რიფამპიცინი

სამკურნალო საშუალების სამედიცინო გამოყენების

ინსტრუქცია

რიფამპიცინი

(RIFAMPICIN)

შემადგენლობა:

მოქმედი ნივთიერება: რიფამპიცინი;

1 კაფსულა შეიცავს 150 მგ რიფამპიცინს (100% მშრალი ნივთიერებაზე გაანგარიშებით);

დამხმარე ნივთიერებები: მსუბუქი მაგნიუმის კარბონატი, ლაქტოზის მონოჰიდრატი, კალციუმის სტეარატი.

კაფსულის თავსახური და კორპუსი შეიცავს საღებავებს Sunset Yellow FCF (E 110), Ponceau 4R (E 124) და ტიტანის დიოქსიდს (E 171).

სამკურნალო ფორმა: კაფსულები.

ძირითადი ფიზიკურ-ქიმიური თვისებები: მყარი კაფსულები ნარინჯისფერ-წითელი თავსახურით და კორპუსით, რომლებიც შეიცავენ ფხვნილს ან მასას ნაწილობრივ ან სრულად ჩამოყალიბებული სვეტის სახით, ღია წითელიდან მოყავისფრო-წითლამდე თეთრი ჩანართებით.

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი. ტუბერკულოზის საწინააღმდეგო საშუალებები. ანტიბიოტიკები. ათქ კოდი J04A B02.

ფარმაკოლოგიური თვისებები.

ფარმაკოდინამიკა.

რიფამპიცინი არის რიფამიცინის ჯგუფის ნახევრადსინთეზური ანტიბიოტიკი, პირველი რიგის ტუბერკულოზის საწინააღმდეგო პრეპარატი. გააჩნია ბაქტერიციდული ეფექტი, რომლის მექანიზმი განპირობებულია დნმ-დამოკიდებული რნმ პოლიმერაზას აქტივობის ინჰიბირებით მასთან კომპლექსების წარმოქმნის გზით, რაც იწვევს მიკროორგანიზმების რნმ სინთეზის შემცირებას.

რიფამპიცინი არის მოქმედების ფართო სპექტრის ანტიბიოტიკი, რომელიც ყველაზე გამოხატული აქტივობით ხასიათდება Mycobacterium tuberculosis-ის წინააღმდეგ.

პრეპარატი აქტიურია სხვადასხვა სახის ატიპიური მიკობაქტერიების (M. fortuitum გარდა), გრამდადებითი კოკების (სტაფილოკოკები, სტრეპტოკოკები), ჯილეხის ჩხირების და კლოსტრიდიების მიმართ.

გრამუარყოფითი კოკები - N. meningitidis და N. gonorrhoeae (მათ შორის β-ლაქტამაზას წარმომქმნელები) მგრძნობიარენი არიან, მაგრამ სწრაფად უვითარდებათ რეზისტენტობა. აქტიურია H. influenzae-ს (მათ შორის რეზისტენტულის ამპიცილინისა და ქლორამფენიკოლის მიმართ), H. ducreyi-ს, B. pertussis-ის, B. anthracis-ის, L. monocytogenes-ის, F. tularensis-ის, Legionella pneumophila-ს, Rickettsia prowazekii-ს და Mycobacterium leprae-ს მიმართ. რიფამპიცინს აქვს ვირულიციდური აქტივობა ცოფის ვირუსის მიმართ და თრგუნავს რაბიული ენცეფალიტის განვითარებას.

Enterobacteriaceae-ს ოჯახის წარმომადგენლები და არაფერმენტირებადი გრამუარყოფითი ბაქტერიები (Pseudomonas spp., Acinetobacter spp., Stenothrophomonas spp. და ა.შ.) არ არიან მგრძნობიარე. არ მოქმედებენ ანაერობული მიკროორგანიზმებსა და სოკოებზე.

რიფამპიცინის მიმართ რეზისტენტობა სწრაფად ვითარდება. სხვა ტუბერკულოზის საწინააღმდეგო საშუალებების მიმართ ჯვარედინი რეზისტენტობა (გარდა სხვა დანარჩენი რიფამიცინებისა) არ არის გამოვლენილი.

ფარმაკოკინეტიკა.

რიფამპიცინი კარგად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში, უზმოზე მიღებისას ბიოშეღწევადობა შეადგენს 95%-ს. ბიოშეღწევადობა მცირდება საკვებთან ერთად მიღებისას. ქმნის ეფექტურ კონცენტრაციებს ნახველში, ნერწყვში, ნაზალურ სეკრეტში, ფილტვებში, პლევრალურ და პერიტონეალურ ექსუდატებში, თირკმელებში და ღვიძლში. კარგად აღწევს უჯრედებში. ის გადის ჰემატოენცეფალურ ბარიერში, ტუბერკულოზური მენინგიტის დროს ეფექტური კონცენტრაციით გვხვდება ცერებროსპინალურ სითხეში. აღწევს პლაცენტაში და გვხვდება დედის რძეში. უკავშირდება სისხლის პლაზმის ცილებს 60-90%-ით, ხსნადია ლიპიდებში. სისხლში პიკური კონცენტრაცია აღინიშნება უზმოზე მიღებიდან 2 საათის შემდეგ და ჭამიდან - 4 საათის შემდეგ. პრეპარატის თერაპიული კონცენტრაცია ორგანიზმში ნარჩუნდება 8-12 საათის განმავლობაში (24 საათი მაღალი მგრძნობელობის მქონე მიკროორგანიზმებისთვის). რიფამპიცინს შეუძლია ფილტვის ქსოვილში დაგროვება და კავერნებში კონცენტრაციის შენარჩუნება დიდი ხნის განმავლობაში.

