე 96 კვირას. მთავარი მეორადი საბოლოო წერტილი იყო ახალი ან ახლად გადიდებული T2 ჰიპერინტენსიური დაზიანებების რაოდენობა ტვინის მრტ სკანირებაზე 96-ე კვირაზე. წარმოდგენილიაა ღწერითი სტატისტიკა, რადგან წინასწარ არ იყო დაგეგმილი დამადასტურებელი ჰიპოთეზა პირველადი საბოლოო წერტილისთვის.

პაციენტების პროპორცია მკურნალობის განზრახვის მქონე პოპულაციაში ახალი ან ახლად გადიდებული T2 დაზიანებების გარეშე მრტ-ზე 96-ე კვირას საწყისთან შედარებით იყო 12.8% დიმეთილ ფუმარატისთვის, 2.8%-ის საპირისპიროდ ინტერფერონის ბეტა-1a ჯგუფში. ახალი ან ახლად გადიდებული T2 დაზიანებების საშუალო რაოდენობა 96-ე კვირას საწყისთან შედარებით, კორექტირებული T2 დაზიანებების საწყისი რაოდენობისა და ასაკისთვის (ITT პოპულაცია პაციენტების გამოკლებით მრტ-სკვლევის გარეშე) იყო 12.4 დიმეთილ ფუმარატისთვის და 32.6 ინტერფერონ ბეტა-1a-სთვის.

კლინიკური რეციდივის ალბათობა იყო 34% დიმეთილ ფუმარატის ჯგუფში და 48% ინტერფერონის ბეტა-1a ჯგუფში 96-კვირიანი ღია კვლევის პერიოდის ბოლოს.

უსაფრთხოების პროფილი პედიატრიულ პაციენტებში (13-დან 18 წლამდე ასაკის), რომლებიც იღებდნენ დიმანას, თვისობრივად შეესაბამებოდა ზრდასრულ პაციენტებში ადრე დაფიქსირებულ უსაფრთხოების პროფილს (იხ. ნაწილი 4.8).

  • 2 ფარმაკოკინეტიკური თვისებები

პერორალურად მიღებული დიმეთილ ფუმარატი გადის სწრაფ პრესისტემურ ჰიდროლიზს ესტერაზებით და გარდაიქმნება მის პირველად მეტაბოლიტად, მონომეთილ ფუმარატად, რომელიც ასევე აქტიურია. დიმეთილ ფუმარატი არ არის რაოდენობრივად განსაზღვრებადი პლაზმაში დიმანას პერორალური მიღების შემდეგ. ამიტომ, დიმეთილ ფუმარატთან დაკავშირებული ყველა ფარმაკოკინეტიკური ანალიზი ჩატარდა პლაზმაში მონომეთილ ფუმარატის კონცენტრაციით. ფარმაკოკინეტიკური მონაცემები მიღებული იყო გაფანტული სკლეროზის მქონე სუბიექტებში და ჯანმრთელ მოხალისეებში.

აბსორბცია

მონომეთილ ფუმარატის Tmax არის 2-დან 2,5 საათამდე. ვინაიდან დიმანას გასტრორეზისტენტული მყარი კაფსულები შეიცავს მიკროტაბლეტებს, რომლებიც დაცულია ენტერული საფარით, შეწოვა არ იწყება მანამ, სანამ კაფსულა არ დატოვებს კუჭს (ჩვეულებრივ, 1 საათზე ნაკლებ დროში). 240 მგ დღეში ორჯერ საკვებთან ერთად მიღების შემდეგ, მედიანური პიკი (Cmax) იყო 1.72 მგ/ლ და მრუდის ქვეშ (AUC) ექსპოზიციის საერთო ფართობი იყო 8.02 სთ.მგ/ლ გაფანტული სკლეროზის მქონე სუბიექტებში. საერთო ჯამში, Cmax და AUC გაიზარდა დაახლოებით დოზის პროპორციულად შესწავლილი დოზების დიაპაზონში (120 მგ-დან 360 მგ-მდე). გაფანტული სკლეროზის მქონე სუბიექტებში, 240 მგ-ის ორი დოზა შეყვანილი იყო 4 საათის ინტერვალით, როგორც სამჯერ დღეში დოზირების რეჟიმის ნაწილი. ამან გამოიწვია ექსპოზიციის მინიმალური დაგროვება და შედეგად მედიანური Cmax-ის 12%-ით მატება დღეში ორჯერ მიღებასთან შედარებით (1.72 მგ/ლ დღეში ორჯერ 1.93 მგ/ლ სამჯერ დღეში) უსაფრთხოების მხრივ ზემოქმედების გარეშე.

