“ჩვენი დროის ყველაზე დიდი პარადოქსი სწორედ ეს არის: არასოდეს გვქონია იმდენი შესაძლებლობა, რამდენიც დღეს გვაქვს და იშვიათად გვქონია იმდენი გაურკვევლობა, რამდენიც დღეს.
მსოფლიო უფრო ღიაა, ვიდრე ოდესმე ყოფილა, მაგრამ ადამიანებს სულ უფრო უჭირთ უპასუხონ ორ მარტივ კითხვას: ვინ ვართ და რას ვიცავთ.
საქართველოს არ აკლია გზა; მას სჭირდება მიმართულება. არ აკლია შესაძლებლობები; მას სჭირდება საერთო მიზანი. რადგან ქვეყანას მომავალი მხოლოდ მაშინ აქვს, როდესაც იცის არა მხოლოდ საით მიდის, არამედ რატომ მიდის იქ.
დღეს საფრთხე ყოველთვის საზღვართან არ ჩნდება. იგი შეიძლება გაჩნდეს სკოლაში, სადაც ისტორია ავიწყდებათ; ოჯახში, სადაც თაობები ერთმანეთს ვეღარ უსმენენ; საზოგადოებაში, სადაც განსხვავებული აზრი მტრობად გადაიქცევა; ან იქ, სადაც მოქალაქე ფიქრობს, რომ ქვეყნის ბედი მხოლოდ სხვების გადასაწყვეტია.
სახელმწიფო მაშინ სუსტდება, როდესაც ადამიანები კარგავენ რწმენას, რომ მათ პირად არჩევანს საერთო მომავლის შეცვლა შეუძლია.
საქართველო დღეს არ ჰგავს სახლს, რომელიც უკვე ჩამოინგრა. იგი უფრო ჰგავს ძველ, მრავალჯერ გადარჩენილ სახლს, რომელსაც დროის, ქარიშხლებისა და უყურადღებობის კვალი ეტყობა. კედლებიდან ნელ-ნელა ცვივა ბათქაში, სახურავიდან – კრამიტი, საძირკველში კი ადგილ-ადგილ ბზარები ჩნდება. სახლი ჯერ კიდევ დგას, მაგრამ ვეღარავინ იტყვის, რომ მას არაფერი ემუქრება.
ქვეყანა სწორედ ასე ინგრევა. ჯერ მეხსიერება სუსტდება. შემდეგ – ნდობა. შემდეგ – პასუხისმგებლობა. და ბოლოს – ერთიანობა.
ეს არის ის ისტორიული მომენტი, როდესაც წყდება არა მხოლოდ ქვეყნის მომავალი, არამედ ის, თუ ვინ ვართ ჩვენ, როგორც ერი. ასეთ დროს ისტორია ერთსა და იმავე კითხვას სვამს: შევძლებთ თუ არა, დავრჩეთ საკუთარი თავის ერთგული?
სახლის ნგრევა ყოველთვის იწყება იქ, სადაც ადამიანები ფიქრობენ, რომ მის გადასარჩენად ჯერ კიდევ ბევრი დრო აქვთ.
საქართველოსაც სწორედ ასეთი დრო უდგას. ჯერ კიდევ შეგვიძლია მისი გამაგრება. ჯერ კიდევ შეგვიძლია ბზარების გამთელება. ჯერ კიდევ შეგვიძლია საძირკვლის განმტკიცება: კანონი, სამართალი,ისტორიული მეხსიერება, განათლება, სამოქალაქო პასუხისმგებლობა, ურთიერთპატივისცემა და ეროვნული ერთიანობა.
მაგრამ შეიძლება ის დღეც დადგეს, როდესაც მომავალი თაობები იკითხავენ: როდის დაიწყო ნგრევა?
და ყველაზე მძიმე პასუხი იქნება: მაშინ, როდესაც ყველას ეგონა, რომ არაფერი ხდებოდა და არაფერი იყო საგანგაშო.
სახლის გადარჩენა მაშინ იწყება, როდესაც მის პირველ ბზარს ვაღიარებთ და არა მაშინ, როდესაც უკანასკნელი კედელი ჩამოინგრევა.
სანამ სახლი დგას, გვიანი არ არის. თუმცა ისტორია გვასწავლის ერთ ჭეშმარიტებას: ყოველი დღე, როდესაც პირველ ბზარს ვერ ვამჩნევთ, მეორე, კიდევ უფრო დიდი ბზარის დაბადების დღეა” | წერს მთავარეპისკოპოსი ზენონ იარაჯული სოციალურ ქსელში
