მწერალი გიორგი კეკელიძე:
“ვწუხვარ იმ ადამიანების გამო, რომელთაც ეს თოვლიანი ღამე ციხის კარებთან გაათენეს.
ვწუხვარ იმ ადამიანების გამოც, რომლებიც ამ მომლოდინე ადამიანებს დასცინიან და ხარობენ.
და საკუთარი თავის გამოც ვწუხვარ, რომ მხოლოდ წუხილი შემიძლია ახლა და სხვა ვერაფერი.”
