თაკო ჩარკვიანი:
მიყვარხარ, ყოველთვის მიყვარდით, იმ შეუძლებელი საქმეების შეძლების გამო, რუსულად რომ წირვა აღევლინებოდა და ქართულად რომ დაამკვიდრეთ აფხაზეთში, (იმ უმძიმესი რეჟიმის -წლების დროს) წართმეული ავტოკეფალიის და მრევლის შექმნის გამო, ეკლესიების აშენება-გამრავლების გამო … ეს მცირედი, რაც უცებ ვთქვი, მადლობა რომ მე მგონია, რომ გუშინ დედა მიიბარეთ, რადგან დედამაც 17 მარტს დაგვტოვა, (მადლობა რომ მე ასე მჯერა და სიმშვიდეს მანიჭებს, რადგან ეს შეგრძნება თქვენგან წამოსული სითბოს დამსახურებაა, რომელსაც მუდამ ვგრძნობდი ჩვენი შეხვედრის დროს)
მშვიდობით, მუდამ ახალგაზრდა და მოაზროვნე დიდო მოხუცო პატრიარქო…
და თუ გამიმართლა მე მოკვდავს, მაშინ რიდით გეტყვით ჯანსუღის სიტყვებით: ასე დავემშიდობე მამას, დედას და ძმას :”მშვიდობით არა , ნახვამდის” …
