ამინაზინი-ზდოროვიე

ფსიქიატრიაში - ქრონიკული პარანოიდული და/ან ჰალუცინაციური მდგომარეობები, მათ შორის შიზოფრენიით დაავადებულ პაციენტებში (ჰალუცინაციურ-ბოდვითი, ჰებეფრენიული, კატატონური სინდრომები); მანიაკალური აგზნება მანიაკალურ-დეპრესიული ფსიქოზის დროს; აჟტირებული დეპრესია (პრესენილური და მანიაკალურ-დეპრესიული ფსიქოზის დროს).

ნევროლოგიაში - კუნთების ტონუსის მომატება, ტორპიდული ტკივილის სინდრომი (ანალგეტიკებთან კომბინაციაში).

ხანგრძლივი სლოკინი (მოზრდილების სამკურნალოდ).

მოზრდილებმა და 12 წლის და უფროსი ასაკის ბავშვებმა პრეპარატი უნდა მიიღონ პერორალურად, ჭამის შემდეგ. დოზირება, მიღების სიხშირე და მკურნალობის რეჟიმი განისაზღვრება ინდივიდუალურად ექიმის მიერ ჩვენებისა და პაციენტის მდგომარეობის მიხედვით. დოზები უნდა გაიზარდოს, მინიმალურიდან დაწყებული. მკურნალობის ხანგრძლივობა - 3 კვირიდან 2-4 თვემდე ან მეტხანს (ქრონიკული დაავადების მქონე პაციენტებმა უნდა მიიღონ ხანგრძლივი შემანარჩუნებელი თერაპია). ფსიქიკური დაავადებების სამკურნალოდ მოზრდილებსა და 12 წლის და უფროსი ასაკის ბავშვებში საწყისი დოზაა 50-100 მგ დღეში, გაყოფილი 1-2 დოზად. შემდეგ დოზა შეიძლება თანდათან გაიზარდოს (ატანიანობის მიხედვით) 50 მგ-ით ყოველ 3-4 დღეში 300-600 მგ-მდე დღეში, გაყოფილი 3-4 დოზად. მკურნალობის კურსი 3 კვირიდან 2-4 თვემდე მერყეობს.

ზოგიერთ შემთხვევაში, დღიური დოზა შეიძლება გაიზარდოს 700 მგ-1 გ-მდე (განსაკუთრებით ქრონიკული დაავადებებისა და ფსიქომოტორული აგზნების მქონე პაციენტებისთვის). ამ შემთხვევაში, დღიური დოზა უნდა გაიყოს 4 დოზად (დილა, შუადღე, საღამო და ღამე). მაღალი დოზებით მკურნალობა არ უნდა აღემატებოდეს 1-1,5 თვეს; თუ ეფექტი არასაკმარისია, მიზანშეწონილია სხვა მედიკამენტებზე გადასვლა. მაქსიმალური დოზა: ერთჯერადი დოზა - 300 მგ, დღიური დოზა - 1,5 გ.

დასუსტებული პაციენტებისთვის, ხანდაზმული პაციენტებისთვის და ღვიძლის ან გულ-სისხლძარღვთა დაავადებების მქონე პირებისთვის, დოზა უნდა შემცირდეს 2-3-ჯერ (მაგრამ არა უმეტეს 300 მგ დღეში).

ხანგრძლივი სლოკინი: ინიშნება 50 მგ დღეში 3-4-ჯერ.

ბავშვები: 12 წლამდე ასაკის ბავშვებში გამოიყენება უფრო დაბალი დოზირების ფორმები.

მომატებული მგრძნობელობა პრეპარატის რომელიმე კომპონენტის მიმართ. ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევები (ციროზი, ჰეპატიტი, ჰემოლიზური სიყვითლე) და/ან თირკმლის ფუნქციის მძიმე დარღვევები (ნეფრიტი, მწვავე პიელიტი, თირკმლის ამილოიდოზი); სისხლმბადი ორგანოების დარღვევები; ტვინისა და ზურგის ტვინის პროგრესირებადი სისტემური დაავადებები (ნელი ნეიროინფექციები, გაფანტული სკლეროზი); მიქსედემა; მძიმე გულ-სისხლძარღვთა დაავადებები (დეკომპენსირებული გულის უკმარისობა და გულის დეფექტები, მიოკარდიუმის მძიმე დისტროფია და არტერიული ჰიპოტენზია, რევმატული გულის დაავადება გვიან სტადიაზე); თრომბოემბოლია; ბრონქოექტაზია გვიან სტადიაზე; დახურულკუთხოვანი გლაუკომა; შარდის შეკავება პროსტატის ჰიპერპლაზიის გამო; ცენტრალური ნერვული სისტემის მძიმე დათრგუნვა; ინსულტი; ტრავმული ტვინის დაზიანების მწვავე პერიოდი; ქოლელითიაზი და უროლითიაზი; კუჭის და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლული გამწვავების დროს ან ანამნეზში; მწვავე ინფექციური დაავადებები; ჰიპოთირეოზი, ფეოქრომოციტომა, მიასთენია გრავისი, აგრანულოციტოზი ანამნეზში, ძუძუთი კვება, კომა, ტვინის დაზიანება; ბარბიტურატებთან, ალკოჰოლთან, ნარკოტიკულ საშუალებებთან, დოფამინერგულ ანტიპარკინსონურ საშუალებებთან, ციტალოპრამთან, ესციტალოპრამთან ერთდროული გამოყენება.

