შვლის ნუკრის ნაამბობიI პაწაწა ვარ, ობოლი. ბედმა დამიბრიყვა: ცუდ დროს

იაუღრანს ტყეში მოსული ვარ… მანამ ცოცხალი ვარ, ჩემის სილამაზით დავატკბობ

მთანი მაღალნიიდგნენ და ელოდნენ. უსაზღვროა მთების მოლოდინი; უსაზღვრო ზღვადა დგას

მთის წყაროარაფერი ცოდვა არ მიქნის ჩემს სიცოცხლეში. ვერცერთი სულიერი, ვერც

პატარა მწყემსის ფიქრები (ფშავლების ცხოვრებიდამ)ბეჩაობით გაზრდილი ვარ, ძმისავ, მას აქეთ,

ჩხიკვთა ქორწილიეს ამბავი დიდს, შავს, დაბურულს ტყეში მოჰხდა, სოფლებსა და

გველისმჭამელი(ძველი ამბავი)Iსასტუმროს იყვნენ ხევსურნი, ლუდი ედუღა წიქასა; ისხდენ ბანზედ და

ამოდის, ნათდება!ვინ ამბობდა ამას? სად ან როდის? ღამეა. თოვლით გადალესილა