საკვები არ ახდენს კლინიკურად მნიშვნელოვან გავლენას დიმეთილ ფუმარატის ექსპოზიციაზე. თუმცა, დიმანა მიიღება საკვებთან ერთად სიწითლის ან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის გვერდითი მოვლენების გაუმჯობესებული ამტანობის გამო (იხ. ნაწილი 4.2).

განაწილება

240 მგ დიმეთილ ფუმარატის პერორალური მიღების შემდეგ განაწილების აშკარა მოცულობა მერყეობს 60 ლ-დან 90 ლ-მდე. მონომეთილ ფუმარატის პლაზმის ცილებთან შეკავშირება ჩვეულებრივ მერყეობს 27%-დან 40%-მდე.

ბიოტრანსფორმაცია

ადამიანებში დიმეთილ ფუმარატი ინტენსიურად მეტაბოლიზდება, დოზის 0.1%-ზე ნაკლები გამოიყოფა უცვლელი დიმეთილ ფუმარატის სახით შარდში. იგი თავდაპირველად მეტაბოლიზდება ესტერაზებით, რომლებიც გვხვდება ყველგან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში, სისხლში და ქსოვილებში, სანამ არ მიაღწევს სისტემურ მიმოქცევას. შემდგომი მეტაბოლიზმი ხდება ტრიკარბოქსილის მჟავას ციკლის მეშვეობით, ციტოქრომ P450 (CYP) სისტემის ჩართვის გარეშე. 240 მგ 14C-დიმეთილ ფუმარატის ერთჯერადი დოზის კვლევამ გამოავლინა, რომ გლუკოზა არის უპირატესი მეტაბოლიტი ადამიანის პლაზმაში. სხვა მოცირკულირე მეტაბოლიტები მოიცავდა ფუმარინის მჟავას, ლიმონმჟავას და მონომეთილ ფუმარატს. ფუმარინის მჟავას ქვემო დინების მეტაბოლიზმი ხდება ტრიკარბოქსილის მჟავას ციკლის მეშვეობით, CO2-ის ამოსუნთქვით, რომელიც გამოყოფის ძირითად გზას წარმოადგენს.

ელიმინაცია

CO2-ის ამოსუნთქვა არის დიმეთილ ფუმარატის ელიმინაციის ძირითადი გზა, რომელიც შეადგენს დოზის 60%-ს. თირკმელებით და განავლით ელიმინაცია არის ელიმინაციის მეორადი გზები, რომლებიც შეადგენს დოზის შესაბამისად 15.5% და 0.9%-ს.

მონომეთილ ფუმარატის საბოლოო ნახევარგამოყოფის პერიოდი ხანმოკლეა (დაახლოებით 1 საათი) და მოცირკულირე მონომეთილ ფუმარატი არ ვლინდება 24 საათის განმავლობაში ადამიანების უმრავლესობაში. ძირითადი პრეპარატის ან მონომეთილ ფუმარატის დაგროვება არ ხდება დიმეთილ ფუმარატის მრავალჯერადი დოზებით თერაპიულ რეჟიმებზე.

წრფივობა

დიმეთილ ფუმარატის ექსპოზიცია იზრდება დაახლოებით დოზის პროპორციულად ერთჯერადი და მრავალჯერადი დოზებით შესწავლილი დოზის დიაპაზონში 120 მგ-დან 360 მგ-მდე.

ფარმაკოკინეტიკა პაციენტების სპეციალურ ჯგუფებში

ვარიანტობის ანალიზის (ANOVA) შედეგებზე დაყრდნობით, სხეულის წონა არის ექსპოზიციის მთავარი კოვარიატი (Cmax-ით და AUC-ით) მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე სუბიექტებში, მაგრამ გავლენას არ ახდენდა კლინიკურ კვლევებში შეფასებულ უსაფრთხოებისა და ეფექტურობის მაჩვენებლებზე.

სქესსა და ასაკს არ ჰქონდა კლინიკურად მნიშვნელოვანი გავლენა დიმეთილ ფუმარატის ფარმაკოკინეტიკაზე. 65 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში ფარმაკოკინეტიკა არ არის შესწავლილი.