განსაკუთრებული სიფრთხილით გამოიყენეთ პაციენტებში, რომლებსაც აღენიშნებათ სისხლის ანალიზში დარღვევები, ღვიძლისა და თირკმლის საშუალო სიმძიმის დისფუნქცია, ალკოჰოლური ინტოქსიკაცია, რეის სინდრომი, სარძევე ჯირკვლის კიბო, საშუალო სიმძიმის გულ-სისხლძარღვთა დაავადება, გლაუკომისადმი მიდრეკილება, პარკინსონის დაავადება, კლინიკური გამოვლინებებით პროსტატის ჰიპერპლაზია, ქრონიკული სასუნთქი გზების დაავადებები, ეპილეფსიური კრუნჩხვები; დაავადებები, რომლებსაც თან ახლავს თრომბოემბოლიური გართულებების მომატებული რისკი; რევმატიზმი, რევმატული კარდიტი, შაქრიანი დიაბეტი; ასევე ნაჩვენებია ხანდაზმული პაციენტების (ჭარბი სედატიური და ჰიპოტენზიური ეფექტების მომატებული რისკი), დასუსტებული პაციენტების სამკურნალოდ.

თუ განვითარდება ჰიპერთერმია, რაც ნეიროლეფსიური ავთვისებიანი სინდრომის ერთ-ერთი სიმპტომია, პრეპარატის მიღება დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს.

ნეიროლეფსიური დეპრესიის შესამცირებლად გამოიყენება ანტიდეპრესანტები და ცნს-ის სტიმულატორები.

ხანგრძლივი მკურნალობის დროს უნდა მოხდეს სისხლის ანალიზის, პროთრომბინის ინდექსის და ღვიძლისა და თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი.

თერაპიის დროს უნდა მოერიდოთ მზის ხანგრძლივ ზემოქმედებას კანის ფოტომგრძნობელობის შესაძლებლობის გამო.

პრეპარატი არ ავლენს ღებინების საწინააღმდეგო აქტივობას, როდესაც გულისრევა გამოწვეულია ვესტიბულური სტიმულაციით ან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ადგილობრივი გაღიზიანებით. კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ატონიისა და აქილიის მქონე პაციენტებში პრეპარატის გამოყენებისას რეკომენდებულია კუჭის წვენის ან მარილმჟავას ერთდროულად მიღება (მოტორიკაზე და კუჭის წვენის სეკრეციაზე ქლორპრომაზინის დამთრგუნველი ეფექტის გამო), კვების რეჟიმის დაცვა და ნაწლავების ფუნქციის მონიტორინგი.

ამ მედიკამენტის მიმღებ პაციენტებს შეიძლება ჰქონდეთ რიბოფლავინის მომატებული მოთხოვნილება.

ნეიროლეფსიურმა ფენოთიაზინებმა შეიძლება გაზარდონ QT ინტერვალის გახანგრძლივება, რაც ზრდის პარკუჭოვანი არითმიების, მათ შორის, „პირუეტის“ ტიპის, რისკს, რამაც პოტენციურად შეიძლება გამოიწვიოს უეცარი სიკვდილი. ამ მედიკამენტის დანიშვნამდე უნდა შეფასდეს პაციენტი (ბიოქიმიური სტატუსი, ელექტროკარდიოგრამა) შესაძლო რისკ-ფაქტორების გამოსარიცხად (მაგ., გულის დაავადება, QT ინტერვალის გახანგრძლივება ანამნეზში; მეტაბოლური დარღვევები, როგორიცაა ჰიპოკალიემია, ჰიპოკალციემია, ჰიპომაგნიემია; შიმშილი, ალკოჰოლის ბოროტად გამოყენება, სხვა მედიკამენტებით თანმხლები თერაპია, რომლებიც იწვევენ QT ინტერვალის გახანგრძლივებას). ელექტროკარდიოგრამის მონიტორინგი უნდა ჩატარდეს მკურნალობის დასაწყისში და, საჭიროების შემთხვევაში, მკურნალობის მთელი პერიოდის განმავლობაში.

განსაკუთრებული სიფრთხილით გამოიყენეთ პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მძიმე ჰიპერტენზია და ქრონიკული რესპირატორული დაავადებები (განსაკუთრებით ბავშვებში).

ეს მედიკამენტი შეიცავს ლაქტოზას. თუ პაციენტს დაუსვეს გარკვეული შაქრის აუტანლობის დიაგნოზი, ამ მედიკამენტის მიღებამდე აუცილებელია ექიმთან კონსულტაცია.

ეს მედიკამენტი შეიცავს საღებავს ყვითელი დაისისფერი FCF (E 110), რომელმაც შეიძლება გამოიწვიოს ალერგიული რეაქციები.

უკუნაჩვენებია კომბინაციები.

დოფამინერგულ პრეპარატებთან (ქინაგოლიდი, კაბერგოლინი), დოფამინერგული ანტიპარკინსონური საშუალებების გარდა - დოფამინერგულ და ნეიროლეფსიურ საშუალებასა შორის ურთიერთანტაგონიზმი.

კომბინაციები, რომლებიც არ არის რეკომენდებული.

დოფამინერგულ ანტიპარკინსონურ საშუალებებთან (ამანტადინი, ბრომოკრიპტინი, კაბერგოლინი, ლევოდოპა, ლისურიდი, პერგოლიდი, პირიბელილი, როპინიროლი) - ანტიპარკინსონური საშუალებისა და ნეიროლეფსიური საშუალების ურთიერთანტაგონიზმი. ნეიროლეპტიკით ინდუცირებული ექსტრაპირამიდული სინდრომის მკურნალობა უნდა მოხდეს ანტიქოლინერგული, მაგრამ არა დოფამინერგული ანტიპარკინსონური საშუალებით (დოფამინერგული რეცეპტორები ბლოკირებული ნეიროლეფსიური საშუალებებით).

ლევოდოპასთან - ურთიერთანტაგონიზმი. პარკინსონის დაავადების მქონე პაციენტებში რეკომენდებულია თითოეული პრეპარატის მინიმალური დოზების გამოყენება.

