სალომე ღვინიაშვილი: როცა რა­ღაც კარ­გი ხდე­ბა, რა­ტომ არის ასე რთუ­ლი ამის აღი­ა­რე­ბა?

ახლო აღ­მო­სავ­ლეთ­ში შექ­მნი­ლი რთუ­ლი ვი­თა­რე­ბის ფონ­ზე, სა­ქარ­თვე­ლოს მო­ქა­ლა­ქე­ე­ბის სამ­შობ­ლო­ში დაბ­რუ­ნე­ბის პრო­ცე­სი სა­ზო­გა­დო­ებ­რი­ვი გან­ხილ­ვი­სა და პო­ლი­ტი­კუ­რი და­პი­რის­პი­რე­ბის საგ­ნად იქცა. მას შემ­დეგ, რაც თბი­ლი­სის მერ­მა, კახა კა­ლა­ძემ მთავ­რო­ბას ჩარ­ტე­რუ­ლი რე­ი­სე­ბის ორ­გა­ნი­ზე­ბის­თვის მად­ლო­ბა გა­და­უ­ხა­და, ყუ­რა­დღე­ბის ცენ­ტრში მო­ექ­ცა მო­დე­ლი და ტე­ლე­წამ­ყვა­ნი სა­ლო­მე ღვი­ნი­აშ­ვი­ლიც, რო­მე­ლიც აბუ-და­ბი­დან ერთ-ერთი ასე­თი რე­ი­სით დაბ­რუნ­და.

ღვი­ნი­აშ­ვი­ლის ფრა­ზამ – “მგო­ნი ერ­თა­დერ­თი ქვე­ყა­ნა ვი­ყა­ვით, რო­მელ­მაც მო­ა­ხერ­ხა თა­ვი­სი მო­სახ­ლე­ო­ბის ევა­კუ­ა­ცია” – სო­ცი­ა­ლურ ქსელ­ში აზ­რთა სხვა­დას­ხვა­ო­ბა და მწვა­ვე კრი­ტი­კა გა­მო­იწ­ვია. მო­დელს ნა­ნუ­კა ჟორ­ჟო­ლი­ა­ნიც გა­მო­ეხ­მა­უ­რა, რო­მელ­მაც აღ­ნიშ­ნა, რომ თვითმფრი­ნავ­ში მოხ­ვედ­რა არა თა­ვი­სუ­ფა­ლი ბი­ლე­თე­ბის ყიდ­ვით, არა­მედ „მთავ­რო­ბის სი­ე­ბით“ ხდე­ბო­და.

“ერთ ლა­მაზ გო­გოს ვუ­ყუ­რე, ერ­თა­დერ­თი ქვე­ყა­ნაა სა­ქარ­თვე­ლო, რომ­ლის მო­სახ­ლე­ო­ბაც გა­მო­იყ­ვა­ნა აბუ-და­ბი­დან ხე­ლი­სუფ­ლე­ბა­მო. ამ გო­გომ ეტყო­ბა არ იცის, რომ აბუ-და­ბი­ში ჩარ­ჩე­ნილ მო­ქა­ლა­ქე­ებს აირ­ზე­ნა­ში პა­სუ­ხო­ბენ, სიას მთავ­რო­ბა ად­გენს და ჩვენ ვერ გა­დავ­წყვეტთ ბორტზე ვინ მოხ­ვდე­ბაო. ქო­ცე­ბის სიის მი­ხედ­ვით, ანუ ჩა­წყო­ბით ხვდე­ბა მანდ ხალ­ხი. ბი­ლე­თის ყიდ­ვაც კი რომ უნ­დო­დეს სხვას, მა­ინც ვერ დაჯ­დე­ბა მაგ თვითმფრი­ნავ­ში” – წერ­და ჟორ­ჟო­ლი­ა­ნი.

კრი­ტი­კის ტალ­ღას სა­ლო­მე ღვი­ნი­აშ­ვილ­მა დღეს ვრცე­ლი პოს­ტით უპა­სუ­ხა, რო­მელ­საც უც­ვლე­ლად გთა­ვა­ზობთ:

“გულ­წრფე­ლად ვერ გა­ვი­გე, რა­ტომ არ გვი­ხა­რია ის, რაც სა­ქარ­თვე­ლომ შეძ­ლო მა­შინ, როცა ბევ­რმა ქვე­ყა­ნამ ვერ მო­ა­ხერ­ხა. როცა რა­ღაც კარ­გი ხდე­ბა, რა­ტომ არის ასე რთუ­ლი ამის აღი­ა­რე­ბა?

ვფიქ­რობ, სრუ­ლი­ად ბუ­ნებ­რი­ვია, როცა კარ­გს ვა­ფა­სებთ და ვამ­ბობთ, რომ ეს კარ­გია. ისე­ვე რო­გორც ბუ­ნებ­რი­ვია, როცა კრი­ტი­კა­საც გა­მოვ­თქვამთ ან პრო­ტესტსაც ვა­ფიქ­სი­რებთ, თუ რამე არ მოგ­ვწონს. ეს პო­ლი­ტი­კურ მხა­რე­ებ­ზე არ უნდა გა­და­დი­ო­დეს, სა­ბო­ლო­ოდ ეს ჩვე­ნი სა­ერ­თო ქვე­ყა­ნაა.

ასე­ვე, მინ­და მივ­მარ­თო იმ ადა­მი­ა­ნებ­საც, ვინც უკვე მე­ო­რე დღეა ჩემი ლან­ძღვით არის და­კა­ვე­ბუ­ლი. მე­გობ­რებ­თან ერ­თად ვი­ყა­ვი და­სას­ვე­ნებ­ლად. არც მე და არც ჩემი მე­უღ­ლე არ ვართ მთავ­რო­ბის წარ­მო­მად­გენ­ლე­ბი, არც სა­ხელ­მწი­ფო სამ­სა­ხურ­ში ვმუ­შა­ობთ და არც ვინ­მეს­გან რა­მეს ვი­ღებთ. ვშრო­მობთ და ვცხოვ­რობთ ჩვე­ნი შრო­მით. შე­სა­ბა­მი­სად, როცა მო­მინ­დე­ბა, ჩემი შე­მო­სავ­ლით წა­ვალ იქ, სა­დაც მინ­და.

რაც შე­ე­ხე­ბა ე.წ. “მთავ­რო­ბის სი­ებს”, ვფიქ­რობ, ყვე­ლამ კარ­გად იცის, რამ­დე­ნად არ შე­ე­სა­ბა­მე­ბა სი­მარ­თლეს, ამი­ტომ ამ თე­მას აღარ გა­ვაგ­რძე­ლებ. და ბო­ლოს, მად­ლო­ბა ყვე­ლას, ვი­საც უბ­რა­ლოდ გა­უ­ხარ­და ჩემი მშვი­დო­ბით დაბ­რუ­ნე­ბა ქვე­ყა­ნა­ში.“