26 ის ვიყავი, პატრიარქმა პირად არქივში შემიშვა და მასზე მიძღვნილ ლექსებს ვარჩევდი…. ათასობით ტექსტი იყო, საუკეთესოები შევკარი, მასთან შევათანხმე და მეუფე ეფრემის დახმარებით წიგნად გამოვაქვეყნე…. კრებულს ,,მოსე ქართველი” ვუწოდე….
მე ის მიყვარდა…. ბევრი კარგი მახსოვს მისგან, ბევრი მოსაგონარი დამრჩა…
სამების ახალგაზრდულ ცენტრში, კვირის ღონისძიებებს ხელმძღვანელობდა, მაგრამ შენ პოეტი ხარ, უკეთესად გამოგივაო და მე ჩამაბარა…. სნოში, მისი ბავშვობის სახლში პოეზიის საღამო მომიწყო, მისი კურთხევით პაოლო იაშვილს, დიდუბის პანთეონში წესი ავუგე…. გამორჩეულად მოსწონდა ჩემი ლექსები….
ვწუხვარ პატრიარქო, ბოლო გზაზე ვერ გაცილებ….