პედიატრიული მოსახლეობა

დღეში ორჯერ 240 მგ დიმეთილ ფუმარატის ფარმაკოკინეტიკური პროფილი შეფასდა მცირე, ღია ეტიკეტირებულ, არაკონტროლირებად კვლევაში 13-დან 17 წლამდე (n=21) ასაკის მორეციდივე-რემისიული გაფანტული სკლეროზის მქონე პაციენტებში. დიმანას ფარმაკოკინეტიკა ამ მოზარდ პაციენტებში შეესაბამებოდა ზრდასრულ პაციენტებში ადრე დაფიქსირებულს (Cmax: 2.00±1.29 მგ/ლ; AUC0-12 სთ: 3.62±1.16 სთ.მგ/ლ, რაც შეესაბამება საერთო დღიურ AUC-ს7.24 სთ.მგ/ლ).

თირკმლის უკმარისობა

ვინაიდან თირკმლისმიერი გზა არის დიმეთილ ფუმარატის ელიმინაციის მეორადი გზა, რომელიც შეადგენს შეყვანილი დოზის 16%-ზე ნაკლებს, ფარმაკოკინეტიკის შეფასება თირკმლის უკმარისობის მქონე პირებში არ ჩატარებულა.

ღვიძლის უკმარისობა

ვინაიდან დიმეთილ ფუმარატი და მონომეთილ ფუმარატი მეტაბოლიზდება ესტერაზებით, CYP450 სისტემის ჩართვის გარეშე, ღვიძლის უკმარისობის მქონე პირებში ფარმაკოკინეტიკის შეფასება არ ჩატარებულა.

  • 3 პრეკლინიკური უსაფრთხოების მონაცემები

ქვემოთ მოყვანილი ტოქსიკოლოგიის და რეპროდუქციული ტოქსიკურობის პუნქტებში აღწერილი გვერდითი რეაქციები არ დაფიქსირდა კლინიკურ კვლევებში, მაგრამ გამოვლინდა ცხოველებში კლინიკური ექსპოზიციის დონის მსგავსი ექსპოზიციის დონეზე.

მუტაგენეზი

დიმეთილ ფუმარატი და მონო-მეთილფუმარატი უარყოფითი იყო in vitro ანალიზებში (ეიმსი, ქრომოსომული აბერაცია ძუძუმწოვრების უჯრედებში). დიმეთილ ფუმარატი უარყოფითი იყო ვირთხებში in vivo მიკრობირთვულ ანალიზში.

კანცეროგენეზი

დიმეთილ ფუმარატის კანცეროგენურობის კვლევები ტარდებოდა 2 წლამდე თაგვებსა და ვირთხებში. დიმეთილ ფუმარატი შეყვანილი იყო პერორალურად დოზებით 25, 75, 200 და 400 მგ/კგ/დღეში თაგვებში და 25, 50, 100 და 150 მგ/კგ/დღეში ვირთხებში.

თაგვებში, თირკმლის მილაკოვანი კარცინომის სიხშირე გაიზარდა 75 მგ/კგ-ზე დღეში, ადამიანის რეკომენდებული დოზის ექვივალენტურ ექსპოზიციაზე (AUC). ვირთხებში თირკმლის მილაკოვანი კარცინომის და სათესლე ჯირკვლის ლეიდიგის უჯრედოვანი ადენომის სიხშირე გაიზარდა 100 მგ/კგ-ზე დღეში, დაახლოებით 2-ჯერ მეტი ექსპოზიციით, ვიდრე ადამიანის რეკომენდებული დოზა. ამ დასკვნების შესაბამისობა ადამიანის რისკთან უცნობია.

ბრტყელუჯრედოვანი პაპილომის და კარცინომის სიხშირე არაგლანდულარულ კუჭში (წინა კუჭი) გაიზარდა თაგვებში ადამიანის რეკომენდებული დოზის ექვივალენტური ზემოქმედებისას და ვირთხებში ადამიანის რეკომენდებული დოზის ექსპოზიციის ქვემოთ (AUC-ზე დაყრდნობით). მღრღნელებში წინა კუჭს არ აქვს ანალოგი ადამიანში.

ტოქსიკოლოგია

არაკლინიკური კვლევები მღრღნელებზე, კურდღლებზე და მაიმუნებზე ჩატარდა დიმეთილფუმარატის სუსპენზიით (დიმეთილ ფუმარატი 0.8% ჰიდროქსიპროპილ მეთილცელულოზაში), რომელიც შეყვანილი იყო პერორალური ზონდით. ძაღლების ქრონიკული კვლევა ჩატარდა დიმეთილ ფუმარატის კაფსულის პერორალური მიღებით.

