არქიმანდრიტი შიო კვარაცხელია: დღეს ჩვენს ერს შეუძლია იამაყოს სინდისის პატიმრებით, უკრაინაში უკრაინელი ხალხის დასაცავად მებრძოლი ქართველებით

ქრისტიანობა გამბედავების რელიგიაა, მაგრამ გამბედაობას აუცილებლად გონიერება სჭირდება, სხვაგვარად ის შეიძლება სისასტიკესა და ძალადობაში გადაიზარდოს.

ქრისტიანობა დღემდე სწორედ გაბედულმა ადამიანებმა გაავრცელეს და შემოგვინახეს. 

გამბედავები იყვნენ მოციქულები, დიდი მღვდელმთავრები − იოანე ოქროპირი, ათანასე დიდი, ჩვენი დიდი პატრიარქები − კირიონი, ამბროსი და სხვები. 

სამწუხარო ფაქტია, რომ დღეს საქართველოს ეკლესიაში თითო-ოროლა შემორჩნენ ასეთი გაბედული მოღვაწეები და მათაც მთავრობის მითითებით გაუბედავი სასულიერო პირები დევნიან. წმინდა ისააკ ასური წმინდანობაზე წინ გამბედაობას აყენებს, რადგან ვერ გახდები წმინდანი, თუ ქრისტეს და სიმართლის გამო თავდადება ვერ გამოიჩინე. დიდი გამბედაობა და სიყვარული სჭირდება მოწამეობას და ქრისტესთვის სიკვდილს, მაგრამ არანაკლები − და, შეიძლება ითქვას, უფრო რთულიც კი − არის, როცა ქრისტეს, ადამიანისა და სამშობლოს გამო ყოველდღიურად უარს ამბობ პირად ინტერესებზე, კომფორტზე, კარიერაზე, ჯანმრთელობაზე და მზად ხარ, ეწამო, ოღონდაც კი სიმართლემ და ქრისტეს ერმა იზეიმონ გამარჯვება. 

და მაინც, რას გულისხმობს ქრისტიანული გამბედაობა? 

ამის გამოსაკვლევად, ვფიქრობ, მიზანშეწონილი და მართებული იქნება, მაგალითები წმინდა წერილიდან მოვიყვანოთ და მასში ვეძებოთ და შევამოწმოთ ჩვენი მსჯელობის მართებულობა. როცა იუდამ ქრისტეს შესაპყრობად მიიყვანა მხედრობა და მღვდელმთავართა მსახურები, პეტრემ მახვილი იშიშვლა და მღვდელმთავრის მონას მარჯვენა ყური ჩამოათალა. აქ ჩვენ არ განვიხილავთ იმას, თუ რამდენად მართებული იყო პეტრეს ეს ქმედება, არამედ აღვნიშნავთ პეტრეს უშიშრობის ფაქტს. მოგვიანებით კი, სულ მცირე დროში, ჩვენ ვხედავთ, თუ როგორ შეეშინდა პეტრეს ერთი უბრალო მეკარე დედაკაცისა, რომელმაც ჰკითხა ქრისტეზე:

„შენც იმ კაცის მოწაფეთაგანი არა ხარ?“. 

პეტრემ კი უთხრა: „არა ვარ“. 

ბუნებრივია, ისმის კითხვა: რა მოხდა? რა დაემართა პეტრეს? ასეთი გამბედავი, უბრალო ქალის კითხვამ ისე როგორ შეაშინა, რომ ქრისტე უარყო? 

ჯერ ხმალი და გამბედაობა, შემდეგ − შიში და უარყოფა. 

