“მეზობელი სხვა ქალაქში გადავიდა…
და თავისი ძაღლი — დერეფანში, ჩაკეტილი კარის წინ დატოვა.
ლაბრადორი კარს ისეთი მზერით უყურებდა…
თითქოს ჯერ კიდევ არ იცოდა, რომ სამუდამოდ მიატოვეს.
საღამოს სახლში რომ დავბრუნდი, 12-საათიანი მძიმე დღის შემდეგ, ის ისევ იქ იჯდა.
მშვიდად. ჩუმად. მოთმინებით.
იმ ადამიანივით, ვისაც ჯერ კიდევ სჯერა, რომ კარი გაიღება და საყვარელი ადამიანი დაბრუნდება…
კარზე დავაკაკუნე.
სიჩუმე.
ბინა უკვე დაცლილი იყო.
ზოგჯერ ამას დერეფნის სიჩუმეც გეუბნება.
ღამე რომ ჩამოდგა, ძაღლი ისევ იქ იყო.
შემდეგ ზღურბლზე დაწვა… ისე მოიკეცა, თითქოს ცდილობდა რაც შეიძლება ნაკლები ადგილი დაეკავებინა ამ სამყაროში.
ღამით ჩუმი წკმუტუნი დაიწყო…
არა ხმამაღალი.
არა აგრესიული.
უბრალოდ — გატეხილი გულის ხმა.
მეზობელმა მითხრა:
— მთელი დღე პატრონს უკან დასდევდა… ბოლომდე…
ძაღლს შევხედე.
არ ჩანდა გაბრაზებული.
არც საშიში.
უბრალოდ… გატეხილი იყო.
იმ ადამიანის მსგავსად, რომელსაც არავინ აუხსნა რაც მოხდა, მაგრამ ის მაინც ელოდება, რომ ვიღაც ერთხელ მაინც აუხსნის — რატომ დატოვეს.
არ ვიცი რატომ, მაგრამ სწორედ ეს იყო ყველაზე მტკივნეული…
მე მარტო ვცხოვრობდი.
სახლში სიჩუმე იდგა.
იმ სიჩუმის გადასაფარად ტელევიზორს ვტოვებდი ჩართულს.
არასოდეს მიფიქრია, რომ ცხოველს მოვიყვანდი.
ვფიქრობდი, ეს ჩემთვის არ იყო…
სანამ ერთ საღამოს არ დავინახე, როგორ სცადა წამოდგომა და უკანა თათები ვერ დაემორჩილა…
მასთან ნელა მივედი.
ველოდი შიშს, ღრენას, უკანდახევას…
მაგრამ მან უბრალოდ თავი ხელზე დამადო.
მძიმედ. მშვიდად.
თითქოს ბოლომდე ითმენდა და ბოლოს იპოვა ადგილი, სადაც შეეძლო დაყრდნობოდა.
ეს უფრო მტკივნეული იყო, ვიდრე ნებისმიერი ღრენა. ძლივს ავწიე და ჩემს ოთახში შემოვიყვანე.
პირველი დღეები თითქმის არაფერს ჭამდა.
კედელს უყურებდა და ჩუმად იწვა.
ნაცნობ ვეტერინარს დავურეკე, ავუხსენი ყველაფერი და დახმარება ვთხოვე. მან მითხრა:
— ის საკუთარ თავში იკეტება… ადამიანი დაკარგა და მიზეზი ვერ გაიგო.
მას არაფერს ვაძალებდი.
უბრალოდ ყოველ საღამოს მის გვერდით ვჯდებოდი და ვლაპარაკობდი…
დღეზე, დაღლილობაზე, ცხოვრებაზე…
უბრალოდ — ხმა რომ გაეგონა, რომელიც არაფერს სთხოვდა.
მეხუთე დღეს შევამჩნიე, რომ მისთვის დადგმული წყალი მოკლებული იყო…
მეექვსე დღეს კი, როცა ხელში ლორის პატარა ნაჭერი მეჭირა, დივნის უკნიდან ჯერ ერთი თათი გამოჩნდა…
შემდეგ მეორე…
მერე — მისი სევდიანი თვალები.
დიდხანს მიყურებდა.
პირდაპირ მე.
და ბოლოს ძალიან ფრთხილად აიღო ჩემი ხელიდან ლორის ნაჭერი…
მას შემდეგ ყველაფერი ნელა შეიცვალა.
ჯერ მხოლოდ ჩემს გვერდით ჭამდა.
შემდეგ სამზარეულომდე გამომყვა.
მერე კართან დამიწყო ლოდინი.
ერთ საღამოს კი, როცა განსაკუთრებით დაღლილი დავბრუნდი სახლში — კუდი გააქნია.
ფრთხილად… თითქოს თვითონაც გაუკვირდა, რომ ისევ შეეძლო გახარება.
იმ ღამეს სახელი დავარქვი — ბრუნო.
დღეს ბრუნო დივანზე ისე წევს, თითქოს სახლის ნამდვილი პატრონი იყოს.
ყოველ საღამოს კართან მხვდება და კუდს ისეთი სიხარულით აქნევს, თითქოს მთელი სამყარო დაბრუნდა.
ყველა ამბობს, რომ ბრუნო ძალიან შეიცვალა.
მე კი ყოველთვის ერთსა და იმავეს ვპასუხობ:
— მეც.
მე მეგონა, რომ დერეფნიდან უბრალოდ მიტოვებული ძაღლი წამოვიყვანე…
სინამდვილეში კი მან მე გამომიყვანა იმ მარტოობიდან, რომელსაც უკვე ვეღარ ვამჩნევდი…
ზოგჯერ ცხოვრებაში სწორედ ისინი გვპოულობენ, ვინც ყველაზე მეტად გვჭირდება…
ადამიანი იქნება თუ ცხოველი — სიყვარული ყოველთვის გზას პოულობს. 
თქვენს ცხოვრებაშიც ყოფილა ვინმე, ვინც ზუსტად საჭირო დროს გამოჩნდა და ყველაფერი შეცვალა?” (ჩუმი ემიგრანტის დღიურების გვერდიდან) | წერს ათენში მცხოვრები ქართველი ემიგრანტი ცინო მღებრიშვილი სოციალურ ქსელში და ფოტოს აქვეყნებს
