შვლის ნუკრის ნაამბობიI პაწაწა ვარ, ობოლი. ბედმა დამიბრიყვა: ცუდ დროს

იაუღრანს ტყეში მოსული ვარ… მანამ ცოცხალი ვარ, ჩემის სილამაზით დავატკბობ

მთანი მაღალნიიდგნენ და ელოდნენ. უსაზღვროა მთების მოლოდინი; უსაზღვრო ზღვადა დგას

მთის წყაროარაფერი ცოდვა არ მიქნის ჩემს სიცოცხლეში. ვერცერთი სულიერი, ვერც

პატარა მწყემსის ფიქრები (ფშავლების ცხოვრებიდამ)ბეჩაობით გაზრდილი ვარ, ძმისავ, მას აქეთ,