მეტაბოლიზდება ღვიძლში აქტიური მეტაბოლიტის წარმოქმნით. ნახევარგამოყოფის პერიოდია 3-5 საათი. ორგანიზმიდან გამოიყოფა ძირითადად ნაღველით და შარდით, მცირე რაოდენობით - ფეკალიებით.

კლინიკური მახასიათებლები.

ჩვენებები.

კომპლექსურ თერაპიაში:

• სხვადასხვა ლოკალიზაციის ტუბერკულოზი, ტუბერკულოზური მენინგიტი და ატიპიური მიკობაქტერიოზები;
• არატუბერკულოზური ბუნების ინფექციურ-ანთებითი დაავადებები, გამოწვეული პრეპარატის მიმართ მგრძნობიარე პათოგენებით (მათ შორის სტაფილოკოკური ინფექციის მძიმე ფორმები, კეთრი, ლეგიონელოზი, ბრუცელოზი);
• N. meningitidis-ის უსიმპტომო მატარებლობის ცხვირ-ხახიდან მენინგოკოკების ელიმინაციისთვის და მენინგოკოკური მენინგიტის პროფილაქტიკისთვის.

უკუჩვენებები.

• მომატებული მგრძნობელობა რიფამპიცინის, სხვა რიფამიცინების ან პრეპარატის სხვა კომპონენტების მიმართ;
• ღვიძლის ან თირკმლის ფუნქციის მძიმე დარღვევები;
• სიყვითლე;
• ბოლო დროს გადატანილი (1 წელზე ნაკლები ხნის წინ) ინფექციური ჰეპატიტი;
• მძიმე ფილტვისმიერი გულის უკმარისობა;
• საკვინავირის/რიტონავირის ერთდროული გამოყენება.

ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან და სხვა სახის ურთიერთქმედებები.

რიფამპიცინი არის ღვიძლის მიკროსომული ფერმენტების (ციტოქრომ P450) ძლიერი ინდუქტორი და შეიძლება გამოიწვიოს პოტენციურად საშიში წამლისმიერი ურთიერთქმედებები. რიფამპიცინისა და იმ პრეპარატების ერთდროული გამოყენება, რომლებიც ასევე მეტაბოლიზდება ამ ფერმენტული სისტემის მიერ, შეიძლება აჩქარებდეს ამ პრეპარატების მეტაბოლიზმს და შეამციროს მათი აქტივობა. ამიტომ, მათი ოპტიმალური თერაპიული კონცენტრაციის შენარჩუნება სისხლში მოითხოვს ამ პრეპარატების დოზირების კორექტირებას რიფამპიცინის გამოყენების დაწყებისას და მისი შეწყვეტის შემდეგ.

რიფამპიცინი აჩქარებს შემდეგი პრეპარატების მეტაბოლიზმს:

• ანტიარითმიული პრეპარატების (მაგ., დიზოპირამიდი, მექსილეტინი, ქინიდინი, პროპაფენონი, ტოკაინიდი);
• ბეტა-ბლოკატორების (მაგ., ბისოპროლოლი, პროპრანოლოლი);
• კალციუმის არხების ბლოკატორების (მაგ., დილთიაზემი, ნიფედიპინი, ვერაპამილი, ნიმოდიპინი, ისრადიპინი, ნიკარდიპინი, ნისოლპიდინი);
• საგულე გლიკოზიდების (დიგიტოქსინი, დიგოქსინი);
• ანტიეპილეფსიური, კრუნჩხვის საწინააღმდეგო პრეპარატების (მაგ., ფენიტოინი, კარბამაზეპინი);
• ფსიქოტროპული პრეპარატების - ანტიფსიქოზური საშუალებების (მაგ., ჰალოპერიდოლი, არიპიპრაზოლი), ტრიციკლური ანტიდეპრესანტების (მაგ., ამიტრიპტილინი, ნორტრიპტილინი), ანქსიოლიტიკების და საძილე საშუალებების (მაგ., დიაზეპამი, ბენზოდიაზეპინები, ზოპიკლონი, ზოლპიდემი), ბარბიტურატების;
• ანტითრომბოზული საშუალებების (K ვიტამინის ანტაგონისტების), არაპირდაპირი ანტიკოაგულანტების: რეკომენდირებულია პროთრომბინული დროის ყოველდღიური ან საჭიროებისამებრ მონიტორინგი ანტიკოაგულანტის საჭირო დოზის დასადგენად;
• სოკოს საწინააღმდეგო საშუალებების (მაგ., ტერბინაფინი, ფლუკონაზოლი, იტრაკონაზოლი, კეტოკონაზოლი, ვორიკონაზოლი);
• ანტივირუსული საშუალებების (მაგ., საქვინავირი, ინდინავირი, ეფავირენცი, ამპრენავირი, ნელფინავირი, ატაზანავირი, ლოპინავირი, ნევირაპინი);
• ანტიბაქტერიული საშუალებების (მაგ., ქლორამფენიკოლი, კლარითრომიცინი, დაფსონი, დოქსიციკლინი, ფტორქინოლონები, ტელითრომიცინი);
• კორტიკოსტეროიდების (სისტემური გამოყენებისთვის);
• ანტიესტროგენების (მაგ., ტამოქსიფენი, ტორემიფენი, გესტრინონი), სისტემური ჰორმონალური კონტრაცეპტივების, ესტროგენების, პროგესტოგენების; პაციენტებს, რომლებიც იყენებენ პერორალურ კონტრაცეპტივებს, უნდა ურჩიონ გამოიყენონ კონტრაცეფციის ალტერნატიული, არაჰორმონალური მეთოდები რიფამპინით თერაპიის დროს;
• თირეოიდული ჰორმონების (მაგ., ლევოთიროქსინი);
• კლოფიბრატის;
• პერორალური ანტიდიაბეტური საშუალებების (სულფონილშარდოვანა და მისი წარმოებულები, მაგ., ქლორპროპამიდი, ტოლბუტამიდი, თიაზოლიდინდიონები);
• იმუნოსუპრესიული პრეპარატების (მაგ., ციკლოსპორინი, სიროლიმუსი, ტაკროლიმუსი);
• ციტოსტატიკების (მაგ., იმატინიბი, ერლოტინიბი, ირინოტეკანი);
• ლოზარტანის;
• მეტადონის, ნარკოტიკული ანალგეტიკების;
• პრაზიკვანტელის;
• ქინინის;
• რილუზოლის;
• 5-HT3 რეცეპტორების სელექციური ანტაგონისტების (მაგ., ონდანსეტრონი);
• სტატინების, რომლებიც მეტაბოლიზდება CYP 3A4-ით (მაგ., სიმვასტატინი);
• თეოფილინი;
• შარდმდენები (მაგ., ეპლერენონი).