თირკმელებში ცვლილებები დაფიქსირდა დიმეთილ ფუმარატის განმეორებითი პერორალური მიღების შემდეგ თაგვებში, ვირთხებში, ძაღლებში და მაიმუნებში. თირკმლის მილაკების ეპითელიუმის რეგენერაცია, რომელიც მიუთითებს დაზიანებაზე, დაფიქსირდა ყველა სახეობაში. თირკმლის მილაკოვანი ჰიპერპლაზია დაფიქსირდა ვირთხებში მთელი ცხოვრების მანძილზე დოზირებისას (2 წლიანი კვლევა). ძაღლებში, რომლებიც იღებდნენ დიმეთილ ფუმარატის დღიურ პერორალურ დოზებს 11 თვის განმავლობაში, კორტიკალური ატროფიისთვის გამოთვლილი ზღვარი დაფიქსირდა AUC-ის საფუძველზე რეკომენდებულზე 3-ჯერ მაღალ დოზაზე. მაიმუნებში, რომლებიც ყოველდღიურად იღებდნენ დიმეთილ ფუმარატის პერორალურ დოზებს 12 თვის განმავლობაში, ერთუჯრედიანი ნეკროზი დაფიქსირდა AUC-ის საფუძველზე რეკომენდებულზე2-ჯერ მაღალ დოზაზე. ინტერსტიციული ფიბროზი და კორტიკალური ატროფია დაფიქსირდა AUC-ის საფუძველზე რეკომენდებულზე6-ჯერ მაღალ დოზაზე. ამ აღმოჩენების შესაბამისობა ადამიანებისთვის ცნობილი არ არის.

სათესლეებში, ვირთხებსა და ძაღლებში დაფიქსირდა თესლის ეპითელიუმის დეგენერაცია. აღმოჩენები დაფიქსირდა დაახლოებით რეკომენდებული დოზით ვირთხებში და რეკომენდებულზე 3-ჯერ მაღალ დოზებზე ძაღლებში (AUC საფუძველზე). ამ აღმოჩენების შესაბამისობა ადამიანებისთვის ცნობილი არ არის.

თაგვებისა და ვირთხების წინაკუჭში აღმოჩენები იყო ბრტყელი ეპითელიუმის ჰიპერპლაზია და ჰიპერკერატოზი; ანთება; და ბრტყელუჯრედოვანი პაპილომა და კარცინომა 3 თვის ან მეტი ხანგრძლივობის კვლევებში. თაგვებისა და ვირთხების წინაკუჭს არ აქვს ადამიანში ანალოგი.

რეპროდუქციული ტოქსიკურობა

დიმეთილ ფუმარატის პერორალური შეყვანა მამრ ვირთხებში 75, 250 და 375 მგ/კგ/დღეში დოზებით შეჯვარებამდე და შეჯვარების დროს არ ახდენდა გავლენას მამრთა ნაყოფიერებაზე ტესტირებული უმაღლეს დოზამდე (AUC-ის საფუძველზე რეკომენდებულზე2-ჯერ მაღალ დოზაზე). დიმეთილ ფუმარატის პერორალური შეყვანა მდედრ ვირთხებში 25, 100 და 250 მგ/კგ/დღეში დოზებით შეჯვარებამდე და შეჯვარების დროს, რაც გაგრძელდა ორსულობის მე-7 დღემდე, გამოიწვია ესტროსული სტადიების რაოდენობის შემცირება 14 დღეში და გახანგრძლივებული დიესტრუსით ცხოველთა რიცხვის გაზრდა უმაღლესიტესტირებულიდოზით (AUC-ის საფუძველზე რეკომენდებულზე 11-ჯერ მაღალ დოზაზე).

თუმცა, ეს ცვლილებები გავლენას არ ახდენდა ნაყოფიერებაზე ან სიცოცხლისუნარიანი ნაყოფის რაოდენობაზე.