QT ინტერვალის გამახანგრძლივებელ პრეპარატებთან - არითმიების რისკი იზრდება ქლორპრომაზინის QT ინტერვალის გამახანგრძლივებელ პრეპარატებთან (მათ შორის გარკვეული ანტიარითმული პრეპარატები და სხვა ანტიფსიქოზური საშუალებები, მათ შორის სულტოპრიდი) და ელექტროლიტური დისბალანსის გამომწვევ პრეპარატებთან ერთად გამოყენებისას.

ლითიუმთან - ნეიროლეპტიკების მაღალმა დოზებმა შეიძლება გამოიწვიოს ექსტრაპირამიდული სიმპტომების მძიმე ფორმა, ნეიროტოქსიკურობა, დაბნეულობა, ჰიპერტენზია და ჰიპერრეფლექსია, ზოგჯერ შრატში ლითიუმის კონცენტრაციის სწრაფი ზრდით.

ადგილობრივ კუჭ-ნაწლავის საშუალებებთან (მაგნიუმის, ალუმინის და კალციუმის მარილები) - ქლორპრომაზინის შეწოვის შემცირება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან. არ გამოიყენება ფენოთიაზინის ანტიფსიქოზური საშუალებები ადგილობრივ კუჭ-ნაწლავის საშუალებებთან ერთად (თუ შესაძლებელია, მიიღება დოზებს შორის 2 საათზე მეტი ინტერვალით).

კომბინაციები, რომლებიც სიფრთხილეს მოითხოვს.

ანტიდიაბეტურ საშუალებებთან ერთად - ქლორპრომაზინის მაღალი დოზების (100 მგ/დღეში) ერთდროულმა გამოყენებამ შეიძლება გამოიწვიოს სისხლში შაქრის დონის მომატება (ინსულინის გამოთავისუფლების შემცირება). აუცილებელია პაციენტის გაფრთხილება და მისთვის რეკომენდაციის მიცემა, რომ გაზარდოს სისხლში და შარდში შაქრის დონის თვითკონტროლი. საჭიროების შემთხვევაში, მკურნალობის დროს და შეწყვეტის შემდეგ, ანტიდიაბეტური საშუალების დოზა უნდა დარეგულირდეს.

ანტიჰიპერტენზიულ საშუალებებთან ერთად - მძიმე არტერიული ჰიპოტენზია, ორთოსტატული ჰიპოტენზიის მომატება. ფენოთიაზინებთან ერთად - ძლიერდება ანესთეტიკების და კალციუმის არხების ბლოკატორების ჰიპოტენზიური ეფექტი. ქლორპრომაზინის და აგფ ინჰიბიტორების ერთდროული გამოყენებისას შეიძლება განვითარდეს მძიმე პოსტურალური ჰიპოტენზია.

ატროპინთან და ატროპინის სხვა წარმოებულებთან ერთად - იმიპრამინის ანტიდეპრესანტები, ჰისტამინის H1 რეცეპტორების ანტაგონისტები, ანტიქოლინერგიული საშუალებები, ანტიპარკინსონური საშუალებები, ატროპინის სპაზმოლიზური საშუალებები, დეზოპირამიდი - ძლიერდება ატროპინთან დაკავშირებული გვერდითი მოვლენები, როგორიცაა შარდის შეკავება, ყაბზობა და პირის სიმშრალე.

სხვა ცნს-ის დამთრგუნველ საშუალებებთან ერთად: მორფინის წარმოებულები (ტკივილგამაყუჩებლები, ხველის საწინააღმდეგო საშუალებები და ჩანაცვლებითი თერაპია), ბარბიტურატები, ბენზოდიაზეპინები, ანქსიოლიტიური საშუალებები, გარდა ბენზოდიაზეპინებისა, ანტიჰიპერტენზიული საშუალებები, ეთანოლი და ეთანოლის შემცველი პრეპარატები - ცნს-ის დათრგუნვის გაძლიერება. შეიძლება განვითარდეს სუნთქვის დათრგუნვა. ყურადღების კონცენტრაციის ცვლილებებმა შეიძლება საშიში გახადოს ავტომობილის მართვა ან მექანიზმებთან მუშაობა.

ქლორპრომაზინმა შეიძლება დათრგუნოს ამფეტამინის, კლონიდინის, გუანეთიდინის და ეპინეფრინის ეფექტები.

ანტიქოლინერგიული საშუალებები აძლიერებენ ანტიქოლინერგულ ეფექტს და შეიძლება შეამცირონ პრეპარატის ანტიფსიქოზური ეფექტი. ზოგიერთი მედიკამენტი, როგორიცაა ანტაციდები და ანტიპარკინსონული პრეპარატები, ხელს უშლის ნეიროლეფსიური საშუალებების შეწოვას. არსებობს დოკუმენტირებული კლინიკურად მნიშვნელოვანი გვერდითი რეაქციები, რომლებიც გამოვლინდა ალკოჰოლის, გუანეთიდინის და ჰიპოგლიკემიური საშუალებების გამოყენებისას.

ასევე, სხვა მედიკამენტებთან ერთად გამოყენებისას შესაძლებელია შემდეგი:

