„ბაბუაჩემი ჯოჯოხეთში გააგზავნეს და შეიძლება არც იცის, რომ გარდაიცვალა“ – გიორგი კეკელიძე

სოცქსელსი წერს:
„ბაბუაჩემმა თავი მოიკლადა წესი არ აუგეს.ბაბუაჩემიჯოჯოხეთში გააგზავნეს დაშეიძლება არც იცის, რომ გარდაიცვალა.ბაბუაჩემს ეშინოდა თავის მოკვლის.ყოველ საღამოს საბძლის ბოძზე თოკს ჰკიდებდა და ვერ ბედავდა.თოკი ეკიდა.იმ თოკზე მერე თავს იხრჩობდნენ მთვრალი ქარებიდა ბაბუაჩემი მიხვდა -თავი რომ მოიკლა, უნდა დათვრე.ფხიზელი ადამიანები არასდროს არიან მართლები,რადგან ფხიზელ ადამიანებს სიმართლის ეშინიათ.მხოლოდ ტყუილი აუქმებს სიკვდილს -ტყუილი უდრის ცოცხლად ყოფნას -ფხიზელ ადამიანებს კი სიცოცხლე უნდათ.ბაბუაჩემმა თავი მოიკლა.მე დავინახე, როგორ ეკიდა და ქანაობდა.დავინახე ქარიც, რომელიც იდგა და ბაბუაჩემს უყურებდა.ქარი მაშინ ფხიზელი იყო.ბაბუა მთვრალი.მოგვიანებით მეც თავს ვიკლავდი.არც მე ამიგებდნენ წესს.ჩემი სული აუცილებლად შეხვდებოდა ბაბუაჩემს სულს.ბაბუაჩემი წამიყვანდა ჯოჯოხეთის უღრან ტყეში.მე გამიკვირდებოდა რომ ჯოჯოხეთში ძალიან ცივა,წიგნებში კი სულ სხვა წერია.ტყის მერე გამოჩნდებოდა მინდორი,მინდორს მერე პატარა სოფელი,სოფელს მერე პატარა ქალაქი,ქალაქში აუცილებლად იქნებოდა ქუჩა.ქუჩაზე აუცილებლად იდგებოდა სახლი.სახლში აუცილებლად იქნებოდა კედლები ახეული შპალერითდა წინა წლების კალენდრებით,აუცილებლად დაგხვდებოდა საღამო და ნესტი,ჩვენ აუცილებლად ავანთებდით შუშაგაჭვარტლულ ლამფას,ცარიელი იქნებოდა მაცივარიდა საპურე ნახევრად სავსე.თაროზე იდგებოდა მჟავე ჯემის ქილა,გადმოღვრილზე შესეული ჭიანჭველებით.და ბაბუაჩემი აუცილებლად იტყოდა გაბზარული ხმით- ვახშმის დროა!ჩვენ ვივახშმდებით.და ჩაი აუცილებლად იქნებოდა ცხელი,იმაზე ცხელი ვიდრე ჯოჯოხეთია წიგნებში,ცხელი და ნასესხები შაქრის გემოთი.მერე დავჯდებოდით აივანის ძველ სკამებზე უიმედოდ.ვიჯდებოდით ასე საათი.მერე შევხედავდით ერთმანეთს და გავიღიმებდით.იქნებოდა სადღაც 1993 წელი. შემოდგომის მორიგი დღე.ეს დღე იდგებოდა ოზურგეთში.ოზურგეთში.პატარა ქალაქში.#ახალისიმღერებითითქმის თვითმკვლელის სიმღერა“

ასევე დაგაინტერესებთ

ნიკა გვარამია: სკალპელით გადაჭრა და დახურა თემა და ყოველგვარი სპეკულაციები, მათ შორის, ჩვენი პარტნიორების კეთილი ზრახვებით ნაკარნახევი არასწორი და კონტრპროდუქტიული რჩევა-დარიგებებიც