“რასაც ახლა ვიტყვი, პატრიოტიზმის კონტექსტს ეხება, თუმცა შეიძლება განზოგადდეს კიდეც.
ადამიანი თავს წირავს მაშინ, როდესაც სხვა გზები უძლურია მიზნის მისაღწევად. კი, თავგანწირვა უღონობის კომპენსაციაა, ოღონდ – ღირსეული კომპენსაცია, რომელსაც იმხელა სიმბოლური დატვირთვა აქვს, რომ მომავალი გამარჯვების საწინდარად შეიძლება გადაიქცეს. სწორედ ამიტომაა თავგანწირვა გმირობის ტოლფასი.
თუმცა, უძლურებას სხვა კომპენსაციაც შეიძლება ჰქონდეს – მოძალადის მიმართ მორჩილება, დაქვემდებარება ან, კიდევ უფრო უარესი, მტრის სამსახურში ჩადგომა, მისთვის სიამოვნების მინიჭება.
რამდენი გმირი ახსოვს საქართველოს ისტორიას, თუმცა, სამწუხაროდ, მტრის სამსახურში ჩამდგარი რამდენი შეშინებული ქართველიც!
წულუკიანის ლოგიკით, 9 აპრილს დაღუპული ადამიანებიც „უაზროდ შეწირულები“ არიან, რადგან სრულიად წარმოუდგენელი იყო, ისინი შეიარაღებულ და დაგეშილ რუს ზომბებს გამკლავებოდნენ. ამ მრუდე ლოგიკას თუ გავაგრძელებთ, უკეთესი იქნებოდა 9 აპრილის მონაწილეებიც სახლში დარჩენილიყვნენ და აერიდებინათ საშინელი სიკვდილი.
როდესაც სამშობლოს ინტერესებს ეხება საქმე, „უაზრო მსხვერპლის“ ცნება ოქსიმორონია (უაზრობაა) პატრიოტიზმის ღირებულების გადმოსახედიდან, თუმცა, ადეკვატური – მონობისა და მორჩილების პერსპექტივის გათვალისწინებით.
ქ/ოცნება დღეს არ ირჩევს გმირებს, ის ირჩევს მორჩილებს, რომლებსაც, მტრისთვის ქართულ სუფრაზე ელარჯის გაწელვით მომსახურება მოეთხოვებათ,” – წერს სოციოლოგი იაგო კაჭკაჭიშვილი.