სხვა ურთიერთქმედებები.

რიფამპიცინის ერთდროული გამოყენებისას შემდეგ პრეპარატებთან ერთად:

• ატოვაკვონთან: მცირდება ატოვაკვონის კონცენტრაცია და იზრდება რიფამპიცინის კონცენტრაცია სისხლის შრატში;
• კეტოკონაზოლთან: მცირდება ორივე პრეპარატის კონცენტრაცია სისხლის შრატში;
• ენალაპრილთან: მცირდება ენალაპრილატის, ენალაპრილის აქტიური მეტაბოლიტის, კონცენტრაცია სისხლში. კლინიკური მდგომარეობიდან გამომდინარე, შეიძლება საჭირო გახდეს ენალაპრილის დოზის კორექცია;
• ანტაციდებთან: რიფამპიცინის შეწოვა შეიძლება შემცირდეს. რიფამპიცინი უნდა მიიღოთ ანტაციდების მიღებამდე სულ მცირე 1 საათით ადრე;
• პრობენეციდთან და კო-ტრიმოქსაზოლთან - რიფამპიცინის დონის მომატება სისხლში;
• საკვინავირთან/რიტონავირთან - იზრდება ჰეპატოტოქსიურობის რისკი. ასეთი კომბინაცია უკუნაჩვენებია;
• სულფასალაზინთან - სულფაპირიდინის პლაზმური კონცენტრაცია მცირდება, რაც შეიძლება გამოწვეული იყოს ნაწლავის ბაქტერიული ფლორის დარღვევით, რომელიც პასუხისმგებელია სულფასალაზინის სულფაპირიდინად და მეზალამინად გარდაქმნაზე;
• ჰალოტანთან, იზონიაზიდთან - იზრდება ჰეპატოტოქსიურობის რისკი. რიფამპიცინისა და ჰალოტანის ერთდროული გამოყენება თავიდან უნდა იქნას აცილებული. პაციენტებში, რომლებიც იღებენ რიფამპიცინსა და იზონიაზიდს, ღვიძლის ფუნქცია უნდა იყოს სათანადოდ კონტროლირებადი;
• პირაზინამიდთან - პაციენტებში, რომლებიც იღებდნენ რიფამპიცინსა და პირაზინამიდს ყოველდღიურად 2 თვის განმავლობაში, აღწერილია ღვიძლის მძიმე დაზიანება, მათ შორის ფატალური შედეგით; ასეთი კომბინაცია შესაძლებელია მხოლოდ სათანადო მონიტორინგის დროს და თუ პოტენციური სარგებელი აღემატება ჰეპატოტოქსიურობისა და ლეტალური დასასრულის რისკს;
• კლოზაპინთან, ფლეკაინიდთან - იზრდება ძვლის ტვინზე ტოქსიკური მოქმედება;
• ბენტონიტის (ალუმინის ჰიდროსილიკატი) შემცველ პარა-ამინოსალიცილის მჟავას პრეპარატებთან - ამ პრეპარატების სისხლში დამაკმაყოფილებელი კონცენტრაციის უზრუნველსაყოფად, მიღებებს შორის ინტერვალი უნდა იყოს მინიმუმ 4 საათი;
• ციპროფლოქსაცინთან, კლარითრომიცინთან - შესაძლებელია სისხლში რიფამპიცინის კონცენტრაციის მომატება; რიფამპიცინთან ერთად მიღებისას აღწერილია ლუპუსის მსგავსი სინდრომის შემთხვევები.

