ქართველებისთვის სტუმართმასპინძლობის დაწუნებას არ ეintangეხება:
გაიხსენეთ:
“სტუმართმასპინძულობა დაუწუნებიათ ჩვენთვის. ხალხისთვის, რომელთა ქვეყანაში არის კაფეები, სადაც ქართულად მენიუში სიტყვას ვერ იპოვით. სადამ? ძალიან მას …
იმ ქვეყანაში, საიდანაც გვესტუმრნენ, ჩვენი მიწა თავისი ჰგონა, შემოთავე და რაც ყველაზე უარესია, ბევრი ჩვენგანის ფიქრიც შემოთავე და დაიცოტავა.
და ეს ჩვენგანები როგორც ვაჟა‑ფშაველას გვახსენებთ.
ამაზე მეტი სტუმარ‑მასპინძლობა სად გსმენიათ, რომ ზღვა კი არა, ზღები მართებთ ჩვენი სისხლისა და ულტოგდებათ ხმას არანაირი არავის ვცემთ არავის. მაგრამ, არსად წამიკითხავს მოსისკლების მასპინძლლის თვის ჯამში ჩაეფურთხება.
ჩვენზე დიდსული მასპინძლელი არავითარა. ჩვენზე მშვენია ერი. და ზოგჯერ სამწუხაროდ – ჩვენისთანა ბედნიერი.
