ლევან სუთიძე: არ ვიმჩნევდი გიორგი გველესიანს, სანამ... თურმე სადა ხარ. ამას დაუჯერებია, რომ კიდევ ერთი სოციალური პედაგოგი გვჭირდება

ტაბულას მთავარი რედაქტორი ლევან სუთიძე:

არ ვიმჩნევდი გიორგი გველესიანს, სანამ სპორტული კარიერის ბოლოს საზრისის მაძიებელი სული მეგონა.

სიტყვების ბრახაბრუხსაც ასე ვხსნიდი. როცა ადამიანს ეგზისტენციური შფოთვა შეიპყრობს, ძველ ლექსიკონს ვეღარ იყენებს. ახალი ენა სჭირდება იმის სახელდებისთვის, რაც თავში მოსდის და რასაც განიცდის.

იდეას “შეჩემათი” ვერ მოიხელთებ, გასახდელის ენა აქ სრულიად უსარგებლოა. ახალ ენას კი თავისი გრამატიკა აქვს. გველესიანი ამისთვის, გასაგები მიზეზების გამო, არავის მოუმზადებია და უცხო ენაზე საუბრისას დაშვებულ შეცდომებს ვპატიობდი.

თურმე სადა ხარ. ამას დაუჯერებია, რომ კიდევ ერთი სოციალური პედაგოგი გვჭირდება.

თან სამოსანი.

ტაშს მიჩვეული სრულიად უუნარო აღმოჩნდა გაეძლო მინიმალური ირონიისთვის და თავის გამოდება დაიწყო “იმპერატიულად” და “დეფინიციურად”.

ამას ვინმემ უნდა აუხსნას, რომ აზრების მოედანზე ეროვნული ნაკრები არ გვყავს და ყველა სირცხვილს “ჩვენი ბიჭებით” ვერ მოვწმენდთ.

ამასთან, როცა შემთხვევითი აზრებისგანაც ისე იცავ თავს, როგორც მეტოქისგან კარს, კრძალვა ის არის, რაც ნამდვილად გევალება და არა ვითომ.

როცა საზოგადოებამ თუ მისმა ნახევარმა ამდენი ტაში გაჩუქა, დამსახურებულად თუ დაუმსახურებლად, შენგან ის მხოლოდ თქვენობით ლაპარაკს იმსახურებს და არა განსწავლას, რომელიც არ შეგიძლია.

და აქვე, ირანული რეალიზმი გერმანული იდეალიზმი არ არის