ლაბორატორიული და დიაგნოსტიკური ტესტები.

რიფამპიცინით მკურნალობის დროს არ უნდა იქნას გამოყენებული ბრომსულფალეინის ტესტი, რადგან რიფამპიცინი ცვლის ბრომსულფალეინის ელიმინაციის პარამეტრებს, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ამ მაჩვენებლის დარღვევების შესახებ მცდარი წარნოდგენა. ასევე არ უნდა იქნას გამოყენებული სისხლის შრატში ფოლიუმის მჟავისა და B12 ვიტამინის კონცენტრაციის განსაზღვრის მიკრობიოლოგიური მეთოდები.

შესაძლებელია ჯვარედინი რეაქტიულობა და ცრუ დადებითი შედეგები ოპიატებზე სკრინინგ-ტესტების ჩატარებისას, რომლებიც ტარდება KIMS მეთოდის გამოყენებით, რაოდენობრივი იმუნოლოგიური ანალიზის მეთოდით; რეკომენდირებულია საკონტროლო ტესტების (მაგ., გაზური ქრომატოგრაფია/მას-სპექტრომეტრია) გამოყენება.

გამოყენების თავისებურებანი.

რიფამპიცინის გამოყენება მოითხოვს ექიმის სათანადო კონტროლს.

რეციდივის შემთხვევაში, არ არის რეკომენდირებული პრეპარატის დანიშვნა წინასწარი ბაქტერიოლოგიური ტესტების გარეშე.

ტუბერკულოზის რიფამპიცინით მონოთერაპია ხშირად იწვევს მიკობაქტერიების რეზისტენტული ფორმების განვითარებას. ამიტომ, რიფამპიცინი უნდა დაინიშნოს იზონიაზიდთან, ეთამბუტოლთან, პირაზინამიდთან და სხვა ტუბერკულოზის საწინააღმდეგო საშუალებებთან ერთად.

მძიმე გვერდითი რეაქციების რისკის შესამცირებლად, რიფამპიცინი სასურველია ყოველდღიურად მიიღოთ და არა წყვეტილად. რიფამპიცინი უკეთესად აიტანება ყოველდღიური მიღებისას, ვიდრე წყვეტილი მკურნალობით.

თერაპიის დაწყებამდე უნდა განისაზღვროს ღვიძლის ფერმენტების დონე, ბილირუბინის და კრეატინინის დონე სისხლში, ასევე უნდა ჩატარდეს სისხლის საერთო ანალიზი, თრომბოციტების რაოდენობის ჩათვლით. ხანგრძლივი გამოყენებისას აუცილებელია პერიოდული (სასურველია ყოველთვიური) სისხლის შემადგენლობისა და ღვიძლისა და თირკმლის ფუნქციის გამოკვლევა.

ზოგიერთ პაციენტს შეიძლება განუვითარდეს ჰიპერბილირუბინემია მკურნალობის პირველი დღეების განმავლობაში, რიფამპიცინსა და ბილირუბინს შორის ღვიძლის ექსკრეციისთვის კონკურენციის გამო.

გრიპის მსგავსი სინდრომის განვითარების შემთხვევაში, რომელიც არ არის გართულებული თრომბოციტოპენიით, ჰემოლიზური ანემიით, ბრონქოსპაზმით, ქოშინით, შოკით და თირკმლის უკმარისობით, პაციენტებში, რომლებიც მკურნალობენ პრეპარატით წყვეტილი სქემით, უნდა განიხილებოდეს გადასვლის შესაძლებლობა ყოველდღიურ მიღებაზე. ამ შემთხვევებში, დოზა უნდა გაიზარდოს თანდათანობით: პირველ დღეს უნდა დაინიშნოს 150 მგ, სასურველი თერაპიული დოზის მიღწევით 3-4 დღის განმავლობაში.

რიფამპიცინი უნდა დაინიშნოს უკიდურესი სიფრთხილით ღვიძლის დაავადების მქონე პაციენტებში მხოლოდ უკიდურესი აუცილებლობის შემთხვევაში და მკაცრი სამედიცინო მეთვალყურეობის ქვეშ. იყო შეტყობინებები ჰეპატოტოქსიურობის მძიმე გამოვლინებების შესახებ, ხანდახან ლეტალური დასასრულით, პაციენტებში ღვიძლის ფუნქციის დარღვევებით ან პაციენტებში ღვიძლის ნორმალური ფუნქციით, რომლებიც ერთდროულად იღებდნენ სხვა ჰეპატოტოქსიურ პრეპარატებს. ამ პაციენტებისთვის რეკომენდირებულია რიფამპიცინის დაბალი დოზები და ღვიძლის ფუნქციის სათანადო მონიტორინგი მკურნალობის დაწყებამდე, ყოველკვირეულად პირველი ორი კვირის განმავლობაში, შემდეგ კი ყოველ ორ კვირაში ერთხელ. ჰეპატოცელულარული დაზიანების ნიშნების აღნიშვნის შემთხვევაში, რიფამპიცინის მიღება დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს. რიფამპიცინით თერაპია ასევე უნდა შეწყდეს ღვიძლის ფუნქციის კლინიკურად მნიშვნელოვანი ცვლილებების აღნიშვნის შემთხვევაში.