პეტრე იყო გამბედავი, როცა ქრისტესთან იყო, ხოლო როცა ქრისტეს გარეშე დარჩა, გახდა ადვილად მოწყვლადი და მშიშარა. ქრისტეს გვერდით ძალას გრძნობს, მის გარეშე კი უძლურია; ხედავს ქრისტეს შეპყრობილს და ფიქრობს, რომ ყველაფერი დასრულდა, მისი მესიანური წარმოდგენები იმსხვრევა. პეტრეს ნანახი ჰქონდა ქრისტეს ძალა და სასწაულები, აქ კი ხედავს შეპყრობილს, შეურაცხყოფილსა და დაუძლურებულს; 

პეტრემ ქრისტეს უძლურებაში ძალმოსილება ვერ დაინახა და თვითონაც უძლური გახდა. 

„უფალია ჩემი შემწე, არ შემეშინდება, რას მიზამს კაცი?“ − აქ დავით ფსალმუნთმთქმელი იმას კი არ ამბობს, რომ მე ვარ ძლიერი, არამედ: 

„იმით, რომ უფალი ჩემთან არის, ამით ვარ ძლიერი“. 

პეტრეს ამ მაგალითიდანაც სწორედ ის ჩანს, თუ როგორი გაბედულია ადამიანი ქრისტესთან ერთად და როგორი უძლური − უიმისოდ. 

ამ კუთხით საინტერესოა ქრისტეს იგავი ტალანტებზე. ქრისტეს დროს ტალანტი ფულის ერთეული იყო, დღეს ამ სიტყვას ნიჭის მნიშვნელობა აქვს. ამ იგავის მიხედვით, ვიღაცას ხუთი, ვიღაცას ორი, ვიღაცას კი ერთი ტალანტი მისცეს. პირველმა ორმა გაამრავლა და ბატონის ქება დაიმსახურა ერთგულებისთვის, მესამემ კი დამარხა მიწაში და არ იშრომა, რის გამოც ბატონმა გაკიცხა და ბოროტი მონა უწოდა. რატომ არ გაამრავლა ამ მონამ მოცემული ტალანტი? როგორც თავად ეს მონა ამბობს − შეეშინდა. 

რის შიშზეა აქ საუბარი? სახარებისეული ეს ტალანტები საღვთო ნიჭებია და როცა ღვთისგან ნიჭები გეძლევა, უნდა იშრომო და გაამრავლო. 

არის ნიჭი მარხვის, ლოცვის, ქადაგების და სხვა მრავალი, მაგრამ ქრისტიანი, და განსაკუთრებით სასულიერო პირი, ვალდებულია, სიმართლე იქადაგოს; ამ ნიჭისგან საზღაური ყველაზე მეტად სასულიერო პირებს მოგვეკითხება. 

სასულიერო პირი, რომელიც ხარისხის ან თუნდაც სიცოცხლის დაკარგვის შიშის გამო არ ქადაგებს სიმართლეს, ჰგავს იმ ერთი ტალანტის მქონეს, რომელმაც შიშის გამო დამარხა ტალანტი და მას ამისთვის ბოროტი მონა ეწოდა. ბოროტია ყველა ის მღვდელმთავარი თუ მღვდელი, რომელიც შიშის გამო დადუმებულია და ხალხს ჭეშმარიტებას არ უცხადებს. ასეთები ჰგვანან იმ ექიმს, რომელმაც მიაგნო სასიკვდილო ავადმყოფობისგან საკურნებელ წამალს და არც თვითონ მკურნალობს და არც სხვას ასმევს. 

ქრისტიანობაში, თუ კი შენ ჭეშმარიტება იცი და მას ხალხს არ უცხადებ, ეს ცოდნა შენთვის დამღუპველი აღმოჩნდება, რადგან ასეთ შემთხვევაში არც ჭეშმარიტება გიყვარს და არც ადამიანი, და ამიტომაც არ განუცხადე მას. 

სტეფანე პირველდიაკონი აწამეს და ქვით ჩაქოლეს იუდეველმა მღვდელმთავრებმა იმის გამო, რომ ის არ შეშინდა და გაბედა მათი მხილება; ამ დროს მან იხილა გახსნილი ცები და ქრისტე ღვთის მარჯვნივ მდგომარე. 

