“იზოლატორში 2 დღე… ჩემთვის 2 წელი იყო იქ ყოფნა. საკანს პატარა სარკმელი ჰქონდა, იქიდან ისმოდა ნაცნობების ხმა, მაია ექიმო, გამაგრდი, ჩვენ შენთან ვართ… ვთხოვე, ერთ ფინჯან ყავას თუ დამალევინებთ-მეთქი და არ შეიძლება, სისხლითა ხარ დაკავებულიო. წიგნი მოვითხოვე და სისხლითა ხარ დაკავებული, არც ეგ შეიძლებაო. […]
როცა მინახავს ტელევიზორში, ყველაზე ძალიან მთრგუნავდა, ადამიანს რომ აკავებდნენ და ხალხის თვალწინ დაატარებდნენ კადრების გადასაღებად. იგივე დამმართეს მე. გამომიყვანეს პაციენტების თვალწინ, სავსე იყო კორიდორი. ნელა იარეო, წინ მიდიოდა ვიღაც, რომელიც ამ კადრებს იღებდა. მერე რეგისტრატურაში გამაჩერეს, ის გარეთ გავიდა, რომ გარედან გადაეღო კლინიკიდან ჩემი გაყვანის ფოტო. ყველაზე მძიმე ეს იყო. […]
დარდი მქონდა, ნეტავ როგორ უნდა გადაიხადონ ეს გირაო ჩემმა შვილებმა-მეთქი. იმას ვფიქრობდი, რა მეშველება, რატომ ჩავაგდე შვილები ამ მდგომარეობაში… და რომ მოვიდნენ ჩემს წასაყვანად, როგორ გადაიხადეთ-მეთქი და ჩვენ არ გადაგვიხდია, ხალხმა გადაგიხადაო. მადლობა, საქართველო” | ამბობს ექიმი მაია კოხტაშვილი მთის ამბებთან საუბრისას