რიფამპიცინის განმეორებით გამოყენების შემთხვევაში, ღვიძლის ფუნქციის ნორმალიზების შემდეგ, მისი კონტროლი ყოველდღიურად უნდა განხორციელდეს.

ღვიძლის ფუნქციის ზომიერი დარღვევები ჩვეულებრივ გარდამავალია და არ საჭიროებს პრეპარატის მოხსნას. შესაძლოა დაინიშნოს ალოქოლი, მეთიონინი, პირიდოქსინი და ვიტამინი B12.

განსაკუთრებული სიფრთხილეა რეკომენდირებული რიფამპიცინისა და იზონიაზიდის კომბინირებული თერაპიის დროს ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში, ხანდაზმულებში და არასრულფასოვანი კვების მქონე პაციენტებში.

ალკოჰოლის გამოყენებისას მკურნალობის პერიოდში და გამოყენებისას პაციენტებში ალკოჰოლიზმით ანამნეზში იზრდება ჰეპატოტოქსიურობის რისკი.

მკურნალობის სქემის დარღვევისას, პრეპარატის მიღების განზრახ ან შემთხვევითი შეწყვეტის ან თერაპიის წყვეტილი სქემის (კვირაში 2-3-ჯერზე ნაკლები) შემთხვევაში, იზრდება სერიოზული ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციების და სხვა გვერდითი რეაქციების (ანაფილაქსიური შოკი, გრიპის მსგავსი სინდრომი, ჰემოლიზური ანემია, თირკმლის მწვავე უკმარისობა, კანისა და საჭმლის მომნელებელი სისტემის მხრივ მძიმე რეაქციები) განვითარების რისკი. პაციენტები უნდა იყვნენ გაფრთხილებულნი მკურნალობის შეწყვეტის შედეგების შესახებ.

მკურნალობის განახლებისას განხილული უნდა იქნას გადასვლის შესაძლებლობა პრეპარატის ყოველდღიურ მიღებაზე, დაწყებული დაბალი დოზით (150 მგ/დღეში), თანდათანობით მისი გაზრდით საჭირო თერაპიულ დოზამდე. ამ გარდამავალ პერიოდში თირკმლის და ჰემატოპოეტური სისტემების ფუნქციების მკაცრი მონიტორინგი უნდა მოხდეს. თირკმლის უკმარისობის, თრომბოციტოპენიური პურპურას ან ჰემოლიზური ანემიის პირველივე ნიშნების გამოვლენისთანავე პრეპარატის მიღება დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს. პრეპარატის შემდგომი გამოყენება უკუნაჩვენებია.

ანტიბაქტერიული პრეპარატებით მკურნალობამ, განსაკუთრებით მძიმე დაავადებების დროს ხანდაზმულებში, ასევე დასუსტებულ პაციენტებში და ბავშვებში, შეიძლება გამოიწვიოს ანტიბიოტიკებთან ასოცირებული დიარეა და კოლიტი, მათ შორის ფსევდომემბრანული კოლიტი. ამიტომ, თუ რიფამპიცინით მკურნალობის დროს ან მის შემდეგ დიარეა განვითარდება, ეს დიაგნოზები, მათ შორის ფსევდომემბრანული კოლიტი, უნდა გამოირიცხოს. შესაბამისი მკურნალობის გარეშე შეიძლება განვითარდეს ტოქსიკური მეგაკოლონი, პერიტონიტი და შოკი.

ანტიბაქტერიული პრეპარატების ხანგრძლივმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს არამგრძნობიარე მიკროორგანიზმების, სოკოების ჭარბი ზრდა და სუპერინფექციის განვითარება, რაც მოითხოვს შესაბამის ზომებს.

რეპროდუქციული ასაკის ქალებმა რიფამპიცინით მკურნალობის დროს უნდა გამოიყენონ საიმედო კონტრაცეფცია, რადგან რიფამპიცინის მიღება ამცირებს ჰორმონალური კონტრაცეპტივების სანდოობას (რეკომენდირებულია დამატებითი არაჰორმონალური კონტრაცეპტივების გამოყენება).

გონორეის დროს, რიფამპიცინი, პენიცილინისგან განსხვავებით, არ ნიღბავს სიფილისს შერეული ინფექციების დროს; სიფილისზე შრატის ტესტები დადებითი რჩება.

რიფამპიცინს გააჩნია ფერმენტების ინდუქტორის თვისებები (მათ შორის დელტა-ამინოლევულინის მჟავას სინთეტაზასი), რამაც შეიძლება გამოიწვიოს ენდოგენური სუბსტრატების მეტაბოლიზმის გაძლიერება, მათ შორის თირკმელზედა ჯირკვლის ჰორმონების, ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონების და D ვიტამინის. არსებობს ცალკეული ცნობები პორფირიის გამწვავებასა და რიფამპიცინით თერაპიას შორის კავშირის შესახებ.

ზოგიერთ შემთხვევაში, აღინიშნა D ვიტამინის მოცირკულირე მეტაბოლიტების დონის შემცირება, რასაც თან ახლდა კალციუმის და ფოსფატების დონის შემცირება, ასევე სისხლის შრატში პარათირეოიდული ჰორმონის დონის მატება.

