ევროპა ხდება რბილი ძალის სუბიექტი მკაცრი ძალაუფლების სამყაროში – გია აბაშიძე
შვედ-ბრიტანელი სტრატეგი და ეკონომისტი მარკ ბროლინი ევროკავშირის ინსტიტუციური დაშლის თვალსაჩინო კრიტიკოსია. მისი მთავარი არგუმენტი ის არის, რომ ევროპის ამჟამინდელი დაცემა არ არის გლობალური ცვლილებებით გამოწვეული უიღბლო შემთხვევა, არამედ იდეოლოგიის პრაგმატიზმზე პრიორიტეტის მინიჭების თვითგამოწვეული შედეგი – წერს ექსპერტი გია აბაშიძე სოციალურ ქსელში.
როგორც ექსპერტი განმარტავს, ავტორის აზრით, ევროპელი ლიდერები ხშირად იმალებიან ფრაზის „წესებზე დაფუძნებული საერთაშორისო წესრიგის“ უკან, რათა დაფარონ მკაცრი ძალაუფლებისა და სტრატეგიული რეალიზმის ნაკლებობა.
„შვედ-ბრიტანელი სტრატეგი და ეკონომისტი მარკ ბროლინი ევროკავშირის ინსტიტუციური დაშლის თვალსაჩინო კრიტიკოსია. მისი მთავარი არგუმენტი ის არის, რომ ევროპის ამჟამინდელი დაცემა არ არის გლობალური ცვლილებებით გამოწვეული უიღბლო შემთხვევა, არამედ იდეოლოგიის პრაგმატიზმზე პრიორიტეტის მინიჭების თვითგამოწვეული შედეგი.
ბრიტანულ Telegraph-ში ის აღნიშნავს – ევროპა აღარ არის სერიოზული კონტინენტი: ევროპელი ლიდერები ხშირად იმალებიან ფრაზის „წესებზე დაფუძნებული საერთაშორისო წესრიგის“ უკან, რათა შენიღბონ მკაცრი ძალაუფლებისა და სტრატეგიული რეალიზმის ნაკლებობა. მიუხედავად იმისა, რომ ევროპა ფოკუსირებულია იურიდიულ ჩარჩოებსა და მორალურ პოზაზე, დანარჩენი მსოფლიო (განსაკუთრებით აშშ, ჩინეთი და რუსეთი) რეალპოლიტიკით მოქმედებს.
შედეგი: ევროპა ხდება „რბილი ძალის“ სუბიექტი „მკაცრი ძალაუფლების“ სამყაროში, რაც მას არ აძლევს საშუალებას დაიცვას თავისი ინტერესები გარე (ძირითადად ამერიკული) მხარდაჭერის გარეშე. ევროპამ „დეინდუსტრიალიზაცია“ მოახდინა შემდეგი გზებით: – ენერგეტიკული პოლიტიკაში სტაბილური ენერგიის წყაროებიდან (როგორიცაა ბირთვული ან გაზი) გადასვლა ალტერნატივებზე, რაც იწვევს მაღალ ხარჯებს და მეტოქეებზე დამოკიდებულებას. – ზედმეტი რეგულირება: „ინოვაციური სუპერძალის“ ნაცვლად „მარეგულირებელი სუპერძალის“ ყოფნის უპირატესობა. საკუთარი ტექნოლოგიების შექმნის ნაცვლად, დიდი ტექნოლოგიების კონტროლირებაზე ფოკუსირებით, ევროპა ჩამორჩა გლობალურ ხელოვნურ ინტელექტსა და ტექნოლოგიების რბოლას. დემოკრატიული დეფიციტი და ცენტრალიზაცია – ევროკავშირის უფრო მჭიდრო კავშირისკენ სწრაფვამ საპირისპირო შედეგი გამოიღო. ზემოდან ქვემოთ მმართველობა: ბრიუსელში ძალაუფლების ცენტრალიზაციამ ევროპელი მოქალაქეები გააუცხოვა, რამაც პოპულისტური მოძრაობების აღზევება გამოიწვია. ანგარიშვალდებულების ნაკლებობა: როდესაც გადაწყვეტილებებს იღებენ არაარჩევითი ტექნოკრატები, არ არსებობს მექანიზმი ცუდი გადაწყვეტილების შემდეგ „კურსის კორექტირებისთვის“, რაც იწვევს წარუმატებელი პოლიტიკის გაგრძელებას (მაგალითად, ევროზონის სტრუქტურული პრობლემები). იმისთვის, რომ ევროპა კვლავ „სერიოზული“ გახდეს, ის უნდა დაუბრუნდეს ეროვნული სახელმწიფოს მოდელს, სადაც ქვეყნებს შორის კონკურენცია ინოვაციას წარმართავს და სადაც პოლიტიკა უტოპიურ ინტეგრაციის მიზნებზე კი არა, ეკონომიკურ რეალობაზეა დაფუძნებული.“ – წერს აბაშიძე.
