რეჟისორი, ხელოვნებათმცოდნეობის დოქტორი მანანა ბერიკაშვილი:
ბატონო რობერტ! ძვირფასო რობიკო! მადლობა მინდა გითხრათ იმისთვის, რომ თქვენ შექმენით მთელი ეპოქა ქართულ თეატრში, არავის და არაფრის მსგავსი, მხოლოდ გამორჩეულად რობიკოსეული ხელწერით.
თქვენი უშრეტი ფანტაზია, გემოვნების მიუწვდომელი ნორმა, თქვენი უძირო ინტელექტი – ქმნიდა და ქმნის თეატრალური ხელოვნების შედევრებს. შეიძლება საკამათო იყოს ვეფხის-ტყაოსნის თქვენებური ხედვა, შეიძლება არც მსახიობთა თამაში მოეწონოს ვინმეს, მაგრამ ყველაზე დიდი უბედურება ეს კი არ არის, არამედ უმადურობაა, დაუნახაობაა, უხამსურობაა. ერთი კი მახარებს- ამ სპექტაკლის ხათრით ან ჯიბრზე იქნებ ყველამ ერთხელ კიდევ წავიკითხოთ ეს გენიალური პოემა, ან პირველად წავიკითხოთ…..როდესაც მე ძალიან ახალგაზრდა პირველ სპექტაკლს ვდგამდი თქვენთან მოვედი პრემიერის წინ და არასდრის არ დამავიწყდება თქვენი დარიგება”ნუ შეშინდები, მთავარია ილაპარაკონ, თუნდაც ცუდი” ბატონო რობიკო “დაე ილაპარაკონ”