რიფამპიცინით მკურნალობის დროს კანი, ნახველი, ოფლი, განავალი, ცრემლები და შარდი იღებენ ნარინჯისფერ-წითელ ფერს. შესაძლებელია რბილი კონტაქტური ლინზების მდგრადი შეღებვა.

მკურნალობის დროს არ უნდა იქნას გამოყენებული შემდეგი:

• სინჯი ბრომსულფალეინით დატვირთვით, რადგან რიფამპიცინი კონკურენტულად არღვევს მის გამოყოფას;
• სისხლის შრატში ფოლიუმის მჟავის და B12 ვიტამინის კონცენტრაციის განსაზღვრის მიკრობიოლოგიური მეთოდები;
• იმუნოლოგიური მეთოდები, მათ შორის KIMS მეთოდი ოპიატებზე სკრინინგ-ტესტების ჩატარებისას.

პრეპარატი შეიცავს დამხმარე ნივთიერებას ლაქტოზას მონოჰიდრატს. ამიტომ, პაციენტებმა, რომლებსაც აქვთ გალაქტოზის აუტანლობის იშვიათი მემკვიდრეობითი ფორმები, ლაქტაზას უკმარისობა ან გლუკოზა-გალაქტოზის მალაბსორბციის სინდრომი, არ უნდა მიიღონ ეს პრეპარატი.

გამოყენება ორსულობის ან ძუძუთი კვების დროს.

ორსულობის დროს გამოყენება შესაძლებელია გამონაკლის შემთხვევებში სასიცოცხლო ჩვენებების მიხედვით, თუ ქალისთვის მოსალოდნელი სარგებელი აღემატება ნაყოფისთვის პოტენციურ რისკს. რიფამპიცინის მიღება ორსულობის ბოლო კვირეებში ზრდის სისხლდენის განვითარების რისკს ახალშობილებში და დედებში მშობიარობის შემდგომ პერიოდში.

რიფამპიცინი აღწევს დედის რძეში. თუ ამ მედიკამენტის გამოყენება აუცილებელია, ძუძუთი კვება უნდა შეწყდეს.

რეაქციის სიჩქარეზე ზემოქმედების უნარი ავტოტრანსპორტის ან მექანიზმების მართვის დროს.

რიფამპიცინით მკურნალობის დროს თავი უნდა აარიდოთ ავტოტრანსპორტის მართვას ან სხვა მექანიზმებთან მუშაობას, იმის გათვალისწინებით, რომ მკურნალობის დროს შეიძლება განვითარდეს მოძრაობის კოორდინაციის დარღვევა, ყურადღების კონცენტრაციის დაქვეითება და მხედველობის დარღვევა.

გამოყენების წესი და დოზირება.

რიფამპიცინი მიიღება პერორალურად ჭამამდე 30 წუთით ადრე ან ჭამიდან 2 საათის შემდეგ, საკმარისი რაოდენობის წყალთან ერთად.

ტუბერკულოზი:

მოზრდილებში ინიშნება დოზით 8-12 მგ/კგ სხეულის წონაზე დღეში. 50 კგ-ზე ნაკლები წონის პაციენტებში - 450 მგ/დღეში, ხოლო 50 კგ ან მეტი წონის პაციენტებში - 600 მგ/დღეში.

6-დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვებში - 10-20 მგ/კგ სხეულის წონაზე დღეში; მაქსიმალური დღიური დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 600 მგ-ს.

ტუბერკულოზის საწინააღმდეგო თერაპიის ხანგრძლივობა ინდივიდუალურია და განპირობებულია თერაპიული ეფექტით და შეიძლება შეადგენდეს 1 წელს ან მეტს. რიფამპიცინის მიმართ მიკობაქტერიის რეზისტენტობის განვითარების თავიდან ასაცილებლად, პრეპარატი, როგორც წესი, უნდა დაინიშნოს სხვა პირველი და მეორე რიგის ტუბერკულოზის საწინააღმდეგო პრეპარატებთან კომბინაციაში მათი ჩვეულებრივი დოზებით.

არატუბერკულოზური ბუნების ინფექციურ-ანთებითი დაავადებები, გამოწვეული პრეპარატის მიმართ მგრძნობიარე პათოგენებით - ბრუცელოზი, ლეგიონელოზი და სტაფილოკოკური ინფექციის მძიმე ფორმები (რეზისტენტული შტამების განვითარების თავიდან ასაცილებლად სხვა შესაბამის ანტიბიოტიკთან ერთად):

მოზრდილებში ინიშნება 900-1200 მგ დღეში 2-3 მიღებაზე, მაქსიმალური დღიური დოზა - 1200 მგ. დაავადების სიმპტომების გაქრობის შემდეგ, პრეპარატის მიღება უნდა გაგრძელდეს კიდევ 2-3 დღის განმავლობაში.

კეთრი: პრეპარატი (იმუნომასტიმულირებელ საშუალებებთან კომპლექსში) ინიშნება პერორალურად დოზით 600 მგ დღეში 1-2 მიღებაზე 3-6 თვის განმავლობაში (შესაძლებელია განმეორებითი კურსები 1-თვიანი ინტერვალებით). სხვა სქემის მიხედვით (კეთრის საწინააღმდეგო კომბინირებულითერაპიის ფონზე), პრეპარატი ინიშნება 450 მგ დღიური დოზით, გაყოფილი 3 მიღებაზე 2-3 კვირის განმავლობაში 2-3 თვის ინტერვალებით 1-2 წლის განმავლობაში.