ნაჩვენებია, რომ დიმეთილ ფუმარატი კვეთს პლაცენტურ მემბრანას ნაყოფის სისხლში ვირთხებსა და კურდღლებში, ნაყოფისა და დედის პლაზმური კონცენტრაციების თანაფარდობით 0,48-დან 0,64-მდე და 0,1-მდე. ვირთხებში ან კურდღლებში დიმეთილ ფუმარატის ნებისმიერი დოზის მიღებისას არანაირი მალფორმაცია არ დაფიქსირებულა. დიმეთილ ფუმარატის პერორალური დოზებით 25, 100 და 250 მგ/კგ/დღეში შეყვანა ორსულ ვირთხებში ორგანოგენეზის პერიოდში იწვევდა დედისთვის არასასურველ ეფექტებს AUC-ის საფუძველზე რეკომენდებულზე4-ჯერ მაღალ დოზაზე, და ნაყოფის დაბალ წონას და დაგვიანებულ ოსიფიკაციას (მეტატარზები და უკანა კიდურის ფალანგები) AUC საფუძველზერეკომენდებულზე11-ჯერ მაღალ დოზაზე. ნაყოფის დაბალი წონა და დაგვიანებული ოსიფიკაცია განიხილებოდა, როგორც დედის ტოქსიკურობის მეორადი მოვლენა(შემცირებული სხეულისწონა და საკვების მოხმარება).

დიმეთილ ფუმარატის პერორალური მიღება დოზებით 25, 75 და 150 მგ/კგ/დღეში ორსულ კურდღლებზე ორგანოგენეზის დროს არ მოქმედებდა ემბრიო-ნაყოფის განვითარებაზე და იწვევდა დედის სხეულის წონის შემცირებას AUC-ის საფუძველზე რეკომენდებულზე 7-ჯერ მაღალ დოზაზე და აბორტის გაზრდას AUC-ის საფუძველზე რეკომენდებულზე 16-ჯერ მაღალ დოზაზე.

დიმეთილ ფუმარატის პერორალური გზით შეყვანამ დოზებით 25, 100 და 250 მგ/კგ/დღეში ვირთხებში ორსულობისა და ლაქტაციის პერიოდში გამოიწვია სხეულის წონის დაქვეითება F1 შთამომავლებში და სქესობრივი მომწიფების შეფერხება F1 მამაკაცებში AUC-ის საფუძველზე რეკომენდებულზე1-ჯერ მაღალ დოზაზე. F1 შთამომავლებში ნაყოფიერებაზე არანაირი გავლენა არ აღინიშნა. ქვედა შთამომავლობის სხეულის წონა განიხილებოდა, როგორც დედის ტოქსიკურობის მეორადი.

ტოქსიკურობის ორმა კვლევამ არასრულწლოვან ვირთხებში დიმეთილ ფუმარატის ყოველდღიური პერორალური მიღებით მშობიარობის შემდგომი დღიდან (PND) 28-დან 90-დან 93 დღემდე (რაც ადამიანებში შეესაბამება დაახლოებით 3 წლის და მეტ ასაკს) გამოავლინა ისეთივე სამიზნე ორგანოების ტოქსიკურობა თირკმელებში და წინაკუჭში, როგორიც დაფიქსირდა მოზრდილცხოველებში. პირველ კვლევაში, დიმეთილ ფუმარატი გავლენას არ ახდენდა განვითარებაზე, ნეიროქცევაზე ან მამრობითი და მდედრობითი სქესის ნაყოფიერებაზე 140 მგ/კგ/დღეში უმაღლეს დოზამდე (დაახლოებით 4.6-ჯერ აღემატება ადამიანის რეკომენდებულ დოზას პედიატრიულ პაციენტებში შეზღუდულ AUC მონაცემებზე დაყრდნობით). ანალოგიურად, მამრობითი სქესის არასრულწლოვან ვირთხებში მეორე კვლევაში არ დაფიქსირებულა ზემოქმედება მამრობით რეპროდუქციული და დამხმარე ორგანოებზე დიმეთილ ფუმარატის უმაღლეს დოზამდე 375 მგ/კგ/დღეში (რეკომენდებულ პედიატრიულ დოზაზე დაახლოებით სავარაუდო AUC-ზე 15-ჯერ მეტი). თუმცა, ძვლის მინერალური შემცველობის და სიმკვრივის დაქვეითება ბარძაყისა და წელის მალებში აშკარა იყო მამრობითი სქესის არასრულწლოვან ვირთხებში. ძვლის დენსიტომეტრიის ცვლილებები ასევე დაფიქსირდა არასრულწლოვან ვირთხებში დიროქსიმელის ფუმარატის პერორალური მიღების შემდეგ, რომელიც არის სხვა ფუმარინის ესტერი, რომელიც მეტაბოლიზდება იმავე აქტიურ მეტაბოლიტად მონომეთილ ფუმარატად in vivo. არასრულწლოვან ვირთხებში დენსიტომეტრიული ცვლილებების NOAEL არის დაახლოებით 1,5-ჯერ უფრო მაღალი, ვიდრე სავარაუდო AUC რეკომენდებული პედიატრიული დოზით. ძვლის ეფექტების კავშირი სხეულის წონასთან შესაძლებელია, მაგრამ პირდაპირი ეფექტიარ არის გამორიცხული. ძვლის მხრივ დაფიქსირებული მოვლენები მცირედ რელევანტურია ზრდასრული პაციენტებისთვის. რელევანტურობა პედიატრიული პაციენტებისთვის ცნობილი არ არის.

