ზვიად კვარაცხელია:
ტარიელ ჭანტურიას უყვარდა იმ სიტყვების დამოწმება, ცვეტაევა მომავლის მკითხველს რომ ესაუბრება და უგზავნის კოცნას ასი ან ათასი წლის შემდეგ.
ყველას გვაქვს მისი პოეზიიდან აკვიატებული ლექსები, სტრიქონები, მე კი ივლისის, ტარიელ ჭანტურიას დაბადების (და უკვე გარდაცვალების) თვეში ეს პატარა შედევრი მახსენდებოდა და გამახსენდება ყოველთვის:
„ახლა ყველანი სახლში არიან,
ქარგავს დაიკო ტილოზე კენტავრს,
და ერთად ყოფნის სითბო და სევდა
რეკავს… ეს ზარი – მუნჯი ზარია…
და ყველაფერი, რაც გიხარია,
რად გიხარია – არ იცი თავად,
მე წავალ სადმე… ყველანი წავალთ…
ჯერ კი ყველანი სახლში არიან…“
დიდი მადლობა, ბატონო ტარიელ, მეგობრობის, თანამშრომლობის, დაუვიწყარი ურთიერთობისა და ნამდვილი პოეზიისთვის.