N. meningitidis-ის მატარებლობა: რიფამპიცინი ინიშნება 4 დღის განმავლობაში. მოზრდილებისთვის დღიური დოზაა 600 მგ, ხოლო ბავშვებისთვის - 10-12 მგ/კგ სხეულის წონაზე.

ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა: ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში დღიური დოზა არ უნდა აღემატებოდეს 8 მგ/კგ.

გამოყენება ხანდაზმულ პაციენტებში: ხანდაზმულ პაციენტებში რიფამპიცინის თირკმლისმიერი გამოყოფა მცირდება თირკმლის ფიზიოლოგიური ფუნქციის შემცირების პროპორციულად, რაც იწვევს პრეპარატის ღვიძლისმიერი გამოყოფის კომპენსატორულ ზრდას. სიფრთხილეა საჭირო რიფამპიცინის ამ ასაკის პაციენტებისთვის დანიშვნისას, განსაკუთრებით თუ არსებობს ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის ნიშნები.

ბავშვები.

ამ სამკურნალო ფორმით პრეპარატი არ უნდა იქნას გამოყენებული 6 წლამდე ასაკის ბავშვებში.

ჭარბი დოზირება.

სიმპტომები: გულისრევა, ღებინება, ტკივილი მუცლის არეში, თავის ტკივილი, მომატებული დაღლილობა, მომატებული ძილიანობა, ალერგიული რეაქციები, სხეულის ტემპერატურის მატება, ქოშინი, ცხელება, ლეიკოპენია, თრომბოციტოპენია, მწვავე ჰემოლიზური ანემია, თირკმლის უკმარისობა, კანის რეაქციები და ქავილი, რომელიც შეიძლება განვითარდეს პრეპარატის მიღებიდან მალევე.

ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევების დროს შესაძლებელია ბილირუბინის, ღვიძლის ტრანსამინაზების დონის დროებითი მატება, ღვიძლის გადიდება, სიყვითლე და გონების დაკარგვა. დამახასიათებელია კანის, შარდის, ოფლის, ნერწყვის, ცრემლების და განავლის დამახასიათებელი მოწითალო ელფერი, რომლის ინტენსივობა პროპორციულია მიღებული პრეპარატის რაოდენობისა.

აღწერილია სახის ან პერიორბიტალური არეალის შეშუპება, როგორც წესი, ბავშვებში.

არტერიული ჰიპოტენზია, სინუსური ტაქიკარდია, პარკუჭოვანი არითმია, კრუნჩხვები და გულის გაჩერება დაფიქსირდა ზოგიერთ ფატალურ შემთხვევაში. მკურნალობა: პრეპარატის მიღების შეწყვეტა, კუჭის ამორეცხვა პირველი 2-3 საათის განმავლობაში, აქტივირებული ნახშირის მიღება და სიმპტომატური თერაპია. მძიმე შემთხვევებში - ფორსირებული დიურეზი, შესაძლოა - ჰემოდიალიზი, ინტენსიური დამხმარე თერაპია და ჰემატოლოგიური, თირკმლის და ღვიძლის ფუნქციების მონიტორინგი პაციენტის მდგომარეობის სტაბილიზაციამდე. სპეციფიკური ანტიდოტი არ არსებობს.

გვერდითი რეაქციები.

საჭმლის მომნელებელი ტრაქტი. გულისრევა, ღებინება, ანორექსია, დიარეა, გულძმარვა, დისპეფსია, დისკომფორტის შეგრძნება, სპაზმები/ტკივილი მუცლის არეში, მეტეორიზმი, ეზოფაგიტი, ფსევდომემბრანული ენტეროკოლიტი, ეროზიული გასტრიტი, მადის დაქვეითება; ხანგრძლივი გამოყენებისას შეიძლება განვითარდეს დისბაქტერიოზი.

ჰეპატობილიარული სისტემა. ღვიძლის ტრანსამინაზების, ტუტე ფოსფატაზას აქტივობის, სისხლის პლაზმაში ბილირუბინის დონის გარდამავალი მატება, სიყვითლე ჰეპატოცელულარული დაზიანების ნიშნებით, ჰეპატიტი და ჰეპატოტოქსიურობის პოტენციურად ფატალური მძიმე გამოვლინებები (მაგ., შოკის მსგავსი სინდრომის დროს), როგორც წესი, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში ან ღვიძლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებში, რომლებიც ერთდროულად იღებდნენ სხვა ჰეპატოტოქსიურ პრეპარატებს. რიფამპიცინით ხანგრძლივი თერაპიის მიმღები ყველა პაციენტისთვის რეკომენდირებულია ღვიძლის ფუნქციის საბაზო და შემდგომი პერიოდული ტესტირება.

