ნატო ჩხეიძე: სწორ გზაზე ვდგავარ, დავრწმუნდიო, – მტკიცედ ამბობს პროტესტანტი ხელოვანი, რამ დაარწმუნა და… ალბათ იგივემ, რამაც დააბერა

– ამ შვიდმა თვემ დამარწმუნა იმაში, რომ სწორ გზაზე ვდგავარ.

ჩემი ადგილი ან რუსთაველზეა, ან ციხეში – ამბობს პაატა ბურჭულაძე სასამართლოში, განაჩენის გამოტანამდე.

რუსთაველზე ყოველდღიური პროტესტია ძალადობის წინააღმდეგ, თავისუფლებისა და ევროპული გზის მოსაპოვებლად, შაბათობით, შედარებით მასშტაბური, თუმც ძახილი:

გამოდით, გამოდით,- სულ ისმის.

ციხეში დამნაშავეებთან ერთად პროტესტანტებიც არიან, ძალადობრივ ქვეყანაში პროტესტი ხომ დანაშაულია და ივსება და ივსება საკნები პროტესტანტებით, თავისუფალ სამყაროში პოლიტიკური პატიმრები რომ ჰქვიათ და ჩვენში კი – წვრილმანი ხულიგნები, –

ან სწორად რომ ვერ დამდგარან ქუჩაში, ან მარჯვედ რომ

ვერ დაუჭერიათ დროშა, ან უდროო დროს რომ უყვირიათ და ძილი დაუფრთხიათ თანაქალაქელებისთვის, ან იმისთანა რამ უთქვამთ, რომ თავი მეტად შეურაცხყოფილად უგრძვნიათ სხვებს , ერთ/ორს, ბევრმაც არა, მაგრამ ერთი თუ ორი ცოტაა განა, არ უნდა ჭრიდეს ქვეყნის სამართალი იმ ერთისა თუ ორისთვის?

გამოდით, გამოდით მაგ საკნებიდან, ბიჭებო და გოგოებო, ბიძებო და ბებოებო, – ამათ გამოსვლისთვისაც ისმის რუსთაველზე ის ძახილი: გამოდით, გამოდით…

პაატა ბურჭულაძე სულ რუსთაველზე იყო, წვრილმანი ხულიგანი დიდ დამნაშავედ გადაიქცა და რუსთაველიდან ციხეში აღმოჩნდა.

ვინც ციხიდან გამოდის, რუსთაველზე მიდის, ზოგ გამოსულს იღებენ რუსთაველელები და ზოგს ისე რა, ზოგს – არა, ამითაც გაარჩევ, ციხეგამოვლილს რა თამასა გადაულახავს, – პალოზე გამობმული თოკის სიმაღლე თუ ჭოკით მხტომელისა.

სწორ გზაზე ვდგავარ, დავრწმუნდიო, – მტკიცედ ამბობს პროტესტანტი ხელოვანი,

რამ დაარწმუნა და…

ალბათ იგივემ, რამაც დააბერა:

მტერ-დუშმნის სახლში შევარდნამ,

ვერ შეყრამ თემობისამა,

მრავალჯერ ფეხის დადგმამა თავისისამ და სხვისამა,

ერთგულის გაორგულებამ, აყოლამ სხვა და სხვისამა,

თავზე ასრიგის გადავლამ ჭორისამ, საძრახისამა,

არწივის ჩამაქროლამა, წაღებამ წილ-კერძისამა;

კაის დროების წასვლამა, ვერ მოსვლამ უკეთისამა.

Paata Burchuladze