რუსეთში მცხოვრებმა საქართველოს სახელმწიფო უშიშროების ყოფილი მინისტრი, იგორ გიორგაძე უკმაყოფილოა პრემიერ კობახიძის განცხადებებით საქართველოს საგარეო კურსთან და კერძოს გეორგიევსკის ტრაქტატთან დაკავშირებით. ის “ასავალ-დასავალთან” ინტერვიუში საქართველოს ხელისუფლებას საყვედურობს, რომ “ვექტორის ცვლილებას ვერ ხედავს, რადგან ქვეყანას არც დიპლომატიური ურთიერთობები აღუდგენია რუსეთთან, არც სტრატეგიული დიალოგი დაუწყია და არც საზოგადოებისთვის უთქვამს, რომ რუსეთთან ურთიერთობის დარეგულირება აუცილებელია. ინტერვიუს ტექსტს თავად იგორ გიორაძე სოციალურ ქსელში აქვეყნებს.
“ვექტორის ცვლილებას მე აქ ვერ ვხედავ. რუსეთთან დიპლომატიური ურთიერთობები აღადგინე? — არა. სტრატეგიული დიალოგი დაიწყე? — არა. საზოგადოებას უთხარი, რომ რუსეთთან ურთიერთობის დარეგულირება აუცილებელია? — არა. მაშ რაში შეიცვალა? პირიქით! — პრემიერმა თქვა, რომ გეორგიევსკის ტრაქტატი ჩვენთვის ოდენ ევროპისკენ მიმავალი გზა იყო და დღესაც იმავე გზას ვაგრძელებთო. ეს ხომ ისტორიული ტყუილია. სიმართლე უნდა ითქვას. სანამ რუსეთს ჩვენკენ მოვაბრუნებდით და დავარწმუნებდით, რომ ვიყავით მართლმადიდებელი, განადგურებული, საცოდავი ერი, რომელსაც დახმარება სჭირდებოდა — ჩვენი მეფეები და მათი ამალა მოსკოვისა და პეტერბურგისკენ მიმავალ გზაზე იღუპებოდნენ. ზოგი მათგანი დღემდე საქართველოში გადმოსვენებულიც კი არ არის. ამიტომ გეორგიევსკის ტრაქტატის ხსენება იმ კონტექსტში, რა კონტექსტშიც პრემიერმა გამოიყენა, თითქოს ამ ისტორიული არჩევანით ჩვენ თავი შევინახეთ ევროპისთვის — არის თვალის ახვევა.
[…] ამას ჰქვია ორ სკამზე ჯდომა. კმარა ყველა პრობლემის “დიფ სთეითზე” გადაბრალება. თუ იცი, რომ გარემოცვაში გყავს ძალები, რომლებიც ხელს გიშლიან, გაითავისუფლე თავი მათგან. მტერი — მტერია. აკი, თავად ამბობ, რომ საზღვარგარეთიდან უხდიან ფულს ადამიანებს და ისინი საქართველოს წინააღმდეგ მოქმედებენ. დაამტკიცე ეს. დარაზე ეს არხები. ხალხს მიმართე: “მოდით, ერთად ვიმსჯელოთ, როგორ შევრიგდეთ, როგორ დავბრუნდეთ ერთმანეთთან, საით ვიაროთ”. შეიძლება ევროპა უკეთესი იყოს — კი ბატონო! დაარწმუნე ხალხი. მოიყვანე არგუმენტები. მაგრამ თუ ამბობ: “მე ბოლომდე ვერ დაგელაპარაკებით, რადგან უკან ამერიკა მიდგას, ევროკავშირი მიდგას და მათ ვერ დავუპირისპირდები” — მაშინ ჯობს საერთოდ გაჩუმდე. ნახევარი სიმართლე პოლიტიკაში ხშირად, სრული სიცრუეა! ამით ვინ მოტყუვდება?
თბილისის ძველი კოლორიტი, ჩემი სომეხი მეგობარი ჟორიკა-ამბარცუმა მახსენდება… როცა რაღაც დაუჯერებელს ეტყოდი, გიპასუხებდა — “ვინ ჭამს ეს?” ჟორიკა ღმერთმა კარგად ამყოფოს!
ჰოდა, როდესაც პრემიერის საუბარს ვუსმენდი, თითქოს ჟორიკას ხმა ჩამესმა — “ვინ ჭამს ეს?”, — ამბობს გიორგაძე.
ვრცელ ინტერვიუში საქართველოდან ოკუპირებულ ტერიტორიაზე საწვავის შეტანის ფაქტსაც ეხმაურება და უკვირს “როდესაც რაღაც ორი ცისტერნა საწვავი გადაიგზავნა, რატომ უნდა განიხილებოდეს ისეთ დანაშაულად, თითქოს მთელი სახელმწიფო ოკუპანტს ამარაგებს?”.
“როდესაც რაღაც ორი ცისტერნა საწვავი იქ გადაიგზავნა, რატომ უნდა განიხილებოდეს ისეთ დანაშაულად, თითქოს მთელი სახელმწიფო ოკუპანტს ამარაგებს? თუ შენ ამბობ, რომ ეს ტერიტორიები საქართველოს ნაწილია, მაშინ აფხაზეთის მოსახლეობის წინაშეც პასუხისმგებლობაც უნდა იგრძნო!”, — ამბობს გიორგაძე.