სისხლმბადი სისტემა. გარდამავალი ლეიკოპენია, ნეიტროპენია, თრომბოციტოპენია პურპურით ან მის გარეშე (უფრო ხშირია წყვეტილი თერაპიის დროს მაღალი დოზებით ან შეწყვეტილი თერაპიის განახლების შემდეგ, ეთამბუტოლთან კომბინირებული გამოყენებისას), ეოზინოფილია, ჰემოგლობინის შემცირება, ჰემოლიზური ანემია, აგრანულოციტოზი, სისხლის წითელი უჯრედების აპლაზია, მეთჰემოგლობინემია, ჰემოლიზი, სისხლძარღვშიდა კოაგულაციის სინდრომი და სისხლჩაქცევები. პურპურას პირველივე ნიშნების გამოვლენისას რიფამპიცინით თერაპია უნდა შეწყდეს, რადგან პურპურას განვითარების შემდეგ რიფამპიცინით თერაპიის გაგრძელების ან განახლებისას აღწერილია ცერებრალური სისხლჩაქცევები (მათ შორის ცერებრალური სისხლჩაქცევები) და ფატალური შედეგები.

ნერვული სისტემა. თავის ტკივილი, თავბრუსხვევა, პარესთეზია, სისუსტე, ასთენია, ცნობიერების არევა, ძილიანობა, მომატებული დაღლილობა, ატაქსია, ქცევითი ცვლილებები, ყურადღების კონცენტრაციის დაქვეითება, მოძრაობების კოორდინაციის დარღვევა, დეზორიენტაცია, მიოპათია, კუნთების სისუსტე, ტკივილი კიდურებში, გენერალიზებული დაბუჟება.

ფსიქიკური დარღვევები. ფსიქოზი.

იმუნური სისტემა. პრეპარატის მიღების სქემის დარღვევისას ან მკურნალობის განახლებისას დროებითი შესვენების შემდეგ, მკურნალობის წყვეტილი სქემის დროს შეიძლება განვითარდეს გრიპის მსგავსი სინდრომი (პეტექიები, მიალგია, ართრალგია, ცხელების, შემცივნების, გულისრევის, ღებინების და სისუსტის შეგრძნების ეპიზოდები). იყო შეტყობინებები დისპნოეს, ბრონქოსპაზმის, ანაფილაქსიური რეაქციების, ანაფილაქსიური შოკის ჩათვლით, სხვა ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციების განვითარების შესახებ, მათ შორის ქავილის, ჭინჭრის ციების, კვინკეს შეშუპების, კანის ჰიპერემიის, გამონაყარის (ეგზანთემის ჩათვლით), პემფიგოიდური რეაქციის, ექსფოლიატიური დერმატიტის, მულტიფორმული ერითემის, სტივენს-ჯონსონის სინდრომის, ტოქსიკური ეპიდერმული ნეკროლიზის, ვასკულიტის (მათ შორის ლეიკოციტოკლასტური), სტომატიტის, გლოსიტის და კონიუნქტივიტის.

შარდგამომყოფი სისტემა. თირკმლის ფუნქციის დარღვევა (სისხლში შარდოვანას აზოტის დონის გარდამავალი მომატება, ჰიპერურიკემია). ჰემოგლობინურია, ჰემატურია, ინტერსტიციალური ნეფრიტი, გლომერულონეფრიტი, მწვავე მილაკოვანი ნეკროზი და თირკმლის უკმარისობა, მათ შორის თირკმლის მწვავე უკმარისობა. ეს რეაქციები შეიძლება იყოს ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციების გამოვლინება და, როგორც წესი, ვლინდება პრეპარატის არარეგულარული მიღებისას ან შესვენების შემდეგ მკურნალობის განახლებისას, ან მკურნალობის წყვეტილი სქემის დროს და როგორც წესი ატარებენ შექცევად ხასიათს რიფამპიცინით თერაპიის შეწყვეტისა და შესაბამისი მკურნალობის ჩატარების შემდეგ.

სხვა. არტერიული წნევის დაქვეითება (ასოცირებული ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციებთან), ალები, სახისა და კიდურების შეშუპება, თირკმელზედა ჯირკვლის უკმარისობა თირკმელზედა ჯირკვლის დისფუნქციის მქონე პაციენტებში, მენსტრუალური ციკლის დარღვევა (სისხლდენის გარღვევა, ლაქებიანი გამონადენი, ამენორეა, მენსტრუალური ციკლის გახანგრძლივება), მხედველობის დარღვევა, კანის, შარდის, განავლის, ნერწყვის, ნახველის, ოფლის, ლორწოს ნარინჯისფერ-წითელი შეფერილობა, პორფირიის ინდუქცია, პოდაგრის გამწვავება, ცრემლდენა, ჰერპესი, მსტვენავი სუნთქვა.

ვარგისიანობის ვადა. 2 წელი.

შენახვის პირობები.

ორიგინალურ შეფუთვაში, არაუმეტეს 25°C ტემპერატურაზე.

შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას.

შეფუთვა.

10 კაფსულა ბლისტერზე, 2 ბლისტერი კოლოფში.

გაცემის წესი:

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი II, გაიცემა ფორმა №3 რეცეპტით

მწარმოებელი.

საჯარო სააქციო საზოგადოება „სამეცნიერო-საწარმოო ცენტრი „ბორშჩაგოვსკის ქიმიურ-ფარმაცევტული ქარხანა“.

მწარმოებლის ადგილმდებარეობა და მისი საქამიანობის განხორციელების ადგილის მისამართი.

უკრაინა, 03134, ქ. კიევი, მირას ქ., 17.

ბოლო გადახედვის თარიღი. 02.06. 2026