• ტრიციკლურ ანტიდეპრესანტებთან, მაპროტილინთან ან მონოამინოქსიდაზას ინჰიბიტორებთან - სედატიური და ანტიქოლინერგული ეფექტების გახანგრძლივება და გაძლიერება, ნეიროლეფსიური ავთვისებიანი სინდრომის განვითარების რისკის გაზრდა;
• ანტიკონვულსანტებთან ერთად: კრუნჩხვების ზღურბლის შემცირება;
• ჰიპერთირეოზის სამკურნალო პრეპარატებთან ერთად: აგრანულოციტოზის განვითარების რისკის მომატება;
• ექსტრაპირამიდული რეაქციების გამომწვევ პრეპარატებთან: ექსტრაპირამიდული დარღვევების სიხშირისა და სიმძიმის მომატება;
• ეფედრინთან – ამ უკანასკნელის ვაზოკონსტრიქტორული ეფექტის შესუსტება;
• ამფეტამინებთან – ანტაგონისტური ურთიერთქმედება;
• ანტიქოლინესტერაზას პრეპარატებთან – კუნთების სისუსტე, მიასთენიის მიმდინარეობის გაუარესება;
• ეპინეფრინთან – ამ უკანასკნელის ეფექტების დამახინჯება, რაც იწვევს არტერიული წნევის შემდგომ შემცირებას და მძიმე ჰიპოტენზიის და ტაქიკარდიის განვითარებას;
• ამიტრიპტილინთანნ – გვიანი დისკინეზიის განვითარების რისკის მომატება, პარალიზური ილეუსის შესაძლო განვითარება;
• დიაზოქსიდთან – მძიმე ჰიპერგლიკემია;
• დოქსეპინთან – ჰიპერპირექსიის პოტენცირება;
• მორფინთან – მიოკლონუსის განვითარება;
• ცისაპრიდთან – QT ინტერვალის დამატებითი გახანგრძლივება ეკგ-ზე;
• ნორტრიპტილინთან შიზოფრენიით დაავადებულ პაციენტებში – კლინიკური მდგომარეობის შესაძლო გაუარესება, სისხლში ქლორპრომაზინის მომატებული დონის მიუხედავად. ქლორპრომაზინის სედატიური ეფექტი ძლიერდება ზოლპიდემთან ან ზოპიკლონთან ერთად გამოყენებისას; მისი ნეიროლეფსიური ეფექტი ძლიერდება ესტროგენებთან ერთად გამოყენებისას. ბარბიტურატები (რომლებიც აძლიერებენ ქლორპრომაზინის მეტაბოლიზმს ღვიძლში) ამცირებენ ქლორპრომაზინის კონცენტრაციას სისხლში. ქლოროქინი და სულფადოქსინი/პირიმეთამინი ზრდიან ქლორპრომაზინის კონცენტრაციას პლაზმაში. ციმეტიდინს შეუძლია შეამციროს ან გაზარდოს ქლორპრომაზინის კონცენტრაცია სისხლში.

ქლორპრომაზინმა შეიძლება გაზარდოს იმიპრამინის კონცენტრაცია სისხლში, გაზარდოს ან შეამციროს ფენიტოინის კონცენტრაცია სისხლში და შეამციროს გულის გლიკოზიდების ეფექტი.

გამოყენების თავისებურებები. გამოიყენება უკიდურესი სიფრთხილით პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ სისხლის ანალიზში დარღვევა, ღვიძლის ან თირკმლის ზომიერი დისფუნქცია, ალკოჰოლური ინტოქსიკაცია, რეის სინდრომი, სარძევე ჯირკვლის კიბო, ზომიერი გულ-სისხლძარღვთა დაავადება, გლაუკომისადმი მიდრეკილება, პარკინსონის დაავადება, პროსტატის ჰიპერპლაზია კლინიკური გამოვლინებებით, სასუნთქი გზების ქრონიკული დაავადებები, ეპილეფსიური კრუნჩხვები, დაავადებები, რომლებიც დაკავშირებულია თრომბოემბოლიური გართულებების გაზრდილ რისკთან, რევმატიზმი, გულის რევმატული დაავადება, შაქრიანი დიაბეტი, ასევე ხანდაზმულ პაციენტებში (ჭარბი სედატიური და ჰიპოტენზიური ეფექტების გაზრდილი რისკი) და დასუსტებულ პაციენტებში.

თუ განვითარდება ჰიპერთერმია, რაც ნეიროლეფსიური ავთვისებიანი სინდრომის ერთ-ერთი სიმპტომია, დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს პრეპარატის მიღება.

ნეიროლეფსიური დეპრესიის შესამცირებლად გამოიყენება ანტიდეპრესანტები და ცნს-ის სტიმულატორები.

ხანგრძლივი მკურნალობის დროს უნდა გაკონტროლდეს სისხლის ანალიზი, პროთრომბინის ინდექსი და ღვიძლისა და თირკმლის ფუნქცია.

თერაპიის დროს, კანის ფოტომგრძნობელობის პოტენციალის გამო, თავიდან უნდა იქნას აცილებული მზის ხანგრძლივი ზემოქმედება.

პრეპარატი არ ავლენს ღებინების საწინააღმდეგო მოქმდებას, როდესაც გულისრევა გამოწვეულია ვესტიბულური სტიმულაციით ან კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ადგილობრივი გაღიზიანებით.

კუჭ-ნაწლავის ატონიისა და აქილიის მქონე პაციენტებში პრეპარატის გამოყენებისას რეკომენდებულია კუჭის წვენის ან მარილმჟავას ერთდროულად მიღება (ქლორპრომაზინის კუჭის მოძრაობასა და სეკრეციაზე დამთრგუნველი ეფექტის გამო) და დიეტისა და ნაწლავების ფუნქციის მონიტორინგი.

პაციენტებში, რომლებიც იღებენ პრეპარატს, შეიძლება არსებობდეს რიბოფლავინის გაზრდილი მოთხოვნილება.

ნეიროლეფსიურმა ფენოთიაზინებმა შეიძლება გაზარდონ QT ინტერვალის გახანგრძლივება, რაც ზრდის პარკუჭოვანი არითმიების, მათ შორის, „პირუეტის“ ტიპის რისკს, რამაც პოტენციურად შეიძლება გამოიწვიოს უეცარი სიკვდილი. პრეპარატის დანიშვნამდე აუცილებელია პაციენტის გამოკვლევა (ბიოქიმიური სტატუსი, ელექტროკარდიოგრამა), რათა გამოირიცხოს შესაძლო რისკ-ფაქტორები (მაგალითად, გულის დაავადება, QT ინტერვალის გახანგრძლივება ანამნეზში; მეტაბოლური დარღვევები, როგორიცაა ჰიპოკალიემია, ჰიპოკალციემია, ჰიპომაგნიემია; შიმშილი, ალკოჰოლის ბოროტად გამოყენება, სხვა პრეპარატებთან ერთად თერაპია, რომლებიც იწვევენ QT ინტერვალის გახანგრძლივებას). მკურნალობის დასაწყისში და, საჭიროების შემთხვევაში, მკურნალობის დროს აუცილებელია ეკგ-ს მონიტორინგი.