  • ფარმაცევტული მონაცემები
  • 1 დამხმარე ნივთიერებების ჩამონათვალი

მინი ტაბლეტების ბირთვი:

დიმეთილ ფუმარატი

ცელულოზა, მიკროკრისტალური

კროსკარმელოზა, ნატრიუმი

ტალკი

სილიციუმი, კოლოიდური უწყლო

მაგნიუმის სტეარატი

ორგანული საფარი:

წყლიანი იზოპროპილ სპირტის სუსპენზია:

  • მეთაკრილის მჟავა - მეთილის მეთაკრილატის კოპოლიმერი (1:1)
  • წყალი, გაწმენდილი
  • იზოპროპილის სპირტი
  • ნატრიუმის ლაურილ სულფატი

ტრიეთილის ციტრატი

იზოპროპილის სპირტი

წყლოვანი საფარი:

წყლიანი სუსპენზია

  • მეტაკრილის მჟავა - ეთილის აკრილატის კოპოლიმერი (1:1)
  • წყალი, გაწმენდილი
  • პოლისორბატი 80
  • ნატრიუმის ლაურილ სულფატი)

ტალკი

სიმეტიკონი

ტრიეთილის ციტრატი

წყალი, გაწმენდილი

სილოიდური შესხურება:

სილიციუმის დიოქსიდი

წყალი, გაწმენდილი

კაფსულა (ზომა 0):

ჟელატინი

ტიტანის დიოქსიდი (E171)

ყვითელი რკინის ოქსიდი (E172)

ბრილიანტის ლურჯი FCF (E133)

საბეჭდი მელნის საფარი:

შელაკი

რკინის ოქსიდი შავი (E172)

პროპილენ გლიკოლი (E1520)

ამონიუმის ჰიდროქსიდი (E527)

  • 2 შეუთავსებლობები

არ შეესაბამება.

  • 3 შენახვის ვადა

3 წელი

  • 4 განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები შენახვისას

არ შეინახოთ 30ºC-ზე მაღალ ტემპერატურაზე.

  • 5 კონტეინერის სახეობა და შიგთავსი

120 მგ კაფსულები: 10 კაფსულა პვქ/პე/პვდქ/ალ ბლისტერში. 2 ბლისტერი მუყაოს კოლოფში.

თითოეული შეფუთვა შეიცავს 20 კაფსულას.

240 მგ კაფსულები: 10 კაფსულა პვქ/პე/პვდქ/ალ ბლისტერში. 6 ბლისტერი მუყაოს კოლოფში.

თითოეული შეფუთვა შეიცავს 60 კაფსულას.

  • 6 განსაკუთრებული სიფრთხილის ზომები განადგურებისას

ნებისმიერი გამოუყენებელი სამკურნალო პროდუქტი ან ნარჩენი მასალა უნდა განადგურდეს ადგილობრივი მოთხოვნების შესაბამისად.

გაცემის რეჟიმი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი - II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

  • სავაჭრო ნებართვის მფლობელი

სავაჭრო ნებართვის მფლობელი:

შპს "ავერსი-ფარმა"

აღმაშენებლის გამზ. 148

0112 თბილისი, საქართველო

  • პროდუქტის ლიცენზიის მფლობელი:

Synthon BV

მიკროვეგ 22

6545 სმ ნეიმეგენი

ნიდერლანდები

მწარმოებელი

Synthon Chile Ltda.

El Castaño No 145,

ვალე გრანდე - ლამპა,

სანტიაგო, ჩილე

ეს ინსტრუქციის ფურცელი ბოლოს შესწორდა 22.01.2024 წელს

წყარო: ფარმაცევტული პროდუქტების სახელმწიფო რეესტრი (ჯანდაცვის სამინისტრო). ინსტრუქცია რეესტრში ატვირთული ოფიციალური დოკუმენტია; ნაწილებად ავტომატურად დავყავით, ტექსტი არ შეგვიცვლია. თუ რამე გაუგებარია, ნახე ორიგინალი ან ჰკითხე ფარმაცევტს.

სხვა წამლის მოძებნა