უკრაინის ბრძოლის მიმართ აგდებული დამოკიდებულება მხოლოდ უკრაინის მიმართ არ არის. ეს მიმართება აგდებულად უყურებს ბევრად უფრო უნივერსალურ ამბებს – უსამართლობასთან ბრძოლას, იმპერიალიზმთან დაპირისპირებას, სახელმწიფოებრიობას, დამოუკიდებლობას, სიმამაცეს, ან – საერთოდაც – პატრიოტიზმს.
ამ ბრძოლაში მოსკოვის წარმატებით მოგვრილი სიხარული ნიშნავს დიდის მხრიდან შედარებით პატარის დაჩაგვრით მიღებულ სიამოვნებას. ეს დამოკიდებულება ნიშნავს ვნებას ძალადობრივი, ანტიჰუმანური, ოლიგარქიული, ფაშისტოიდური პოლიტიკის მიმართ – ისეთის, როგორსაც ამჟამინდელი რუსეთი განასხეულებს.
ჩვენივე გამოცდილების ფონზე – წესით – ამ ვნების ასე ღიად ამოფრქვევა წარმოუდგენელი უნდა ყოფილიყო, მაგრამ დღეს ასეთია რეალობა. ამიტომ ამ ბანალური სათქმელის გამეორებაც გვიწევს. რადგან ამ რეალობას მკაფიოდ უნდა ვხედავდეთ – რომ ეს საბაზისო ღირებულებების ამბავია, და არა ერთ, თუნდაც ძალიან მნიშვნელოვან და მწვავე ბრძოლასთან დამოკიდებულების.
ჟურნალისტი სალომე ასათიანი.