განსაკუთრებული სიფრთხილით გამოიყენება პაციენტებში, რომლებსაც აქვთ მძიმე ჰიპერტენზია და ქრონიკული რესპირატორული დაავადებები (განსაკუთრებით ბავშვებში).

ეს მედიკამენტი შეიცავს ლაქტოზას. თუ პაციენტს დაუდგინდა გარკვეული შაქრის აუტანლობა, ამ მედიკამენტის მიღებამდე უნდა მიმართოს ექიმს.

ეს მედიკამენტი შეიცავს საღებავს ყვითელი დაისისფერი FCF (E 110), რომელმაც შეიძლება გამოიწვიოს ალერგიული რეაქციები.

გამოყენება ორსულობის ან ძუძუთი კვების დროს. ეს მედიკამენტი არ არის რეკომენდებული ორსულობის დროს. თუ ორსულობის დროს გამოყენება აბსოლუტურად აუცილებელია, მკურნალობის ხანგრძლივობა უნდა შეიზღუდოს და ორსულობის მესამე ტრიმესტრის ბოლოს, თუ შესაძლებელია, დოზა უნდა შემცირდეს. ქლორპრომაზინი ახანგრძლივებს მშობიარობას. როდესაც ქლორპრომაზინი ორსულობის დროს მაღალი დოზებით გამოიყენებოდა, ახალშობილებში ზოგჯერ აღინიშნებოდა ატროპინის მსგავს ეფექტთან დაკავშირებული საჭმლის მომნელებელი სისტემის დარღვევები და ექსტრაპირამიდული სინდრომი.

თუ პრეპარატის გამოყენება აუცილებელია, ძუძუთი კვება უნდა შეწყდეს.

ქლორპრომაზინი და მისი მეტაბოლიტები კვეთენ პლაცენტას და გამოიყოფა დედის რძეში.

მკურნალობის დროს მოერიდეთ ავტომობილის მართვას ან პოტენციურად საშიში საქმიანობის შესრულებას, რომელიც მოითხოვს კონცენტრაციას და ფსიქომოტორული სიჩქარის გაზრდას.

სიმპტომები: მეტყველების დარღვევა, არამდგრადი სიარული, ბრადიკარდია, სუნთქვის გაძნელება, ძლიერი სისუსტე, დაბნეულობა, რეფლექსების დაქვეითება, ძილიანობა, კრუნჩხვები, მუდმივი ჰიპოტენზია, ჰიპოთერმია, ხანგრძლივი დეპრესია და მოგვიანებით ტოქსიკური ჰეპატიტი.

მკურნალობა: სიმპტომური თერაპია. სპეციფიკური ანტიდოტი არ არსებობს. არ გამოიდევნება ჰემოდიალიზით. დეპრესიის შესამცირებლად ინიშნება ცნს-ის სტიმულატორები (სიდნოკარბი). ნევროლოგიური გართულებების შემცირება ან მკურნალობა უნდა მოხდეს ანტიპარკინსონული საშუალებებით (ციკლოდოლი, ტროპაცინი). კოლაფსის მსგავსი მდგომარეობების დროს რეკომენდებულია კორდიამინის, კოფეინის, მეზატონის მიღება.

პრეპარატის მაღალი დოზების (0.5-1.5 გ დღეში) ხანგრძლივი გამოყენების შემდეგ, ცალკეულ შემთხვევებში შეიძლება აღინიშნოს სიყვითლე, სისხლის შედედების დაჩქარება, ლიმფოპენია და ლეიკოპენია, ანემია, აგრანულოციტოზი, კანის პიგმენტაცია და ბროლისა და რქოვანას დაბინდვა.

გვერდითი რეაქციები.

ნერვული სისტემის დარღვევები: ხანგრძლივი გამოყენებისას შესაძლებელია აკატიზია, ფსიქიკური გულგრილობა და სხვა ფსიქიკური ცვლილებები, გარე სტიმულებზე დაგვიანებული რეაქცია, მხედველობის დაბინდვა, დისტონიური ექსტრაპირამიდული რეაქციები (მწვავე დისტონიის, პარკინსონური რიგიდობის, ტრემორის ან აკინეზიის სახით, ხოლო საშუალო ან მაღალი დოზების მიღებისას შეიძლება განვითარდეს და გავრცელდეს ოკულოგირული კრიზები), პარკინსონური სინდრომი, დისკინეზია, გვიანი დისკინეზია, ნეიროლეფსიური დეპრესია, თერმორეგულაციის დარღვევა, ნეიროლეფსიური ავთვისებიანი სინდრომი, კრუნჩხვები, უძილობა, აგზნებადობა, შფოთვა, ძილიანობა, განწყობის ცვლილებები, სედაცია, აქატიზია, ჰიპერტენზია, ოკულოგირული კრიზი, ტრიზმუსი, აკინეზია, ჰიპერკინეზია.

გულ-სისხლძარღვთა სისტემის დარღვევები: არტერიული ჰიპოტენზია, ტაქიკარდია, ეკგ-ს ცვლილებები (QT ინტერვალის გახანგრძლივება, ST სეგმენტის დეპრესია, T და U ტალღების ცვლილებები, არითმია), პარკუჭოვანი ტაქიკარდია, პარკუჭოვანი ფიბრილაცია, torsade de pointes ტიპის ტაქიკარდია, გულის გაჩერება, უეცარი სიკვდილი/უეცარი გულისმიერი სიკვდილი (შესაძლო მიზეზებით გულისმიერი წარმოშობით, ასევე აუხსნელი უეცარი სიკვდილის შემთხვევები ნეიროლეფსიური ფენოთიაზინების მიმღებ პაციენტებში), ვენური ემბოლია, ფილტვის ემბოლია (ზოგჯერ ფატალური), ღრმა ვენების თრომბოზი, დოზადამოკიდებული პოსტურალური ჰიპოტენზია (შეიძლება განვითარდეს, განსაკუთრებით, ხანდაზმულებში და კუნთშიდა ინექციის შემდეგ), ორთოსტატული ჰიპოტენზია.

