ემიგრაციაში მყოფმა რუსმა მწერალმა და პუბლიცისტმა, დიმიტრი ბიკოვმა გერმანულ გამოცემა „დოიჩე ველესთან“ თქვა, რომ რუსეთს მოელის დაშლა და არა რევოლუცია.
„მას ეს არ დაუმსახურებია. მას რევოლუცია არ ექნება. მას ქვეყანა ხელიდან გაუსხლტება, როგორც დამპალი ქსოვილი. ჩვენ უკვე მივაღწიეთ ამას, რადგან ქვეყნის მმართველობა ყველა თვალსაზრისით სრულიად არადამაკმაყოფილებელია“.
მან ასევე თქვა, რომ რუსეთში უკრაინასთან ომს მხარდაჭერა არ აქვს:
„ამ ომის მოტივაცია და მხარდაჭერა საზოგადოებაში ნულის ტოლია – ჩვენ ამას ვხედავთ. რამდენიმე ხმამაღალი განცხადება გაკეთდა… მაგრამ ეს ყველაფერი სუფთა კარიერიზმია. ჩვენ ამას მეომრების წინა რიგებში ვერ ვხედავთ. ხალხს ეს ომი არ სურს. იგივე მოხდება, რაც 1904 წელს მოხდა, რაც 1914 წელს მოხდა: ომი დაასრულებს იმპერიას, რომელიც უკვე იშლება“.
ბიკოვმა ინტერვიუში ასევე ისაუბრა ზელენსკიზე. იგი მიიჩნევს, რომ ზელენსკისთან მოლაპარაკებისთვის დიდი პოლიტიკური ნიჭია საჭირო:
„ის [პუტინი] არასდროს დაელაპარაკება ზელენსკის: კგბ-ეს კაპიტანი აგებს კავეენ-ის კაპიტანთან.
…ზელენსკის რომ ელაპარაკოთ, ზელენსკის გამოცდილება გჭირდებათ – ორმაგი.
პირველ რიგში, თქვენც უნდა გაუძლოთ ასეთ წინააღმდეგობას, როგორსაც მან გაუძლო. და მეორეც, თქვენ უნდა გქონდეთ ზელენსკის პოლიტიკური ნიჭი და უბრალოდ, საუბრის ისეთივე ნიჭი.
…აი, ამბობენ, რომ მას გაქცევა სურდა. შესაძლოა სურდა კიდეც, მაგრამ არ გაიქცა. და მან წარმოთქვა ფრაზა, რომელიც მსოფლიო ისტორიაში შევა: „მე იარაღი მჭირდება და არა ტაქსი“.
მან თქვა: „ჩვენ გაძლევთ აღლუმის უფლებას“.
მან უკრაინას რამდენიმე ფორმულა მისცა, რომლებიც უკრაინული ენის ნაწილად იქცა. ისევე, როგორც ერთ-ერთმა მეზღვაურმა თქვა შესანიშნავი ფორმულა: „რუსკი კარაბლ იდი ნა***ი
ასე რომ, უკრაინას შეუძლია მონაწილეობა მიიღოს ამ მოლაპარაკებებში, თუ უკრაინის დონის პოლიტიკოსი მოიძებნება. მე დღეს მსოფლიოში ასეთ პოლიტიკოსს ვერ ვხედავ.
… ვალერა პრიმოსტმა, დიდმა უკრაინელმა მწერალმა და ჟურნალისტმა, მითხრა: „ზელენსკი არ გაიქცა, რადგან არც ერთი მსახიობი არ დატოვებს სცენას, როდესაც მას 10 მილიარდი ადამიანი უყურებს“. და ის არ გაიქცა. მან სიმამაცის როლი შეასრულა და გახდა – როგორც დიდ ფილმშია – „გენერალ დელა როვერაში“ [იტალიელი რეჟისორის, რობერტო როსელინის ფილმი] – თამაშობდა და სწამდა. და გახდა სწორედ ის, რასაც თამაშობდა.
…ზელენსკის არჩევა ბრწყინვალე იყო უკრაინელი ერისთვის. მიპოვეთ მსოფლიოში ადამიანი, რომელსაც შეუძლია ასეთი კალიბრის ერთი სააღდგომო მიმართვის ჩაწერაც კი. ზელენსკის სააღდგომო მიმართვამ ბავშვივით ამატირა, მიუხედავად იმისა, რომ საკმაოდ გამოცდილი მაყურებელი ვარ“, – უთხრა ბიკოვმა „დოიჩე ველეს“.
