დავით ჩუთლაშვილი: ჩერნობილის მყვინთავები: სამი ადამიანი, რომლებმაც ევროპა დაღუპვისგან გადაარჩინეს

1986 წლის აპრილის ბოლო დღეებში, ჩერნობილის კატასტროფიდან სულ რამდენიმე დღის შემდეგ, მეცნიერებმა საშინელი რამ აღმოაჩინეს: რეაქტორის გამდნარი აქტიური ზონა (ე.წ. კორიუმი), რომელიც ლავასავით ცხელი იყო, ნელ-ნელა წვავდა ბეტონის იატაკს. მის ქვემოთ კი იმყოფებოდა წყლით სავსე უზარმაზარი რეზერვუარი.

თუ გამდნარი ბირთვული საწვავი წყალს შეეხებოდა, მოხდებოდა გიგანტური თერმული აფეთქება, რომლის შედეგი იქნებოდა აბსოლუტურად კატასტროფული — რადიოაქტიური ღრუბელი დაფარავდა მთელ ევროპას და კიევსაც კი საცხოვრებლად გამოუსადეგარს გახდიდა.

მისია, რომელიც შეუძლებელი ჩანდა

წყლის გადასაშვებად საჭირო იყო ორი სარქველის გახსნა, რომლებიც ღრმად, რადიოაქტიური წყლით დატბორილ სარდაფებში იმყოფებოდა.

ამ საქმისთვის შეირჩა სამი ადამიანი, რომლებმაც ზუსტად იცოდნენ სადგურის ლაბირინთების და ამ ვენტილების ადგილმდებარეობა:

ალექსეი ანანენკო (ინჟინერი)

ვალერი ბესპალოვი (ინჟინერი)

ბორის ბარანოვი (ცვლის უფროსი)

სიკვდილის დერეფანი

ისინი არ იყვნენ შემთხვევითი მოხალისეები. მათ ეცვათ ჰიდროკოსტუმები და თან ჰქონდათ დოზიმეტრები. სარდაფებში სიბნელე იყო, წყალი კი მუხლებამდე ან წელამდე სწვდებოდათ.

დოზიმეტრები იქ ისე „წიკწიკებდნენ“, რომ ხმა ყურისწამღები იყო. წყალი რადიოაქტიური იყო, ჰაერი კი — მომწამვლელი.

მაგრამ მათ მოახერხეს სარქველების პოვნა სიბნელეში, გახსნეს ისინი და წყალმა გადინება დაიწყო. მისია შესრულებული იყო.

მითი „თვითმკვლელთა“ შესახებ

წლების განმავლობაში გავრცელებული იყო ლეგენდა, რომ სამივე მყვინთავი ოპერაციიდან რამდენიმე დღეში საშინელი ტანჯვით გარდაიცვალა. ბევრს ეგონა, რომ ისინი ჩერნობილის მიწაში, ტყვიის კუბოებში იყვნენ დამარხულნი.

რეალობა და ანომალია:

აი, აქ ხდება ის, რასაც მეცნიერება დღემდე ბოლომდე ვერ ხსნის:

ბორის ბარანოვმა 2005 წლამდე იცოცხლა და 65 წლის ასაკში არა დასხივებით, არამედ გულის შეტევით გარდაიცვალა.

ალექსეი ანანენკო და ვალერი ბესპალოვი კი დღესაც ცოცხლები არიან!

როგორ გადარჩნენ ადამიანები, რომლებმაც გაიარეს რადიოაქტიური წყლით სავსე სარდაფებში, სადაც დასხივების დონე ფატალურს ათასჯერ აღემატებოდა?

მეცნიერები ვარაუდობენ, რომ წყალმა (მიუხედავად იმისა, რომ თავად იყო რადიოაქტიური), გარკვეულწილად „ფარის“ როლი შეასრულა და მათი სხეულები პირდაპირი გამა-სხივებისგან დაიცვა. ასევე, მათმა ჰიდროკოსტუმებმა ხელი შეუშალა რადიოაქტიური ნაწილაკების კანზე მოხვედრას.

თუმცა, მათი გადარჩენა მაინც რჩება ბიოლოგიურ სასწაულად. თითოეული გმირის ორგანიზმმა მოახერხა იმ დაზიანებების აღდგენა, რომლებსაც, თეორიულად, უჯრედები წამიერად უნდა დაეზიანებინა.

ჩერნობილის მყვინთავების ისტორია გვასწავლის, რომ ხანდახან ყველაზე ზუსტი მეცნიერული პროგნოზიც კი ვერ ითვალისწინებს ადამიანის ნებასა და ბიოლოგიურ გამძლეობას.

ჩერნობილის მყვინთავებმა არამარტო მსოფლიო და ევროპა გადაარჩინეს საკუთარი სიცოცხლის პირდაპირი რისკის ფასად (მათ იცოდნენ, რომ ასპროცენტიან სიკვდილზე მიდიოდნენ), არამედ დაამტკიცეს, რომ „გამოუვალი მდგომარეობა“ მხოლოდ ფურცელზე არსებობს.

დიდება გმირებს!