საჭმლის მომნელებელი სისტემის დარღვევები: ქოლესტაზური სიყვითლე, ღვიძლის დაზიანება, ქოლესტაზური ღვიძლის დაზიანება, ღვიძლის შერეული დაზიანება, დისპეფსიური სიმპტომები (გულისრევა, ღებინება), პირის სიმშრალე, ყაბზობა, იშემიური კოლიტი, პარალიზური ილეუსი, ნაწლავის პერფორაცია (ზოგჯერ ფატალური), კუჭ-ნაწლავის ნეკროზი (ზოგჯერ ფატალური), ნაწლავის ობსტრუქცია (ზოგჯერ ფატალური), ნეკროზული კოლიტი.

ჰემატოპოეტური სისტემის დარღვევები: ლეიკოპენია, აგრანულოციტოზი, ჰემატოლოგიური ცვლილებები, ეოზინოფილია.

შარდგამომყოფი სისტემის დარღვევები: შარდვის გაძნელება, პრიაპიზმი, შარდის შეკავება, რომელიც დაკავშირებულია ანტიქოლინერგულ ეფექტთან.

ენდოკრინული სისტემის დარღვევები: მენსტრუალური ციკლის დარღვევა, იმპოტენცია, გინეკომასტია, წონის მატება, გალაქტორეა, ჰიპერპროლაქტინემია, ჰიპერგლიკემია, გლუკოზისადმი ტოლერანტობის დარღვევა, ჰიპერქოლესტერინემია, ჰიპერტრიგლიცერიდემია, ერექციული დისფუნქცია, ამენორეა, ქალის სექსუალური აღგზნების დარღვევა, ანტიდიურეზული ჰორმონის არაფიზიოლოგიური სეკრეცია.

იმუნური სისტემის დარღვევები: ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციები, მათ შორის კანზე გამონაყარი, ქავილი, ექსფოლიატიური დერმატიტი, მულტიფორმული ერითემა, ჭინჭრის ციება, ანგიონევროზული შეშუპება, ბრონქოსპაზმი, სისტემური წითელი მგლურა, დადებითი ანტინუკლეარული ანტისხეულების ტესტი და სხვა ალერგიული რეაქციები.

დერმატოლოგიური რეაქციები: კანის პიგმენტაცია, ფოტომგრძნობელობა.

მხედველობის ორგანოს დარღვევები: მაღალი დოზებით ხანგრძლივი გამოყენებისას - ქლორპრომაზინის დალექვა თვალის წინა სტრუქტურებში (რქოვანასა და ბროლში), რამაც შეიძლება დააჩქაროს ბროლის ნორმალური დაბერების პროცესი, აკომოდაციის დარღვევები.

სუნთქვის ორგანების დარღხვევები: ცხვირის შეგუბება.

ზოგადი: უეცარი სიკვდილის ცალკეული შემთხვევები, რომლებიც დაკავშირებულია წამლის მოხმარებასთან, ახალშობილებში პრეპარატის მოხნის სინდრომი.

გვიანი დისკინეზია შეიძლება განვითარდეს ქლორპრომაზინის და სხვა ანტიფსიქოზური პრეპარატების მიღების დროს ან შეწყვეტის შემდეგ. ეს სინდრომი ხშირია პაციენტებში, რომლებიც დიდი ხნის განმავლობაში იღებდნენ ანტიფსიქოზურ საშუალებებს საშუალო და მაღალი დოზებით და შეიძლება შეუქცევადი იყოს, განსაკუთრებით 50 წელზე უფროსი ასაკის პაციენტებში. ეს ნაკლებად სავარაუდოა მოკლევადიან პერიოდში, როდესაც გამოიყენება ქლორპრომაზინის რეკომენდებული დაბალი ან საშუალო დოზები, მაგრამ რადგან მისი გამოვლენა შეიძლება დაკავშირებული იყოს მკურნალობის ხანგრძლივობასთან, ასევე დღიურ დოზასთან, ქლორპრომაზინი უნდა დაინიშნოს ყველაზე დაბალი ეფექტური დოზით რაც შეიძლება მოკლე ვადით, გარდა იმ შემთხვევებისა, როდესაც ხანგრძლივი გამოყენება აუცილებელია შიზოფრენიის სამკურნალოდ. გვიანი დისკინეზიის პოტენციური სერიოზულობა და არაპროგნოზირებადობა და ის ფაქტი, რომ არსებობს მისი განვითარების არახშირი ცნობები, როდესაც ნეიროლეფსიური ანტიფსიქოზური საშუალებები დანიშნული იყო შედარებით მოკლე პერიოდებით დაბალი დოზებით, ნიშნავს, რომ ასეთი ნივთიერებების გამოყენება მოითხოვს სარგებლისა და რისკის განსაკუთრებით ფრთხილ შეფასებას. გვიანი დისკინეზია შეიძლება დაჩქარდეს ან გაამწვავოს ანტიპარკინსონულმა პრეპარატებმა. ხანმოკლე დისკინეზიები შეიძლება განვითარდეს პრეპარატის მკვეთრი შეწყვეტის შემდეგ. შიზოფრენიის დროს, ანტიფსიქოზურ თერაპიაზე რეაქცია შეიძლება გადაიდოს. თუ პრეპარატის მიღება შეწყდება, სიმპტომების რეციდივი შეიძლება არ მოხდეს რამდენიმე კვირის ან თვის განმავლობაში. ავთვისებიანი ნეიროლეფსიური სინდრომი იშვიათია, მაგრამ შეიძლება განვითარდეს ნებისმიერი ანტიფსიქოზური საშუალების გამოყენებისას.