ის უკმაყოფილა გეორგიევსკის ტრაქტატის კონტექსტში ევროპაზე საუბრითაც.
“ჩვენ ვიყავით ქვეყანა, რომელსაც დემოგრაფიული და პოლიტიკური გადარჩენის სერიოზული პრობლემა ჰქონდა. ჩვენ განადგურების პირას ვიყავით მისული! და ახლა ვიღაც გამოდის და გეუბნება: უნდოდა თუ არა რუსეთს, ეს ყველაფერი იმიტომ მოხდა, რომ საქართველომ ევროპისკენ გზა გაიკაფა”.
ე ბიჭო, რას ლაპარაკობ? ისტორიას კითხულობ საერთოდ? სიმართლე ის არის, რომ ჩვენ უკვე იმ მდგომარეობაში ვიმყოფებოდით, როდესაც საქართველოს მოსახლეობის დემოგრაფიული გადარჩენაც კი კითხვის ნიშნის ქვეშ იდგა. მომაკვდავი ერი ვიყავით! სხვთა შორის, დღესაც კი საერთაშორისო ორგანიზაციები და თვით გაერო საქართველოს იმ ქვეყნებს შორის ასახელებენ, რომელთა მოსახლეობა გეომეტრიული პროგრესიით მცირდება. და ამ ვითარებაში ხელისუფლება გვეუბნება: “გეორგიევსკის ტრაქტატმა ევროპასთან ურთიერთობის გზა გაგვიხსნაო”. ეს ისტორიის ან არცოდნაა, ან განზრახ დამახინჯება. წაიკითხეთ XVIII-XIX საუკუნეების რუსული ლიტერატურა, ისტორიული ნაშრომები, რუსეთის დამოკიდებულება ევროპისადმი. რუსეთი ყოველთვის განასხვავებდა ევროპას, როგორც პოლიტიკურ ძალას, რომელიც მას ებრძოდა, იმ ევროპული ინტელექტისგან, რომლის მიმართაც პატივისცემა ჰქონდა”, — ამბობს გიორგაძე.
მისი თქმით, “მარტო გეორგიევსკის ტრაქტატის ხსენება საკმარისი არ არის. ჩვენ უნდა გვახსოვდეს, რომ ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი, ღმერთისგან ნაბოძები თვისება ქართველი ერისა და საქართველოსი იყო და მუდამ უნდა დარჩეს მადლიერების გრძნობა!”
“პრემიერის გამოსვლაში მე ვერ დავინახე ის პოლიტიკური სიმტკიცე და შინაგანი რწმენა, რომელიც იმ პროგრამას უნდა ახლდეს, რომელსაც დღეს ხელისუფლება თითქოს ემსახურება.
მე დავინახე პიროვნება, რომელსაც გვერდით ედგა გაერთიანებული ოპოზიცია — ძალა, რომელიც დღევანდელ ხელისუფლებას მუდმივად აშინებს არგუმენტით: “თქვენ რუსეთუმეები ხართ”. ამიტომ, პრემიერი საკუთარ პოზიციას, კი არ ქადაგებდა არამედ თავს იმართლებდა. მისი თითქმის ყოველი ფრაზა ისე იყო კონსტრუირებული, რომ მაქსიმალურად აერიდებინა თავი შესაძლო თავდასხმისგან: “რამე ხომ არ წამომცდა, თავს ხომ არ დამესხმებიან, ხომ არ შემედავებიან”. ეს არ არის პოლიტიკური თავდაჯერებულობის ენა. ეს არის თავდაცვითი ენა.
და როდესაც პრემიერი მნიშვნელოვან ისტორიულ საკითხზე საუბრობს, მე მისგან ველოდები არა თავის მართლებას, არამედ მკაფიო პოზიციას!
მარტო გეორგიევსკის ტრაქტატის ხსენება საკმარისი არ არის. ჩვენ უნდა გვახსოვდეს, რომ ერთ-ერთი ყველაზე ძლიერი, ღმერთისგან ნაბოძები თვისება ქართველი ერისა და საქართველოსი იყო და მუდამ უნდა დარჩეს მადლიერების გრძნობა!
ჩვენ შეგვეძლო მტრისთვისაც კი გვეპატიებინა! მესამე, მეოთხე თაობაში, არ აგვეღო სისხლი იმ ოჯახისგან, რომელმაც რაღაც ზიანი მოგვაყენა, იმავდროულად კი, მეათე თაობაში არ გვავიწყდებოდა სიკეთე, რომელიც ოდესღაც კონკრეტულმა ადამიანმა, სახელმწიფომ, ხელისუფლებამ ან რომელიმე ერმა გაგვიკეთა.
ეს მადლიერების გრძნობა დღეს დაკარგულია, უფრო მეტიც — ამ გრძნობის გამოხატვას საზოგადოებაში შიშიც ახლავს.
ხელისუფლება დღეს ვითომ ებრძვის რუსოფობიას, მაგრამ ყველამ ვიცით, რომ ამ საკითხის უკან დასავლური პოლიტიკური ზეწოლაც დგას