უცნაურია: მართლმადიდებლური სწავლების მიხედვით, ქრისტე ამაღლდა ზეცად და დაჯდა მარჯვენით მამისა, რაც გამოხსნის დასრულებას და ქრისტეს მეუფებას ნიშნავს. მაშ, რატომ ხედავს მას სტეფანე ფეხზე მდგომს? 

სტეფანე არ შეშინდა, გაბედა და პირველი ეწამა იმ ბოროტების მხილებისთვის, რასაც მღვდელმთავრები სჩადიოდნენ. ქრისტე სტეფანეს გამბედაობას და სიმართლისთვის დაღვრილ სისხლს ფეხზე წამოუდგა და, როგორც გამარჯვებულს, ისე მიეგება. 

ქრისტიანობა, შეიძლება ითქვას, ადვილია მშვიდობიან დროს, როცა ის მსხვერპლს არ მოითხოვს, მაგრამ ნამდვილი ქრისტიანი მაშინ ხარ, როცა სიმართლეზე წინ საკუთარ უსაფრთხოებას არ აყენებ და მზად ხარ, თუნდაც სიცოცხლის ფასად, გაბედო და სიმართლე იღაღადო. 

ასეთი იყო ჩვენი დიდი პატრიარქი ამბროსი ხელაია, რომლის მაგალითის მიმდევრები დღეს, სამწუხაროდ, არ ჩანან, გარდა ერთეულებისა. ქართველი სასულიერო პირების გარკვეული ნაწილი გენუის კონფერენციაზე მემორანდუმის გაგზავნას და საბჭოთა ხელისუფლებასთან დაპირისპირებას ამბროსი ხელაიას დიდ შეცდომად და დანაშაულადაც კი უთვლიდა. ეს სასულიერო პირები ბოლშევიკებთან თანამშრომლობისა და ლოიალური დამოკიდებულების მომხრენი იყვნენ. ისტორია ჯიუტად მეორდება და დღესაც სასულიერო დასში მრავალი გამოირჩევა ლოიალურობით და მხარს უჭერს დღევანდელ არსებულ რეჟიმს საქართველოში; ვერ ბედავენ, ამხილონ რუსეთის ძალადობა და აგრესია, რომელსაც ის განსაკუთრებული სისასტიკით ახორციელებს მართლმადიდებლურ უკრაინასა და საქართველოზე. 

პატრიარქმა ამბროსი ხელაიამ მთაწმინდის პანთეონში დიდი ქართველი საზოგადო მოღვაწის — დიმიტრი ყიფიანის — სულის მოსახსენიებელ პანაშვიდზე სიტყვა წარმოთქვა, რომელშიც აღნიშნავდა: „ამ სიმაღლიდან განსვენებული (დიმიტრი ყიფიანი) გადაძახის საქართველოს დედაქალაქს და ქართველ ერს: „მობაძავ ჩემდა იყავითო“, იყავითო ერთგულნი შვილნი ერისა და ეკლესიისაო, და მისით მადლიერებმა ავუსრულოთ მას სურვილი და სათხოვარი“.

ჭეშმარიტებას ჩვენი უსაფრთხოება არ უნდა ვამჯობინოთ და არც იმქვეყნიურ უსაფრთხოებას – ამქვეყნიური.

დღეს ჩვენს ერს შეუძლია იამაყოს სინდისის პატიმრებით, უკრაინაში უკრაინელი ხალხის დასაცავად მებრძოლი ქართველებით და ყველა თავისუფლებისთვის მებრძოლი გამბედავი ქართველით, რადგან ისინი მიჰყვებიან ქრისტეს, სამართლიანობის და დიდი ქართველების მიერ გაკვალულ გზას;

ასეთ ქართველებს კი ქრისტე ფეხზე მდგომი ეგებება და შეჰყურებს.

ღმერთო, დაიფარე საქართველო.

ამინ.