ქლორპრომაზინმა, თუნდაც დაბალი დოზებით, მგრძნობიარე (განსაკუთრებით არაფსიქოზურ) პირებში, შეიძლება გამოიწვიოს უსიამოვნო სუბიექტური შეგრძნებები გონებრივი დაბინდვის ან შენელების, გულისრევის, თავბრუსხვევის, თავის ტკივილის ან პარადოქსული ეფექტების სახით. შესაძლებელია დაბნეულობა ან ეპილეფსიური კრუნჩხვები. ქლორპრომაზინის გავლენა გულზე დამოკიდებულია დოზაზე. პაციენტებში, რომლებიც იღებენ საშუალო და მაღალ დოზებს, ხშირად აღინიშნა ელექტროკარდიოგრამაზე ცვლილებები QT ინტერვალის გახანგრძლივებით და T ტალღის ცვლილებები; ისინი შექცევადია დოზის შემცირებით. მცირე შემთხვევებში, ისინი წინ უსწრებენ სერიოზულ არითმიებს, მათ შორის პარკუჭოვან ტაქიკარდიას და ფიბრილაციას, რომლებიც გამოვლინდა დოზის გადაჭარბების შემდეგ.

აქტიური ინგრედიენტი: chlorpromazine;

1 ტაბლეტი შეიცავს 50 მგ ან 100 მგ ქლორპრომაზინის ჰიდროქლორიდს;

დამხმარე ნივთიერებები: ცელაქტოზა (ლაქტოზის მონოჰიდრატისა და ფხვნილისებრი ცელულოზის (75:25) ნარევი), უწყლო კოლოიდური სილიციუმის დიოქსიდი, ალუმინის ჰიდროქსიდი, კალციუმის სტეარატი, სტეარინის მჟავა, ტალკი, ჰიპრომელოზა, ტიტანის დიოქსიდი (E 171), ყვითელი დაისისფერი FCF (E 110).

დოზირების ფორმა: აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები.

ძირითადი ფიზიკურ-ქიმიური თვისებები: ორმხრივად ამობურცული, აპკიანი გარსით დაფარული ტაბლეტები, ღია ნარინჯისფერიდან მუქ ნარინჯისფერამდე. განივ კვეთაზე ჩანს ორ ფენა.

3 წელი.

შენახვის პირობები: ინახება ორიგინალ შეფუთვაში, არაუმეტეს 25°C ტემპერატურაზე.

შეინახეთ ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას.

შეფუთვა: ტაბლეტები N 10 ბლისტერებში.

გაცემის წესი

ფარმაცევტული პროდუქტის ჯგუფი I, გაიცემა ფორმა №2 რეცეპტით

მწარმოებელი: შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება „კორპორაცია ზდოროვიე“.

მწარმოებლის ადგილსამყოფელი და საქმიანობის ადგილის მისამართი:

უკრაინა, 61013, ხარკოვის ოლქი, ქალაქი ხარკოვი, შევჩენკოს ქუჩა 22.

ბოლო გადახედვის თარიღი: 22.01.2026

ანტიფსიქოზური საშუალებები. ქლორპრომაზინი. ათქ კოდი: N05A A01.

ფარმაკოლოგიური თვისებები:

ფარმაკოდინამიკა: ანტიფსიქოზური, ნეიროლეფსიური, სედატიური, კუნთების რელაქსანტი და ღებინების საწინააღმდეგო საშუალება. აქვს დოფამინნერგული და ადრენერგული რეცეპტორების ბლოკირების ეფექტი. პრეპარატის მთავარი მახასიათებელია ანტიფსიქოზური მოქმედებისა და ემოციურ სფეროზე ზემოქმედების უნარის კომბინაცია.

ანტიფსიქოზური მოქმედების მექანიზმი განპირობებულია ტვინის მეზოლიმბურ სტრუქტურებში პოსტსინაფსური დოფამინერგული რეცეპტორების ბლოკირებით. შედეგად, ბოდვები და ჰალუცინაციები მცირდება ან მთლიანად ქრება, ფსიქომოტორული აგზნება იკლებს, აფექტური რეაქციები, შფოთვა და მოუსვენრობა მცირდება, ხოლო მოტორული აქტივობა მცირდება. დოფამინერგული რეცეპტორების ბლოკადა ზრდის ჰიპოფიზის მიერ პროლაქტინის სეკრეციას. ალფა-ადრენერგული რეცეპტორების ბლოკირებით, ქლორპრომაზინი ავლენს გამოხატულ სედატიურ ეფექტს. ეს ძლიერი სედატიური ეფექტი ქლორპრომაზინის ერთ-ერთი მთავარი მახასიათებელია სხვა ანტიფსიქოზურ საშუალებებთან შედარებით. ეს ზოგადი სედატიური ეფექტი შერწყმულია პირობითი რეფლექსების, ძირითადად მოტორულ-დამცავი რეფლექსების დათრგუნვასთან, სპონტანური მოტორული აქტივობის შემცირებასთან, ჩონჩხის კუნთების მოდუნებასთან და ენდოგენური და ეგზოგენური სტიმულების მიმართ რეაქტიულობის შემცირებასთან, ცნობიერების შენარჩუნებისას.

ავლენს გამოხატულ ცენტრალურ და პერიფერიულ ანტიემეტურ ეფექტს. ცენტრალური ეფექტი განპირობებულია დოფამინის D2 რეცეპტორების დათრგუნვით ან ბლოკირებით ნათხემის ქემორეცეპტორების ტრიგერულ ზონაში, ხოლო პერიფერიული ეფექტი განპირობებულია კუჭ-ნაწლავის ტრაქტში ვაგუსის ნერვის ბლოკირებით. ეს ანტიემეტური ეფექტი ძლიერდება ქლორპრომაზინის ანტიქოლინერგული, სედატიური და ანტიჰისტამინური თვისებებით.

