მოკლედ
- “ფასების კომისიაში” შემავალ დეპუტატებს სადავო პარლამენტში ბიზნესმენები 16 მარტს, კომისიის მორიგ სხდომაზე უხსნიდნენ, რომ თუ საქართველოში პროდუქტი ძვირია, ამის მიზეზი გაუმართავი მიწოდების ჯაჭვები, სასაწყობე ინფრასტრუქტურის სიმწირე და ბანკების მაღალი პროცენტებია და არა ის, რომ ბიზნესი მუშაობს მაღალ მოგებაზე.
- კომისია უკვე შეხვდა როგორც დისტრიბუტორებს, ასევე ადგილობრივ მწარმოებლებს.
- ქსელური სუპერმარკეტებთან ახლა არკვევენ, რამდენად სამართლიანია მეწარმეებისა და მიმწოდებლების პრეტენზიები.
ქსელური მარკეტების წლიური ბრუნვა მილიარდიდან სამ მილიარდამდეა – ისინი ამტკიცებენ, რომ წლიური სუფთა მოგება 1%-ზე მეტს არ აღემატება. “ბაზრის ტოპ 4 მოთამაშე ვართ, რომლებიც ბაზრის მხოლოდ 40%-ს ვფლობთ”, – თქვა სხდომის ბოლოს “დეილი ჯგუფის” მფლობელმა, ბიზნესმენმა არჩილ გეგენავამ.
“მინდა მივიდეთ იქ, რომ საბოლოო ჯამში სექტორში ურთიერთობები გახდეს მაქსიმალურად გამჭვირვალე, ბიზნესპროცესები გრძელვადიანი, პროგნოზირებადი და მივიღოთ ისეთი სექტორი, რომელიც იქნება მაქსიმალურად კონკურენტუნარიანი, რაც საშუალებას მისცემს ჩვენ მოსახლეობას, მიიღოს საუკეთესო ფასი”, – ასე გახსნა სხდომა კომისიის თავმჯდომარემ, დეპუტატმა შოთა ბერეკაშვილმა.
“ჩვენი გამოყოფილი გვაქვს სენსიტიური და ულტრასენსიტიური პროდუქტების კალათა – ეს არის ძირითადად ყველაზე მოხმარებადი და მოთხოვნადი პროდუქცია, რომელზეც მუდმივად გვაქვს ფასების კონტროლი: ესაა შაქარი, ზეთი, წიწიბურა, პასტა, პური, ბრინჯი და მსგავსი ტიპის პროდუქცია”, – ამ ახსნით დაიწყო მსხვილი ქსელური სუპერმარკეტის, “კარფურის” ხელმძღვანელმა საუბარი.
| ფრანგული ბრენდი “კარფური” ქართულ ბაზარზე 2012 წელს შემოვიდა – 2024 წლის მონაცემებით კომპანიის ბრუნვა 800 მილიონია. |
“კარფურს” კომისიაზე ფინანსური და გენერალური დირექტორები, გიგა წიქარიშვილი და დავით ქარქაშაძე წარმოადგენდნენ.
დეპუტატი ეკა სეფაშვილი: როგორ ახერხებს “კარფური” ფასის დარეგულირებას? მექანიზმის რაიმე კონკრეტულ მაგალითს მოიყვანთ?
გიგა წიქარიშვილი: მექანიზმი მუშაობს ასე: დღეს ჩვენთან ზეთის ფასი არის 4,5 ლარი – ეს პროდუქცია ჩვენ ნაყიდი გვაქვს 4,42- 4,23 ლარად რიბეითების [თანხის ნაწილის/პროცენტის დაბრუნება] გათვალისწინებით, ხშირ შემთხვევაში ჩვენ მსგავს პროდუქციაზე რიბეითები საერთოდ არ გვაქვს, რიბეითი არ გვაქვს, მაგალითად, ხილ-ბოსტნეულზე, თამბაქოზე…
ეკა სეფაშვილი: თუ კარგ ადგილას არ განათავსეთ [პროდუქცია], არ გაიყიდება?
დავით ქარქაშაძე: რთულად გაიყიდება, ძნელად გაიყიდება და ეს არის ყველაზე დიდი ტვირთი რითეილერისთვის [საცალო საქონლით მოვაჭრე], როდესაც პროდუქცია არ იყიდება და თაროზე არის გაჩერებული დიდი ხნით.
მწარმოებელს, დისტრიბუტორსა და გამყიდველს შორის რითეილერს აქვს პროდუქციის სწრაფი რეალიზების ყველაზე მეტი ინტერესი.
ეკა სეფაშვილი: მაშინ მომსახურების საფასურს შემომტანი რატომ იხდის, თქვენც ხომ ხართ დაინტერესებული, რომ სწრაფად გაიყიდოს?
დავით ქარქაშაძე: ამ საქონლის რეალიზაციის პროცესში რითეილერი ყველაზე დიდ დანახარჯს სწევს დაწყებული კაპიტალური დანახარჯებით, დამთავრებული საოპერაციო დანახარჯებით. ამ დანახარჯების ფონზე აუცილებელია, რომ დისტრიბუტორმა და მწარმოებელმა მოახდინონ ამ პროცესის თანადაფინანსება და, შესაბამისად, იმ სერვისების ანაზღაურება.
სპეციალურ ადგილთან დაკავშირებული შეკითხვები განპირობებულია დისტრიბუტორებისა და მწარმოებლების წუხილით, რომ მათ პროდუქციას აძვირებს დამატებითი გადასახადი სუპერმარკეტის თაროზე მიმზიდველ ადგილას მათი პროდუქციის განსათავსებლად.