ანტიქოლინერგული ეფექტი განპირობებულია M-ქოლინერგული რეცეპტორების კონკურენტული ბლოკირებით; ანქსიოლიზური, სედატიური და ტკივილგამაყუჩებელი ეფექტები განპირობებულია აგზნების შესუსტებით ტვინის ღეროს ბადისებრ წარმონაქმნში.

ზომიერად ამცირებს ანთებითი პასუხის სიმძიმეს, ამცირებს სისხლძარღვთა გამტარიანობას, ამცირებს კინინების და ჰიალურონიდაზას აქტივობას და ავლენს სუსტ ანტიჰისტამინურ ეფექტს. ამცირებს სისტოლურ და დიასტოლურ არტერიულ წნევას და იწვევს ტაქიკარდიას. აქვს გამოხატული კატალეპტოგენური თვისებები. ის თრგუნავს ჰიპოთალამური და ჰიპოფიზის ჰორმონების გამოყოფას (თუმცა, აძლიერებს პროლაქტინის სეკრეციას). ავლენს სუსტ ან საშუალო ექსტრაპირამიდულ ეფექტს. აქვს ჰიპოთერმული ეფექტი.

აძლიერებს ანალგეტიკების, ადგილობრივი ანესთეტიკების, საძილე საშუალებების და კრუნჩხვის საწინააღმდეგო საშუალებების ეფექტს.

ფარმაკოკინეტიკა. ცუდად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან. სისხლში Cmax მიიღწევა 2-4 საათის შემდეგ. პლაზმის ცილებთან შეკავშირებაა 95-98%. ექვემდებარება „პირველი გავლის“ ეფექტს. ფართოდ ნაწილდება ორგანიზმში, აღწევს ჰემატოენცეფალურ ბარიერში და მისი კონცენტრაცია ტვინში უფრო მაღალია, ვიდრე პლაზმაში. ქლორპრომაზინი და მისი მეტაბოლიტები კვეთენ პლაცენტის ბარიერს და გამოიყოფა დედის რძეში. ინტენსიურად მეტაბოლიზდება ღვიძლში, წარმოქმნის აქტიურ და არააქტიურ მეტაბოლიტების რაოდენობას. გამოიყოფა მეტაბოლიტების სახით თირკმელებით და განავლით ნაღველთან ერთად. ნახევარგამოყოფის პერიოდი დაახლოებით 30 საათია. მეტაბოლიტების ელიმინაცია შეიძლება გახანგრძლივდეს.

ერთსა და იმავე პაციენტში აღინიშნა ფარმაკოკინეტიკური პარამეტრების მნიშვნელოვანი ცვალებადობა. არ არსებობს პირდაპირი კორელაცია ქლორპრომაზინის და მისი მეტაბოლიტების პლაზმურ კონცენტრაციებსა და თერაპიულ ეფექტს შორის.

კლინიკური მახასიათებლები.

ჩვენებები. ფსიქიატრიაში - ქრონიკული პარანოიდული და/ან ჰალუცინაციური მდგომარეობები, მათ შორის შიზოფრენიით დაავადებულ პაციენტებში (ჰალუცინაციურ-ბოდვითი, ჰებეფრენიული, კატატონური სინდრომები); მანიაკალური აგზნება მანიაკალურ-დეპრესიული ფსიქოზის დროს; აჟიტირებული დეპრესია (პრესენილური და მანიაკალურ-დეპრესიული ფსიქოზის დროს).

ნევროლოგიაში - კუნთების ტონუსის მომატება, ტორპიდული ტკივილის სინდრომი (ანალგეტიკებთან კომბინაციაში).

ხანგრძლივი სლოკინი (მოზრდილების სამკურნალოდ).

უკუჩვენებები. მომატებული მგრძნობელობა პრეპარატის რომელიმე კომპონენტის მიმართ. ღვიძლის მძიმე დისფუნქცია (ციროზი, ჰეპატიტი, ჰემოლიზური სიყვითლე) და/ან თირკმლის დისფუნქცია (ნეფრიტი, მწვავე პიელიტი, თირკმლის ამილოიდოზი); სისხლმბადი ორგანოების დარღვევები; ტვინისა და ზურგის ტვინის პროგრესირებადი სისტემური დაავადებები (ნელი ნეიროინფექციები, გაფანტული სკლეროზი); მიქსედემა; მძიმე გულ-სისხლძარღვთა დაავადებები (დეკომპენსირებული გულის უკმარისობა და გულის დეფექტები, მიოკარდიუმის მძიმე დისტროფია და არტერიული ჰიპოტენზია, რევმატული გულის დაავადება გვიან სტადიაზე); თრომბოემბოლია; ბრონქოექტაზიის გვიანი სტადია; დახურულკუთხოვანი გლაუკომა; შარდის შეკავება პროსტატის ჰიპერპლაზიით გამოწვეული; ცენტრალური ნერვული სისტემის მძიმე დათრგუნვა; ინსულტი; ტრავმული ტვინის დაზიანების მწვავე პერიოდი; ქოლელითიაზი და უროლითიაზი; კუჭის და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლული გამწვავების დროს ან ანამნეზში; მწვავე ინფექციური დაავადებები; ჰიპოთირეოზი, ფეოქრომოციტომა, მიასთენია გრავისი, აგრანულოციტოზი ანამნეზში, ძუძუთი კვება, კომა, ტვინის დაზიანება; ბარბიტურატებთან, ალკოჰოლთან, ნარკოტიკულ საშუალებებთან, დოფამინერგულ ანტიპარკინსონურ საშუალებებთან, ციტალოპრამთან, ესციტალოპრამთან ერთდროული გამოყენება.